Opinions

Deze Drama / Romantiek (Erotiek is zeker ook van toepassing) film uit Mexico zag ik toevallig op "Film 1" voorbijkomen en het is eigenlijk een soort van Mexicaanse variant op "Fifty Shades of Grey (2015)", waarbij het in deze film draait om Anabel (Nataly Umaña), welke een mooie jonge vrouw is met een gewone baan (het promoten van "Atlantico" Rum) en welke aan Yoga doet. Ze maakt door een bijna auto-ongeluk kennis met de jonge charmante en schatrijke Oskar (Alejandro Estrada). Als de twee elkaar leren kennen, wordt Anabel verliefd op Oskar, maar komt ze er al snel achter dat hij duistere seksuele verlangens heeft en ook drogeerd hij haar.

Net zoals "Fifty Shades of Grey" stelt ook deze verfilming qua verhaal weinig voor (eveneens een dertien in een dozijn voorspelbaar clichématig verhaal, welke regelmatig saai en langdradig is), maar de mooie rondborstige Nataly Umaña die vrijwel continue met hoge hakken en zwarte sexy kleding (o.a. zwarte panty's) rondloopt (m.u.v. de strandscène op Cancún, waar ze rondloopt in een sexy witte bikini), maakt het één en ander nog goed en gelukkig is zij ook een aantal keren bloot te bewonderen (eerste keer na circa 15 minuten).

Deze verfilming is overigens minder preuts dan "Fifty Shades of Grey", want er zit best veel bloot in en niet alleen van Nataly Umaña. Wat daarbij meegenomen is, is dat vrijwel alle vrouwen (vooral te zien in nachtclubs) in deze film rondborstig zijn. De meesten zullen in werkelijkheid dan waarschijnlijk ook "Puta's" zijn.

Origineel is het allemaal niet want bij het gemaskerde bal (waarin overigens veel bloot is te zien) moest ik gelijk denken aan de Drama / Mystery film "Eyes Wide Shut (1999)". De soundtrack welke vaak te horen is, is vreselijk en ook zijn de meeste dialogen niet van een hoog niveau en zijn ze meestal ook vrij kort, maar er zat wel één ietwat komische dialoog (m.b.t. Oksar) bij tussen Anabel en haar vriendin Claudia (Samantha Godoy):

Claudia: Ik wil best zijn grasveld wel zijn.
Anabel: Wat bedoel je ?
Claudia: Dan kan hij zijn bot diep in mij begraven.

Het laatste gedeelte waarbij er strubbelingen ontstaan tussen Anabel en Oskar en zij erachter komt (althans iemand zegt het tegen haar, want zij is in het algemeen best dom en naïef) dat ze gedrogeerd en misbruikt wordt door hem, was flauw en slecht en zal misschien nog een vervolg opleveren, omdat ze namelijk zwanger is.

Al met al een matige en weinig originele Drama / Romantiek film die twee sterke punten heeft, namelijk de mooie rondborstige Nataly Umaña met haar prachtige lichaam en het rijkelijk aanwezige bloot.

P.S. in het echte leven zijn Nataly Umaña en Alejandro Estrada met elkaar getrouwd.

Tweede film (na Incendiary) die ik in zeer korte tijd gezien heb met Ewan McGregor en Michelle Williams (mede dankzij de film "Incendiary" en deze heb ik een zwak gekregen voor Michelle Williams) in de hoofdrol. En ik moet zeggen dat deze film me iets beter beviel. Het verhaal is niet bijster origineel maar wordt wel goed vertolkt door de eerder genoemde hoofdrolspelers en ook door Hugh Jackman. De film wist te boeien (spannend werd het eigenlijk nooit) tot einde en er zat ook best veel vrouwelijk schoon in. Dit is gewoon een leuke onderhoudende thriller die wel nergens in uitblinkt.

Geen hoogvlieger en ook behoorlijk cliché maar al met al keek hij zich wel nog lekker weg (mede ook dankzij de dames). De rol van Danny DeVito was best leuk en hij was soms ook best grappig maar ook geregeld irritant. De rol van Matthew Broderick was waardeloos en hij speelde als een hork. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet. Deze film moet je overigens alleen rond de kerstdagen kijken want anders vind je hem al snel waardeloos.

Ik dacht dat dit echt een bagger film zou zijn maar na hem gezien te hebben moet ik zeggen dat hij mij reuze meeviel. Ik vond het eigenlijk wel een leuke actiefilm. Het verhaal viel me zelfs ook nog erg mee. De beste acteur vond ik eigenlijk LL Cool J. Ik heb me goed kunnen vermaken met deze film.

Deze film is natuurlijk niet te vergelijken met Jaws 1. Dat blijft natuurlijk de beste haaien film ooit.

Deze Horror / Thriller film is van de makers van de horrorfilms "À l'Intérieur (2007)" en "Livide (2011)" en het concept ervan sprak me wel aan, want een film over een spookhuis onder water is er volgens mij nog nooit gemaakt.

In dit verhaal draait het om het YouTubers paar Ben (James Jagger) en Tina (Camille Rowe), die gespecialiseerd zijn in video's van afgelegen griezelige oude verlaten gebouwen. Wanneer we ze voor het eerst ontmoeten, sluipen ze rond in de overblijfselen van een zogenaamd spookachtig Oekraïens sanatorium waar een verpleegster haar patiënten heeft vergiftigd. Drie maanden later zijn ze in Frankrijk en staan ze op het punt om iets heel anders te doen, namelijk een onderwaterverkenning.

Wanneer hun beoogde locatie een druk plaatselijk strand blijkt te zijn, moeten ze een nieuwe plek zoeken om te filmen. Op het strand ontmoet Ben de lokale bewoner Pierre (Eric Savin) en die weet precies een geschikte locatie voor hun. Hij leidt hun naar het afgelegen meer "Lac du Frais", waaronder het huis van de vroegere bewoners, te weten de familie Montégnac, ligt. Maar zodra ze gaan duiken en het huis betreden, voelt er iets niet goed. Wat is er eigenlijk allemaal gebeurd in deze grimmige woning? En erger, kunnen ze er nog wel uit?

Het idee van duikers die vastzitten in een spookhuis, of zelfs een scheepswrak, lijkt zo voor de hand liggend dat ik niet kan geloven dat het niet eerder is gedaan dan in deze "The Deep House". Niet alleen heb je dan de dreiging van wat er op de loer ligt, maar je hebt ook de dreiging dat je zonder lucht komt te zitten. En dat laatste doet men op een slimme en realistische manier in deze film, want op het moment dat men gaat duiken (met een drone) na circa 20 minuten, zegt Ben tegen Tina:

"Je hebt 60 minuten lucht en kunt je adem bijna drie minuten inhouden."

En vanaf dat moment duurt de film ook nog circa 60 minuten en dat betekent dus dat een groot deel van "The Deep House" zich in realtime afspeelt onder water.

De regisseurs Alexandre Bustillo en Julien Maury nemen wat tijd om hun bij het huis te laten komen en geven je dan zolang een fraaie onderwaterrondeleiding, waarbij volop fraaie natuur (o.a. vissen) is te zien en ook een achtergelaten auto, namelijk een Rover P6. Dit helpt om de stemming vast te stellen en het ongemak van Tina onder water te versterken. Tina is namelijk een beetje huiverig om te duiken en in het begin van de film zie je haar ook naakt (dan zie je ook wat van haar borstjes) in een badkuip oefenen hoelang ze haar adem kan inhouden.

Na een tijdje komen ze bij het huis aan (waar raar genoeg opeens alle vissen zijn verdwenen), dat volledig lijkt afgesloten. Toch weten ze via een klein raampje naar binnen te komen en eenmaal binnen duurt het niet lang voordat hun elektronica, inclusief hun drone, raar begint te doen. Dan beginnen ze o.a. vreemde stemmen en muziek (o.a. van een piano) op hun radio te horen en ook zien ze krassen aan de binnenkant van een deur, alsof iemand probeerde om zich een weg naar buiten te krabben.

De decors in het huis mochten er best wezen, want buiten fraaie volledig ingerichte ruimtes zien ze verder o.a. poppen en maskers (o.a. van een clown), veel filmmateriaal en afspeelmateriaal, een versleten piano en een metalen kandelaar die in het midden van de keuken boven de eettafel zweeft. Ook zien ze een muur vol afbeeldingen van vermiste kinderen en treffen ze een groot Jezusbeeld aan voor een deur. Allemaal clichematige dingen dus die je zou kunnen verwachten in een spookhuisfilm, maar het versterkt wel de setting en de sfeer van "The Deep House".

Die sfeer wordt alleen maar dreigender als het paar het Jezusbeeld voor de deur losmaakt en de deur opent. Men komt dan namelijk terecht in de kelder en daar vindt men een martelkamer met een pentagram in de vloer en zien ze twee nog fris uitziende gemuilkorfde lichamen die aan kettingen hangen. We zijn dan belandt in het laatste half uur van "The Deep House" en die zijn best spannend en claustrofobische als de paniek en wanhoop toeslaat bij het paar en vooral bij Tina. De lucht begint dan ook op te raken en wat er in huis met hun is (o.a. de lichamen die aan kettingen hangen, oftewel vader en moeder Montégnac), komt dichterbij.

Vanaf dan moet het paar ook zo snel mogelijk het huis zien te verlaten, maar de ingang waar ze het huis zijn binnengekomen is nu opeens geblokkeerd met een stenen muur. Als ze het daarna via de schoorsteen proberen, raken ze gescheiden van elkaar en komt Ben erachter dat Pierre de zoon is van de familie Montégnac en dat ze ook nog een dochter hebben, namelijk Sarah (Carolina Massey). Deze dochter, die ook in het huis is, weet uiteindelijk Ben te pakken, die daardoor bezeten raakt. Als Tina daarna Ben weer tegenkomt, gedraagt deze zich raar en zegt hij ook een uitweg te weten. Als Tina hem volgt, komen ze uit in een filmzaal en krijgt Tina via Ben meer te weten over Pierre en de familie Montégnac.

Ze ontvoerden namelijk kinderen uit de buurt om die te offeren en de lokale bevolking kwam hun dode kinderen wreken, waarbij Pierre wist te ontsnappen en de overigen werden vastgeketend voordat de boel overstroomde. Ben zegt daarna tegen Tina:

"Ze zijn niet dood. Ze slapen alleen voor eeuwig. Kom bij ons, Tina."

Als Tina (die nog maar 1% lucht heeft) probeert te ontsnappen, wordt Ben met een mes doodgestoken door Sarah en weet Tina uiteindelijk via een poort het huis te verlaten. Maar omdat Tina geen lucht meer heeft en maar circa drie minuten lang haar adem kan inhouden, weet ze uiteindelijk niet boven water te geraken en verdrinkt ze. Daarna is de film na circa 77 minuten afgelopen en zien we na de credits nog een korte scène met Pierre die bij het meer aankomt met twee nieuwe vrouwelijke slachtoffers, maar eerlijk gezegd voegt het niet veel toe.

De cast in deze film is eigenlijk beperkt tot Camille Rowe en James Jagger en de overige cast, zoals Eric Savin, heeft maar een klein aandeel in het verhaal. Camille Rowe en James Jagger deden het opzicht best verdienstelijk, het gekrijs van Camille Rowe in de laatste akte is misschien iets te schel, en omdat het verhaal zich vooral onder water afspeelt, zie je hun vooral in een duikpak waar o.a. muziek in kan worden afgespeeld. En de nummers die ze afspeelden via een hun radio waren misschien wat misplaatst, maar het Franse jaren 60 nummer "Je ne sais plus" van de Amerikaanse zangeres Lesley Gore vond ik opzicht wel leuk om te horen en het was ook nog eens nummer welke ze niet zelf afspeelden

Hoewel "The Deep House" misschien ietwat clichématig aanvoelt en het ook de extreme goor mist van "À l'Intérieur" is het voor Alexandre Bustillo en Julien Maury min of meer een terugkeer naar het sfeervolle en spannende "Livide". Ik heb me er in ieder geval goed mee vermaakt en misschien komt er ook nog wel een vervolg of een prequel, want de familie Montégnac verdient opzicht al een eigen film.

Deze film heb ik destijds in de bioscoop gezien en vond hem eigen zwaar tegenvallen. Het liefdesverhaal boeide me totaal niet en het einde vond ik belachelijk. De film vond ik verder niet boeiend of spannend. Het mooiste in deze film was nog de vloedgolf na de inslag.

Ach gewoon een leuke actie film en het verhaal is ook niet echt slecht. Ook zit er wat humor in. De combinatie Treat Williams en Famke Janssen vond ik wel aardig in deze film. De film is niet langdradig en de vaart zit er goed in. Gewoon een lekkere actief film om eens op een avond te bekijken. Geen top maar zeker ook geen flop.

Er was destijds veel ophef over en het is min of meer ook een van de beroemdste pornofilms met de hoogste opbrengst ooit. De film is inmiddels zeer gedateerd en brengt ook niets meer teweeg (ze hebben hem een paar jaar geleden eens uitgezonden op Nederland 3, ik meen BNN). Erotiek en Porno is nu min of meer de normaalste zaak geworden en je kunt er ook zeer makkelijk aankomen betaald/gratis (TV en Internet). Het verhaal (daar gaat het natuurlijk helemaal niet om in een pornofilm) slaat natuurlijk nergens op en de hoofdpersonen waren ook niet eens echt aantrekkelijk. Over de acteerprestaties van de actrices en acteurs zullen we het maar niet hebben want dat is niet van toepassing. De film duurt met amper 60 minuten natuurlijk niet lang maar ik kan me haast niet voorstellen dat iemand deze volle 60 minuten heeft kunnen kijken zonder vooruit te spoelen (en dan bedoel ik vooruit spoelen naar de erotische momenten). Puur en alleen als eerbetoon aan de porno-industrie geef ik deze film een nipte voldoende maar feitelijk verdient deze film op grond van kwaliteit niet meer dan een dikke NUL.

Ze mogen trouwens ook wel eens filmbiografie gaan maken over Traci Lords, want dankzij haar is bijna de hele porno industrie in Amerika ten onder gegaan.

Deze leuke Avontuur / Mystery film heb ik vroeger als kind / tiener gezien ergens begin jaren 80 en gisteren heb ik hem voor het eerst weer herzien en ik vond het nog steeds een leuke film om naar te kijken (mede vanwege de gekozen locatie waar deze film zich afspeelt, namelijk in de wateren van Bermuda) en vroeger vond ik hem zelfs zeer spannend (vooral vanwege de grote murene in het scheepswrak). Wel is deze film misschien wat te lang met bijna twee uren, waardoor de zoektocht naar de schat wat irritant wordt.

In "The Deep" raken tijdens het duiken in Bermuda een stel vakantiegangers, te weten David Sanders (Nick Nolte) en zijn vriendin Gail Berke (Jacqueline Bisset), betrokken in een gevaarlijke situatie als ze een fortuin aan drugs ontdekken in een scheepswrak en tegelijkertijd een 17e-eeuwse Spaanse schat vinden. Ze zoeken daarvoor hulp bij de ervaren schatzoeker Romer Treece (Robert Shaw).

De film is grotendeels gefilmd onder water, wat veel mooie, sfeervolle en spannende onderwateropnames oplevert en dat o.a. van Jaqueline Bisset die tijdens de opening van het verhaal met een wit t-shirt van katoen aan het duiken (door het natte t-shirt zie de contouren van haar borsten en tepels goed) is en waarbij ze dan een sexy verschijning is. Eenmaal aan boord van de boot (ze maakt eerst nog een angstig moment mee onder water) trekt ze dat witte t-shirt uit, maar helaas zie je dan voornamelijk alleen haar blote rug.

Ze heeft sowieso een aantal sexy verschijningen en o.a. als ze zich op een gegeven moment moet uitkleden voor slechterik Henri Cloche (Louis Gossett Jr.), die haar kleding namelijk wilt controleren of ze misschien daarin iets verstopt (ze zijn namelijk opzoek naar een flesje) heeft. Hij vindt uiteindelijk niets in haar kleren, maar hij heeft wel zichtbaar genoten van het uitzicht

De zoektocht naar een schat is een idee dat doorgaans vooral kinderen bezighoudt. Regisseur Peter Yates verwezenlijkt zijn kinderdroom en zorgt ervoor dat deze film bijna uitsluitend leunt op een ouderwetse jacht op de schat. Naar verloop van tijd blijkt die gedachte wel te weinig inhoud te hebben. Waar je in het begin meeleeft en hoopt dat David Sanders en Gail Berke de slag van hun leven slaan in de wateren van Bermuda, wordt die zoektocht op een gegeven moment wel wat irritant.

De duikpogingen naar de schat zijn legio, maar de obstakels, tussenkomsten en het gevaar van buitenaf zijn even talrijk en daaronder vallen o.a. slechterik en crimineel Henri Cloche (die het o.a. voorzien heeft op de morfine die ook in het scheepswrak ligt) gespeeld door Louis Gossett Jr. en oud bemanningslid (van het scheepswrak) Adam Coffin gespeeld door Eli Wallach (vooral natuurlijk bekend vanwege zijn rol als "Ugly" in de legendarische Western film "The Good, the Bad and the Ugly").

De zoektocht onder water is wel mooi gefilmd (helaas duikt Jacqueline Bisset wel niet vaak mee) en levert ook regelmatig spannende situaties op met o.a. een grote murene, haaien, ontploffingen (handgranaat) in het scheepswrak en andere duikers die het voorzien hebben op David en Romer Treece. De talrijke scènes onderwater zijn ook het meest in het oog springend aan "The Deep", en regisseur Peter Yates toont je mooie plaatjes van het leven onder de zeespiegel en de gevaren die overal op de loer liggen. De nadruk op onderzeese gebeurtenissen (o.a. de eerste circa tien minuten van het verhaal) zorgt wel voor een aparte draai aan de film, want veel ruimte voor fatsoenlijke dialogen is er dan natuurlijker niet.

Behalve onder water, gebeuren er ook wat spannende dingen op het land en o.a. wanneer Jacqueline Bisset op een gegeven moment belaagd wordt door een stel duistere figuren (gestuurd door Henri Cloche), welke voodoo praktijken (o.a. met een kippenpoot) op haar botviert. Dat is even spannend en na deze akelige gebeurtenis zegt ze ook ontroerd en huilend:

"Ik heb me nog nooit zo gevoeld in heel mijn leven. Ik was zo hopeloos".

Verder zien we nog een spannende achtervolging op de weg, een spannende lift scène waarop er gevochten wordt en een gevecht tussen de sterke mannen Kevin (Robert Tessier), die het hulpje is van Romer Treece, en Slake (Dick Anthony Williams ) die het hulpje is van Henri Cloche.

De cast levert puik werk en maakt deze film alleen al het aankijken waard. Hoewel Nick Nolte niet één van zijn beste rollen speelt, is het wel interessant om te zien dat hij gaandeweg de film transformeert van een jonge hond in een serieuze vent. Louis Gosset Jr. speelt sterk de rol van crimineel, die met voodoo en andere lage middelen probeert om de jacht naar de schat te dwarsbomen. Jacqueline Bisset is sterk en mooi als de vriendin (ze zijn dus niet getrouwd, welke wel vermeld staat bij de omschrijving) van Nick Nolte, die haar relatie nieuw leven wil inblazen op vakantie in Bermuda. Robert Shaw verdient misschien wel de meeste lof als zeeman en schatzoeker van het type ruwe bolster, blanke pit.

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze leuke ouderwetse Avontuur / Mystery film, waarbij je ook kennis maakt met de wondere wereld van de zee. De film had wel iets korter mogen duren, want net geen twee uren is net iets te lang voor een film als deze.

Deze film kwam net toevallig uit toen ook "The Abyss" uitkwam. Qua verhaal hebben ze best overeenkomsten. Het grote verschil is echter dat dit gewoon een B-film is. De film weet nog redelijk te boeien maar van echte spanning is natuurlijk geen sprake. Was vroeger leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet. Grappig dat ze hem trouwens nog eens uitzenden. Dat hij op RTL7 wordt uitgezonden verbaasd me overigens niet.

"Did you hear anyone of those alarm on Deepwater Horizon ? No sir. Do you know why you never heard that alarm ?"

Ik vond het eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 95 minuten) een interessante, boeiende, spannende, spectaculaire en ook wel ontroerende waargebeurde Drama / Actie film en min of meer ook in die volgorde (m.b.t. het verloop van het verhaal). De gebeurtenis omtrent het half-afzinkbaar boorplatform "Deepwater Horizon" (eigendom van Offshore bedrijf Transocean en verhuurd aan oliemaatschappij BP) was destijds in 2010 groots in het nieuws en het duurde ook behoorlijk lang voordat het olielek gedicht was. Het was niet voor niets ook de ergste olieramp in de geschiedenis van Amerika, waarbij ook nog eens 11 bemanningsleden om het leven kwamen.

De opbouw van het verhaal vond ik ijzersterk en de cast tilt deze film naar een hoog niveau want ik heb genoten van Mark Wahlberg (in de rol van Mike Williams, die werkt voor Transocean, die verantwoordelijk is voor de elektrotechnische dienst op het boorplatform), Kurt Russell (in de rol van Jimmy Harrell, die ook werkt voor Transocean, die de installatiemanager is op het boorplatform) en in iets mindere mate ook wel van John Malkovich (in de rol van Donald Vidrine, die werkt voor oliemaatschappij BP en die ten koste van alles graag wilt beginnen met boren, omdat ze behoorlijk achterlopen op schema en dat kost natuurlijk veel geld).

Het verhaal is ook best interessant, zoals de verschillende soorten alarmen in combinatie met kleuren (de kleur magenta staat voor het hoogste alarm), verder als Jimmy wilt weten of Schlumberger (die namelijk vertrekken, op aangeven van van de mensen van oliemaatschappij BP, als o.a. Jimmy en Mike per helikopter aankomen op het boorplatform) een cement test (waaraan men kan zien of het cement is uitgehard) wel of niet heeft uitgevoerd en verder nog de negatieve druktesten die men gaat uitvoeren op de "BOP" (Blow-Out Preventie, dat wordt overigens in het begin van de film op een leuke manier uitgelegd door de dochter van Mike Williams, die op school een spreekbeurt moet gaan houden) en op de "Kill Line", om te testen of men kan beginnen met boren (daarbij moet de druk dan beginnen op nul PSI, daarna blijven op nul PSI, en ook eindigen op nul PSI). Hier en daar zit er ook zelfs wat humor in het verhaal en ik moest vooral lachen om de gesprekken tussen tussen Mike Williams en Don Vidrine, zoals het einde van zo'n gesprek:

Don Vidrine: Dank u voor uw tijd.

Mike Williams: Fijne dag, meneer.

Don Vidrine: U ook.

Mike Williams: Waardeloze lul (op dat moment is Don Vidrine wel al weg)

Ook was hun eerste ontmoeting tijdens een werkoverleg, welke o.a. ging over onderhoud aan machines, wel geinig:

Don Vidrine: Ik wil graag van je horen welke essentiële machines het niet doen.

Mike Williams: Waar moet ik beginnen ? Een boorstoel, processtation 18, BOP-controlegondels, telefoonsysteem, piperackingsysteem, gps-antenne, tv-systeem, draadloos internet, ijzeren roughneck, top drive rack back-systeem, draw-works hulpbediening, zoutwaterpompen, rookmelders in de kombuis. En de reden dat u zo zweet, is omdat de compressor van de airco het ook niet doet.

Don Vidrine: Dus alles behalve de toiletten ?

Mike Williams: Nee, daar zijn ook problemen mee, maar daar doe ik niks mee. Dat is voor de ingenieurs

Als uiteindelijk het boorplatform na circa 60 minuten ontploft en in brand staat, begint het spectaculaire gedeelte (veel vuur en ontploffingen en dat laatste dit keer niet door Michael Bay ), wat circa 30 minuten duurt en waarbij men probeert te redden wat er te redden valt m.b.t. het stoppen van het lek en moeten ze ook zien te overleven en van het boorplatform zien af te komen. Dat is dus voor 11 bemanningsleden (waaronder iedereen van de boorhut) uiteindelijk niet gelukt. Als uiteindelijk iedereen (m.u.v. de 11 bemanningsleden) gered is, begint het ontroerende gedeelte van het verhaal, wat eigenlijk niet lang duurt (iets van 5 minuten) en waarna de film is afgelopen. Visueel gezien werd alles fraai in beeld gebracht en dat geldt zeker ook voor de speciale effecten m.b.t. het vuur en de ontploffingen.

Daarna krijg je nog wat weetjes te zien m.b.t. enkele bemanningsleden, zoals natuurlijk Mike Williams (je ziet dan ook een foto van hem met zijn echte gezin, vrouw en dochtertje, en die leken in de verste verte niet op Mark Wahlberg en Kate Hudson. De laatste zou ongeveer twee keer kunnen passen in de echte vrouw) die nooit meer de zee is opgegaan, Jimmy Harrell (is blijven werken voor Transocean) en Donald Vidrine (aanklacht tegen hem voor doodslag werd afgewezen). Ook krijg je nog weetje te lezen over de nasleep van de ramp, zoals dat de eruptie maar liefst 87 dagen duurde en daarbij 210 miljoen vaten olie in de Golf van Mexico terecht zijn gekomen (oftewel een enorme milieuramp).

De cast deed het zoals eerder al aangegeven uitstekend en overtuigend en buiten de eerdere genoemde hoofdrolspelers deed verder Gina Rodriguez (in de rol van Andrea Fleytas, die de dynamische positiebediener is op het boorplatform, oftewel ze bestuurde het boorplatform. Ze is overigens gestopt met werken in de olie-industrie) het wel goed en ook wel Kate Hudson (in de rol van Felicia, die de vrouw is van Mike Williams). De laatste zie ik overigens graag in films en dat geldt zeker ook voor Mark Wahlberg en Kurt Russell. Overigens deed Ethan Suplee (in de rol van Jason Anderson, die de leiding heeft over de boorhut en die het dus niet zal overleven) het ook wel verdienstelijk.

Al met al vond ik dit dus een uitstekende waargebeurde Drama / Actie film, die mij ook vanaf de eerste tot de laatste minuut wist te vermaken (komt op de valreep ook terecht in mijn "Top 10" van favoriete films van 2016). Van mij had de film eigenlijk wel nog wat langer mogen duren (circa 95 minuten is eigenlijk te kort voor dit soort films), met dan wat meer aandacht voor de nasleep van ramp (o.a. de rechtszaak). De film is overigens ook een mooi eerbetoon aan de 11 overleden bemanningsleden, die in dit verhaal ook aandacht krijgen (zoals de eerder genoemde Jason Anderson) en hun namen worden genoemd in het verhaal en ook na het einde van het verhaal (dan zelfs met de een echte foto van hun erbij).

Mooie film die wel een beetje traag opgang komt. Pas als ze in Vietnam belanden komt de film pas echt goed los. De Russische roulette scene is geweldig. Mooi en goed geacteerd door Robert De Niro en Christopher Walken.

Ook deze korte Horror / Komedie film is afkomstig uit het eerste seizoen van de leuke "Masters of Horror" TV-serie. Het domme verhaal is eigenlijk te belachelijk voor woorden en heeft ook weinig met horror te maken en is soms letterlijk en figuurlijk lachwekkend om te zien.

In dit verhaal draait het om een indiaanse legende over een hertvrouw (bovenlichaam van een zeer mooie vrouw en onderlichaam voorzien van twee hertenbenen), welke mannen mee lokt naar een afgelegen plek en ze daar neukt en daarna vertrapt. Een aan lager wal geraakte politieagent Dwight Faraday (verdienstelijk gespeeld door Brian Benben), die zich tegenwoordig alleen nog mag bezig houden met dierlijk geweld, gaat samen met politieagent Jacob Reed (verdienstelijk gespeeld door Anthony Griffith) op onderzoek uit als een vrachtwagenchauffeur vermoord lijkt te zijn door een hert.

Zowel het belachelijke verhaal als de uitvoering ervan stelt weinig voor en het enige leuke in deze film is de hertvrouw, welke gespeeld wordt door de fraaie Cinthia Moura (die geen woord zegt) en die ook in een tweetal scenes topless is te bewonderen. Voor de rest is het allemaal saai, flauw en inderdaad dom en met horror heeft het ook weinig te maken (inderdaad niet eng of spannend, geen schrikmomenten en geen goor). Je ziet hier en daar wat resten van vertrapte lichamen en dat moet dan de horror voorstellen. De cast deed het nog best verdienstelijk en ze hebben soms zelfs wat droge humor (zoals de scene waarbij politieagent Dwight Faraday in bed gaat nadenken over verschillende moordscenario's met een hert), waardoor de film wel nog enigszins lekker wegkijkt. De korte duur van circa 55 minuten, helpt daar natuurlijk ook bij.

Al al met gewoon een flauwe en belachelijke Horror / Komedie film, waar ik me weinig (eigenlijk alleen met Cinthia Moura) mee heb vermaakt.

Best een aardige film met een apart verhaal. De film is misschien niet hoogstaand maar wist me wel te boeien en had ook een aantal aardige momenten. Degene die deze film draagt is natuurlijk Woody Harrelson die het best leuk en goed deed. De fraaie rondborstige Kat Dennings was overigens een fraaie toevoeging in het verhaal en met name voor het visuele aspect dan

Gisteren in de Bioscoop gezien en ik moet zeggen dat hij me tegenviel. Het verhaal was geregeld saai en ook langdradig. Daniel Graig speelde best aardig maar ik heb hem wel eens beter zien spelen. De beste acteur vond ik nog Liev Schreiber. Er had van mij wel wat meer actie in mogen zitten.

Deze Drama / Thriller film mag zeker een klassieker genoemd worden en het is ook al een hele tijd geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb, ik meen zelfs ergens eind jaren 70 op een Duitse televisiezender zoals ARD of ZDF.

Ik was destijds natuurlijk nog zeer jong (en nog niet bedorven ) en ik kan me nog herinneren dat ik het een boeiende en spannend film vond met een fraaie visuele uitvoering ondanks dat deze film in zwart/wit is opgenomen. Toen (in de jaren 70) werden overigens nog regelmatig zwart/wit films uitgezonden en vond ik dat niet echt hinderlijk (nu overigens nog steeds niet want begin dit jaar heb ik de geweldige zwart/wit oorlogsfilm "Hunde, Wollt Ihr Ewig Leben" uit 1959 gezien, die zelfs op nummer twee terecht is gekomen in mijn persoonlijke Top 10).

Zwart en wit (oftewel racisme) is overigens ook het thema in dit verhaal, want het verhaal (speelt zich in het zuiden van Amerika af, wat destijds zeer racistisch was) draait om de blanke gevangene John 'Joker' Jackson (uitstekend en overtuigend gespeeld door Tony Curtis) en de zwarte gevangene Noah Cullen (ook uitstekend en overtuigend gespeeld door Sidney Poitier) die elkaar haten en aan elkaar geketend zijn. Toch weten ze samen op een gegeven moment te ontsnappen, maar omdat ze elkaar haten (dat levert de nodige goede dialogen op) gaat dat in eerste instantie niet van een leien dakje. Omdat ze toch van elkaar afhankelijk zijn moeten ze noodgedwongen samenwerken en dat brengt hun uiteindelijk dichter bij elkaar. Tijdens hun vlucht voor de politie, trekken ze over moeilijk terrein (wat dan niet handig is als je aan elkaar vast geketend zit) en moeten ze ook inbreken voor eten, maar dat is niet zonder gevaar.

Naarmate het einde van de film nadert komen ze in aanraking met de jongen Billy (verdienstelijk gespeeld door Kevin Coughlin), die hun onder schot houdt met een geweer. John en Noah weten echter de jongen het geweer af te nemen, waarna hij hun naar de boerderij van zijn moeder (goed gespeeld door Cara Williams) brengt. Daar krijgen ze eindelijk weer eens goed te eten en worden ze ook van elkaar bevrijdt omdat hun ketting wordt doorbroken. De moeder voelt zich aangetrokken door John en vanaf dan vindt er een spannend en mooi einde plaats, waarbij het vooral draait om vriendschap en respect tussen John en Noah terwijl ze juist in eerste instantie elkaars vijanden waren. Dat ze uiteindelijk net niet weten te ontsnappen (zeer spannende scene) en worden opgepakt door Sheriff Max Muller (goed gespeeld door Theodore Bikel) is natuurlijk lullig maar is dan niet meer het belangrijkste.

Al met al is dit een uitstekende film tegen rassendiscriminatie en zeker in de jaren vijftig was daar nog veel sprake van in Amerika. De cast tilt deze film naar grote hoogte en dat is vooral te danken aan beide hoofdrolspelers Tony Curtis en Sidney Poitier die uitstekend acteren. Deze film is destijds genomineerd geworden voor 8 Oscars maar heeft er uiteindelijk maar twee gewonnen. Dat zal ongetwijfeld ook wel te maken hebben gehad met racisme Er is van deze film later ook nog een versie met twee vrouwen van gemaakt, te weten de Actie / Misdaad film "Black Mama, White Mama (1973)", maar die is erg slecht en enkel het begin daarvan is leuk vanwege Pam Grier (die speelt dan de rol van Sidney Poitier) en haar enorme mooie grote borsten.

Keek zich wel lekker weg en er werd goed in gespeeld. Niet bepaald mijn genre dit maar deze vond ik wel aardig.

Aardige Thriller / Sciencefiction, waarvan het verhaal wel leuk gevonden was (inderdaad wel ongeloofwaardig en ook wat vergezocht) en ook wist te boeien en zelfs bij tijd en wijle spannend is.

Het is in ieder geval een verhaal waarbij je wat moet opletten (hersenloos vermaak vond ik het zeker niet) en zeker m.b.t. het tijdreizen. Ook zit het met uitvoering (inclusief het visuele aspect) wel goed en dat is vooral te danken aan de bekende cast in de vorm van Denzel Washington (met name hij), James Caviezel en Val Kilmer. Paula Patton is misschien niet echt bekend, maar ze mocht er wel wezen en speelde ook verdienstelijk. Behalve de goede cast zit er ook meer dan voldoende actie in (soms ook best hard). Omdat de film circa 2 uren duurt, is hij hier en daar wel wat langdradig. Het einde is overigens best aardig.

Al met al een aardige film waarbij ik wel steeds het gevoel had, dat ik het allemaal al eens had gezien

Knap dat ik deze film nog geen stem heb gegeven want de serial killers Ted Bundy en Jeffrey Dahmer behoren tot mijn favorieten. Het verhaal was boeiend, spannend, zat goed in elkaar en charmeur Mark Harmon speelt de rol van de ijskoude serial killer Ted Bundy meer dan uitstekend. Hij ging ook geregeld lekker te keer met zijn honkbalknuppel. Het was trouwens de tijd dat ik ook een gele kever wilde

De film duurt behoorlijk lang (verveeld overigens nergens) en dat komt mede omdat het min of meer een miniserie was die men vroeger (ik meen op Veronica) wel eens uitzond. Ik zou hem best nog wel eens willen zien maar ben bang dat hij dan niet meer zo'n impact op me zal hebben. Ben inmiddels wel wat gewend

Omdat het volgens mij meer dan 20 jaar geleden is dat ik deze film (is me wel altijd bijgebleven) voor het laatst heb gezien en de precieze details er niet meer van weet houd ik het voorlopig op een 3,5.

Toch wel een aardige Thriller / Horror waarvan het verhaal zeker wist te boeien.

Het verhaal zit opzicht best aardig in elkaar en hetzelfde geldt ook voor de uitvoering. Ook met de sfeer zit het wel goed en het verhaal bevat verder een paar goede spannende scenes. Wel jammer dat het verhaal om Exorcisme draait (je kan het natuurlijk wel weten vanwege het meespelen van een priester) want dat vind ik inmiddels een beetje een uitgemolken concept. Daardoor is mede het verloop van het verhaal vrij voorspelbaar en natuurlijk ook het einde. Ook vind ik het jammer dat men niet meer heeft gedaan met het thuisfront van politieagent Sarchie (best aardig gespeeld door Eric Bana), want vooral met het dochtertje had men meer kunnen doen (bijvoorbeeld dat ze ook bezeten zou worden). Ondanks dat veel scenes zich vooral afspelen met weinig licht, zag het er visueel allemaal wel aardig uit en ook realistisch. De cast deed het trouwens verdienstelijk, maar echte uitschieters zaten er niet bij.

Al met al best een aardige Thriller / Horror die zich lekker wegkijkt, maar het is zeker geen hoogvlieger of verrassende film.

Deliverance is gewoon een heerlijke film om na te kijken. Het begin in dat hillbillie-dorp is geldig (vooral banjo stuk).

Met het verhaal zit het ook wel goed en de film is ook nog eens spannend. De beelden op de rivier zijn prachtig en er zit ook wel humor in de film (o.a. het nadoen van een varken).

Dit is waarschijnlijk de beste film waarin Burt Reynolds heeft geacteerd.

Deze Italiaanse Horror / Komedie film lag al twee jaar bij mij op de plank en leek me nu geschikt om te kijken tijdens de "Horrorfilm Challenge" en dat mede omdat ik eigenlijk geen andere horrorfilms meer op de plank heb liggen.

Francesco Dellamorte (Rupert Everett) is de bewaker van de Italiaanse begraafplaats in een vreemd en klein stadje genaamd "Buffalora", waar de levende doden na zeven dagen hongerig uit hun graven opstaan. Geholpen door zijn kinderlijke, stomme en sullige assistent Gnaghi (Francois Hadji-Lazaro), beschermt Francesco de stad tegen deze "terugkeerders", waarbij hij hun schedels aan stukken schiet met zijn pistool. Het is een saaie dagelijkse sleur die Francesco lusteloos uitvoert, totdat hij een wellustige en bloedmooie jonge weduwe (Anna Falchi) ontmoet. Wanneer zij sterft, is het de vraag hoe ver zijn liefde gaat.

"Dellamorte Dellamore" is vooral een mooi in beeld gebrachte surrealistische horrorfilm, met een aantal leuke en grappige scènes en dat inclusief wat pikante grafseks scènes. Het is ook een behoorlijke maffe film en naarmate het einde van de film naderde, snapte ik er niet meer veel van. Zeker nadat Francesco ontdekt dat hij is misleid door een ​​studente die prostituee is geworden en die hij daarna in bed in brand steekt, gevolgd door ziekenhuismoorden (een non, een arts en twee verpleegsters) m.b.t. Francesco's vriend Franco (Anton Alexander) die op hem lijkt en moordenaar is en een einde waarbij de rollen van Francesco en Gnaghi opeens omgekeerd zijn als ze samen per auto het stadje "Buffalora" verlaten en de weg opeens stopt.

De scène m.b.t. de studente (die Laura heet) was wel komisch, want ze heeft ook een vriendin, te weten Magda (Barbara Cupisti), en als Francesco dan naar beneden gaat (na gevreeën te hebben met Laura) om wijn te halen en hij dan Laura tegenkomt, wordt er gezegd:

Francesco: I just wanted to get some wine.
Magda: Sit down, I'II get you some.
Magda: Did Laura teII you you can pay me ?
Francesco: Pay you ?
Magda: SchooI's expensive, my friend.
Francesco: I have to pay you ?
Magda: We don't have a schoIarship. Besides, it's onIy 100,000 Iira.
Francesco: She toId me she Ioved me.
Magda: That's 150,000.
Francesco: She wants me to stay the night.
Magda: 200.000.
Francesco: Is a cheque aII right ?

Het vrijen met Laura was ook mooi (omdat je dan de borsten van Anna Falchi weer ziet) en komisch en dan wordt er gezegd na het vrijen:

Laura: Let's rest a bit.
Francesco: Why ?
Laura: You've come three times aIready.
Francesco: Twice. The third one was faked.

Die studente / prostituee is overigens de mooie Anna Falchi die in de film vooral "She" wordt genoemd en zij komt in Francesco's leven in vijf verschillende en mysterieuze gedaanten, namelijk als weduwe, als dode die weer tot leven komt, als bovennatuurlijke femme fatale (dan wordt Francesco ook gebeten), als secretaresse van de burgemeester en dus als studente /prostituee. En ieder tragisch rendez-vous met haar, doet hem nadenken over de aard van het bestaan en hij begint ook zijn verstand te verliezen en begint dan levens te nemen (o.a. van een groepje jongeren in het stadje die hem vaak plaagde) die hij niet zou moeten nemen. Bij een aantal van die scènes zien we Anna Falchi ook naakt (waarbij we wel alleen haar borsten zien) en vrijt / neukt ze ook als weduwe met Francesco op het graf (dan zien we ook op fraaie wijze op haar rug de vleugels van het beeld van een engel) van haar oudere man Augusto Martin (Renato Donis), die dan weer tot leven komt en haar bijt, waarna Francesco hem doodt met een grafkruis. Zij gaat daarna overigens niet dood door de bijt, maar door het vrijen / neuken met Francesco.

Dat doden van opgestane doden (zoals padvinders) zien we zeer regelmatig in de film en dat al na circa één minuut als een dode man op de deur aanklopt en Francesco hem door zijn hoofd schiet. Het doden van de opgestane doden doet hij vooral met zijn pistool (hij schiet ze dan door hun hoofd), maar ook met andere dingen zoals met een schop en het al eerder genoemde grafkruis. Hij krijgt daarbij ook hulp van zijn assistent Gnaghi, die alleen maar "Gna" zegt.

Die Gnaghi vond ik overigens een leuke verschijning (hij eet o.a. behoorlijk onsmakelijk, heeft een passie voor bladeren en kijkt graag met het bord op schoot naar de televisie) en vooral als hij de liefde vindt met het afgehakte hoofd van de ondode dochter, te weten Valentina (Fabiana Formica), van burgemeester Scanarotti (Stefano Masciarelli). Als hij haar voor het eerst ontmoet op een terras samen met Francesco en haar vader, wordt er gezegd:

Valentina: Daddy, what's this ?
Francesco: This is my assistant, Gnaghi.
Valentina: He's sweet ! WiII you buy him, Daddy ?

Gnaghi is al op het eerste oog verliefd op haar en van opwinding kotst hij ook over haar heen, waar zij naderhand dan over zegt:

"You threw up on me. How sweet !"

Valentina heeft ook een vriendje, te weten Claudio (Alessandro Zamattio), met een motor en als ze daarmee samen met hem omkomt tijdens een ongeluk (crashen namelijk tegen een bus vol met padvinders), wacht hij tot ze weer tot leven komt in haar glazen doodskist en trekt / hakt hij daarna haar hoofd eraf en plaatst hij deze in zijn kapotte televisie (daar heeft Francesco namelijk per ongeluk op geschoten). Het hoofd van Valentina kan natuurlijk praten en dat levert ook een aantal grappige scènes op en vooral als haar vader op de begraafplaats is (hij laat namelijk haar lichaam opgraven i.v.m. zijn burgemeester-campagne) en zij hem roept en hem daarna bijt (werd komisch in beeld gebracht) in de hals. Francesco schiet daarna het hoofd dood (waarbij Gnaghi treurt) en als de gebeten burgemeester weer tot leven komt, wordt ook hij doodgeschoten.

Daarna zien we ook een nieuwe burgemeester, te weten Civardi (Pietro Genuardi), die een secretaresse (Anna Falchi) heeft. Omdat de secretaresse van impotente mannen houdt, besluit Francesco ook om zijn penis operatief te laten verwijderen (dat gebeurt overigens niet, maar hij krijgt er wel een flinke spuit in) om bij haar te kunnen zijn. Nadat ze echter wordt verkracht door de burgemeester, geeft ze aan dat ze alleen nog houdt van penetrerende seks

Claudio wordt overigens samen met zijn motor begraven en daarop komt hij ook weer rijdend uit zijn graf tot leven en daar wacht een andere vriendin (Katja Anton), dus eigenlijk ging Claudio vreemd met Valentina, op hem, die hij achterop neemt op zijn motor en die hij naderhand gaat opeten. Als Francesco dat ziet en hij Claudio wilt doodschieten, zegt zijn vriendin:

"No, stop ! He's onIy eating me !"

In Michele Soavi's barok vormgegeven en surrealistische herfstfantasie, gaan aardedonkere humor en bespiegelingen over eenzaamheid, liefde, vriendschap, leven en dood hand in hand. Hoewel ik me met deze sfeervolle en prachtige visuele film best vermaakt heb, vond ik het ook wat langdradig en soms ook moeilijk om te volgen en dat laatste vooral m.b.t. het einde (dan kan Gnaghi opeens ook praten en zegt Francesco opeens "Gna") als ook met de vele gedaantes van de mooie Anna Falchi, die zeker ook een pluspunt is in deze film en haar borsten (ook al zijn ze niet natuurlijk) vond ik zelfs twee pluspunten

De cast (die uit veel verschillende personages bestaat) deed het ook verdienstelijk en vooral natuurlijk de hoofdrolspelers Rupert Everett en François Hadji-Lazaro (hij is schijnbaar ook een bekende Franse muzikant) en Francesco Dellamorte vond ik daarbij ook enigszins lijken op Bruce Campbell (bekend van o.a. de horrorreeks "The Evil Dead"). Ook verdient Mickey Knox het om benoemd te worden als politierechercheur Straniero, die steeds iemand anders verdenkt dan Francesco, die een acteur, assistent-regisseur en scenarioschrijver was voor Sergio Leone, net zoals Michele Soavi dat was voor Dario Argento, Lucio Fulci en Joe D'Amato.

Al met al is "Dellamorte Dellamore" een stijlvolle, grappige en betoverend mooie in beeld gebrachte horrorfilm, maar wel een ongebruikelijke genrefilm.

Ook weer zo'n meesterwerk van onze emotieloze topacteur Chuck Norris waarin hij iedereen hoogstpersoonlijk uitschakelt (sommigen zelfs met zijn ringbaard)

Enige aardige in de film was nog de slechterik welke gespeeld werd door Billy Drago.

Typische jaren 80 Chuck Norris film. Het verhaal is t/m de vliegtuigkaping best wel goed en spannend (wel niet echt origineel), maar als de Delta Force de redding gaat inzetten stort het verhaal in elkaar en neemt de actie de boventoon. Maar voor een Chuck Norris film is dit best een aardige film.

Destijds in de bioscoop gezien en ik moet zeggen dat ik er best van genoten had. Stallone speelde vrij aardig maar Wesley Snipes als badguy was subliem. Sandra Bullock (dat was de eerste keer dat ik haar in een film zag) voegde de vrolijke noot toe aan deze film. Het verhaal is best goed net zoals de actie. En omdat er regelmatig ook wat te lachen viel was dit een zeer leuke onderhoudende film.

Vond dit vroeger een geweldige maar ook een spannende film. De film was destijds zeer futuristisch maar ziet er nu natuurlijk zeer gedateerd uit. Ze zenden hem nu regelmatig uit op TCM, dus het was weer eens leuk om hem te zien.

Ondanks dat deze film bijna 30 jaar oud is, heeft hij de tand des tijds goed doorstaan want ik vond het niet oubollig of gedateerd overkomen. Het verhaal was zeer leuk en origineel gevonden en wist me ook te boeien. De uitvoering vond ik zelfs zeer goed, want visueel spat het allemaal van het scherm en ook de combinatie met de Hardrock / Heavy Metal muziek vond ik fraai gedaan. Ook de sfeer is heerlijk creepy en de film bevat ook best veel goor (zag er ook allemaal visueel sterk uit) en harde momenten. Het einde was ook wel aardig en geeft mogelijkheden om er een tweede deel van te maken.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nooit gehoord, maar ze deden het best leuk. Wat ik ook wel apart vond is dat de film van Italiaanse makelij is, maar dat er gedraaid is in Oostenrijk of Duitsland.

Al met al heb ik me gewoon heerlijk vermaakt met deze sterke en vooral leuke Horror / Fantasy film.

P.S. die Nicoletta Elmi vond ik wel een fraaie verschijning.

Weliswaar een stuk minder dan het sfeervolle en zeer fraaie eerste deel, maar des al niet te min was dit vervolg nog best te pruimen. Het was ook leuk dat Bobby Rhodes weer een rolletje heeft, want hem vond ik ook wel cool in het eerste deel.

De opbouw is wat traag maar na de fraaie scene met de TV komt de film lekker opgang (mede ook in combinatie met lekkere rock muziek van o.a. The Cult met het prachtige nummer "Rain") en valt er genoeg te beleven qua horror. Hierbij zijn de effecten best fraai (zeker voor de jaren 80) en is het geregeld ook lekker hard (wel nauwelijks goor dit keer). De scene met de hond vond ik overigens wel lachwekkend en hetzelfde geldt voor de Gremlin-achtige figuur Wat ook best een fraai scene was (vooral lekker creepy), was de scene met het jochie in het huis.

Net zoals de film minder is dan het eerste deel, geldt dit ook voor de cast (wel meer vrouwelijk schoon) m.u.v. Bobby Rhodes die het wederom zeer leuk doet en ook lekker tekeer gaat.

Qua verhaal had het allemaal weinig om het lijf en dat geldt eigenlijk ook voor de vrouwen in deze film De opening is best bruut en ook behoorlijk vrouw onvriendelijk. Omdat ik deze film zonder ondertiteling heb moeten kijken was het best moeilijk te volgen maar echt veel wordt er eigenlijk niet in gepraat en de beelden spreken voor zich namelijk veel mooie vrouwen (o.a. Joëlle Coeur) in alle leeftijds-categorieën en veel puur natuur jaren 70 bloot (veel haar dus). In alle eerlijkheid moet ik ook bekennen dat ik deze film niet heb gekeken vanwege het verhaal Ach met hier en daar wat vooruitspoelen (omdat ik er toch geen zak van verstond) is de film nog best goed te bekijken maar veel stelt het niet voor. Zeker het laatste gedeelte van de film is te achterlijk voor woorden.

Regisseur Peter Manoogian is de maker van een aantal B-films (o.a. de Actie / Sciencefiction film "Eliminators (1986)" die ik in 2017 heb gezien) en deze "Demonic Toys" is waarschijnlijk zijn bekendste. "Demonic Toys" voelt aan als de "Puppetmaster (1989)" serie gecombineerd met een rip-off van "Child's Play (1988)". Normaal gesproken zou moordend speelgoed een angstaanjagend vooruitzicht zijn, maar het speelgoed in "Demonic Toys" is vaker grappig dan eng en met name de hilarische pop "Baby Oopsy Daisy".

Een verprutste politie inval onder leiding van Matt Cable (Jeff Weston) en zijn partner en zwangere minnares Judith Gray (Tracy Scoggins) met twee wapenhandelaren, te weten Lincoln (Michael Russo) en Hesse (Barry Lynch), leidt tot de dood van Matt tijdens een schietpartij. Lincoln en zijn gewonde partner Hesse vluchten in een magazijn met speelgoed, met Judith Gray op hun hielen. Het bloed van de gewonde Hesse wekt een 66-jaar oude demon op die onder het gebouw begraven ligt en die het vermogen bezit om speelgoed tot leven te wekken als zijn persoonlijke onderdanen. De demon zoekt een menselijk lichaam om over te nemen, zodat hij zijn krachten kan vermenigvuldigen en de zwangere Judith blijkt de ideale gastvrouw te zijn. Terwijl het moorddadige speelgoed toeslaat op de anderen, waaronder ook magazijn bewaker bewaker Charneski (Pete Schrum), kip fastfoodbezorger Mark (Bentley Mitchum) en de weggelopen tiener Anne (Ellen Dunning) die in de ventilatieopeningen woont, moet Judith niet enkel voor haar eigen leven vechten, maar ook voor die van haar ongeboren kind.

Je kunt natuurlijk niet zeggen dat "Demonic Toys" een goede film is, maar het verveelt ook nooit (integendeel, want het vermaakt juist) en het duurt ook slechts 80 minuten, waarbij het hele verhaal zich afspeelt in de avond en nacht in rond een magazijn. In het verhaal moeten onder leiding van agente Judith moeten de overlevenden het speelgoed ontwijken en uitzoeken wie er achter de gruwelijke moorden zit en daarbij gaat het om één ​​van de twee jongens in Judiths dromen (best fraai in beeld gebracht met o.a. slingerklokken en zelf bewegende schommelstoelen). "Demonic Toys" is min of meer een cultfilm van het hoogste niveau en waarschijnlijk heb ik hem ook al eens in de jaren 90 gezien (destijds waarschijnlijk gehuurd op VHS-band).

Het acteerwerk is slecht, maar wel hilarisch en hetzelfde kan gezegd worden van de speciale effecten. In 1992 waren er nog geen CGI-effecten, dus de brute moorden worden gepleegd met low-budget praktische effecten. Het verhaal zelf is vermakelijk en kan je zelfs vergelijken met een slechte versie van Roman Polanski's "Rosemary's Baby (1968)", maar dan met dialogen die je nooit zult vergeten! Een mooi voorbeeld is het moment waarop een arts een moeder die net haar kind (de demon) heeft verloren informeert met de mooie (maar effectieve!) woorden “Better luck next time". Het dode kind wordt daarna ook in de snoepzak van kinderen gestopt die aanbellen i.v.m. "trick or treat" De reactie van de kinderen als ze naderhand ontdekken wat er in hun snoepzak zit, mocht er ook wezen.

Hoewel Tracy Scoggins (ze zag er niet onaardig uit en zeker in haar droom waarbij ze in het geheel wit gekleed is) en nog wat andere personen de hoofdrolspelers zijn, zijn de de echte sterren van deze film natuurlijk het speelgoed (zie ook de filmposter). Er is de beroemde "Baby Oopsy Daisy" pop (die alles doodt wat ze ziet) en "Baby Oopsy Daisy" alleen al is eigenlijk het bekijken van de film meer dan waard met haar hilarische opmerkingen. Zo zegt ze tegen haar eerste slachtoffer (Charnetski):

"Hi, you bad fuck. I'm Baby Oopsy Daisy. You lordass, will you be my special friend? I can walk, I can talk. I can even shit my pants. Can you shit your pants?"

Als ze daarna de vermoorde zwaarlijvige Charnetski de trap afsleept, zegt ze:

"You're heavy you Moby fucking Dick!"

En als ze naderhand in brand wordt gezet door Mark, zegt ze:

"Hey! You're fucking up my make up. You're getting me hot, you brat."

De andere speeltjes zoals een enge vleesetende "jack-in-the-box" met een rammelaar, een hondsdolle teddybeer met scherpe tanden en een met laser bewapende robot, mochten er ook wezen en ze zijn ook best grappig in hun doen. Ook de waakhonden, oftewel tienermeisjes met lange haren en gasmaskers op driewielers die continue toeteren, mochten er best wezen en ze waren ook nogal griezelig.

Behalve dat het speelgoed grappig is, gaan ze natuurlijk ook lekker grof te keer (en dat in overvloed, waarbij er hier en daar ook wat gore te zien is zoals afgebeten vingers en het steken in een oog) met hun vlijmscherpe tanden (daarmee scheuren ze hun slachtoffers aan flarden) en wapens. Zo pakt "Baby Oopsy Daisy" o.a. een revolver waarmee ze schiet en een mes waarmee ze steekt en schiet de robot met lasers op zijn slachtoffers. Zo worden o.a. Hesse, Charneski en Anne het slachtoffer van het speelgoed en krijgen ze Lincoln in hun macht. Op het einde (vanaf circa de 60e minuut) maakt ook nog een tinnen soldaat zijn rentree in het verhaal en die is goedgezind en hij helpt Judith ook. Hij blijkt namelijk de geest te zijn van de ongeboren baby van Judith.

In horrorfilms uit de jaren 80 en 90 (zeker de horrorfilms die min of meer direct uitkwamen op VHS-band), valt meestal ook wat bloot te zien en dat geldt ook voor "Demonic Toys", waarbij "Miss July" uit het tijdschrift "Playboy" of "Penthouse" (waarin Charnetski leest en hij laat haar ook zien aan Mark) door de demon even tot leven wordt gewekt en waarbij we dan haar siliconenborsten (het is immers de jaren 90) zien.

Al met al heb ik me goed vermaakt met deze leuke speelgoed horrorfilm en zeker vanwege de coole poppen en met name natuurlijk "Baby Oopsy Daisy". "Demonic Toys" zal zeker alle fans van low-budget horror bevallen.