Opinions

Redelijke zombiefilm, al oogt deze her en der wel wat gedateerd. Het tempo is lekker traag evenals de zombies en hoewel de film eigenlijk nergens spannend wordt is een en ander af en toe nog best vermakelijk.

Een groot minpunt zijn de personages. Ze handelen niet altijd even logisch en sommigen zijn gewoon ronduit irritant. Vooral de blonde vrouw mocht er wat mij betreft zo snel mogelijk aan gaan en gelukkig gebeurde dat uiteindelijk ook.

Verder is de sfeer in de film wel goed en het einde waarbij de donkere man gedood wordt, omdat ze denken dat hij een zombie is, is erg sterk en zorgt ervoor dat de film toch nog makkelijk op een voldoende uit komt.

3.0*

Erg mooie film hoor, die erg samenhangend aanvoelt, ondanks dat het afzonderlijke verhaaltjes in vijf verschillende plekken op de wereld zijn. Tegenpolen ontmoeten elkaar en blijken soms toch meer met elkaar gemeen te hebben, dan zij en wij denken. Daarnaast weet Jarmusch als geen ander hoe je ergens sfeer in moet krijgen.

Los Angeles begint gelijk sterk. Rowlands is altijd goed, maar vooral Ryder valt hier in positieve zin op. Leuke dialogen en een goed verhaaltje. Erg aangenaam.

New York is wat drukker, maar bevat ook wat meer humor. Het omwisselen was een erg leuke vondst. Daarnaast zit er wat meer humor in.

Parijs was ook wel aardig, maar zeker niet het beste stukje. Het begin is erg grappig, maar het acteerwerk van de chauffeur is een tikkeltje ondermaats. Desondanks verveelt dit stukje overigens geen seconde.

Rome vond ik het minste verhaal. Benigni is hier zeer nadrukkelijk aanwezig, doet het overigens niet verkeerd, maar het verhaaltje vond ik wat minder. Ook net wat minder sfeer hier dan in de andere deeltjes. Maar dan nog is het bovengemiddeld goed.

Helsinki is dan wel een geweldige afsluiter en vond ik het beste van de vijf delen. De stad, de sneeuw en het verhaal is bijzonder somber, maar wel erg boeiend. Ik zat net zo adembenemend te luisteren als de dronken passagiers. Prachtig moment, toen ze aan het einde zaten te huilen om het verhaal.

Ja erg leuk dit. Ik denk dat ik dit stiekem de beste Jarmusch tot nu toe vind. Mooi, hoe hij keer op keer zijn eigen stempel op een film kan drukken.

4,5*

” That's my job, that's what I do, I'd like to think if you're seeing me you're having the worst day of your life.”

Heerlijke film dit, dat moet gezegd worden. Jake Gyllenhaal speelt de rol van zijn leven en de vergelijkingen die gemaakt worden met Christian Bale's rol in American Psycho zijn vrij logisch, aangezien beide personages veel overeenkomsten hebben.

Nightcrawler heeft een heerlijk sfeertje, dat mede voortkomt uit het feit dat bijna alles wat je ziet, zich 's nachts afspeelt. Los Angeles wordt daarnaast nog eens erg mooi in beeld gebracht. Het verhaal is interessant, maar wordt door het geweldige acteerwerk naar grotere hoogten gestuwd. Gyllenhaal transformeert op zeer geloofwaardige en indrukwekkende wijze van een normaal persoon, naar een soort van psycho, die helemaal geobsedeerd is door de camera.

Naast Gyllenhaal zetten Russo en Paxton ook goede rollen neer. De dialogen zijn fijn geschreven en regelmatig zit er fijne, subtiele, zwarte humor doorheen verweven. Verder is het vooral een film, waar bij een volgende kijkbeurt nog meer in te ontdekken valt. Dat gaat in de toekomst dan ook zeker nog gebeuren.

De film blijft een halve dag later nog steeds in mijn hoofd rondspoken. Tot nu toe is dit zeker de beste film van het afgelopen jaar, met fantastische hoofdrol en een heerlijk nachtelijk sfeertje.

4,5*

What's this, what's this?

Leuke animatiefilm, die ook buiten kerst om prima te kijken is. Ik had de film heel lang geleden al eens gezien, maar kon mij er weinig meer van herinneren. Het verhaal is erg simpel, voorspelbaar en stelt eigenlijk maar weinig voor. Erg jammer, want de animatie op zich is best goed. Ook de sfeer is lekker duister en soms gewoon erg mooi weergegeven in combinatie met een aantal leuke liedjes, waarbij what's this toch wel het leukst is. De hand van Burton is duidelijk zichtbaar want de sfeer mag er zeker zijn. Toch had ik het op het eind wel een beetje gehad met de liedjes en was ik blij dat de film niet zo heel lang duurt.

3,0*

Een verrassend goed derde deel. Ik denk niet, dat ik ooit fan van de reeks zal worden, maar dit was best leuk en zelfs nog een tikkeltje beter dan het eerste deel.

Waar het vorige deel een soort van uitstapje leek, daar grijpt men hier gelukkig weer terug naar het originele concept van het moorden in de dromen. Freddy heeft hier wat meer screentijd en benut die ten volste. Zijn oneliners zijn erg gevat en best grappig en de manieren waarop je hem in andere gedaantes ziet, zijn best leuk gedaan. Ook het idee, dat je jezelf bepaalde krachten kunt geven in je eigen droom, was een leuke aanvulling op het geheel.

Daar staat echter tegenover, dat het nog steeds niet echt spannend wil worden. Het acteerwerk is niet bijster sterk en de tieners zijn af en toe wel bijzonder knullig in het bedenken van oplossingen tegen Freddy. Wel zijn de kills redelijk origineel te noemen en kijkt het door de leuke humor bijzonder makkelijk weg. Benieuwd of ze deze lijn en dit niveau in de vervolgen vast kunnen houden.

3,0*

Toch wel een heel pak minder, dan het sterke derde deel.

Het doet mij allemaal weer wat meer aan deel 2 denken. Het sfeertje wordt weer erg highschool-achtig en het wordt allemaal weer een stuk flauwer. Er zit veel slachtvoer in dit deel, en dat maakt het allemaal nogal voorspelbaar. Wel zitten er een paar leuke, sterke momenten in, waarbij die met de pizza wel het best is. Ook is het duidelijk dat Harlin The Fly gezien heeft en dit op zijn eigen wijze hierin verwerkt. Freddy zelf is wat minder op dreef en ook de moorden vond ik niet bijster sterk.

Ook jammer trouwens dat Arquette niet meer terugkeert en haar personage gespeeld wordt door iemand anders, die het toch wel een stuk minder doet. De terugkeer van Freddy was ook zo’n idioot moment en deed me erg denken aan het Friday the 13th deel, waar Jason aan het begin terugkeert, met behulp van de bliksem.

Nee, duidelijk de minste tot nu toe. Op elk gebied van zowel horror, personages, kills, originaliteit als humor duidelijk wat minder dan zijn voorgangers.

1,5*

Een niet al te sterk vervolg, met enkele erg foute scènes en spannend wordt het nooit.

Vooral het moment, waarbij die ”gemuteerde honden” ten tonele verschijnen is echt lachwekkend, zo fout is het. En zo zitten er nog een paar van dat soort momenten in. Los daarvan is het allemaal nog wel enigszins vermakelijk en best apart dat het hele concept uit het eerste deel vrijwel wordt genegeerd. Op zich niet erg, maar op deze manier zie je toch al snel, dat de consistentie in zo’n reeks ver te zoeken is. Verder is het jammer, dat Freddy hier zelf een wat kleiner aandeel heeft.

Overigens is de soundtrack nog best aardig en het typische eighties sfeertje, komt ook wel lekker door. Los daarvan is het vanwege de eerdere genoemde factoren wel duidelijk minder dan het eerste deel. Maar het kan allemaal nog veel slechter, dus wat dat betreft viel dit nog reuze mee en kan ik hier nog wel twee sterretjes aan kwijt.

2,0*

In een erg grijs verleden heb ik deze horror-klassieker ooit eens gezien, maar dan gaan we misschien wel twintig jaar terug in de tijd. Het werd kortom de hoogste tijd om deze nog eens een keer te bekijken, want ik kon mij er eerlijk gezegd maar zeer weinig van herinneren.

Het is wel een leuk filmpje moet ik zeggen. Niet bijzonder goed, hier en daar wel wat gedateerd, maar zeker vermakelijk. De grote kracht van A Nightmare on Elmstreet is natuurlijk de casting van Robert Englund als Freddy Krueger. Die stem van hem is erg creepy en past perfect bij het personage dat hij hier neerzet. Ook niet zo heel verwonderlijk dat Freddy daardoor zo’n icoon is geworden. Vooral zijn lach is onheilspellend. Maar los daarvan is de film zelf niet zo heel spannend. Dat komt ook doordat Freddy’s manier van bewegen en rennen er vaak nogal clownesk uitziet. Ook het acteerwerk is niet al te best, maar dat neem ik in dit soort films vaak nog wel voor lief.

De soundtrack is wel grappig, beetje fout en typisch jaren tachtig ook. Verder zitten er nog een paar leuke moorden in en voordat ik er erg in had, waren de anderhalf uur alweer om. Misschien dat ik er mij nog wel toe aan zet om aan de vervolgen te beginnen. Dit viel op zich niet tegen, ondanks dat het niet super hoogstaand was. Een beetje fout kan namelijk ook best leuk zijn.

3,0*

Iets beter dan het vorige deel, maar het komt niet in de buurt van de beste delen.

Ik vond vooral het concept hier nog best goed gevonden. Freddy keert terug door de dromen van de ongeboren baby. Verder moet je hier niet teveel logica achter gaan zoeken, want dat is inmiddels verder wel helemaal verdwenen. Een groot minpunt vond ik de personages, die erg overdreven en irritant werden neergezet. Vooral die latino vriendin van de hoofdrolspeelster was echt enorm irritant en kon daarnaast nog wel behoorlijk wat acteer les gebruiken.

Het zijn echter effecten en de wat betere kills, die dit vijfde deel toch nog een klein beetje de moeite waard maken. Zo was het ”stripgevecht” best leuk verzonnen, met prima effecten. Ook de scene, waarbij Freddyuit de buik van Alice komt, zag er lekker goor en smerig uit. Verder hield Freddy zich deze keer wat meer op de achtergrond en waren zijn oneliners wat minder geslaagd. Wel zat er zowaar een paar keer de nodige spanning in, iets wat ik eigenlijk niet meer had verwacht.

In zijn geheel matig, maar bij vlagen nog wel redelijk, dankzij een paar wat sterkere scenes.

2,0*

Best een leuke animatiefilm, deze Niko.

Het verhaaltje mag dan duidelijk op kinderen gericht zijn, maar voor de volwassen mens is er ook nog wel voldoende te genieten. Vooral de animatie mag er zijn. De personages zijn erg gedetailleerd getekend, met vooral mooie wolven. Ook de omgeving valt op een positieve manier op, waarbij vooral de mooie kleuren bij zonsopkomst en ondergang opvallen.

De stemmen waren ook best aardig. Vooral Urbanus als de grappige eekhoorn en Cees Geel als wolvenleider deden het erg goed. Dat het verhaaltje dan verder niet zo heel veel voorstelt, maakt hier niet zo heel veel uit.

Een prima filmpje in ieder geval, om rond deze kerstperiode te bekijken.

3,0*

Een redelijk vervolg op Niko en wanneer je een geschikte kerstanimatiefilm voor de kleintjes zoekt, zijn de twee Niko films op zich best een aanrader.

Qua animatie ziet dit vervolg in ieder geval er vrij goed uit. Er is wederom veel oog voor detail, waarbij vooral de achtergronden er mooi uitzien. Ook de dieren zijn best mooi getekend, waarbij in dit vervolg vooral de adelaars er bovenuit springen.

Inhoudelijk is het verhaal echter aan de magere kant en waar er in het eerste deel nog weleens wat te lachen viel, zijn die momenten hier duidelijk wat spaarzamer. Dat zorgt ervoor, dat het allemaal een tikkeltje minder leuk is, al zullen de jongsten hier ongetwijfeld wel van kunnen genieten. Een perfecte film dus voor de doelgroep, maar daarbuiten houdt het niet echt over.

2,5*

Een lastig te beoordelen film. Martel maakt films, waar je soms even goed voor moet gaan zitten en dit is er duidelijk ook zo eentje.

Het tempo is traag en ik had best wat moeite om in het verhaal te komen. Daarna wordt het allemaal wat boeiender, al is en blijft en het lastig om alle symboliek op te vangen. Een oudere man lijkt handtastelijk richting een tiener, of is het de schuld van de tiener, die de man zat te verleiden? Dit vraagstuk wordt door Martel uiteindelijk best goed uitgewerkt. De waarheid is namelijk niet altijd eenzijdig en juist dat standpunt wordt hier ook geschetst. Het laatste uur is dan ook duidelijk beter en daardoor ook boeiender.

De camera zit erg dicht op de huid van de personages en daardoor komen de gevoelens ook best goed over. Geluidstechnisch is La Niña Santa erg sterk, omdat het geluid soms een erg belangrijke rol speelt. Dat viel me in haar debuutfilm overigens ook al op een positieve manier op. Al met dus zeker niet slecht en na een lastig begin, toch bij vlagen best boeiend te noemen.

3,0*

Matige film, met een behoorlijk irritante Hugh Grant.

Grant is nooit mijn favoriete acteur geweest en in dit soort film komt maar weer eens duidelijk naar boven waarom dat het geval is. Hij loopt enorm te schmieren en irriteert hier gewoon behoorlijk. Gelukkig is de rest van de cast wel in orde. Vooral Goldblum is goed op dreef en komt soms grappig uit de hoek zetten. Ook Julliane Moore en Joan Cusack doen het beiden niet onaardig. Robin William en Tom Arnold zijn dan weer een stukje minder.

Inhoudelijk stelt het allemaal niet zo heel veel voor. Typisch gepraat over de voor en nadelen van het hebben van kinderen, waarbij iedereen wel een bepaald standpunt inneemt. Soms grappig, soms irritant, maar in zijn geheel uiteindelijk niet zo heel goed.

2,0*

Onlangs heb ik de trilogie voor een mooie prijs kunnen aanschaffen en aangezien ik gisteravond er de tijd voor had, ben ik maar eens begonnen met dit eerste deel. Het is een lange zit, maar bij de echt goede films is dat geen probleem. Dit is er zo een, want de tijd vloog voorbij. De film heeft een kalm, rustig tempo, met mooie camerabeelden en deed me soms enigszins aan Ozu’s Tokyo Story denken. Er zit daarnaast ontzettend veel dialoog in deze film en op de een of andere wijze oogt het allemaal zo natuurlijk en lijkt alles op een vloeiende wijze in elkaar over te lopen.

Tatsuya Nakadai speelt in deze film op sublieme wijze de rol van Kaji, een man die behoorlijk idealistisch is ingesteld en niet snel wijkt voor zijn idealen. Hij zit in deze film echt tussen twee vuren in, aangezien hij bij niemand hoort, maar het is op een gegeven moment echt indrukwekkend om te zien hoe standvastig hij blijft. Doordat de film zo lang is, krijg je een goed beeld van alle personages en daarnaast wordt ook nog eens de tijd genomen voor de verschillen zijverhaaltjes. Richting het einde van de film komt alles op een mooie wijze samen, wat ook gelijk het meest indrukwekkende moment is van de film.

Ja een erg goede film dit en als de andere twee delen van hetzelfde niveau zijn, dan staat mij nog wel wat moois te wachten. Het vereist even wat (kijk)geduld, maar dan heb je ook wat bij deze film. Ik ben best benieuwd hoe het verder gaat en zodra ik er de tijd voor heb, ga ik zeker het tweede deel kijken.

4,5*

Ik deel de mening van de meerderheid, dat dit tweede deel toch een stukje minder is dan het sublieme eerste deel.

Dit komt voor een groot gedeelte misschien wel door het feit dat dit deel, vooral in de eerste helft van de film qua opzet een soort herhaling is van de vorige film. De setting is natuurlijk anders, maar Kaji fungeert wederom als een soort van tussenfiguur tussen de hogere rangen en de jonge onervaren recruiten in het leger. Zo'n rol had hij in deel 1 natuurlijk ook al. Daarnaast vond ik de overige personages deze keer iets minder boeien.

Toch is ook dit best een goede film en heeft de film wederom sterk acteerwerk een uitstekende cinematografie en enkele sterke scenes. Vooral het laatste gedeelte van de film is erg sterk gefilmd en vooral ook best spannend. Zeker ook, omdat je al snel doorhebt hoe kansloos Kaji en zijn mannen zijn. Verder is ook het moment dat Kaji's vrouw hem komt bezoeken erg mooi.

Ja iets minder dus dit vervolg, maar nog altijd een bovengemiddeld goede film. Leuk om WOII ook eens vanuit dit oogpunt te hebben kunnen aanschouwen.

3,5*

Een erg mooie afsluiter van de trilogie. Ik had vooraf zowaar echt zin in deze film, ook vanwege het feit dat ik toch wel benieuwd was hoe het af zou lopen. Ook dit derde deel duurt ruim drie uur en wederom was het makkelijk uit te zitten. Ook ik ben het met de meesten hier eens, dat dit derde deel beter is dan het tweede deel en zelfs zowat gelijkwaardig is aan het eerste deel.

De eerste twee uur van de film zijn erg mooi gemaakt. Het was mooi om te zien hoe Kaji aan zijn reis begint en tijdens zijn “roadtrip” diverse obstakels en mensen tegenkomt. De reis is afwisselend, fascinerend en ook nog eens spannend. Het laatste uur is op een andere manier boeiend, vanwege het psychologische aspect dat er aan vast hangt. De laatste tien minuten van de film zat ik eigenlijk tegen beter weten in te hopen dat Kaji toch zijn vrouw zou weerzien. Dat was echt een enorm indrukwekkend stukje cinema, dat mij wel wist te raken.

Achteraf gezien moet ik concluderen dat dit daadwerkelijk een fantastische trilogie is. Je moet er goed de tijd voor nemen en niet denken aan de lange speelduur, dan is het op een gegeven moment echt genieten geblazen. Dit is echt mijn beste “blinde” aankoop ooit geweest. Een geweldig stukje cinema, dat ik over een x aantal jaar zeker nog eens zal bekijken.

4,5*

Yamanaka stond ooit bekend als een groot filmisch talent, die echter veel te jong gestorven is. Aangezien ik erg geïnteresseerd ben in Japanse klassiekers, wilde ik graag eens een film van hem uitproberen.

Dat werd deze Ninjo Kami Fusen, een film met een tijdloos verhaal, dat zich afspeelt in het Samoerai-tijdperk. Het is best wel een zware film. Niet zozeer dat het moeilijk is om naar te kijken, maar de pogingen om het luchtig te maken, werkten voor mij niet altijd even goed. Sterker nog, ik vond het bij vlagen best depressief. De aankleding daarentegen is wel mooi en passend en geeft het geheel iets stijlvols. Qua acteren is het goed. Ik vond vooral de Samoerai goed spelen. Hij was met gemak ook het sympathiekste personage, met al die tegenslagen ook die hij te verwerken krijgt.

Ik vond de manier van filmen ook mooi. Vooral de manier waarop het dorpje in beeld gebracht wordt. Alleen de vele dialogen waren soms wel wat lastig om te volgen en naast het gevoel voor de Samoerai, bleef het voor de rest wel wat afstandelijk. Maar los daarvan kun je wel zien dat Yamanaka een goede filmmaker was, die “het” zeker in de vingers had. Dit was in ieder geval een aangename kennismaking, die op zich wel smaakt naar meer, al is er blijkbaar niet zo heel veel meer van, aangezien er in totaal maar drie films van hem op moviemeter staan.

3,5*

Wel een aardig filmpje dat niet helemaal werkt.

Vooral Greta Garbo is niet altijd even overtuigend. Ik zie dat ik niet de enige ben, die zich ietwat aan haar spel irriteerde. De rest van de cast doet het overigens prima, vooral tegenspeler Douglas.

Hier en daar oogt het allemaal wat gedateerd, ook de humor, waardoor het niet altijd even grappig is. Gelukkig zit er ook zeker wel geslaagde humor tussen. Daarnaast is de openingsscene gewoon erg leuk.

Het verveelt allemaal niet, en het kijkt redelijk gemakkelijk weg, maar het mist op sommige momenten duidelijk scherpte om echt heel goed en leuk gevonden te worden. Wel is het een redelijk charmant filmpje, en het sfeertje is op zich ook niet verkeerd.

3,0*

De combinatie van regisseur Roman Polanski en acteur Johnny Depp staat van tevoren al garant voor een bijzondere film, en dat is het achteraf geconcludeerd ook wel geworden, al valt het in zijn geheel een tikkeltje tegen.

En vooral dan vanwege het feit dat Polanski altijd goed bij mij scoort. Dan behoort een film die een voldoende scoort, tot de onderkant van die categorie. The Ninth Gate is in ieder geval sfeervol. Het begint allemaal vrij mysterieus en beetje bij beetje geeft het steeds meer van zijn verhaal prijs. Dat is redelijk boeiend, al vond ik het einde enigszins tegenvallen.

Het acteerwerk is goed. Depp zet weer eens een bijzondere rol neer en maakt een aardige transformatie door gedurende de film. Langella en Seigner doen het ook niet verkeerd. De soundtrack is wel wat minder. In het begin draagt het wel bij aan de sfeer, maar op den duur is het op dat gebied allemaal een beetje herhalend. The Ninth Gate is zeker geen vervelende film, maar is is zijn geheel net niet overtuigend genoeg voor een echt hoge score. Daarvoor is het geheel op sommige punten, en dan met name het einde net wat te zwak.

3,0*

Lang gewacht en eindelijk gezien! . Allereerst moet ik zeggen dat ik zeker de eerste 80 minuten erg genoten heb van deze film. Wat een goede rol van Javier Bardem zeg, als ze die man de oscar voor beste bijrol niet geven dan weet ik het ook niet meer. Geweldig hoe hij een psychopaat neerzet! De film is ook boeiend en weet de spanning goed op te bouwen. Gefascineerd blijf je kijken, tot de film het laatste half uur helaas toch wel enigszins inzakt. Maar goed misschien vallen er bij herziening mij nog wel andere zaken op die me van gedachte doen veranderen.

voor nu een dikke 4,0*

Ik heb veel respect voor Scorsese als filmmaker en onlangs wist hij me enorm in positieve zin te verrassen met zijn nieuwste film Shutter Island. Deze documentaire is echter tot nu toe het minste wat ik van hem gezien heb.

Poe wat een lange zit was dit zeg. Ik heb niets met Bob Dylan en ook niet met diens muziek. Het eerste uur was echt helemaal niets. Slechte montage en grotendeels ook niet interessante info die we voorgeschoteld krijgen. Daarna wordt het zowaar ietsje beter. Dylan zelf is een man, die eigenlijk helemaal niet zo interessant is. Wat hij zegt is vrij inhoudsloos, al is zijn muziek soms nog best aardig.

Het laatste half uur is ook nog wel redelijk, maar al met al heeft Scorsese het veels te lang uitgesponnen. Vaak vind ik dat bij hem een pluspunt, hier is het voor mij een groot minpunt.

1,5*

Leuk concept, geen heel sterke uitwerking, maar redelijk vermakelijk om te zien.

Het heeft aan de ene kant iets weg van Mad Max en aan de andere kant iets van Waterworld. De leider van de slechteriken doet nogal aan het personage van Hopper denken uit die laatstgenoemde, al besef ik goed dat Waterworld later gemaakt is. Liotta en Henriksen zijn de bekendste acteurs hier en beiden doen het redelijk.

Het verhaaltje van de goede en de slechte gevangenen is nogal standaard, maar desondanks is het door de vaart en de actie niet vervelend om naar te kijken. Het eiland zelf is trouwens wel een mooie setting en daar wordt ook goed gebruik van gemaakt hier. Redelijk al met al.

2,5*

Redelijke film met een hoop geweld en ietwat teveel toevalligheden.

Milla Jovich is een goede hoofdrolspeelster. Ik ben niet altijd even gecharmeerd van haar in films, maar hier doet ze precies wat ze moet doen een redelijk zelfverzekerde mooi vrouw spelen. Ook Skarsgard is goed als schurk. Ondank dat gegeven had ik op momenten zelfs enige sympathie voor hem. Samuel Jackson doet het ook aardig en lijkt zijn karakter uit Shaft hier soms weer even naar boven te brengen. Qua acteerwerk is er dus weinig op aan te merken.

Het is alleen jammer dat het plot zo ontzettend mager en ongeloofwaardig is. Er zitten een aantal twists in de film, die geforceerd aanvoelen. Daarnaast probeert de film een soort mix te zijn van film-noir en (zwarte) komedie, maar ook dat komt niet helemaal uit de verf. Het einde vond ik ook ronduit teleurstellend.

Tja een beetje gemengde gevoelens dus. Qua acteerwerk gewoon meer dan goed, maar de rest van de film is echter ondermaats.

2,5*

Best een goede film, waarbij vooral de manier waarop de VN wordt neergezet erg goed uitgewerkt is. De machteloosheid, bureaucratie en vooral ook de besluiteloosheid worden vaak met een bepaalde vorm van satire weergegeven.

Ik had vooraf een wat komischer film verwacht, maar het drama staat uiteindelijk toch wel voorop. Een groot probleem wordt geprojecteerd op een paar personen, die het allemaal op hun eigen manier erg zwaar krijgen in de loopgraaf. De mannen acteren overtuigend en op een gegeven moment kreeg ik toch wel enigszins medelijden met ze. Gelukkig wordt het door de humor nooit echt heel zwaar en zitten er ondanks de ellende nog best wel wat luchtige momenten doorheen verweven.

Richting het einde vond ik het allemaal iets inzakken, al moet gezegd worden dat het einde zelf dan wel weer sterk is. Het gaf best wel een rotgevoel om die man zo aan zijn lot overgelaten te zien blijven zitten op een mijn, waar hij met geen mogelijkheid meer vanaf kan. De manier waarop de zinloosheid van deze oorlog wordt weergeven is zeker origineel te noemen. No Man’s Land boeide grotendeels en is bovengemiddeld goed dankzij vooral de erg goed verpakte boodschap en de goede balans van het geheel.

3,5*

Toch niet zo sterk en goed, als ik had gehoopt.

Het is een keiharde, rauwe film, die er niet voor terugdeinst om sommige scènes expliciet in beeld te brengen. Verder doet de stijl erg jaren zeventig aan en is men duidelijk geïnspireerd door dezelfde soort films uit die tijd. De scène die zonder twijfel de meeste indruk maakt is de keiharde verkrachting van de meisjes. Op dat moment krijg je bijna medelijden met de slachtoffers. Het is ook vrij sterk gefilmd moet ik zeggen.

Daar staan echter ook negatieve zaken tegenover. Doordat je de personages niet echt leert kennen, kon ik ondanks de ellende die ze doormaken ook niet echt met ze meeleven. Natuurlijk wens je het niemand toe, wat er zich allemaal afspeelt, maar ik kon er verder vrij weinig mee. Het was niet spannend, niet meelevend, en zeker ook niet meeslepend. Daarvoor ontbrak er op een bepaalde manier iets. Toen de verkrachters/moordenaars werden teruggepakt, stond ik ook niet te juichen.

Op de een of andere manier werkte het niet voor mij. Het is hard, rauw en bizar, maar het gebrek aan dialogen en karakteruitdieping zorgt ervoor, dat ik er nooit door meegezogen of geraakt werd.

2,0*

De overeenkomsten met Colossal Youth zijn talrijk en dat is helaas geen compliment voor Pedro Costa. Na deze tweede film van hem heb ik het echt wel gehad, want Vanda's Room is, tot mijn verbazing, zelfs nog slechter.

Vanda's Room is trage cinema, wat op zich niet zo erg is, maar heeft visueel en qua cinematografie niet tot nauwelijks wat te bieden. De personages zijn ronduit vervelend en dolen maar wat rond in de armoede, zonder echt veel moeite te doen zich hieraan te onttrekken.

Ja en als zoiets allemaal dan ook nog eens bijna drie uur duurt, dan heb ik het wel behoorlijk gehad. Ik ben een doorzetter en ook hier is het gelukt, maar het was echt vechten geblazen om hier doorheen te komen. De film mag dan ontzettend weinig stemmen hebben, maar wat mij betreft blijft dat zo, want ik zal deze aan niemand aanraden.

0,5*

Dertien in een dozijn komedie, die een uiterst voorspelbaar verloop kent, maar die op het gebied van humor helaas te kort schiet.

Portman is leuk om te zien en doet haar ding hier naar behoren. Kutcher is ook zichzelf, doet zijn best, maar is niet grappig genoeg om deze film te dragen. Verder is het bij films als deze altijd hopen op een paar leuke bijrolspelers, maar die zijn helaas niet aanwezig. Ludacris vond ik niet bepaald grappig.

Toch is het ook wel weer een film, die redelijk makkelijk wegkijkt, zonder dat de verveling toesloeg. Daarvoor gebeurt er gelukkig nog wel redelijk wat. In zijn geheel schiet de film echter ruim tekort, daarvoor is het allemaal niet goed en leuk genoeg.

2,0*

Aardige film, maar echt pakken deed het mij niet.

Opvallend dat er op het ene moment kurkdroge humor wordt voorgeschoteld, terwijl het volgende moment de hele situatie weer enorm uitzichtloos is. Nói is een apart figuur, duidelijk een buitenbeentje, die veel in zichzelf gekeerd is. Fraaie omgeving ook dat IJsland. Aan de ene kant erg mooi, maar aan de andere kant oogt het ook erg somber, net als het leven van Nói.

En zo kabbelt het allemaal rustig voort. Tot het einde komt. Een behoorlijk sterk einde moet ik zeggen. Ook het enige moment dat ik daadwerkelijk medelijden had met Nói. Maar beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Uiteindelijk dus geen verkeerde film. Kleinschalig, somber, leuk en met een vrij sterk einde dus.

3,0*

Zo af en toe pik ik nog eens wat van de Afrikaanse cinema mee. Deze keer is dat het filmdebuut van Ousmane Sembene, één van de grootste Afrikaanse regisseurs, van wie ik het aardige Xala ook reeds zag.

Deze Black Girl beviel iets beter. Het is een mooie zwart-wit geschoten film, die erg eenvoudig en minimalistisch van opzet is. Het verhaal is weliswaar best sterk en de manier waarop het wordt gebracht, werkt redelijk goed. Het is een behoorlijk heftige gebeurtenis, die toch op een redelijk subtiele manier aan de kijker wordt gepresenteerd. De acteerprestaties zijn niet slecht. Dat is hier best bijzonder, want de cast had niet tot nauwelijks acteerervaring en zeker de belangrijkste spelers niet.

Best goed dus. Het minimalisme werkt goed en het zwart-wit vormt een mooi contrast. Ik wil nog wel meer van Sembene zien. Ik ben vooral benieuwd wat hij in zijn latere films, toen hij inmiddels beschikte over meer ervaring, nog in zijn mars had.

3,5*

Heb deze film nu al een aantal keer gezien, maar blijf het nog steeds een redelijk vermakelijk filmpje vinden. Gebeurt een hoop onzin in natuurlijk en de gevechtscenes zien er enorm knullig uit, maar toch is het vermakelijk. Ook wel een klein beetje jeugdsentiment denk ik.

2,5*