Opinions

”I thought that small talk was too small, I thought big talk was too pretentious, I thought music was noise, and I thought art was bullshit.”

Geweldige film weer van John Cassavetes. Een mooi script over een actrice, die zich bijzonder veel zorgen maakt over haar leeftijd en het bijbehorende ouder worden. Doordat ze in een theaterproductie ook zo’n soort rol moet spelen, komt ze in een soort van crisis terecht.

Laat zo’n rol maar over aan Gena Rowlands, want wat speelt zij hier goed. Ze geeft op geweldige wijze een performance neer, waarbij ze zichzelf zowat helemaal ten gronde richt, zwaar depressief oogt en zichzelf troost met alcohol en sigaretten. En ondanks dat blijft ze sympathiek en overtuigt ze iedere seconde dat ze in beeld is. De overige rollen, o.a. gespeeld door Cassavetes zelf en Ben Gazzara worden ook prima neergezet, maar sneeuwen lichtelijk onder bij Rowlands. Sowieso wordt er altijd goed geacteerd in de films van Cassavetes.

Wat deze film naast het geweldige acteerwerk zo boeiend maakt is de dunne scheidslijn tussen het toneelstuk in de film en de werkelijkheid. Cassavetes lijkt de kijker een beetje te willen bespelen en dat is aardig gelukt moet ik zeggen. Ik had op een gegeven moment niet door of een bepaalde ruzie nu werkelijkheid was, of zich in het toneelstuk afspeelde. En dat gebeurde nog een aantal keren.

Het einde van de film vond ik misschien nog wel het mooist. Het toneelstuk waarbij Rowlands dronken op het podium staat, is uitermate vermakelijk en daarnaast is de performance van Rowlands daar echt fenomenaal. Het paste ook echt bij de film en ik betrapte mezelf erop dat ik echt zat te genieten op dat moment. De film had voor mij ook niet beter kunnen eindigen.

Een indrukwekkende kijkervaring dit, dat moge duidelijk zijn.

4,5*

Een fris ogende film, die de nodige luchtige momenten bevat, maar op het einde ook zeker de serieuzere ondertoon niet schuwt. Ik wist van tevoren eigenlijk niet zo goed wat ik van deze film moest verwachten, maar ik moet zeggen dat het allemaal best lekker wegkijkt. De film komt af en toe behoorlijk vlot over, de acteurs doen het niet slecht en de ontwikkeling van David is aardig uitgewerkt. Blijft altijd leuk om te zien hoe iemand toch geleidelijk kan veranderen, door vooral een grote invloed van personen en zijn omgeving deze keer. Ook de muziek is trouwens wel aardig. Niet alledaags, maar het klinkt wel lekker en past goed bij de gekozen scènes. Jammer is alleen dat de film mij inhoudelijk niet zoveel deed, maar verder is het dus best een redelijk vlot en leuk filmpje.

3,0*

Orange County is zo'n typische Amerikaanse high-school film. Deze films bevatten vaak weinig verhaal, en moeten het van de humor hebben. Bij deze film is dat niet anders.

Colin Hanks lijkt aan de buitenkant erg op zijn vader, maar een acteer en komisch talent kan ik hem echter niet noemen. Hij doet het redelijk, maar ook niet meer dan dat. Het feit dat deze film soms nog best wel grappig is, is volledig te danken aan Jack Black die een erg leuke rol neerzet als de broer van Hanks. Verder zijn er nog een paar aardige bijrolletjes zijn voor o.a. Ben Stiller en Chevy Chase.

Het is het perfecte voorbeeld van een gemoedelijk, luchtig filmpje, die nergens bijzonder wordt, maar op de een of andere manier wel prettig wegkijkt, waardoor de tijd uiteindelijk toch best voorbijvliegt.

3,0*

Ordet is de tweede film die ik zag van Dreyer en aangezien La Passion de Jeanne d'Arc mij prima bevallen is, had ik wel eens het idee dat deze film dat ook zou kunnen en gelukkig bleek dat ook het geval te zijn.

De eerste tien minuten van de film deed alles mij gelijk aan het werk van Ingmar Bergman denken. Natuurlijk wordt er ook in deze film in een Scandinavische taal gepraat, maar vooral qua thematiek vertoont Ordet behoorlijk wat overeenkomsten met de films van hem. Je moet er even goed voor gaan zitten, want Ordet is een behoorlijk zware film, maar dan krijg je ook wat. Naast een interessant verhaal, bevat de film namelijk ook mooie zwart/wit beelden.

Ordet is een boeiende film, die richting het einde steeds beter wordt en een einde kent waar menigeen nog wel over zal nadenken. De personages zijn ook best interessant, vooral ook omdat ze er eigenlijk allemaal een eigen manier van geloven op na houden. En wat is nu in feite het ware geloof? Deze vraag lijkt Dreyer wel aan de kijker te willen stellen d.m.v. deze film. Het meest aparte personage van de film is duidelijk Johannes, die behoorlijk gek lijkt geworden. Ik weet niet of het spottend of humoristisch bedoeld is, maar ik had toch behoorlijk moeite om niet te lachen als Johannes met zijn gezang en enthousiasme weer in beeld verschijnt.

Hoewel de film de gehele speelduur een redelijk constant niveau heeft, zit het absolute hoogtepunt in de laatste tien minuten van de film. Het moment waarbij Johannes er in slaagt door zijn geloof om Inger weer tot leven te wekken, is echt een enorm indrukwekkend moment. Wat ik er precies van moet denken weet niet nog niet precies, maar ik denk dat Dreyer de mogelijkheid voor meerdere interpretaties open laat, waar een ieder voor zich zelf kan bepalen wat hij of zijn er van vindt. Iets wat je feite de hele film ziet, omdat er natuurlijk niet 1 geloof is dat absoluut zaligmakend is, zoals Dreyer in deze film ook wil laten zien. Een prima film om over na te denken dus.

4,0*

Degelijke film van Robert Redford, die pas op het einde echt bovengemiddeld goed wordt, daarvoor houdt het echter allemaal niet over. Qua acteren weet vooral Donald Sutherland erg te overtuigen, de rest is zeker niet slecht, maar ook lang niet altijd even goed. Visueel oogt het soms wel wat gedateerd, maar daar hebben wel meer oudere films last van en dat is een film zeker niet altijd aan te rekenen. Het hele gebeuren komt echter wel realistisch over met alle communicatieproblemen tussen de leden van het gezin, zei het dat de film mij tot het laatste kwartier emotioneel nauwelijks wist te raken. Het einde is dan ook duidelijk het sterkste moment van de film en de scène waarin Sutherland en zijn zoon tegen elkaar zeggen dat ze van elkaar houden, nadat de moeder is vertrokken, is wel erg mooi. Toch wordt het, op het einde na, nooit echt bijzonder wat mij betreft.

3,0*

Aardige stijl- en sfeervolle film met een paar zeer goede schrikmomenten. Ook het verhaal is best goed. Toch ontbreekt er net iets aan deze film om het helemaal superspannend te maken. Je schrikt wel een aantal keer, maar echt op het puntje van je stoel zitten doe je ook niet. Soms deed de film mij een beetje aan The Others denken. Niet super dus, maar toch heb ik me prima vermaakt en is dit zeker een bovengemiddelde film. Voor wie van dit genre houdt, is dit zeker wel een aanrader.

3,5*

Het voor mij bekende verhaal van Orpheus, wordt hier geschetst, in een wel zeer exotische omgeving. Op zich wel een leuk idee. De Braziliaanse sfeer zit er in ieder geval vanaf het begin goed in. Veel vrolijke carnavalsmuziek, met bijpassende aankleding, waardoor het qua sfeer wel redelijk goed zit. Toch werd het uiteindelijk nog best een lange zit, omdat er helaas meer min, dan pluspunten tegenover blijken te staan.

Natuurlijk is het verhaal voorspelbaar, als je er zoals ik bekend mee bent, maar dat hoeft op zich nog niet eens zo’n groot probleem te zijn. Het zijn ten eerste de acteurs die tegenvallen en er vaak maar weinig van bakken. Vooral Breno Mello, die de rol van Orpheus speelt, is op sommige momenten echt dramatisch slecht, en zeer irritant. Sowieso zit er geen enkel personage in, dat mij wist te raken of pakken. De personages zijn allemaal ook vrij karikaturaal, wat ook niet echt meehelpt.

De regie is ook niet bijzonder goed. Camus doet maar weinig met de camera en weet lang niet alles uit de mooie locatie te halen. Het enige wat er telkens weer voor zorgt, dat je toch blijft kijken, is de vrolijke sfeer en de aardige aankleding. Toch is dat veels te weinig, om in zijn geheel te overtuigen. Deze fabel blijkt al met al echter geen exotische verrassing, maar een kleine mythologische tegenvaller.

2,0*

Degelijke thriller, die vooral opvalt door het ontzettend goede acteerwerk van Isabelle Fuhrman. Erg goed gespeeld is vooral de manier waarop zij zich naarmate de film vordert steeds enger gaat gedragen. De manier waarop het gezin tegen elkaar wordt uitgespeeld vond ik echter niet zo heel overtuigend. Vooral de vader springt er erg negatief uit en komt behoorlijk ongeloofwaardig over. ook het verhaaltje zelf is niet zo heel bijzonder. Toch vermaakte het op zich wel en net op het moment dat ik me steeds meer ging storen aan de vader, komt de prima twist en bijkomstige dood van de vader, iets wat aan de ene kant erg zou moeten zijn, maar ik vond het eigenlijk wel mooi. Dat redt wat mij betreft ook de film, die voor een op zich simpel verhaal verder wat aan de lange kant is en nooit echt heel spannend wordt.

3,0*

D.W. Griffith heeft in zijn carrière een aantal behoorlijk baanbrekende films gemaakt, waar duidelijk ook veel werk in heeft gezeten bij het tot stand komen ervan. Orphans of the Storm is niet echt baanbrekend, maar mag ook zeker tot de megaproducties van de twintiger jaren van de vorige eeuw gerekend worden.

Het is best een interessant verhaal dat aardig verteld wordt. Het is niet constant boeiend, maar voor een stomme film met deze lengte, behoorlijk onderhoudend. Er is vooral veel aandacht besteed aan de sets en locaties en die zien er dan ook mooi en verzorgd uit. Wel leuk ook trouwens dat de vrouwen, die in de film elkaars zusjes spelen in het echt ook zussen van elkaar zijn. Dat komt niet zo heel vaak voor. Ze lijken ook erg op elkaar, dat moet gezegd worden.

Het kijkt dus wel aardig weg, is bij vlagen best boeiend en niet echt vervelend om uit te zitten. Weinig echte hoogtepunten en gelukkig ook weinig echte dieptepunten. Dat resulteert uiteindelijk in een keurige voldoende.

3,0*

Een aardige film, die op een originele manier een bekend verhaal opnieuw uitbeeld.

Tenminste, voor mij was het in ieder geval een bekend verhaal, maar ik neem aan dat dit niet voor iedereen het geval is. Ik vond de surrealistische aanpak en invulling in ieder geval mooi uitgebeeld. Vooral de manieren waarop men d.m.v. de spiegels van de ene wereld naar de andere wereld gaat, wordt op prachtige wijze door Cocteau uitgebeeld. Ook erg knappe effecten voor een film uit 1950 trouwens, waar echt niets aan op te merken valt.

Er zitten helaas ook minpunten in, die ervoor zorgen dat ik niet verder kom dan een voldoende. Vooral het acteerwerk is erg matig. Ik vond vooral Orpheus zelf erg matig en kon daardoor ook maar weinig sympathie voor hem opbrengen. Het blijft voor mij verder ook een schouwspel, waar ik nooit het gevoel kreeg, er echt bij betrokken te raken. Het is een leuk schouwspel om te zien, maar daar hield het dan ook wel mee op.

Cocteau's La Belle et la Bête beviel me destijds iets beter, maar Orphée mag best gezien worden en zal zeker als inspiratiebron gediend hebben voor recentere filmmakers, want origineel is de aanpak wel te noemen.

3,0*

Een prachtige film, dit psychologische drama over één dag uit het leven van een drugsverslaafde, die aan het einde van zijn behandeling in een afkickkliniek is.

Anders Danielsen Lie speelt op zeer overtuigende wijze de rol van het gelijknamige hoofdpersonage. Anders lijkt afgekickt van de drugs, maar heeft duidelijk nog wel een erg negatieve lading over zich heen hangen. Ondanks dat de stad Oslo op een geweldig mooie wijze wordt belicht, zoals erg goed in de openingsscène te zien is, waarbij een aantal mensen op een positieve manier over hun stad vertellen. Desondanks hangt er toch de hele tijd een negatieve schaduw over heen. Die schaduw heeft duidelijk met Anders te maken, die op dezelfde dag langs alle familie en vrienden gaat die hem dierbaar zijn en ook nog eens een sollicitatiegesprek heeft.

Anders is zo’n 6 jaar uit de maatschappij weggeweest en in die tijd is er een hoop veranderd. Anders vrienden hebben in de tussen tijd kinderen gekregen, of zijn getrouwd. Het mooie aan de film vind ik vooral de wijze waarop de gesprekken tussen Anders en zijn vrienden en familie verlopen. Zijn beste vriend heeft in de ogen van Anders een volmaakt leven. Hij vindt zelf zijn leven nogal eentonig en saai en is er absoluut niet zo blij mee als het lijkt. Zo gaat het ook met de andere mensen die Anders ontmoet. Hierbij wordt door Joachim Trier een mooi grijs gebied geschept tussen het leven van Anders en dat van de rest van de personages, bij wie in feite het ideale plaatje niet lijkt te bestaan. Daarbij komt het erg overheen met de snelle samenleving waarin we op dit moment leven. Dat vond ik erg mooi om te zien.

Het tempo van deze Oslo, 31. August is traag, maar ook dat is een pluspunt. Hierdoor komen de non-verbale stukken vaak nog beter over en wordt je ook echt de film ingezogen. Ik moet ook zeggen dat ik erg mee Anders meeleefde. Ik gunde hem zijn terugkeer in de maatschappij. Ik hoopte echt dat hij werd aangenomen bij het sollicitatiegesprek. Volgens mij had Anders door zijn eerlijkheid ook best kans, maar door zijn negatieve instelling, verpestte hij het uiteindelijk. Dat was één van de vele sterke momenten die deze film rijk is. Momenten waaraan je kunt zien dat we met een uitstekende film, maar ook met een zeer talentvolle regisseur te maken hebben.

Oslo, 31. August is mijn eerste kennismaking met Joachim Trier. Een fantastische kennismaking, die absoluut smaakt naar meer. Het is een film die uitermate realistisch en boeiend is. Een film die me erg wist te raken en er op audiovisueel vlak ook nog eens geweldig uitziet. Ik zie dat niet iedereen dit meesterwerkje kan waarderen, maar als je het mij zou vragen, is dit een absolute aanrader. Daar bestaat bij mij geen enkele twijfel over!

4,5*

Erg goede film weer van Visconti, met vooral een ontzettend goede uitwerking van de personages.

Gino en Giovanna vormen hier ook een ontzettend goed koppel. De spanning, passie, hartstocht, onzekerheid en drama spat er op sommige momenten echt van af. Knap ook hoe ik ondanks hun daad, op een gegeven moment steeds meer sympathie voor ze kreeg, waardoor ik uiteindelijk ook wel geraakt werd door alles wat ze meemaakten.

Verder zit er een buitengewoon sterk sfeertje in. Soms echt tegen het broeierige aan. De acteurs spelen behoorlijk goed en ook een stuk ingetogener, dan in de meeste Italiaanse films uit die tijd, wat op zich wel eens een keertje fijn is. Het niveau is constant hoog met enkele sterke scènes, maar de laatste vijf minuten zijn echt het allerbest. Je voelt het haast aankomen, maar[spoiler het ongeluk in de mist is superieur gefilmd, en op emotioneel vlak ook erg sterk.

Een prima einde dus, van een verder prima werkje, die inderdaad ook enkele film noir eigenschappen bevat. Visconti zorgt er voor dat het allemaal werkt.

4,0*

Leuk filmpje dat op zich wel grappige momenten heeft, maar nergens echt bijzonder wordt.

Het is wat mij betreft grotendeels een echte komedie, met soms flauwe humor en soms ook humor die werkt en erg grappig is. De stempelscène is hier een prima voorbeeld van. De hoofdrolspeler doet het wel aardig. Hij oogt duidelijk niet al te snugger, maar wist gedurende de film mijn sympathie wel te winnen. Ook leuk is de wijze hoe hij een telkens via de trein passerende conductrice voor zich probeert te winnen.

Verder kabbelt de film rustig voort. Er zit her en der wel een politieke boodschap in de film verborgen, zoals het punt dat de provinciale bevolking eigenlijk maar weinig doet tegen de Duitse bezetting en het grotendeels wel goed lijkt te vinden. Verder is het camerawerk vrij degelijk, waarbij de contouren van de passerende treinen op het station uiteindelijk nog het meeste in het oog springen.

Wat mij betreft zeker niet slecht dus, maar echt onder de indruk ben ik ook niet.

3,0*

Best een leuke film, al zakt de film soms ook wel wat in. De combinatie Ferrell/Wahlberg is een aparte en werkt ook niet altijd, want de chemie tussen de twee ontbrak soms wel eens.

Er zit veel actie in de film en ook best verrassende momenten. Het moment dat Jackson en The Rock springenen het niet overleven, is onverwacht, maar wel leuk. Ferrell is daarnaast soms heerlijk op dreef met zijn soms echt idiote oneliners. Soms flauw, maar vaak ook wel leuk en dat red toch mede de film. Wahlberg vind ik persoonlijk wat tegenvallen.

Verder zit er nog een verrassend leuk visueel hoogstandje in de film op de wijze, waarop het zuipnachtje in beeld is gebracht. Erg leuk gedaan. Voldoende wat mij betreft.

3,0*

Redelijke komedie, die waarschijnlijk leuker is voor vrouwen, dan voor mannen. Het verhaal is aardig, maar neemt veel tijd in beslag om het te vertellen en de personages zijn nogal stereotiep.

De actrices doen het ook wisselend. Leslie Mann was ik niet zo heel bekend mee, maar is hier wel het grappigst met haar drukke en praatzieke gedrag. Diaz is redelijk, maar Upton lijkt vooral gecast te zijn om haar verschijning, want acteren en grappig zijn lijkt hier in ieder geval niet haar ding te zijn.

Toch waren er nog wel wat grappige momenten en situaties, waardoor het gelukkig allemaal niet verveelde. Het verhaal had echter wel wat compacter gemogen, waardoor het wat minder langdradig zou hebben aangevoeld.

2,5*

Sterke en sfeervolle film van Amenábar met spannende momenten.

Nicole Kidman is een actrice waar ik altijd wel gecharmeerd van ben, maar in deze film levert ze een echte topprestatie als de moeder die haar twee kinderen wil beschermen in het enge mysterieuze huis. Net als Kidman leveren ook de twee kinderen een prima acteerprestatie. Soms lijkt het alsof ze daadwerkelijk doodsbang zijn. Een knappe prestatie want zij kunnen nog wel eens een storende factor zijn in dit soort films. Gelukkig is dat hier totaal niet het geval.

De setting van de film is ook mooi. Een afgelegen donker huis, omringt door mist, waar je af en toe rare geluiden hoort. Hoewel er op zich niet eens zo heel veel echte schrikmomenten zijn, wordt de spanning door Amenábar op sterke wijze opgebouwd. Beetje bij beetje kom je achter de waarheid over het huis en de mensen die er in rondlopen.

Fijne film dus met een sterke twist, maar gelukkig is de weg er naar toe ook erg boeiend en daardoor krijg je een hele sterke film.

4,0*

De eerste stomme film die ik zie van Ozu, maar ook op dit gebied komt zijn regisseurs talent naar voren, en blijkt het niveau gelukkig erg hoog te liggen.

Ik had al wat info erover gelezen en dus maar het advies, wat hier gegeven wordt, opgevolgd en het geluid uitgedraaid. Een erg goede tip, want dat komt de film absoluut ten goede en zorgt ervoor dat je focus meer op de film zelf gericht blijft, in plaats van op de afleidende soundtrack. Ozu heeft er in ieder geval weer een vrolijke familiekroniek van gemaakt. De focus ligt hier vooral op de twee broertjes, die nogal grote moeite hebben met hun medeleerlingen, daarom niet graag naar school gaan en daarbij het nodige katte kwaad uithalen.

Leuke (subtiele) humor en leuke personages zorgen ervoor dat de tijd voorbij vliegt. Die broertjes zijn soms echt hilarisch met al hun pogingen om stoer en zo te zijn. Het niveau is constant hoog en vervelen deed ik me geen seconde. Al met al weer een prima Ozu, die zich gemakkelijk mag scharen in het rijtje van de leukste stomme films.

4,0*

Redelijk filmpje, maar ook zeker niet meer dan dat. De film lijkt qua verhaal enigszins op Guess Who, maar die film is toch wel wat beter. Deze film is in het eerste half uur best leuk, maar zakt naarmate het einde vordert steeds verder weg. Vooral op het eind wordt de toon van de film net wat te dramatisch en voelen sommige zaken enigszins langdradig aan. Whitaker en Mencia bieden elkaar aardig tegengas en dat zijn tegelijk ook de leukste momenten van de film ,die verder soms nogal flauw, voorspelbaar en standaard is. Desalniettemin is het best onderhoudend, al houdt het niet over.

2,5*

Leuke onderhoudende film met een aardig verhaal, dat op een goede manier is uitgewerkt . De film komt rustig op gang, maar bevat daarna regelmatig een aantal grappige situaties. De treinreis is erg leuk, maar het echte hoogtepunt van de film, zowel letterlijk als figuurlijk, is absoluut de watervalscène. Zeer spectaculair,zeker voor die tijd en daarnaast ook nog eens behoorlijk fraai in beeld gebracht. Keaton was verder wel aardig, al vind ik hem in vergelijking met Chaplin toch wel wat minder uitstraling hebben. Desondanks een leuke film, die me wel nieuwsgierig maakt naar The General.

3,5*

Aardige film met de nodige humor en drama.

Paul Rudd is toch wel een fijn acteur. Vaak grappig in komedies, maar kan ook een rol als deze van een iets serieuzere lading voorzien. De rest van de cast is ook meer dan in orde. Leuke zussen ook met Deschanel, banks en Mortimer.

Verder een aardig uitgewerkt script, waarbij de boer nog niet eens zo idioot is als het lijkt. Hij blijft zichzelfs, terwijl de zussen zich soms nog wel eens anders gedragen en zo hun eigen problemen hebben. Het loopt allemaal wel een beetje zoals verwacht, maar op zich is dat niet erg. Vooral het laatste kwartiertje is erg fijn.

3,0*

Leuk gemaakte film, waarin zo te zien een hoop tijd gestoken is om de beren de dingen te laten uitvoeren, die ze als opdracht hebben meegekregen. Het kleine beertje is schattig, de natuur mooi, maar sommige momenten van de jagers en het geluid van het beertje komen wel wat amateuristisch over. Toch heb ik er verder wel met plezier naar gekeken.

3,0*

Waardeloze film. Heb niet veel films gezien waar ik alles zo slecht aan vond als aan deze. Het verhaal, stelt zoals gewoonlijk niet veel voor, maar deze keer wordt dit niet gecompenseerd door de actie. De actiescenes zien er zeer matig uit met veels te veel gebruik van slow-motion momenten en je kunt bij deze film al goed merken dat Seagal een dagje ouder begint te worden. Ik had na een half uur al zin om te stoppen met kijken, maar zoals altijd kijk ik iedere film af waar ik aan begin, dus ook deze. Het was een van de zwaarste uren van mijn leven.

0,5*

Een vroegere Seagal, die nog redelijk genietbaar is, al vind ik andere van zijn vroegere films toch net wat beter.

Out for Justice heeft in ieder geval behoorlijk wat actie te bieden. Seagal speelt hier iemand, die als het hem niet zint, behoorlijk tekeer kan gaan en er daarbij vaak ook nog eens flink op losslaat. Op zich wel logisch, aangezien het hier om een wraakfilm gaat en Seagal duidelijk een rekening te vereffenen heeft.

De actie is op zich niet verkeerd, maar de personages zijn niet zo heel bijzonder. Vooral William Forsythe zet maar een rare rol neer. Seagal gooit er af en toe een vermakelijke oneliner tegenaan. Echt geweldig is het niet, maar in zijn geheel nog redelijk onderhoudend met hier en daar een vermakelijk momentje.

2,5*

Zo zeg, dat viel nog niet mee om hier doorheen te komen. Ik heb de film in 2 etappes gezien, vanmiddag de eerste helft en zojuist de rest, maar dan nog vond ik het best een lange zit.

Het waren vooral de 7 Oscars die deze film gewonnen heeft, die mij hebben aangezet tot het kijken van de film. Echter van alle films die ooit een Oscar wonnen is dit toch wel een van de slechtste.

Het begint allemaal nog wel aardig met de kennismaking van de personages en het kennismaken met Afrika. Na een tijdje zakt de film echter in en die inzinking komt de film eigenlijk nooit meer te boven. De film liet mij achter met een enorme leegte, in de zin van dat het hele verhaal op een gegeven moment eigenlijk nauwelijks meer boeide.

Redford en Streep zijn best goede acteurs, spelen op zich niet eens zo slecht, maar de gebeurtenissen die ze meemaken zijn veelal niet interessant. Het hele verhaal is sowieso erg matig en het enige echt goede van de film zijn de soms erg mooie plaatjes van Afrika die voorbij komen en die duidelijk tonen dat ook dit continent zeker wel zijn charme heeft.

Meer dan een reclame voor Afrika is deze film echter niet. Ik vond het een erg lange zit en heb regelmatig op de klok zitten kijken, wat altijd een erg slecht teken is voor een film, zo ook hier dus.

1,5*

Zeer matige film. Het verhaal is nog best aardig, maar het is allemaal maar matig en amateuristisch uitgewerkt en de film lijkt op sommige momenten enige mate van voortgang te ontberen. De spaarzame momenten dat Seagal in deze film mag vechten zien er overigens ook niet echt geweldig uit. Ook de voicedubbing in deze film is haast lachwekkend zo slecht gedaan. Ik heb er meer respect voor als het in ieder geval de stem van Seagal zelf is, ook al klinkt die misschien iets minder, want dit was helemaal niets. Zelfs het gehoopte spectaculaire eindgevecht viel tegen!

1,0*

Steven Soderbergh is zo'n regisseur die precies weet hoe je een film aantrekkelijk kan maken voor de kijker. Out of Sight is het voorbeeld waarbij dat goed gelukt is.

Jennifer Lopez en George Clooney zijn goed op dreef en vullen elkaar hier prima aan. De chemie tussen de twee is volop aanwezig. Ook het bijrolspel is prima verzorgd. Ving Rhames, Don Cheadle en vooral Steve Zahn zorgen voor de nodige humor. Het loopt allemaal lekker in elkaar over en zorgt voor een lekkere luchtige en relaxte sfeer.

Het verhaaltje is verder redelijk en de diverse plotwendinkjes houden de vaart er nog enigszins in. Een lekkere wegkijker dus, die door het enthousiasme van de acteurs prima vermaakt en voorbij is, voordat je er erg in hebt. Tenminste, dat had ik in ieder geval wel.

3,5*

Het viel me toch wel enigszins tegen. Jammer dat ik de trailer al zag. Ik kijk nauwelijks trailers, omdat ze vaak veel teveel weggeven en hier was dat niet anders.

Christian Bale is mijn favoriete acteur van dit moment en voor mij de voornaamste reden om Out of the Furnace te willen zien. Bale is ook prima hier, en speelt een sterke rol als de oudere broer, die niet altijd goed weet hoe hij moet omgaan met zijn jongere broer Rodney. Rodney wordt gespeeld door Casey Affleck. Affleck doet het nochtans ook meestal wel goed bij mij, maar hier vind ik hem toch wat minder overtuigend. Hij lijkt vooral veel last te hebben van zijn verleden, waarbij hij een trauma heeft opgelopen in militaire dienst. Daar wordt in het verloop van de film echter wat te weinig mee gedaan door Cooper.

Woody Harrelson speelt dan wel een sterke rol als bad-guy, maar komt in het middenstuk wat te weinig aan bod. Het middenstuk is ook het gedeelte waarin het verhaal wat tekort schiet. Het oorlogstrauma wordt daarbij te snel aan de kant gezet en al snel verzand het verhaal in een voorspelbare thriller, waarbij dedood van Rodney, dan weer wel een onverwacht moment was. Pas in het laatste gedeelte komt de spanning om de hoek kijken en wordt het allemaal best intens. Daarvoor valt het op sommige momenten gewoon wat tegen en is het vooral aan het acteerwerk van Bale en Harrelson te danken, dat Out of the Furnace ietwat boven de grauwe middenmoot blijft uitsteken.

3,0*

Out of the Past is een aardige film-noir, die best een aardig verhaal heeft, maar soms teveel ineens probeert over te brengen, waardoor het soms ietwat rommelig overkomt.

Gelukkig heeft de film ook een aantal sterke punten, zoals de scherpe dialogen en de acteurs. Kirk Douglas en Robert Mitchum zijn erg goede acteurs en laten dat beiden ook zien. Vooral Mitchum is echt ontzettend goed hier, en speelt zijn rol met verve. Ook Douglas doet het meer dan goed en ik denk zelfs dat de beiden elkaars rol ook moeiteloos hadden kunnen spelen, zonder dat het ten koste zou gaan van het acteren in deze film. Ook Jane Greer doet het niet onaardig en is daarnaast een prettige verschijning.

Verder is het een vermakelijk filmpje met een redelijk hoog tempo en een geweldige scène; Als de stomme jongen met zijn vishengel een man op de rotsen boven hem haakt en naar beneden trekt. Ja een bovengemiddelde film dit, maar voor een film-noir op zich niet eens zo heel bijzonder.

3,5*

Hoewel het verhaal behoorlijk standaard is en de film op een enkele plotwending na behoorlijk voorspelbaar is, is de film dankzij Denzel Washington, de snelle vaart en diverse plotwendingen nog behoorlijk te pruimen. Ook de sfeer van de film is prima. Helaas is het einde ook wat vergezocht. Alles is zijn geheel soms net wat te toevallig en ongeloofwaardig om echt te overtuigen. Vermakelijk en onderhoudend is het echter wel.

2,5*

Films over zombies en virussen zijn er veel, maar Outbreak bewandelt eens een ietwat andere weg, al is de uitkomst uiteindelijk niet veel anders.

Altijd wel interessant hoe men met zo’n onderwerp als deze te werk gaat. De opbouw is redelijk, al is het jammer dat het allemaal wel redelijk voorspelbaar is. Toch is het op momenten best fijn om naar te kijken, omdat er een goede cast in zit, die goed acteert. Hoffman en Russo doen het prima. Maar ook de kleinere rollen worden met Spacey, Freeman en Sutherland meer dan goed ingevuld.

Wel is het jammer dat het niet altijd even spannend is. Ook had de afloop anders mogen zijn. Desondanks is Outbreak verder wel een vermakelijke film met een interessant onderwerp, een prima cast, maar wel een niet zo heel sterk einde.

3,0*