Opinions

Nebraska is zo’n typisch klein rustig filmpje waar je langzaam in moet groeien en waar je langzaam maar zeker steeds meer feeling met de personages krijgt. De nadruk ligt vooral op het subtiele. Payne regisseert het allemaal feilloos en zorgt ervoor dat je na afloop toch wel met een erg fijn gevoel achterblijft.

Vooral de rust die het uitademt is soms echt heerlijk. Bruce Dern speelt een fantastisch hoofdpersonage. Hij heeft zijn fouten, is alcoholverslaafde en zeer eigenwijs. Aan de andere kant heeft hij een recht door zee gevoel, oogt hij eerlijk en weet hij toch al vrij snel mijn sympathie te winnen. Hetzelfde geldt voor June Squibb, die zijn rustige vrouw speelt, maar die er niet voor terugdeinst te zeggen waar het op staat, indien dat nodig is. Ik zag dat ze inmiddels al 84 is, maar dat zou je haar echt niet geven, als je haar zo levendig ziet spelen.

Het zijn vooral de kleine gebeurtenissen en de rustige veranderingen in de relaties tussen de personages, die dit zo fijn maken om naar te kijken. Het einde is niet echt verrassend, maar bij een film waarbij de weg ernaar toe zo fijn is om te bewandelen, is dat totaal niet erg. Ik vond de keuze om hier zwart-wit te gebruiken ook wel fijn. Het geeft de gebeurtenissen iets authentieks en maakt de plaatjes waar ze langskomen nog net wat mystieker. Het is overigens niet alleen maar drama. Tussendoor zit ook wel wat subtiele en soms zelfs erg droge humor verweven. Vooral de mensen, die ineens als geldwolven op het gezin afkomen hebben bedoeld of onbedoeld vaak iets komisch.

Een prachtige eind scène ook. Geweldig hoe Dern met zijn zoon gebukt naast hem in de pick-up door het dorpje rijdt en diverse mensen toch even met verbazing laat omkijken. Alexander Payne bewijst nog maar weer eens wat voor goede regisseur hij is. De Oscar zal Nebraska waarschijnlijk niet winnen, maar van alle kandidaten die ik tot nu toe zag, is dit met gemak wel de meest sympathieke film van allemaal.

4,0*

Dit is de eerste langspeelfilm, die ik van Jan Svankmajer zag. Ik heb tot nu toe wel diverse shorts van hem gezien, die ik overigens vrij wisselend van niveau vond. Van deze Alice ben ik ook niet echt onder de indruk.

Ik ben sowieso niet echt fan van het verhaal van Alice in Wonderland. Svankmajer geeft er hier weliswaar een geheel eigen wending aan, maar dat kon me niet bekoren. Creatief is het op momenten zeker, maar er zitten wat storende factoren tussendoor. Net zoals sommige anderen vond ik de vertelstem echt zeer vervelend. Die praatte soms ook net op de momenten dat het niet moest en vooral de toon was verre van fijn. Ook dat konijn vond ik maar een vervelend beest en die speelde helaas toch wel een prominente rol in het verhaal.

Het meisje zelf doet het nog wel aardig en af en toe zitten er best leuke ideeën in, zoals bijvoorbeeld die rupssokken. De setting is soms creatief en soms wat goedkoop en lelijk. Vooral de kleuren hadden feller gemogen. Het is immers een zeer kleurrijk verhaal, maar dat kwam hier nogal flets over en daardoor kon je ook goed zien dat sommige zaken er nogal goedkoop uitzagen. Svankmajer heeft zeker een creatieve geest, daar ben ik inmiddels al lang achter, maar hij maakt soms de verkeerde keuzes.

Zonder de repetitieve handelingen van de voice-over en het konijn had hier waarschijnlijk wel een voldoende in gezeten, maar hun storende bijdrage was hier helaas veel te duidelijk aanwezig.

2,0*

Het is natuurlijk erg gemakkelijk om dit een slap aftreksel van de Fast and the Furious te noemen, maar in feite is het niet veel anders. Waar in de F&F reeks het racen eerst een doel was en later een middel werd voor de actie, is het bij Need for Speed duidelijk een doel.

Ik had niet hele hoge verwachtingen en hoopte vooral dat het enigszins vermakelijk zou zijn. Dat is het ook niet echt. De bordkartonnen personages worden matig neergezet. Aaron Paul doet het nog het best, maar mist de echte uitstraling voor een rol als deze. De rest van de cast is allemaal matig tot slecht, inclusief een zeer vervelende rol van Michael Keaton. Het verhaaltje, voor zover dat er is, hangt als los zand aan elkaar en bevat behoorlijk wat onlogische momenten. Het ergste is echter dat de funfactor heel laag is.

Op wat aardige actiemomenten na, wat wel vrij goed in beeld gebracht wordt, valt er maar bar weinig te genieten en wordt het simpele verhaaltje enorm uitgerekt naar een speeltijd van meer dan twee uur. Iets wat wat totaal onnodig is. Nee, een erg matige film dit, die ik waarschijnlijk ook weer heel snel vergeten ben.

1,5*

Uitstekende thriller met een ontzettend fijne mix van thriller, spanning en humor.

Ja The Negotiator is een heerlijke film. Dat is in de eerste plaats te danken aan de acteurs, die geweldige acteerprestaties neerzetten. Samuel L. Jackson zet een energieke hoofdrol neer als de onderhandelingsexpert Danny Roman, die onterecht wordt beschuldigd van moord. Zijn vlotte babbel komt bij deze rol uitstekend van pas en laat hier zien wat hij allemaal in zijn mars heeft. Hij zet bijvoorbeeld een andere onderhandelaar voor schut, wat erg grappig is om te zien. Op het moment dat de onderhandelaar Sabian ten tonele verschijnt, wordt de film pas echt interessant. Kevin Spacey speelt deze rol minstens zo goed en de confrontatie tussen de twee onderhandelaars levert echt acteervuurwerk op van het hoogste niveau. Daarbij helpt het ook dat de dialogen ontzettend goed geschreven zijn.

Naast de hoofdrollen, worden ook de bijrolletjes goed ingevuld. J.T. Walsh, David Morse en vooral Paul Giamatti leveren hier ook vakwerk af. Die laatste speelt een gegijzelde, maar zorgt vaak voor erg leuke humor.

De regie is degelijk, de effecten goed en ondanks het wat voorspelbare einde, is het allemaal behoorlijk spannend. Het is entertainment op het hoogste niveau en vermaakt gewoon van begin tot einde, zonder ongeloofwaardig te worden en dat is best knap.

4,0*

Inhoudelijk stelt het allemaal weinig voor, de humor kun je gerust onder onderbroekenlol plaatsen, maar ik heb me hier prima mee geamuseerd.

Seth Rogen is ook wel helemaal op zijn plaats hier en vormt een leuk duo met Rose Byrne. Ook Dave Franco komt hier prima uit de verf. Zac Efron is minder van de komische timing en is hier niet echt sterk. Het verloop van het verhaal is voorspelbaar, maar de grappen zijn redelijk geslaagd en het drama neemt gelukkig nooit de overhand. Ook het feest zelf was erg geslaagd en zag er best wel cool uit.

Neighbors voldoet als pure komedie, is misschien wat platvloers, maar kent voldoende humor en geslaagde grappen en dan heb je als komedie het goed gedaan.

3,0*

Aardige animatiefilm, maar inderdaad niet zo magisch als andere Ghibli's. De film heeft in ieder geval een lekker tempo en een vlot en snel verhaal, al hebben we het allemaal al eens gezien in andere Ghibli films. Ook oogt de animatie wat simpeler en minder mooi dan in de films van Miyazaki. Toch is het allemaal best vermakelijk, zitten er grappige personages in (vooral de dikke kater) en kijkt het allemaal lekker weg. Een voldoende is dus zeker op zijn plaats.

3,0*

Mijn eerste kennismaking met het werk van Kiarostami, en die is uiterst aangenaam verlopen, want close-up is een mooi stukje cinema.

Het is een mix van realiteit en fictie en toont ons een portret van een man, genaamd Sabzian, die veroordeeld werd, omdat hij zich uitgaf voor een belangrijke Iraanse cineast. Je kunt je ergere misdaden voorstellen om voor opgepakt te worden zou je zeggen. Dat lijkt Kiarostami ook te denken. Hij probeert dit verhaal terug te vertellen en het vanuit zoveel mogelijk verschillende invalshoeken te laten zien. Het is bijna niet te zien wat nu echt is, en wat niet. Dat geeft close-up gelijk al iets heel fascinerends.

Kiarostami probeert de kijker een beeld te schetsen van het hoe en waarom van de misdaad, die eigenlijk nooit een misdaad zou zijn geweest als de Iraanse regering hier niet zo streng in was geweest. Daarnaast werkt het gebeuren ook erg goed, omdat Sabzian een charismatische persoonlijkheid is. Vooral de scène, waarbij hij aan een vrouw verteld dat hij een beroemde cineast is, laat dat erg goed zien. Ook de mate waarop zij onder de indruk is, toont al aan hoe invloedrijk bekende mensen daar blijkbaar zijn. Heel interessant om te volgen en heel goed geacteerd door Sabzian.

Close-up is een uniek stukje cinema, dat ons een interessante inkijk geeft in de Iraanse cultuur. Hij veroordeeld het gedrag van de hoofdrolspeler niet, maar toont juist zijn sympathie. De manier waarop alles gefilmd is, is dynamisch en losjes en past erg goed bij het realiteitsgedeelte dat close-up wil uitstralen. Dat er bijna niet te zien is wat fictie is en wat niet, maakt dit werkje uiteindelijk alleen maar sterker. Ik ga zeker nog meer van Kiarostami zien, dat is wel zeker.

4,0*

Neotpravlennoye Pismo is een survivalfilm, met een uitstekende cinematografie. Dat kun je ook wel aan iemand als Kalatozov overlaten, want ook The Cranes are Flying en Soy Cuba zagen er op dat punt erg mooi uit. Het desolate Russische landschap leent zich hier ook perfect voor. De kou, het ellendige, dorre, witte en kale landschap en de woeste natuur zijn de elementen waar men hier mee te maken krijgt. De manier waarop de camera hier doorheen lijkt te zweven is wonderschoon.

Toch vind ik deze net iets minder, dan zijn andere films. Want, daar waar de cinematografie van een zeer hoog niveau is, wordt het verhaaltechnisch nooit echt heel bijzonder. Hoewel ik niet kan zeggen dat er slecht geacteerd wordt, raakte ik niet echt betrokken bij de personages en deed het me allemaal niet zoveel als gehoopt. Daardoor blijft het allemaal toch enigszins afstandelijk, al is het wel boeiend om naar te kijken.

Het op momenten genieten van de mooie plaatjes levert nog geen top film op. Daar is dit wel een typisch voorbeeld van. De prachtige cinematografie, zorgt ervoor dat dit bovengemiddeld is, maar meer dan dat zit er helaas niet in.

3,5*

Matige thriller, die enigszins gedateerd is, maar dat is in principe niet zo erg. Het verhaal kent aardig wat onwaarschijnlijkheden, is voorspelbaar en wordt daardoor nooi echt spannend. Toch kijkt de film op de een of andere manier nog wel lekker weg.

Kan er niet meer dan 2,5* voor geven.

I'm mad as hell and……….

Is een oneliner die je niet snel meer zult vergeten na het zien van deze film. Network is een best wel sterke satire op de gang van zaken in televisieland. De acteurs doen het eigenlijk allemaal erg goed. Faye Dunaway is overtuigend, William Holden is goed, Robert Duvall is zeer goed, maar de show wordt hier echt gestolen door Peter Finch, die in zijn rol van Howard Beale echt helemaal los kan gaan in zijn eigen tv-show.

Verder bevat de film een goed verhaal, prima dialogen en is de sfeer vaak uiterst koel, zakelijk en soms ook erg hard. Jammer is wel dat de film ook mindere momenten kent en soms iets te vaak doorgaat over alle zakelijke aspecten die bij zo’n televisiebedrijf komen kijken. Dat was niet zo heel interessant en had er wel iets minder in verwerkt mogen worden.

Maar verder dus een goede film, met als sterkste scène het moment, waarbij een heleboell mensen uit het raam Finch nadoen en allemaal I’m mad as hell… schreeuwen, een memorabel moment wat mij betreft.

3,5*

Dit is geen officiële Bondfilm en dat is aan een heleboel zaken ook wel te zien. Zo ontbreken er nogal wat zaken die je in de "echte" Bond films wel ziet. Los daarvan is dit wel een onderhoudende film. Het is vermakelijk en kijkt allemaal wel redelijk weg, al wordt de film ook nergens echt heel goed of spannend. Thunderball is zeker wel de betere van de twee.

2,5*

Redelijke horrorfilm, die goed begint, maar slecht eindigt.

Het eerste gedeelte van de film is best goed. Het tempo is niet zo hoog en de film is best sfeervol. Costner doet het net als de kinderen best aardig. De eerste schrikmomenten zijn ook allemaal nog best goed en het eerste uur zit de film dan ook op een ruime voldoende.

In het tweede gedeelte van de film gaat het echter mis. Op het moment dat de rare wezens expliciet in beeld verschijnen, zakt de film als een kaartenhuis in elkaar. Weg is de onderhuids spanning van daarvoor en in het laatste half uur dooft de film langzaam uit. Enige echt goede is dan nog de eindscene, die wel erg goed is.

2,5*

Meer van hetzelfde.

Op zich niet heel slecht dit, maar net als bij de vorige film, begon ik al het gekut en wat daarbij hoort, op een gegeven moment wel zat te worden. Tussendoor zit er af en toe ook best geslaagde humor tussen, maar ook een hoop dat totaal niet werkt en niet grappig is.

Gelukkig is het laatste stuk met de zombies dan weer wel erg vermakelijk. De aftiteling was ook nog best leuk. Ik zal dit niet snel nog een keer kijken, daarvor is het niet leuk genoeg. Desondanks is het onderhoudend genoeg en niet vervelend om een keer gezien te hebben.

2,5*

Lichte tegenvaller toch wel.

Ik heb af en toe weleens wat sketches gezien, maar echt heel leuk vond ik het nooit. Het is dan ook dat anderen de film graag wilden zien, anders had ik deze voorlopig nog niet gezien. Ik zal ook nooit een fan van deze mensen worden. Het eerste half uur is zowaar nog best vermakelijk. De introductie is geinig, de mensen die op de weg staan en overreden worden door een voertuig zijn wel lachen en ook het echte mongooltje dat iedere keer vrolijk in beeld komt is wel leuk.

Als het budget van de film op is, zakt het niveau wat verder in. Sowieso is de humor al heel herhalend, maar vanaf dat moment heeft de film meer weinig echt leuks te bieden. Het bekende taaltje he ik het op een gegeven moment eigenlijk ook wel mee gehad. 80 minuutjes is lang zat voor een film als deze, dat doen ze dan wel weer goed. Oh ja, de cameo van wat bekende mensen zoals Theo Maassen en Peter Aerts waren ook nog wel leuk.

Kleine onvoldoende van mijn kant.

2,5*

Een stuk beter dan het belabberde zesde deel en daardoor al met al nog een redelijke afsluiter van de Nightmare on Elmstreet reeks.

Het concept is best leuk verzonnen en dat de personages uit de eerste film deze ook zichzelf spelen is best grappig. De sfeer is duidelijk ook een stuk sterker en het clowneske karakter van Freddy uit de vorige delen is gelukkig verdwenen. Ook leuk dat Englund een keer als zichzelf ten tonele verschijnt. De eerste helft is zelfs nog enigszins spannend, maar in de tweede helft is de spanning helaas weer verdwenen. Freddy ziet er deze keer ook anders uit. Ze hebben geprobeerd om hem wat enger te maken, maar ik vond zijn masker hier juist een stuk nepper ogen.

Er zitten wel een paar goede kills in en het jongetje dat steeds gekker wordt, doet het ook niet zo heel slecht. Wel zakt het niveau in de tweede helft duidelijk wat in. Het wordt wat langdradig en Craven lijkt er hier ook moeite mee te hebben om er een goed einde aan te breien. Maar al met al niet superslecht en na deel 1 en 3 de beste in de reeks, die ik over het algemeen niet heel hoogstaand vond.

2,5*

Mijn derde Terrence Malick dit. Bij Malick weet je als kijker wat je krijgt, namelijk een visueel mooie film met vaak een behoorlijk traag tempo. Zo ook hier. The new World is misschien nog wel trager dan Malick zijn andere films, komt redelijk afstandelijk over en duurt ook nog eens ruim twee uur. Alle ingrediënten zijn dan in feite aanwezig om het mis te laten gaan. Maar dat gaat het dus niet. Sterker nog, The New World is een enorm boeiende film en tot nu toe Malick's beste die ik zag.

Man man man, wat kan Malick zijn films toch telkens weer voorzien van een schitterende cinematografie. Ik vond Days of Heaven al mooi qua beelden, maar hier is het helemaal genieten geblazen. Zelden heb ik de ontdekking van een land zo mooi in beeld gebracht zien worden als in deze film. De camera beweegt mooi mee met alles en legt de groene grasvlaktes en de mooie bossen van Amerika op prachtige wijze vast. Ook de muzikale begeleiding van James Horner is erg goed en voorziet de mooie beelden van de juiste lading. Sommige films slagen erin mij door mooie beelden en de juiste muzikale score af en toe in een soort van trance te laten komen. Dat is voor weinig films weggelegd, maar dit is er zo eentje bij wie het ook lukte. Ik had het net trouwens over de ontdekking van Amerika, maar ook het laatste gedeelte van de film, met de prachtige groene koningstuinen is als het ware een ontdekkingstocht.

Het verhaal zelf is aardig, al blijf je als kijker een zekere afstand tot de personages voelen, iets waar ik ook last van had in Malick's andere films. Toch moet gezegd worden dat Colin Farell en vooral Q'Orianka Kilcher beide een mooie rol neerzetten en sterk spelen. Mooi om te zien hoe beiden zich, zonder veel te zeggen op een natuurlijke wijze zich tot elkaar aangetrokken voelen. Als de film zich niet meer bij de Indianen afspeelt, maar ik het kamp van de soldaten, wordt het allemaal iets minder interessant. Inhoudelijk heeft de film dan een tijdje niet zo heel veel te bieden. Wel leuk is het trouwens om Yorrick van Wageningen nog een aardig rolletje in het kamp te zien spelen.

Als Christian Bale in beeld verschijnt, wordt de film weer interessanter. Ook zijn spel met Q'Orianka Kilcher is mooi om te zien, al merk je als kijker natuurlijk wel dat deze relatie "anders" is. Op het einde van de film slaagt de film er dan toch in, om het juiste gevoel bij mij op te roepen. Even was ik bang dat Kilcher weer terug zou gaan naar Smith, wat ik pas echt een teleurstellend einde zou hebben gevonden, maar gelukkig gebeurde dat niet. Het einde vond ik daarom wel goed en de eindscène zelf is trouwens ook een pareltje om te zien.

Dikke 4,0*

New Year’s Eve doet in vele opzichten denken aan Love Actually, maar weet dit niveau nooit te evenaren. Een romantische komedie met erg veel personages, die allen op hun eigen manier omgaan met de viering van oudjaar. Ook een hoop bekende acteurs, maar dat maakt nog niet altijd een goede of leuke film.

Het probleem zit hem hier vooral ook in het aantal personages. Het is moeilijk om iedereen voldoende aandacht te geven, zodat het gevaar bestaat dat niet iedereen even goed uit de verf komt. Dat gebeurt hier ook. Ik vond maar een paar verhaallijnen echt geslaagd. Ook wordt er te pas en te onpas geswitched, waardoor het allemaal soms wat rommelig overkomt. De verhalen van Robert de Niro en Michelle Pfeiffer waren het interessantst, maar die vond ik soms net wat te weinig aan bod komen. Verder vond ik Katherine Heigl en Halle Berry het leukste spelen.

Maar echt pakken deed het mij allemaal niet. Daarvoor is het allemaal net niet scherp en leuk genoeg. Het idee is niet slecht, mar de uitwerking is net wat te rommelig en onsamenhangend om echt te boeien. Dankzij de sterke cast onderhoudt het gelukkig allemaal wel.

2,5*

Een mindere film van Scorsese dit.

Robert de Niro zet overigens een prima rol neer. Zijn personage is vooral in het eerste half uur van de film uiterst irritant, maar dat wordt daarna gelukkig langzaam wel wat minder. Minelli is een stuk minder overtuigend. Zingen kan ze zeker maar juist in de niet muzikale scènes komt ze minder goed uit de verf. Ik kreeg ook niet echt een band of gevoel met de hoofdrolspelers.

Daarnaast is de muziek, hoe passend misschien, niet echt wat voor mij. Het nummer “New York, New York” vind ik ook in de versie van Sinatra niet mooi en in deze film is dat niet veel anders. En muziek is toch wel hetgeen waar het grotendeels om draait in deze film. Scorsese zet overigens wel een aardig tijdsbeeld neer van het New York aan het eind van de jaren veertig en het begin van de jaren vijftig. Soms is het best sfeervol en mooi om naar te kijken.

Uiteindelijk is het toch een lange zit gebleken. Als je blij bent dat een film is afgelopen is dat vaak geen goed teken. De film heeft zeker zijn momenten, maar kon over het geheel gezien mij grotendeel niet zo heel erg boeien.

2,0*

Vermakelijke film die dankzij het interessante verhaal zeker weet te boeien. De film kent verder een hoog tempo, veel actie en enkele zeer mooie scènes in de Grand Canyon. Doordat je als kijker vaak niet door hebt of een scène echt is of dat Chris weer eens in de toekomst kijkt, blijft de spanning constant aanwezig. Cage zet zijn personage ook zeer leuk neer. Inhoudelijk zijn er echter genoeg vraagtekens, waarom heeft de FBI bijvoorbeeld geen alternatief achter de hand, want twee minuten vooruit kijken kan toch echt geen ramp voorkomen zou ik zeggen. Ook de personages krijgen nauwelijks diepgang mee en achter het hoe en waarom van veel zaken zul je als kijker dan ook niet komen. Desondanks is Next een erg leuke film, die als kijker ook niet al te serieus moet nemen. Gewoon lekker achterover leunen met een zak popcorn en lekker genieten!

3,0*

Een vermakelijk thriller met spannende momenten, die ondanks de nodige clichés eigenlijk tot het einde toe boeiend is. Ik vind het wel jammer dat ik het origineel niet gezien heb, want dan heb je nog een wat beter zicht op een film als deze.

De film zelf is goed gemaakt. Je krijgt als kijker telkens informatie, maar toch ook weer niet zoveel dat je een idee hebt hoe het af zal lopen. Crowe zet een prima acteerprestatie neer en draagt wat mij betreft de film.

Ondanks soms wat vergezochte zaken blijft de film zijn geloofwaardigheid behouden en dat is nodig om een verhaal als dit overtuigend te kunnen presenteren. De eerste helft heeft de film wat moeite om op gang te komen, maar de tweede helft is spannend en erg vermakelijk.

Misschien dat ik er na het zien van het origineel ooit nog eens anders over denk, maar voor nu kom ik in ieder geval uit op een ruime voldoende.

3,5*

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen, vond ik Kriemhilds Rache net iets minder dan zijn voorganger Siegfried. Daar doen enkele zeer mooie scenes richting het einde, overigens niets aan af.

Het grootste probleem van Kriemhilds Rache zit hem vooral in het begin. Waar ik bij Siegfried vanaf het begin in het verhaal zat, daar had ik hier nogal wat moeite. Dat komt vooral door het tempo, dat zeker het eerste half uur, enorm traag is te noemen. Vanaf het moment dat het tempo omhoog gaat, wordt de film langzaam aan ook steeds beter. Het is een wat meer rechttoe rechtaan verhaal en kent vooral in het tweede gedeelte een paar mooie scenes. Vooral de verbranding van het kasteel, ziet er werkelijk verbluffend mooi uit.

Verder zitten hier ook weer diverse kleurrijke personages in, waarbij Etzel the Hun wel de meeste markante is om te zien. Ook de decors en aankleding is weer prima in orde. Fritz Lang is er in geslaagd er een mooi en boeiend tweeluik van te maken. Het minst interessante gedeelte in het begin van Kriemhilds Rache, maar verder is het allemaal van een behoorlijk hoog niveau. Knap, mooi geschoten en iets dat 90 jaar later nog vrij gemakkelijk overeind blijft.

3,5*

Een mooi Fantasy verhaal, dat op een boeiende wijze naar het witte doek wordt gebracht. Ik ben bij dit soort stomme films met een behoorlijke speelduur, vooraf altijd wat huiverig. Maar die vrees blijkt hier totaal ongegrond te zijn. Fritz Lang weet wel hoe hij een verhaal boeiend moet krijgen en is één van de weinige regisseurs, die zowel tijdens als na het stomme film tijdperk erg goede films wist af te leveren.

Vooral de prachtige beelden van Siegfried springen meteen in het oog. De film mag dan misschien bijna 90 jaar oud zijn, maar kent buitengewoon goede effecten. De aankleding is mooi en uiterst verzorgd en het verhaal is behoorlijk boeiend. Ook het acteerwerk is prima. In Stomme films is het vaak erg overdreven en expressionistisch, wat goed te begrijpen is, maar het moet niet te worden. Hier gebeurt dat niet en worden de uitdrukkingen op de juiste manier getoond. Ook zijn de shots behoorlijk lang en zijn er relatief gezien maar weinig tekstvlakken tussendoor. Iets wat ik persoonlijk altijd wel prettig vind.

In de tweede helft zakt het niveau een klein beetje in, maar het laatste kwartier is wel weer erg sterk en doet wel verlangen naar het vervolg. Met het verhaal van Siegfried was ik wel bekend. Met het verhaal van Kriemhilds Rache ben ik totaal onbekend, dus stiekem best benieuwd wat nog gaat komen. Die Nibelungen: Siegfried is in ieder geval een aanrader in het fantasy-genre, daar doet de oudheid niets aan af.

4,0*

Vermakelijk filmpje, dat op sommige punten misschien een beetje ongeloofwaardig is, maar de acteurs, de vaart van de film maken en de spanning maken dit grotendeels goed.

3,0*

Degelijke actiefilm van Franse makelij, die qua setting erg doet denken aan Assault on Precint 13.

Drie teams, die in een loods elkaar tegenkomen, drie vijanden, waar van er twee moeten samenwerken om het tegenover de ander te overleven. Ik heb deze film verscheidene malen gezien en altijd wel een zwak voor dit filmpje gehad.

Het tempo is hoog en er zit een hoop goede stijlvolle actie in de film. Het acteerwerk is degelijk, en de keuze om de meeste acteurs behoorlijk zwijgzaam te laten zijn, pakt hier goed uit. Ik kon goed mee leven met de overvallers en hoopte ook daadwerkelijk dat ze het zouden overleven tegenover het professionele huurleger. Naast de stijlvolle actie, is de film behoorlijk spannend en kan zich zeker meten met zijn voorganger.

Hersenloos vermaak, ik houd er soms wel van en dit is zo’n typisch voorbeeld, die erg vermaakt en nooit verveeld.

3,5*

Laat ik maar met het grootste minpunt beginnen. Dat is de voice-over van Harry Piekema. Het is erg monotoon en hij legt maar weinig gevoel in zijn vertelling. Verder is er een niet al te grote afwisseling in dieren. Ik was even benieuwd hoe het verder zou gaan, toen ereen slang in beeld kwam, maar daar werd helaas niets mee gedaan.

Verder is het best een mooie documentaire. Het is weer iets anders om dieren te zien die je niet in Afrika ziet en dat het zich allemaal in eigen land afspeelt, geeft het toch net dat beetje extra. De cyclus van de seizoenen, waarbij diverse dieren gevolgd worden is ook best leuk. Ik was eigenlijk nog best verrast hoe zwaar de beesten het hier soms ook nog hebben om te overleven. De fout die deparende karpers maken, is hard en uiterst dodelijk. Hetzelfde geldt voor de strenge winter die volgt. Stiekem moest ik toch even denken aan deze winter, waarbij de huidige dieren het ongetwijfeld een stukje gemakkelijker hebben om deze te overleven.

Al met al best leuk om te zien, maar niet direct beter dan de docu’s op de BBC of National Geografic. Dat zich dit allemaal in Nederland afspeelt maakt ook duidelijk nog een stukje boeiender.

3,0*

Night and the City is een leuke en vermakelijke film-noir, die mij een amusante 100 minuten heeft bezorgd, maar die net datgene mist om een echte topper te zijn.

Het verhaal is leuk en de cinematografie mag er zeker ook zijn. Er wordt door Dassin goed gespeelt met licht en schaduwen en het mooie zwart-wit gebruik kan ik ook altijd wel waarderen, zeker als het op zo’n mooie manier gefilmd is, zoals hier het geval is . Het is echter vooral het acteerwerk dat in Night and the City zeker niet uitblinkt en ervoor zorgt dat het allemaal net niet wat meer is en indruk maakt. Er is eigenlijk niet één acteur of actrice, die echt indruk weet te maken. Sullivan, Tierney en Widmark doen hun ding en zijn ook niet vervelend om naar te kijken, maar indruk maken doen ze zeker niet. Dat geldt dus voor de gehele cast.

Maar los van het acteerwerk vermaakt het allemaal wel. Het tempo is aangenaam, evenals het goed geschreven script, waardoor de tijd uiteindelijk toch redelijk vlot voorbijvloog. Vooraf had ik stiekem de hoop dat Night and the City misschien het niveau van Dassin’s Rififi zou kunnen benaderen, maar dat was helaas nooit het geval. Night and the City is echter leuk vermaak en de liefhebbers van het film-noir genre zullen hiermee uiteindelijk toch zeker wel aan hun trekken komen.

3,5*

Night at the Museum is een erg leuke komedie, waarin Ben Stiller zich weer eens helemaal kan uitleven. De film heeft een origineel verhaal en uitgangspunt en koppelt een aantal aardige grappen aan een stel acteurs die allemaal enthousiast overkomen, waardoor de film gewoon lekker weg kijkt. Stiller doet het zoals eerder gezegd prima en Zelfs Robin Williams zet eens een leuk personage neer in de vorm van oud-president Roosevelt en ook Owen Wilson is grappig in een letterlijk kleine bijrol. Daarnaast bevat de film gewoon erg goede effecten als alles op een gegeven moment tot leven komt. Echt een heerlijk museum, waar je je nooit zult vervelen. Haast de perfecte gezinsfilm wat mij betreft en Wilson en Stiller blijven een leuk duo!

3,5*

Teleurstellend vervolg!

Waar het eerste deel een leuke verfrissende en originele film was, is daar in dit vervolg weinig van terug te vinden. Alle personages komen weer terug, maar de extra personages hebben nauwelijks toevoeging of zijn gewoon niet grappig.

Dat is sowieso het grote probleem van deze film. Er gebeurt een hoop en af en toe is dat nog wel leuk om te zien, maar veelal is het verwarrend en niet echt gericht grappig. Het is allemaal een herhaling van zetten, waarbij het leukste allang in het vorige deel gebruikt is.

De koek lijkt me na dit deel ook wel op en wat mij betreft hoeven ze echt niet meer met een derde deel aan te komen. Toch jammer, want het eerste deel was wel leuk!

2,0*

Mijn tweede Marx Brothers film na Duck Soup en gelukkig beviel deze film stukken beter.

Het eerste wat bij me opkomt na het zien van deze film is chaos. Want chaotisch kun je deze film bij tijd en wijle gerust noemen. Opera is nooit iets voor mij geweest, maar op deze manier is het best leuk.

Hoewel lang niet alles in deze film goed is, bevat de film een aantal erg goede scenes. Het moment op de boot waarbij de kajuit steeds voller en voller raakt met mensen is erg goed en deed mij behoorlijk lachen. Ook de scene van de agent en de verdwijnende bedden, is grappig en erg goed gemaakt. Verder is het laatste kwartier van de film een waar spektakel, waarbij Harpo zich op geweldige wijze uitleeft. Verder zijn ook de soms erg droge opmerkingen van Groucho best geinig.

Ja een erg vermakelijke film dit. De muzikale intermezzo's hoefden voor mij niet zo, maar verder was het leuk en ga ik zeker nog wel een volgende Marx Brothers film zien.

3,5*

Fascinerende film!

Gisteravond heb ik deze film mogen aanschouwen en nog steeds "spookt" de film in mijn gedachten rond, wat bij altijd een goed teken is. Ik moet zeggen dat ik het een enorm boeiende film vond, de tijd vloog voorbij.

De film bevat echt schitterende beelden met enorm mooie haast sprookjesachtige shots en plaatjes. Hoewel ik nog niet zo heel veel zwart wit films gezien heb, is dit qua beelden in ieder geval veruit de mooiste. Een erg mooi shot vond ik bijvoorbeeld als de kinderen zich ’s nachts schuilhouden in een schuurtje en je als kijker samen met hen Mitchum in de verte op het paard dichterbij ziet komen. Ook de beelden van de kinderen die met het bootje de rivier afvaren zijn zeer mooi gefilmd..

De hele film hangt de spanning eigenlijk in de lucht en samen met de schitterende beelden zorgt deze combinatie voor een geweldig sfeervolle film. Mitchum is sowieso “de man” in deze film, want hij weet echt enorm veel indruk te maken als gestoorde namaak pastoor. Hij doet inderdaad een beetje aan overacting, maar juist daardoor krijgt zijn rol extra glans in mijn ogen. Ook de kinderen spelen hun rol goed, waarbij John de beste indruk maakt. Ook Lilian Gish vond ik meer dan goed Indrukwekkend hoe zij als kranige dame haar kinderen beschermd als Mitchum ten tonele verschijnt.

Toch had ik nog een paar kleine minpuntjes. Ik vond het op het einde erg ongeloofwaardig als John in een keer nog in de armen van Mitchum valt als hij op het laatst wordt opgepakt . Dat oogde erg geforceerd en vooral ongeloofwaardig. Verder vond ik de oudere vrouw, die Shelley Winters o.a. adviseert om met de “dominee” te trouwen een enorm irritant en bij vlagen overheersend personage. Gelukkig had ze een niet al te grote rol.

Met dit alles bij elkaar opgeteld kom ik op een ruime 4,5*.

Ik vond de schoonheid en overtuigingskracht van de film meer invloed hebben dan de paar kleine foutjes. Best kans dat de film na herziening de maximale score gaat krijgen, want de mooie herinneringen aan deze film blijven maar in mijn hoofd zitten.