Opinions

It's better than safe. It's death proof

In mijn beginperiode op MovieMeter was ik een die-hard Tarantino fan en ik was indertijd enorm benieuwd naar Grindhouse. Het leek me één van de meest interessante films te zijn van het jaar maar de uiteindelijke film stelde teleur. Althans toch het Tarantino gedeelte want Planet Terror en de fake trailers waren wel de moeite. De film flopte zowat overal en er werd besloten om Planet Terror en Death Proof apart uit te brengen met een langere speelduur. Deze versie van Death Proof ontbrak in mijn Tarantino collectie dus een tijd geleden eens gehaald en gisteren maar eens opgezet.

Vooral omdat het al 5 jaar geleden was dat ik Death Proof effectief had gezien en me nog maar erg weinig van de film kon voorstellen. Wat me nog wel bij stond was dat de Grindhouse versie nogal langdradig leek en aangezien deze versie zo'n klein halfuur langer is, was ik er niet helemaal van overtuigd of dit me ging kunnen pakken. Het resultaat is vlees noch vis en mag zich makkelijk het minste uit het Tarantino universum noemen. Het grote probleem bij Death Proof is de opdeling in twee segmenten. Het eerste stuk met Stuntman Mike, Pam, Jungle Julia en de rest is vrij degelijk, al is Jungle Julia als personage op zich vreselijk irritant, maar dan wordt er opeens een tweede groep vrouwen op de kijker los gelaten. De film begint terug opnieuw (na eerst een nodeloze zwartwit filter op de beelden te zetten) en dit segment is tergend traag. Kim blijkt zowaar nog irritanter dan Jungle Julia te zijn en het is pas met de achtervolging dat de film terug wat vaart begint te krijgen. Ik had dan ook liever gezien dat Tarantino beide verhalen wist te combineren en iemand van het eerste groepje had laten overleven om dan met de tweede groep op wraaktocht te gaan.

Wel een heerlijke soundtrack trouwens. Met Django Unchained had ik het gevoel dat Tarantino zijn feeling voor een soundtrack wat kwijt was geraakt en Death Proof bewijst dat ten volle. Het ene heerlijke nummer wordt afgewisseld door een ander en het is werkelijk genieten. Qua cast ben ik hier wel iets minder over te spreken. Sydney Tamiia Poitier en Tracie Thoms zijn verschrikkelijk over the top, en niet in de goede zin van het woord, als Jungle Julia en Kim maar ook Rose McGowan lijkt niet op haar plaats te zijn. Gelukkig is Kurt Russel wel heerlijk op dreef als Stuntman Mike en zijn Zoë Bell en Mary Elizabeth Winstead ook altijd wel leuk om te zien. Beetje jammer ook dat Tarantino zich in het begin iets te hard concentreert op het 'kapot maken' van zijn film. De krasjes zijn nog oké maar het haperen van de dialogen zijn veeleer irritant.

Ik zou eigenlijk Grindhouse nog eens moeten herzien om een goed beeld te kunnen schetsen maar Tarantino's keuze om van Death Proof een langere film te maken is niet goed. Waar Planet Terror een heerlijke exploitation film is, is Death Proof een vaak wat saaie zit die door een handvol scènes naar een hoger niveau wordt getild.

2.5*

Get ready for a killer ride

Het moet geleden zijn van de cinema dat ik Death Race had gezien. Toen maakte de film een uitstekende indruk op me doordat het een echte spektakelfilm was die in de cinema uitstekend tot zijn recht kwam. Toen ik een kleine week het vervolg op Death Race zag, of liever gezegd de prequel, viel me op hoe hard ik me eigenlijk amuseerde met die film. Ik kreeg zelfs het gevoel dat ik hem beter vond dan het origineel maar ik twijfelde wat omdat het al zo lang geleden was. Hoog tijd dus om daar iets aan te doen en een paar dagen geleden heb ik hem maar eens opgezet.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen, en waarschijnlijk hierdoor tegen wat schenen schoppen, maar deel 2 is hier superieur aan. Ik kan niet juist zeggen waarom maar heel het plot kon me niet zo hard bekoren als vroeger. Het is allemaal nogal veel van hetzelfde en de variatie is soms nogal ver te zoeken. Gelukkig betekent dit niet dat de film ontzettend saai is want dat is hij zeker niet. Anderson levert nog altijd een vermakelijke film af maar over het algemeen is het allemaal wat teveel van hetzelfde. Vermakelijk maar Death Race kan dat niveau niet de gehele film vasthouden. Het einde is terug op de goede weg en ook het begin is lekker vlot maar in het midden zitten er toch een paar inzakkingen. Gelukkig is er genoeg visuele bravoure om dit gebrek op te vangen want toegegeven, de meeste races zien er wel erg geslaagd uit. Anderson zorgt voor een lekker apocalyptisch sfeertje en de actie komt hierdoor ook wel mooi tot zijn recht. Er wordt niet gekeken op een bluts meer of minder, al helemaal niet op een paar liter bloed, en het geeft de film toch net iets dat extra.

Statham blijft wel de geknipte persoon voor dit soort rollen. Ik ben hem nu al vrij veel tegen gekomen in films en vaak speelt hij wel eenzelfde soort rol (er is zelfs afgesproken om Ames geen martial arts te laten gebruiken omdat het anders te hard op zijn personage uit The Transporter reeks zou lijken) maar hij verveeld me nog niet. Voor mijn part mag hij zo blijven doorgaan. Het is gewoon een acteur die geknipt is voor dit soort rollen. Zijn accent, de kale kop, ... Heerlijk om naar te kijken en Statham is toch ergens de drijvende kracht achter deze film. Al doe ik hier misschien wel de andere acteurs mee tekort en dat is ook niet de bedoeling. Natalie Martinez is een leuke toevoeging aan de auto van Statham en ze hebben dan ook een paar leuke scènes maar de ster van het vrouwvolk is toch voor Joan Allen weggelegd. Wat een heerlijke trut speelt ze! Zo verschrikkelijk ijzig dat ik elke keer goed onder mijn dekens dook toen ze in beeld kwam maar toch ook een zekere aantrekkingskracht. Fantastisch ook hoe het met haar afloopt. Ik vind het altijd wel grappig hoe ze een personage compleet veranderen wanneer er een remake aankomt. In de originele Death Race 2000 is Machine Gun Joe een blanke die gespeeld wordt door Stallone maar Anderson geeft de rol aan Tyrese Gibson, die allesbehalve blank is. Op zich geen slechte keuze want Gibson weet zich goed te redden en komt vooral naar het einde toe echt goed op de proppen. Iets minder vond ik de rol van Coach die door Ian McShane werd gespeeld. In de prequel wordt dit personage (al noemt hij daar niet Coach maar Goldberg) gespeeld door Danny Trejo en hij leek me echt de perfecte acteur vor die rol. Ik heb sowieso al een zwak voor Trejo maar McShane heeft gewoon niet echt dat gevangenimago dat ik in dit soort films verwacht. Oké, Frederick Koehler ook niet maar die past nog altijd wel goed in de film.

Vermakelijk maar toch niet meer de geweldige film die ik er vroeger in zag. Ik heb me nog altijd wel geamuseerd maar ik heb de indruk dat ik met de prequel meer kon. Hier is het precies allemaal net wat minder adrenaline-achtig en komen sommige scènes simpelweg niet goed tot hun recht. Anderson levert visueel een mooie film af waar de races goed in passen maar teveel is teveel en het stoort op den duur wel wat. De cast zit wel erg goed in hun rol met hier en daar een uitzondering.

3.5*

Do you have a name?

Vandaag was het, net zoals vorige week trouwens, weer eens zover dat ik normaal gezien les zou moeten hebben maar dat de leerkracht niet komt opdagen. Blijkt dat ze tot 1 april afwezig is maar soit, het was te kort om naar huis te gaan maar nog altijd wel een lange tijd om te overbruggen. Wat doen we dan? Juist, we zien een film maar ik had zelfs niets bij. Iemand van mijn klas had deze Death Race 2 bij en omdat ik dit soort films meestal wel kan waarderen, wou ik de gok wel wagen. Al is het wel jammer dat ik het eerste deel voor de eerste en laatste keer in de cinema heb gezien.

Op zich maakt dat niet zo bijster veel uit want dit vervolg is eigenlijk een prequel. Normaal gezien wordt ik niet warm of koud van het prequel idee maar met Tony Giglio als scriptschrijver wordt er wel genoeg rond gedaan. Het verhaal is dan ook een stuk beter dan ik had verwacht. In hoeverre ik me kan herinneren past het naadloos in elkaar met zijn voorganger en heel de origine van Death Race wordt wel lekker uitgewerkt. Misschien ligt het aan het feit dat ik me hier niet al teveel bij voorstelde en dat het daarmee zo goed is bevallen? Geen idee maar Reiné weet een waardig vervolg af te leveren. Het is dat de eerste film niet zo goed in mijn geheugen ligt maar ik zou hem zelfs beter noemen, al denk ik wel dat ik de eerste Death Race heb overgewaardeerd. Soit, de film is niet alleen de moeite waard door het verhaal maar ook de effecten zien er over het algemeen erg solide uit. Ik heb al ergere crap gezien in direct to DVD sequels maar ook hier weet Reiné een aantal erg mooie trucjes uit zijn mouw te schudden. Het concept van de death race is dan ook iets dat schreeuwt om lekker veel actie, ontploffingen, haarspeldbochten en kilo's ammunitie. Het is echter niet dat wanneer er een film om schreeuwt, dat we het ook effectief te zien krijgen maar in dat opzicht zit je met Death Race 2 ontzettend goed. De races op zich zijn vaak erg adrenaline-achtig geschoten en worden ondersteund door een heerlijke soundtrack (Black Betty!) die dan ook nog eens op de juiste momenten wordt toegepast. Soms episch, soms ontzettend luid maar het zorgt voor een heerlijke adrenaline rush. Jammer dat dit nooit in de cinema is terecht gekomen, had dat wel willen zien.

De reden waarom de film goed is, zit vaak in kleine dingen. In Death Race komen alle kleine dingen dan ook samen tot één net geheel. Met verhaal en effecten zat het al boven verwachting erg goed maar ook de cast is uitstekend op zijn plaats. Natuurlijk beginnend met Danny Trejo. Niet perse een reden om een film direct te gaan zien maar wanneer ik hem zie spelen, vindt ik hem werkelijk bijna altijd erg goed. Ook hier weet hij zijn rol van Goldberg een erg leuk tintje mee te geven. Ondertussen al een leeftijd van dik in de 60 maar de man blijft maar gaan, wat een heerlijke acteur. Luke Goss is trouwens echt wel de revelatie van de film. Toen ik hem de eerste momenten zag, dacht ik dat hij een soort rip-off was van Statham. Wanneer hij echter wat in zijn spel geraakt beschouw je hem niet als een aftreksel maar gewoon als een uitstekend personage in de film. Ik had het niet verwacht maar Goss slaagt erin om Statham compleet te doen vergeten, chapeau! Ik kon me niet veel meer herinneren van deel 1 maar toch kwamen de personages wel bekend voor. Dat had waarschijnlijk niet het geval geweest als ze de originele acteurs niet hadden gecast en dat geeft toch net dat beetje extra aan de performance van Shou en Koehler. Ook leuk om Sean Bean en Ving Rhames te zien verschijnen in een bijrol. En dan zou ik bijna nog de vrouwelijke bijrollen vergeten. Hoe dat mogelijk is, ik weet het niet want ze hebben een grote indruk achter gelaten. Wat zit er verdomd veel eye candy in de film! Neem nu iemand als Lauren Cohan. Wat een heerlijke bitch speelt ze. Bloedmooi maar o zo verraderlijk en manipulatief. Het is een stereotiep personage maar verdomme, ze doet het fantastisch. Maar dat geldt ook voor de love-intrest van Luke, namelijk Tanit Phoenix die de rol van Katrina vertolkt. De scène waarop ze op het dak van de auto kruipt en een machinegeweer leegschiet op de auto van een tegenstander. Heerlijk!

Ik begon aan deze recensie met het idee dat ik een 3.5* voor deze prequel maar eigenlijk verdient de film dat half puntje extra. Alles past perfect bijeen en Reiné weet er een mooi geheel van te maken. Babes, bullets, veel ontploffingen en een lekker lopend plot. Meer moet een mens niet hebben.

4*

Well America, there you have it, Frankenstein has just been attacked by the French Air Force and he's whipped their derrieres!

Death Race 2000 is gewoon echte pulp. Memorabele karakters waaronder natuurlijk de coole Frankenstein, wat wel raar is is dat wanneer Frankenstein zijn masker op heeft zijn oog een groot litteken is maar wanneer hij zijn masker afzet heeft hij een perfect gezicht. Maar ook de bijrollen zijn geweldig. Sylvester Stallone is magnifiek als Machine Gun Joe, vooral met die scène met zijn Tommy Gun ging ik strijk. Ook Matilda the Hun met haar Nazi navigator zorgden geregeld voor een glimlach.

Verhaal stelt niet veel voor maar die kitscherige auto's waren helemaal geweldig. Alleen wat spijtig van het einde, heel de vaart er wel uit na de dood van Machine Gun Joe De stukken waar Frankrijk van alles de schuld krijgt zijn trouwens ook geweldig.

Amusante cultfilm 3.5*

I don't pay!.. I don't punk!

Ik moet zeggen, die Expendables films hebben ervoor gezorgd dat ik me ben beginnen interesseren in een genre waar ik voorheen niet bijzonder veel mee had. Om de een of andere reden had ik niet zo'n hoge dunk van actiefilms maar dat ben ik nu aan het goedmaken door een eigen Expendable collectie aan te leggen met good old fashioned VHS tapes die ik op rommelmarkten vind. Waarom VHS? Omdat dat werkelijk spotgoedkoop is en het geeft toch een zekere charme aan dit soort films.

Ik koop dan tegenwoordig films waarvan ik de hoofdpersoon ken en kan waarderen want ik ben al wel wat Steven Seagal films tegen gekomen maar dat trek ik gewoon niet. Een mooie collectie is de rode Action Collection van Cannon maar deze Death Warrant (die wel van Cannon is maar bij mijn weten niet in die collectie zit) trok me eigenlijk wel aan vanwege Van Damme. Voor mij legendarisch geworden in Street Fighter en ook hier doet hij het vrij leuk. De gebruikelijke karate kicks komen weer boven drijven en dat gebroken Engels heeft in ieder geval wel iets. Van Damme wordt bijgestaan door een coole badguy, gespeeld door Patrick Kilpatrick (wat een naam eigenlijk) en nog wat bekendere gezichten. Zo is het in ieder geval erg leuk om zowel Armin Shimerman (Principal Snyder uit Buffy!) als Larry Hankin (Mr. Heckles uit Friends!) te zien verschijnen in bijrolletjes. De gebruikelijke love-intrest is weggelegd voor Cynthia Gibb maar die moet eigenlijk bijzonder weinig doen en haar verhaallijn past dan ook niet echt in de film. Een film als deze valt of staat natuurlijk ook met de gevangenen die opgesloten zitten maar met de aanwezigheid van Robert Guillaume als Hawkins en Abdul Salaam El Razzac als Priest zit dat wel goed.

Zonde dan ook dat dit qua verhaal niet altijd even goed uit de verf komt. Het concept op zich waar gevangenen afgemaakt worden vanwege hun organen is wel leuk gevonden maar de uitwerking is niet altijd even geslaagd. Vooral naar het einde toe lijkt de film de pedalen wat kwijt te geraken naarmate het eindgevecht met de Sandman vorderde. Van Damme krijgt het pak rammel van zijn leven (wel hilarisch hoe hij gewoon elke keer werd weggesmeten) maar slaagt er dan opeens in om de Sandman toch te kunnen verslaan omdat die als een idioot de poort van een oven opent en niet lang daarna vakkundig in die oven zelf wordt getrapt via een karate stamp van onze Muscles From Brussels. Hier kon ik nog mee leven, al was het op het randje, maar dan komt de Sandman nog eens eventjes terug uit die oven komt gekropen en gaat hij gewoon verder met vechten. Dat gaat er nu net dat tikkeltje over waardoor de film ietwat puntenverlies lijdt. Het is nu niet dat de film voor de rest zo enorm geloofwaardig (verre van zelfs) maar het is toch een jammerlijke zet.

Vermakelijke film maar niet meer dan dat. Van Damme is goed op zijn plaats (al vond ik zijn rol in Expendables 2 wel heel wat stoerder) en hij wordt omringd door een vrij degelijke cast. Het verhaal op zich heeft wat potentie maar de climax is ietwat teleurstellend en blijft te lang duren. Ach, ik heb me in ieder geval toch weer vermaakt.

3*

Do you believe in Jesus? You're gonna meet Him

Het was pas met de remake die er zit aan te komen (of ondertussen zelfs al is uitgebracht) met Bruce Willis in de hoofdrol dat ik me voornam om nu eindelijk eens aan de Charles Bronson variant te beginnen. Een film met een stevige status en ook eentje die maar liefst 4 sequels op de markt bracht. Allemaal met Charles Bronson in de hoofdrol (regisseur Michael Winner keerde zelfs voor de tweede en de derde film terug) dus als dit meeviel, dan had ik een fijne reeks in het vooruitzicht.

Maar valt me eigenlijk een beetje tegen. Naar het schijnt was Bronson zelf niet zo overtuigd dat de rol van architect Paul Kersey iets voor hem ging zijn en ik kan hem daar geen ongelijk in geven. Het stukje in Hawaï aan het begin oogt nogal geforceerd (al zorgt het wel voor een goede drijfreden voor Kersey om schurken te beginnen afknallen, hij beslist dat pas te doen wanneer hij zijn vakantiefoto's terug te zien krijgt) maar gelukkig begint hij al snel dood en verderf te zaaien. Winner verliest niet veel tijd met nodeloze introducties, al had het stukje in Tucson waar hij zijn pistool krijgt wat korter gemogen, en het resultaat laat zich raden. De confrontaties ogen ietwat knullig bij vlagen, maar dat geeft net dat beetje extra realisme. Kersey is geen volbloed killer die zich opeens ontpopt tot meedogenloze killer (al heeft hij natuurlijk wel ervaring opgedaan in een oorlog) en ik ben al blij dat hij niet onschendbaar is gebleken. Voor een wraakfilm bevat dit de gebruikelijke elementen en is het alleen merkwaardig te noemen dat de drie boefjes die Kersey's vrouw vermoorden gewoon niet meer in de film voorkomen.

Dacht in ieder geval dat die een grotere rol gingen krijgen, zeker omdat één van die gastjes een jonge Jeff Goldblum is. Kon me zijn carrière niet goed voor de geest halen en ging er vanuit dat hij in 1974 al wat naam had opgebouwd, maar het is zowaar zijn filmdebuut! Film steunt vooral op Bronson verder en die doet het vrij goed. Niet altijd even overtuigend, maar hij straalt een zeker charisma uit dat perfect bij dit soort personages past. Bronson wordt verder nog ondersteund door een redelijk miserabele rol van Vincent Gardenia (als agent Ochoa) en natuurlijk het duo Hope Lange (Joanna, Paul's vrouw) en Kathleen Tolan (Carol, Paul's dochter) waarvan vooral de eerste Bronson laat ontdooien. Geen idee trouwens wie er verantwoordelijk is om Steven Keats te kiezen voor de rol van schoonzoon maar die staat te acteren als een natte krant. De dialogen tussen hem en Bronson zijn misschien wel het slechtste dat ik de afgelopen jaren heb gezien.

En zo zijn er wel wat meer 'ergernissen' aan deze wraakfilm. Interessant om eens gezien te hebben, al is het enkel en alleen maar voor zijn status, maar een echt goede film is het niet. Ben op zich wel benieuwd wat de sequels gaan brengen, maar die zullen wel eens voor een andere keer zijn. Ik vrees dat dit anders iets teveel in herhaling gaat vallen. Leuk groezelig jaren '70 sfeertje en Bronson die hier toch mee weggeraakt, maar voor de rest niet veel bijzonders.

Nipte 3*

Pasolini en Boccaccio

Ik vraag me af of het Pier Paolo Pasolini zelf was of iemand anders die het oeuvre van de regisseur onderbracht in thema's. Zo had de Italiaan eind jaren '60 de zogenaamde "Mythical Cycle" op de kijkers losgelaten en Il Decameron zou het begin zijn van "Trilogy of life", met The Canterbury Tales en Arabian Nights als de twee andere delen. Het zou een meer komische aanpak zijn en met onder andere Uccellacci e Uccellini bewees Pasolini dat hij dat genre wel onder de knie had.

Al ben ik hier niet helemaal tevreden over. Il Decameron is een verfilming van het gelijknamige boek van Giovanni Boccaccio. Daarin worden een aantal verhalen verteld die vooral thematisch gelinkt zijn. De 9 episodes gaan namelijk vooral over liefde, wat hier vaak wordt gelijkgesteld aan lust, en daarin zitten een paar erg komische dingen tussen. Ik vond vooral (net zoals de meesten precies) het segment met de doofstomme en de nonnen het leukst, maar ten opzichte van elk leuk verhaal hangt ook een lelijke stinker. De drie broers die gaan afrekenen met het vriendje van hun zuster of de man die beweert dat hij de vrouw van zijn vriend kan veranderen in een muilezel.. Het was in ieder geval niet altijd mijn kopje thee. Iets wat ook te wijten is aan het feit dat Pasolini erg weinig moeite doet om de verhalen iet of wat in elkaar te laten overlopen. Sommige stukken worden abrupt afgebroken, het verhaal van de schilder wordt om de een of andere reden verspreid tussen een aantal andere verhalen en na een tijd heb je het wel gehad met de vunzigheid die de man tentoon spreidt. Misschien één à twee verhalen ertussenuit geknipt (liefst de zwakste natuurlijk) en je had een beter resultaat gehad.

Il Decameron is wederom een Pasolini met de bekende koppen. Er is zelfs een kleine cameo weggelegd voor Silvana Mangano als de Madonna in de droom van de schilder. Die rol van schilder werd dan weer door Pasolini zelf gespeeld en ook Franco Citti en Ninetto Davoli zijn weer van de partij. Het begint een traditie te worden dat er wel iemand van dat groepje ineens tevoorschijn komt en het beginnen langzaamaan acteurs te worden die ik altijd met Pasolini ga associëren. Vraag me ook af of ik types zoals Davoli of Citti (Mangano is een andere klasse) nog in iets anders ga kunnen zien. Ze hebben een nogal specifieke stijl qua acteren, geldt zeker voor Davoli, maar het gaat perfect samen met de stijl van Pasolini.

Wat ook een traditie begint te worden is het feit dat ik niet goed weet wat ik met de film aanmoet. Pasolini is een man die veel in zijn macht had, die altijd wel interessante dingen in zijn films weet te steken, maar waar ook meestal wel ergens iets serieus misloopt. Il Decameron past dan ook perfect in dat straatje.

3*

If the cash is there, then we do not care

Altijd leuk om op een avond een mini-marathon van horrorfilms te houden. Na het redelijke Hunger besloten we om Deep Rising er nog even achter te gooien, een film waar ik het donkerbruine vermoeden van had dat ik hem ooit al eens had gezien. Ik bleek de film te verwarren met Ghost Ship (die hier eigenlijk echt wel redelijk hard op lijkt) maar ik hoopte wel op een iets betere film dan de andere bootfilm. Wel, dat is nu niet echt uitgekomen.

Deep Rising is nochtans wel een vrij amusante film. Het is één van de weinige films die ik ken waar werkelijk elk personage misdadig van aard is (Finnegan is weliswaar een twijfelgeval maar zijn filosofie getuigt van een zeker huurlingengehalte) en het blijft altijd wel leuk om te voorspellen wie de volgende is die het loodje zal leggen en op welke manier. Alleen zonde natuurlijk van dat volstrekt belachelijke einde. Dat Finnegan en Trillian overleven, dat was te verwachten en daar heb ik op zich geen probleem mee. Dat Joey komt aangepeddeld op een surfbord, daar heb ik het al wat moeilijk mee maar dat ze uiteindelijk op een soort van Jurassic Park eiland terecht komen met een vulkaan en een wezen dat nog gevaarlijker klinkt dan hetgeen waar ze juist aan zijn ontsnapt? Neen, dat had voor mij echt niet gehoeven en is een serieuze domper.

Aah, Famke Janssen. De Nederlandse schone die het hart van menig comicliefhebber sneller heeft doen laten slaan als Jean Grey in de X-Men saga. Als ik de regisseur was geweest, ik had haar in ieder geval nooit die rode jurk laten wisselen voor het grease monkey plunje waarmee ze het merendeel van de film rondloopt. Eens ze van klederdracht gewisseld is, valt het ook op dat Janssen eigenlijk niet veel nut heeft in de film en er alleen maar bijloopt als mooie beeldvulling. Treat Williams heeft op zich nog wel een paar leuke one-liners als Finnigan maar begint op den duur wel wat te irriteren met zijn continue 'Now what'. Dan zijn de huurlingen wel een stukje amusanter. Qua CGI kan dit er nog wel mee door trouwens, ik had het eerlijk gezegd erger verwacht. Het ziet er af en toe wel wat gedateerd uit maar ondertussen blaast de film toch ook alweer zijn 15e kaarsje uit dus dat bedek je dan wat met de mantel der liefde.

Nogal een dertien in een dozijn film die nooit boven de middelmaat uitkomt. Famke Janssen en Treat Wiliams vormen op zich wel een leuk duo maar Williams begint op den duur wat te irriteren. Deep Rising is uiteindelijk een film geworden waar je met één keer kijken wel genoeg van hebt.

2,5*

If you thought it was just a trick of the mind, prepare yourself for the truth

Ik kende de film al van titel en hoewel het concept me wel aansprak is het er nooit van gekomen om de film te zien. Maar gisteravond was er een kameraad die heel lyrisch sprak over de film dus ineens maar opgezet.

Zoals hierboven gezegd spreekt het concept van tijdreizen me wel hard aan. Vooral wanneer er parallelle universums worden aangesproken (hier gebeurt dat nu niet) maar voor dat soort films stel ik wel één voorwaarde. Er mogen geen te grove fouten worden gemaakt en dat is nu net waar Deja Vu compleet de mist ingaat. De film bevat gewoon teveel plotholes. Zo klopt het eind van de film waar Washington terug in de tijd gaat meestal langst geen kanten omdat de makers zelf lijken te twijfelen of de toekomst nu vast staat of nog kan aangepast worden met als gevolg dat er een mengelmoes van situaties ontstaan die elkander eigenlijk serieus tegenspreken. Heel het tijdreizen wekt bij mij ook nog wel wat vragen op. Waarom kun je alles zien van 4 dagen en 6 uur geleden, uit alle standpunten dan ook nog eens maar wel maar één keer? Er wordt ook nooit een deftige uitleg gegeven. Het concept is dus al niet echt origineel maar de uitwerking van het verhaal is nog minder. Misschien is het omdat ik recent Minority Report heb gezien maar ik vond dat Deja Vu door het oplossen van een moord die al gepleegd is om deze alsnog te voorkomen vrij veel gelijkenissen vertoont met Spielbergs film.

Ik heb Washington altijd een sterke acteur gevonden maar de laatste tijd speelt hij gewoon constant hetzelfde type. Een type dat hij wel uitstekend neerzet maar toch irriteerde ik me er aan dat ik precies naar Man of Fire 2 of Out of Time 2 zat te kijken. Val Kilmer heeft maar een klein rolletje maar zet dit dan wel uitstekend neer. Rest van de cast kwam ook nog wel overtuigend over maar nergens zit er een uitschieter tussen.

Tony Scott staat bij mij garant voor een serieus actie spektakel maar jammer genoeg slaagt hij er hier niet in om het allemaal interessant te laten overkomen. Er was eigenlijk maar één scène, Washington die een auto achtervolgt in zowel het heden als het verleden die echt knap overkwam maar de rest was slaapverwekkend en kwam ontzettend rommelig over. De ontploffing aan het begin van de film waar hier een aantal mensen zijn over te spreken vond ik eigenlijk ook niet zo uitzonderlijk.

Ik kan me voorstellen dat wanneer je je niet echt concentreert op de plotholes dit wel eens een redelijke film kan zijn maar bij mij werkt dat niet.

2*

Gij zult geen afgoden vereren, maar Mij alleen aanbidden en boven alles beminnen

De Dekalog reeks was onder mijn ogen gekomen door de trilogie Trois Couleurs. De films leken me wat en ik ging eens kijken of ik nog iets van de regisseur kende en deze tiendelige reeks leek me best wel interessant maar ik vond ze niet direct en ze verdwenen uit mijn gedachten. Mijn verrassing was dan ook groot toen mijn leraar Godsdienst opeens met het eerste deel afkwam...

De Dekalog reeks concentreert zich vooral op de 10 geboden waarvan het eerste over Godverering gaat. Gelukkig legt Kieślowski het er niet al te dik op maar laat hij vooral de kijker ontdekken wat nu goed en slecht is en slaagt hij er bijna in om vooral niet zelf een oordeel te vellen. Ik zeg bijna want ik kreeg het gevoel dat hij probeerde te insinueren dat de mens meer en meer vertrouwde op hedendaagse technologie en dat dat geen goede zaak is. Iets wat zeer duidelijk wordt naarmate de film vordert en dat vader en zoon bereken hoe dik het ijs is met de computer maar dat er ergens een fout gebeurt en dat de jonge Pawel sterft. Ook kwam het effectieve einde waar Krzysztof ineens toch van God 'switcht' te geforceerd over en doet het afbreuk aan de gehele film. De zoektocht die daaraan vooraf ging waar hij toch probeert zijn kalmte te behouden maar zich langzaam realiseert dat zijn zoon dood is was dan wel weer ijzersterk weergegeven. Eén ding snap ik nog wel niet zo goed, wat was er nu met de jongen zijn moeder? Was ze weggegaan of was ze gestorven?

Dit eerste deel bevat niet veel personages. Ruw gezegd heb je eigenlijk maar 2 hoofdrollen en 1 bijrol. De hoofdrollen van vader en zoon worden respectievelijk door Henryk Baranowski en Wojciech Klata zeer sterk neergezet maar de bijrol van tante Irena, neergezet door Maja Komorowska, stelt teleur. Ze slaagt er niet in om haar personage geloofwaardig neer te zetten en wordt daardoor overklast door Baranowski.

Interessant gegeven deze Dekalog reeks. Misschien toch eens achter de vervolgen gaan.

3.5*

And when death calls, you'll be screaming like a baby

Langzaamaan begin ik zowat door mijn voorraadje Chuck Norris films te geraken. Ooit eens in een wilde bui een resem van zijn films aangeschaft, dit is nummer 9 als ik me niet vergis, en eigenlijk was enkel Hellbound iet of wat de moeite waard. Ik heb een tijd gewacht met deze Delta Force 2 omdat ik het eerste deel nog niet had gezien, maar ik was ondertussen de man met de baard wel weer wat beu geraakt en had niet veel zin om mijn voorraad opnieuw te vergroten. Dan maar de goede hoop er op nahouden dat het niet noodzakelijk ging zijn om de eerste film te hebben gezien.

Dat is volgens mij absoluut ook niet nodig, want met uitzondering van wat kleine details misschien heb ik nergens het gevoel dat ik iets mis. Dat is dan ook het globale gevoel dat ik bij deze The Colombian Connection heb: ik had niets gemist als ik de film nooit had gezien. Dit is weer zo'n standaard Aaron - Chuck combinatie die nergens echt boven het gemiddelde uitkomt. Een verhaallijn die met haken en ogen aan elkaar hangt die uiteindelijk resulteert in onze bebaarde vriend die heel de boel moet gaan redden. Klinkt op zich nog wel leuk, maar Norris acteert bijzonder zwakjes (die vechtscène met die boefjes in het restaurant..) en het is echt wachten tot hij eindelijk eens in gang schiet. Daar zit hem dan ook het probleem bij deze sequel, het duurt zo vreselijk lang vooraleer we eindelijk eens wat actie zien. Wat ook niet helpt natuurlijk is dat dit allemaal nogal vrij inwisselbaar oogt. Het is nu alweer een paar dagen geleden dat ik de film heb gezien en ik heb echt moeite om me nog bepaalde zaken voor de geest te halen. Kan ook aan mij liggen uiteraard, maar dat lijkt me toch nooit een goed teken.

Geen hoogvlieger dus van de Chuckmeister, maar gelukkig is daar nog een uitstekende Billy Drago. Dit soort films kan echt wel naar een hoger niveau gedragen worden door een schmierende slechterik en jongens toch, die Drago kan schmieren! Een heerlijk fout figuur dat ervoor zorgt dat het allemaal nog wel wat draaglijk blijft. Zoals gezegd doet Chuck weer zijn vertrouwde kunstje en dat lukt hier niet zo goed. Hij heeft ook al aangegeven dat hij absoluut niet tevreden was met het script en het eindresultaat, je zou verwachten dat de broers toch wat beter met elkaar konden communiceren, en het lijkt zelfs of hij tijdens het filmen het al had opgegeven. Uiteraard zijn er nog de nodige bijrollen, maar die kan ik me net als het plot al helemaal niet meer herinneren. Zal dus niet al te denderend zijn geweest.

De enige film die me nu nog rest is zowaar het regiedebuut van Aaron Norris, namelijk Braddock: Missing in Action III. Ook hier de voorgaande films wederom niet gezien, maar ook dat zal geen onoverkomelijk euvel zijn lijkt me. Hopelijk een wat goede afsluiter van mijn Norris periode, ik vrees er echter voor.

1.5*

De ultieme feelgood movie

Soms kun je echt chance hebben met rommelmarkten. Het was een dag goed weer in Juli (maak dat mee!) en op een zondag besloten we een rommelmarktje te doen. Op zich niet veel speciaals maar in een kartonnen doos op de grond zat een stapeltje Franse DVDs. Een hoop werk van Louis de Funès met maar één probleem: er was geen ondertiteling bij. Ik bleef echter toch nog wat graven en haalde er opeens deze Les Demoiselles de Rochefort uit. Ik pakte de film vast en sprong een gat in de lucht toen bleek dat er Engelse ondertiteling was. Ik betaalde de verkoper de twee euro die hij voor de film vroeg en nam de film mee.

Vanwege de herexamens is Augustus maar een triestige tijd ten huize Metalfist dus wordt er gemakkelijk gekozen voor amusante en kleurrijke films. De kleuren spatten van de hoes van de DVD af en er was geen twijfel dat dit perfect aan die eisen ging voldoen. Gisteravond ineens maar opgezet en over de hele lijn gelijk gekregen. Les Demoiselles de Rochefort is kleurrijk, vrolijk, amusant, ... van de eerste tot de laatste minuut. Zelfs de dramatische momenten (Dutrouz die de sadistische moordenaar blijkt te zijn) slagen er niet in om maar enige vorm van duisternis op de film te werpen. Daarmee ook dat dit voor mij de ultieme feelgood film is want al de overdreven vrolijkheid werkt erg aanstekelijk. Dat komt natuurlijk ook voornamelijk aan de setting die Demy voor zijn film uitkoos. De steden Avignon, Hyeres, Toulouse, en La Rochelle waren onder andere nog in de running maar volgens mij zou er geen enkel stadje beter tot zijn recht zijn gekomen dan Rochefort. Qua verhaal heeft Les Demoiselles trouwens ook nog genoeg charme om de gehele speelduur te blijven boeien. Demy schotelt ons een stadje voor waar iedereen op de een of andere manier wel aan elkaar gelinkt is (zij het in de familiale zin of in de romantische zin) en het is afwachten tot de laatste minuten of nu iedereen bij de juiste persoon gaat terecht komen maar over het algemeen kun je best wel tevreden zijn met de afloop van de film.

De reden waarom ik een gat in de lucht sprong bij het vinden dan deze film is eigenlijk vanwege twee namen, Catherine Deneuve en Françoise Dorléac. Hoewel de zussen hier een tweeling spelen waren ze dat in het echte leven niet, er zit een jaar tussen, maar ze kunnen er erg makkelijk voor door gaan. vandaag de dag is Deneuve de bekendste van de twee maar in de jaren '60 was dat in ieder geval nog niet zo. Dorléac was juist de reden waarom Deneuve in de filmbusiness is gegaan en wanneer je haar korte carrière bekijkt (ze overleed jammer genoeg een jaar na deze film in een auto-accident) kun je zien dat ze heus nog wel wat in haar mars had. Ze weet de rol van Solange met zo'n joie de vivre over te brengen dat ze van het scherm bruist. Dat geldt trouwens even goed voor Deneuve en dat is nog net iets interessanter doordat ik haar altijd als de meest afstandelijke, koelste van de twee zussen heb gezien. Beide zijn hier trouwens werkelijk oogverblindend mooi. Leuk trouwens om Gene Kelly nog te zien passeren. Nog niet zo enorm veel van hem gezien maar de dansstijl doorheen de film ademt zijn naam. Wel jammer trouwens dat niemand van de cast (met uitzondering van Danielle Darrieux, moeder Garnier) echt zingt maar dat het later allemaal gedubt is door echte zangers, het haalt toch wel wat van de sfeer weg.

Er stond ook nog een documentaire als bonus op de DVD (Les demoiselles ont eu 25 ans, die geregisseerd is door Agnes Varda, de vrouw van Demy en ook even te zien in de film als de non in de muziekwinkel) maar die is jammer genoeg niet ondertiteld. Gelukkig is de hoofdfilm dat wel en is die erg sterk. Zelden zo'n vrolijke bedoening gezien maar het verveelt of irriteert nergens. Erg leuk.

4*

Wait a minute, this is the future. Where are all the phaser guns?

Ik had nog eens zin in zo'n ouderwetse actiefilm. De laatste tijd val ik dan meestal terug op Arnold Schwarzenegger of Jean-Claude Van Damme, maar het schoot me te binnen dat ik ook nog wel wat Sylvester Stallone films had liggen. Even staan twijfelen tussen Demolition Man en Lock Up om uiteindelijk voor de eerste te gaan. Films die zich afspelen in de toekomst hebben namelijk wel vaker een streepje voor bij mij.

Het valt meteen op dat Demolition Man goed heeft gekeken naar het boek Brave New World. Kleine details vooral zoals de naam Lenina Huxley (het boek is geschreven door Aldous Huxley met als vrouwelijk hoofdpersonage Lenina), het jaar 2032 (het boek werd exact 100 jaar eerder gepubliceerd in 1932) en nog wat verwijzingen naar de 'Savage' (al wil ik dit nog wel als een toeval beschouwen). Echter heel de futloze maatschappij waar alle vreugde uit is verwijderd lijkt zo uit het boek te komen. Met als verschil natuurlijk dat er hier een psychotische gangster en een allesvernietigende flik in de mix worden gegooid. Het zorgt in ieder geval voor een leuke tegenstrijdigheid en die wordt bovendien nog eens ondersteund door een aantal toffe one-liners. De Schwarzenegger joke, het constante vloeken en de bijhorende boetes, de schelpen (waar trouwens een bizarre uitleg rond is gegeven door Stallone dat het de bedoeling was dat je twee schelpen gebruikt als een soort van chopsticks om de lichaamssappen uit het lichaam te halen...) en wat weet ik nog allemaal. Beetje jammer dan ook dat het plotje rond Edgard Friendly er wat met de haren is bijgesleept om een reden te kunnen geven waarom Phoenix ontwaakt is. Dat had beter gekunnen.

Dan kijk je in jaren niets van Wesley Snipes en voor je het weet heb je in een week twee films met hem achter de kiezen. Ik dacht altijd dat Blade zijn doorbraak was, maar hij mocht in 1993 al een grote rol op zich nemen als de gangsters Simon Phoenix. En het is één van zijn beste rollen, want Snipes is gewoon erg leuk en overdreven psychotisch. De publiekstrekker was echter Stallone en dit zijn toch het soort rollen die een kolfje zijn naar zijn hand, namelijk een flik die zich van niets of niemand iets aantrekt. Beetje vreemd ook om Sandra Bullock hier tegen te komen. Ze is sowieso al niet één van mijn favoriete actrices, maar ze is hier ook gewoon erg zwak. Enige leuke scène is de sex scène, al lag dat ook vooral aan de mimiek van Stallone. Let ook nog op kleine bijrollen voor Rob Schneider (als, hetzij nogal irritante, mede-agent) en Jack Black als een handlanger van Friendly. Stallone slaagt zijn wapen weg nadat Spartan en Huxley in de riool zijn gegaan in de dialoog tussen Spartan en Friendly. Ongeveer vlak nadat hij "So stay here, be well and Cacteau's an asshole!" zegt kun je Black spotten.

Erg tof filmpje in ieder geval dat net iets te veel schoonheidsfoutjes heeft om 4* te kunnen rechtvaardigen. Al sluit ik niet uit dat dat in de toekomst nog wel gebeurd, want Street Fighter is daar uiteindelijk ook terecht gekomen. Soit, één van de leukste rollen van zowel Stallone alsook Snipes. Een debuut dat kan tellen voor Marco Brambilla, vreemd dat zijn overige werk niet bekend is.

3,5*

De appel valt niet ver van de boom

Geen idee meer hoe ik exact bij Mario Bava terecht ben gekomen, ik geloof dat het dankzij de DVD van Black Sabbath was die in mijn broer zijn collectie was verzeild geraakt door de aanwezigheid van Boris Karloff maar het was nagenoeg liefde op het eerste zicht. Ik nam me voor om eens wat meer van zijn oeuvre te gaan zien en hoewel ik vaak een "net niet' gevoel bij hem heb, blijft het wel een regisseur die ik nagenoeg blind zal aanschaffen. Het ging zelfs zo ver dat ik eigenlijk wel eens wou zien wat zijn zoon qua talent had en vandaar dus eens aan Demons begonnen.

Het is weliswaar niet mijn Lamberto Bava doop (in een ver verleden eens de erg verdienstelijke miniserie Caraibi gezien) maar wel de eerste keer dat ik hem dus in een horrorsetting zie en jongens toch, wat smaakt dit naar meer! Alles wat ik tof vind aan dit soort films lijkt hier wel samen te komen en het is echt genieten van de eerste tot de laatste seconde. Van heel de setting in de cinema (de schreeuwen zijn niet echt, het is het Dolby geluid...) tot de sfeer (die scène die ook op de poster staat waar je de demonen met lichtgevende ogen de trap ziet opkomen!) tot de soundtrack (Saxon! Mötley Crüe! Billy Idol! Een heerlijk elektrische versie van In The Hall of the Mountain King!) tot de vele slachtoffers (wie neemt er nu in hemelsnaam haar blinde man mee naar de cinema, alleen maar iemand die een affaire heeft natuurlijk!) tot de vele geweldige personages en one-liners (pooier Tony met zijn vriendinnetjes! Die punks met hun coke in een coca cola blikje!) tot natuurlijk die geweldige climax met de moto en die toffe ontsnapping waar dan toch nog een twist aangegeven moet worden met Cheryl die toch ook een demon is geworden. Blijkbaar zijn er nog wel een aantal vervolgen gemaakt, waarvan eentje zelfs door Bava himself, maar ik betwijfel of die echt aan dit kunnen tippen.

Visueel dus ook echt wel heerlijk. Deed me zowat qua stijl af en toe aan het werk van Tom Savini denken maar Bava maakt er gewoon een heerlijk algemeen geheel van. Zeker als je bekijkt dat ik het eigenlijk absoluut niet heb met dit soort openbarstende etterbuilen.. Gewoon echt veel degelijk handwerk en die close-up van de transformatie van het gebit van één van de slachtoffers is indrukwekkend. Zo'n zaken kun je gewoon niet met de computer goed krijgen. Fijn dat Arrow in ieder geval ook de uncut versie heeft uitgebracht, anders mis je echt wel wat van de beste scènes uit heel de film. Qua cast is dit gewoon het ene na het andere personage dat naar de slachtbank wordt geleid en Bava heeft zijn acteurs/actrices dan ook niet bepaald op hun acteertalent binnen gehaald. Maakt dat iets uit? Natuurlijk niet, want nu lijkt het gewoon alsof hij echt wat willekeurige mensen voor de camera heeft gehaald en er vooral op heeft gehamerd dat ze weinig mochten veranderen aan die typische jaren '80 coupes en kleding.

Heeeeerlijk! Ik heb er geen andere woorden voor. Geen al te lange speelduur en geen lange aanloop tot dan eindelijk de hel losbarst, nee gewoon eigenlijk vanaf het begin knallen. Het is te merken dat Lamberto de zoon van Mario is, want hij laat hier visueel af en toe dingen zien waar zijn vader ongetwijfeld trots op zou zijn geweest. Ik had het echter niet verwacht, maar op de andere gebieden overtreft hij zijn vader zelfs. Ik denk dat ik een nieuwe favoriete horrorregisseur heb gevonden..

4.5*

Mother of Satan! Could this be the end of Baby Oopsy Daisy?

Maandag is sinds een aantal weken omgedoopt tot Full Moon avond ten huize Metalfist. Een goede maand geleden was ik aan de Puppet Master reeks begonnen maar blijkbaar bleken die wel wat crossovers te hebben en dan in het bijzonder met een aantal andere franchises uit de Full Moon stal. Dollman passeerde al vorige week en vandaag was het dan de beurt aan Demonic Toys. Ik hoopte vooral op iets dat de kwaliteit van Dollman kon benaderen.

En zowaar, eigenlijk wel. Vreemd genoeg is de Puppet Master net de reeks die het laagst scoort tot nu toe met 2x 2.5* en 1x 3* maar Demonic Toys zit al vanaf het eerste deel op een ruime 3*. De film ligt weliswaar wat in het verlengde van de Puppet Master reeks dus liefhebbers van die franchise zullen hier ook wel aan hun trekken komen. Het is alleen zo het soort film geworden waar je echt je best moet doen om je niet te irriteren aan het aantal plotholes en domme beslissingen van de personages. De arrestatie van de twee wapenverkopers aan het begin van de film is al het toppunt van knullig politiewerk maar ook eenmaal binnenin het warenhuis blijken de personages de reflexen van een stel luiaarden te hebben. Het plotje hangt voor de rest met haken en ogen aan elkaar maar laten we eerlijk zijn, dit soort films kijk je niet voor het hoogstaande plot. Er moet bloed vloeien en dat vloeit gelukkig genoeg rijkelijk.

Hoewel, dat is misschien ook niet helemaal waar aangezien de moorden nogal redelijk offscreen blijven. Demonic Toys bevat nog van dat good old fashioned puppeteer werk en dat is over de gehele lijn goed geslaagd. Hier en daar oogt het vandaag de dag wat knullig, maar twee van de belangrijkste figuren zien er uitstekend uit: namelijk Baby Oopsy-Daisy en de Jack in the Box. Zeker die eerste krijgt een hele resem fijne one-liners ter beschikking en het is hopen dat die nog terug opgelapt wordt in één van de vervolgen. De echte mensen mogen allemaal dood blijven in ieder geval, zelden zo'n zootje ongeregeld bij elkaar gezien. Ellen Dunning komt (letterlijk) uit de lucht gevallen als Anne en houdt het veel langer vol dan ik had verwacht. Tracy Scoggins is een mooie verschijning als Judith maar acteert enorm houterig en dan nog maar te zwijgen over Bentley Mitchum als delivery boy Mark.

En toch is dit nog niet zo'n even slechte cast als in de eerste Puppet Master maar die acteurs waren wel erg slecht. Dollman is tot nu toe het hoogtepunt in deze franchise, maar Demonic Toys was eigenlijk ook nog een onverwacht leuke zit. Volgende week wordt het Bad Channels en daarna terug naar de Puppet Master reeks met het 4e deel. Of misschien gooi ik Dollman vs. Demonic Toys er nog wel ergens tussen.

3*

Here's Jackie

Van de franchises die ik tot nu toe van Full Moon heb gezien (Puppet Master, Dollman en Demonic Toys) is de laatste toch mijn minst favoriete. De reeksen lopen wat dooreen en de creaties strijden regelmatig tegen elkaar maar om eerlijk te zijn was dat ook nooit met veel succes en dat moeten ze bij Full Moon ook hebben geweten. Na het miserabele Puppet Master vs. Demonic Toys besloten ze om het roer om te gooien en terug met een rechtstreeks vervolg op de eerste Demonic Toys te komen.

Vergeet dus alle gebeurtenissen uit Puppet Master vs. Demonic Toys en Dollman vs Demonic Toys en sidder en beef met Demonic Toys: Personal Demons! Ik hoopte echt dat voorgaande zin de waarheid ging zijn maar niets is minder waar. Dit is veruit het zwakste dat ik uit de Full Moon stal heb gezien en Demonic Toys 2 is echt gewoon één van de meest slechte films ooit, nog een heel stuk zwakker dan de crossovers dus die het met 1.5* (voor Puppet Master) en 2.5* (voor Dollman) moesten doen. Een rechtstreeks vervolg dus maar vreemd genoeg kan de vreemde persoon die de poppen na de gebeurtenissen van de eerste film repareert enkel maar Baby Oopsy-Daisy en Jack Attack terug aan de praat krijgen. Geen Grizzly Teddy dus - die kleine cameo niet meegerekend - maar je krijgt wel een zekere Divoletto voor de kiezen. Misschien wel één van de minst angstwekkende figuren die ik al heb gezien en het enige wat nog iet of wat grappig is, is het feit dat Baby Oopsy-Daisy hem continu Guido noemt. Erg zonde eigenlijk, want op zich zit hier best wel wat potentie in. Een toffe locatie (een verlaten kasteel), veel lompe personages (met verliefde tieners en flink wat overspel) en zelfs een heuse seance en een poort naar de hel.

Het resultaat is echter belabberd. Blijkbaar is dit ook nog een vervolg op Hideous! uit 1997 waar Michael Citriniti al eerder de rol van Dr. Lorca op zich nam. Jammer dat ik het op voorhand niet wist, want ik probeerde de crossovers wat in de juiste volgorde te zien maar ik betwijfel of het een goede film is. Charles Band hemzelf is vooral een knip- en plakregisseur die vooral uit andere films gaat lenen. In ieder geval is Citriniti sowieso al een belabberd acteur maar het is nog niet zo erg als Elizabeth Bell (zijn verloofde), Lane Compton (zijn stiefzoon) of William Marquart (zijn chauffeur). De meest opvallende verschijningen zijn Selene Luna en Leslie Jordan maar ook dat zijn niet meteen acteurs om over naar huis te schrijven. Alli Kinzel moet het als Caitlin allemaal in goede banen leiden maar net zoals Lauraline vroeg ik me vooral af hoe zij hier in verzeild was geraakt.

En dan heb ik het nog niet over de CGI gehad! Hoe kan ik dat nu nog vergeten.. Kort gezegd: het ziet er niet uit. Weg is het puppeteering uit de vorige films en wat we er voor in de plaats krijgen is iets wat eender welke tiener met een laptop uit zijn mouw zou kunnen schudden. Houterig, onlogisch, lelijk, ... Ga zo nog maar even door. Neen, ik ben blij dat de Demonic Toys reeks dood en begraven lijkt te zijn. Dollman (en Bad Channels!) zijn het leukst en Puppet Master heeft ook nog zijn charme maar dit? Dit is gewoon crap.

0.5*

"Blood will have blood" they say. Well, there must be no more blood on our souls

Hammer, toch één van mijn favoriete productiemaatschappijen en met uitzondering van de Shaw Brothers studio ken ik ook geen enkele andere maatschappij die zo'n smoelwerk op hun films kan plakken. Het is soms wat zoeken om nog eens een film uit hun talrijke oeuvre tegen te komen, maar af en toe gooien ze een overstock voor nog geen twee euro in de winkel. Demons of the Mind is de laatste nieuwe aanwinst ten huize Metalfist.

Jammer genoeg ook één van de zwakste, misschien zelfs wel de zwakste tout court, Hammer film die ik tot nu toe heb gezien. De barokke setting voelt vertrouwd aan, de gebruikelijke Hammer elementen komen vrij goed tot hun recht, maar de uitwerking die Peter Sykes aan de film geeft is flauw en onsamenhangend. Al moet ik hem wel pluspunten geven dat hij eens een andere twist aan het hele 'baron woont in een kasteel waar rare dingen gebeuren en de bewoners van het omliggende dorpje durven 's nachts niet buiten te komen' gebeuren probeert te geven. Het resultaat (gevuld met onder andere incest en een priester die niet weet wat hij eigenlijk in hemelsnaam in dat woud komt doen) werkt echter slaapverwekkend en het werd op den duur aftellen naar het einde. Hier en daar wel wat goede ideeën, vandaar ook nog de 1,5*, maar dan vond ik Blood from the Mummy's Tomb en Dr Jekyll & Sister Hyde leukere films uit de Hammer boxset. Moet alleen To the Devil a Daughter nog eens ergens los op de kop kunnen tikken, maar dat terzijde.

Hammer staat altijd garant voor mooie vrouwen, althans toch zeker in hun horror periode. Demons of the Mind is daar geen uitzondering op en bevat zelfs naar Hammer normen vrij veel naakt. De film is meteen ook het debuut van Shane Briant, maar het was geleden van Horst Janson in Captain Kronos dat ik nog zo'n waardeloze acteur heb gezien. Oorspronkelijk was de hoofdrol trouwens weggelegd voor zangeres Marianne Faithfull. Wat op zich vreemd is, want Faithfull hing begin jaren '70 nogal aan de drugs en produceerde erg weinig albums (Love in a Mist kwam uit '67 en het was pas 10 jaar later dat ze met Dreamin' My Dreams kwam), maar werd last-minute dus ook hier vervangen door Gillian Hills. Beetje zonde, vraag me af wat die combinatie had gegeven.

Basisidee is op zich nog wel goed, maar de uitwerking laat dus flink wat te wensen over. Het is dat die typische Hammer stijl er hier vanaf druipt waardoor ik dit nog wel wat kan waarderen. Toch één van de minste films voor mij, maar blijkbaar denkt de gemiddelde stemmer er hier anders over.

1.5*

I've only been around for 5 years. There's a lot of stuff I don't know

Ik moet Dennis the Menace vroeger wel gezien hebben, sommige fratsen van Dennis kwamen me nog wel bekend voor, maar dat moet sowieso van voor mijn MovieMeter tijd zijn geweest. Zo af en toe kom je tijdens het zappen echter nog wel eens iets tegen en gisteren begon de film juist. Een tijdje blijven hangen en aangezien ik het begin best leuk vond, ben ik uiteindelijk voor de gehele speelduur blijven hangen.

Op zich ook geen spijt van, want dit is nog een vermakelijk filmpje geworden. Dennis the Menace is en blijft een kinderfilm en is dan ook voor een bepaald publiek gemaakt, maar dat neemt niet weg dat hier nog wel toffe scènes tussen zitten. Leukste is de strijd met Switchblade Sam (wordt die effectief zo genoemd in de film trouwens? IMDB crediteert Lloyd met deze naam maar ik had de indruk dat hij nooit echt een naam had gekregen in de film) maar de interactie tussen Dennis en George is ook wel fijn. Verder een plot dat een platgetreden pad volgt dat nooit voor enige verrassing zorgt, maar storen doet dat niet. Gelukkig ook niet teveel kinderen in het verhaal. Dat Dennis de hoofdrol speelt is logisch natuurlijk, maar ik ben blij dat zo'n type als Margaret niet teveel in de film voorkomt. Kan me niet voorstellen dat een kind dat een leuk personage vind, maar bon.

Toffe cast in ieder geval. Walter Matthau is ideaal als Mr. Wilson en draagt een groot deel van de film. Sowieso altijd wel fan geweest van de man (Grumpy Old Men!) en hij heeft een leuke chemie met Mason Gamble. Aangenaam verrast eigenlijk door Gamble trouwens. Kindacteurs hebben meestal geen goede reputatie, vaak ook terecht, en in de handen van Gamble wordt Dennis een irritant rotjoch maar toch wel één waar je ook sympathie voor krijgt. Fijn ook om Lea Thompson nog eens in iets terug te zien. Kleine rol weliswaar als de moeder van Dennis, maar sinds Howard the Duck ben ik er grote fan van. Ze wordt hier trouwens ook herenigd met haar co-star uit Back to the Future aangezien Switchblade Sam door niemand anders dan Christopher Lloyd wordt gespeeld. Praktisch onherkenbaar, maar wel erg leuk gedaan.

Ach, ik zal waarschijnlijk in een goede bui zijn geweest. Ik heb me er gisteravond wel mee geamuseerd, maar echt hoogstaand is dit natuurlijk ook weer niet. Het is vanwege een leuke cast dat dit nog net dat beetje extra krijgt. Die andere delen laat ik links liggen.

Kleine 3.5*

Cops or Criminals. When you're facing a loaded gun what's the difference?

Normaal gezien ben ik niet zo'n fan van de combinatie Dicaprio - Scorsese maar toen de film gisteren op tv kwam kon ik het moeilijk laten om hem toch een kans te geven. Blij dat mijn vooroordelen niet uitkwamen.

De grote kracht van The Departed zit hem vooral in zijn sterrencast. Nicholson, Wahlberg, Damon en natuurlijk Scorceses wonderkind Dicaprio. In die laatste had ik het minste vertrouwen omdat hij nooit echt goed uit de verf lijkt te komen en zelfs Scorcese leek daar niets aan te kunnen veranderen met The Aviator en Gangs of New York. Gelukkig komt daar in The Departed verandering in want wonder boven wonder, Dicaprio speelt een geloofwaardige rol. Hoogtepunt is toch zonder twijfel de scène in de bar waar hij cranberry juice besteld. Toch blijkt de ster van de film een oude rot van het vak te zijn, Jack Nicholson. Zijn rol is meer een kunstje dat hij al een aantal keer heeft vertoond maar elke keer slaagt hij erin om het toch zo fantastisch te doen dat je het hem sowieso vergeeft. Matt Damon is nu niet één van mijn favoriete acteurs maar ik heb hem nog niet echt op een slechte rol betrapt en ook hier is hij weer goed te pruimen. Mark Wahlberg is trouwens nog wel geniaal in zijn rol van Staff Sgt. Dignam, kan me niet herinneren dat ik hem ooit zo'n klootzak heb zien spelen. Tot slot ook nog een vermelding voor een paar bijrollen die knap vertolkt worden door Baldwin en Sheen.

The Departed heeft bij vlagen een vrij ingewikkeld plot maar het komt ook soms allemaal redelijk rommelig over. Ik heb het origineel niet gezien dus ik weet niet in hoeverre de verhaallijnen overeenkomen maar het simpele idee van twee infiltranten, één bij de politie en de andere bij de gangsters wordt op zich wel netjes uitgewerkt. Het is alleen jammer dat naar het einde toe er teveel plottwists verschijnen waardoor je je als kijker meer begint te irriteren. Opeens wordt Dicaprio neergeschoten, blijkt er een tweede infiltrant te zijn, komt Dignam nog ineens op de proppen, ... Ik hoop dat het origineel niet aan hetzelfde probleem leid. Een probleem dat ik ook vaak met dit soort films heb, al is dat hier nu niet van toepassing, is dat je met de eerste kijkbeurt overweldigd wordt door het plot maar wanneer je een tweede keer kijkt het allemaal niet genoeg blijft boeien. Soit, voor nu staan er toch een 3.5* voor het verhaal.

Waar Scorcese meestal garant staat voor visuele pracht slaagt het nu toch tegen. Vooral die lelijke fade-outs (waar er precies door een periscoop wordt gekeken) die zo uit de jaren '30 lijken te komen zijn gewoon te afschuwelijk. Verder is er ook te vaak sprake van een brakke montage die veel lijkt te haperen.

Het verhaal alleen zou 3.5* krijgen maar dankzij een paar goede karakterrollen komt er toch een half puntje bij. The Departed wordt Scorceses terugkeer naar zijn oude films genoemd maar geef mij dan maar een Raging Bull of Taxi Driver.

4*

Deputy Droopy is, zoals de titel al wel doet vermoeden, een Droopy cartoon maar het is voor de verandering geen volbloed Tex Avery cartoon. Anno 1955 was hij al van plan om terug te keren naar Walter Lanz en hij maakte zijn laatste twee cartoons (Deputy Droopy en Cellbound) in samenwerking met regisseur Michael Lah. Een Droopy cartoon dus maar wel eentje die eigenlijk hetzelfde concept heeft als Rock-A-Bye-Bear van 3 jaar eerder. Het blijft tof om die stoïcijnse Droopy te zien maar de running joke dat ze moeten stil zijn is natuurlijk gewoon volledig een herhaling. Dat haalt toch wat van de charme weg als je het mij vraagt.

2,5*

A story of love and conflict

Toen ik gisteren in het programmaboekje keek zag ik dat ze een film met Truffaut gaven. Ik kon de naam niet direct plaatsen maar toen herinnerde ik me dat hij medeverantwoordelijk was voor het boek Truffaut/Hitchcock. Hoog tijd dus om eens iets van zijn hand te zien maar uiteindelijk is het toch een teleurstelling geworden.

Het begon nochtans wel goed. Truffaut slaagt erin om het hele theatergebeuren redelijk interessant neer te zetten maar waar hij niet in overtuigt is om de angst voor de Duitsers echt voelbaar te laten worden. Ik kreeg nooit het gevoel dat ze op elk moment konden binnenvallen. Wanneer ze dan uiteindelijk binnen vallen geraken ze er ook wel op een simpele manier vanaf door gewoon ergens in een soort van container te gaan schuilen... Op het einde wordt je nog even op een leuk zijspoor gezet doordat je hoort dat Lucas is gestorven en Bernard zijn geheugen is kwijtgeraakt maar spijtig genoeg blijkt dan dat het een opgevoerd toneelstuk is en dat Steiner een staande ovatie krijgt. Ik had toch liever het toneelstuk gehad. Ik weet niet goed waarom maar dat had volgens mij meer in de rest van de sfeer van de film gepast. Net zoals het einde waar zomaar even terloops wordt verteld wat er met een aantal personages totaal niet in de film paste. Ook is de speelduur een tikkeltje aan de lange kant om echt de gehele tijd te boeien, vooral als de film op een redelijk laat uur wordt gegeven.

Vroeger kende ik Gérard Depardieu eigenlijk alleen als Obelix van de Asterix en Obelix films en was hij in mijn ogen dus niet zo'n geweldige acteur. Gelukkig ben ik tot inkeer gekomen want de laatste tijd begin ik hem meer en meer te waarderen. In Jean de Florette is hij op het randje van het geniale af en ook hier zet hij weer een ijzersterke rol neer. Hij komt echt op een hoogtepunt wanneer Deneuve weigert tegen hem te spreken en hij wanhopig probeert om het terug goed te maken. En dan komen we automatisch aan het tweede toppunt van de film, Catherine Deneuve. In Belle de Jour en Les parapluies de Cherbourg een bloedmooie vrouw en ook hier respectievelijk 13 en 16 jaar ouder nog altijd zeer aantrekkelijk maar tegelijkertijd ook een geweldige actrice. De rest van de bijrollen zijn ook goed gevuld maar staan uiteindelijk toch wat in de schaduw van de twee hoofdrolspelers.

Mijn eerste Truffaut is een feit en jammer genoeg ook een twijfelgeval. Depardieu en Deneuve brengen de film zeker naar een hoger niveau maar daar staat het ietwat saaie verhaal weer tegenover. Misschien dat ik hem met een herziening wel meer weet te waarderen.

2.5*

Louis de Funès en het lijk in de kist van de contrabas

Geen idee wat de DVD bedrijven heeft bezield om ineens erg veel van het werk van één van de meest bekende Franse komieken te beginnen uitbrengen in goedkope DVD boxen maar mij hoor je in ieder geval niet klagen. Ik zit ondertussen alweer aan de 4e box en daaruit blijkt dat de films van de Funès niet altijd even goed geslaagd zijn dus het is altijd even afwachten wat je juist voorgeschoteld krijgt. Praktisch elke film is mij onbekend dus daar kan ik ook al niets uit afleiden maar gelukkig is Des Pissenlits par la Racine weer zo'n heerlijke komedie zoals de Funès ze op regelmatige basis maakte.

Hoewel, dit kun je op zich eigenlijk geen volbloed de Funès film noemen omdat hij op zich maar een redelijk kleine rol heeft. Vreemd want in hetzelfde jaar zou hij de hoofdrollen in de Gendarme en de Fantômas reeks op zich nemen die hem compleet naar sterrendom zouden katapulteren. In ieder geval, verwacht hier niet teveel van de de kolerieke Fransman maar toch is zijn rol als Jack nog vrij vermakelijk. De film wordt echter grotendeels gedragen door de driepoot Michel Serrault, Mireille Darc en Maurice Biraud. Serrault neemt de rol van Jérôme op zich, de neef van Jack, en Biraud is de gangster Jo die wanhopig op zoek is naar zijn winnend lot van de paardenrace. Zij worden op hun plaats dus ondersteund door de wel erg mooie Mireille Darc die de rol van het vent-naar-vent fladderend vriendinnetje speelt. Een schoonheid zoals alleen de Fransen die konden voort brengen en hun chemie is voortreffelijk.

Des Pissenlits par la Racine is een film die je onder een paar (sub)genres kunt onderverdelen. Het is duidelijk dat het hier om een komedie gaat (heeft de Funès eigenlijk ooit iets anders gespeeld?) maar soms lijkt de film te twijfelen tussen screwball en een parodie op gangsters. Voor een screwball heeft de film te weinig vaart (en er ontbreken nog wel een paar andere noodzakelijke elementen maar dit valt het hardste op) dus houden we het maar op een gangsterparodie. Op zich is de film daar vrij leuk in geslaagd maar geraakt het naar het einde toe zijn pedalen wat kwijt. De scènes in het huis van de oom zijn nog wel amusant maar het muziekintermezzo wordt bijvoorbeeld dan weer iets te lang gerekt. Wel een aanstekelijke soundtrack trouwens.

Amusante film die vanwege het leuke plot en een sterke cast de moeite waard is om gezien te worden. Hoe het komt dat dit zo laag wordt gewaardeerd door zo weinig mensen is mij eerlijk gezegd een raadsel maar het is duidelijk dat de film dit niet verdient. De rol van de Funès is niet al te groot maar de rest van de cast maakt veel goed. Toch wel weer één van de leukste films van de komiek.

3.5*

Aangename Antonioni

Zoals ik gisteren al zei was ik wat weigerachtig tegenover deze Il Deserto Rosso. Antonioni kon me verre van overtuigen met Blowup omdat (en hier kopieer ik even een klein stukje uit mijn review van die film) de film traag, saai en vervelend is en bovendien een barslechte cast heeft. Ik ben echter van mening dat je een regisseur niet enkel op één film moogt afschrijven en ik had het gevoel dat dit wel eens een filmpje ging zijn dat beter tot zijn recht ging komen op het grote scherm.

En dat blijkt te kloppen. Naar het schijnt Antonioni's eerste kleurenfilm en wat hij op het scherm tovert is de moeite. Van de openingsscène waar de vlammen uit de fabriekstorens spuien tot aan de groene jas van Giuliana. Antonioni speelt met felle kleuren en het breekt mooi met de sfeer van de grijze industrialisatie waarin de personages rondlopen. Mooiste scène bevindt zich ongetwijfeld naar het einde toe wanneer Giuliana wilt terugkeren naar de verloren handtas en dan omringt wordt door mist. Op narratief vlak stelt het allemaal net wat minder voor, maar de geestestoestand waarin Giuliana verkeert is boeiend genoeg. Alleen zonde dat Antonioni er uiteindelijk niet in slaagt om de film echt als een geheel te laten voelen. Sommige stukken zijn nogal fragmentarisch (het verhaaltje dat Giuliana aan haar zoon in het ziekenhuis vertelt onder andere) en de climax waarin Giuliana ronddwaalt op een boot en aan de toevallige matroos vraagt of ze mee mag gaan stelt teleur.

Die matroos hoor je precies op het einde iets mompelen van I love you en wanneer je Monica Vitti ziet, dan begrijp je waarom. Vitti is een actrice waar je met gemak een paar uur gebiologeerd naar kunt staren en ze weet bovendien ook nog eens te overtuigen als de labiele Giuliana. De Ier Richard Harris voelt wat geforceerder aan, maar naar het schijnt was het filmen ook geen al te prettige ervaring voor hem. Een regisseur die geen Engels sprak, de productie die achteruit liep waardoor hij niet op tijd zou kunnen terugkeren voor Major Dundee en ettelijke discussies met Antonioni (volgens sommige zou het zelfs tot een handgemeen tussen de twee zijn gekomen) zorgden ervoor dat hij er vroegtijdig mee ophield. Mooi opgevangen in ieder geval door Antonioni, heb er niets van gemerkt.

Ben nog altijd niet helemaal overtuigd, maar dit beviel me in ieder geval een stuk beter dan Blowup. Ik ben in ieder geval benieuwd geraakt naar zijn overige samenwerkingen met Vitti, al hoop ik wel dat die meer in de lijn van deze Il Deserto Rosso liggen dan van Blowup.

3.5*

Did you invent something that carries the mail?

Als informaticus was Desk Set een film die al wel langer op het verlanglijstje stond aangezien het me op zich wel leuk leek om eens zo'n oude komedie te zien die met het idee van mensen vervangen door computers speelde. Bovendien was dit weer een samenwerking tussen de immer goede Spencer Tracy en Katherine Hepburn (hoewel de eerlijkheid me gebiedt te zeggen dat ik Pat and Mike een onvoldoende heb gegeven) en dan was de interesse helemaal gewekt.

Al was het wel een beetje afwachten, want van de 5 samenwerkingen die ik reeds had gezien schoot enkel Woman of the Year er echt tussenuit. Soit, blijkbaar hebben de mensen bij IBM hun samenwerking verleend aan Walter Lang en de zijnen en dat heeft zijn vruchten afgeworpen aangezien het personage van Hepburn de naam Watson draagt, wat uiteindelijk ook de naam zou worden voor de supercomputer die door IBM werd ontwikkeld voor het Amerikaanse spel Jeopardy. Of het is simpelweg een dom toeval, dat kan uiteraard ook. In ieder geval is dit een vermakelijk filmpje geworden dat een interessante weergave is van de tijdsgeest. Lang levert in ieder geval een erg lichtvoetige film af die nooit ergens verbaast (je weet dat Watson en Humner bij elkaar gaan eindigen, al had de uitwerking iets minder abrupt gemogen, en je weet dat de afdeling uiteindelijk toch gaat mogen blijven) en die toch over de gehele lijn blijft boeien.

Iets wat vooral te wijten is aan een heerlijke chemie tussen Hepburn en Tracy. Het was hun voorlaatste (en 8e!) samenwerking en hier zijn ze wel erg goed op dreef. Dacht eerst dat Tracy wat te oud ging zijn voor de rol van techneut, maar hij komt er goed mee weg. Hepburn mag hier lekker schmieren (zo is de scène waar ze het gedicht Curfew Shall Not Ring Tonight opzegt wel erg heerlijk gebracht) en de scènes met de rest van de afdeling zijn ook erg leuk. Sowieso een film die het vooral moet hebben van zijn locatie, want met uitzondering van een, trouwens ook erg leuke, scène bij Watson thuis speelt de film zich nagenoeg de gehele tijd op het bedrijf af. Vooral een vehikel dus voor Tracy en Hepburn maar kan me voorstellen dat het publiek dat na de 5 jaar hiatus na Adam's Rib allemaal niet te erg vond.

Jaja, erg fijn filmpje. Vind het persoonlijk één van de beste Tracy - Hepburn samenwerkingen en Lang scoort na het vermakelijke There's No Business like Show Business wederom met een erg fijne feelgood film. Ben blij dat ik dit op een rommelmarkt op de kop heb kunnen tikken, die 40 euro die Movie Fanatic er op bol.com voor lijkt te verwachten is me toch wat veel..

4*

Bogart's voorlaatste film

Toevallig een tijd geleden 2 Bogart films gekocht. Blijkt dat het zijn laatste en voorlaatste films zijn. Harder They Fall had ik al gezien dus was het gisteren tijd voor Desperate Hours.

William Wyler slaagt erin om de hele film boeiend te houden door een spanningsboog te creëren die nergens inzakt. Je wordt bijna zelf claustrofobisch op sommige punten. Bogart speelt weer geweldig, begon zelfs wat sympathie voor zijn personage te krijgen maar ook de andere acteurs mogen niet vergeten worden. Alleen irriteerde ik me mateloos aan dat joch Ralphy.

De film blijft logisch en goed te volgen al zorgt wederom het zoontje voor soms een frons vooral met zijn mislukte ontsnappingspoging maar voor de rest zijn er gelukkig geen rare zijsprongen om het verhaal draaiende te houden. Ook het einde wordt mooi afgerond.

4*

I see you're an organ donor. Are you sure that's wise?

Ik vraag me af wat er meer is: het aantal boeken dat Stephen King heeft geschreven of het aantal films dat gebaseerd is op één van zijn verzinsels. Het zijn er in ieder geval veel en in beide categorieën zijn klassiekers te vinden maar evengoed een aantal miskleunen tot en met. King zelf is redelijk vaak ook niet echt te spreken over de verfilmingen en heeft dan ook een aantal keer geprobeerd om meer invloed te hebben op wat voor een verfilming het uiteindelijk werd. Desperation is er daar één van.

Het is dan ook de zesde samenwerking tussen regisseur Mick Garris en de schrijver (de anderen zijn Sleepwalkers, The Stand, The Shining, Quicksilver Highway en Riding the Bullet) waardoor je kunt verwachten dat dit een film is die voldoet aan de vereisten van een Stephen King verhaal. Vreemd genoeg kiest blijkbaar King er zelf voor om zijn boek halverwege los te laten en een aantal zaken weg te laten of anders te vertellen. Een jammerlijke keuze als je het mij vraagt, vooral omdat de film in het eerste deel wel erg geslaagd is. Collie is een heerlijk gestoord figuur maar eenmaal de demon verhuist naar het lichaam van Ellen is de pret er wel af. Vanaf dan neemt David dan ook meer en meer het voortouw en dat continue gezeik dat ze moeten doen wat God wilt nekt de film over de gehele lijn. De climax met de ontploffing van de mijn is teleurstellend maar ziet er bovenal erg lelijk uit. Het verbaast me eerlijk gezegd dan ook dat dit alweer uit 2006 stamt, zelfs het einde van De Palma's Carrie zag er nog beter uit.

Geweldige rol voor Ron Perlman. Die draagt echt het gehele eerste deel van de film en heeft overduidelijk plezier in zijn rol. Het is dan ook echt ontzettend jammer dat hij nogal vrij snel verdwijnt want hiermee verdwijnt ook de enige echte goede acteur in het geheel. De rest van de cast doet nog een vrij waardige poging, vond vooral Tom Skerritt als Marinville nog wel geslaagd, maar het is Shane Haboucha als David die te irriterend is voor woorden. De laatste tijd had ik het gevoel dat het terug de goede weg was aan het opgaan met kinderen in een film maar Haboucha doet dat weer allemaal teniet.

Neen, er zijn betere verfilmingen van het werk van Stephen King te vinden. Desperation start goed met een uitstekende Ron Perlman maar verliest zichzelf daarna compleet in oeverloos God gewauwel en geen al te degelijke visuele effecten. Had hier toch meer van verwacht, temeer omdat King hier zelf aan meewerkte.

2.5*

It's so fluffy I'm gonna die

Ik had al wel eens een trailertje gezien van Despicable Me. Ik ben een wekelijkse kijker van het ATV programma 'Cinema' dat wordt gepresenteerd door Michel Follet en ook hij was hier wel over te spreken. Normaal gezien trek ik me niet zo bijster veel aan van de mening van iemand anders maar de bijhorende beelden die hij liet zien om zijn mening te ondersteunen spraken me wel aan. Ondertussen was er weer wat tijd overgegaan en was de film wat uit mijn gedachten gegaan tot een kameraad er gisteren mee afkwam. Na Shrek Forever After deze dan maar opgezet in de hoop dat dit een stuk beter ging zijn en kijk, dat was het geval.

Qua animatie ligt dit eigenlijk niet zover af van bovengenoemde Shrek (ik vergelijk ze alleen maar omdat ik ze vlak achter elkaar heb gezien en omdat ik de animatie daar niet al te denderend vond) maar op zich stoort het hier helemaal niet Het is allemaal lekker simpel gehouden met hier en daar een leuke knipoog. Het plot zelf is natuurlijk niets verrassend. Gru is een slechterik die onder de invloed van 3 weesmeisjes een goedzak wordt. Ach, het is en blijft een kinderfilm en om een film hier nu faliekant op af te rekenen is natuurlijk ook niet juist. Daar komt dan natuurlijk nog eens bij dat ik me niet echt stoor aan dit soort voorspelbare plottwistjes. Gelukkig heeft Despicable Me meer dan genoeg andere kwaliteiten om de hoge score te rechtvaardigen. Ten eerste is natuurlijk de uitstekende stemmencast. De laatste tijd ben ik blijkbaar nogal veel animatiefilms aan het zien (5 op een week) en het valt me op hoe een film daardoor een meerwaarde kan krijgen. Zo had Gru nooit zo geweldig kunnen zijn zonder de uitstekende stem van Carrell. Een Russisch accentje is niet zo moeilijk om na te doen maar in combinatie met de droogheid van Gru komt het perfect tot zijn recht. Ook leuk om Russell Brand nog eens te horen want dat was ook alwaar geleden van Forgetting Sarah Marshall.

Toch zijn het de personages die werkelijk de show stelen. Over Gru heb ik het al genoeg gehad (terecht want het is een leuk personage) maar de 3 weesmeisjes, vooral Agnes, zijn zo ontzettend schattig dat het leuk wordt. De twee zussen vallen praktisch compleet in het niets bij de jongste. In ieder geval staat ze garant voor een aantal leuke scènes. Toch zijn het de minions die compleet de show stelen in Despicable Me. Ik lach werkelijk meerdere keren in een deuk om de droogheid van die gele figuurtjes. Eigenlijk is het een beetje triestig, ze zijn loyaal aan Gru tot op het bot maar het enige wat hij doet is ze misbruiken voor zijn leger en een aantal proeven. Ach, triestig is voor de melodramatische types onder ons want de resultaten van Gru's experimenten zijn vaak erg leuk. Eigenlijk zit het met de humor eigenlijk wel erg goed doorheen de film. Nergens is er een inzakking te bespeuren en subtiele humor (de piramide die een likje verf heeft gekregen in de tuin van Vector!) wordt lekker afgewisseld met standaard humor, in de goede zin van het woord. Ik ging in ieder geval in een deuk wanneer de Boogey bots worden gemaakt in plaats van Cookie bots.

Een erg aangename verrassing is deze Despicable Me gebleken. Ik had het vermoeden dat dit wel eens iets leuks kon zijn maar dat het me zo ging kunnen bekoren had ik niet zien aankomen. De grapdichtheid is hoog genoeg om niet te vervelen, kleurrijke personages zijn er genoeg en qua verhaal is dit ook nog wel te doen. Erg, erg leuk.

4.5*

Sometimes I stare at it, I imagine a little chick popping out

De eerste Despicable Me was een onverwacht succes. Qua animatie niet zo denderend maar het wat voorspelbare verhaaltje op zich in combinatie met de schattige Agnes en de minions was erg leuk. Een vervolg kon dan ook niet uitblijven maar de trailer pakte me niet zo. Op zich leek Despicable Me dan ook niet echt een film te zijn om een vervolg op te maken want het verhaal rond de boosaardige Gru was wel afgesloten maar bon, gisteren dan toch maar eens geprobeerd.

Maar jammer genoeg is deze sequel overduidelijk van een mindere kwaliteit. Het opent nochtans niet slecht met het verjaardagsfeestje van Agnes (wat blijft die toch enorm schattig!) maar je krijgt zo'n stortvloed van minions over je heen dat ze hun charme al vrij snel verliezen. Het begint nu wel erg hard op formulewerk te lijken en het is maar de vraag of Gru en de zijnen überhaupt nog zullen voorkomen in een derde deel of dat het gewoon The Minion Show wordt. Het plotje rond het gestolen serum stelt op zich niet zo veel voor maar fungeert nog als een redelijke kapstok voor een aantal leuke scènes maar heel de romance tussen Gru en Jillian had voor mij niet gehoeven. Sowieso is Jillian al een vrij irritant personage en weet ze enkel een glimlach tevoorschijn te toveren wanneer ze 2x wordt geraakt door de waterstraal van Gru in het begin van de film.

De meeste personages keren gelukkig wel terug voor deze sequel. Gru blijft een schitterend figuur en de interactie met de 3 dochters is leuk. Vooral de scènes met Agnes blijven erg geslaagd maar ook Edith is deze keer vrij leuk. Margo blijft de zwakke schakel en het subplot rond haar en de zoon van Eduardo is niet denderend. Een beschrijving die ook bij de animatie kan worden gebruikt trouwens want ik had verwacht dat de film na 3 jaar toch wel wat meer op zijn voorganger was vooruit gegaan. Wel leuk dat Steve Carell en co terug komen opdraven als stemmencast, maakt het toch altijd net iets aangenamer. De twee nieuwkomers in de vorm van Benjamin Bratt (Eduardo) en Ken Jeong (Floyd) zijn echter niet al te schitterend, vooral Jeong zijn potentie wordt amper gebruikt, waardoor de film ook hier wat teleur stelt.

Op alle gebied minder dan zijn voorganger. Despicable Me 2 voelt dan ook aan als een pure uitmelker doordat alles wat goed was in het eerste deel gewoon terug wordt overgedaan maar dan dubbel zo hard maar het mist echter compleet zijn effect. Ik neig dan ook eerder naar een 2.5* maar vanwege het leuke begin toch nog een halfje extra erbij.

3*

Knights In Satan's Service

Ik ben best wel een fan van Kiss. Ik heb misschien maar één à twee platen in huis maar het merendeel van hun klassiekers kan ik vrij goed meebrullen en hun optreden op Graspop een aantal jaar geleden was er één om je vingers van af te likken. Ik had echter nog nooit van Detroit Rock City gehoord (ik heb het over de film natuurlijk want het nummer ken ik wel) maar toen ik dit voor weinig geld in een heuse Stoner Collection tegen kwam, kon ik het toch moeilijk laten liggen. De film heeft hier dan weer een paar maanden stof gehapt maar gisteravond dan toch opgezet.

En direct spijt gehad dat dat niet eerder is gebeurd want dit is gewoon een erg leuke film! Detroit Rock City speelt zich af tijdens de hoogdagen van Kiss in de jaren '70 en maakt mooi gebruik van de afschuw die de Katholieke kerk had ten opzichte van dit soort muziek. Het kan in ieder geval dienen als opzet voor een aantal hilarische scènes (wat is die moeder van Jam toch een schitterend personage) maar het is vooral de reis die de vier kameraden ondernemen die erg amusant is. De film verliest nergens zijn vaart en is voor de rest doorspekt met leuke verwijzingen naar de groep en hun nummers (onder andere in de naamgeving van de dames, Beth en Christine) maar ook met wat zelfspot in de vorm van opmerkingen dat Kiss nooit een discoplaat zou maken. Leuk ook dat het einde niet compleet van de pot is gerukt maar eigenlijk perfect in de rest van de film past. Het enige minpunt dat je daarop zou kunnen bedenken is dat het wel erg abrupt afloopt. Kan misschien ook wel wat aan de DVD zelf liggen want nadat Jam de stokjes ving, werd het even zwart beeld en schokte de aftiteling op gang.

Uitstekende muziek ook. Zoals verwacht zit de film bomvol met Kiss nummers maar er is ook genoeg ruimte voor andere groepen. Dit resulteert in onder andere AC/DC, Ted Nugent, Thin Lizzy, Black Sabbath, Santana, Golden Earring, David Bowie ... en dat kan ik alleen maar toejuichen. Een coming of age film als deze staat of valt grotendeels met de jongeren maar die zijn hier eigenlijk erg degelijk gecast. Wat vooral opvalt is dat ze qua smaak in vrouwen een soort van afspiegeling zijn van de echte bandleden maar de chemie tussen de vier is gewoon erg leuk om te zien. Vooral de jonge Edward Furlong is goed op dreef als Hawk. Het is echter Lin Shaye die als moeder van Jam compleet de show weet te stelen. Tof natuurlijk dat de bandleden van Kiss zelf ook nog even een kleine opwachting maken naar het einde van de film toe.

Geheel tegen verwachting een erg geslaagde komedie. De vier kameraden zijn stuk voor stuk goed gecast en de sfeer zit overduidelijk goed. Dit gecombineerd met een vlot verhaal en een killer van een soundtrack zorgen ervoor dat Detroit Rock City zich mag scharen tot de echt goede komedies. Volgens mij is dit ook een film die leuker wordt wanneer je hem meer hebt gezien maar dat zal de tijd uitwijzen.

4*

De koning van de driehoeksrelatie

Eigenlijk is het echt erg. Op gebied van DVD's zijn er in mijn collectie zo'n 100 films die ik nog altijd niet heb gezien (en dan reken ik de collectie van mijn broer nog niet mee), ook nog eens een hoop videobanden en dan nog altijd kan ik niet kiezen welke film ik ga zien. Soms word ik er gewoon pissig van en ga ik iets anders doen maar daarstraks viel mijn oog op mijn 2 François Truffaut boxen. Daar moest ik er ook nog een groot deel van zien dus werd het hoog tijd om daar maar eens in te snoeien. Gewoon de eerstvolgende film gepakt die ik nog niet had gezien en die in de DVD speler gestoken.

En direct wist ik weer waarom ik Truffaut altijd interessant heb gevonden. Twee van zijn films staan op 4* (Jules et Jim en La Femme d'à Côté) en Le Dernier Métro staat op 2.5* maar die moet ik nog eens dringend herzien want ik denk dat ik toen echt niet in de goede mood was. Soit, qua stijl is Les Deux Anglaises et le Continent een film die perfect in het rijtje van bovenstaande films want wederom wordt er een driehoeksrelatie aangesneden, alleen is het dan ook jammer dat de film nooit echt het niveau van een pakweg Jules et Jim haalt. Het verhaal heeft echter wel potentie maar wordt iets te lang getrokken om nog echt boeiend te blijven. De DVD hoes sprak over een speelduur van 108 minuten en volgens mij had het verhaal ook beter tot zijn recht gekomen als Truffaut een kwartiertje in de film had gesnoeid want nu komt de climax eigenlijk iets te laat om het verhaal kracht bij te zetten. Jammer want het had allemaal nochtans echt wel potentie. Truffaut, die zelf fervent lezer was van Emily Brontë, begint de ontknoping met een hommage naar de schrijfster en bouwt dan voor de rest de teloorgang van Claude op. En dat is iets wat in Truffaut films vaak de moeite is want net zoals in praktisch elke film die ik al van hem heb gezien, heeft het einde erg veel symboliek. Claude die uiteindelijk er in slaagt om Muriel te veroveren, niet uit liefde maar gewoon om haar te hebben, gevolgd door de epiloog waarin we dezelfde Claude vele jaren later zien en dat het ongeluk er gewoon van afdruipt. Zijn laatste woorden waarin hij in de autoruit kijkt en beseft hoe oud hij er uitziet maken veel van het trage middenstuk goed. Alleen jammer van de voice-over, die dan überhaupt van Truffaut zelf is, de sfeer van de film soms echt serieus verpest. Het tempo van de film wordt hier ook wel serieus door verkloot want de ene moment lijkt een scène enorm lang te duren terwijl Truffaut het vervolg emotieloos van blad afleest..

De Franse film is een fenomeen waar ik eigenlijk niet zo enorm hard mee bekend ben. Ik weet dar Truffaut mee één van de grondleggers is van het Franse Nouvelle Vague maar ik zou niet direct andere regisseurs kunnen opnoemen. Ik ben eigenlijk ook alleen maar in contact gekomen met Truffaut dankzij de wondermooie Catherine Deneuve in Le Dernier Métro en door het interview dat Truffaut van Hitchcock afnam en in een boek vastlegde. Soit, ook de cast is me meestal compleet onbekend en dat is hier niet anders. Dat neemt echter niet weg dat Truffaut wederom een aantal sterke acteurs heeft weten te strikken. Heel de film steunt op de driehoeksverhouding tussen Jean-Pierre Léaud, Kika Markham en Stacey Tendeter en gelukkig is de chemie tussen die drie soms erg duidelijk aanwezig. Léaud weet niet helemaal in de scènes apart te overtuigen maar in combinatie met Markham (Ann) en Tendeter (Muriel) is het soms echt genieten. De rest van de cast is dan ook maar bijna beeldvulling te noemen want daar springt er nooit echt niemand tussenuit. Truffaut concentreert zich enkel en alleen op deze drie en het is het gelukkig een goede gok geworden.

Redelijk moeilijk te beoordelen eigenlijk. Les Deux Anglaises et le Continent is geen slechte film, verre van, maar Truffaut heeft in dit genre betere films gemaakt (Jules et Jim o.a.) waardoor dit niet altijd even geslaagd overkomt. Gelukkig is er weer sprake van een uitstekende cast en heeft de Nouvelle Vague toch een interessante sfeer. Ik moet maar dringend eens werk gaan maken van zijn ander werk maar dan hoop ik wel dat Truffaut het bij regie houdt en niet meer besluit mee te spelen in de vorm van een voice-over.

Kleine 3.5*