Opinions

Nocturnal, like a bat

Het is altijd hatelijk hoe je ineens compleet ondersteboven kunt zijn van een griep. De ene avond ben je nog OK en de volgende ochtend kun je amper uit je ogen zien. Je zult altijd zien dat dat los in het weekend gebeurt en de enige oplossing is met de nodige medicijnen wat voor de televisie gaan hangen. Het perfecte moment om een no-brainer van een film op te zetten en laat Jack and Jill nu gisteren te zien zijn geweest.

Dit soort dubbelrol film is nochtans het soort film dat ik anders altijd probeer te vermijden (de Monty Python bende zijn de enige acteurs die ik vertrouw wanneer ze zich in vrouwen beginnen te verkleden) en het was dan ook enkel de aanwezigheid van Al Pacino die me over de streep trok om dit een kans te geven. Toch blijkt dit Adam Sandler vehikel best nog wel te pruimen. Niet alles is even goed geslaagd, verre van zelfs, maar Sandler komt een aantal keer leuk uit de hoek. Zeker het eerste gedeelte kent een hoog tempo qua jokes en eens dat begint in te zakken, komen er nog een paar toffe cameo's opdraven. Valt sowieso wel op dat Sandler weer zijn gebruikelijke clubje heeft bovengehaald met onder andere David Spade. Eerste theatrical film ook voor Dana Carvey sinds The Master of Disguise uit 2002 en laat dat nu ook net zo'n film zijn die ik wel kon waarderen toen ik een aantal jaar geleden compleet onder de verdoving naar televisie was aan het staren.

Ik ben er nog niet goed uit wat ik nu van Al Pacino moet denken. De man heeft een aantal geniale rollen op zijn naam staan en dan komt hij met zoiets af. Valt me sowieso wel op dat hij het de laatste jaren wat rustiger aanpakt, hoe zou je zelf zijn, en dat resulteert vaak in wat tegenvallende rollen. Hier blijkt hij echter over de nodige zelfspot te beschikken (het moment dat zijn Oscar in stukken breekt!) en dat maakt het geheel allemaal wat draaglijker. Sandler blijft Sandler en doet gewoon hetzelfde trucje zoals gewoonlijk, 2 keer zelfs, en Katie Holmes stond erbij en keek ernaar. Paar leuke bijrollen nog voor onder andere Johnny Depp en John McEnroe.

Ik kan me er perfect in vinden waarom dit wordt afgekraakt en toch.. Ik heb me gisteravond best wel geamuseerd. Er is veel fout te noemen aan deze Jack and Jill, maar tegelijkertijd is het zo fout dat het nog wel leuk wordt. Overduidelijk wel een film die met 1x kijken wel zijn maximum waarde heeft bereikt.

3*

This is a fable

Toen ik de vorige film in de reeks had gezien, Comin' Round the Mountain, vroeg ik me af wat Lamont met Jack and the Beanstalk zou doen omdat hij met Comin' Round the Mountain eindelijk eens een uitstekende Abbott & Costello had geleverd. De verbazing was dan ook groot dat het eigenlijk Jean Yarbrough was die de film regisseerde, een regisseur die ons In Society en Here Come the Co-eds had gebracht. Dat kan niet mislopen dus ik begon met volle goesting aan Jack and the Beanstalk.

Ik had vroeger een tekenfilm van het bekende sprookjesverhaal maar het behoorde niet noodzakelijk tot één van mijn favoriete sprookjes aller tijden. Die rol is meestal toch weggelegd voor de Disney sprookjes maar toch was ik wel benieuwd wat het in combinatie ging geven met één van de hilarische duo's aller tijden. Wel, het resultaat is zeker en vast niet slecht te noemen. Het eerste deel van de film is het saaiste. Het kind is ronduit irritant (vroeger konden kinderen blijkbaar echt verschrikkelijk slecht acteren) maar vanaf het moment dat de film van zwart-wit naar kleur overschakelt wordt het allemaal wel net een stukje leuker. Naar mijn herinnering wordt er vrij trouw gebleven aan het oorspronkelijke sprookje, althans toch in de versie die ik het ken, maar hierdoor is er wel minder ruimte voor de typische Abbott & Costello humor. Routines zijn er niet te bekennen maar gelukkig weet Costello wel een humoristische toon aan Jack te geven. Hij is natuurlijk dan ook geknipt voor deze rol en vertolkt het dan ook met verve. Abbott heeft ook eens een aantal leukere scènes. Meestal is hij gewoon de aangever voor de fratsen met Costello (en hij is een gouden aangever) maar nu komt er hier en daar wat solo werk aan te pas. In ieder geval wel leuk om hem eens in een iets andere rol te zien. Het is jammer dat de film in publiek domein is terecht gekomen waardoor iedereen hem kan uitgeven. Ik heb zelf de versie van Classic Movies (met een Laurel & Hardy film en een Bing Crosby 'Road To...' film) waar het begin, dat normaal in sepia is gefilmd, in zwart-wit is maar blijkbaar zijn er ook nog een aantal alternatieve scènes te ontdekken. Zo was de film oorspronkelijk 83 minuten lang, er is nog maar één kopie van overgebleven, maar er zijn ook talloze uitgeverijen die hier en daar wat geknipte scènes hebben kunnen opgraven. Als Universal nu eens de moeite zouden doen om alles bijeen te plakken en de film een deftige release zou geven, dat zou deze Abbott & Costello fan erg gelukkig maken. Hoewel het wel redelijk moeilijk wordt denk ik want zowel deze films als Abbott & Costello Meet Captain Kidd zijn door andere productiehuizen gefinancierd. Deze door dat van Costello, Exclusive Productions, en Captain Kidd door het productiehuis van Abbott, Woodley Productions.

Tjah, Abbott & Costello blijven me toch altijd vermaken. Ik denk dat dit ondertussen de 30e film is die ik van het duo, ik kan me vergissen maar ik zal er toch niet ver naast zitten, maar nog altijd kijk ik uit naar het moment dat ik er weer eens eentje kan opzetten. Ik twijfel er niet aan dat ik na Dance With Me Henry met een leeg gevoel zal achterblijven, al heb ik nog wel een documentaire, een paar compilaties en wat solo werk van Costello op de plank liggen. Ik kreeg continu het gevoel dat ik Buddy Baer al ergens van kende. Ergens halverwege de film schoot het me te binnen dat hij broer van Max Baer was en dat hij ook in Africa Screams van het duo had meegespeeld. Blijft altijd leuk om een acteur in meerdere producties van het duo tegen te komen, al blijft Shemp Howard de koning natuurlijk. In ieder geval is Baer geknipt voor de rol van de reus en doet hij het ook erg leuk. De scènes met Costello zijn hilarisch, vooral door het grote hoogteverschil. De wondermooi Shaye Cogan verscheen al in Comin' Round the Mountain maar hier heeft ze een grotere rol. En maar goed ook want het is een wondermooie actrice en ze kan ook nog eens goed acteren, althans toch in hoeverre dat voor dit soort films acteerwerk nodig is.

Leuke film maar die niet overal weet te overtuigen. Het sprookje wordt niet slecht uitgewerkt maar ik zie toch liever Abbott & Costello hun reguliere werk. Dat is simpelweg grappiger maar gelukkig is er hier ook nog wel genoeg te beleven. Cogan en Baer maken een fijne herintroductie en de korte speelduur zorgt ervoor dat dit filmpje zonder meer voorbijvliegt.

3.5*

Well, nobody said whore. She inferred hooker, but I meant slut

Soms kan het leven wel eens toevallig zijn. Ik was gisteren in de plaatselijke kringloopwinkel en kwam daar een boek van Lee Child tegen. Het was een zoveelste deel in de Jack Reacher serie en wat zie ik bij thuiskomen dat er is toegevoegd aan de VTMGO library? De verfilming met Tom Cruise. Het boek heb ik uiteindelijk niet meegenomen, het leek me een reeks te zijn die wel wat voortbouwt op de vorige delen, maar voor de film wou ik wel eens gaan zitten. Ik ben niet meteen Tom Cruise zijn grootste fan maar hij heeft vermakelijke dingetjes gemaakt in zijn carrière en Jack Reacher hoort daar bij.

Al is dat in de eerste plaats niet echt door Cruise zelf. Hij speelt een ietwat standaard ex-agent die niet meer gevonden wilt worden en tegen wil en dank toch bij een groot complot betrokken geraakt. Net zoals dat een cliché van jewelste is, is de invulling van Cruise dat ook. Veel stoere praat en een aantal vermakelijke vechtscènes maar daar stopt het dan ook wel. Christopher McQuarrie houdt er echter de vaart in door af en toe nog een interessant nevenpersonage te introduceren, de film krijgt een heropleving met de komst van Cash, en het plotje is vermakelijk genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien. Een aantal onlogische acties weliswaar (heel die auto-achtervolging en al zeker de manier waarop Reacher uiteindelijk ontsnapt hangt met haken en ogen aan elkaar maar ook die scène waar Reacher op voorhand op een papiertje opschrijft wat de missing link is, is echt tenenkrommend) maar in dit soort films til ik daar minder hard aan. Blijkbaar volgde er een paar jaar later nog een sequel, dat was me helemaal ontgaan maar die zal ook nog wel eens passeren.

Al schiet daar op het eerste zicht niet veel meer van de oorspronkelijke cast over - met uitzondering van Cruise - en dat is ergens wel jammer. Cruise laat zich wel eens vaker in dit soort rollen onderdompelen maar het is toch vaker een miss dan een hit. Gewoon ook omdat hij het niet kan nalaten om er telkens een soort van Mr. Perfect van te maken en Jack Reacher tapt uit hetzelfde vaatje. Neen, dan is dit qua bijrollen toch wel wat interessanter ingevuld. Sinds State of the Union heb ik een gigantisch zwak voor Rosamund Pike gekregen en hoewel die overduidelijk wat moet groeien in haar rol, weet ze wel te overtuigen. Ook Robert Duvall is nog fijn in een kleine bijrol en dat kan ook gezegd worden van Werner Herzog als The Zec. Die had net iets meer uitgewerkt mogen worden, maar misschien is/was het de bedoeling daar zo'n SMERSH James Bond ding van te maken. So far, so good qua cast maar bij de gangsters is het merendeel wel belachelijk. Die scène in de badkamer had zo in een (agressieve) versie van Laurel & Hardy kunnen horen..

Vermakelijk filmpje dat zich perfect leent voor een vrijdag- of zaterdagavond. Niet al te veel bij nadenken en gewoon lekker knallen. Het is wel het soort film dat je waarschijnlijk maar 1x in je leven ziet omdat die bij een tweede kijkbeurt als een kaartenhuis in elkaar stuikt. Cruise is arrogant en geraakt er maar voor de helft van de tijd goed mee weg maar bijrollen zoals Pike en Duvall tillen het terug naar een acceptabel niveau. Verder een tof plotje dat blijft boeien en meer verwacht ik bij dit soort films niet.

3.5*

Welcome back to the Army, Major. You're under arrest

Ik had het op zich niet verwacht, maar Jack Reacher bleek eigenlijk nog wel een toffe film te zijn. Tom Cruise zal nooit één van mijn favoriete acteurs worden en er waren best wel wat foutjes te benoemen (onder andere die auto-achtervolging) maar toch.. Ik heb me er danig mee geamuseerd. Voor een groot stuk ook dankzij een fijne cast met onder andere Rosamund Pike en Robert Duvall. Een aantal jaar later volgde een nieuw deel in de saga en van heel die cast schiet enkel en alleen nog maar Cruise over. De verwachtingen kwamen meteen al wat lager te liggen en dat blijkt terecht te zijn.

Want het is dat Cruise nog altijd de naam Jack Reacher draagt, anders zou je zelfs niet denken dat dit überhaupt gelinkt is aan de film van 2012. Wat op zich vreemd is, want de boekenreeks waar dit op gebaseerd is bestaat uit meer dan 20 boeken en dan zou je toch wel verwachten dat de makers op de een of andere manier een zekere vorm van continuïteit kunnen introduceren. Niet dus en als de boeken van eenzelfde niveau zijn qua plot als de film, dan snap ik al helemaal niet waarom er zoveel delen zijn uitgekomen. Het plot rammelt langs alle kanten maar het meest vervelende is nog wel de toevoeging van de vermeende dochter van Reacher. Een personage dat overduidelijk bedoeld is als uitdieping van het karakter van Reacher maar de uitwerking ervan is echt zo pover uitgevoerd... Het kan je als kijker geen moer schelen of het nu wel of niet zijn dochter is en ook gewoon heel die verhaallijn hangt met haken en ogen aan elkaar. Neem nu het feit dat de moeder van Samantha het leger heeft gecontacteerd dat Jack Reacher de vader van haar kind is. Dat blijkt dan niet te zijn, Reacher en de moeder herkennen elkaar ook niet wanneer ze elkaar op het einde van de film ontmoeten, maar hoe ze dan in hemelsnaam aan de naam van Reacher is gekomen? Je verzint toch niet zomaar een naam die toevallig op datzelfde moment effectief in het leger zit? Ach ja, best niet teveel nadenken bij dit soort films.

En dit kijkt op zich nog wel vlotjes weg, als je de ergernissen weglaat. Er zitten nog wel een aantal fijne actiescènes in en de openingsscène zet meteen de toon. Met uitzondering van Cruise keert er dus niemand terug van de originele cast en dat is zonde, het plot leent zich wel voor wat hulp van buitenaf maar het moet natuurlijk de grote Tom Cruise show worden. Ook nu word ik niet warm of koud van zijn mr. perfect gehalte maar het is het soort arrogantie dat wel bij Reacher past. Iets wat in mindere mate gezegd kan worden van Cobie Smulders. Het blijft voor een acteur/actrice toch moeilijk om een rol die je jarenlang hebt gespeeld van je af te kunnen zetten en ook bij haar zie ik nog altijd Robin uit How I Met Your Mother en niet Major Turner, hetzelfde voor haar rol in het MCU trouwens aan de zijde van Samuel L. Jackson. Smulders spartelt zich er dus wat door maar Danika Yarosh weet helemaal niets te doen met de rol als Samantha. Een vervelend wicht en de invulling is navenant. Dan is het hopen op nog wat fijne slechteriken en met Robert Knepper zou dat wel snor moeten zitten ware het niet dat die eigenlijk amper in de film voorkomt. Patrick Heusinger stelt als de mysterieuze The Hunter ook niet erg veel voor trouwens.

Neen, op werkelijk elk vlak een mindere film dan zijn voorganger. De eerste Jack Reacher was al geen onverdeeld succes, het verbaasde me al dat er nog een sequel kwam, maar nu zal het wel gedaan zijn met de filmische avonturen van Reacher. De boeken zijn nog altijd gaande, misschien krijgen we over x aantal jaar wel een reboot voor de kiezen. Ik denk dat er wel potentie inzit, maar hopelijk maken ze er dan geen warboel van zoals nu het geval is.

Nipte 2.5*

Jackie Chan en de documentaire

Ik wou gisteren aan Who Am I beginnen maar mijn kameraad waar ik de Jackie Chan films mee kijk wou toch eerst deze documentaire zien. Voor mij hoefde dat niet perse maar ik moet toegeven dat het me wel leuk leek om eens te kijken wat ze zo allemaal over de films die tot dan gemaakt waren hadden te zeggen. De korte speelduur sprak me eerlijk gezegd niet zo aan want er was op zijn minst 25 jaar te overbruggen (van Cub Tiger from Kwan Tung tot aan de films uit 1998) maar bon, als het me niet aanstond dan was het ook weer snel afgezet natuurlijk.

En op zich is dit wel een leuke documentaire geworden. Ik wist op voorhand niet dat dit geregisseerd ging zijn door Chan zelf maar hierdoor kun je het 'my story' gedeelte wel vrij letterlijk nemen doordat het effectief Chan is die zijn verhaal komt vertellen. Geen interviews dus met mensen die geen klote met het onderwerp te maken en daar ben ik enorm blij om want dat is een aspect bij documentaires waar ik altijd op afknap. Naast Chan komen ook nog zijn vader, Sammo Hung, Michelle Yeoh en nog wat anderen aan woord. Niet altijd even diepgaand (Hung zegt echt maar 3 zinnen ofzo) maar het kan er zeker en vast mee door. Het leuke aan My Story is echter Jackie Chan zelf. Als je de bloopers bekijkt die zich meestal tijdens de aftiteling bevinden, dan zie je wel vaker dat de Aziatische superster altijd wel goedlachs is. Hier amuseert hij zich dan ook te pletter in dat typische gebroken Engels van hem door onder andere zijn stunts na te spelen met niets meer dan zijn handen. Hij zorgt natuurlijk ook nog voor de soundeffects door termen als woesh en bang te gebruiken om aan te duiden dat er een ontploffing is gebeurd. Het werkt aanstekelijk waardoor het naast een documentaire ook een zekere vorm van komedie is geworden.

Op zich wel een redelijk standaard documentaire. We krijgen de gebruikelijke opbouw met betrekking tot de jeugd, zijn eerste rolletjes en zijn hoofdrollen. Niet alles verloopt chronologisch maar er valt sowieso wel een zekere lijn in het werk van Chan te zien dus heb je niet veel nodig om de besproken film in de juiste tijdsperiode te plaatsen. We krijgen ook iets meer uitleg over de relatie met Lo Wei maar het is dankzij bepaalde extra's zoals een top 10 van de meest levensgevaarlijke stunts die hij in zijn carrière heeft uitgevoerd dat het allemaal blijft amuseren. Op gebied van films blijf je echter nogal op je honger zitten doordat er maar een handvol wordt genoemd en er zodoende dus erg veel worden overgeslagen. Af en toe wordt er wat in herhaling gevallen (zo hebben ze het volgens mij op 3 verschillende momenten over het feit dat Chan zo'n fan is van Buster Keaton en Harold Lloyd) maar we krijgen nog wel wat nooit eerder vertoond beeldmateriaal dus dat is altijd wel leuk. Valt wel op trouwens dat de documentaire zelf spuuglelijk is gemaakt. Er heeft precies een klein kind zich bezig gehouden met Windows 98 in Paint na te maken en dat dient dan als een soort van hoofdstukkenmenu. Het ziet er in ieder geval niet uit.

Amusante documentaire die vooral gedragen wordt door, en nu komt de grote verrassing, Jackie Chan. Die heeft zich met schijnbaar veel plezier in deze documentaire geworpen en het zorgt in ieder geval voor een aantal erg leuke situaties. Fans van de man komen dan ook sowieso aan hun trekken bij het zien van My Story. Alleen had iets meer diepgang wel gemogen.

3,5*

The most frightening thing about Jacob Singer's nightmare is that he isn't dreaming

Ik had Jacob's Ladder al een tijdje opgenomen liggen van de tv maar nooit echt een goede moment gevonden omdat ik had gehoord dat de film veel vergelijkingen heeft met Mulholland Drive en dat is nu ook niet echt een simpele film.

Jacob's Ladder moet het vooral hebben van zijn beklemmende sfeer waar je niet deftig weet wat er nu echt is en wat niet. Misschien ligt het eraan dat ik al wat meer van zulke films heb gezien maar heel de 'mindfuck' kwam maar zwakjes op mij over. Zag de twist waar het uiteindelijk allemaal een stervensdroom van Jacob al aankomen.

Wat er wel in zat, waren een aantal interessante en beklemmende scènes die gelukkig wel goed werden uitgewerkt. Zo zal ik mij de scènes met de demonen in de auto en metro of het stuk met het bad toch wel blijven onthouden.

Acteerprestaties zijn wel bijzonder sterk, al zag Tim Robbins er niet uit met dat verschrikkelijk kapsel maar ook de rest van de cast is solide. Ook de muziek is op sommige punten echt lekker creepy.

Een aantal goede punten zoals het acteren en de muziek maar over het algemeen toch wat saai gebracht allemaal.

2.5

Well, you have to be hard now. The Age of Chivalry is gone!

Stom eigenlijk hoe je geheugen je te parten kan spelen. Ergens eind 2008 (even terzijde, wat is het fijn dat je zo'n dingen gewoon kunt opzoeken op het forum hier) heb ik eens voor een spotprijs een boxset met 9 films van Alfred Hitchcock gekocht. Het was in een periode dat ik me zowat voor films begon te interesseren en in het specifiek voor Hitchcock en ik dacht al die jaren al dat ik de volledige boxset had gezien. Ik had hem gisteren echter nog eens vast en wat bleek? Jamaica Inn! Die had ik nog niet gezien.

Uiteraard dan maar eens direct opgezet en redelijk teleurgesteld. Niet door de film zelf trouwens, maar door de belabberde DVD. Nu wist ik me nog te herinneren dat dat een boxset was die qua kwaliteit niet altijd even sterk was. Het gaat hier natuurlijk om public domain films en dat houdt in dat gewoon iedereen hem in de meest belabberde versie op DVD mag uitbrengen. Daar kan ik op zich nog tegen, maar wanneer dan nog eens blijkt dat er 10 minuten in geknipt is?! En als kers op de taart haperde de film tussen de 60 en 70 minuten op zo'n manier dat er eigenlijk geen kijken meer aan was... Een film van 100 minuten (die 108 op IMDB lijkt me een tikkeltje overdreven) die wordt gereduceerd tot 90 minuten waarvan ik dan nog eens 10 minuten mis.. Gelukkig is de film nog wel gratis op het Internet Archive te bewonderen maar frustrerend is het wel. Vooral omdat dit eigenlijk best nog wel een vlotte avonturenfilm is geworden die vooral fijn is doordat jij als kijker al wel weet dat Sir Humphrey Pengallan (die naam alleen al!) de slechterik is terwijl het voor de personages nog een groot raadsel is.

De eerste van drie verfilmingen die Hitchcock maakte naar een werk van Daphne Du Maurier, hij zou later nog Rebecca en The Birds verfilmen. Een ietwat atypische keuze voor de master van suspense, maar hij laat toch wel weer een paar erg fijne dingen zien. Hij was zelf niet zo tevreden met de invulling van Charles Laughton en het moet gezegd worden, die schmiert er wel een pak op los. Blijft een acteur die heel theatraal en overdreven kan overkomen en toch werkt het vaak in zijn voordeel. Fijn om Maureen O'Hara in één van haar eerste rolletjes te zien, toen bleek al dat het een degelijke actrice was, en steelt vooral Leslie Banks als Joss nog hier en daar de show. Heerlijke bende ook met een aantal gure koppen en Emlyn Williams, als Harry de fluiter, is wel een geweldig figuur.

De liefde tussen mij en Hitch is uiteindelijk een beetje bekoeld geraakt omdat ik me op andere regisseurs en takken van de cinema ben beginnen concentreren, maar het kriebelt toch weer om zijn oeuvre nog eens te gaan herzien. Heb zelfs nog een paar ongeziene klassiekers zoals Notorious in de kast staan. Een schande, ik hoor het iemand al zeggen. Voor Jamaica Inn zit er nog wel eens een halfje verhoging in, maar dan moet ik eens een uncut en niet haperende versie zien.

3.5*

Willy en Deaner

Ik was eerlijk gezegd al vergeten dat ik deze film nog heb liggen (lastig als deze mee onderdeel uitmaakt van een boxset waar ik voor de rest wel alles van heb gezien) en meestal ben niet zo'n fan van dit soort nagespeelde "documentaires". Veel slechter dan The James Dean Story kon het alleszins niet worden en die maakte bovendien wel gebruik van echt materiaal...

En me eigenlijk goed mee vermaakt. De tijd dat ik volkomen idolaat was van Dean ligt ondertussen al een aantal jaar terug achter mij dus heel de geschiedenis over zijn vroegere jaren zit niet meer vers in het geheugen. Geen idee dus of dit überhaupt een correcte documentaire is, maar het geeft wel een interessant beeld van hoe Dean was vooraleer hij zijn grote doorbraak kende. De film volgt weliswaar de platgetreden paden en William Bast (naast Dean het grote hoofdpersonage en die hier optrad als schrijver van het scenario aangezien het ook op zijn biografie uit 1956 is gebaseerd) komt er wel heel netjes uit maar zoals er al tijdens de eerste minuten wordt gezegd: an image of the actor as seen through the eyes of a friend. Like all memories in is intensely personal, elusive and incomplete. Hier en daar misschien iets te gekunsteld (dat tripje naar de boerderij is echt een veredeld vakantiefilmpje dat compleet niet matcht met de rest van de beelden en ook heel die droomsequentie is ook maar een veredelde poging om dit anders te laten beginnen dan soortgelijke films in het genre) maar algemeen gezien een leerrijke en bovenal amusante zit.

Vooral omdat Stephen McHattie echt wel degelijk is als Dean. Hij lijkt er naar mijn gevoel ook hard op en heeft die typische maniertjes wel in de vingers. Vreemd genoeg deed hij me in het begin vooral aan James Franco denken, maar dat is dan misschien ook niet zo verwonderlijk aangezien die ook al Dean (succesvol) heeft geportretteerd. De rest van de personages zijn natuurlijk ook gestoeld op bestaande mensen, maar geen idee hoe geloofwaardig die vertolkingen zijn. Er zit wel iets van een chemie tussen McHattie en Michael Brandon (die de rol van William/Willy op zich neemt) dus dat zit wel goed. Let vooral ook nog op Christine White als een secretaresse halverwege de film. Het is dezelfde Chris White die indertijd een vriendinnetje was van Dean en in deze film dan weer geportretteerd wordt door Candy Clark.

William Bast heeft in 2006 nog een tweede autobiografie geschreven over zijn tijd met James Dean en die Surviving James Dean genoemd. Naar het schijnt zou die nog dieper ingaan op onder andere de homoseksualiteit van Dean (daar wordt in deze film enkel maar naar gehint) omdat hij dat anno 1956 niet kon neerschrijven uit angst voor de gevolgen. Lijkt me ook wel interessant om te lezen.

3.5*

Meer foto's dan beeld

Een aantal jaar geleden was ik helemaal into James Dean. Ik kocht in een recordtempo zijn films, toch de 3 waar hij een hoofdrol in heeft, en stootte niet lang daarna op een 3-delige boxset. Daarin zitten twee documentaires, een aantal episodes van televisieseries waar Dean in heeft meegespeeld en wat reclamespotjes. Ik kwam er daarjuist achter dat ik alles daarvan had gezien buiten de documentaires dus ineens maar eens voor gaan zitten.

The James Dean Story is op eerste zicht een interessante documentaire omdat ze twee jaar na het verkeersongeluk van Dean gemaakt is. Dit geeft de gelegenheid om meer authentieker te werk te kunnen gaan doordat de leefomgeving van Dean amper verandert is. Jammer genoeg kiezen Robert Altman en George W. George niet voor deze aanpak maar maken ze gebruik van maar een handvol interviews en een hele hoop foto's. Die interviews voelen in de eerste plaats enorm geforceerd en in scène gezet aan en de familieleden die hun zegje over Amerika's meest geliefde bad-boy komen doen, deden dit alleen maar als er 5% van de winst van de film naar de James Dean Memorial Foundation ging. Vader Dean weigerde trouwens alle medewerking. Er zitten op zich wel interessante stukken tussen zoals de doos met spullen van Dean (waaruit zijn slordigheid bleek door elk telefoonnummer op een ander blad te schrijven en deze allemaal in een doos te gooien) maar het is niet genoeg om te blijven boeien.

Weinig beeldmateriaal maar zoals gezegd erg veel foto's. Volgens de makers wordt er gebruik gemaakt van een revolutionaire techniek maar het komt er gewoon op neer dat ze hier en daar wat inzoomen op een onderdeel van een foto. Vrij saai eerlijk gezegd en ook niet al te bijster interessant. Vooral omdat het er vaak als volgt aan toe gaat: James Dean deed mensen huilen (close-up van iemand die huilt) maar ook lachen (close-up van iemand die lacht) maar werd vooral gezien als een legendarisch acteur die mensen naar de cinema trok (close-up van een koppeltje in de cinema). Op het einde krijgen we nog een zwartwit fragment uit East of Eden maar echt een meerwaarde heeft dat niet. Trouwens, wat een verschrikkelijke voice-over! Zelden iemand geweten die er zo'n saaie boel van weet te maken als Martin Gabel. Hij heeft werkelijk geen intonatie en werkt slaapverwekkend.

Ik hoop dat de andere documentaire (James Dean, ook wel gekend onder The Legend) interessanter is. Robert Altman en George W. George hadden veel meer mogelijkheden dan huidige documentairemakers over James Dean maar benutten ze verre van.

1.5*

Oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz?

Janis Joplin's laatste studio album (Pearl) dat pas werd uitgebracht na haar dood heeft een tijdlang op repeat gestaan. Er is iets met die stem dat me ontzettend intrigeert, maar na een tijd had ik het alweer gehad en ging op zoek naar (en vond) andere muziek. Dat er een documentaire over Joplin was uitgebracht, was me dan ook compleet ontgaan maar gelukkig was ik nog op tijd voor de televisie uitzending van een tijd geleden. In het gedacht om de liefde nog eens te doen opflakkeren was ik hier een paar dagen geleden voor gaan zitten.

Om dan uiteindelijk tot de conclusie te komen dat Little Girl Blue eigenlijk bijzonder weinig voorstelt. Ik heb er op zich nog niet zo'n problemen met dat dit soort documentaire's altijd hetzelfde platgetreden pad volgen, maar je komt hier eigenlijk amper iets over Janis te weten. Het segment over haar jeugd vond ik persoonlijk het interessantste, mijn hart brak toen één van de muzikanten uit haar jeugd vertelde dat een fraternity haar ooit tot ugliest man on campus had verkozen, en daarna verzandt de documentaire in het vertrouwde succes/drugs verhaal. Er zit volgens mij meer in Joplin dan Amy Berg laat zien. Met een speelduur van meer dan anderhalf uur zou je dan ook verwachten dat hier genoeg in zou zitten om de ietwat casual fan, waar ik mezelf tot reken, te plezieren maar er komt gewoon teveel muziek aan te pas. Hoewel dat dat misschien een ietwat vreemde opmerking is bij een documentaire over één van de bekendste vrouwelijke artiesten tout court, is een groot deel van de Little Girl Blue gevuld met muziekfragmenten en dat staat in de weg van de interessante informatie.

Regisseuse Berg probeert ook zoveel mogelijk volk voor haar camera te halen. In hoeverre dat nog mogelijk natuurlijk is aangezien Joplin toch ook alweer bijna een halve eeuw onder de zoden ligt en mensen in het genre niet altijd een hoge leeftijd zijn toegewezen, maar die 5 minuten voor bijvoorbeeld Bob Weir van The Grateful Dead zijn wel erg pover. Haar relatie met founding member Ron "Pigpen" McKernan (die ook op 27-jarige leeftijd zou sterven) wordt maar eventjes aangehaald, dit terwijl Joplin bovendien ook wel eens meespeelde op een concert van The Grateful Dead. Soit, hetgeen me echter nog het meeste stoorde was dat Joplin haar brieven voorlas. Mooi idee en dan blijkt al snel dat dat simpelweg niet Joplin is! Belachelijk gewoon. Had het misschien toch net nog iets interessanter geweest als er meer tijd was gespendeerd aan een gelimiteerd aantal personen en niet een poging werd gedaan om zo breed mogelijk mensen te vinden die haar geweldig vonden.

Goh, toch wat een tegenvaller eigenlijk. Ik ben altijd wel een fan van muziekdocumentaires, sowieso tof dat die de laatste jaren helemaal hot zijn precies, maar het gevoel dat ik nu een beter beeld heb van Joplin als artieste? Neen, dat heb ik toch niet gekregen.

3*

Planning on smoking a little dope, having a little premarital sex and getting slaughtered?

Jaren geleden heb ik ooit eens de gehele Friday the 13th reeks als verjaardagsgeschenk aan mijn broer gegeven en ik weet dat ik toen nog veel moeite heb moeten doen om Jason Goes to Hell te vinden. Blijkbaar was die toen (geen idee of ondertussen wel het geval is) niet als een regio 2 met Nederlandse ondertitels uitgebracht en moest ik het uiteindelijk met een online bestelling doen. Er was enkel maar 1 probleem en dat is dat het een regio 1 DVD is en hij geen regiovrije speler heeft.. Na Jason Takes Manhatten was de fut ook compleet uit de reeks en we stopten de franchise in de spreekwoordelijke ijskast.

Maar nu zijn we flink wat jaren verder en heb ik ondertussen een regiovrije Blu-Ray speler dus hoog tijd om eens terug de draad op te pikken met de avonturen van Jason Voorhees. De perfecte afsluiter voor onze Halloween marathon en ja, dit is eigenlijk gewoon een erg fijn filmpje geworden. Qua plot is er geen touw meer aan vast te knopen maar het begint alleszins gewoon erg leuk met Jason die weer zijn vertrouwde ding doet en al snel volgt er nog een fijne twist dat het blijkbaar allemaal een valstrik van de FBI is waarna Voorhees in stukken vliegt. Daarna vliegt de film compleet van de rails met onder andere een soort van slang en het opduiken van verschillende familieleden maar op de een of andere manier werkt het allemaal wel. Enkel die Creighton Duke is echt tenenkrommend slecht, die hadden ze gewoon volledig mogen schrappen. Wel een film met de nodige productieproblemen (grappig ook dat New Line, die voor het eerst de rechten hadden nadat Paramount de vorige 8 films had uitgebracht, blijkbaar geen gebruik mochten maken van het 'Friday the 13th' trademark in de titel) en het script is menig keer herschreven en gewijzigd maar het geeft de film zijn eigen smoelwerk.

Want vanaf deel 6 was het wel erg veel bandwerk geworden en was de fun er wel wat uit. De immer imposante Kane Hodder keert terug als Jason Voorhees maar moet eigenlijk vrij weinig doen doordat Voorhees zich kan verplaatsen naar andere lichamen. Beetje zonde, want hij is toch wel de kracht van de reeks maar verder echt nog wel veel leuke dingen te beleven. Flink wat knipogen naar andere klassiekers in het genre (onder andere Evil Dead met het Necronomicon) en dat stukje met Freddy Kruger (fun fact: ook dat is Kane Hodder) die het masker van Jason onder de grond meetrekt.. Het heeft wel iets. Vreemd dat het uiteindelijk nog 10 jaar zou duren vooraleer die crossover er kwam en eerst moest Voorhees nog eens even de ruimte ingaan in Jason X. Het zal dus waarschijnlijk de eerste en meteen ook de laatste keer zijn dat we personages zoals Jessica zien maar erg is dat niet, ze maken niet erg veel indruk. De DVD bevat trouwens wel een unrated en een r-rated versie, qua effecten ziet die unrated versie er ook behoorlijk uit maar geen idee wat er uiteindelijk geknipt is.

Fijn! Als we hadden geweten dat het niveau ineens zo omhoog ging gaan tussen deel 8 en deel 9, dan hadden we toch sneller eens werk gemaakt van deze Jason Goes to Hell. Een beetje een misleidende titel (ik zat eigenlijk te wachten op Jason die zich letterlijk in de hel bevindt en daar de boel wat terroriseert) maar algemeen gezien erg genietbaar. Terug het niveau van deel 2 tot en met 4, dat had ik niet zien aankomen.

3.5*

I've seen enough horror movies to know any weirdo wearing a mask is never friendly

Voor veel fans is het 5e deel een aanfluiting in de reeks van Jason maar ik vond het op zich nog wel meevallen. Het was het minste deel van de 5, dat wel, maar dat was vooral omdat ik gedacht had dat de film een hele andere richting ging uitgaan met de climax van deel 4 en ik was nogal teleurgesteld. Dit 6e deel daarentegen kon amper verkeerd gaan doordat we eindelijk zagen dat Tommy het masker van Jason opnam en de film eindigde met de dood van zijn verpleegster.

Kon dus amper verkeerd gaan dus maar toch gebeurt het. De climax van deel 5 wordt hier gewoon compleet van tafel geveegd en dat is erg jammer. Zeker omdat de richting die nu wordt uitgegaan gewoon helemaal van de pot is gerukt. Komaan, Jason die al half ligt te verrotten in zijn graf maar terug tot leven komt aan de hand van een freakin' bliksem? Ik heb er niets op tegen dat Jason zowat onoverwinnelijk is en werkelijk alles kan overleven maar jongens toch, dat is wel de slechtste richting die ze konden uitgaan met deze reeks. Wat volgt is een film die een zowaar nog hogere bodycount heeft dan zijn voorganger maar wederom is er van de kills weinig te zien dankzij de MPAA die zich genoodzaakt voelden om werkelijk elk spatje bloed te knippen. Erg jammer want op zich zijn de kills nog vaak redelijk origineel maar je ziet er gewoon amper iets van. Blijf het dan ook jammer vinden dat ze niet zijn verder gegaan met het oorspronkelijke uitgangspunt met onder andere Jason zijn vader. Zou vele malen interessanter zijn dan deze saaie escapades van Tommy Jarvis. Ook de toevoeging van de kinderen in het zomerkamp vond ik vrij waardeloos. Je weet gewoon dat Jason de kinderen niet zal aanraken waardoor enige vorm van spanning gewoon compleet verdwenen is.

Ook heel de essentie van de vorige films uit de reeks wordt compleet omgegooid. Oké, we hebben nog altijd wel een zomerkamp maar de nudity en de geile tieners zijn vervangen door idiote humor (die stuntelige kerel van dat paintball team...) die de film onderuit haalt. Sowieso bevat de film wel erg veel 'humor' in vergelijking met zijn voorgangers maar die komt er maar eens bij vlagen echt goed uit. Hoogtepunten zitten dan ook in het begin met de Bond opening en het gesprek tussen de twee kampleiders in de auto. Slechte cast ook. Ik vond John Shepherd een aangename toevoeging aan de reeks als een volwassen geworden Tommy. Het trauma dat hij in de voorgaande films had opgelopen was nog duidelijk te merken maar blijkbaar is Shepherd tussen deel 5 en 6 een nogal religieuze christen geworden en weigerde hij dus om terug in de huid van Tommy te kruipen. Exit Shepherd dus en we krijgen Thom Mathews in de plaats. Hoop in ieder geval dat we die nooit meer te zien krijgen.

Veruit het minste deel van de eerste 6 delen. Jason wordt hier wel meedogenlozer maar door het wegknippen van enige vorm van kills mist het compleet zijn effect. Het plot rond Tommy Jarvis dat in de vorige twee films werd opgebouwd wordt compleet verpest. Hoop dat de reeks zich in ieder geval terug herpakt met de elementen die het in de vorige delen zo heerlijk gebruikte.

2*

Do you like fish? Well, he likes you too...

Ik had Jaws al eens een poging gegeven toen de film vroeger op televisie kwam maar ik was toen heel moe en ik kon mijn ogen dan ook niet openhouden. Van wat ik toen had gezien, was echt niet veel trouwens, leek het me best wel een leuke film dus ik nam me voor hem toch nog eens een tweede kans te geven. Gisteren kwam hij terug op televisie dus heb ik hem nog eens gezien, deze keer in vol ornaat.

Het viel me al van in het begin op hoe effectief de muziek van John Williams wel is. Het deuntje kent iedereen maar er zijn voor mij maar een aantal nummers die zo'n effect op mij hebben tijdens het filmkijken, Halloween heeft dit ook. De muziek van Williams zorgt voor een sterk gevoel van spanning elke keer als de haai in beeld komt. De haai zelf ziet er trouwens ook uitstekend uit. In mijn vroegere jaren heb ik een aantal ontzettend crappy haaienfilms gezien, ik zou alleen niet meer deftig weten welke, maar geen enkele film had zo'n uitstekende effecten zoals Spielberg ze hier uit zijn mouw weet te schudden. De openingsscène is dan ook terecht klassiek geworden samen met alle andere aanvallen in de film. Het is dan ook jammer dat Spielberg zijn creatie bij het laatste stuk wat om zeep helpt maar daar heb ik het straks wel over.

Qua verhaal stelt Jaws me jammer genoeg wat teleur. Het is allemaal zeer realistisch opgesteld, vooral het eerste deel van de film en ook de personages zijn netjes op elkaar ingespeeld maar halverwege de film zakt de film toch wel wat als een pudding in elkaar. Het verval begint wanneer Brody, Quint en Hooper op de boot zitten. In het begin is het nog allemaal wel leuk, het liedje dat ze liggen te zingen was nog een leuke afwisseling, maar op den duur begint het allemaal serieus te vervelen. De monoloog van Quint was trouwens tenenkrommend. Even leek de film zichzelf terug uit te vinden met de laatste strike van de haai maar daar gaat Spielberg, zoals ik hierboven al aanhaalde, over zijn kop. Ik vond het sterk dat hoewel we de haai helemaal niet veel zagen dat er toch een sterke spanningsopbouw was maar naar het einde toe, wanneer Quint sterft, gaat het allemaal over de top en dat komt tot een triest hoogtepunt wanneer Brody de haai opblaast met de "coole" quote: Smile you son of a bitch... Komaan, dit is gewoon nefast voor heel de film en Jaws verliest hier dan ook wel een half punt mee.

Net zoals het verhaal alleen sterk was in het eerste deel van de film geldt dit jammer genoeg ook voor de acteerprestaties. Roy Scheider zette een sterke Brody neer. Hij komt gewoon erg realistisch over en het is dan ook jammer dat hij zich naar het einde toe in zijn rol begint te verliezen. Vooral wanneer hij zo maniakaal begint te lachen na zijn one-liner die ik hierboven al aanhaalde. Hetzelfde geldt voor Richard Dreyfuss. In Oliver's Twist zet hij een uitstekende rol neer maar ook hij verliest zich in zijn rol. De ruzie met Quint past gewoonweg niet bij hem en de manier waarop hij aan de haai ontsnapt in de sterke onderwaterkooi scène is teleurstellend. Gelukkig hebben we Robert Shaw nog die een uitermate coole Quint neerzet. Dit soort personages zie ik wel graag en hij weet zijn rol lang vol te houden maar gaat de mist in met de saaie monoloog over Hiroshima.

Nu ik mijn recensie nalees heb ik de indruk dat ik vrij negatief ben over de film in vergelijking met mijn score maar ik heb me gisteravond wel degelijk geamuseerd. Het eerste deel van de film is ontzettend sterk en het deuntje van Williams is goud waard.

3.5*

And I know what a shark looks like, because I've seen one up close

Ik geef toe, ik heb best een zwak voor dit soort filmreeksen. Zo het soort waar de eerste film een ietwat onverwacht succes is en waarbij dan nog een hoop sequels op worden gemaakt. Ik wou al langer eens iets meer van de Jaws saga gaan zien, maar het was pas recent met de aanschaf van een box met deel 2, 3 en 4 dat ik er eindelijk de kans toe zag. Niet echt een idee wat te verwachten (speciaal ook het eerste deel niet herzien om niet te veel te gaan vergelijken) maar hoopte eerlijk gezegd toch op een betere film.

In de eerste plaats omdat Roy Scheider terugkeert als Brody, één van de hoofdpersonages uit de vorige film. Jaws 2 is echter niet veel bijzonders in vergelijking met zijn voorganger en dat is vooral te wijten aan het feit dat regisseur Jeannot Szwarc de kunde mist om hier eenzelfde suspensefilm van te maken zoals Steven Spielberg dat indertijd deed. Hij kiest ervoor om de haai meteen in vol ornaat te tonen en dat doet toch wel wat afbreuk aan de spanningsopbouw. Jammer ook dat hij ervoor kiest om dit niet compacter te maken. Eenmaal de tieners goed en wel op zee zitten (en al zijn aangevallen door de haai) schiet de film in een stroomversnelling maar de aanloop ernaar kabbelt maar zachtjes door. Verder is dit eigenlijk ook maar gewoon een vervolg in the name only te noemen. Oké, met Brody heb je iemand uit de vorige film die terugkeert (maar die eigenlijk gewoon dezelfde verhaallijn voorgeschoteld krijgt met opnieuw de burgemeester die hem niet gelooft) en er is even een korte verwijzing naar de boot van Brody en co maar had verwacht dat er net iets meer ingespeeld was op de eerste film. Nu oogt het meer als een losse remake.

Gelukkig is er dus nog Roy Scheider om de meubelen wat te redden. Hij blijft de beste acteur in de film en hoewel hij hier dus eigenlijk nagenoeg hetzelfde moet doen als vorige keer, blijft het hem wel goed afgaan. Jaws 2 is vooral nog interessant door de toevoeging van de tieners en het feit dat er daar niet veel van overblijven. Het probleem situeert zich echter in het aantal tieners. Mocht Szwarc iets meer personages geknipt hebben en degene die overbleven wat meer backstory hebben gegeven, dan had het een compleet andere film geweest. Nu sterven er mensen zonder dat je doorhebt wie ze eigenlijk zijn. Zonde, want voor de rest zijn hier zeker en vast ook wel positieve punten aan op te merken. De soundtrack van John Williams blijft als een huis overeind staan en ook visueel blijkt dit best nog wel goed. Het is niet van eenzelfde klasse als wat Spielberg deed, maar ik heb al heel wat slechtere haaienfilms gezien.

Ietwat teleurstellend vervolg dus. Misschien waren de verwachtingen net wat te hoog gespannen vanwege de aanwezigheid van Scheider. Ik ging er van uit dat hij meespeelde omdat hij kwaliteit in het product zag maar blijkbaar deed hij mee om onder zijn contract met Universal Pictures te geraken. Ben benieuwd naar de andere delen in de reeks, al zegt het gemiddelde van Jaws 3 ook alweer genoeg... Ach, wie weet valt dat allemaal wel mee.

2.5*

You're talkin' about some damn shark's mother?

Aha Jaws 3D: het deel waar het allemaal begon mis te lopen met de haaienreeks die Steven Spielberg in 1975 was gestart. De sequel die 3 jaar later volgde wordt algemeen gezien nog goed beoordeelt, maar ik vond het in ieder geval niet zo bijzonder. Wat me is bijgebleven is dat het vooral een herhaling van zetten uit de eerste film was en het leek me een goed idee dat ze deze keer eens van setting gingen veranderen, in hoeverre dat mogelijk is aangezien je altijd nog water nodig hebt natuurlijk. Jaws in een pretpark? Laat maar komen!

En eerlijk gezegd, ik snap echt niet waarom dit zo hard wordt neergesabeld. Regisseur Joe Alves had de nodige ervaring opgedaan bij de twee voorgaande films (Production Designer bij Jaws en Production Designer + Second Unit Director bij Jaws 2) en maakt hier een leuk jaren '80 pulpfilmpje van. Meeliftend ook op de 3D hype uit die periode - met onder andere ook Friday the 13th Part III en Amityville 3D - is dit vermakelijke nonsens waarbij de zonen van Brody uit de voorgaande film de hoofdrol spelen. Van vader Brody is geen spoor meer te bekennen en met uitzondering van een korte referentie naar de vorige films maakt dat ook allemaal geen zier uit. Ook net iets beter qua spanningsopbouw dan zijn voorganger, hoewel de film op dat gebied wel niet tot de enkels reikt van de eerste film, maar vooral gewoon 90 minuten durende mayhem. Het is te verwachten dat dit allemaal redelijk low-budget blijft, maar zo'n scène als die waar de haai de controlekamer induikt.. Gecombineerd met die cheesy 3D effecten is dat gewoon veel beter vermaak dan de suffe film die Jaws 2 is.

En Lea Thompson doet hier zowaar in mee! Als er nu één jaren '80 actrice is waar ik een ongelooflijk zwak voor heb ontwikkeld, dan is het toch wel Thompson. Een absolute meerwaarde in Howard the Duck en Back to the Future en hoewel het hier een ietwat veredelde bijrol is, doet ze het absoluut niet slecht in haar debuut. Ook Dennis Quaid doet het trouwens nog wel leuk. Net als Thompson zit hij ten tijde van Jaws 3D nog maar aan het startpunt van zijn carrière maar er duikt hier en daar al wel de nodige kwaliteit op. De chemie met Bess Armstrong was bovendien ruimschoots aanwezig en dan rest er vooral nog een heerlijke Louis Gossett Jr. als grote baas die wat willekeurig beslissingen neemt. Simon MacCorkindale is wel wat op het randje trouwens als de Britse Philip FitzRoyce, een ietwat vervelend personage en de invulling van MacCorkindale is niet veel beter.

Zo zie je maar: voor Jaws 2 waren de verwachtingen vermoedelijk te hoog gespannen, bij deze Jaws 3D waren ze zo laag dat het enkel maar kon meevallen. Toffe jaren '80 nonsens met een fijne cast en een haai die nog lekker moord en vernieling zaait. De verandering van setting doet de film deugd en ik ben benieuwd wat deel 4 weer gaat brengen. Die wordt nog slechter dan deze film beoordeeld maar het kan blijkbaar alle kanten uit...

3.5*

If mediocrity were fat, you'd all be whales!

Het is een vreemde franchise, die Jaws reeks. De eerste blijft natuurlijk een klassieker in zijn genre en hoewel daar best nog wel wat op aan te merken is, is het wel een erg vermakelijke film. De opvolger is echter al heel wat poverder en bij het derde deel ben ik blijkbaar één van de weinigen die zich er nog kostelijk mee geamuseerd heeft. Voor dit vierde deel stond ik echter niet te springen. Opnieuw terug naar Amity en opnieuw met het Brody gezin... Het werd eens tijd voor iets anders.

Ik had wel in de eerste plaats niet verwacht dat de gebeurtenissen uit deel 3 gewoon genegeerd gingen worden. Jaws: The Revenge (let vooral op het gebrek aan een cijfer in de titel, de makers wilden echt wel duidelijk maken dat het derde deel voor hen niet bestaat) start dus terug in Amity maar al snel maken we de switch naar het paradijselijke Bahama's. Dat het daar warm water is en dat haaien daar niet kunnen leven hebben ze blijkbaar in de film ook al door - er wordt zelfs opzettelijk naar gerefereerd - maar dat is niet het laatste stukje 'dichterlijke vrijheid' die regisseur Joseph Sargent en co zich toe-eigenen. Zo lijkt de haai wel erg gefixeerd te zijn op leden uit het gezin Brody en kan hij zowaar nog grommen ook. Maar zelfs dat kan ik op zich allemaal nog wel verdragen, je weet op voorhand dat dit pulp zal zijn. Het is echter wanneer er besloten wordt om Hoagie te laten terugkeren (die verrijst ineens terug op de boot zonder ook maar enige uitleg hoe hij aan de haai is ontsnapt) en de duidelijke dood van Jake terug te draaien (die opeens niets blijkt te mankeren, zelfs nadat hij ettelijke keren door de haai is gebeten) dat de emmer vol is.

Al wil ik daarvoor niet alle schuld bij Sargent leggen, want blijkbaar was in het oorspronkelijke script het effectief de bedoeling dat Jake stierf maar door testscreenings besloten ze hem terug tot leven te wekken. Vraag me af wat de mensen in die screening verwacht hadden, want Jaws 4 is ook de film met het minst aantal doden in heel de franchise en geef nu toe: daar kijk je dit soort films toch voor. Het enige noemenswaardige is dat Lorraine Gary nog eens terugkeert in de rol van Ellen Brody en dat Mario Van Peebles één van zijn slechtste rollen ooit speelt. Sowieso niet de meest geweldige acteur maar wel uitstekend in onder andere Highlander III. Ook wel fijn om eens een gezicht te kunnen plakken op een stem die een groot deel van mijn jeugd is meegegaan: Judith Barsi. Die verleende indertijd in de eerste Land before Time haar stem aan Ducky, ze werd jammer genoeg op 10-jarige leeftijd lafhartig vermoord door haar eigen vader.

De laatste officiële Jaws dus maar je hebt nog genoeg rip-offs zoals Jaws 5 (die gebruik maakte van footage van de voorgaande films) en natuurlijk een hele resem aan haaienfilms zoals L'Ultimo Squalo of Shark Attack 3: Megalodon. Genoeg voer voor de liefhebbers dus, maar ik denk dat ik het hier even bij ga laten. Oh ja, Michael Caine is hier vreselijk trouwens. Blijkbaar kreeg hij een dikke paycheck voor 7 dagen filmen (al moest hij wel de Oscarceremonie waar hij won voor Hannah and Her Sisters laten schieten) en heeft hij er een mooi huis mee gebouwd. Eerlijk is hij wel, die Caine.

2*

I hate this guy. He forces his kid to be in everything he makes

De herziening van Jay and Silent Bob Strike Back was veel beter uitgevallen dan ik in eerste instantie had verwacht. Het was jaren geleden dat ik de film überhaupt had gezien en ik had wat schrik dat ik de film misschien wat ontgroeid zou zijn, het zou alleszins niet de eerste film zijn die ik vroeger heerlijk vond en waar ik vandaag de dag niet van begrijp wat ik er ooit in gezien heb. Dat alles was dus echter niet het geval en ik had eigenlijk echt veel zin in deze reboot/remake/sequel dus gisteren maar eens voor gaan zitten.

Want hoewel de film de naam 'Jay and Silent Bob Reboot' heeft gekregen, is het effectief een reboot/remake/sequel en dat allemaal in dezelfde film. Erg fijn om dit snel na de eerste film te kunnen zien aangezien de film veel knipogen naar de voorgangers bevat, maar in die 18 jaar zijn onze hoofdrolspelers een flink stuk ouder geworden en dat oogt in het begin toch erg onwennig. Smith die ettelijke kilo's lichter is geworden (de reden dat hij besloot om opnieuw een Jay and Silent Bob film te maken is doordat hij een hartaanval had gekregen en graag betere herinneringen wilde aan een samenwerking met Jason Mewes aangezien die tijdens de vorige film zwaar verslaafd was aan allerlei substanties) maar ook Mewes is aanzienlijk ouder geworden. Het begint echter op den duur wel te wennen en na een halfuurtje ofzo ben je terug volledig mee in het View Askew universum. Dat resulteert in veel (maar echt veel) verwijzingen naar andere films in het universum, maar ook talloze verwijzingen naar films in het algemeen. Zo werkt niet alles weliswaar even goed (het Dogma knipoogje met Matt Damon en de Bourne reeks voelde wel erg geforceerd en nutteloos aan) maar het tempo zit hoog genoeg.

En het is toch ook gewoon erg fijn om veel bekende koppen te spotten. Je voelt dat Smith dit gewoon heeft geregisseerd omdat hij er nu eens echt zin in had en laat zich omringen met veel vrienden. Dat kunnen oude vrienden zijn (fijn dat de ruzie met Ben Affleck is opgelost, zeker omdat de scène tussen hen eigenlijk onverwachts de kern van de film bevat) maar ook nieuwe vrienden (onder andere een deel van de Supergirl cast waar Smith een aantal episodes van heeft geregisseerd en ik geef het volmondig toe: ik heb een enorm zwak voor Melissa Benoist) en het is gewoon een erg leuke mengelmoes geworden. Wie niet bekend is met dit universum gaat hier volgens mij dan ook weinig aan vinden, dan mis je echt letterlijk 90% van de jokes en referenties. Wel verschoten van Val Kilmer trouwens, die zag er wel erg slecht/oud/dik uit of was dat een knipoog naar iets dat me ontgaan is?

Ik ben geen enorme fan van het werk van Smith, maar de goesting om de rest van View Askew te gaan (her)zien is er absoluut. Wordt ongetwijfeld nog vervolgd en ik vraag me af of Smith ook nog gaat terugkeren naar de franchise. Hij heeft er al een aantal keer een einde aan gemaakt, maar ik zie hem nog wel een Clerks III of Mallrats II maken. Hoewel deze Reboot een tikkeltje minder is dan zijn voorganger, is het niveau nog hoog genoeg.

Dikke 3.5*

What the fuck is the Internet?

Naar aanleiding van de Jay and Silent Bob Reboot had ik wel zin om de eerste Jay and Silent Bob film nog eens terug op te zetten. Het was indertijd volgens mij mijn eerste kennismaking met de twee figuren (hoewel dat eventueel ook Dogma geweest kan zijn, de andere View Askewniverse films volgden later alleszins) en het was een schot in de roos. Ik begreep waarschijnlijk de helft van de verwijzingen niet, maar zo van die quotes als "What the fuck is the Internet" worden ten huize Metalfist nog regelmatig geuit. Het probleem bij dit soort herzieningen is dat ze wel eens lelijk kunnen tegenvallen.

En soms dus ook niet, want Jay and Silent Bob Strike Back mag op een halfje extra rekenen ten opzichte van vroeger. Regisseur Kevin Smith vuurt de ene na de andere one-liner op je af - die hij nagenoeg allemaal aan andere personages overlaat aangezien Silent Bob nogal redelijk... silent is - en daardoor verveelt dit voor geen seconde. Af en toe voelt het een beetje aan als 'we plakken een aantal goede ideeën aan elkaar en hopen dat er dan maar een volwaardig geheel uit voortkomt' maar kijk: achteraf eindig je toch met een goede film. Niet alles is weliswaar even geslaagd, maar het tempo ligt zo hoog dat je dat er maar voor lief bijneemt. Veel knipogen naar het werk van Smith zelf, nog meer knipogen naar andere films (dit is ook zo'n typische film waarbij je echt de dialogen moet begrijpen in plaats van te vertrouwen op Nederlandse ondertiteling, want zo'n opmerking als "I don't think I'm alone in the world in imagining this flick may be the worst idea since Greedo shooting first" gaat compleet verloren in de RCV vertaling) en gewoon ook nog erg fijne after-credits. Flink wat bloopers maar ook bij de wall of text die dit soort aftiteling vaak is, laat Smith nog veel leuke dingetjes zien zoals zijn dankwoord.

En eerlijk is eerlijk, Smith zelf is ook heerlijk als Silent Bob. Leuk dat ze zich een aantal keer afvragen of ze eigenlijk wel voldoende draagkracht hebben voor een full feature rond het duo, maar de dynamiek tussen Jason Mewes en Smith blijft geweldig. Mewes was echter geen pretje om mee samen te werken wegens drugs en alcohol (hij zou later vertellen dat hij amper herinneringen aan het maken van de film heeft) maar doet dit dan toch nog uitstekend. Veel toffe bijrollen ook, teveel om op te noemen eigenlijk, maar erg fijn om wat mensen te herkennen die ik er vroeger nooit had uitgehaald met onder andere George Carlin als lifter en Carrie Fisher als non. Will Ferrell is een beetje op het randje als Federal Wildlife Marshal Willenholly maar gelukkig wordt dat nog goed opgevangen door onder andere Eliza Dushku, Ali Larter en Shannon Elizabeth.

Ik krijg meteen zin in de reboot maar ik ga denk ik nog eens op zoek gaan naar de overige delen van het View Askewniverse universum. Ik heb er wel wat van gezien, maar zo'n Clerks II bijvoorbeeld is me indertijd ontgaan. Dit smaakt in ieder geval naar meer, benieuwd wat die reboot gaat geven. Als die nog maar half zo grappig is als deze, dan ben ik al een tevreden man.

4*

The biggest fight of his life

De film was al een aantal keer onder mijn ogen gekomen in de winkels maar ik wist niet goed wat te verwachten dus heb ik hem nooit meegepakt. Een tijd geleden las ik een interview met Tarantino waarin hij zei dat dit één van zijn favoriete films van 2008 - 2009 is. Ik werd nieuwsgierig en toen ik hem voor nog geen 3 euro in de Boekenvoordeel vond heb ik hem maar meteen meegenomen.

Toen de energieke openingsscène over het scherm rolde, ondersteund met het geweldige nummer 'Hard Times' van Baby Huey, kreeg ik meteen het gevoel dat dit wel eens wat kon gaan worden. Van Damme leek zichzelf te parodiëren en eerlijk gezegd, ik kon het wel waarderen. Ik had nooit van van Van Damme verwacht dat hij deze dosis zelfspot in zich had. Jammer genoeg daalde mijn interesse naarmate de film vorderde. Het idee op zich is origineel (ik kan me geen andere film voorstellen waar de hoofdrolspeler met zichzelf en zijn carrière spot) maar na een tijd leek het mij toch meer te verzakken in een standaard misdaad/drama film. Oké, de verhaallijn blijft enigszins boeiend en ook de flashbacks zijn een leuke toevoeging maar over het algemeen kon hier volgens mij meer mee worden gedaan. Ik stoorde me wel enigszins aan het hele Dog Day Afternoon gebeuren waar El Mechri nogal vaak leentje buur bij gaat spelen. Ook qua humor leek het in het begin goed te komen maar die verwachting verdween om maar eens af en toe terug te komen, vooral die Seagal mop met zijn paardenstaart was hilarisch. Waar El Mechri me wel mee weet te verrassen is het visuele gedeelte van de film. Alles ziet er erg gelikt uit en de grauwere sfeer past echt perfect in de film, pluspunt is ook dat de film in het Frans is gesproken want Engels zou werkelijk hilarisch slecht zijn geweest.

Ik zei het daarjuist al maar ik blijf het erg knap vinden dat Van Damme zichzelf zo weet te relativeren. Ik had het hem niet zien doen en daarmee krijgt de film sowieso al een extra half puntje bij. Maar Van Damme krijgt niet enkel daarvoor goede punten want de Muscles from Brussels laat af en toe een sterk staaltje acteerwerk zien. Dan schieten vooral de monoloogscène en het einde in de gevangenis me te binnen. Ik moet zeggen dat hij meer en meer in mijn achting begint te stijgen. Zinedine Soualem leek trouwens wel erg hard op John Cazale in hetzelfde Dog Day Afternoon dat ik daarjuist al aanhield. Ach, misschien was het El Mechri's idee van een eerbetoon aan de betreffende film want er komen nogal vrij veel filmverwijzingen voor in de film. De rest van de cast was wel vermakelijk, hier en daar een uitschieter zoals de twee leden van de videotheek en de overvaller die een grote fan is van Van Damme maar jammer genoeg ook wat irritante mensen zoals die taxi chauffeur. Ach, je kunt niet alles hebben in een film.

Over het algemeen wat een teleurstelling, vraag me af wat Tarantino er in ziet, maar niet slecht voor eens een keer te hebben gezien. Van Damme speelt in één van zijn beste rollen en de rest van de cast zit ook wel in zijn vel. Visueel is het allemaal wel netjes en de muziekkeuze zit ook wel goed maar dat is het al sowieso door Baby Huey.

3*

Libanon door de ogen van een actrice

Gisteren was ik even gelukkig als een klein kind in een snoepwinkel. Waarom? Omdat ik al tijden bezig ben met films van Deneuve te kijken maar dat ik praktisch altijd gedwongen wordt tot kopen en haar films vind je nu eenmaal niet altijd even makkelijk. Nu bleek dat ze in de plaatselijke bibliotheek een aantal van haar films hebben die ik nog niet heb gezien. Een aantal films meegepakt op goed geluk en Je Veux Voir was daar de eerste van.

Ik had helemaal geen idee waarover de film ging maar vanaf de eerste beelden bleek al dat dit geen gewone film ging zijn. Joana Hadjithomas en Khalil Joreige leveren een film af zonder enig verhaal maar toch is het op een bepaalde manier fascinerend. Jammer genoeg begon de DVD zo'n 25 minuten voor het einde begint te haperen en geraakte ik dus wat uit mijn trance. Eerst kloten met de DVD speler en andere DVDs om te zien of het aan mijn speler zelf lag, dat bleek dus niet zo te zijn dus terug de film er in en wederom haperingen. Dan maar naar de DVD speler beneden en daar bleek de film dan wel goed te werken. Erg vervelend en ik twijfel of de film misschien hoger had gescoord als ik hem in één ruk had uitgezien. Vraag me alleen af of het effectief een momentopname is of dat er het een en het ander in scène is gezet. Op zich niet zo erg als het zo is maar je vraagt het je toch af.

Het gebruik van Catherine Deneuve is misschien wel de beste zet die de filmmakers hadden kunnen maken. Nu ben ik sowieso al wel een grote fan van de Française maar haar koele persoonlijkheid werkt perfect voor deze beelden. We maken ook kennis met Rabih Mroue en je ziet gewoon de band ontstaan tussen de twee. Mooiste scène moet sowieso de dialoog tussen beide zijn waarin Mroue de monoloog van Deneuve uit Belle du Jour opdraagt. Maar dat is niet de enige mooie scène in de film, er zijn er eigenlijk redelijk veel, maar het is vooral ook het einde dat tot de verbeelding spreekt. Deneuve die na het zien van al die verwoesting een galabal bijwoont. Een scène die praktisch geen dialoog bevat en puur gedragen wordt op de mimiek van Deneuve.

Een film die ik misschien op het eerste zicht nooit had opgezet maar ik ben blij dat ik dat toch gedaan heb. De gesprekken tussen Deneuve en Mroue zijn fascinerend en gecombineerd met de verwoestende beelden geven ze het totaal een vreemde sfeer. Mag gerust wel wat bekender worden want met 9 stemmen is het maar een onbekende film.

3.5*

Mijn eerste Claude Berri

Ik had nog nooit van de regisseur of de film gehoord maar het verhaal sprak me wel aan. Ook dat het met Yves Montand en Gérard Depardieu is, is zeker geen minpunt.

Jean de Florette bevat allereerst een zwoelige, zomerse sfeer. Je waant je echt zelf in de Provence. Het verhaal is op zich niet zo speciaal ware het niet dat het op een leuke manier verteld wordt. In het begin zit je eigenlijk constant mee te leven met de twee schurken en je hoopt dat Depardieu het maar snel af trapt met zijn gezin maar dan stilletjesaan begin je toch wat meer te voelen voor het harde werk dat Depardieu en zijn gezin verzet alhoewel ze langs alle kanten worden tegengewerkt. De climax waar de film mee eindigt is dan ook hartverscheurend.

De cast zet stuk voor stuk memorabele personages neer. Mondand als Le papet, Depardieu als de harde werker en titelheld, Auteuil als de hilarische Ugolin maar ook Manon leek mij een zeer interessant personage. Kan dan ook niet wachten om één van de dagen het vervolg hierop te zien.

Een fijne zonnige film met goede acteerprestaties en een leuke soundtrack.

4*

He can taste your fear

Een tijd geleden had ik deel 1 wel eens gezien maar wist er eigenlijk bijna niets meer van. Even was ik aan het twijfelen of ik dit 2e deel goed zou kunnen volgen maar toch de gok gewaagd en blijven kijken.

Jeepers Creepers 2 begint ontzettend sfeervol met de vogelverschrikkers. Het kleurrijke maisveld, een gezin dat is aan het werken en dan opeens de Creeper die één van de 2 zonen meeneemt en verdwijnt. En dan begint het echte verhaal eigenlijk, de bus die crasht. Ze crasht wel op een geweldige manier door het werpen van een soort van ninja sterren dat trouwens ook nog eens een 2e keer mooi wordt weergegeven in die droomscène

Het design van de Creeper ziet er trouwens echt wel geweldig uit. De hoed, de jas, ... alleen jammer dat hij dan wordt 'tentoongesteld' want voor de rest ziet hij er echt creepy uit.

De cast acteert wel redelijk, meer eigenlijk van een B-film niveau maar in een slasher vind ik dat nu niet echt erg. Ze gaan 9/10 toch allemaal dood.

Vermakelijk vervolg al ga ik binnenkort deel 1 toch ook nog eens bekijken want ik heb het gevoel dat ik hem toch wat heb te kort gedaan.

3.5

She's evil... and not just high school evil

Jennifer's Body was een twijfelgeval. Een paar van mijn kameraden vonden het één van de slechtste films die ze ooit hadden gezien maar hier op MovieMeter was er één user die er in slaagde om mij toch te overtuigen om de film eens een kans te geven. Nog bedankt hiervoor, Naomi Watts.

De kracht van Jennifer's Body zit hem overduidelijk in Megan Fox. Ik heb ze pas vrijdag voor de eerste keer zien spelen in Transformers maar ik was meteen verkocht, daarmee dat ik ook aan die kameraden vroeg of ze de film kenden/gezien hadden. Fox heeft een sterke seksuele kracht en past hierdoor perfect bij dit soort films, temeer omdat Kusama dit weet en het nog meer uitspeelt. Ik zei het bij Transformers ook al, een grote actrice is het niet en ik betwijfel of ze het ook zal worden maar als ze dit soort rollen blijft spelen dan ben ik een gelukkig man. Fox is dus de drijfkracht achter Jennifer's Body maar haar alleen de credits geven zou ten opzichte van de rest van de cast oneerlijk zijn want die zitten op hun eigen manier ook zeer treffend in hun rol. Wat me wel opviel dat er meer gekozen is voor acteurs die voorheen bijrollen speelden in bekende Amerikaanse series maar die toch wel zeer veel potentie hebben. Een paar voorbeelden zijn Amanda Seyfried (Veronica Mars) die de rol van Jennifer's vriendin op zich neemt, Kyle Gallner (ook Veronica Mars) maar vooral één van mijn favoriete acteurs, Adam Brody, die de een geweldige rol speelt in The O.C. Bij vlagen hilarisch en heerlijk droog maar tegelijkertijd ook soms angstaanjagend.

Jammer genoeg lijkt Jennifer's Body soms zelf te twijfelen welke kant hij nu wilt opgaan, die van komedie met een vleugje horror of een horror met komedie à la Sam Raimi. Vooral in het begin is dit soms storend maar naarmate de film vordert lijkt de balans meer om te slaan naar het tweede. Lachen heb ik niet echt moeten doen maar toch soms eens moeten grinniken en daar staat tegenover dat de effecten er goed uitzien, er van die heerlijke splatter momenten inzitten (Jennifer die bij Needy thuis alles onder kotst met later een leuke flashback naar Needy die zwaar is aan het schrobben) maar vooral leuke kills, ik heb ook altijd al een zwak gehad voor schaduw kills. Daar kan een regisseur toch meer zijn vrijheid en fantasie in kwijt vind ik. Wat ik trouwens wel een enorm pluspunt vond was het einde waar Needy uiteindelijk Jeniffer ombrengt en daardoor in de gevangenis terecht komt. Ik had me geen beter einde kunnen voorstellen.

Verwacht geen groots verhaal, verwacht geen volbloed horror en ook geen volbloed komedie waar je niet meer bijkomt van het lachen. Wat je wel moet verwachten is een heerlijke film met sterke kills, gore en een fantastische Megan Fox die de show steelt.

Dikke 3.5* met kans op een verhoging als ik de film nog eens zie.

Een short die deze keer de draak steekt met heel het Thanksgiving gebeuren. Kan wel leuk zijn, maar wat Avery hier aflevert is gewoon saai te noemen. Een plotje waar een pilgrim (die trouwens wel verdacht hard lijkt op Big-Heel Whata, al wordt hij niet zo bij naam genoemd) het aan de stok krijgt met een kalkoen. De gebruikelijke Avery nonsens komen aan bod, maar het geheel voelt net iets minder fris aan dan gewoonlijk. Iets wat misschien wel aan mij kan liggen omdat Avery veel knipogen naar het leven van de Amerikanen ten tijde van de Tweede Wereldoorlog doet, maar dat is iets dat sowieso aan mij is voorbij gegaan. Het einde met Eat at Joe's is zelfs Avery onwaardig.

2.5*

Interessante docu over het leven van de beroemde outlaw

Sinds ik de film The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford heb gezien, ben ik erg geïnteresseerd geraakt in de figuur Jesse James en zijn levensverhaal. Naar aanleiding van die film is deze documentaire opnieuw uitgebracht onder de titel The Assassination of Jesse James, waarschijnlijk in de hoop dat mensen nietsvermoedend de verkeerde versie kopen. Het is een vuile marketingtruc maar eerlijk gezegd, ik ben er wel blij mee want het is een kans om Jesse James eens langs een andere kant te zien.

Jesse James: Legend, Outlaw, Terrorist gaat dan ook wel dieper in op de vele aspecten van het legendarische leven van de outlaw. Hierdoor is de documentaire soms een twijfelgeval. Langs de ene kant heb je de vele aspecten die worden besproken en dat is sowieso een pluspunt maar langs de andere kant voelt het allemaal teveel aan. Het had beter geweest als ze echt dieper op 3 delen van zijn leven (zijn faam, zijn dood en het mysterie rond zijn dood bijvoorbeeld) waren ingegaan dan zich te concentreren op zoveel extra informatie. Ik zit dan ook ergens met een dubbel gevoel want op zich vind ik het wel goed dat er wordt geprobeerd om zoveel mogelijk informatie in de documentaire te steken maar nu voelt het ook allemaal wat gepropt aan. Ach, over het algemeen is de documentaire wel goed verdeeld in twee delen, namelijk zijn leven en zijn dood. Daar zit hem dan ook het meeste interessante van de documentaire, voor mij dan toch, want het laatste half uur gaat enkel over het mysterie rond zijn dood en waar hij zijn fameuze schat zou hebben begraven. Waarom is dit interessant? Wel, als je net zoals ik alleen nog maar Andrew Dominiks versie van het verhaal hebt gezien, dan weet je nog niets over de schat en dergelijke. Zo zitten er een aantal interessante uitgangspunten en conclusies tussen (o.a. dat Jesse een lid zou zijn geweest van de beruchte Knights of the Golden Circle) maar het interessantste was voor mij toch het idee dat Jesse niet zou zijn gestorven door de hand van Robert Ford maar dat hij zijn eigen dood in scène zou hebben gezet. Het kan goed zijn dat dit voor de meer getrainde Jesse fan al lang common knowledge was maar Alioto schetst hier toch wel een interessant beeld.

Als je een documentaire over iemand maakt die eind jaren 1800 heeft geleefd dan is het nogal moeilijk om te beschikken over echte beelden en dergelijke. Jesse James: Legend, Outlaw, Terrorist maakt dan ook vooral gebruik van nagespeelde scènes. Scènes die er vaak erg mooi en kleurrijk uitzien maar waarvan je ook soms de wenkbrauwen fronst doordat ze er zo overduidelijk fake uitzien. Beetje jammer maar gelukkig is dat niet de kern van de documentaire, dat is natuurlijk de vele interviews en daar zit het wel goed. Net zoals je geen beelden hebt van die periode kun je moeilijk afkomen met ooggetuigen of dergelijke maar Alioto lost dit op door een groot aantal historici aan het woord te laten, vooral mensen die zich hebben toegelegd op Jesse James, de periode waarin hij leefde of allebei. Vaak erg interessant maar jammer genoeg wordt er ook gekozen om een aantal minder interessante personen naar voor te brengen. Persoonlijk kon ik niet veel met een uitgerangeerde FBI agent of een homicide detective die eens het raadsel rond zijn dood gingen uitleggen. Pas op, die mensen verstaan waarschijnlijk hun vak wel maar voor mij paste het niet echt bij de documentaire. Ik had het juist al over de nagespeelde scènes maar daar verdienen de acteurs natuurlijk ook een pluim voor. Daniel Lennox is een uitstekende Jesse James en lijkt er qua gezicht ook vrij hard op, toch in hoeverre je het kunt afleiden uit de weinig resterende foto's. Maar ook Ben Cornish heeft een treffende gelijkenis met Robert Ford. Grappig om te zien hoe hard ze eigenlijk ook op Pitt en Affleck lijken in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford uit 2007.

Interessant maar alleen maar voor degene die nog niet zo bijster veel van James en zijn bende weten. Ik reken mij tot die categorie dus ik heb gisteravond wel een vermakelijke avond gehad. De interviews zijn over het algemeen interessant en de nagespeelde scènes zien er vaak netjes uit.

3.5*

Ozon in de prostitutie

Ik weet nog altijd niet goed wat ik nu juist aanmoet met François Ozon. Een regisseur met toch wel een zekere naam en ik heb niet echt een lijn kunnen trekken in zijn oeuvre. Een slechte film als Swimming Pool wordt afgewisseld met een erg leuke film zoals 8 Femmes en daartussen heb je dan vlees noch vis met bijvoorbeeld Potiche. Een paar dagen geleden gaven ze deze Jeune & Jolie op televisie en dan maar eens afwachten wat het deze keer ging worden.

Dit ligt me in ieder geval al een stuk beter dan Swimming Pool of Potiche. Het niveau van 8 Femmes haalt het net niet, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het toch vrij nipt was. In Jeune & Jolie volgt Ozon een mooie tiener die in de prostitutie terecht komt (het waarom wordt nooit echt uitgelegd) en doet dat op een serene en mooie manier. Wel een vreemde keuze trouwens van Ozon, je zou verwachten dat dit soort films juist een standpunt voor of tegen inneemt, maar Jeune & Jolie blijft zowat in het midden hangen. Is dat slecht? Neen, eigenlijk niet aangezien de film hiermee zijn eigen smoel mee weet te verzilveren. Geen blèrende toon, geen wijzen met het vingertje waar het is misgelopen, geen moralistische ondertoon, ... Het probleem is echter dat de film ook wat lijkt voort te kabbelen. Een echte climax is er niet, al is de dood van Georges wel het kantelmoment, maar toch blijft dit een tijd door je hoofd spoken.

Die Ozon, hij weet wel telkens de mooiste Françaises eruit te pikken. Deze keer geeft hij Marine Vacth een kans en de 23-jarige actrice oogt geloofwaardig als de 17-jarige Isabelle. Ze heeft nog altijd die kinderlijke onschuld en naïviteit (die scènes met haar broertje zijn aandoenlijk) en tegelijkertijd ook een erg seksuele uitstraling. Hoop ze in ieder geval nog eens meer tegen te komen, maar haar filmcarrière lijkt niet echt in een hogere versnelling te zijn geschoten als ik IMDB er eens op nalees. Soit, Vacth zuigt de film compleet naar haar toe en dat resulteert verder in een wat kleurloze ondersteunende cast. Niemand is echt slecht te noemen, maar met uitzondering van Johan Leysen is niemand memorabel. Dat kleine bijrolletje van Charlotte Rampling naar het einde toe was ook nog wel geslaagd trouwens.

Moet toch eens nog is iets van Ozon gaan proberen, heb er in ieder geval wel weer zin in gekregen. Precies alsof ik met Swimming Pool, indertijd mijn eerste Ozon film, een slechte start heb gemaakt. Jeune & Jolie is een wat bevreemdende film over een hekel thema dat nooit echt een kant kiest en juist daardoor interessant is. Dat, en een uitstekende Marine Vacth.

Dikke 3.5*

I'm thinkin' of a woman called Jezebel who did evil in the sight of God

Sinds een tijd hebben we terug TCM in huis en elke week loop ik heel de televisiegids af en controleer ik of er films zijn met een bepaalde actrice. Meestal zijn het films met Grace Kelly, Elizabeth Taylor, Ava Gardner of Bette Davis waar die laatste hier in meespeelt. Dit heeft als resultaat dat ik een hele hoop TCM films heb liggen met één of ander mooie verschijning en dat ik er regelmatig eens een uitpik om te zien. Gisteravond was Jezebel aan de beurt.

Al moet ik zeggen dat ik de Bette Davis films opneem, niet omdat ze een mooie verschijning is (eerlijk gezegd vindt ik er niet zo veel aan), maar omdat ze vaak erg goed is in haar rollen. Het heeft lang geduurd eer de frank viel maar sinds films als The Anniversary en All This and Heaven Too kan ik haar enorm waarderen. Hier is ze dan ook weer enorm goed op dreef, zelfs iets te goed. Nu dit klinkt misschien raar maar wanneer je de film ziet, dan voel je aan dat Julie eigenlijk een redelijk degoutant en egoïstische vrouw is. Davis speelt dit dan ook zo sterk dat ik werkelijk een hekel aan haar personage begon te krijgen en dat doet de film nu eenmaal geen goed. Wel vreemd dat ze juist hiervoor een Oscar heeft gekregen want ik heb haar nog sterkere rollen zien vertolken, in het bovengenoemde All This and Heaven toe onder andere. Dat de andere Oscar die ze ooit zou krijgen voor de film All About Eve zou zijn is natuurlijk helemaal belachelijk. Davis haar slechtste performance maar dat terzijde. Wel leuk trouwens om een piepjonge Henry Fonda te herkennen in de rol van Preston Dillard. Hij doet het meer dan behoorlijk maar lijkt halverwege de film wat te verdwijnen, zal vast wel iets te maken hebben met de bevalling van zijn vrouw met de mooie Jane Fonda tot gevolg. Voor de rest maken George Brent als Buck Cantrell en Richard Cromwell als Ted Dillard nog een mooie show van. Kleine bijrol ook nog voor Margaret Lindsay die, hoewel ze bijna geheel wordt weggespeeld door Davis, haar mannetje wel weet te staan.

Ik zei daarjuist al dat Davis hier een ontzettend onsympathiek personage vertolkt en hiermee zit dan direct ook het grootste mankement aan heel de film. Het zit allemaal vakkundig in elkaar en had ietsje korter gemogen maar er is weinig sympathie voor op te wekken. Hiermee komt het merendeel van de scènes (Julie die zich op haar knieën laat vallen wanneer ze Preston terug ziet o.a.) gewoonweg niet tot hun recht. Het einde is dan wel weer een klepper van formaat. Ik vroeg me al af hoe de clash tussen Amy en Julie zou eindigen en dan is dit een aangenaam invulling geworden. Wyler blijft nogal suggestief over het uiteindelijke resultaat van de trip naar Lepra Island maar je voelt perfect aan dat beide het niet zullen overleven. In dat opzicht weet het personage Julie dan toch nog enige sympathie op te wekken en slaagt de film er in om zich naar een iets hoger niveau te tillen. Voor de rest eigenlijk jammer dat we de gun duels niet te zien krijgen. Dat het bij het eerste gevecht met Buck en De Lautruc niet in beeld wordt gebracht, daar kan ik nog mee leven maar ik had wel wat meer willen zien van het gevecht tussen Buck en Ted. Nu zien we beide heren naast elkaar staan, zich omdraaien en de volgende scène is Ted die thuiskomt. Best wel jammer eigenlijk.

Interessant om eens gezien te hebben vanwege de sterke maar enorm irritante rol van Davis en een jonge Henry Fonda. De film heeft genoeg om handen om te blijven boeien (al komt de rode jurk nu nogal overroepen over maar dat is nu eenmaal de tijdsgeest) maar het is allemaal een geval van net niet. Toch moet ik zeggen dat ik Davis meer en meer begin te waarderen, erg sterke actrice.

3.5*

It's a mystery wrapped in a riddle inside an enigma

Amerikaanse geschiedenis, het heeft me altijd wel geïnteresseerd. Heb nog altijd niet door wat het nu juist is dat me zo aantrekt in bijvoorbeeld Amerikaanse presidenten, maar het heeft in ieder geval wel voor een aantal interessante films gezorgd. Sowieso is Oliver Stone een regisseur die ik wel graag achter een camera zie staan en dan leek dit wel een interessante combinatie te kunnen worden. De moord op Kennedy heeft altijd een zekere mystieke status gehad en was benieuwd wat Stone hier van ging kunnen maken.

Een bijzonder interessante film, zoveel is zeker. Stone combineert feiten met fictie en levert een indringende film af. In de eerste plaats door zijn montage die bepaalde scènes serieus naar een hoger niveau tilt (de reconstructie van de moord door Garrison en Lou bijvoorbeeld wordt sneller en sneller gemonteerd waardoor je een erg jachtig gevoel krijgt) maar ook omdat Stone veel afwisselt met echte dialoogmomenten. Zo is heel de monoloog van X een indrukwekkend stukje cinema en het is juist die combinatie die de film maakt tot wat hij is. De spanningsboog blijft nagenoeg de gehele speelduur overeind staan en het is jammer dat Stone het hier en daar niet kan laten om toch net iets te dramatisch uit de hoek te komen. De speech van Garrison op het einde is indrukwekkend in al zijn facetten maar die waterige ogen, het kijken in de camera, ... Het had voor mij niet gehoeven.

De film beweert gelukkig ook niet de ultieme waarheid in pacht te hebben, maar het lijkt me duidelijk dat er hier een geurtje aan hangt. Een geurtje dat gebracht wordt door een geweldige cast trouwens. Kevin Costner is over de gehele lijn indrukwekkend als Garisson maar er zijn zoveel talloze goede bijrollen. Zo'n Donald Sutherland is als de mysterieuze X misschien hoop en al een kwartier in de film te zien maar drukt wel compleet zijn stempel. Ook Joe Pesci trekt als Castro liefhebber David Ferrie een aantal scènes compleet naar zijn hand en dan heb je ook nog Gary Oldman (in een griezelige gelijkenis met Lee Harvey Oswald trouwens), Sissy Spacek, Jack Lemmon, Walter Matthau, Tommy Lee Jones, John Candy, Kevin Bacon en wie weet ik nog allemaal ter beschikking. Toch enorm straf hoe Stone dit allemaal op zo'n manier weet te balanceren dat ieder zijn eigen time to shine krijgt.

Stone is de laatste jaren wat meer een schim van zichzelf geworden en afgaande op zijn jaren '90 werk - onder andere deze, The Doors, Any Given Sunday - is dat een jammerlijke zaak. Krijg meteen zin om me eens wat meer in het mysterie rond JFK en tegelijkertijd ook het oeuvre van Stone te verdiepen. Als je dat als regisseur klaarspeelt met een hekel thema als dit, dan ben je goed bezig.

Dikke 4*

Jackie Chan versus de drie Mexicanen

To Kill with Intrigue is alweer de derde samenwerking die ik zie tussen Jackie Chan en Wei Lo maar het zou zeker niet de laatste worden. Lo is voornamelijk bekend van twee Bruce Lee films en ging dan net zoals iedereen anders op zoek naar de volgende Bruce Lee actiester toen die stierf. Lo zetten zijn geld op Chan en produceerde en regisseerde een aantal films met de toekomstige ster in de hoofdrol. Hoewel hij dus goed gegokt had op Chan betwijfel ik toch of de status die de Chinees later kreeg wel te wijten is aan het werk van Wei Lo want tot nu toe ben ik niet echt kapot van zijn films.

Ik heb net zoals movie acteurs de Nederlandse release in de Jackie Chan collectie en daar is inderdaad wel serieus wat aan op te merken. Het is dat ik de film op een rommelmarkt voor 2 euro vond en dat ik een enorme sucker ben voor collecties die een mooi geheel worden als je ze allemaal hebt, dat ik me niet bekocht voel want eerlijk gezegd, de kwaliteit is erbarmelijk. Nu heb ik al wel slechtere versies gezien van de Chan films maar dat waren meer bootleg-achtige films maar van een officiële release verwacht ik wel meer. Soit, ook het feit dat er op de hoes staat dat de film Kantonees gesproken is en we een vreemde Engelse dub krijgen waar Chan in de laatste 20 minuten qua stem ineens 50 jaar ouder lijkt te zijn geworden... Bon, qua verhaal valt To Kill with Intrigue op zich nogal mee. Persoonlijk heb ik het liever dat de openingsscène er al knal op zit met een vechtscène maar deze openingsscène met onder andere de geest zonder hand die aanvalt kon er op zich wel mee door. Alleen jammer dat de film iets te lang duurt en dat je naar het einde toe je aandacht verliest, althans dat was toch in mijn geval. Hierdoor komt de twist waar Chin-Chun de slechterik is niet echt enorm goed over. Vreemde naamkeuze trouwens want Chin-Chin heeft onder andere de betekenis van penis in het Japans. Geeft toch een vreemde betekenis aan dialogen zoals 'All you care about is your chin-chin!'

Hetgeen Wei Lo met Bruce Lee deed, kan hij schijnbaar toch niet echt zo goed met Jackie Chan want ook hier komen de vechtscènes niet zo mooi tot hun recht. De film heeft er op zich al niet zo enorm veel maar wat we dan te zien krijgen is een mengeling van gewone kung-fu, wuxia en nog wat andere exotische spullen is. Ik blijf het ook vreemd vinden hoeveel lappen Chan eigenlijk incasseert in de films onder Wei Lo en toch schijnt hij praktisch elke keer te winnen. Ook hier lijkt het eindgevecht meer met chance te zijn gewonnen door Chan dan wat anders. En wat was dat trouwens in godsnaam met die brandwonde op zijn gezicht? Dat werd elke keer maar erger en erger precies. Op zich doet hij het vechten natuurlijk wel erg vermakelijk en blijft hij de reden om dit soort films te zien maar ik betwijfel of er iemand naar had gekeken mocht dit niet met een later icoon zijn geweest. Het blijft leuk om dezelfde cast te zien verschijnen doorheen elke film maar voor de rest is de film niet zo enorm boeiend. Chan staat trouwens wel met dat lange haar en die lange sideburns.

Alleen maar de moeite als je echt van in het begin wilt zien hoe Chan zijn carrière van start is gegaan. Wil je echter de betere Chan films zien, dan zou je beter ergens in de jaren '80 beginnen. To Kill with Intrigue bevat veel hekelpunten maar heeft langs de andere kant toch wel zijn charme als je van het genre houd. Wei Lo begint me echter wel wat te teleurstellen.

2,5*

Strips en schorpioenen

Toen ik me voor het eerst begon te interesseren in Chinese vechtfilms, dan was de Hong Kong Legends reeks van DFW (met de roze hoezen) altijd wel de moeite. Releases in originele taal met Nederlandse ondertitels en op zich redelijk goedkoop. Nadien bleek echter wel dat het een allegaartje aan films was en ze verdwenen opeens ook uit de winkels. Ik dacht dat ik het meeste films wel had zien passeren, maar vond er vorige week nog eens twee in de Mediamarkt voor de spotprijs van 2 euro: deze Scorpion King en The Naked Killer.

Uiteraard beide aangeschaft en dan maar op goed geluk aan de eerste begonnen. Meteen de eerste kennismaking met David Lai, maar het was vooral de aanwezigheid van Sammo Hung als producer die me hier over de streep trok. Ik zie Hung nog altijd het liefste spelen/regisseren of een meer actievere rol in de film opnemen, maar hij co-produceert hier wel een vermakelijk filmpje. Scorpion King komt weliswaar traag op gang, maar weet vooral veel goeds te maken in de vechtscènes. Qua plot is de vergelijking met The Karate Kid snel gemaakt, maar qua actie valt dit moeilijker met iets anders te rijmen. Veel wire-fu natuurlijk, maar de Scorpion stijl ziet er gewoon erg goed uit. Verder op narratief vlak dus niet zo bijzonders, al vind ik het idee om dit met comics te gaan combineren op zich niet zo slecht. De uitwerking laat echter wat te wensen over en vooral het trainen oogt nogal langzaam. Waar de actie in het algemeen juist enorm flitsend is, is dat stuk eerder traag te noemen. Het proper maken van de wokpannen heeft natuurlijk ook niet diezelfde status als de wax on/wax off van The Karate Kid dus misschien ligt het voor mij daar wat aan.

Het is echter maar een kleine smet op een voor de rest degelijk geheel. Jung Yuen is veruit het meest indrukwekkende aan deze film. De manier waarop hij de Scorpion stijl brengt is geweldig om te zien. Liefhebbers van het meer realistische werk moeten hier niet aan beginnen, maar dit is bijna verplicht materiaal voor eenieder die van vechtfilms houdt. Yuen heeft er nu niet bepaald een grote carrière aan overgehouden (ik heb hem nog gezien in China Strike Force als bodyguard van Coolio) en dat is toch zonde. Frankie Chan Chi-Leung (volgens HKMDB is Jean Pol, de naam van de acteur op IMDB, trouwens de naam van het personage in de film en ik vertrouw die site nog altijd meer dan IMDB wanneer het op dit films aankomt) is trouwens ook nog een leuke toevoeging als de imposante Bull. Kreeg er zowat een Bolo Yeung gevoel bij. Kar Lok Chin neemt verder de hoofdrol voor zijn rekening en doet dat goed, maar moet toch een beetje onderdoen voor Yuen.

Tof filmpje! Begint nogal traag en dacht hier in eerste instantie niet veel mee te kunnen, maar soms is het het waard om eens wat verder te kijken. Vooral qua actie de moeite waard (Corey Yuen, toch ook nog wel een grote naam in het genre, zou nog als action choreographer meegewerkt hebben) en dat is voor een groot stuk te wijten aan een indrukwekkende slechterik. De rest van het oeuvre van Lai wordt niet zo goed beoordeeld, maar ik ben geïntrigeerd..

3.5*