Opinions

Een geslaagde actiethriller, waarin Liam Neeson maar weer eens bewijst, waarom hij tegenwoordig zo vaak gecast wordt voor dit soort rollen. Hij is prima en sterk in zijn rol van Air Marshal, die te maken krijgt met mysterieuze berichten op zijn mobiele telefoon.

Het idee om iemand een vliegtuig te laten kapen, waarbij je niet weet wie de dader is, is erg leuk bedacht. Vanaf het begin heeft Non-Stop veel vaart en doordat er veel mensen geïntroduceerd worden, is het lastig om te bepalen wie het gedaan zou kunnen hebben.

De eerste helft is uitermate spannend en daarin schuilt ook de grote kracht. In de tweede helft zakt het niveau overigens wel ietwat in. Het blijft net iets braver dan gehoopt en dat er bij de crash geen doden vallen, is lichtjes ongeloofwaardig. Toch is het een fijne achtbaanrit en in zijn genre zeker een aanrader, doordat de film voor de rest gewoon prima in elkaar zit.

3,5*

Aparte film van Alex van Warmerdam. Ik moet zeggen dat de film op zich mooi gemaakt is en de sfeer van de jaren zestig met die typische huisjes goed overkomt. Ook het bos en de scènes die zich in het bos hadden soms iets mystieks en in ieder geval zag dat er visueel mooi uit. Maar verder? De humor was vrij apart en ik kon er maar weinig om lachen moet ik zeggen. Alleen Theo op zijn brommertje was nog wel grappig, maar daar houdt het qua humor voor mij ook wel mee op. De veelal absurde situaties die in de film gebeuren, konden niet meer dan af en toe een glimlach opwekken bij me. Jammer, maar toch weer een aparte kijkervaring erbij, dat dan weer wel.

2,5*

Fijne film van Kurosawa.

Kurosawa is zo’n regisseur die altijd veel aandacht besteedt aan de personages in zijn films. Vooral hier is de uitwerking daarvan erg goed. Het is een simpel verhaal, dat door de prima uitwerking een extra lading meekrijgt. Het tempo van de film is traag, wat goed past bij het weer in de film. Het is namelijk extreem heet en dat komt iedere keer weer nadrukkelijk naar voren in de film. Daardoor is het lome tempo logisch en tevens erg passend.

Het acteerwerk in de film is erg goed. Kurosawa’s favorieten doen het alle twee uitstekend. Mifune is een jonge onervaren agent en de onzekerheid straalt af en toe echt van zijn gezicht af. Shimura heeft echter een fijne rustige uitstraling, die ook uitstekend bij zijn rol past. De cinematografie van de film is ook erg sterk. Kurosawa tovert af en toe erg mooie scènes op het scherm en weet als geen ander hoe je op fraaie wijze een stortbui in beeld moet brengen. Het valt me nu ik er over nadenk trouwens op dat in bijna al zijn films wel een regenbui zit, nu ik er over nadenk. Dat lijkt haast wel een soort stijlmiddel van hem. Een erg mooi stijlmiddel overigens.

Verder is het op momenten een erg spannende film. De film begint sterk, zakt halverwege iets weg, maar eindigt grandioos. Alweer een film van Kurosawa die indruk maakt.

4,0*

Norbit is een film waarin Eddie Murphy het weer eens op zijn heupen lijkt te hebben, waarbij hij maar liefst drie rollen voor zijn rekening neemt en ook nog eens het verhaal geschreven heeft. Gezien zijn mislukkingen van de laatste jaren lijkt dit vooraf een beetje teveel van het goede en dat is het helaas achteraf gezien ook. Norbit heeft het probleem dat de film eigenlijk nooit erg leuk wordt. Er zitten grove scènes in de film, en de meeste grappen hebben we allemaal wel eens gezien hoewel er wel een paar aardige tussen zitten. Ook het verhaal is allemaal erg standaard en je ziet sommige plotwendingen dan ook van heinde en verre al aankomen. Ook de bijrollen van bijvoorbeeld Eddie Griffin als pooier en Marlon Wayans als dansleraar zijn niet bepaald geweldig te noemen. Ook Murphy komt niet geweldig over, hoewel zijn personage van Mr. Wong wel aardige momenten heeft. Misschien dat het in de toekomst nog wat wordt als hij zich gewoon concentreert op één rol, want op deze manier werkt het namelijk niet. Een matige komedie dit met een paar aardige momenten!

2,0*

Schitterende film van Hitchcock. Ik heb nu een aantal klassiekers van de beste man gezien en ik vind dit na Psycho zijn beste film tot nu toe.

Dat is allereerst te danken aan Cary Grant, die zeer sterk acteert en zijn rol overtuigend neerzet. Hij wist me ook een paar keer aan het lachen te krijgen. Allereerst met de scene waarin hij dronken tegen de politie foetert. Daarnaast vond ik de scene, waarbij hij op cynische wijze een veiling verpest, geweldig veel humor bevatten.

Naast de humor is de film gewoon erg spannend omdat Hitchcock je tot op het laatst in het ongewisse laat hoe het nu precies zit. De scenes bij Mount Rushmore en met het sproeivliegtuigje zijn eigenlijk onvergetelijk.

Het verhaal zit verdeer waterdicht in elkaar en kent eigenlijk nauwelijks tot geen zwakke plekken.

Ik heb ook van de vijfde film van Hitchcock die ik nu gezien heb genoten. Gelukkig heeft de man nog veel meer films gemaakt!

een dikke 4,5* met kans op verhoging.

Redelijke film van F.W. Murnau, maar de film komt mijns inziens in ieder geval totaal niet in de buurt van het geweldige Sunrise. Max Schreck doet het in ieder geval erg goed en ook de muziek is zeker niet slecht en past goed bij de film.

Verder was de film op zich totaal niet eng. Er zaten een paar erg leuke scene's in, zoals bijvoorbeeld op de boot en het stukje met de vleesetende plant. Tussendoor zakt de film een paar keer in, maar in zijn geheel was het zeker geen slechte film.

Vermakelijk, maar zeker niet eng.

3,0*

Van de Nosferatu van Murnau ben ik nooit onder de indruk geweest. Herzog weet mij vaak wel te bekoren met zijn films, dus daarom was ik op zich wel benieuwd naar deze remake. Nosferatu: Phantom der Nacht heeft een paar minpunten, maar boeit wel en is in zijn geheel toch wel een stuk beter geslaagd, dan de versie van Murnau.

Herzog kiest hier voor een uiterst langzaam tempo. Daardoor had ik aan het begin toch even de nodige moeite om er helemaal in te komen. Pas als Harker bij Dracula aankomt, wordt het allemaal langzaam aan steeds boeiender. Die scène zelf daar is overigens erg sterk. Harker voelt zich zelfverzekerd, maar de manier waarop Dracula telkens naar Harker kijkt, zegt genoeg, en zorgt voor de nodige spanning. Verder is het allemaal erg sfeervol. Een mooie aankleding, veel aandacht voor de details, de grauwe kleuren zorgen voor een verontrustend sfeertje. De traagheid van alles zorgt er echter ook voor dat ik op sommige momenten weer een beetje uit de film viel. Herzog draaft dan net teveel door en slaagt er om die momenten niet helemaal in om het boeiend te houden. Gelukkig is het laatste half uur uitermate sterk.

Qua acteerprestaties zit het ook wel goed. Kinski is geweldig, maar ook Ganz is uitermate sterk. Leuk trouwens om zomaar Rijk de Gooijer op te zien duiken. Ik wist helemaal niet dat hij ook hierin meespeelt. Uiteindelijk dus best een goede film. Soms uitstekend, soms wat minder, maar qua sfeer absoluut geslaagd en ook het acteerwerk tilt het naar een iets hoger niveau. Een bovengemiddelde film dus, waarmee Herzog zijn veelzijdigheid bewijst.

3,5*

Mijn laatste Tarkovsky die ik nog niet gezien had en het is wat mij betreft zeker niet zijn beste. Op cinematografisch vlak weet Tarkovsky bijna altijd wel sterk voor de dag te komen, zo ook hier, want de film kent een aantal mooie scènes, die eigenlijk allemaal al een keer genoemd zijn. Verder is het een film met veel mystiek en symboliek, zoals zijn andere films dat ook wel hebben.

Het verhaal vond ik deze keer lang niet altijd even boeiend. Ook heeft de film best wel wat inzakmomenten. De ene keer is het niveau erg hoog, het andere moment is het allemaal toch een stukje minder. Door de vele symboliek van deze film kon ik het verhaal ook niet altijd even goed meekrijgen, maar goed dat is me wel vaker bij Tarkovsky gebeurd. Ondanks mijn negatieve puntjes overheerst na het zien van de film toch wel het positieve en dus kan ik ook aan Tarkovsky’s laatste film nog makkelijk een voldoende uitdelen.

3,0*

Mooie, unieke documentaire, die op momenten erg veel indruk maakt. Visueel is het allemaal van een ontzettend hoog niveau. De camera heeft ontzettend veel aandacht voor de details in de lucht en brengt dat op een uiterst fijne wijze in beeld. De interesse van Guzmán in astrologie komt op deze manier soms op fraaie wijze naar voren.

Na een mooi eerste half uur komt het pijnlijke verleden van woestijn naar voren. Ook dat is bij vlagen erg boeiend en wordt door Guzman mooi verbonden met de astrologie. De mensen die in beeld komen leven vaak nog in het verleden en dat is niet raar, als je ziet wat er allemaal gebeurd is en ook best zielig. De vrouw die niet dood wil, voordat ze de resten van haar zoon gevonden heeft en daar in tranen over verteld, kreeg ik echt spontaan heel veel medelijden mee.

Guzmán heeft hiermee in ieder geval een interessant onderwerp aangesneden. Het onderwerp is pijnlijk, maar Guzmán brengt het soms echt prachtig in beeld. Grotendeel is het erg boeiend en ik snap best dat Nostalgia de la Luz zich een plaatsje in de filmboeken verworven heeft, want het is een bijzondere documentaire, die ik ook niet zo snel zal vergeten.

4,0*

Redelijke parodie op de zogenaamde tienerfilm. De personages worden soms lekker overdreven neergezet, zodat de boodschap vaak lekker duidelijk overkomt. De film is niet slecht, bevat een aantal aardige grappen, maar is bij tijd en wijle soms ook wel heel flauw. Aardig voor een keertje, maar daar houdt het wat mij betreft dan ook wel mee op.

2,5*

Best een aardige film met vooral sterk acteerwerk van het meisje. Dat het verhaal een beetje overdreven is, is voor de film in mijn ogen niet erg. Het grootste gedeelte is in ieder geval wel waargebeurd en dit soort zaken gebeurt helaas wel vaker. Misschien komt Iran er wat bekaaid af in deze film, hoewel de film ook goede Iraniers laat zien. De cultuur in dit soort landen is in ieder geval erg dominant, daar is niets overdrevens aan. De film had op sommige punten nog wat beter uitgewerkt kunnen worden, maar krijgt van mij toch wel een voldoende omdat het een interessante film was en ik me niet verveeld heb.

3,0*

Eindelijk deze film dan ook gezien en het viel me alleszins mee. Gelukkig geen A Walk to Remember gedoe, nee deze film is toch wel een klasse beter. Dit komt vooral ook door de twee hoofdrolspelers. Zowel Mc Adams als Gosling spelen allebei zeer overtuigend hun rol en hebben daarnaast en dat is zeker niet onbelangrijk een erg sterke chemie met elkaar. Beiden hebben daarnaast ook een eerlijk oprechte uitstraling, een noodzakelijk iets om een film als deze te laten slagen. De vertelstijl doet een beetje aan Titanic denken en hoewel een en ander qua afloop vrij voorspelbaar is, weet de film ondanks een paar kleine langdradige momenten de aandacht tot het eind redelijk goed vast te houden. Wel jammer vond ik dat er zo kort werd stilgestaan bij de dood van Noah’s vader, want je kon zien dat hij echt een sterke band met hem had. Verder was de muziek op sommige momenten net iets te nadrukkelijk aanwezig, hoewel de gekozen muziek verder wel goed was. Leuke romantische film dus!

3,5*

Leuke komedie, met een aparte combinatie van Robbins en Lawrence, die wonderwel behoorlijk goed blijkt te werken.

Lawrence heeft vaak de neiging nogal irritant te worde, zodra hij wat teveel aandacht krijgt van de camera. Hier wordt hij echter redelijk in toom gehouden en dan is hij vaak toch een stuk leuker. Hij weet zelfs een leuke tandem te vormen met tegenspeler Robbins, die hier verrassend grappig voor de dag weet te komen en hiermee wederom bewijst ook over komisch talent te beschikken. In The Hudsucker Proxy zag ik dat voor de eerste keer.

Het script is redelijk, de uitwerking aardig, maar het werkt allemaal. Vooral door de chemie tussen de twee acteurs, een aantal goed geslaagde grappen en een Lawrence, die zich hier voor een keertje behoorlijk inhoudt.

3,0*

Sterke film van Alfred Hitchcock, die ik na afloop even op me in moest laten werken, maar die qua verhaal en uitwerking goed in elkaar zit. Cary Grant is een fijn acteur en zet ook in deze film een sterke rol neer, deze keer wat serieuzer, dan wat ik tot nu toe allemaal van hem gezien heb. Zijn wisselwerking met Ingrid Bergman is goed en hoewel het in het begin misschien wat snel gaat is het zeker niet onlogisch dat hij zo snel verliefd op haar wordt, want ze is immers een mooie vrouw met een fijne uitstraling. Bergman acteert daarnaast zelf ook sterk. Verder slaagt Hitchcock er ook in deze film in om de spanning goed op te bouwen. Vooral het moment waarbij Bergman en Grant zich op een gegeven moment in de wijnkelder van het kasteel bevinden, is best spannend.

De film is verder behoorlijk sfeervol met degelijke muziek en prima dialogen. Verder is de bijrol van Claude Rains als Nazi-officier het vermelden waard. Hij zet een prima rol neer en slaagt erin ondanks zijn verleden sympathiek en soms zelf oprecht over te komen, mede ook door het feit dat zijn moeder hier misschien wel het echte kwaad is, iets wat je trouwens wel vaker in oudere films ziet.

Ja al met al is dit zeker een sterke Hitchcock en samen met Shadow of a Doubt is dit tot nu toe toch wel zijn beste film uit de veertiger jaren, al heb ik er nog een paar te gaan.

4,0*

Fascinerende film weer van Antonioni.

Allereerst leuk om Mastroianni weer eens te zien spelen. Ik vind hem een sterk acteur en hier doet hij het wederom goed, al kan dat tevens gezegd worden van de vrouwen in de film. Zowel Moreau en Vitti hebben een sterke uitstraling en leveren hier beiden op hun eigen manier een prima rol af. De manier waarop de relatieproblemen in deze film worden neergezet is dankzij het overtuigende acteerwerk geloofwaardig, al blijft het wel lichtelijk afstandelijk. Vooral het non-verbale gedeelte acteren maakt indruk.

Visueel is de film haast om van te smullen zo mooi. Dat Antonioni mooie plaatjes kan schieten was mij niet vreemd, maar in deze film is het op sommige momenten echt van topniveau. Milaan met de soms somber uitziende vervallen gebouwen wordt op fraaie wijze getoond. Soms is het gewoon pure kunst, waarvan het schilderij bij wijze van spreken zo mooi is, dat ik er haast niet voorbij zou kunnen lopen zonder het te willen meenemen. De visuele sfeer is soms ook kil en staat daardoor ook vaak gelijk aan de gemoedstoestand van hoofdrolspeelster Moreau. Erg mooi hoe Antonioni dit soort accenten van de film benadrukt door middel van zijn visuele stijl.

Verder is het een prima film om tijdens het kijken over na te denken. Verder is het een vrij ontspannen film om naar te kijken. Ik lees hier iemand er erg rustig van werd en dat gevoel had ik ook tijdens het kijken. Niet geheel onprettig moet ik zeggen. Al met al dus een fijne film en wat mij betreft iets beter dan L’Avventura. Binnenkort moet ik de trilogie maar eens voltooien.

4,0*

Mijn 3e Visconti en de eerste keer dat deze regisseur erin slaagt mij te overtuigen. Sterker nog; Le Notti Bianche is gewoon een erg goede film.

Het is een vrij trage film met veel dialoog. Dat zijn niet altijd films die me liggen, maar soms werkt het juist wel erg goed. In deze film is dat gelukkig het geval. De romantiek in deze film is van grote klasse en dat komt vooral ook doordat Marcello Mastroianni en Maria Schell beide erg goed spelen en er duidelijk sprake is van een sterke chemie op de momenten dat ze samen zijn. Mastroianni is echt een uitstekend acteur, die in alle films die ik tot nu toe van hem zag, telkens weer haast moeiteloos weet te overtuigen.

Naast goed acteerwerk bevat de film ook een hoop sfeer. Dat komt ook door de mooie setting, wat dus blijkbaar studiowerk is, maar wat ik er niet aan af zag, wat natuurlijk een compliment is voor Visconti. De film heeft erg mooie zwart-wit beelden en vooral de prachtige sneeuwscène ziet er haast magisch uit.

Mooie film dus, waarbij de afloop nog best ontroerend is en de romantiek puur en echt overkomt.

4,0*

Ook mijn eerste Fellini film en dat viel me niet tegen. Ik moest in het begin erg wennen aan Giulietta Masina en haar drukke manier van acteren, maar dat wende gaandeweg de film.

Het eerste half uur was voor mij dan ook niet zo bijzonder, maar gaandeweg merkte ik dat ik toch meer en meer de film ingezogen werd. Naarmate de film vorderde kreeg ik toch steeds meer bewondering voor het doorzettingsvermogen van Cabiria, dat ze er in feite gewoon alles aan doet om geluk in haar leven te vinden . Ondanks dat ze op het einde van de film wel redelijk naïef is om zomaar te trouwen met iemand die ze net kent, had ik toch wel medelijden met haar, toen hij er met het geld vandoor ging.
Die scène was best indrukwekkend en ik vond het een heel sterk einde van een film die voor mij niet zo goed begon.

Een dikke 3,5*

Best een leuke romantische film, die goed werkt.

Julia Roberts en Hugh Grant zijn niet mijn favoriete acteurs. Vooral Grant speelt vaak dik aangezette rollen, waarin hij meer irritant is dan leuk. In deze film valt dat op zich redelijk mee. Daarnaast moet gezegd worden dat Roberts en Grant een leuke chemie met elkaar hebben.

Daarnaast moet gezegd worden dat de bijrolspelers in deze film ook best goed zijn. Eentje springt er in het bijzonder uit en dat is Rhys Ifans, die als de onnozele kamergenoot van Grant mij toch een paar keer aan het lachen wist te krijgen. Een erg leuke rol van hem. Visueel ziet het er allemaal ook best aardig uit. Londen oogt op sommige momenten best gezellig en aantrekkelijk. De film balanceert soms op het randje van geloofwaardigheid, maar duikelt er gelukkig nooit overheen. Ook wordt het allemaal niet te zoetsappig, omdat beide personages ook hun slechte eigenschappen hebben, waardoor het allemaal erg menselijk blijft aanvoelen.

Dit soort films vallen mij vaak tegen, maar Noting Hill is dus zeker een meevaller.

3,0*

Nogal een vervreemdende Godard. Qua verhaal is het soms erg lastig te volgen. Godard houdt er nu eenmaal van om veel te experimenteren in zijn films en hier is dat niet anders.

Want hoewel er soms geen touw aan vast te knopen is, zorgt de visuele speelsheid ervoor, dat er in ieder geval nog voldoende te genieten valt. Want hoewel het zeker niet altijd even mooi is, hebben de beelden soms wel iets fascinerends. De kleuren zijn mooi en fel en de montage is meer dan in orde. Het vereist de nodige concentratie om de boel goed te kunnen blijven volgen. De dialogen ogen soms wat vreemd, alsof ze voorgelezen worden, maar ook daar zal Godard ongetwijfeld een bedoeling mee gehad hebben.

Uiteindelijk een lastig te beoordelen film. Soms mooi, soms ook niet. Godard heeft weleens geweldige ideeën. Deze ode aan de Nouvelle Vague (of is het iets anders?), wil ik nu niet bepaald geweldig noemen, maar het was wel een interessante kijkervaring, zoals de films van Godard dat eigenlijk bijna allemaal wel zijn.

3,0*

Ik ben er niet kapot van moet ik zeggen. Ondanks dat je kunt zien dat er in sommige zaken best wat geld en moeite is gestoken, is er genoeg aan te merken op Nova Zembla.

Het grootste probleem is het verhaal zelf. Vooral hoopte ik namelijk op een leuke, spannende avonturenfilm met misschien wat humor. Maar het avontuur zelf is uiteindelijk behoorlijk saai en langdradig. Afgezien van de ijsbeer gebeurt er verder niet zo heel veel wat echt boeiend of de moeite waard is. Dat komt ook door de personages en dialogen, die vrij zwak geschreven zijn en waardoor ze maar nauwelijks boeien. Verder is het camerawerk ook niet al te sterk, zitten een paar matige scènes tussen, waarbij duidelijk opvalt dat er niet buiten wordt gefilmd.

Het acteerwerk was nog niet eens zo slecht. Kroes viel mee en Semmy Schilt deed het ook niet zo onaardig, evenals de rest van de cast, al werden ze niet geholpen door de dialogen. Alleen die vervelende Teun Kuilboer was echt dramatisch. Wat een non-acteur is dat zeg. Hopen dat ik die niet snel weer zie in een film. Oh ja en Jan Decleir speelt iedereen trouwens met gemak weg, in de momenten dat hij schermtijd heeft, die oude klasbak.

Voor de rest is het niet al te goed dus. Het grootste probleem is dat het allemaal niet zo heel erg boeit en het allemaal redelijk saai igebracht wordt, en dat is best knap, want je zou toch mogen verwachten dat hiervan genoeg te maken viel.

1,5*

De langste film die ik tot nu toe zag, ik heb La Meglio Gioventù nog een keer te gaan, en ik heb hem in twee delen gekeken, want anders is het zowat niet te doen.

Tja Bertolucci heeft met dit gebeuren een aardige film afgeleverd, die sterke momenten kent, maar door de lange speelduur ook wel een hoop zwakkere momenten kent. Het begin van de film is erg sterk, waarna het weer een beetje afzwakt en op een gegeven moment bij de trouwerij weer flink aansterkt. Het laatste uur van de film is dan weer wat minder. Bertolucci laat ons verder mooie plaatjes van Italië met een fraai kleurgebruik, waarin vooral het rood af en toe zeer goed naar voren komt. Het acteerwerk is redelijk, waarbij ik Depardieu wel goed vind spelen, de Niro iets minder en vooral Sutherland is erg matig. Verder zit er wel erg veel "overbodig" en niet mooi naakt in de film. Dat kwam soms erg plat over en gaf mij soms het idee dat ik naar Turks fruit of iets dergelijks zat te kijken en staat dan weer in schril contrast met de mooie beelden van deze film.

In zijn geheel is het zeker geen onaardige film, maar het komt niet in de buurt van Il Conformista en ik zal de film zeker door zijn lengte niet snel nog een keer opzetten.

3,0*

Leuk pretentieloos vermaak, al beoogt Now You See Me duidelijk wel meer dan dat te zijn, maar daarin slagen ze echter niet.

Voor het eerste uur is erg leuk. Een leuke introductie van de personen, die The Four Horsemen gaan vormen. Eisenberg en Harrelson zijn ook erg geschikt voor die rollen en vullen het prima in. Hetzelfde geldt voor Ruffalo en de oudjes Freeman en Caine. Ik vind illusionisten altijd wel leuk. De manier waarop ze soms op meesterlijke wijze mensen voor de gek houden en je geen idee hebt hoe ze het gedaan hebben. Het blijft leuk om dan na te denken hoe men het nu gedaan heeft.

Datzelfde krijg je mee bij Now You See Me. De optreden zijn leuk en voorzien van veel show en spektakel. Ondanks dat de personages wat oppervlakkig blijven, is het stijlvol en vermakelijk. Men probeert om zo lang mogelijk de geheimen voor zich te houden, maar beetje bij beetje wordt het steeds wat duidelijker. Jammer dat sommige plotgaten en onwaarschijnlijkheden op een gegeven moment wel wat naar voren komen zetten. Helemaal, als op het einde blijkt dat Ruffalo achter alles zit, wat nog maar wat extra vragen oproept.

Dat is op zich wel jammer en zorgt ervoor dat dit nooit een topper wordt. Los daarvan is het wel erg vermakelijk dank zij de mooie optredens, is de actie fijn en zit er gelukkig ook voldoende humor in.

3,0*

” Oh, Jerry, don't let's ask for the moon. We have the stars.”

Een sterke film dit, waarvan ik vooraf niet had verwacht, dat die zo goed zou zijn. Bette Davis is een prima actrice, maar ik kan haar niet altijd even goed op waarde schatten. Ondanks dat ik haar bekendste rollen al heb gezien, vind ik dit toch wel haar sterkste rol tot nu toe. Ze speelt een erg kwetsbaar personage, dat een zeer overtuigende en geloofwaardige ontwikkeling doormaakt. Ik vind haar geen knappe vrouw, maar het is vooral de uitstraling en het non-verbale acteerwerk dat ze hier uitstekend uitvoert.

Ook de andere rollen worden goed neergezet. Claude Rains vind ik sowieso een erg fijn acteur, maar Gladys Cooper speelt ook zeer sterk als de boze moeder van Davis. Het verhaal loopt van begin af aan erg lekker, zonder haperingen of storingen, waarbij gelijk gezegd kan worden, dat de regie ook prima in orde is.

Ook de sfeer is goed, maar het is vooral de combinatie van de uitdieping van de personages, het verhaal en het sterke acteerwerk, die mij deze film zo goed deed bevallen. Now, Voyager is misschien een wat onbekendere klassieker, maar verdient het zeker om bekeken te worden, want het is gewoonweg een zeer goede film.

4,0*

Zeker geen topper dit, daarvoor is het verhaal veel te simpel en voorspelbaar, maar gelukkig is het allemaal behoorlijk onderhoudend.

Dat komt vooral door Jean-Claude van Damme, die er deze keer eens lekker op los knokt, en daarnaast wordt geholpen door de cameraman, die de actie goed en vakkundig in beeld weet te brengen. De actie is gelukkig volop aanwezig en in combinatie met het behoorlijke tempo en de niet al te lange speelduur, slaat de verveling gelukkig nooit toe. Toch had er nog wel wat meer humor in voor mogen komen. Maar goed je kunt natuurlijk ook niet alles verlangen van een film als deze.

2,5*

Prima debuut van Roman Polanski. De film wordt hier door menigeen nogal eens als saai omschreven, maar dat vond ik allemaal reuze meevallen. Sterker nog, ik vond de film juist bij vlagen behoorlijk boeiend. Vooral het psychologische spel dat zich op een gegeven moment tussen de brutale jongen en de zelfverzekerde man begint af te spelen is mooi om te zien. Beiden proberen elkaar keer op keer, de ene keer verbaal en de andere keer weer op een andere manier, proberen de loef af te steken. Verder spelen alle drie de acteurs gewoon erg sterk, iets wat de geloofwaardigheid van de film duidelijk ten goede komt.

De sfeer die op de boot rondhangt is erg sterk. Aan de ene kant oogt het soms best gezellig, vooral dankzij de vrouw, die kookt, maar daarnaast juist ook voor beide mannen als steun lijkt te dienen. Daarnaast hangt de spanning echter, vanaf het moment dat ze met de boot wegvaren, in de lucht. Ik zat op een gegeven moment echt te wachten tot de uitbarsting plaats zou vinden. Die komt uiteindelijk niet echt. Ik had verwacht dat een van de mannen door de ander vermoord zou worden. Polanski kiest echter een andere en zelfs nog betere weg om deze film te laten eindigen. De terugrit in de auto is sterk en zelfs nog lekker cynisch, omdat de man de vrouw uiteindelijk niet gelooft, iets wat ik persoonlijk wel grappig vond.

Fijne film dus en wederom voor mij een bevestiging dat Polanski een boeiend en interessant regisseur is, die met weinig middelen toch een spannende en boeiende film kan afleveren. Binnenkort gaat Repulsion aan de beurt komen en daar ben ik na het zien van deze film eigenlijk alleen maar nieuwsgieriger naar geworden.

Kleine 4,0*

Een erg leuke Argentijnse misdaadfilm over oplichten, liegen en bedriegen.

Ik houd wel van dit soort films, zeker als het op zo’n vlotte en aanstekelijke manier wordt gebracht als hier. In de echt goede Argentijnse films die ik tot nu toe zag had Ricardo Darin steeds een belangrijk aandeel. En ja, ook hier speelt hij weer mee, en doet het niet onverdienstelijk. Hij speelt overtuigend de oplichter Marcos, met een snelle babbel en een groot gevoel voor cynisme. Gaston Paul speelt zijn nieuwe partner Juan, en ook hij kent de nodige trucs op het gebied van oplichting. Beiden kennen een hoop trucjes op dat gebied en zo leren ze elkaar ook kennen. Het zijn leuke kunstje om te zien en daardoor werd ik ook gelijk al in het verhaal gezogen.

Doordat ze mensen op allerlei manier proberen op te lichten, maar nooit en te nimmer geweld gebruiken, kreeg ik toch een bepaalde sympathie voor beiden. Het mooie is, dat het plot uiteindelijk toch veel beter in elkaar blijkt te zitten dan ik aanvankelijk dacht. Daarnaast zijn de dialogen tussen Juan en Marcos vaak erg vermakelijk. De aantrekkelijke Argentijnse locaties geven Nueve Reinas ook net een wat getrouwer beeld mee en maken het allemaal net wat rauwer en realistischer.

Ik heb hier best van genoten. Nueve Reinas is een aanstekelijk filmpje over oplichting en bedrog, waarin niet is zoals het lijkt.

4,0*

Een erg fijne film over het maken van een film en alle aspecten die daar bij komen kijken.

Ik vond het vooral interessant om eens te zien hoe het eraan toe gaat op zo’n filmset, en ik denk dat deze film daar een goed inzicht in geeft. Vooral de onderlinge interactie en de emoties die het maken van een film oproept bij de acteurs en actrices komt goed aan bod. Truffaut laat in deze film ook nog eens zien goed te kunnen acteren. Sowieso is het acteerwerk prima. Jacqueline Bisset viel mij ook positief op, al was het dan vooral vanwege haar indrukwekkende verschijning.

De film begint traag en in het begin zie je hoe een ingewikkelde filmscène wordt gefilmd en daarnaast worden enkele zaken getoond, die mis kunnen gaan bij het maken van een film. De vrouw die een aantal keer de verkeerde deur pakte was overigens ronduit hilarisch, ook al was de scène misschien niet zo bedoeld. Het valt vooral op dat Truffaut zich eerst richt op de technische kant van het filmproces en daarna vooral op de diverse personages.

Verder valt vooral op dat het een behoorlijk autobiografische film is. Het is in feite een opsomming van de gehele carrière van Truffaut. Er zitten enkele subtiele verwijzingen in naar het vroegere werk van Truffaut. Daarnaast is het personage Ferrand, dat Truffaut hier zelf speelt, natuurlijk overduidelijk op zichzelf gebaseerd. De scène, waarbij Ferrand aan zijn jeugd en daarbij enkele foto’s stal van Citizen Kane is trouwens een geweldige scène. Echt mooi gedaan.

Truffaut ligt mij wel en is een prima regisseur. Een erg goede film over het maken van een film dus, en ik zou zo gauw geen betere weten over dit onderwerp.

4,0*

De moderne Franse thrillers zien er vaak mooi gestileerd uit, kennen een hoog tempo en zij, als het meezit, ook nog eens spannend. Deze Nuit Blanche voldoet op elk vlak wel aan de verwachtingen en ondanks dat het nooit echt heel hoogstaand of goed wordt, is het wel uiterst vermakelijk om naar te kijken.

Het tempo is zoals gezegd hoog. Er wordt weinig tijd genomen om de personages te introduceren, want voor je het weet zit je in de actie. Die actie is erg vermakelijk en ondanks dat alles zich bijna op slechts één locatie afspeelt, wordt het redelijk afwisselend gebracht. Het eerste uur vond ik de spanning wat uitblijven, maar die komt in het laatste half uurtje gelukkig nog wel naar voren. De manieren waarop de hoofdrolspeler zich uit penibele situaties moet redden, zijn soms best creatief.

Verder duurt het allemaal niet te lang en is er gelukkig weinig aandacht voor zijlijntjes. Niet de beste Franse actiethriller van de laatste jaren, maar wel eentje die zo’n beetje biedt wat je van tevoren verwacht.

3,0*

Jim Carrey speelt in deze film eens een andere rol dan we van hem gewend zijn, namelijk een serieuze en doet dat niet onaardig. Hoewel de sfeer in de film duister is, is de film niet echt eng en helaas ook niet echt spannend. Soms is het lastig te zien om iets nou echt of fictie is hoewel dat op zich wel mooi gedaan is. Helaas zie je de plotwending reeds ver van tevoren aankomen, waardoor het niet of nauwelijks indruk maakt. Carrey is niet slecht en laat een degelijke indruk achter, maar verder wordt het nergens bijzonder. Onderhoudend, maar verder verre van indrukwekkend.

2,5*

De kortste Hitchcockfilm die ik tot nu toe zag en wat vooral jammer is, is dat het ook de slechtste is. De kwalitteit van de dvd is ook net bepaald hoogstaand, maar de film zelf heeft ook een aantal mankementen. Wat me vooral opviel was dat tijdens sommige conversaties een of meerdere hoofden soms niet in beeld waren. Eerst dacht ik nog dat ik misschien het beeld niet goed had ingesteld maar later moest ik concluderen dat het gewoon bijzonder slecht gefilmd is. Bewust of niet gedaan, maakt het de scenes er niet beter op.

Verder vond ik de film som wat rommelig ogen en was het acteerwerk ook niet altijd even denderend. Het laatste gedeelte met die treinen vond ik dan nog wel erg vermakelijk, al was soms iets te overduidelijk te zien dat ze nep waren. Charme had het in ieder geval wel. In zijn geheel is de film echter een behoorlijke tegenvaller.

2,0*