Opinions

Na het goede 2e deel begint met dit deel de ondergang van de Hellraiser reeks. De effecten zijn best goed (vooral in de nachtclub) maar de film is niet meer boeiend of spannend.

Zeer saai en verhaal was totaal niet boeiend of spannend. Er zitten nog een paar leuke scènes in die de film nog een beetje overeind houden.

De eerste twee Hellraiser films uit de jaren 80 waren gewoon goed (zeker wat betreft "Hellraiser II (1988)", maar daarna ging het snel bergafwaarts met de Hellraiser films ("Hellraiser III (1992)" heb ik zelfs nog in de bioscoop gezien tijdens een Horror marathon, waarbij men vanaf 12 uur 's nachts vier horrorfilms achter elkaar uitzond en deze was daarvan de laatste film) en na "Hellraiser: Bloodline (1996)" heb ik ook geen nieuwe Hellraiser films meer bekeken, totdat ik gisteravond besloot om deze nieuwe Hellraiser film te bekijken.

In dit verhaal keert de gevreesde Pinhead (Paul T. Taylor) terug in het volgende hoofdstuk van de Hellraiser reeks. Drie detectives, te weten de broers Sean Carter (Damon Carney) en David Carter (Randy Wayne) en Christine Egerton (Alexandra Harris) proberen een duivelse seriemoordenaar met de naam "Leermeester" te stoppen, maar worden in een doolhof van buitenaardse horror gezogen. Hier wachten de helse bewoners, inclusief de "Auditor" (Gary J. Tunnicliffe), de "Assessor" (John Gulager) en de driekoppige vrouwelijke "Jury" om een oordeel te vellen, waarna men terecht komt bij vrouwelijke "Cleaners" en de "Surgeon" (Jillyan Blundell).

De 12 minuten durende opening van het verhaal mocht er best wezen en daarin valt o.a. smerigheid (soms onsmakelijk om te zien), goor, bloot (de driekoppige vrouwelijke "Jury" en de vrouwelijke "Cleaners") en ranzige en vadsige figuren te zien en valt er zelfs ook wat te lachen en wel om de "Auditor", die leuk gespeeld werd door Gary J. Tunnicliffe en die eigenlijk ook de beste acteur is in deze film.

Na deze opening valt er hier en daar nog wat smerigheid (o.a. een hond in een dood vrouwenlichaam), goor, bloot en ranzige figuren te zien, maar krijg je voornamelijk een flauwe, niet boeiende en ook niet spannende thriller film te zien, die wel iets weghad van de films "The Silence of the Lambs (1991)" en "Se7en (1995)", maar dan wel met een achterlijke ontknoping, waarbij Sean Carter de "Leermeester" blijkt te zijn (die handelt namens de bijbel en hij heeft ook wat met het boek "A Tale of Two Cities" van Charles Dickens) en zijn broer David Carter blijkt een affaire te hebben met zijn vrouw Alison (Rheagan Wallace).

Hoewel Pinhead zeker in het verhaal voorkomt en ook zijn bekende Cenobiet's, komen deze wel pas na circa 70 minuten in actie (als het bekende puzzeldoosje wordt geopend), waarbij de film dan nog iets van 10 minuten duurt (inclusief extra scène in Hannover in Duitsland). De actie die Pinhead daarbij uitvoert op Sean (die wordt teruggestuurd, waarna hij wordt doodgeschoten door Christine), David en Alison stelt niet veel voor, maar zijn actie en dialogen gericht op Jophiel (Helena Grace Donald), zij is de engel die Adam en Eva uit het Hof van Eden deed verbannen, mochten er wel wezen. Zo duwt Pinhead pinnen uit zijn hoofd op haar voorhoofd en trekt ze haar uit elkaar met kettingen, waarna ze met haar laatste woorden zegt "Jezus wept !" (oftewel "Jezus huilde !" en dat werd ook al een aantal keren in de voorgaande Hellraiser films gezegd). Het is overigens Jophiel die als laatste lacht, want Pinhead wordt uiteindelijk verbannen naar de aarde als mens (en dus weer sterfelijk) en daar is hij niet blij mee.

De cast is zeker niet hoogstaand in deze low budget film en zeker wat betreft de drie hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Damon Carney, Randy Wayne en Alexandra Harris (wel een mooie vrouw overigens). Daarentegen vond ik Paul T. Taylor als Pinhead het best verdienstelijk doen en heb ik vooral genoten van Gary J. Tunnicliffe als de "Auditor" (die op een geweldige typemachine de bekentenissen van personen op papier tikt, waarna die beoordeeld worden door de "Assessor", die de papieren opeet en daarna uitbraakt, waarna de "Jury" aan de hand van het braaksel uiteindelijk het vonnis velt) met bril, waarbij hij me qua uiterlijk deed denken aan Woody Harrelson in de Actie / Misdaad film "Natural Born Killers (1994)". Hij speelde zijn rol namelijk heel leuk, waarbij ik regelmatig om hem moest (glim)lachen.

Hoewel Crystal Lanning (in de rol van Grace Montie, die na de opening van het verhaal vermoord wordt) maar heel eventjes te zien was in deze film, vond ik haar wel een fraaie verschijning om naar te kijken en dat geldt ook voor de vrouwen Alexandra Harris, Helena Grace Donald en Rheagan Wallace, maar acteren konden ze zeker niet.

Al met al een matige Hellraiser film zonder een sterk verhaal. Maar voor de fans van bizar zieke scenes (zoals ik), is deze low budget film wel nog een aanrader om eens te bekijken (duurt met circa 80 minuten ook niet lang).

Uitstekende waargebeurd drama over de geflipte Charles Manson en zijn aanhangers (volgens mij heeft hij nog steeds een aantal aanhangers). De film werd destijds in drie delen op TV uitgezonden en dat verklaard ook min of meer de duur van ruim drie uur. De boeiende film zit uitstekend in elkaar en hetzelfde geldt voor de opbouw en uitvoering van het verhaal. Steve Railsback zet overigens een geniale rol neer van Charles Manson en was minstens Oscar waardig. De geflipte vrouwen (zijn aanhangers) vond ik ook wel aardig spelen. Zoals "Kirk Douglas" ook al aangaf moet je geen schokkende beelden verwachten in deze film. Daarvoor kun je beter deze versie Helter Skelter (2004) kijken welke overigens ook goed is.

Uitstekende remake over de legendarische Charles Manson. Net zoals het origineel is ook deze film een soort van mini-serie omdat hij destijds (ik meen op Film 1) in twee delen werd uitgebracht. Ook deze film weet te boeien en is ook wat schokkender dan het origineel. Visueel mocht deze film er best wezen (mede ook dankzij een aantal fraaie dames zoals Allison Smith). Jeremy Davies met zijn rot kop en stem speelt de rol van Charles Manson goed en hij kan bijna tippen aan de rol van Steve Railsback uit het origineel. Alhoewel die was toch destijds echt geniaal.

P.S. de Metalband Paradise Lost heeft in de jaren 90 een mooi nummer gemaakt over Charles Manson te weten Forever Failure.

Dit mag dan wel een Nederlandse Drama film zijn, maar helaas is dat meer van toepassing op de dramatische uitvoering van het verhaal dan het verhaal zelf (welke overigens ook niet veel soeps is). En dat de uitvoering dramatisch is komt vooral door de broodmagere (je kan o.a. de ribben zien en tellen en waarschijnlijk er ook de xylofoon op spelen) en borstloze hoofdrolspeelster Hannah Hoekstra in de irritante rol van de niet sympathieke Hemel (voilà de titel van de film), die alleen maar aan seks denkt (ook doet) en om haar draait dan ook het hele verhaal, welke is opgedeeld in 8 hoofdstukken.

In deze film zit best veel bloot (o.a. continue in de eerste 10 minuten van het verhaal, wat tevens het eerste hoofdstuk is met de passende naam "Genitale fase") en dat vind ik altijd wel leuk en mooi om te zien in een film, maar omdat het bloot in deze film volledig op conto komt van Hannah Hoekstra was het eigenlijk niet leuk en mooi om te zien en had het ook wel iets weg van horror, omdat Hannah Hoekstra zo uit een concentratiekamp had kunnen komen. Dus wat dat betreft is het inderdaad jammer dat men niet heeft gekozen voor een vrouw met een normaal figuur en die ook nog borsten heeft (zoals bijvoorbeeld Eva Duijvestein, die ook in deze film te zien is), want dan had ik waarschijnlijk deze film leuker gevonden.

In dit verhaal draait het dus volledig om Hemel, die na het overlijden van haar moeder samen met haar vader Gijs (gespeeld door Hans Dagelet) een gezin vormt. Hemel denkt vooral aan seks en gaat veel om met verschillende mannen (die ze o.a. verlijdt met teksten zoals "Ik heb een hele natte kut, wil je even voelen") en vader Gijs die een veilingmeester is en ook trompet speelt, gaat om met jonge vrouwen (zo vader, zo dochter ) die dan zijn nieuwe liefde worden en daar heeft Hemel het wat moeilijk mee en daar draait het dan om in dit verhaal.

Zoals eerder gezegd bestaat het verhaal uit 8 hoofdstukken (die allemaal maar weinig voorstellen en ook nauwelijks inhoud hebben en ook maar iets van 9 minuten duren) en wel de volgende:

1e "Genitale fase": draait om Hemel en haar vriendje Joris (gespeeld door Ward Weemhoff) en speelt zich af in de slaapkamer van Joris waarbij ze alleen maar over seks en liefde praten (o.a. "Ik kan een man die zoveel van zijn vrouw houdt, dat hij zelfs een keer de poep van haar heeft opgegeten" en "Je steekt toch ook je pik in mijn poep", waarop Joris zegt "Ja, ik was de weg kwijt") en waarbij Hemel op een gegeven moment staande gaat plassen op het toilet en als ze daarna weer terug gaat naar de slaapkamer, wordt vanwege hygiëne (waar Joris naar streeft) haar behaarde vagina geschoren door Joris.

2e "Mohammed": draait om Hemel en een allochtone man (gespeeld door Abdullah el Baoudi) die ze ontmoet en versierd in een discotheek, waarna ze met de scooter naar zijn appartement gaan en seks hebben. Je zou vanwege de hoofdstuktitel verwachten dat de naam van de man dan "Mohammed" is, maar dat is niet zo, maar Hemel noemt alle allochtone mannen gewoon "Mohammed".

3e "Vader en Dochter": draait om Hemel en haar vader Gijs, die samen een goede en ook wel vreemde relatie met elkaar hebben. Zo stoeien ze een beetje met elkaar waarna Hemel op haar vader gaat zitten als die op de grond ligt en die dan zegt "Je zit op mijn buik, ik moet poepen". Later in het verhaal stapt ze ook gewoon bloot uit de douche en loopt ze naar hem toe en omhelst ze hem. Ook draait het in dit verhaal om de jonge vriendin van Gijs, te weten Emma (gespeeld door Eva Duijvestein en die hadden ze wat mij dus betreft, qua uiterlijk, beter kunnen kiezen voor de hoofdrol van Hemel), waar Gijs op het punt staat om hun relatie te beëindigen.

4e "Waar god woont": draait om Hemel die samen met een man naar zijn appartement gaat en daar hardhandig erachter komt dat de man van SM houdt en wurgseks op haar gaat uitvoeren. Daarna gaat ze doodleuk naar het verjaardagsfeest van haar stiefbroer en zegt ze dat ze een SM-figuur heeft ontmoet waarbij ze "wurgseks" heeft gehad en dat ze dat doodvermoeiend vond Dat zegt ze overigens als geintjes. Op dat verjaardagsfeest ontmoet Hemel ook de vriendin van de stiefbroer, die zeer gelovig is en nog nooit seks heeft gehad.

5e "Jij maakt mij mens": draait om vader Gijs en zijn nieuwe jonge vriendin Sophie (gespeeld door Rifka Lodeizen), die de verjaardag van Hemel met zijn drieën gaan vieren in een restaurant en waar Hemel dus voor het eerst kennis maakt met Sophie (gespeeld door Rifka Lodeizen).

6e "Verliefd": draait om Hemel en haar nieuwe vriend Douwe (gespeeld door Mark Rietman), die een vriend is van haar vader. Daarbij lopen ze op een gegeven samen op het strand en ontmoeten ze een visser/jutter die Douwe kent en waar Hemel op een gegeven moment tegen zegt "Ik ben dit jaar veels te nat" en ook doet ze op een niet leuke manier tegen hem alsof ze "Gilles de la Tourette" heeft.

7e "Sevillana": Sevillana is een een bepaalde vorm van muziek en volksdans uit Andalusië (Zuid-Spanje) en daar speelt dit hoofdstuk zich in af en draait om Hemel en haar vader Gijs, waarbij Hemel op een gegeven moment ziek (wat ze heeft is onduidelijk) wordt en ook de drang heeft om van een dak af te springen, omdat ze dat laatst iemand zag doen. Had ze dat maar overigens gedaan, want dan was de film tenminste afgelopen

8e "Gewone thee": draait om Hemel die naar Brechtje (gespeeld door Barbara Sarafian) gaat, die vroeger een vriendin en werkcollega was van haar vader Gijs en daar drinken ze samen dan gewone thee (dus zonder smaakje) en praat Brechtje over vroeger toen Hemel nog maar een paar jaar oud was en haar vader haar steeds meenam naar zijn werk. Tijdens het luisteren krijgt Hemel een bloedneusen is het verhaal gelukkig ook gelijk afgelopen.

Al met al gewoon een slechte Nederlandse Drama film, waarvan het verhaal totaal niet weet te boeien, te vermaken of te ontroeren. Zowel het verhaal als de uitvoering ervan stelt weinig voor en dat komt omdat het qua verhaal ontbreekt aan inhoud en qua uitvoering stoor je je de hele tijd aan hoofdrolspeelster Hannah Hoekstra, die je vanwege haar magere uiterlijk liever niet bloot wil zien, in de hoofdrol van de irritante en niet sympathieke Hemel. Toch krijgt deze film nog één puntje van mij en dat komt omdat het verhaal gelukkig maar 75 minuten duurt en veel tenenkrommende slechte dialogen bij mij nog enigszins humoristisch overkomen.

P.S. vanwege de volgende film (beter gezegd Documentaire) "Nieuwe Tieten (2013)" van regisseuse Sacha Polak, kan ik me achteraf voorstellen dat ze gekozen heeft voor Hannah Hoekstra als hoofdrolspeelster in deze film.

Ik kom zelf ook uit de jaren 70 (was wel wat jonger dan 13 jaar in die jaren) en uit Limburg, maar zo preuts en kerkelijk het beeld in deze film wordt geschetst heb ik zelf nooit ervaren.

In welk jaar het verhaal zich precies afspeelt is me onduidelijk, maar omdat op een gegeven moment een vervelende jongen het liedje "I Want You To Want Me" van "Cheap Trick" begon te zingen en ook regelmatig de film "Grease" (vreselijke film overigens) aanbod komt, kan het alleen maar ergens in 1978 of 1979 zijn. De locatie waar het verhaal zich afspeelt wordt ook niet echt duidelijk, maar dat is dus het dorp Sint Odiliënberg in Midden-Limburg.

Hoewel het verhaal me niet echt kon bekoren (ik vond het maar een saaie bedoeling) zat het met de uitvoering wel goed. Sowieso zag het er visueel wel allemaal aardig uit en deed de cast het ook aardig. Met name Jeroen van Koningsbrugge en Huub Stapel vond ik wel aardig en leuk spelen. Het is ook goed gedaan dat men in deze film hoofdzakelijk Limburgs praat (althans door de personen die in dit verhaal uit Limburg komen). Ook wordt er Limburgse muziek toegepast in de vorm van Rowwen Hèze, maar daar ben ik geen liefhebber van. Het einde vond ik overigens wel mooi en was misschien nog wel een heel klein beetje ontroerend.

Als Nederlands drama (beter gezegd Limburgs drama) is deze film niet onaardig, maar goed vond ik hem zeker ook niet want daarvoor is het allemaal wat te saai en ook niet echt ontroerend of pakkend. Ik zie overigens dat deze film maar weinig stemmen heeft, terwijl deze film destijds toch veel gepromoot werd in de bioscopen (door Huub Stapel). Maar ik kan me goed voorstellen dat deze film hoofdzakelijk heeft gedraaid in de Limburgse bioscopen en het daar ook van moest hebben. Alles boven de grote rivieren in Nederland zal deze film niet echt interessant vinden.

Overigens zit er wel een geweldige dialoog in waar ik me kapot om heb moeten lachen, en wel de volgende.

Moniek (opgegeven door de artsen): Waarom ga ik dood ?

Pastoor (Huub Stapel): Misschien heb je wel in zonde geleefd ?

Moniek: Er zijn ook andere personen die in zonde hebben geleefd en die gaan niet dood !

Pastoor: Ja maar die gaan allemaal naar de hel

Een aantal jaren geleden gezien en nu zenden ze hem weer uit op MGM. Film is best leuk om eens te zien en Wood Harris doet het best aardig als Jimi Hendrix.

Zeer indrukwekkende en schokkende film met zeer veel grof geweld. De scene waarin Henry en Otis een TV gaan kopen is legendarisch. Ook de scene waarin Henry en Otis een heel gezin afslachten en dit vrolijk filmen en daarna nog eens rustig bekijken is legendarisch. De film is zeker realistisch want er zijn genoeg geflipte figuren op deze wereld die zoiets doen. De film is met een heel laag budget gemaakt maar het resultaat en acteerwerk is uitmuntend.

Het verhaal van deze Romantiek / Sciencefiction film, sprak me eerlijk gezegd wel aan en vooral omdat het draait om de interactie tussen een persoon, te weten Theodore (aardig gespeeld door Joaquin Phoenix, voorzien van bril en jaren 80 porno snor zoals bijvoorbeeld Joey Silvera die destijds had), en een computer. Dat laatste beter gezegd een op maat gemaakt persoonlijk nieuw besturingssysteem "OS1", die als een virtuele persoonlijke assistent (inclusief gevoelens) fungeert. In dit geval gaat het dan om de virtuele assistente Samantha (met de stem van Scarlett Johansson), waarop Theodore al snel tot over zijn oren verliefd wordt (overigens wederzijds).

De film begon opzicht wel leuk en toekomstig (kan best wel eens snel realiteit worden) en is o.a. komisch als Theodore via een computer, in zijn oortje, de interactie aangaat met een vrouw met de naam "Sexy Kitten" (stem is overigens van Kristen Wiig), die op een gegeven moment zegt "Knijp mijn keel dicht met dode kat naast het bed" Vandaar natuurlijk ook haar naam "Sexy Kitten" Bij die scene ziet Theodore in zijn verbeelding ook nog eens bloot beelden van de sexy tv-ster Kimberly Ashford (gespeeld door de fraaie zwangere May Lindstrom, die van top tot teen bloot is te bewonderen), die hij recent heeft gezien in de metro op zijn smartphone (bestaande uit een klein beeldschermpje, want de interactie vindt plaats via een oordopje in het oor, zoals nu een headset, waar je tegen kunt praten en die dingen voorleest, zoals e-mails en nieuws). Zo'n soort smartphone lijkt me eerlijk gezegd niet praktisch, handig en zeker ook niet persoonlijk, omdat je er steeds tegen moet praten en iedereen je dus kan horen.

Zodra Theodore begint met het installeren van het persoonlijke besturingssysteem OS1 (na 10 minuten), vond ik het een flauwe, saaie en vooral een langdradige (had makkelijk 30 minuten korter kunnen duren) bedoeling worden en de romantiek tussen Theodore en virtuele Samantha vond ik niet echt boeiend en hetzelfde geldt voor de meeste dialogen tussen hun beiden, en dat zijn er zeer veel, waarbij je dus alleen Theodore in beeld ziet en de virtuele Samantha alleen hoort. Ze lost dit op een gegeven moment wel leuk en creatief op (om met Theodore toch de liefde te kunnen delen) door een callgirl, gespeeld door de zeer mooie Portia Doubleday, in te huren die dan als haar lichaam moet fungeren. Maar Theodore vindt dat al snel niet gepast en stuurt de callgirl weer de laan uit. Vrouwen zijn overigens eigenlijk ook het enige leuke en mooie in deze film, want buiten Portia Doubleday en May Lindstrom is ook de altijd fraaie Olivia Wilde (waarmee Theodore een korte bind date mee heeft) te bewonderen en zelfs Amy Adams (grotere rol), hoewel die er zeer gewoontjes en niet echt sexy uitzag, met uitzondering op het einde. Het einde was misschien wel aardig, maar ik kon er eigenlijk weinig mee en het deed me ook niets.

De cast doet het overigens wel aardig en dan vooral natuurlijk hoofdrolspeler Joaquin Phoenix in de rol van de eenzame schrijver Theodore. Maar hij zag er eigenlijk wel niet uit (als een soort van stereotype homo) met die bril en belachelijk snor en hij liep ook vaak rond met een rood hemd (zie poster). Wat dat betreft is het raar dat hij koos voor een vrouw als opmaat gemaakt persoonlijk besturingssysteem i.p.v. een man Ondanks dat ik het verhaal wel leuk vond gevonden en ook best toekomst gericht is, is de uitvoering ervan me tegengevallen en vond ik het maar een flauwe, saaie en langdradige bedoeling. Wil je een vermakelijke film zien over een man die verliefd wordt op een computer/robot, dan kan je beter naar de jaren 80 pulpfilm "Cherry 2000 (1987)" kijken.

Best een leuke en luchtige Hercules verfilming waarbij de nadruk van het verhaal vooral ligt op avontuur en vermaak.

Het verhaal is zeker niet hoogstaand, maar de uitvoering ervan was dik in orde en ook leuk. Visueel zag het er allemaal zeer fraai uit en de film bevat ook de nodige harde actie welke er geregeld spectaculair en indrukwekkend uitzag. Zeker wat betreft de veldslagen (met name de eerste met de groen geverfde mensen). Ook zitten er regelmatig wat komische elementen in waardoor het geheel luchtig wegkijkt. Het laatste gedeelte met de cliché wending was misschien wat flauw, maar het einde was zeker niet onaardig.

De cast deed het leuk en dan vooral natuurlijk de altijd imponerende Dwayne Johnson (dit keer met baard) in de rol van Hercules. De fraaie Ingrid Bolsø Berdal in de rol van "Atalanta" mocht er wel wezen en ze speelde ook leuk. Ze had qua uiterlijk ook wel iets weg van Nicole Kidman. Omdat de film niet al te lang duurt en er best veel in gebeurt, kijkt hij tevens lekker weg.

Gewoon een lekkere avonturen film met een rechttoe-rechtaan verhaal welke zich lekker wegkijkt. Kortom, prima entertainment.

Net als de film "Hercules and the Lost Kingdom" was ook deze film destijds leuk vermaak wat zich lekker wegkeek (mede ook dankzij Tawny Kitaen). Ook in deze film stelt het verhaal niet zo veel voor maar is de uitvoering wederom leuk gedaan. De cast deed het ook weer aardig en dan met name Kevin Sorbo in de rol van Hercules. Het is overigens ook de enige rol waarvoor de beste man geschikt voor was want al zijn rollen in andere films (meestal goedkope B-films, dit is overigens ook een B-film) waren niet bepaald een succes.

Bijna een jaar gelden heb ik de vorige matige film van deze regisseur gezien, te weten "Bermuda Tentacles (2014)", en nu was het dus de beurt aan zijn Hercules verfilming.

Ondanks dat het verhaal weinig voorstelt (wat wil je ook met een "The Asylum" film) en nergens weet te boeien, viel het met de uitvoering nog enigszins mee en ziet het er allemaal ook niet onaardig uit (best aardige decors, aankleding en beelden van de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt). Dat laatste was zeker van toepassing op de fraaie Christina Wolfe in de rol van Princes Theodora, ondanks het dragen van Jezus sandalen. Ze stond trouwens ook goed haar mannetje. Degene die de meeste indruk achterlaat (qua uiterlijk en postuur) is natuurlijk WWE worstelaar (die spelen best vaak mee in actiefilms en ik kan me wel voorstellen waarom) John Hennigan in de rol van zuipende Hercules. Ondanks dat hij niet kan acteren (de anabolen die dit soort personen als dagelijks voedsel beschouwen, hebben natuurlijk zijn hersenen aangetast) en waarschijnlijk ook niet kan lezen (handig als je een script moet lezen), ging hij soms wel lekker grof te keer zoals gelijk al in de opening waarbij hij zijn gezin vermoordt met een vaas. Sowieso zit er aardig wat actie in het verhaal, die ook regelmatig hard is.

Hier en daar is de film gewoon lachwekkend slecht en ook saai, maar omdat de film maar iets van 90 minuten duurt is het wel allemaal vermakelijk om eens een keertje gezien te hebben. Deze film heb ik overigens gezien op de zender SyFy (werd aangekondigd met "let op, de volgende film bevat geweld" ) die veel van zulke goedkope films uitzenden. Hier en daar zit er soms een leuke film bij (zoals de Sharknado's films), maar het merendeel is gewoon lachwekkend slecht.

Ik moet zeggen dat ik de serie "Hercules" en "Xena" vroeger graag keek (zeker de laatste). Deze film kun je min of meer beschouwen als een extra lange aflevering van "Hercules". Als amusement was deze film best goed te doen. Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor maar de uitvoering is leuk gedaan (ook met humor) en visueel zag het er destijds best fraai uit. Dat laatste geldt overigens ook voor de fraaie Renée O'Connor die later veelvuldig te bewonderen was in de eerder genoemde serie "Xena". De cast deed het best leuk in deze film en het was natuurlijk wel bijzonder dat Anthony Quinn in deze film ook een rol heeft.

Deze Drama / Horror film deed me qua verhaal en uitvoering denken aan de waardeloze Drama / Thriller film "Carriers (2009)" (die ik destijds helaas in de bioscoop heb gezien), want ook deze film is gewoon saai, traag, langdradig en goedkoop en bovendien gebeurt er op de laatste paar minuten na, vrijwel niets in het verhaal.

Het hele verhaal (draait om een virale infectie, die de bevolking heeft getroffen en als je besmet raakt, dan verander je in een soort van zombie die uit is op menselijk bloed) wordt zo saai gebracht, dat het verhaal nauwelijks weet te boeien en te vermaken en aan echte spanning ontbrak het volledig. Zo draaien de eerste 25 minuten van het verhaal alleen om Ann (gespeeld door Lucy Walters), die in de natuur probeert te overleven (waar ze overigens best goed in is) en daarbij opzoek gaat naar eten (o.a. opzoek naar larven in boomstammen), wat inmiddels zeer schaars is geworden. Gedurende die 25 minuten wordt er nauwelijks gepraat en als er gepraat wordt, dan komt dat door flashback beelden m.b.t. het verleden van Ann en haar gezin (bestaande uit haar man Jason en hun pas geboren dochtertje Hailey) in combinatie met het begin van de virusuitbraak en het Franse bericht via de radio. Het enige leuke aan de eerste 25 minuten is dat Ann zich regelmatig wast in een meertje en dat ze daarbij bloot is te bewonderen (helaas heeft ze wel maar erwtjes als borsten).

Na die 25 minuten wordt Ann opeens geconfronteerd met Olivia (gespeeld door Gina Piersanti) en de zieke Chris (gespeeld door Adam David Thompson), oftewel dochter en vader, die ze vindt op de weg, terwijl ze naar het Noorden gaan. Ann ontfermt zich over beiden, waarbij er gevoelens ontstaan tussen Ann en Chris (die zijn besmette vrouw heeft moeten doden vanwege de virusuitbraak) en waarbij Olivia dat maar eigenlijk niets vindt. Je zou dan verwachten dat het verhaal misschien boeiender of interessanter wordt, maar helaas is dat niet het geval en blijft het verhaal maar saai tot de laatste minuten van het verhaal.

Gedurende die laatste minuten van het verhaal gebeurt er door een wending eindelijk wat, waardoor het tenminste nog een beetje boeiend en spannend (op het moment dat Ann zich vanwege dreiging van een zombie moet verstoppen in een vrieskist van een huis, omdat Olivia haar heeft neergeslagen met een geweer en heeft vastgebonden) wordt en daarbij zit dan ook nog een beetje actie (aanval van zombies waarbij Chris wordt gedood). Maar veel stelt het allemaal wel niet voor en het achterlijke einde (waarbij Ann wegrijdt met Olivia, terwijl die haar in het huis in de val heeft gelokt, om van haar af te komen), laat je ook nog eens achter met vraagtekens. Het meest heftige aan het laatste gedeelte van het verhaal is om via flashback beelden te zien dat Ann haar besmette dochtertje heeft moeten doden via een overdosis aan aspirines, vermengd in melk en wat bloed van haar.

Het verhaal is wel nog een beetje sfeervol (o.a. vanwege de dreigende sfeer) en de omgevingsbeelden van de natuur zagen er soms nog fraai uit. Het hele verhaal speelt zich eigenlijk ook af in de natuur (met daarin één auto en één huis) en daarom is deze film waarschijnlijk dan ook gemaakt voor een appel en ei. De cast is daarbij ook zeer beperkt met de drie hoofdrolspelers Lucy Walters, Gina Piersanti en Adam David Thompson en via flashback beelden ook nog Shane West (in de rol van Jason, die de man is van Ann en die haar overlevingstips heeft bijgebracht. Jason wordt op een gegeven moment dood op de grond gevonden door Ann, waarbij hij vermoedelijk zelfmoord heeft gepleegd). Van de onbekende cast deed hoofdrolspeelster Lucy Walters het nog enigszins verdienstelijk.

Al met al is dit gewoon een saaie, trage en langdradige (terwijl de film maar iets van 90 minuten duurt) Drama / Horror film, die het aankijken nauwelijks waard is. Omdat deze film zo saai is, heb ik ook regelmatig moeten vooruit moeten spoelen om het einde te halen.

Kom op zeg Komedie / Actie, waar slaat dat laatste op. Dit is niet meer en minder dan een komedie en dan ook nog eens een flauwe 13 in een dozijn komedie met één en al clichés erin (het hele verhaal is al een grote cliché). Neem bijvoorbeeld het begin waar Kevin James wakker wordt en ziet dat hij zich verslapen heeft, dat is toch tig keren uitgevoerd Eerlijk gezegd heb ik vrijwel nergens om moeten lachen en de gevechten sloegen nergens op m.u.v. het laatste gevecht wat tevens het hoogtepunt van de film was. De cast is ook van een bedroevend niveau en dan vooral Henry Winkler die speelt als een debiel en totaal nergens grappig is. De rol van Salma Hayek voegde ook weinig toe. Ze moet het normaal gesproken wel hebben van haar schoonheid maar in deze film kwam dat totaal niet aanbod (ze heeft nog nooit zoveel kleren aangehad als in deze film). Nee, deze flauwe komedie-zooi was totaal niet aan mij besteedt. En wat voor "mcdaktari" geldt, geldt ook voor mij "gewoon zonde van mijn tijd".

Deze Drama / Horror (zeker in deze volgorde en niet andersom) film van regisseur Ari Aster (van wie ik vorig jaar al "Midsommar (2019)" had gezien en dat is eveneens een Drama / Horror film) lag al een tijdje bij mij op de plank en gisteravond heb ik hem dan eindelijk gekeken. "Hereditary" is geen Horror film in de traditionele zin, iets wat vandaag de dag juist in diens voordeel werkt. Naast "It Follows (2014)", "The VVitch: A New-England Folktale (2015)", "The Babadook (2014)", Mother! (2017)", "I See You (2019)" en Midsommar (2019) is dit zeker ook een waardevolle aanvulling voor de lijst met Horror films die een "arthouse" laagje hebben.

Kort door de bocht draait het in dit verhaal om het gezin Graham, bestaande uit vader Steve (Gabriel Byrne), moeder Annie (Toni Collette), zoon Peter (Alex Wolff) en dochtertje Charlie (Milly Shapiro), dat een tragisch ongeluk moet verwerken m.b.t. één van de gezinsleden en vervolgens ook nog te maken krijgt met boosaardige en bovennatuurlijke krachten.

De film start met een begrafenis. Oma Ellen (Kathleen Chalfant) is overleden en het gezin Graham moet afscheid van haar nemen. In de speech die Annie geeft, vertelt ze dat haar moeder een teruggetrokken bestaan leidde en dat ze een moeizame band had met haar moeder. Als de familie terug naar huis gaat, blijkt dat de geest van oma nog steeds in het huis ronddwaalt. En dan is er nog haar eigen dochter Charlie, een 13-jarig kind met autistische trekjes en een notenallergie dat oma's lievelingetje was. Langzaam maar zeker komen er scheuren die de familie uit elkaar trekken. Oma's erfenis is niet wat ze hadden verwacht en ook wordt al gauw duidelijk dat ze nog niet klaar was op deze wereld..

"Herenditary" staat als een miniatuur-huisje en met een trage opbouw (maar nooit saai) wordt het verhaal spannend gebracht. De film is met veel zorg en liefde in elkaar gezet, zoals Annie miniatuur-stillevens in de film creëert. Annie is een kunstenares met een moedercomplex, die miniaturen van huizen en objecten maakt. Deze objecten geven een fantastische sfeer aan de film.

"Herenditary" is prachtig en sfeervol geschoten en leunt veel op de solide Gabriel Byrne en Toni Collette en toch zeker ook de talentvolle Alex Wolf als zoon Peter, die door schuldgevoelens overmand wordt. Toni Collette en Alex Wolf dragen deze film ook en een Oscarnominatie voor Toni Collette zou niet hebben misstaan voor haar rol als de verstrooide en bijna labiele (ze wordt langzaam gek van alles wat haar en haar familie overkomt maar door niemand geloofd wordt) moeder en ze schittert met name bij de scène aan de eettafel met haar gezin. Ook bezorgde ze me op het einde voor een koude rilling door het lichaam (de scène waarbij ze opeens in beeld verschijnt en achter Peter aanrent) en die heb ik al een lange tijd niet meer gehad tijdens het bekijken van een film.

"Hereditary" doet het ook goed als familiethriller en de chemie tussen de vier gezinsleden is pakkend en de dynamiek is misschien wel interessanter. Het boeit wat hen overkomt, wat ze elkaar aandoen en tegen elkaar zeggen. Je geeft om ze. En als het dan letterlijk van kwaad tot erger gaat leef je met ze mee. De film durft ook veel te laten zien en een aantal beelden (zoals het onthoofde hoofd van Charlie dat tijdens het rijden in een auto tegen een paal terecht komt) staan na afloop op je netvlies gebrand, maar is tegelijkertijd ook subtiel en haast voorzichtig.

Er hangt vanaf het begin een gespannen sfeer, wat benadrukt wordt door het familiedrama dat zich tegelijkertijd afspeelt. In de laatste circa 15 minuten gaat het verhaal helemaal los in bovennatuurlijke elementen en horror en daarbij zal je het snelle kloppen op het zolderluik door moeder Annie (dan is Toni Colette ook het meest hysterisch) met haar hoofd niet snel vergeten en haar hoofd zaagt ze er niet veel later ook af met een draad.

Technisch is er weinig aan te merken op "Herenditary". Ari Aster legt zorgvuldig een puzzel uit, welke je uitnodigt na te denken hoe het verhaal zich zal ontvouwen. In de ruim twee uur durende film neemt hij wel misschien wat teveel tijd voor de opbouw, waardoor het einde misschien gehaast en onsamenhangend overkomt. Maar het is wel een sterk, creepy en verrassend einde.

Al met al is "Herenditary" uiterst sfeervol, onderhoudend, spannend, gedetailleerd, goed opgebouwd, goed geacteerd en en het doet wat je van een horror verwacht.

"When she was watching a porn movie, she could practically see the soul being sucked out of an actress in a sex scene."

Deze Horror / Thriller film leek me wel een spanend, intelligent en psychologisch kat-en-muisspel, maar helaas weet "Heretic" dat niet helemaal waar te maken en vond ik het vooral langdradig en saai, ondanks de sterke cast.

Tijdens het verplichte rondje langs de mensen thuis, komen Sister Barnes (Sophie Thatcher) en Sister Paxton (Chloe East) terecht bij Mr. Reed (Hugh Grant). In de stromende regen staan de twee jonge missionarissen voor de deur om hun geloof aan de man te brengen. Hij is geïnteresseerd, maar staat erop dat ze even naar binnen komen om onder het genot van een stukje taart gemaakt door zijn vrouw verder te babbelen.

Het uitgangspunt is op papier veelbelovend, namelijk twee jonge vrouwen, leden van een religieuze organisatie, belanden in een afgelegen huis waar niets is wat het lijkt. Wat volgt, moet een beklemmende mix zijn van geloof, twijfel en horror, maar het resultaat blijft helaas oppervlakkig.

De film doet zijn best om morele dilemma’s en religieuze thema’s in het verhaal te verweven, maar het blijft vaak bij losse ideeën in plaats van een overtuigend geheel. De dialogen klinken geregeld geforceerd en de symboliek wordt zo zwaar aangezet dat het eerder vermoeiend dan meeslepend is. Het gevoel van dreiging is aanwezig, maar zakt steeds weg door een traag tempo en herhaling van scènes die meer suggereren dan daadwerkelijk opleveren.

Visueel ziet "Heretic" er verzorgd uit, met een aantal sfeervolle shots en slim gebruik van schaduw en geluid. Toch redt dit de film niet van zijn grootste probleem, namelijk het gebrek aan echte spanning. Waar je hoopt op onvoorspelbare wendingen en nagelbijtende scènes, krijg je vooral langgerekte dialogen en een paar schrikmomenten die je van tevoren ziet aankomen.

De cast doet wat ze kan, maar zelfs hun inzet kan niet verhullen dat het script soms meer weg heeft van een toneelstuk dan van een filmische thriller. De confrontaties voelen vaak bedacht in plaats van natuurlijk, waardoor je als kijker op afstand blijft.

Hugh Grant, in een verrassende rol, doet het opzicht prima als de excentrieke en dreigende gastheer die twee missionarissen ontvangt en de twee meisjes / missionarissen worden eveneens prima gespeeld door de talentvolle en mooie actrices Sophie Thatcher en Chloe East. Zo bieden ze goed tegenspel en tijdens de opening van de film als ze samen op een bankje zitten en over pornografie praten, zegt Sister Paxton op een gegeven moment mijn openingszin. Maar helaas kan de sterke cast de film niet redden.

Al met al is "Heretic" een stijlvolle maar weinig meeslepende thriller die te veel wil en te weinig levert.

Deze jaren 90 Komedie / Drama film was destijds in de Verenigde Staten een flop en werd daar onder de titel "Hero" uitgebracht en in Europa onder de titel "Accidental Hero". Eerlijk gezegd had ik ondanks de sterrencast, met o.a. Dustin Hoffman, Geena Davis en Andy Garcia, nog nooit gehoord van deze film en toevallig zal ik hem gisteren voorbij komen op "Film1" en trok hij mijn interesse.

De gevierde acteur Dustin Hoffman speelt in deze ietwat lang uitgesponnen komedie de kruimeldief Bernie LaPlante. Bernie is gescheiden, zijn vrouw Evelyn (Joan Cusack) haat hem en heeft de voogdijschap over hun zoon Joey (James Madio) en de politie heeft hem in de val gelokt. Wanneer Bernie op een avond een ongezonde regenbui trotseert, stort er plots een vliegtuig neer, luttele meters voor zijn gammel peddelend autootje. Hij doet ongewild een heldendaad en redt de nog 54 levende inzittenden. Een ieder zou zich de aandacht die hier opvolgt lekker over zich heen laten komen. Maar Bernie wil niet geen aandacht, dus duikt hij onder. Een van de overlevenden van het vliegtuigongeluk is de bekende televisiejournaliste Gale Gayley (Geena Davis) van "Channel 4 News", die graag wil weten wie haar en vele anderen heeft gered. Haar tv-station heeft er een miljoen dollar voor over. De dakloze Vietnamveteraan John Bubber (Andy Garcia) wil dat geld graag opstrijken en geeft zich uit voor Bernie. Ondertussen belandt Bernie in de cel waardoor hij John's leugens niet aan de kaak kan stellen, maar hij laat het hier niet bij zitten.

Natuurlijk is het gegeven behoorlijk vergezocht. Een vliegtuig is kennelijk 'ongemerkt neergestort (de vliegtuigcrash symboliseert overigens het instorten van Bernie's eigen levensovertuigingen) en een toevallige voorbijganger, de minst voor de hand liggende figuur ever, redt mopperend en met tegenzin (doet o.a. zijn 100 dollar schoenen uit als hij door het water naar het vliegtuig loop) de passagiers uit de vlammen, waarna hij in de regenachtige nacht verdwijnt, op zoek naar zijn schoenen (waarvan hij er nog ééntje vindt), maar laten we niet vergeten: dit is een komedie.

"Hero" oogt met een hoge vingerwijzingsfactor naar de zwart wit screwball-komedies van weleer in de typische jaren dertig Chicago-stijl en net als in die oude klassiekers (waarin de media ook meer dan eens compleet door het slijk gedregd werd) trekken de makers nergens de lijn tussen wilde satire en milde ironie. De interactieve verhaallijnen van "Hero" zijn nauwelijks serieus te nemen en de grens satire / oprechte dramatiek wordt er niet duidelijker op door de wilde, oneven karakterisering die Dustin Hoffman toebedeeld krijgt. Maar dat zal ook niemand wat kunnen schelen, want naast de gedreven Dustin Hoffman, een bij de pinken zijnde Geena Davis (op het keerpunt van haar sterrendom) en een teruggehouden Andy Garcia mag zelfs een anoniem blijvende Chevy Chase (als de directeur van "Channel 4 News") het beste van zichzelf geven.

En verder zijn er nog leuke bijrollen van Tom Arnold, Stephen Tobolowsky en Joan Cusack. Ook vond ik het leuk om een jonge Jeff Garlin in een piepkleine rol te zien en hem zie ik vrijwel dagelijks in de leuke televisieserie "The Goldbergs (TV Series 2013 – )", die men uitzendt op "Comedy Central".

"Hero" is misschien geen klassieker, maar het verhaal opzicht is best leuk en de film kijkt zich ook wel lekker weg en dat vooral natuurlijk door de sterrencast.

Precies beter zou ik deze film niet kunnen verwoorden, vooral het gedeelte over Gooding

De meeste acteurs (met als dieptepunt Gooding) waren waardeloos. De enige acteur die het nog enigszins goed deed was Kim Coates.

Best wel een goede oorlogsfilm die ook nog eens weet te boeien en soms zelfs spannend is. Dat de film ook nog eens gebaseerd is op een waargebeurd verhaal maakt de film alleen maar geloofwaardiger en realistischer. Het verhaal zat best goed in elkaar en visueel zag het er ook best indrukwekkend uit. Ook de cast wist te overtuigen en vooral Kirk Douglas speelde goed. Het is overigens een behoorlijke tijd geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb (vermoedelijk begin jaren 80) en hopelijk zendt men hem eerstdaags eens uit op TCM.

Debuterend regisseur Spencer Susser, die het script schreef, die het produceerde, die de montage deed en die de fraaie titelsequentie maakte, combineert de meest uiteenlopende genres, van zwarte komedie en sociale aanklacht tot rouwverwerkingsdrama en opgeheven vingertje tegen bovenmatig medicijngebruik. Oftewel een rommelpotje.

In dit verhaal draait het om Hesher (Joseph Gordon-Levitt), welke een einzelgänger is van eind twintig met een zwaarmoedig karakter, die lang zwart haar heeft dat in slierten langs zijn gezicht hangt en zijn lijf zit volgekalkt met ordinaire tatoeages. Verder heeft hij een hekel aan alles en iedereen en woont hij in een busje. Op een dag ontmoet hij TJ (Devin Brochu), een dertienjarige jongen, die samen met zijn depressieve (vanwege de dood van zijn vrouw na een ernstig auto-ongeluk) vader Paul (Rainn Wilson) bij zijn zorgzame maar verwarde grootmoeder (Piper Laurie) woont. TJ raakt gefascineerd door Hesher, maar weet dan nog niet dat deze ruige knaap bepaald geen prettige invloed op zijn leven zal hebben.

Het verhaal biedt meer mogelijkheden dan deze Drama film laat zien en het script rammelt van alle kanten. De cast met o.a. Joseph Gordon-Levitt, Natalie Portman (als muizige kassajuf Nicole, die tevens de droomvrouw is van TJ) en Piper Laurie (als de oma die Hesher als enige direct accepteert zoals hij is en die zelfs een verrassend aandoenlijke vriendschap met hem opbouwt) levert wel goed spel en Joseph Gordon-Levitt baseerde zijn karakter op Cliff Burton, de bassist van "Metallica" (het logo van "Hesher" op de filmcover, lijkt natuurlijk ook sterk op het logo van "Metallica"), die in 1986 om het leven kwam bij een ongeluk met de tourbus. Daarnaast is er ook muziek van Metallica (uit de tijd met Cliff Burton) te horen.

De Drama film "Hesher" is gewoon een beetje vreemd, maar eigenlijk ook wel lekker.

Ik had me eigenlijk voorgesteld dat dit een komisch Drama zou zijn, maar ik vond het verreweg van komisch want het is eigenlijk best een vrij pakkend en aangrijpend verhaal wat je krijgt voorgeschoteld. Zeker in het begin als de diagnose wordt gesteld (bij een pas 21 jarige jonge vrouw) en iedereen flink emotioneel raakt was heftig (daar had ik zelfs moeite mee om het droog te houden). Dat gedeelte vond ik ook best akelig realistisch. Gelukkig houdt het wel niet continue aan (anders zou het wel een heel heftig drama zijn geworden), want vanaf het moment dat Sophie haar haren begint te verliezen (na circa 45 minuten) en de verschillende pruiken begint te dragen wordt het allemaal gelukkig wat luchtiger. Misschien wel iets te luchtig, want vanaf dat moment vond ik het allemaal wat minder worden en eigenlijk ook iets te langdradig. Het lange einde was overigens wel mooi.

De cast doet het overigens uitstekend en overtuigend (zowel de familie, vrienden, doctoren en verplegend personeel) en dat geldt zeker voor de fraaie hoofdrolspeelster Lisa Tomaschewsky in de rol van "Sophie Ritter". Al met al vond ik dit gewoon een goed drama (gebaseerd op de ervaringen van de Nederlands schrijfster Sophie van der Stap) en zeker het eerste gedeelte van het verhaal.

P.S. Alice Dwyer in de rol van Saskia Ritter, vond ik wel een aparte verschijning.

Deze Komedie / Muziek (Symfonische Deathmetal) film was vorige week zondag te zien op "Film1" en toen stonden deze zenders voor alle digitale abonnees van Ziggo het hele wekend open. Omdat ik sinds een paar maanden geen abonnee meer ben van Film1 (sinds de overname in augustus is het aanbood zeer beperkt en er worden er ook vooral oude films uitgezonden), heb ik hem toen opgenomen (ik wilde namelijk de "Formule 1" race kijken) en gisteravond heb ik hem dan ook bekeken en dat had ik "Kondoro0614" (ook een liefhebber van Heavy metal en deze film raad ik hem aan om te kijken) ook min of meer toegezegd.

In dit verhaal draait het om Turo (Johannes Holopainen), die is blijven hangen in een klein dorpje in Finland. Het hoogtepunt in zijn dagelijks leven is dat hij de leadzanger is bij een amateur Heavy metalband met de naam "Impaled Rektum" (oftewel "Gespietst Rektum"). Het enige probleem is dat ze na 12 jaar repeteren nog steeds geen enkel optreden hebben gehad. Wanneer ze onverwachts bezoek krijgen van een promotor, te weten Frank Massegrav (Rune Temte), van een groot Heavy metalfestival, te weten "Northern Damnation", in Noorwegen, besluiten ze alles op alles te zetten om hun droom waar te maken. Daarbij stelen ze een busje en een lijk (van hun overleden drummer) en zijn grafkist en halen ze een drummer uit een inrichting, waarna ze naar Noorwegen rijden.

Ik heb deze film gekeken omdat ik een liefhebber ben van Heavy metalmuziek (vooral van "Old school" metalbands uit de jaren 80 en 90, en twee bandleden liepen ook rond met T-shirts van bekende metalbands uit die tijd, namelijk "Megadeth" en "Cannibal Corpse") en om deze film te kijken moet je daarvan ook wel een liefhebber zijn, want deze muziekstijl komt regelmatig voorbij en het klonk ook vet en vooral de gitaarriffs en het grunten.

De muziek die je te horen krijgt (waren voor mij overigens allemaal onbekende nummers) is dus "Symfonische Deathmetal" en zij omschrijven het als "Symfonische Postapocalyptische Rendierverpulverende Christuslasterlijke Pennoscandinavische Metal". Niet iedereen kan deze muziek waarderen en dat geldt ook voor de vader van gitarist Lotvonen (Samuli Jaskio) die een rendierslachterij runt en hij zegt dan op een gegeven moment ook tegen de band.

"Door jullie muziek willen de rendieren zelfmoord plegen"

Ook is het wel leuk als ze zelf voor het eerst een nummer maken (Deathmetal nummers hebben meestal extreme benamingen) en ze dit nummer "Flooding Secretions" noemen, waarop ze dan zeggen:

"Oftewel stront op je dijen"

En als een moeder met een kind een muziek CD komt terugbrengen (ze wilden eigenlijk iets van Justin Bieber) bij bassist Pasi (Max Ovaska), die werkt in een muziekwinkel, zegt de moeder tegen hem:

"Deze klonk vreselijk. Alsof iemand een varken slachtte"

Waarop Pasi dan droogjes zegt:

"Ze hebben geen varken geslacht. Het was een geit"

Daarbij moest ik overigens denken aan iemand bij mij op het werk, want hij noemt Heavy metalmuziek altijd slijptollenmuziek.

Met name het eerste gedeelte van het verhaal is best leuk en geloofwaardig (m.u.v. het gevecht met de veelvraat), maar daarna (als de aap uit de mouw komt, omdat men namelijk heeft gelogen met het optreden in Noorwegen) wordt het inderdaad wat flauw (daar hebben de meeste Komedie films wel last van, want die zijn meestal in het begin leuk, maar raken daarna in verval) en vooral overdreven en dat laatste vooral bij de grensovergang tussen Finland en Noorwegen, waarbij het leger wordt ingeschakeld.

Wel is het leuk om te zien en te horen (klonk vet) als ze rijdend in hun busje op weg naar Noorwegen repeteren en met name als ze een ander busje inhalen. Uiteindelijk mogen ze natuurlijk optreden bij "Northern Damnation" (daar worden ze ook ontvangen als helden) en dan is het wel leuk om te zien als zanger Turo (die namelijk nerveus is bij een liveoptreden) moet kotsen en dat gebeurt natuurlijk in het publiek. Daarna zie je ze uiteraard nog liveoptreden, wat weer vet klonk en het zag er ook wel gaaf uit.

Het draait overigens niet alleen maar om de muziek in deze film, want het verhaal heeft ook een romantisch toontje. Want bloemist Miia (Minka Kuustonen) vindt zanger Turo wel leuk en dat vindt een andere bekende zanger (van een Polka-achtige band), te weten Jouni Tulkku (Ville Tiihonen), niet leuk, want hij heeft namelijk zijn zinnen gezet op haar. Dat levert dan ook een aantal komische situaties op, want Jouni heeft een hekel aan Turo en Heavy metalmuziek en dat laatste maakt hij regelmatig belachelijk. Overigens heeft de vader (Kai Lehtinen) van Miia die een politieagent is, ook geen hoge pet op van Turo en hij ziet dan ook Jouni Tulkku als zijn ideale schoonzoon (wat hij natuurlijk niet is).

Van de cast m.u.v. Rune Temte (die in deze film een hele lading rendierbloed over zich heen krijgt) had ik nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel leuk en de bandleden zagen er ook uit als echte Metalheads en dan doel ik natuurlijk op de al eerder genoemde bandleden (en zeker Pasi) en Antti Heikkinen als drummer Jynkky, die op een gegeven doodgaat vanwege een auto ongeluk (in dit geval een busje) met een rendier. Ook de overige cast deed het wel leuk zoals Chike Ohanwe als Oula uit de inrichting en Minka Kuustonen was wel een leuke en mooie vrouw om naar te kijken en dat geldt eigenlijk ook voor de wat oudere Pirjo Lonka in de rol van verzorgster in de inrichting, waar Turo werkt als schoonmaker.

Al met al best een leuke en vermakelijke Komedie / Muziek film uit Finland / Noorwegen (daarvan zagen de omgevingsbeelden ook wel fraai uit) en zeker als je een liefhebber bent van Heavy metalmuziek en vanwege deze muziek (die vaak te horen is), geef ik de film een halve ster hoger dan ik eigenlijk had willen geven.

"We are Impaled Rektum, and we are here to play symphonic-postapocalyptic-reindeer-grinding-Christ-abusing-extreme-war-pagan-Fennoscandic metal!"

Dankzij kerstengel "Kondoro" heb ik gisteravond deze Finse Komedie / (Heavy metal) Muziek film kunnen kijken en dit is zoals gezegd het vervolg op het leukere "Heavy Trip (2018)" welke ik vijf jaar geleden heb gezien. Jammer genoeg kan deze film niet tippen aan die film en dat omdat het ontbrak aan humor (is ook vaak flauw) en ook het verhaal is min of meer hetzelfde (draait weer om een concert). Wel is het leuk om de vele metal verwijzingen te zien, waarbij vooral Dave Mustaine (gitarist en zanger) van de jaren 80 (toen waren ze ook op hun best en dat inclusief het jaar 1990) thrashmetalband "Megadeth" een aantal keren in de picture staat en zelfs een keer het mikpunt van een grap is. Hij is wel helaas zelf niet te zien in de film en dat is best jammer.

De vier bandleden van de blackmetalband "Impaled Rektum" (de hardste en raarste heavy metal band in de wereld) zitten opgesloten in de gevangenis (daarbij moest ik denken, qua soort en plaats van de gevangenis, aan het geweldige nummer "Over The Wall" van thrashmetalband "Testament") van Noorwegen. Ze krijgen bericht dat de rendierboerderij van de ouders van gitarist Lotvonen (Samuli Jaskio) op het punt staat onder de hamer te komen. Er zal een grote klus en veel geld nodig zijn om de boerderij te redden. De band besluit om de boerderij te redden. Ze weten te ontsnappen uit de gevangenis, en om aan geld te komen reizen ze naar 's werelds grootste metalfestival, namelijk "Wacken Open Air" (welke ook bekend staat als de hemel van elke metalhead) in Noord-Duitsland. Een epische reis naar het hoofdpodium van "Wacken" zal volgen.

"Heavier Trip" begint onmiddellijk na de gebeurtenissen van "Heavy Trip", met de fictieve blackmetalband "Impaled Rektum" opgesloten in een Noorse gevangenis, waar ze geen heavy metal muziek mogen spelen (maar toch stiekem doen). De vier leden van de band, te weten zanger Turo (Johannes Holopainen) die rondloopt in een shirt van deathmetalband "Cannibal Corpse", gitarist Lotvonen (Samuli Jaskio) die rondloopt in een shirt van thrashmetalband "Megadeth", bassist Xytraxm (Max Ovaska) en drummer Oula (Chike Ohanwe), worden benaderd door de bekende metalproducent Maxwell Efraim Fisto (Anatole Taubman) om op te treden op het Duitse openlucht metalfestival "Wacken" voor 50.000 euro, wat ze echter afwijzen omdat bassist Xytraxm vindt dat "Wacken" een over-gecommercialiseerd festival is voor posers en mainstream metalfans.

Natuurlijk komt de band er al snel achter dat de ouders van gitarist Lotvonen hun boerderij / slachthuis zullen verliezen, tenzij ze met 30.000 euro over de brug kunnen komen. Als Lotvonen's vader Pekka (Martti Syrjä) dat nieuws ontvangt, krijgt hij ook een beroerte. Dit leidt ertoe dat de leden van "Impaled Rektum uit de gevangenis" ontsnappen (op een zeer flauwe manier overigens) na circa 21 minuten en het hoog gewaardeerde zeevruchtenbuffet moeten achterlaten. Bovendien gaat bewaakster Dokken (Helén Vikstvedt en het is waarschijnlijk ook een verwijzing naar de Amerikaanse glam metalband uit de jaren 80, die vernoemd is naar zanger Don Dokken), die een hekel heeft aan de band, achter hen aan met een Jeep-achtige auto, genaamd "Fernando", om ze weer op te pakken.

Als ze bij de boerderij van de ouders van Lotvonen aankomen, waarbij vader Pekka ernstig ziek in bed ligt, nemen ze telefonisch contact op met metalproducent Maxwell Efraim Fisto en hopen ze dat hij ze alsnog op "Wacken" laat spelen, waarvoor ze alles willen doen. Hiervoor moeten ze van hem eerst naar een concert in Vilnius in Litouwen en moeten ze zelf maar uitzoeken hoe ze daar komen. Dit doen ze dan in eerste instantie met de auto van Dokken, die ze stelen als zij langskomt bij de boerderij, en daarna gaan ze de grens over door zich te verstoppen in de tourbus van de eveneens fictieve en populaire metalband "Blood Motor", waarbij de zanger, te weten Rob (David Bredin), met aparte zware stem, wel iets weg had qua uiterlijk en stem van de helaas veel te vroeg overleden zanger en bassist Peter Steele van de gothic metal / doom band "Type O Negative".

Als ze dan in Vilnius aankomen en ze het optreden van metalband "Blood Motor" bijwonen, valt zanger Rob op een gegeven moment uit op het podium en ziet zanger Turo zijn kans om het over te nemen en dit tot genoegen van metalproducent Maxwell Efraim Fisto, die namelijk grote plannen heeft met Turo en daar draait dan de rest van het verhaal zich om, waarbij de overige bandleden één voor één afhaken (eerst Xytrax die niets geeft om metalproducent Fisto die voor spanning binnen de band zorgt, daarna Oula die moeite heeft om zijn humeur onder controle te houden, en als laatste Lotvonen die erachter probeert te komen hoe hij ooit zo goed kan worden als zijn held David Mustaine van "Megadeth").

We zitten dan rond de 39e minuut en tot dan toe heb ik nergens om moeten lachen en bracht alleen het optreden in de gevangenis, waar ze stiekem toch een death / black metal nummer spelen welke wel vet klonk (mede door de blastbeat), een glimlach op mijn gezicht en dat gebeurde ook in de 39e minuut als je opeens de tekst "Gimme Chocolate" te horen krijgt en we de Japanse metal-, zang- en dansgroep "Babymetal" (opgericht in 2010, dus het is geen fictieve band) hun bekendste en beste (qua muziek en niet qua zang) nummer "Gimme chocolate!!" zien uitvoeren op het concert en dat is altijd leuk om te horen en te zien.

Naderhand zien we de bandleden van "Babymetal", te weten Suzuka Nakamoto (als Su-metal), Moa Kikuchi (als Moametal) en Yui Mizuno (asl Yuimetal), nog praten met Xytrax (die ze stiekem goed vindt, maar dat niet wilt toegeven) en Oula (die hen introduceert aan Xytrax) en ook willen ze naderhand Xytrax nog een lift geven in hun busje naar "Wacken", wat Xytrax echter weigert, waarna hij opgepikt (of beter gezegd opgepakt) wordt door Dokken in haar auto.

De rest van het verhaal is opzicht flauw en draait vooral om Turo en metalproducent Maxwell Efraim Fisto (die "Impaled Rektum", en vooral dan zanger Turo, onder druk zet om hun ziel te verkopen voor financieel gewin), Dokken die achter hen aanzit en drie bandleden oppakt, de bandleden die één voor één vertrekken vanwege Turo, en het "Wacken Open Air" concert, waar ook "Blood Motor" aanwezig is en die dan afrekenen met de vervelende metalproducent, die o.a. Rob vernedert heeft. Te lachen valt er eigenlijk nog steeds weinig, maar wel was het leuk als ze uitgenodigd worden op een feestje, waarbij er o.a. een naakte man als buffet ligt. Als Lotvonen er dan eten vanaf pakt, zegt de naakte man tegen hem:

"Hey! That is not a sausage, sir."

Dat was opzicht wel grappig en ook als de bandleden van "Blood Motor" metalproducent Maxwell Efraim Fisto tegenkomen op "Wacken" en zanger Rob dan onverstaanbaar tegen hem praat (of beter gezegd hem een uitbrander geeft), en hij daarna tegen hem zegt:

"Nice speech, Chewbacca."

En ook de laatste seconden van de film moest ik nog glimlachen als Turo dan mijn openingszin zegt. Dat zegt hij trouwens niet op "Wacken", maar in gevangenis. Want uiteindelijk komen ze daar weer terecht, waarna de film is afgelopen na circa 92 minuten. Daarna volgt wel nog één extra scène, waarin je te zien krijgt dat vader Pekka weer beter is. Voor de rest is het leuk om de vele verwijzingen naar bekende metalbands (waar helaas geen muziek van te horen is) en personen te zien. Zo heeft gitarist Lotvonen in de gevangenis een foto van Dave Mustaine hangen aan de muur waar hij een groot fan van is (daarom loopt hij ook rond in een shirt van "Megadeth"), krijgt zanger Turo op een gegeven moment van metalproducent Fisto de bekende zwarte hoed van Lemmy Kilmister van de Britse heavymetalband Motörhead, zegt Dokken op een gegeven moment (als ze in shock is) onderstaande tekst:

"I'm the monarch, of the kingdom of the dead. Infamous butcher. Angel of death."

En dat is natuurlijk een stukje tekst van het bekende nummer "Angel Of Death" van de thrashmetalband "Slayer" (is ook mijn favoriete thrashmetalband) en dat nummer staat ook altijd hoog in de "NPO Radio 2 Top 2000" (gisterenavond weer gestart) en dit jaar op plaats 243.

Verder komen de bandleden na circa 53 minuten terecht in een winkel / museum m.b.t. de geschiedenis van Rock / Metal muziek en daarin zien we o.a. de linkerhand (met 6 vingers ) van Dave Mustaine, waarop een bordje staat met de tekst:

"No sucking on Mustaine's fingers"

En wat Turo natuurlijk wel doet en best flauw was, en verder zien we een brandende gitaar van de invloedrijke Amerikaanse gitarist en singer-songwriter Jimi Hendrix en ook de urn van de overleden Amerikaans metalzanger Ronnie James Dio. Zowel met de gitaar als met urn wordt er gegooid als Dokken in de winkel komt en die daarna door Oula door een raam naar buiten wordt gegooid. Dokken is daarna ook in shock en zegt dan de eerder genoemde tekst van het nummer "Angel Of Death".

En als laatste komt Lotvonen op "Wacken" iemand tegen die erg op Dave Mustaine lijkt, maar hem niet is. Wel heeft deze persoon een keer met Dave Mustaine gesproken vanwege een perfect uitgevoerde gitaarsolo (daar was Dave Mustaine ook altijd geweldig in, luister anders maar eens naar het schitterende nummer "My Last Words", vooral de orgasmatische gitaarsolo naar 3:23 minuut, van "Megadeth") en daarover zegt de persoon tegen Lotvonen:

"Heh. I met him backstage and I told him he just played the best goddamn solo that's ever been played. Know what he told me? I wrote it down just so I'd never forget."

Hij opent dan zijn spijkerblouse, waarop zijn borst getatoeëerd staat:

"I don't give a fuck what you think - Dave Mustaine."

De onbekende cast deed het opzicht leuk en verdienstelijk en het was leuk dat alle bandleden van "Impaled Rektum" nu ook weer te zien zijn. Wel vond ik ze in "Heavy Trip" leuker en daar werden ze ook nog één voor één op een leuke manier geïntroduceerd. Verder vond ik David Bredin in de rol van zanger Bob leuk en hij zag er ook indrukwekkend uit en ook is het leuk dat "Babymetal" meespeelt en optreedt in de film.

Al met met al is "Heavier Trip" me eigenlijk tegengevallen. Zo is het verhaal behoorlijk flauw en is het ook een soort herhaling van "Heavy Trip", ontbreekt het aan humor (de meeste humor is ook flauw) en ontbreekt het eigenlijk ook aan (mooie) vrouwen (en dus eigenlijk ook aan borsten ). De enige drie vrouwen die in deze film te zien waren zijn Helén Vikstvedt als bewaakster Dokken (die eruit zag als een manwijf), Ruth Rosenfeld als de bassist van "Blood Motor" en welke ook best een mooie vrouw is en de 70-jarige Sinikka Mokkila als de moeder van Lotvonen. Als je "Heavier Trip" wilt gaan bekijken en je hebt "Heavy Trip)" uit 2018 nog niet gezien, dan moet je die eigenlijk eerst kijken, want dan weet je ook hoe de blackmetalband "Impaled Rektum" ontstaan is en waarom ze tijdens de opening van deze film in de gevangenis zitten.

Heb je in het verleden al de films "Anthropoid (2016)" (of het origineel "Operation: Daybreak" uit 1975), "Conspiracy (2001)" en "Lidice (2011)" en ook de 7-delige VPRO documentaire "Himmlers hersens heten Heydrich" uit 2017 gezien, dan weet je eigenlijk al alles over Reinhard Heydrich en voegt deze Thriller / Oorlog film over hem eigenlijk ook weinig toe. Maar heb je dat niet gedaan of je weet niet eens wie Reinhard Heydrich was, dan is dit wel een aardige film (beter gezegd geschiedenisles) om te kijken en het is ook min of meer een samenvatting van de genoemde films en documentaire.

Deze film is gebaseerd op het gelijknamige boek "HHhH" (welke een afkorting is voor Himmlers hersenen heten Heydrich) en draait om een Tsjechische verzetsgroep, welke een aanslag plant op Reinhard Heydrich (Jason Clarke), hoofd van de SS, de Gestapo en tevens uitvinder en uitvoerder van de Holocaust. Aan Jozef Gabcik (Jack Reynor) en Jan Kubis (Jack O'Connell) is het de taak om de aanslag uit te voeren.

Hoewel deze film voor mij eigenlijk niets nieuws bevatte, op de affaire met Christine Weigel (gespeeld Krisztina Goztola, die door Reinhard Heydrich ook op zijn hondjes werd genomen ) en de verhouding tussen Reinhard en zijn vrouw Lina von Osten (Rosamund Pike) na dan, heb ik me nog best vermaakt met deze film (welke ik ook bij ons in de bioscoop wilde gaan bekijken, maar daar niet draaide en achteraf gezien is dat misschien ook wel goed geweest), welke opgebouwd is uit twee helften.

Zo focust de eerste 45 minuten durende helft van de film zich op de geschiedenis (welke begint op de Marinebasis van Kiel in Duitsland 1929) van Reinhard Heydrich en daarin zien we o.a. zijn kennismaking met Christine Weigel en zijn uiteindelijke vrouw Lina von Osten, zijn oneervolle ontslag (vanwege zijn omgang met Lina von Osten, terwijl hij een relatie had met Christine Weigel, wiens vader invloedrijk was) bij de marine, zijn eerste kennismaking met Heinrich Himmler (gespeeld door Stephen Graham, die ik goed op hem vond lijken), zijn aanstelling tot hoofd van de SS en de Gestapo, zijn kennismaking met Ernst Röhm (Ian Redford) tijdens een etentje bij Heinrich Himmler, het zuiveren van de partij van alle dissidente leden (inclusief Ernst Röhm), de zuiveringen (een aantal beelden daarvan, zijn overigens afgekeken van de indrukwekkende Drama / Oorlog film "Idi i Smotri (1985)") in het binnengevallen Polen in september 1939, zijn spionage methoden om informatie te verzamelen, zijn aanstelling als "Reichsprotector" van de door de Duitsers bezette provincies Bohemen en Moravië in voormalig Tsjecho-Slowakije, de Wannseeconferentie (bespreking over de "definitieve oplossing" voor het "Jodenvraagstuk") bij Wannsee bij Berlijn op 20 januari 1942 en een "freeze" frame tijdens de aanslag op Reinhard Heydrich op 27 mei 1942 in Praag (daar opent de film ook mee).

Een belangrijke rol in de eerste 45 minuten van het verhaal is weggelegd voor zijn vrouw Lina, die hem voor zijn opmars in het Derde Rijk in aanraking bracht met Hitlers ideologie. Ze is lid van Hitlers "NSDAP" en zegt ook tegen Reinhard dat hij het boek "Mein Kampf" moet lezen. De interessante verhouding tussen Reinhard en Lina, die vrij abrupt wordt afgekapt door de overgang naar de tweede helft van de film, is eigenlijk ook het meeste interessante en boeiende in deze film en mede door de sterk spelende en altijd mooie Rosamund Pike (de scène waarbij ze aan het bevallen is mocht er best wezen), waarvan zelfs wat bloot te zien is en dat geldt ook voor andere vrouwen (in het bordeel "Salon Kitty", welke Reinhard Heydrich gebruikte om informatie te verzamelen over de opvattingen en het gedrag van partij functionarissen, topambtenaren, diplomaten en buitenlandse zakenlieden).

Na het hierboven genoemde "freeze" frame tijdens de aanslag op Reinhard Heydrich, belanden we opeens in de tweede helft van de film, welke zich zes maanden voor de aanslag afspeelt op een Tsjechische basis in Schotland en maken we kennis met de twee Tsjechische verzetsstrijders, te weten Jozef Gabcik en Jan Kubis, die de aanslag op Reinhard Heydrich voorbereiden. Ondanks de onvermijdelijke represailles van de nazi's bij een dood van Reinhard Heydrich, besluiten ze dat de aanslag symbolisch van belang is, want het vermoorden van een beruchte nazi zou een sterk signaal afgeven aan de wereld.

De tweede helft van de film kent wat meer het verloop van een typische Hollywoodfilm, met twee sympathieke helden, actie (met name het gedeelte in de kerk), spanning (de aanslag op Reinhard Heydrich) en een vleugje romantiek (met name door de bekende Mia Wasikowska in de rol van Anna Novak, welke al snel valt voor Jan Kubis bij de eerste kennismaking in een kapperswinkel in Praag). Hoewel er op de uitvoering en de vertolkingen niet al te veel aan te merken valt, is de tweede helft van de film wel het minste gedeelte van de film. De scène waarbij je Reinhard Heydrich op zijn sterfbed zit liggen in het ziekenhuis, omringd door zijn vrouw Lina en Heinrich Himmler, was best aardig en hetzelfde geldt voor het einde waarbij Jozef Gabcik en Jan Kubis in de kerk zelfmoord (schieten zichzelf door het hoofd, als de nazi's de kelder van de kerk onder water aan het zetten zijn) plegen, waarna je ze weer even terug in de tijd ziet bij hun eerste kennismaking op een vrachtwagen op weg naar krakau. Daarna is de film ook afgelopen.

De cast voor deze film mocht er best wezen met de bekende en mooie actrices Rosamund Pike en Mia Wasikowska en ze deden het ook best goed en vooral natuurlijk Rosamund Pike, waarbij haar rol van vrouw van Reinhard Heydrich ook nog eens interessant is. Dat laatste geldt voor de rol van Mia Wasikowska niet en zij zorgt met name voor de geforceerde romantiek in het verhaal, waarbij ze al heel snel samen met Jan Kubis het bed induikt (min of meer na hun eerste kennismaking). Ze is ook één van de weinigen die de represailles van de Duitsers (waarbij het verzet ook nog eens verraden wordt door verzetsstrijder Karel Curda) weet te overleven, door op tijd Praag te ontvluchten.

Van de mannelijke cast deden Jack O'Connell en Jason Clarke het best verdienstelijk, maar de laatste leek wel niet bepaald op Reinhard Heydrich. Dat had men met Detlef Bothe n de rol van Reinhard Heydrich in de film "Anthropoid (2016)" beter voor elkaar, maar die heeft daar maar een minimale rol. Verder was natuurlijk ook wel geinig om te zien dat Barry Atsma ook een rolletje had in deze film, als de nazi Frank, die gevangen aan het praten moet zien te krijgen. Wel is het jammer dat de gehele cast Engels praat i.p.v. Duits, maar dat is wel begrijpelijk met de gekozen niet Duitse cast.

Hoewel deze Thriller / Oorlog film (duurt circa 115 minuten) voor mij weinig nieuws te bieden had, heb ik me er toch nog mee vermaakt en met name vanwege de sterke opbouw van het verhaal (oftewel de eerste 45 minuten), met hier en daar ook wat schokkende beelden (m.b.t. de zuiveringen in Polen), waarbij de dreigende sfeer van een bezet Tsjecho-Slowakije goed in beeld wordt gebracht. Jammer dat daarna alleen nog een slap Hollywood-achtig melodrama te zien is.

Ondanks dat het verhaal gewoon leuk is gevonden en het garant zou moeten staan voor een zeer komische film qua mogelijkheden, valt de uitvoering toch wat tegen en dat komt omdat men te weinig heeft gedaan met de mogelijkheden en ook omdat Louis de Funès niet de rol speelt van de 65 jaar ingevroren man. Deze rol wordt helaas gespeeld door de saaie Bernard Alane.

Echt slecht is deze film natuurlijk ook niet en dat is vooral te danken aan Louis de Funès die leuk speelt en wederom wordt bijgestaan door Claude Gensac als zijn vrouw, wat ze al vaker heeft gespeeld. In deze film heeft ook de bekende Franse acteur Michael Lonsdale een rol en hij is natuurlijk vooral bekend geworden door zijn rol als schurk "Sir Hugo Drax" in de James Bondfilm "Moonraker (1979)". Qua uitvoering valt het overigens allemaal nog best mee en er zitten ook voldoende komische scenes in.

Het is jammer dat men zo weinig heeft gedaan met dit leuk gevonden verhaal, want hierdoor is deze film niet meer dan leuk om gezien te hebben. Slecht is deze film natuurlijk ook niet en hij kijkt verder ook wel lekker weg.

Geen hoogstaand drama maar persoonlijk vond ik dit best een redelijke film die zich lekker wegkijkt. Het verhaal stelt opzicht niet veel voor maar de uitvoering was best aardig en dan zowel visueel, muzikaal als ook de personages. Chloë Grace Moretz speelt goed en leuk en we zullen haar nog zeer vaak in films tegenkomen. Ik moet zeggen dat ze er best gewaagd bijliep in deze film (iemand als smeerlap Jimmy Savile zou er ongetwijfeld van gesmuld hebben). Degene die vooral bij mij de aandacht trok was de uiterst fraaie Blake Lively als Glende. Overigens speelde Eddie Redmayne ook zeer sterk. Ondanks dat geen topfilm is heb ik me er best goed mee geamuseerd.

Als het in deze Drama / Biografie film vooral had gedraaid om racisme, waarbij ook regelmatig het racistische woordje "Nigger" in zou voorkomen, dan had de filmtitel ook kunnen zijn "Hidden Niggers", maar dat is niet het geval en het woordje "Nigger" wordt gelukkig ook niet gebruikt. Het draait in deze film wel o.a. om racisme, maar dan vooral m.b.t. negeren en het minderwaardig stellen, oftewel het verschil destijds tussen "Blank" en "Zwart".

In dit verhaal draait het om drie briljante vrouwen van Afro-Amerikaanse afkomst, te weten Katherine Johnson (Taraji P. Henson), Dorothy Vaughn (Octavia Spencer) en Mary Jackson (Janelle Monáe), die in de jaren 60 voor de NASA werkten en die betrokken waren (o.a. met belangrijke wiskundige data) bij de eerste succesvolle Amerikaanse ruimtemissie (eerste Amerikaan in een baan om de aarde).

Voordat de film begint, wordt aangegeven dat deze film gebaseerd is op ware gebeurtenissen, maar dat "gebaseerd" is volgens mij wel behoorlijk aangedikt in deze film, waardoor ik het vooral een clichématige en voorspelbare film vond, die hier en daar ook wat langdradig (duurt ook circa 120 minuten) overkomt. Om dat laatste wat dragelijker te maken, heb ik dan ook alle flauwe en clichématige romantische (vaak niet voor mij weggelegd) scènes tussen Katherine Johnson en haar toekomstige man kolonel Jim Johnson (Mahershala Ali) vooruit zitten te spoelen, want dat bespaarde me tijd (ik denk iets van 15 minuten in totaal) en ook een aantal braakmomenten.

Het verhaal zit zeker mooi in elkaar en weet daarbij ook wel te boeien en te interesseren (is zelfs ook wat leerzaam en zeker m.b.t. de ruimtevaartwedloop tussen de Amerikanen en de Russen en de eerste IBM computer, te weten de IBM 7090, bij de NASA, zodat "rekenaars" eigenlijk niet meer nodig zijn), maar het wist me helaas wel niet te raken of te ontroeren en dat ondanks dat dit verhaal o.a. draait om racisme. Een goed voorbeeld daarvan is de dames-wc voor kleurlingen, welke op 800 meter afstand van kantoor ligt. Dat wordt op een gegeven moment wel subtiel opgelost door Al Harrison (Kevin Costner), waarbij hij ook zegt:

"Hier bij NASA hebben we allemaal gele plas"

Ook het scheiden van koffie en water is een goed voorbeeld hoe men in deze film omgaat met racisme. En als een blank persoon, te weten Vivian Mitchell (Kirsten Dunst), een zogenaamde positieve opmerking maakt m.b.t. racisme tegen Dorothy Vaughn, ontstaat de onderstaande dialoog.

Vivian: Dorothy, Weet je, wat je ook denkt ik heb niks tegen jullie.
Dorothy: Dat weet ik. Ik weet dat u dat zelf gelooft

Na het clichématige einde wat eigenlijk ook niet spannend is, en dan doel ik op het veilig landen van astronaut John Glenn (Glen Powell) op aarde, krijg je nog wat weetjes te lezen over Katherine Johnson, Dorothy Vaughn en Mary Jackson en krijg je ook wat echte foto's van hun te zien. M.b.t. de weetjes, wordt er o.a. gezegd dat Mary Jackson de eerste vrouwelijke Afro-Amerikaanse luchtvaartingenieur werd, dat Dorothy Vaughn de eerste zwarte supervisor werd bij NASA en dat Katherince Johnson alle berekeningen deed voor de "Apollo" missies naar de maan en tevens voor de Space Shuttle.

Het draait in deze film eigenlijk vooral om de cast en vooral natuurlijk om de drie "zwarte" hoofdrolspelers, te weten Taraji P. Henson (in de rol van Katherine G. Johnson, die zeer goed kan rekenen en wordt aangesteld als "rekenaar" voor NASA, ze berekent o.a. de "Go/No-Go", oftewel waar het ruimtevaartuig zal landen op de aarde), Octavia Spencer (in de rol van Dorothy Vaughan, die graag supervisor wilt worden en daarvoor o.a. de programmeertaal "Fortran" voor de IBM-computers zelfstandig gaat leren) en Janelle Monáe (in de rol van Mary Jackson, die graag luchtvaartingenieur wilt worden en daarvoor zelfs naar de rechter stapt), die alle drie gewoon goed en overtuigend speelden en de laatste vond ik ook best een mooie vrouw.

Ook de "blanke" cast deed het wel verdienstelijk en dan doel ik vooral op de bekende acteur en actrice, te weten Kevin Costner (in de rol van Al Harrison, die bij NASA de leiding had over de "Apollo" missie) en Kirsten Dunst (in de rol van Vivian Mitchell, die één van de leidinggevende is in het gebouw van NASA en die niet bepaald een hoge dunk heeft van de zwarte medewerkers), maar hun rol was wel behoorlijk clichématig. M.b.t. "Wie de leiding heeft", ontstaat er op een gegeven moment een leuke dialoog (i.v.m. het bijwonen van een vergadering) tussen Katherine en Al en wel de volgende:

Al: Maar wie is er de baas in dit gebouw ?
Katherine: U bent de baas, maar u gedraagt zich er niet naar.

Al met al is dit best een mooie Drama / Biografie film in typische "aangedikte" Hollywood stijl om eens gezien te hebben (gezien overigens op "Film1 On Demand"), maar het verloop van het verhaal is wel zeer clichématig en voorspelbaar en of het ook zo allemaal gebeurt is, daar heb ik sterk mijn twijfels over, maar is natuurlijk wel mooi voor het verhaal en dus ook voor deze film.

Jezus wat een voorspelbare film was dit, na een paar minuten wist je al wie het was. De film werd ook nergens spannend. Dakota Fanning en Famke Janssen speelden nog wel aardig in deze film maar Robert De Niro stelde zwaar teleur.