Opinions

Een goede film met een interessant verhaal waarin op een overtuigende manier wordt geschetst hoe gespannen de situatie tussen Israël en Palestina heden ten dage nog altijd is.

Adam Bakri speelt een prima hoofdrol als de man, die een vriendin heeft achter de muur en daardoor op een gegeven moment grote problemen krijgt. Het camerawerk vond ik bij vlagen ook erg sterk. Vooral als Omar achtervolgt wordt, zorgt het uitstekende camerawerk, waarbij de nauwe straatjes en steegjes goed van dichtbij in beeld worden gebracht, voor meer spanning.

Alleen in het midden wordt het verhaal een beetje vlak en er had wel een plottwist uit gemogen. Maar verder is het een fijne wegkijker, met een interessant verhaal, goed acteerwerk, en voldoende spanning. Het mist alleen net dat beetje om echt een topper te kunnen zijn.

3,5*

Aardige film met zeker voor een horrorfilm een behoorlijk goed verhaal. Toch had ik verwacht dat de film spannender zou zijn, want op dat gebied viel het mij een klein beetje tegen. Dat komt ook grotendeels door de wat magere soms erg kerkachtige muziek, die juist averechts werkt en maar weining spanning schept.

Het acteerwerk is dik in orde. Damien wordt goed gespeeld en Peck zet het hoofdpersonage ook goed en geloofwaardig neer, zoals je ook van een topacteur als Peck mag verwachten. Ook de man die de dominee speelt, doet het goed en overtuigend.

Ondanks dat het allemaal verder best vermakelijk is, had ik nooit het idee naar een echte topper in het genre te kijken. Dan vind ik andere horrorfilms uit deze tijd vaak net iets spannender. Toch kijktk het dus allemaal lekker weg en komt de film door de goede punten uiteindelijk nog wel uit op een voldoende.

3,0*

Omoide Poro Poro is een typische Ghibli, met een aantal mooie momenten, maar de magie ontbreekt hier soms ook wel een beetje.

Het grootste probleem van Omoide Poro Poro zit hem in het punt dat het gaat om twee periodes van het leven van Taeko, die niet even boeiend zijn. Vooral het volwassen leven van Taeko vond ik niet altijd even interessant. Het werk op de boerderij wordt tot in de details uitgelegd, maar het kon mij op de één of andere manier niet zo heel erg bekoren. Gelukkig blikt Taeko ook regelmatig terug naar haar jeugd, en juist die flashbacks waren een stuk beter en wisten een paar keer dat mooie, soms magische Ghibli gevoel op te wekken.

Taeko wordt neergezet als een lief maar erg onzeker meisje, voor wie je toch vrij gemakkelijk sympathie kunt opbrengen. Het schoolse leven, tijdens de lessen, de pauzes, en het sporten, is gewoon heel erg herkenbaar. Juist die eenvoudige scenes zijn vaak het mooist. Stiekem zorgt het ervoor dat ik zelf ook weer even terugdacht aan vroeger. De ondersteunende muziek is mooi en het al vaker geroemde einde mag er ook zeker zijn.

Het is jammer dat het een Ghibli is met twee gezichten. Het verleden is erg mooi, maar het mindere heden houdt de uiteindelijke beoordeling van een hoge score af.

3,0*

Matige film, die Steven Seagal ook nog eens zelf geregisseerd heeft. Dit is duidelijk zijn minste film uit zijn beginjaren en komt niet in de buurt van films zoals bijvoorbeeld Marked for Death en Hard to Kill. Een klasse acteur als Michael Caine is hier niet op zijn plaats, maar goed die fout maakte hij ook al eens met Jaws 4.

2,0* voor dit Seagal vehikel.

Nadat Sean Connery reeds in enkele Bond films gespeeld had, had hij voor On Her Majesty's Secret Service niet zo zin meer in deze rol, en kreeg George Lazenby de kans om deze rol te spelen. Het zou voor hem ook bij deze ene rol als James Bond blijven. Misschien maar beter ook want Lazenby is als Bond stukken minder dan zijn illustere voorganger.

Lazenby mist de uitstraling en de charme, die Connery wel had. Geen schande, maar wel een terechte constatering. De film zelf is wel ietsje beter dan zijn voorganger, al is daar op zich ook niet zo heel veel voor nodig. Toch behoort On Her Majesty's Secret Service niet tot de betere Bonds. Naast een miscast als Bond, maakt de regisseur ook de fout om er een zeer lange speelduur aan te hangen. 142 minuten is echt veels te veel voor een Bond als deze. Hierdoor ontkom je er haast niet aan dat er minder boeiende stukken in het verhaal voorkomen, en hier zijn dat er redelijk veel.

De positieve punten zijn vooral de actiescènes in de sneeuw, waarbij de ontsnapping op ski’s uit de Alpen het absolute hoogtepunt is. Terry Savalas is een vermakelijke schurk en ook de soundtrack is best de moeite waard. Tock kan ik niet ontkennen dat het een behoorlijk lange zit is en dat er teveel zaken in voorkomen, die niet boeiend genoeg waren. Ook is het goed te begrijpen dat men Connery graag weer terug wilde hebben als Bond.

Wederom een onvoldoende voor een Bond dus.

2,0*

Donen en Kelly hebben de musical toch wel behoorlijk wat gebracht. Hoewel dit verre van mijn favoriete gene is en ik er zelfs niet eens zoveel zin in had, is On the Town mij toch behoorlijk goed meegevallen.

Kelly en Sinatra zijn natuurlijk erg vertrouwd met de genre en vooral Kelly vind ik erg goed kunnen dansen, al heb ik er verder niet zo heel veel kijk op. De ultrablije aanpak en het heerlijke vrolijke sfeertje, dat erover hangt, zorgt ervoor dat het allemaal goed vermaakt. Niet elk nummer is even goed, maar sommige dansjes zijn origineel en erg goed uitgevoerd.

Het verhaal stelt niet al te veel voor, maar ik betrapte me er stiekem op, dat ik hier bij vlagen toch best vrolijk van werd. Het einde was zowaar ook echt leuk en een mooie afsluiter van een best wel leuke musical, het moet gezegd worden.

3,0*

Sterke film met een zeer goed acterende Marlon Brando. Erg mooi om te zien is zijn transformatie van de onzekere man, die in feite tussen twee wallen in zit, totdat hij door de dood op zijn broer uiteindelijk zijn woede tentoon kan spreiden. Door de diepgang in zijn personage en zijn overtuigende manier van spelen, kreeg ik uiteindelijk veel sympathie voor hem. De eindscène is erg goed en ook de sterkste van de film. De overige rollen zijn ook goed ingevuld met een goede Saint en een erg goede Cobb. Die man heeft echt het perfecte gezicht en stem voor dit soort rollen en hij viel me van de week trouwens ook al op in 12 Angry Men. Leuk om ook een keer een jonge Brando gezien te hebben.

4,0*

” It's fucking brilliant.”

Wow, wat een heerlijke film is dit zeg! Ik zal niet direct zeggen dat ik geen muziekliefhebber ben, maar de films in dit genre missen vaak net iets. Once is echter een schot in de roos. 85 heerlijke minuten, vol fijne muziek en een romantisch verhaal, dat zeer natuurlijk overkomt en nergens geforceerd aanvoelt.

Het verhaal is simpel, maar het pakte me vanaf de eerste seconde. De openingsscène is, net als het einde, echt geweldig. Daartussenin is het gelukkig ook meer dan goed. De keuze voor niet al te bekende acteurs werkt hier ook goed. Het acteerwerk is naturel en de twee hebben een ontzettend sterke chemie met elkaar. De manier van filmen is fijn en geeft je soms het gevoel naar een documentaire te kijken. De camera zit dicht op de huid en het ziet er allemaal erg losjes en goed uit.

Tenslotte maakt de regisseur gelukkig niet de fout, om op het romantische vlak in de valkuil te stappen. Het wordt nooit klef of overdreven en vals sentiment is er ook nergens te bespeuren. De muziek is fijn, goed en het nummer van de aftiteling, zit op dit moment nog steeds in mijn hoofd. Dat vind ik totaal niet erg, want het is erg fijne muziek.

Wat mij betreft, is dit dan ook absoluut een aanrader. Het kijkt heerlijk weg en je wordt er ook nog eens vrolijk van. Fijne, sympathieke, maar vooral ook levensechte mensen, die vol zijn van de muziek en dat gevoel wordt op een zeer fraaie manier naar de kijker overgebracht.

4,5*

”I always thought you might have helped yourself to that million bucks. But now I know. Yeah, you're on your ass worse than ever.”

Een schitterende film, waarmee Sergio Leone gelijk bewees dat hij meer kan dat alleen maar extreem goede westerns maken. Ook dit misdaadepos mag er zijn. Het duurt maar liefst 220 minuten, maar is bijna de gehele speelduur boeiend.

De film bestrijkt maar liefst een periode van zo’n vijftig jaar. Het begint aan het begin van de jaren 20’ en duurt tot plusminus het einde van de jaren 60’. Het acteerwerk is van een erg hoog niveau. Het gaat over de band die ontstaat tussen twee jongens, die later uitgroeien tot gangsters. De kinderrollen worden al behoorlijk goed gespeeld, maar Robert de Niro en James Woods, die de volwassen rollen van de twee voor hun rol nemen, spelen helemaal de pannen van het dak en overtuigend beiden iedere seconde dat ze in beeld zijn. Ook de bijrolletjes met o.a. een Joe Pesci en een prima Treat Williams, worden prima ingevuld.

Maar de film zou niet alleen zo goed zijn door het acteerwerk. Regisseur Sergio Leone levert ook prima regisseurswerk af. Hij maakt van zijn hoofdrolspelers geen sympathieke helden, maar vuile schurken, die niet terugdeinzen voor een moord en lang niet altijd even sympathiek overkomen, nee verre van soms zelfs. Daarnaast wordt een mooi tijdsbeeld geschetst, van het New York van de vorige eeuw. Mooie beelden van de straten en de gebouwen worden afgewisseld met beelden van feestjes en andere gebeurtenissen uit die tijd. Hierdoor wordt gelijk ook een sterke sfeer geschapen, die wordt versterkt door de prima bijpassende muziek. Die muziek wordt, zoals altijd in de films van Leone, verzorgd door niemand minder dan Ennio Morricone. Ik vind het persoonlijk erg mooie muziek, die veel bijdraagt aan de sterke sfeer en prima past bij een film als deze.

Ja veel positieve elementen dus, die op een fijne manier gecombineerd worden in dit epische gangsterepos. Het is zo’n typische film, waarbij ik het gevoel had dat de tijd voorbijvloog en die ondanks de enorme speelduur nooit verveelde. Leone is er zeer lang mee bezig geweest om dit te realiseren, maar die moeite is uiteindelijk gelukkig niet voor niets gebleken. Once upon a Time in America is een echte misdaadklassieker, die zich zeker kan meten met de beste films aller tijden.

Inmiddels zijn we bijna dertig jaar verder en de film staat nog altijd als een rots in de branding bij mij, en daar zal die vermoedelijk ook nog wel een lange tijd blijven staan.

4,5*

Rommelig laatste deel van de trilogie. Waar Desperado de goede balans heeft tussen actie en verhaal, heeft Rodriguez zich met dit laatste deel nog willen overtreffen door de inbreng van nog meer actie en personages. Dat lukt echter bij lange na niet. De actie mag er nog steeds zijn, maar buiten dat heeft het verhaal en de toevoeging van de personages van Dafoe en Rourke niet veel extra's te bieden. Er wordt vaak ook gewoon te weinig aandacht aan de diverse personages besteedt. Alleen Johnny Depp speelt een interessant en leuk personage, die de film op sommige momenten gelukkig nog wel een beetje extra geeft. Daarnaast speelt El Mariachi zelf ook een wat meer ondergeschikte rol in dit geheel, wat jammer is want juist hij zorgde er voor dat Desperado zo'n leuke film is. De film heeft af en toe wat te veel vaart en de talrijke flashbacks maken het verhaal er vaak alleen maar onduidelijker op. Wat rest is een film die soms nog best leuke humor bevat en qua actie er ook best mag zijn, maar het "coole" topvermaak uit Desperado wordt helaas bij lange na niet gehaald.

2.5*

Aardige film over het harde leven van een gezin in een Nieuw-Zeelandse buitenwijk. De eerste helft van de film oogt het allemaal soms wat rommelig en kreeg ik het idee dat de film af en toe niet goed wist welke kant ze op moest gaan. De tweede helft is dat gebied wel sterker.

Verder kent de film enekele sterke harde scenes, oogt het behoorlijk rauw, al maakte het op mij uiteindelijk ook weer niet een zeer hoge indruk, omdat ook ik een en ander soms wat onrealistisch vond.

Maar verder dus zeker geen slechte film, die lekker wegkijkt en geen moment verveelde.

3,0*

Ik heb lang geen bericht meer bij een film geplaatst. Dat is vooral een gebrek aan tijd dingetje, want films kijk ik nog volop. Maar hier moet ik toch even wat neerzetten, want het is lang geleden dat ik zo ben weggeblazen door een film.

Gisteren deze in de bioscoop gezien en wat was het een geweldige filmervaring. Ik heb echt van begin tot einde genoten. de eerste drie kwartier is al erg goed, maar vooral de tweede helft is echt genieten geblazen. Anderson regisseert de boel op een feilloze manier. Van begin tot einde is er een constante vorm van spanning aanwezig, dat versterkt wordt door de muziekkeuze van de film, die bij veel scenes echt een verrijking is. Er zitten een paar hele spannende scenes in. Daarnaast is er volop goede zwarte humor aanwezig.

Het acteerwerk mag er ook zijn. Di Caprio is prima, Penn nog beter, maar ik vond Chase Infinity ook erg overtuigend spelen. Ook Del Toro heeft een fijne rol, al had zijn bijdrage van mij nog wel wat groter mogen zijn.

Het zal een film zijn, die niet iedereen kan waarderen. Doe je dat wel, dan is het grote scherm hierbij echt een meerwaarde, zeker omdat alles zo enorm goed in beeld is gebracht. Wat mij betreft een meesterwerk en de beste film van Anderson tot nu toe en hij heeft al een paar hele goede gemaakt.

5,0*

One Eight Seven heeft een script, dat erg aan Dangerous Minds doet denken, maar is qua sfeer misschien net iets duisterder.

Samuel L. Jackson speelt een leraar op een school in een achterstandsbuurt. De leerlingen daar zijn nogal intimiderend en bedreigend, maar Jackson besluit terug te vechten. Jackson acteert overtuigend en zet een aardig personage neer. Ook de rest van de cast is in orde. Het sfeertje is redelijk sterk en het verhaal is tot het einde ook best boeiend en redelijk geloofwaardig. Op het einde gaat het op dat gebied echter toch mis. DeRussische roulette scène is misplaatst en nogal ongeloofwaardig. Jammer want de rest van de film is verder meer dan in orde.

Het doet een klein beetje afbreuk aan een verder interessant verhaal, dat redelijk goed is uitgewerkt. Verder heb ik er eigenlijk vrij weinig op aan te merken.

3,0*

”Well I don't wanna break up the meeting or nothin', but she's somethin' of a cunt, ain't she Doc?”

Legendarische film van regisseur Milos Forman, met Jack Nicholson in de rol van zijn leven. Ik heb Nicholson al diverse goede tot zeer goede rollen zien spelen, maar wat hij hier laat zien als de “gestoorde” Randall McMurphy is gewoonweg pure klasse en niets minder dan dat. Sowieso is het acteerwerk in One Flew over the Cuckoo's Nest erg sterk. Naast Nicholson speelt ook Louise Fletcher ontzettend sterk als de hoofdzuster van het gesticht. Beiden wonnen een Oscar en dat lijkt me ook niet minder dan terecht. De rest van de cast is ook in orde en daarnaast is het leuk om o.a. Danny Devito, Christopher Lloyd en Brad Dourif, allen nog redelijk jong, in goede bijrolletjes te zien.

Het is ook één van de eerste films waarin we te zien krijgen hoe het eraan toe gaat in een psychiatrische inrichting. One Flew over the Cuckoo's Nest geeft een redelijk getrouw beeld van zo’n afdeling met geesteszieke mensen. Naar het schijnt heeft de cast ook gerepeteerd in een echt ziekenhuis met echte patiënten. Daardoor kon een ieder zich nog beter inleven in zijn of haar rol. Het resultaat mag er zijn, want je hebt geen moment het idee dat je naar acteurs zit te kijken.

Vooral de manier waarop een zwaar onderwerp op luchtige wijze wordt getoond, maakt dit zulk heerlijk kijkvoer. Het drama is absoluut aanwezig, maar doordat het vaak met een zekere vorm van (zwarte) humor wordt gebracht, wordt het allemaal nooit te zwaar of vermoeiend. Soms had ik gewoon moeite om niet te lachen, ondanks dat de situatie, die om dat moment plaatsvond een ernstige en uiterst serieuze aangelegenheid was. Vooral de manier waarop de karakters zich ontwikkelen en met elkaar omgaan is interessant en door de stijlvolle regie blijft het altijd boeiend om te volgen.

De soundtrack is ook meer dan in orde. Vaak is deze onopvallend aanwezig, maar als je er goed op let, valt pas op hoe goed deze bij het verhaal en de diverse situaties past. Alleen richting het einde verloopt het iets voorspelbaar. Ik zag het een en ander de eerste keer wel aankomen en ook bij herziening is dit net een iets minder puntje aan deze film. Toch is het allemaal zo goed gemaakt en meeslepend genoeg, dat dit uiteindelijk maar weinig storend is. De kracht van het overige gedeelte is gewoon te groot en daarnaast is de uiteindelijke afloop ook best indrukwekkend te noemen.

One Flew over the Cuckoo's Nest is een klassieker in de ware zin van het woord. Een mooi verhaal, een prima regie, maar vooral de uistekende acteerprestaties maken hiervan een onvergetelijk geheel en een tijdloos en meeslepend meesterwerk. Ik kan er door een paar kleine puntje nog steeds geen vijf sterren aan kwijt, maar het zit er allemaal wel heel dicht tegenaan.

4,5* dik

Aardige film met een aparte sfeer, maar inderdaad allemaal erg voorspelbaar. Robin Williams acteert overigens uitstekend.

een welverdiende 3*

Aardige Disneyfilm, met een wat andere tekenstijl dan we normaal gesproken van ze gewend zijn. De film is redelijk sfeervol en kent met Cruella De Vil misschien wel een van de ergste bad-guys ooit uit een Disneyfilm. Toch is het verhaaltje erg simpel en allemaal net wat minder magisch dan vooral de jaren veertig en dertig Disneyfilms. Toch kijkt het allemaal na al die jaren nog steeds lekker weg.

3,0*

Leuke film met een hoop bekende gezichten die bijna allemaal een wezenlijke bijdrage leveren aan de film.

De film is een mix van meerdere verhaallijnen door elkaar waarin Jewel, gespeeld door Liv Tyler, centraal staat. Iedereen valt voor Jewel in de film en het moet ook gezegd worden dat Tyler er geweldig uitziet hier. Naast Tyler, doen ook Dillon, Goodman en Michael Douglas het allemaal erg goed. Elk personage heeft wel iets grappigs, waarbij ze geholpen worden door de dialogen, die van een goed niveau zijn.

De film kent verder een paar leuke wendingen en hoewel de film op sommige momenten op randje van de geloofwaardigheid balanceert, wordt die grens gelukkig nooit overschreden. Verder komt de film op momenten erg fris over. Toch moet ook gezegd worden dat er misschien een wending teveel inzit, waardoor de film soms een klein beetje geforceerd aanvoelt.

Toch geef ik de film graag het voordeel van de twijfel, want daarvoor bevat de film teveel goede elementen en daarnaast is het allemaal erg vermakelijk.

3,5*

Een lekker onzinnig filmpje dat qua verhaal en actie een beetje lijkt mee te liften op het succes van The Matrix destijds, zelfs de titel doet daar enigszins aan denken.

The One is echter bij lange na niet van dat niveau. Waar het op papier allemaal best interessant oogt, is The One in de praktijk niet meer dan een simpel actiefilmpje en niet eens een hele goede. Jet Li komt zichzelf een aantal keer tegen, eigenlijk het leukste punt van de gehele film om hem zo een keer te zien vechten. Maar echt boeiend wordt de film verder nooit. Zowel Li als de karakters van Statham en Lindo krijgen geen diepgang, waardoor je totaal geen gevoel of enige feeling met ze krijgt. De gevechten zijn aardig al had het op sommige punten nog wel wat beter gekund.

Uiteindelijk verveelt de film niet, daarvoor zit er teveel vaart in. Maar goed is het allemaal niet. Uitiendelijk is het een matige en simpel vechtfilmpje geworden, maar de film had op zich potentie om meer te kunnen worden. Het is er alleen niet uitgehaald door Regisseur Wong en dat is achteraf gezien misschien wel jammer.

2,0*

Komedie van hoog niveau!

Heerlijk filmpje, waarmee Wilder zich toch wel weer prima herstelt van het matige Some Like it Hot. De film is af en toe een erg leuke satire en dendert in een razend tempo voort. Een echt ADHD- filmpje, zoals anderen hier ook al aangeven. De dialogen in de film zijn af en toe lekker scherp en de acteurs zijn eigenlijk allemaal wel op dreef. James Cagney spant echter de kroon. Wat een heerlijke rol van hem. Al het geregel van hem, zijn scherpe vaak cynische antwoorden en zijn geweldige discussies met de "communist", maken de film alleen al meer dan de moeite van het kijken waard. Ik had na Some Like it Hot enige twijfel, maar ik ben blij dat ik toch snel weer een Wilder gezien heb. Tijdloos vermaak dit!

4,0*

Zeker een stuk minder dan het eerste deel. Hoewel de vergelijking totaal mank gaat, omdat Jaa een ander personage speelt en de film zich in een andere tijd afspeelt, vergelijk je dit bewust of onbewust toch met het eerste deel.

Het verhaal is deze keer helemaal oninteressant en het duurt daarnaast lang, voordat de film op gang komt. De gevechten zijn best spectaculair, maar Jaa onderscheidt zich hier minder dan in het eerste deel. Er zitten best wel een paar goede vechtscenes tussen, maar in zijn geheel is het allemaal veel minder interessant en boeiend dan zijn voorganger. Ook is de montage een stuk minder mooi, af en toe zelfs lelijk.

Een minder vervolg dus wat mij betreft, die helaas uitkomt op een krappe onvoldoende. Ik hoop dat Jaa's volgende film zich weer in het heden afspeelt, want daar komt hij veel beter tot zijn recht met zijn fabuleuze vechttechniek.

2,5*

Tony Jaa

Zoals zo vaak hier al gezegd gaat het verhaal eigenlijk nergens over. Het acteerwerk is matig en ook de dialogen zijn van een matig niveau. Gelukkig maakt dat allemaal niks uit bij deze film want deze film draait om actie en die is volop aanwezig. De gevechtsscènes zien er allemaal prima uit en Jaa is echt waanzinnig atletisch. De achtervolgingsscènes vond ik persoonlijk het leukst, waarbij de scène van een minuut of vijf dat Jaa en co moeten rennen voor hun belagers en Jaa over werkelijk waar alles springt, echt een fantastische scène is. Naast de prima actie vond ik Petchtai Wongkamlao het trouwens leuk doen als grappige side-kick van Jaa.

Zeer vermakelijk filmpje dus!

4,0*

Een erg mooie film van Shindo, met een interessant verhaal, waarin ook nog eens een stukje Japanse maatschappelijke kritiek in zit verwerkt.

Onibaba is daarnaast een erg sfeervolle film. Het tempo is traag, maar de locatie waarin alles zich afspeelt is heel mysterieus. Een groot veld, vol hoog wuivend riet, waar het niet veilig is om door te trekken, want voor je het weet, loop je in de valkuil van de twee vrouwen. Het wuivende graan in de donkere avond en nacht heeft iets idyllisch en iets mysterieus. Aanvankelijk vroeg ik mij nog enigszins af, waarom Onibaba onder het genre horror valt, maar achteraf gezien snap ik dat heel goed. Op een bepaalde manier geeft het je de kriebels, zeker als op een gegeven moment de man met het masker en het verminkte gezicht, voorbij komt. Dat laatste gedeelte is sowieso ontzettend sterk en op momenten behoorlijk huiveringwekkend.

Ja een fijne film, waar ik vanaf het begin al goed in zat. Mooie zwart-wit beelden, goed de hoofdrolspeelsters in beeld weten te brengen. Het zijn hoertjes, dus dan moet je ook niet al te preuts doen, maar dat Shindo hier vrij goed begrepen. Veel mystiek, een beetje spanning en wat horror, zorgen ervoor dat ik op momenten toch wat ongemakkelijk op mijn stoel zat. Ja al met al een knappe film en zelfs nog wel wat beter dan Hadaka no Shima, die ik onlangs ook zag. Erg mooi gemaakt, ik kan niet anders zeggen.

4,0*

Only Angels Have Wings was niet echt de film waarop ik hoopte. Ik hoopte een beetje op een leuke avonturenfilm, maar dat was net iets teveel gevraagd. Hawks is een goede regisseur, maar dit genre ligt hem blijkbaar niet zo, want ook Hawks Hatari! Viel mij destijds wat tegen.

Het is ook de eerste film waarin ik mij enigszins irriteerde aan Cary Grant. Hij acteert alsof hij in een screwball komedie zit, maar dat werkt hier niet echt goed. Gelukkig is daar Jean Arthur, die het allemaal nog enigszins de moeite van het kijken waard maakt. Net zoals de mannen in de film voor haar vallen, heb ik ook altijd een groot zwak voor haar. Een geweldige fijne uitstraling, goed acterend, en dus erg prettig om naar te kijken.

Verder is het verhaal niet altijd even interessant. Veel gepraat en vaak weinig inhoud. De decors zien er prima uit en op dat gebied is Only Angels Have Wings zeker gezien de tijd waarin het gemaakt is, wel goed. Toch is de soms der delen uiteindelijk net te weinig voor een voldoende. Daar kan zelfs Jean Arthur deze keer niets meer aan veranderen.

2,5*

Only God Forgives is zo’n typische film, waarover de meningen sterk verdeeld zijn. Ik wist van tevoren ook niet zo goed wat ik moest verwachten, maar het viel me redelijk mee. Qua verhaal is het allemaal niet zo heel moeilijk, maar het zijn vooral de beelden die Refn hier laat spreken. Dat werkt grotendeels.

Net als in Drive speelt Gosling hier erg sterk. Hij heeft veel twijfels en weet die op een overtuigende en zeer geloofwaardige manier over te brengen naar de kijker. Kristin Scott Thomas vond ik iets minder sterk en overtuigt niet altijd. Vooral op de momenten dat ze haar boosheid tentoonspreidt, komt ze soms net tekort. Gelukkig is er op visueel gebied wel het nodige te genieten. De stilering die Refn hier aanbrengt, geeft Only God Forgives toch een speciaal tintje en dat komt met name ook goed in de sfeer naar voren. Soms lekker duister en vaak ook behoorlijk surrealistisch, maar wel op een erg prettige manier.

Soms zitten er ook wel momenten in dat het iets inzakt, maar daaromheen zit genoeg boeiends. Ik vond het ook wel mooi om te zien dat Gosling zoveel moeite had met het wraak nemen. Dat vond ik hier wel een interessant punt en iets wat ik nog niet eerder zag, of ik moet de juiste film daarover nog niet zijn tegengekomen. Only God Forgives is een mooie voortzetting op Refn’s vorige film Drive, al vond ik die laatste net een tikkeltje beter.

3,5* ruim

Jim Jarmush maakt met Only Lovers Left Alive een geheel eigen soort vampierenfilm. Wie de films van hem niet kent, zal hier bedrogen uitkomen. Geen hoog tempo en actie, maar een rustig, relaxt sfeertje, waarbij niemand haast lijkt te hebben.

Zo zijn al zijn films en ik kan dat altijd wel goed waarderen. Toch vind ik dit wel zijn minste tot nu toe. Dat ligt niet aan de sfeer en de soundtrack, die beiden meer dan goed zijn. ook visueel ziet het er prima uit. Het zijn vooral de personages, die me hier wat minder aanspraken. Hoe excentriek ze er ook uitzien, ik vond ze niet altijd overtuigend of grappig. Het zorgde er ook voor dat de film richting het einde iets begint te slepen.

Al met al zeker niet slecht. Filmisch en qua sfeer is het erg goed, maar qua humor en personages vond ik het een tikkeltje minder.

3,0*

Erg mooie film van Naruse, waarbij me gelijk opviel dat die in prachtig zwart-wit geschoten is, iets waar ik sowieso al erg van houd. Het camerawerk is ook meer dan goed te noemen en het verhaal is interessant.

Naruse vertelt het op een rustige manier. Hideko Takamine zet een prima hoofdrol neer als de vrouw die twijfelt aan het werk en vooral over haar toekomst. Ze voert diverse gesprekken met uiteenlopende personen, waarbij ik een vrij grote sympathie voor haar kreeg. Ook de rest van de cast speelde naar behoren en daarnaast zijn de dialogen goed geschreven.

Ik vond het overigens een heel andere film dan Floating Clouds, de enige andere Naruse die ik tot nu toe zag. When a Woman Ascends the Stairs is lichter van toon, toegankelijker en vooral prachtige geschoten, met een heerlijk nachtelijk sfeertje. Naruse is voor mij een regisseur, waar ik zeker meer van wil zien.

4,0*

Erg mooie geanimeerde Japanse animatie, die wonderwel ook prima werkt. Er zit namelijk best wat melodrama en zoetigheid in verwerkt, maar ik kon het goed hebben.

De animatie is erg gedetailleerd en ziet er prachtig uit. De diverse jaargetijden komen goed aan bod, maar ook de overgangen tussen mens en wolf en omgekeerd vond ik mooi getekend. Het verhaal zelf is simpel, maar werkt wel, doordat de personages gewoonweg schattig zijn en erg sympathiek. Verder is de diepere uitwerking van het verhaal ook goed uitgewerkt. De personages krijgen diverse moeilijke keuzes te verwerken, waarbij ik het aannemelijk vond hoe het ging. Ondanks de zware keuzes blijft het allemaal luchtig en zit er tussendoor ook prima humor verwerkt.

Alleen het einde vond ik wat voorspelbaar, al mocht dat de pret niet drukken. Ik had ergens wel verwacht dat de jongen voor het wolf zijn zou kiezen. Dat en een paar andere kleine minpuntjes doen niet af aan het feit, dat de film voor mijzelf erg goed werkt. Mooie animatie, met een misschien iets te zoet verhaal, maar ik vond het stiekem best mooi.

4,0*

Aardige film, maar niet de topper die het zou moeten zijn. De sfeer is goed neergezet, met mooie winterse beelden. De muziek is soms wat te opdringend aanwezig en hoewel niet altijd slecht had het nog wat beter, lees minder druk, gekunt. Het acteerwerk is wel oke. Martijn Lakemeier acteert redelijk, niet altijd even goed, maar gelukkig is er dan nog van Wageningen, die zeker wel erg sterk speelt. Het verhaal is aardig uitgewerkt, maar het had allemaal nog wel wat spannender mogen zijn van me. Toch heb ik me er wel mee vermaakt en vanwege het boek, dat toch wel jeugdsentiment voor me is, kom ik daarom makkelijk op een voldoende uit, maar meer zit er helaas niet in.

3,0*

Een redelijke horror/thriller, die in het in de eerste helft vooral van de sfeer en het mysterie moet hebben, maar het in de tweede helft uiteindelijk toch laat liggen..

Het is allemaal lekker sfeervol, waarbij voldoende aandacht aan het geluidsdesign. Vooral in het begin werkt dat bijzonder goed. Daarnaast weet je als kijker net zo veel als de personages zelf en houdt regisseur Gallego lang geheim, hoe de vork nu precies in de steel zit. Langzaam maar zeker leer je de personages beter kennen en is het vooral de vraag, hoe het verleden van hen was enwie er nu daadwerkelijk slecht is. De personages zelf vond ik niet al te bijzonder. Hier zou best een sterk psychologisch verhaal of spel van te maken zijn, maar Open Grave gaat niet echt die richting op.

In de tweede helft zakt het niveau langzaam maar zeker wat weg. Het is dan wachten,op de twist, die niet zo verrassend is, als gedacht. De clichés komen richting het einde ook veel meer om de hoek kijken en doordat de meeste personages ook niet interessant zijn, dooft het kaarsje langzaam maar zeker wel uit. Het is allemaal zeker niet slecht, daarvoor is het begin te goed en Gallego weet ook duidelijk wel hoe je sfeer moet scheppen, maar dit is het toch nog niet helemaal. Iets meer focus op de psychologische ontwikkeling van de personages had veel goed kunnen doen.

2,5*

Prima western, die enigszins herinneringen oproept aan Dance with Wolves. Costner laat in deze film ook mooie plaatjes van het schiterende uitgestrekte landschap zien. Het tempo van de film is aan de trage kant en Costner neemt de tijd om het verhaal te vertellen, waardoor dit een western is die meer diepgang lijkt te hebben dan de meeste westerns uit het verleden. Costner, Duvall en ook Benning leveren verder goed acteerwerk af met af en toe ook sterk dialogen tussendoor. Jammer alleen dat de montage op het eind van de film bij de shoot-out af en toe iets te wensen overliet. Het had allemaal wel iets strakker en hoger qua tempo gemogen met wat meer close-ups. Dan zou de uitwerking en impact wat mij betreft ongetwijfeld nog groter zijn geweest. Verder is het een fijne film, in een genre waarvan er de laatste jaren helaas veel te weinig gemaakt worden.

3,5*