Opinions

Jean-Luc Godard houdt hier en daar wel van een experimentje en deze Numéro Deux mag daar ook zeker toegerekend worden. We zien hier een film op de televisie in de film, waarin kinderen een soort van seksuele voorlichting krijgen, maar dan op een best wel vunzige manier.

Tussendoor goochelt Godard wat met kleurtjes, woorden en natuurlijk het beeld zelf, terwijl hij het een en ander over het medium televisie en film vertelt, maar hier en daar wat humor tussendoor. Je moet wel erg van de man houden om dit echt goed te kunnen vinden. Het is goed kijkbaar, maar veel abstracter dan dit heb ik het bij Godard tot nog toe niet gezien.

Dit behoort dan ook zeker niet tot zijn betere films, als je het mij zou vragen.

2,0*

Leuk idee inderdaad, maar de uitwerking is ook niet slecht. Sterker nog; het levert gewoon een bij vlagen erg leuke film op.

Vooral de eerste helft is erg goed. De regisseur en de politieman komen elkaar weer tegen, er volgt een conversatie en al snel gaan ze aan de slag met de voorbereidingen voor het maken van de film. Die voorbereidingen zijn leuk. Vooral het casten van de jongere versies van elkaar levert een aantal leuke momenten op. Ook wordt er volop over de cinema en acteurs gekletst. Zo komen ze in een wapenwinkel, waarvan de eigenaar helemaal fan is van Kirk Douglas en hier ook diverse anekdotes over vertelt.

De tweede helft, waarbij de film echt geschoten wordt is net iets minder boeiend. Het leuke aan alles is dat het allemaal erg losjes en natuurlijk overkomt. Verder zit er ook wel enige vorm van melancholie in. De politieman ziet waar hij twintig jaar geleden in het leven stond en is toch enigszins teleurgesteld over waar hij nu staat. A Moment of Innocence is in ieder geval een vrij unieke filmervaring. Qua stijl lijkt het enigszins op het werk van Jean-Luc Godard, maar qua inhoud en toon is het duidelijk anders.

3,5*

Ik ben het wel met de meesten hier eens dat het eerste gedeelte van de film veruit het sterkst is. Het jongetje speelt echt enorm goed en de scenes met Alfredo zijn geweldig om te zien. Echt mooi hoe die twee langzaam maar zeker een band krijgen. Ook het personage Alfredo wordt goed gespeeld. Hij komt erg warm over en naarmate de film vorderde kreeg ik steeds meer sympathie voor hem.

Het tweede gedeelte van de film is een stuk minder interessant. Het hele liefdesverhaal vond ik eigenlijk niet echt interessant en wederom zijn de scenes tussen Toto en Alfredo het sterkst.

Het laatste gedeelte van de film is dan wel weer goed. De muziek van Morricone past goed en weet de meeste scenes wel te versterken. Ik heb me dan ook geen moment verveeld. Ook leuk trouwens om telkens van die oude filmbeelden in de film tussendoor te zien.

3,5*

Zeer slecht en overbodig vervolg, waarin professor Klump weer opduikt. Dit keer worden de overige leden van de familie klump er wat meer uitgelicht, vandaar ook de titel. Al deze rollen worden weer gespeelt door Eddie Murphy, dus hij had genoeg te doen in deze film. In plaats van een afslankdrankje is er in deze film sprake van een verjongings drankje wat eigenlijk weer precies hetzelfde resultaat oplevert als in het eerste deel. De film is echter nog flauwer en nog matiger dan het eerste deel. Ik kan werkelijk bijna niets positiefs aan deze film ontdekken of het zou de imitatie van Janet Jackson door Murphy moeten zijn. Of is het stiekem misschien toch geen imitatie?

0,5*

Ik ben totaal geen fan van de remake, maar was desondanks wel benieuwd naar het origineel. Jerry Lewis was ik trouwens ook niet zo heel bekend mee.

Ik moet zeggen dat dit gelukkig wel een stukje beter is, maar echt heel goed is het allemaal niet. Lewis zet een soms best geinige professor neer, maar als Buddy Love vond ik hem toch een stuk minder leuk en overtuigend. Vooral de scene, waarbij hij de schooldirecteur, wel 15 keer de tafel op en af laat lopen, voordat die kan gaan zingen, is een voorbeeld van een grap, die veel te ver doorgevoerd wordt. De eerste twee keer is het leuk, daarna wordt het gewoon irritant.

Het verhaal zelf is wel leuk gevonden en Stella Stevens is een fijne verschijning om naar te kijken en zorgt met haar constant gefronste blikken ook nog wel voor een beetje humor. Als geheel vond ik het allemaal net niet overtuigend genoeg. Ik had geen idee of ik dit ook echt leuk zou vinden. Het is in ieder geval beter dan de remake, maar dat wil nog niet automatisch zeggen, dat het daardoor ook een goede film is geworden.

2,5*

Erg matige komedie, die maar niet grappig wil worden, enkele schaarse uitzonderingen daargelaten. Murphy kan op zich best grappig zijn en het is best wel knap dat hij in deze film maar liefst acht rollen voor zijn rekening neemt. De rol van Buddy Love is veruit het leukst en levert nog een paar grappige momenten op, maar voor de rest valt er maar weinig te lachen in deze film.Vooral de familie van professor Sherman is pijnlijk ongrappig en op een gegeven moment had ik het allemaal wel gehad met alle plas, poep, scheet en al dat soort grappen!

1,5*

Gemengde gevoelens na het zien van deze Nymphomaniac. Van Von Trier weet je van tevoren dat je altijd wat bijzonders kunt verwachten en dat hij probeert te choqueren. Maar dat wil niet automatisch zeggen dat het goed is, want zijn films zijn nogal wisselend van kwaliteit.

Het begint allemaal erg sterk en ik moet zeggen dat ik de opzet erg goed gevonden vind. Gainsbourg vertelt haar verhaal aan Skarsgård en die geeft zijn mening of advies en is daarnaast vooral een luisterend oor. Vooral de vergelijking met het vissen aan het begin, vond ik erg goed gevonden.

Het eerste gedeelte van het levensverhaal van Gainsborg is boeiend en daarnaast wordt het allemaal erg sterk gefilmd. Visueel ziet het er allemaal erg verzorgd uit en ja Von Trier durft het allemaal expliciet in beeld te brengen, al vond ik het nog wel meevallen en zijn we anno 2014 toch wel wat gewend. De meeste acteurs spelen goed, vooral LaBeouf viel me op en heb ik nog nooit zo sterk gezien.

Des te jammer is het daarna dat het tweede deel toch wel een heel stuk minder sterk is. De oudere Gainsbourg vond ik ook wat minder sterk acteren dan de jongere. Daarnaast begint het op een gegeven moment wat herhalend en uitgerekt te worden en wordt het allemaal net iets teveel voorgekauwd.

Het einde, waarbij Skarsgård zich toch vergrijpt aan Gainsbourg, vond ik erg flauw en doet mij vermoeden dat Von Trier dit hele project zag als een soort van grap. Samengevat is het eerste deel erg sterk en het tweede deel nogal matig. Het had minder uitgebreid gekund, maar ik kan hier nog wel een voldoende aan kwijt, omdat sommige momenten toch wel erg sterk waren.

3,0*