Opinions

Tegenwoordig wordt je als liefhebber van het Marvel universum wel verwend. Of je nu de comics leest of je enkel concentreert op hetgeen je in de cinema/televisie ziet.. Er zit toch altijd wel een zekere kwaliteit in. Het was om die reden dat ik ook aan deze Agent Carter was begonnen. De nasleep van de eerste Captain America film lag al een tijd achter ons (de film kwam 4 jaar geleden uit!), maar Carter leek wel zo'n personage te zijn dat wat extra uitdieping verdiende.

Die komt er ook, maar het is toch niet over de gehele lijn een succes. Agent Carter werd getoond tijdens de mid-season break van Agents of S.H.I.E.L.D. en kent daardoor ook maar 8 afleveringen, iets wat ik soms net iets te weinig vind voor een serie. Soit, de voornaamste reden waarom ik dit nog wel leuk vind is ongetwijfeld Carter zelf. Een tof personage dat wat in een grijze zone zit (vanwege haar werk heeft ze een andere leefwereld dan de andere vrouwen in de appartementsblok waar ze woont, maar haar mannelijke collega's nemen haar dan weer niet serieus) en toch.. De algemene verhaallijn is niet altijd even boeiend. Hetgeen de serie uiteindelijk toch nog recht weet te houden is de connectie met de andere Marvel figuren (zou Dr. Ivechenko misschien gelinkt zijn aan The Mandarin? Krijgen we misschien wat meer info rond de training van Black Widow? Wat heeft Zola te zoeken in de laatste aflevering?) en het feit dat dit qua cast ook wel goed zit.

Al hoor ik daar wel bij te zeggen dat ik wel een fan ben van Hayley Atwell die de titelrol op haar neemt. Een beetje stroef misschien in het begin, maar verder weinig op aan te merken. Ben sowieso wel blij dat ze terug Atwell hebben gekozen voor de rol aangezien zij ook al in de twee Captain America films (en de one-shot) kwam opdraven. Dominic Cooper is er nog zo eentje en die is voor mij toch ook wel de perfecte belichaming van Howard Stark. Altijd tof ook om Enver Gjokaj (vond hem ook al uitstekend in het onterecht neergesabelde Dollhouse) eens te zien en ook hij doet het behoorlijk. Dan rest vooral eigenlijk nog het jaren '40 sfeertje dat op zich ook nog wel mooi tot zijn recht komt.

Agent Carter is een serie waar een paar oneffenheden in zitten, maar die wegen zeker en vast niet te zwaar door om de serie voor nu links te laten liggen. Binnenkort start het tweede seizoen alweer en als het aan Atwell zou liggen, dan zou de reeks zich verder evolueren naar verschillende decennia. Lijkt me nog wel tof idee eigenlijk.

3.5*

Het is weer mid-season break bij Agents of S.H.I.E.L.D. en zoals vorig jaar wordt van die ruimte gebruik gemaakt om Agent Carter weer te laten opdraven op het kleine scherm. Ik vond het vorige seizoen nog wel vrij amusant dankzij een uitstekende cast (sowieso wel tof dat Hayley Atwell de rol van de Captain America films terug op haar nam) en ik moet zeggen dat ik hier best wel naar benieuwd naar was geraakt.

Bij het eerste seizoen had ik wat mijn twijfels over het beperkte aantal afleveringen en ik was dan ook verheugd dat dit tweede seizoen 2 extra episodes ging tellen. Uiteindelijk blijkt dat een jammerlijke zet te zijn omdat de vaart er niet altijd even goed inzit. De verandering van New York naar Los Angeles is een aangename zet, maar de verhaallijn rond zero matter komt er niet altijd even goed uit. Ik vond Agent Carter de moeite vanwege dat jaren '40 sfeertje en hier komt er wel een hoop mystieke mumbo jumbo aan te pas. Misschien een voorbereiding naar Doctor Strange die er binnenkort zit aan te komen? Soit, wel bewonderenswaardig dat Stephen McFeely en Christopher Markus het aandurven om een nieuwe richting uit te gaan. Dat musical begin uit de 9e episode (A Little Song and Dance) lijkt nergens op te slaan, maar is wel erg aanstekelijk.

De serie dient voornamelijk om Agent Carter wat verder uit te diepen en dan blijkt in dit tweede seizoen toch ook alweer hoe een goede keuze Hayley Atwell is geweest. Ze blijft die leuke balans vinden gedurende heel het seizoen en gelukkig keren James D'Arcy (Jarvis) en Enver Gjokaj (Sousa) ook weer terug. Sowieso krijgen ze allebei wat meer uitdieping in dit seizoen en dat blijkt een goede zet te zijn. Af en toe ook nog eens een klein bijrolletje voor Dominic Cooper als Stark, ook altijd een meerwaarde. Seizoen 2 kent natuurlijk een aantal nieuwkomers (Wynn Everett als Whitney Frost, een knipoog naar Hedy Lamarr, en Kurtwood Smith als Vernon Masters) die algemeen gezien ook wel een goede toevoeging zijn. Vond enkel Ken Marino als de Italiaanse Joseph Manfredi niet altijd even geslaagd. Kwam af en toe nogal 'fake' Italiaans over.

Halverwege het seizoen had ik het gevoel dat dit zijn voorganger wel eens ruimschoots kon gaan overtreffen, maar halverwege zakt het allemaal toch een tikkeltje in. Het einde is nogal voorspelbaar (al is de cliffhanger met de dood van Thompson nog wel interessant te noemen) maar het blijft een vermakelijke reeks. Benieuwd of er nog een derde reeks komt.

3.5*

Het paradepaardje van Streamz

Zeggen dat ik jarenlang benieuwd was naar De Bende van Jan de Lichte is een understatement. De opnames gingen van start in 2016 (en zouden nog een stukje doorlopen in 2017) en dit leek wel eens van de meest prestigieuze reeksen uit Vlaanderen te kunnen worden. Ik bleef alles maar in het oog houden om te zien wanneer dit te zien zou zijn maar ik was blijkbaar niet de enige die zich afvroeg waarom VTM dit dan niet uitbracht? De jaren gingen voorbij en je hoorde maar meer en meer geruchten dat de zender de reeks bewust achterhield en wel voor deze reden: het moest de reeks worden die mensen ging overtuigen om een abonnement op "De Vlaamse Netflix" te nemen.

Vreemd genoeg werd de reeks wel internationaal verkocht waardoor ze onder de titel Thieves of Wood op Netflix te zien was, alleen niet voor Belgische gebruikers. Dan was er dan toch eindelijk Streamz (de Vlaamse Netflix had na veel palaveren een nietszeggende en volstrekt belachelijke naam gekregen) maar ondertussen waren we dus bijna 5 jaar later en dat zie & voel je ook. Het is duidelijk dat dit gemaakt is in een periode dat Game of Thrones nog erg succesvol was en het mocht blijkbaar ook iets kosten. De aankleding ziet er dan ook erg sterk uit en je waant je effectief in het Aalst van de 18e eeuw. Jammer genoeg wordt je daar echter nooit echt volledig in ondergedompeld door de soms volstrekt belachelijke dialogen en een mengelmoes aan dialecten. Geen idee hoe het taalgebruik is in de oorspronkelijke roman van Louis Paul Boon maar ik hoop dat hij zich niet laat vangen aan het soort anachronismen die hier te horen zijn. Schele die het op een bepaald moment heeft over sjotten (voetballen dus) met een hoofd in een tijdsperiode dat voetbal überhaupt nog niet was uitgevonden bijvoorbeeld en het Limburgs van Matteo Simoni en het Gents van Anemone Valcke doet soms ook wat de wenkbrauwen fronsen.

Het voelt allemaal bij vlagen dan ook nogal gekunsteld aan en dat onwennige gevoel kan de cast zelf ook niet helemaal verstoppen. Tot aan de bijrolletjes toe zijn het allemaal grote namen uit de VTM-stal (je zou enkel nog een Peter Van Den Begin verwachten) maar dat betekent ook dat het soms namen zijn die je al zo vaak in iets hebt gezien. Van het trio Bruno Vanden Broecke, Matteo Simoni en Ruth Beeckmans weet eigenlijk enkel Simoni zich nog te onderscheiden en het is natuurlijk ook jammer dat de Francis Tincke van Stef Aerts zo dichtbij Wesley Biets uit Callboys staat. Ja, Callboys werd later gemaakt maar werd wel eerst uitgezonden. Sowieso is het op een aantal vlakken een "ons kent ons" verhaal want alle Callboys (naast Simoni en Aerts zijn er ook rollen weggelegd voor Bart Hollanders en Rik Verheye) zijn paraat. Gelukkig krijgen we ook de altijd fantastische Dirk Roofthooft voorgeschoteld in één van zijn meest kwaadaardige rollen uit zijn carrière en weet Tom Van Dyck zich zoals gewoonlijk ook erg goed staande te houden als Baru. Verder toch ook nog vermeldingen voor een uitstekende Anemone Valcke als De Schoen, Charlotte Timmers als Héloise en Iwein Segers als een soort van vreemde magiër wiens voornaamste gaven een behoedmiddel tegen een soa is.

Ze zullen indertijd bij VTM ook niet hebben gedacht dat het zo enorm lang ging duren vooraleer ze De Bende van Jan de Lichte konden uitbrengen, maar door te wachten hebben ze uiteindelijk in hun eigen voet geschoten. Je zit nu met een reeks die op moment van uitbrengen al verouderd aanvoelt. Het lange wachten zorgt bovendien voor een grote anticipatie en daarvoor is de uiteindelijke reeks gewoon net te traag, net te kabbelend en uiteindelijk simpelweg net niet goed genoeg. Een indrukwekkende cast (met ook nog een geweldige Jeroen Perceval en de altijd goede Manou Kersting) ten spijt.

Nipte 3*

Ik moet zeggen dat ik Blake's 7 eigenlijk helemaal niet kende. Ik ben de laatste jaren meer en meer geïnteresseerd geraakt in science-fiction. Stargate, Firefly, Star Trek, ... De bekendere heb ik ondertussen gezien, maar mijn broer zag dit een tijd geleden in de winkel liggen en besloot de gok te wagen om dit als cadeau te geven. Een goede gok aangezien ik op zich wel ben te vinden voor dit soort old-school science-fiction en wat bleek? Blake's 7 was een schot in de roos.

De lage score hier verbaast me dan ook eerlijk gezegd wat. Wat Terry Nation hier aflevert is in ieder geval geen goody two-shoes science-fiction. De toon is duister en negatief (doet me wat denken aan het werk van Philip K. Dick eigenlijk) en de verhaallijnen zijn inventief genoeg om te doen boeien. De voornaamste kracht van de serie is dan ook de houding tussen de Blake en zijn kompanen en die onderlinge verhoudingen worden gedurende heel het seizoen door elkaar geschud. Uit de titel kun je afleiden dat er naast het titelpersonage nog zo'n 6 personages gaan bijkomen, maar het is lastig om uit te maken wie het uiteindelijk gaat overleven. En zelfs dan nog worden sommige belangrijke personages pas later in het seizoen (Cally komt pas tevoorschijn in de vierde aflevering) geïntroduceerd. Het is juist deze onvoorspelbaarheid die de reeks zo interessant maakt. Dat, en de combinatie met de handgemaakte modellen. Er is gewoon iets heerlijks fascinerend aan de uren werk die de makers hieraan hebben gewijd. Heerlijke climax ook waarin we eindelijk komen te weten wat die fameuze Orac is om dan een toekomstvoorspelling te zien waarin de Liberator vernietigd wordt. Geweldig!

Deftige verhaallijnen, al zit er hier en daar wel is een minder idee tussen, en een fantastische vibe. Meer heb je niet nodig zou je denken, maar de cast maakt toch ook een heus verschil en laat dat nu net de grote kracht zijn in Blake's 7. Gareth Thomas (in april trouwens overleden) is geweldig als Roj Blake en vooral de wisselkracht met Paul Darrow (Kerr Avon) is werkelijk geweldig. Zelden zo'n heerlijk cynisch personage geweten. Michael Keating is perfect als Villa, het comic relief in de groep, en Sally Knyvette (Jenna) geeft net die vrouwelijke touch aan heel de bende. Jan Chappell moet als Cally wat groeien in dit seizoen nog. Met Jacqueline Pearce (Servalan) en Stephen Greif (Travis) heeft de reeks trouwens ook wel twee erg toffe slechteriken.

Blake's 7 bestaat dus niet uit een stel onberispelijke figuren, ze hebben allemaal wel iets op hun kerfstok, en de strijd tegen de federatie vormt genoeg stof voor een volledig seizoen. Sommige zaken zien er misschien vandaag de dag net iets te klungelig uit, maar het is iets dat ik met de mantel der liefde bedek.

Dikke 4*

Het tweede seizoen van Blake's 7. Ik had het niet verwacht eerlijk gezegd, maar het einde van het eerste seizoen deed me uitkijken naar hoe het verder ging gaan. Gelukkig de volledige reeks op DVD en de dag na de 13e aflevering van het eerste seizoen aan Redemption gestart. Het eerste seizoen was een groot succes en het was dan ook maar de vraag of Terry Nation en de zijnen opnieuw gingen kunnen overtuigen of dat ze zich compleet zouden verslikken in het maken van de opvolger.

Van verslikken is als je het mij vraagt geen sprake. Redemption gaat verder waar Orac ophield en het is in ieder geval al interessant om eens wat meer van de eerste eigenaars van de Liberator te zien. Jammer genoeg zou het maar een eenmalige aanwezigheid zijn en kunnen we verder in de seizoensopener genieten van de nieuwe outfits en Villa's epische bakkebaarden. Verder is dit een logische opvolger van het vorige seizoen waarin blijkt dat werkelijk niemand van de crew onschendbaar is. In de zoektocht naar Star One (die tot een fantastisch einde komt in de seizoensfinale met dezelfde titel) sterft Gan en worden de beweegredenen van de personages serieus door elkaar geschud. Dat is vooral te wijten aan Chris Boucher (die de schrijf-fakkel overnam van Terry Nation die er na 14 afleveringen even genoeg van had) en zelfs een ietwat op het eerste zicht gedateerde aflevering zoals Shadow (die eigenlijk neerkomt op don't do drugs kids) is nog altijd degelijk. Het is vooral de evolutie van Blake die als vrijheidsvechter meer en meer de verkeerde kant begint op te gaan en Avon die in de schaduw staat te wachten om alles over te nemen dat dit echt een geweldig seizoen maakt.

Hetgeen dat eigenlijk het meeste opvalt in dit seizoen is dat Travis opeens verdacht hard lijkt op Brian Croucher en niet op Stephen Greif. Altijd lastig voor een acteur om dit soort rollen ineens te moeten overpakken, maar Croucher geraakt er echt mee weg. Natuurlijk kun je ook nog rekenen op de crew van de Liberator zelf. Gareth Thomas blijft indrukwekkend als Blake, Paul Darrow is als Avon zijn perfecte counterpart (wat een heerlijk figuur ook) en Michael Keating (Villa), Sally Knyvette (Jenna), David Jackson (Gan) en Jan Chappell (Cally) zijn perfect op elkaar ingespeeld. Tel daar ook nog eens een heerlijk schmierende Jacqueline Pearce bij als Servalan en je zit met een indrukwekkende cast. Visueel blijft de reeks ook zijn charme behouden trouwens, al denk ik dat je hier op zich wel fan van moet zijn om het te waarderen.

Het beste seizoen tot nu toe, zoveel is duidelijk. Wat er in het eerste seizoen al zo geweldig was, komt hier nog beter tot zijn recht. Seizoen 2 kent een meer rechtlijnige verhaallijn in tegenstelling tot aparte avonturen van 50 minuten en die wordt wel erg goed uitgewerkt. De climax liet me ook nu weer hunkerend naar het vervolg achter.

4.5*

Jaja, dat tweede seizoen van Blake's 7 eindigde toch wel erg heerlijk. Het leek zelfs meer op het einde van de gehele serie in plaats van een cliffhanger naar een volgend seizoen. Ergens klopt het echter wel dat dat een seriesfinale is geworden aangezien de onderliggende relaties in dit derde seizoen werkelijk eens compleet door elkaar geschud worden. In de vertrouwde Blake's 7 stijl is het dan ook bang afwachten of je favoriete personages eigenlijk überhaupt gaan terugkeren..

Seizoen 3 kun je dan ook als Blake's 7 versie 2.0 zien. De zoektocht naar Star One heeft een groot gat geslagen in de crew van de Liberator en het resulteert in de exit van zowel Blake en Jenna. Vooral die eerste had ik nooit verwacht aangezien dat toch het personage is waar de reeks zijn naam haalde en ook het verdwijnen van Jenna is een gemis. De dubbele seizoensopener is dan meteen ook, naast de finale, het beste uit dit seizoen. Avon, Vila en Cally die apart hun weg moeten zien terug te vinden naar de Liberator, de introductie van Del Tarrant, de introductie van Dayna.. Deze afleveringen zetten meteen de toon voor de rest van het seizoen maar verder is het af en toe nog wat zoeken naar de juiste dynamiek. Budget laat ook niet altijd ruimte voor echt inventieve effecten, ik had de indruk dat de vorige twee seizoenen iets beter waren op dit gebied, maar gelukkig wordt er dan geopteerd voor een atypische aflevering zoals Rumours of Death waarin we eindelijk meer te weten komen over de geliefde van Avon waar in seizoen 2 in de aflevering Countdown al naar gehint werd.

Geen Gareth Thomas dus meer en ook geen Sally Knyvette meer. Jammer op zich dat ze er niet meer bij zijn, maar hun vervangingen zijn nog wel de moeite waard. Het is vooral knap dat ze geen poging hebben gedaan om kopieën te introduceren, Tarrant en Dayna zijn gewoon twee compleet verschillende personages die bij de oude crew ook hadden gepast. Kudos voor Steven Pacey en Josette Simon dus. Met de verdwijning van Blake is er ook meer ruimte voor Avon en Paul Darrow vult die ruimte met plezier in. Ook Michael Keating blijft het goed doen als Vila en oudgedienden Jan Chappell en Jacqueline Pearce doen het goed. Zeker Chappel krijgt meer invulling doorheen het seizoen en dat was op zich wel eens nodig.

Je moet het de makers van Blake's 7 wel aangeven, ze weten altijd met een knal hun seizoen te eindigen. Deze keer gaat werkelijk alles mis en zelfs de Liberator moet het bekopen. Naar het schijnt werd er algemeen verwacht dat dit het laatste seizoen ging worden, het is dus de vraag hoe het vierde seizoen aangepakt ging worden maar dat is een verhaal voor later.

4*

Het vierde seizoen van Blake's 7, het was toch een vreemd seizoen. Het derde seizoen was weldegelijk bedoeld als einde van de reeks (met de vernietiging van de Liberator in Terminal werd zelfs de echte set opgeblazen!) en niemand van de cast wist dat de reeks ging verder gaan. Volgens de Blake's 7 Summer Special was het dan ook het hoofd van de BBC die onder de indruk was van de finale van seizoen 3 en besloot dat er een vierde seizoen moest komen. Het bleek uiteindelijk het seizoen te worden dat de fans zou verdelen.

Ik zit denk ik wat in het midden. Het grootste probleem aan dit seizoen is dat er teveel kunstgrepen zijn gebeurd om de continuïteit wat te behouden. Geen Liberator meer en dan geraken ze opeens toch opnieuw aan een vrij geavanceerd schip. Uiteraard ook met een Zen-achtige aanwezigheid, maar dan iets neerslachtiger, en in een hik en een flik is er opeens een teleport systeem op poten gezet. In de eerste aflevering is het ook exit Cally (iets wat trouwens wel wat beter had uitgewerkt kunnen worden dan een voice-over die 'Blaaaaake' roept) en krijgen we de flauwe Soolin in de plaats. Klinkt allemaal niet zo goed, maar langzamerhand begint gelukkig die typische vibe weer de kop op te steken. En dan kom je opeens bij de laatste aflevering en dat blijkt dan de beste episode uit de gehele franchise te zijn. Dat je nooit zeker bent wie de episode gaat overleven was al duidelijk uit de vorige seizoenen, maar dit is wel erg luguber. Een stomme miscommunicatie tussen (een wel erg paranoïde) Blake en Tarrant resulteert in de dood van zowel Blake, Vila, Tarrant, Dayna en Soolin. De enige die overblijft is Avon en de serie eindigt met zijn typische cynische glimlach. Ik krijg er gewoon opnieuw rillingen van als ik er aan terugdenk.. Fantastisch einde in ieder geval.

Ik wil niet zeggen dat het aan Soolin ligt, maar de onderlinge verhouding loopt hier ook een tikkeltje in de mist. Vila wordt gereduceerd tot een dronkelap, Dayna is wel erg bitsig geworden en Tarrant doet precies niets liever dan op iedereens kap te zitten. Avon blijft weliswaar wel zijn vertrouwde zelve en toch is er wel iets te zeggen voor deze aanpak. Als je het grote plaatje ziet (zeker vanwege de laatste aflevering met een doorgedraaide Blake), dan begin je in te zien dat de vorige seizoenen toch wel hun tol hebben geëist op de personages. Werkelijk alles lijkt te mislukken en dan durft een groepsdynamiek wel eens geschonden geraken. Geen grote fan dus van Glynis Barber als Soolin, maar voor de rest nog steeds erg weinig op te merken aan de cast. Zelfs Slave klinkt herkenbaar doordat er opnieuw voor Peter Tuddenham, die de stem van Zen en Orac doet/deed, gekozen is.

Ik was eerst van plan om hier een lagere score aan te geven en toch.. Dit vierde seizoen blijft onder de huid zitten. Hoewel het niveau van seizoen 2 wordt niet meer benaderd, met uitzondering van de laatste aflevering, wordt is dit zo'n serie geworden waar ik bij afloop kwaad was dat het weer gedaan was. Een goed teken als je het mij vraagt. Binnenkort eens herzien, kijk er nu al naar uit.

Dikke 3.5*

The One with the Reunion

Er zijn zo van die series die definitief op je netvlies gebrand staan en Friends is er daar één van. Het was sowieso één van de eerste - misschien zelfs de eerste - reeksen die ik ooit zelf kocht (toen nog in een actie met codes dat je per 2 gekochte seizoenen een derde gratis opgestuurd kreeg) en die ik in de loop der jaren wel eens regelmatig opzet. In die mate zelfs dat ik van elke aflevering nog wel weet wat er gaat komen en perfect kan aangeven wie wat gaat zeggen of wat er gaat gebeuren. Toch stond ik ook niet helemaal te springen om deze reünie. Ik was al blij dat ze geen nieuwe aflevering(en) gingen maken aangezien dat toch gedoemd is om te mislukken maar ik vreesde toch voor het eindresultaat.

Onterecht blijkbaar. Er is wel best veel aan te merken op deze special en dan vooral de keuze om een aantal beroemdheden te laten opdraven in nietszeggende bijrolletjes (Justin Bieber, Cindy Crawford en Cara Delevinge tijdens die catwalk bijvoorbeeld, wat hebben die in hemelsnaam met Friends te maken? Het is bovendien ook niet dat de serie zo bekend staat om de legendarische kostuums) en er wordt teveel gebruik gemaakt van nutteloze opvulling (wat heb ik nu aan een interview met een nobele onbekende die komt vertellen wat voor invloed de serie op zijn/haar leven heeft gehad) maar in de momenten dat de zes echt bij elkaar zijn.. Dan komt er toch terug wat van de oude chemie tot leven en al zeker wanneer er wordt teruggeblikt naar bepaalde sleutelmomenten. Zo komen we nog wel eens een klein geheimpje te weten - dat David Schwimmer en Jennifer Aniston ooit bijna een koppel waren maar dat de tijd nooit echt juist was - maar het zijn vooral de anekdotes en blikjes achter de schermen die dit zo leuk maken. De slappe lach van de cast & crew tijdens de iconische "Pivot! Pivot! Pivooooooot!" scène (ik zou liegen als ik zeg dat ik dat woord zelf nog nooit heb gebruikt tijdens het helpen met een verhuis) maar ook het ongeval van Matt LeBlanc waarbij zijn schouder uit de kom is gegaan.

Verder doet Friends: The Reunion ook gewoon hetgeen je bij dit soort specials verwacht. Er wordt dieper ingegaan het maken van de serie en bijvoorbeeld op het casting proces (met hier en daar nog een leuk wist-je-datje zoals dat de dubbelganger van Joey ooit nog in de running was om zelf Joey te spelen) en er zijn een aantal interviews met de makers van de serie. Alleen beetje jammer dat er uiteindelijk weinig aandacht wordt gegeven aan de vele belangrijke bijrollen. Janice (Maggie Wheeler) komt even ter plaatse en Gunther (James Michael Tyler) is in een flits te zien via een Zoomverbinding (die is wel vandaag de dag in behandeling voor kanker dus dat is nog logisch dat die er niet fysiek bij is) maar bijvoorbeeld Paul Rudd ontbreekt volledig. Dan had ik liever gehad dat ze de nietszeggende interviews met mensen die niets met de reeks te maken hebben gewisseld hadden voor mensen die effectief een rolletje hebben gespeeld. Hier en daar voelt het ook allemaal wat gestuurd aan (er is letterlijk maar 1 vraag uit het publiek en die leidt meteen naar een grappig verhaal van Schwimmer) en James Cordon is misschien ook niet de beste keuze om dit in goede banen te leiden.

Dit had beter kunnen zijn maar laat ons eerlijk zijn: het had ook echt wel een pak slechter kunnen zijn. Ik ben blij dat ze niet krampachtig hebben proberen vast te houden aan oude glorie maar gewoon enkel de focus op de zes vrienden en de reeks an sich had wel interessanter geweest. Het is namelijk in die momenten dat je de chemie van weleer terug voelt en uiteindelijk bevat deze reünie genoeg materiaal dat het waard maakt om het als fan eens te checken. Ik heb alleszins wel weer zin om de originele reeks nog eens op te zetten, voor de zoveelste keer, en ik denk dat ik er nog altijd even hard van ga genieten.

Dikke 3.5*

Ik was al eens eerder aan Modern Family begonnen, maar halverwege het toen nieuwste seizoen (ik vermoed dat dat seizoen 5 was) uiteindelijk mee opgehouden. Grootste reden was vooral dat ik bij dit soort series niet zo'n fan ben van elke week 1 aflevering te zien en een tijd geleden begonnen ze op televisie elke weekdag een aflevering uit te zenden. Natuurlijk beginnende van seizoen 1 en zodoende terug opnieuw begonnen.

Het deed me dan ook deugd om te zien dat de kracht van de serie (alle aspecten van het gezinsleven in één familie gegoten) al na enkele afleveringen op poten staat. Dat Phil de vlieger van Jay tegen zijn gezicht krijgt in Come Fly with Me is en blijft een heerlijk stukje fysieke humor, maar de leukste momenten bevinden zich in de afleveringen dat de 3 gezinnen echt samen komen. De Hawaii dubbelaflevering is weliswaar de minste uit heel het seizoen, maar gelukkig staat daar nog wel die erg toffe Family Portrait tegenover. Dat betekent trouwens niet dat de meer gefragmenteerde afleveringen waar de focus op de gezinnen apart komt te liggen, niet de moeite zouden zijn. Zo blijft Phil & Claire een tof koppel (Izzy LaFontaine!) met een stel geweldige kinderen, vullen Cameron & Mitchell elkaar goed aan en vormt Gloria een mooi klankbord voor Jay en vice versa. Knap ook dat er niet te cliché uit de hoek wordt gekomen met onder andere het homo zijn van Cameron en Mitchell, maar dat er bijvoorbeeld via Lily volwaardige en degelijke verhaallijnen worden gecreëerd.

Veel van het succes is toch ook te wijten aan de cast. Indertijd was Ed O'Neill de bekendste naam die de reeks sierde en hij slaagt erin om die andere succesrol (Al Bundy uit Married with Children) toch te doen vergeten wanneer je naar Modern Family kijkt. Zijn rol ligt wel wat in het verlengde (vind het vooral leuk dat hij als Al een moord zou doen om met zo'n vrouw als Gloria te zijn, maar dat ook nu blijkt dat dat niet allemaal rozengeur en maneschijn is), maar de interactie met Ty Burrell maakt het af. Die is echt geweldig als schoonzoon Phil. Het zou echter verkeerd zijn om niet iedereen hun portie krediet te geven, want de andere leden van deze moderne familie staan ook zeker en vast stevig op hun poten. Enkel Aubrey Anderson-Emmons is als Lily wat minder, maar dat heb je dan ook met kinderen in een sitcom.

Het zou erg makkelijk om uit de bocht te vliegen, maar Steven Levitan en Christopher Lloyd houden het goed in het gareel. Dat fake documentary stijltje werkt op zich ook wel goed, vooral in de scènes tussen Phil en Claire, maar had niet perse gehoeven. Het seizoen kent hier en daar wel wat een minder moment, het Fizbo gedoe kan me niet zo bekoren, maar in the long run blijf ik hier erg goede herinneringen aan houden.

Kleine 4*

Al tijdens het eerste seizoen werd beslist dat er sowieso een tweede seizoen van Modern Family ging komen. Mij hoor je in ieder geval niet klagen, want het eerste seizoen was verfrissend genoeg als sitcom en ik wou gerust wat meer zien van de gezinsperikelen in deze inderdaad wel moderne familie. Jammer genoeg is dit in zijn geheel toch net ietsje minder dan zijn voorganger en het is moeilijk om de vinger erop te leggen waar het juist misloopt.

In ieder geval wel tof dat de makers een aantal hekelpuntjes hebben aangepakt. Het gebrek aan affectie tussen Cameron en Mitchell wordt netjes opgevangen in de tweede episode van het seizoen en ook die aflevering rond de aardbeving is erg leuk (Luke die bijna onder de kast terecht komt terwijl Phil er alles aan doet om het voor Claire te verbergen) maar naarmate het seizoen vordert begint het allemaal soms wat te kabbelen. De verhouding tussen de verschillende gezinnen ligt ook niet zo goed als in de voorganger, met vooral veel aandacht voor de familie van Cam. Mother Tucker is dan ook de zwakste aflevering uit dit seizoen. Al is het op zich wel noemenswaardig dat Steven Levitan en Christopher Lloyd niet besloten hebben om een exacte kopie van het vorige seizoen te maken. Toegegeven, sommige afleveringen voelen wat als een goedkope rehash (dat geldt zeker voor Bixby's Back waar de Valentijn uit het jaar ervoor wordt vernieuwd), maar vooral Claire maakt toch een evolutie door. Gelukkig blijven er doorheen het seizoen nog genoeg leuke momenten.

Wel een paar toffe bijrollen trouwens in dit seizoen. Ik ben een grote fan van Danny Trejo en zijn bijrol als conciërge die moet helpen in Dance Dance Revelation tijdens het galabal van Manny en Luke is voor een stuk de grootste drijfkracht in die aflevering. Het gezin Pritchett - Dunphy - Tucker is weer volledig van de partij en in dit tweede seizoen blijkt toch ook weer hoe goed die eigenlijk op elkaar zijn ingespeeld. De kinderen krijgen ook iets meer ruimte (vooral Caught in the Act, de aflevering waar Luke, Haley & Alex vanwege een ontbijt op bed Phil & Claire betrappen, is erg leuk) en de dynamiek onderling is zowaar nog verbeterd.

Mjah, gevoelsmatig was het eerste seizoen nog net iets beter maar het feit dat dat erg fris aanvoelde kan daar ook wel iets mee te maken hebben. Dit is toch vooral het tweede deel dat moet kunnen toppen aan de voorganger en liefst zelfs nog wat beter zijn en Levitan & Lloyd mispakken zich daar een beetje mee. Toch nog wel erg leuk.

3.5*

Het is altijd riskant of dit soort series blijft boeien nadat het nieuwe er wat van af is. Het eerste seizoen van Modern Family was een onverwachte schot in de roos en de opvolger kon in mijn ogen niet helemaal voldoen aan het niveau dat door het eerste seizoen was neergezet. Nog altijd wel degelijk hoor, maar er mistte gewoon iets aan de dynamiek. Hopelijk ging dat met dit seizoen terug op poten gezet worden.

En dat gebeurt ook! Blijft op zich natuurlijk wel wat een gevoelsmatige kwestie, maar dit seizoen heeft toch weer een paar heerlijke afleveringen. De strijd die ontstaat in Punkin Chunkin rond het bewijzen van de jeugdverhalen van Cam, de familie die moeten poseren in een tableau vivant (in de aflevering die verrassend genoeg Tableau Vivant heet) en ga zo maar door. De kleine kantjes van de families onderling komen weer boven zoals in Egg Drop (waar zowel Claire als Jay respectievelijk Luke en Manny helpen met hun project maar de wil om te winnen steekt iets te hard de kop op tussen vader en dochter) en dat is toch juist wat de serie sterk maakt. Voor de rest nog een paar interessante verhaallijnen die de personages wat verder uitdiepen. De evolutie van Claire uit het vorige seizoen wordt verdergezet met de strijd tegen raadslid Duane Bailey en ook Mitch & Cam's zoektocht naar de nieuwe uitbreiding voor hun gezin is een meerwaarde, al wordt die laatste verhaallijn wel een beetje onhandig beëindigt.

Weinig verrassingen in de cast, enkel de tweeling Jayden and Ella Hiller die in de vorige seizoenen de peuterversie van Lily speelden zijn nu vervangen door de iets oudere Aubrey Anderson-Emmons. Blijf haar het minste onderdeel van de familie vinden, maar dat is ook omdat er simpelweg zo weinig mee te doen valt. De Pritchett - Dunphy - Tucker familie blijft ook in dit derde seizoen nog uitstekend op elkaar ingespeeld. Nolan Gould (Luke) en Sarah Hyland (Haley) krijgen zowaar iets meer aandacht vanwege Luke's vriendschap met buurman Walt en Haley die in haar laatste jaar high school zit. Veel bekende koppen ook in de bijrollen, maar één van de leukste vond ik toch Kevin Hart die vriendschap sluit met Phil in Treehouse.

Tof seizoen in ieder geval. Het is ook net iets leuker dat de kinderen wat ouder zijn geworden, geeft toch ook net iets meer speelruimte. Voor de rest een seizoen waar hier en daar wel eens een misser zit, maar over de gehele lijn was dit toch weer genieten.

4*

Het is moeilijk de vinger te leggen op waar het verschil juist zit, maar de ratings voor de eerste seizoenen van Modern Family wisselen elkaar mooi af. Het eerste seizoen (4*) was verrassend leuk met een erg leuke groepsdynamiek. De opvolger daarentegen (3.5*) leek wat teveel last te hebben van Sophomore Slump (oftewel het Second Album Syndrome, al zou het in dit geval het Second Season Syndrome zijn) maar het derde seizoen (4*) was dan weer wat beter. Afwachten dus was het vierde seizoen ging brengen.

En tot nu is de fluctuatie terug mooi van kracht, want seizoen 4 is opnieuw een stap in de 'slechte' richting. Het grootste probleem hier is de zwangerschap van Gloria. Als er nu werkelijk één verhaallijn die vandaag de dag zo vreselijk platgetreden is, dan is het dat wel. Vooral omdat dat ook gewoon nooit voor grappige situaties zorgt. Niet in Married with Children, niet in Friends, ... Enkel Angel geraakte er ietwat mee weg en zelfs dat was op het randje. Soit, je snapt meteen waarom dit seizoen terug wat lager wordt beoordeeld. Gelukkig blijven er verder nog steeds weel mooie momentjes gedropt worden. Haley die aan college begint geeft iets meer uitdieping aan het personage, hoewel ze ook hier niet meteen verder geraken dan de standaard jokes, maar ook de nieuwe Clive Bixby en Juliana episode (Heart Broken) is een toonbeeld van hoe het wel moet. De seizoensfinale met de dood van de moeder van Phil resulteert in een ietwat emotionele aflevering, toch in vergelijking met de andere finales naar mijn gevoel, maar ook daar wordt de juiste balans gevonden.

Ook wel omdat ik fan blijf van de wisselwerking tussen Fred Willard (Frank, de vader van Phil) en Ty Burrell (Phil) en zeker wanneer Nolan Gould (Luke) zich ook nog eens moeit. Sowieso is dit soort van serie vooral gediend met een cast die al een tijd met elkaar samenspeelt en dat geeft net dat beetje extra aan dat familiegevoel. Weinig aan te merken op de hoofdcast dus en het valt op dat er meer en meer ruimte vrijkomt voor de kinderen. Een keuze die ik bewierook, want de relatie tussen Luke en Manny moet simpelweg meer getoond worden. Qua bijrollen deze keer niet zo veel bijzonders, maar misschien is dat gewoon omdat ik al niet zo'n fan ben van de vrienden/vriendinnen van Cam & Mitchell. Zo'n Elizabeth Banks als Sal is me toch net iets te flauw en gemakkelijk.

Blijft natuurlijk wel een erg vermakelijke reeks. Ik klink misschien af en toe vrij negatief, maar ik blijf zelfs na 4 seizoenen met veel plezier de opname starten. De speelduur van 20 minuten leent zich hier dan ook perfect voor en als je het mij vraagt is dit één van de vermakelijkste series van de laatste jaren, alleen jammer dat het niveau niet altijd even stabiel blijft.

3.5*

Vlaamse series, het is niet altijd voor mij weggelegd. De laatste tijd ben ik me echter meer en meer aan het interesseren in de Vlaamse film en daar blijkt toch wel leuk spul tussen te zitten. Vandaar dat ik me ook wel eens aan een nieuwe Vlaamse serie wou wagen en met Nieuw Texas leek ik wel een goede keuze te maken. De reeks kreeg in eerste instantie wel wat slechte kritieken (onder andere vanwege het feit dat de dialecten van de acteurs te hard doorsijpelden), maar in mijn ogen is dat onterecht.

Al geef ik natuurlijk wel toe dat het ietwat slordig oogt dat de personages niet helemaal hetzelfde taalgebruik hanteren, maar echt storen deed dat niet. Het uitgangspunt van Nieuw Texas is erg eenvoudig (steek gewoon wat mensen met uiteenlopende persoonlijkheden samen in één huis en de humor ontwikkelt zichzelf wel), maar de uitwerking is wel erg leuk gedaan. Deed me eigenlijk in eerste instantie een tikkeltje aan Married with Children denken waar een uiteenlopend gezin dat niet overeenkomt toch opeens samen voor een gemeenschappelijk doel kan gaan. In dat opzicht vond ik Liefde is de beste saus waar de broers nog een pot spaghetti van hun overleden moeder terugvinden de beste aflevering maar ook onder andere het studeren van Jan geeft nog een aantal erg leuke momenten. Al zou het niet fair zijn om de andere afleveringen hierdoor tekort te doen, want er zit op zich geen enkele zwakke aflevering tussen. Enkel de homejacking aflevering is wat minder. Ondertussen wordt de reeks nog wat gekruid door flashbacks naar de vier hun jeugd en dat zorgt ook nog wel voor wat fijne momenten.

De vader in de flashbacks wordt gespeeld door Tom Waes, de oudere versie door Jan Decleir. Het is een vreemde evolutie als je het mij vraagt, maar op zich geraakt de serie er nog wel mee weg. De voornaamste drijfveer in het geheel blijft logischerwijs de vier broers. Die worden vertolkt door David Cantens (Peter), Tom Audenaert (Jan), Bert Haelvoet (Fons) en Joren Seldeslachts (Stan) en die blijken erg leuk op elkaar ingespeeld te zijn. De louche Fons, de kunstzinnige Stan, losbol Peter en de ambitieuze Jan hebben telkens partners die perfect passen bij hun persoonlijkheden. Voor de rest een aantal bekende koppen in bijrollen zoals Hilde De Baerdemaeker, Jelle De Beule, Tine Embrechts, Guga Baúl en Liesa Naert.

Nieuw Texas zal het televisielandschap niet doen veranderen, maar ik zou gerust nog wel een tweede seizoen willen. Daar is echter nog geen nieuws over en ik vrees of de reeks op zich succesvol genoeg is geweest. Soit, je kunt dit met gemak neersabelen maar er hangt een zekere jongensachtige charme die me wel erg kon bekoren.

Dikke 3.5* met kans op een halfje verhoging

Welcome to the O.C., bitch! Het was met deze heerlijk foute one-liner in de eerste aflevering van het eerste seizoen van The O.C. die ervoor zorgde dat ik besloot om dit eens een kans te geven. In een periode toen ik series nog maar begon te ontdekken (The O.C. was met Veronica Mars de eerste serie die ik echt begon te volgen) maakte de show van Josh Schwartz een diepe indruk. Fast forward naar meer dan 10 jaar later en ik besloot om de gehele reeks eens aan een herziening te onderwerpen.

Ik was wel vergeten hoeveel afleveringen dit seizoen eigenlijk bevatte, maar bovenal hoeveel verschillende verhaallijnen er hier eigenlijk al aan te pas komen. Je hebt natuurlijk de komst van Ryan die alles in gang zet, maar ik dacht bijvoorbeeld dat heel dat Oliver gebeuren en de zwangerschap van Theresa pas in een later seizoen aan bod zou gaan komen. Soit, The O.C. lijkt op papier niet veel soeps te zijn. Een show die zich concentreert op het wel en wee van een stel rijkeluis tieners in het zonnige Californië die eigenlijk alles hebben wat ze nodig kunnen hebben. De dynamiek tussen de Core Four (Ryan, Marissa, Summer en Seth) is echter erg aantrekkelijk, met The Best Chrismukkah Ever als hoogtepunt in het seizoen, en het voelt nog allemaal erg fris aan. De Seth - Summer relatie, Ryan die continu bij vechtpartijen betrokken geraakt en dan natuurlijk de beste finale episode uit heel de reeks. Ik krijg nog altijd kippenvel van Seth die met zijn zeilboot vertrekt op de tonen van Jeff Buckley's Hallelujah.

De hierboven genoemde Core Four bestaat natuurlijk uit Ben McKenzie (Ryan), Adam Brody (Seth), Rachel Bilson (Summer) en Mischa Barton (Marissa). In de loop der jaren niet echt vee meer van gehoord (Barton heeft nog wel eens hier en daar een filmrolletje gespeeld en McKenzie doet tegenwoordig mee in Gotham), maar het matcht gewoon vanaf de eerste seconde tussen hen. Die eerste scène tussen hen (Who are you? - Whoever you want me to be) spreekt al boekdelen. Mooi meegenomen ook dat er aan de bijrollen ook nog aandacht is besteed. Peter Gallagher is heerlijk als Sandy Cohen, de pater familias, en Melinda Clarke blijft natuurlijk heerlijk als opperbitch.

Het is in eerste instantie wat de juiste feeling zoeken, maar met de herziening viel het me in positieve zin op hoe snel die feeling al wordt gevonden. De strijd tussen Ryan en Oliver gaat misschien net iets te lang door, maar daar staan een aantal degelijke subplots (Luke's vader die homo blijkt te zijn onder andere) tegenover. Toegegeven, een nogal hoog soap gehalte but I loved it

4*

Het verbaasde me eigenlijk hoe geslaagd ik het eerste seizoen bij de herziening vond. Ik had verwacht dat het wat langer ging duren vooraleer het allemaal zijn draai ging vinden, maar het bleek er al snel boenk op te zijn. Dit tweede seizoen was naar mijn gevoel altijd al het beste geweest van de vier en ik keek er eerlijk gezegd dan ook wel naar uit om dit opnieuw op te pikken. Een seizoen waar het soapgehalte nog hoger werd en eerlijk gezegd, ik vind het leuk.

Dit seizoen markeert dan ook de terugkeer van Trey, de broer van Ryan, en de nodige gevolgen. Het is bovendien ook het seizoen waar het huwelijk van Sandy en Kirsten bijna eindigt, waar Julie begint aan te pappen met Caleb (de vader van Kirsten), waar Ryan iets krijgt met een onwettige dochter van diezelfde Caleb, waar Jimmy (de vader van Marissa) iets begint met Hailey (de zus van Kirsten) en waar bovendien sommige personages een verandering in hun geaardheid ondervinden. Kun je nog volgen? Het betekent in ieder geval veel chaos, veel intriges en vooral veel drama. Ondertussen wordt er nog gevochten voor de liefde van Summer en begint Seth met Zach zijn eigen comic book. Creator Josh Schwartz zou aan het begin van het seizoen in een interview zeggen dat er minder spektakel ging zijn. Mission not accomplished, Josh, maar ik vergeef het je. Het vorige seizoen eindigde vooral met een emotionele cliffhanger die de Core Four leek te versplinteren en hier gebeurt net het tegenovergestelde. Na allerlei shit komen Ryan en Marissa weer voor elkander op met alle gevolgen van dien.

Trey Atwood keert dus terug, maar Logan Marshall-Green verving Bradley Stryker (die het personage speelde in de 1e en 11e aflevering in het eerste seizoen) en dat was een goede keuze. Ik ben normaal gezien net iets meer te vinden voor één acteur voor één personage, maar Marshall-Green doet het uitstekend als loose cannon. Paar nieuwelingen ook naast de vertrouwde cast. De altijd ravissante Olivia Wilde is één van die nieuwkomers en geeft meteen een extra vibe aan de show. Mooi ook dat de chemie tussen Marissa (Mischa Barton), Ryan (Ben McKenzie), Seth (Adam Brody) en Summer (Rachel Bilson) bovendien nog mooi overeind blijft staan met al die nieuwe personages. De overige oude vertrouwde gezichten (Peter Gallagher, Kelly Rowan en Melinda Clarke) blijven ook overtuigend.

Het wordt dus allemaal bigger and bolder en dat resulteert in een seizoen met de nodige twists en drama's. Weet dus waar je aan begint, maar ik kan me niet voorstellen dat als je het eerste seizoen goed vond, dat je dit niet gaat kunnen smaken. Het derde seizoen gaat er trouwens nog net dat beetje extra over.

4*

Het derde seizoen wordt algemeen gezien als één van de slechtste seizoenen van The OC. Persoonlijk vind ik het laatste seizoen juist het minste seizoen van de reeks, maar het mag in ieder geval wel duidelijk zijn dat dit een lichte tegenvaller is ten opzichte van zijn twee voorgangers. De personages komen net iets minder tot hun recht en de climax liet erg veel kijkers kwaad achter. Ondergetekende hoort daar trouwens niet bij, die vond het een erg geslaagd einde.

Maar daar straks meer over. Na alle ontwikkelingen en drama in de twee voorbije seizoenen heeft creator Josh Schwartz door dat hij zijn personages moet laten evolueren door ze niet in die eeuwige highschool setting te laten zitten. Op zich wel een goed idee, want er zijn effectief reeksen die te lang blijven doorgaan op dat elan (Saved By the Bell schiet me momenteel te binnen), maar het probleem is dat de dynamiek wat onderuit wordt gehaald. Opnieuw een hoop nieuwkomers, maar in tegenstelling tot het tweede seizoen matchen die niet zo goed met de Core Four. Zeker Johnny was een wat flauw personage, die bovendien teveel van de verhaallijnen naar zich toe trok met onder andere zijn ongeluk en zijn dood, en het enige goede wat daaruit uiteindelijk uit is voortgekomen is de geweldig foute Volchok. Diezelfde Volchok zorgt uiteindelijk voor de hardste cliffhanger in de reeks met de dood van Marissa (mooi gebracht ook maar dat terzijde) en dat sterfgeval was sowieso wel noodzakelijk omdat het personage echt wel uitverteld was. Sowieso voelt dit seizoen aan als een afsluiter met het afstuderen van de hoofdpersonages.

De personages geraken wat verspreid van elkaar en dat resulteert niet meteen in goede verhaallijnen omdat Barton, McKenzie, Brody en Bilson overduidelijk elkander nodig hebben. Zeker Barton valt in de verhaallijn met Johnny serieus door de mand. Gelukkig is er nog wel Cam Gigandet als Volchok die regelmatig de oude Ryan bovenhaalt (sowieso wel een geweldige bad-boy, die Gigandet) maar daar staan Ryan Donowho en Johnny Lewis (Johnny en zijn beste vriend Chili) tegenover. Niet meteen de meest boeiende personages en vreemd genoeg krijgen ze, of toch zeker en vast Johnny, veel meer aandacht dan ze verdienen. Niet alle nieuwkomers zijn slecht natuurlijk. Autumn Reeser (Taylor Townsend) is heerlijk om te haten en Willa Holland zorgt ervoor dat Kaitlin, het jongere zusje van Marissa, een boost in leeftijd krijgt en meteen een stuk interessanter wordt.

Ik had het goed gevonden mocht de serie hier hebben geëindigd vanwege het afstuderen, al had de dood van Marissa dan wel wat op een andere manier uitgewerkt mogen worden aangezien ze nu nog voor een deel van de verhaallijn van seizoen 4 zorgt, maar het valt op dat de serie zijn charme wat was aan het kwijt geraken. Nog altijd wel tof om te zien, maar niet zo goed als de voorgangers.

3.5*

Aah, het vierde en laatste seizoen van The OC. Het seizoen dat er blijkbaar teveel aan was doordat er maar 16 afleveringen werden besteld (met optie op meer, al zijn die er dus nooit gekomen) en daarna was het gedaan. Een gegoochel met uitzendtijden hielp sowieso al niet echt om de kijkers vast te houden, maar het niveau daalde simpelweg. Volgens velen nog wel een opsteker ten opzichte van het derde seizoen, maar ook ik vind dit inderdaad toch wel het zwakste seizoen van de vier.

Voor een groot deel natuurlijk omdat Marissa, toch wel één van de drijfveren in de reeks, er niet meer bij was. Het resulteert gelukkig nog wel in een degelijke verhaallijn met Ryan die als cagefighter (!) zijn kost verdient en vastbesloten is om Volchok te vinden. Dat loopt echter wat met een sisser af en de grootste fout die er dan wordt gemaakt is om Ryan snel iets met Taylor te laten beginnen. Het resulteert gelukkig nog wel in een paar toffe afleveringen (vond deze Chrismukkah erg geslaagd maar dat kan misschien ook wel zijn omdat ik wel fan ben van dit soort alternatieve realiteiten) en de reeks weet vooral voor een mooie afsluiting te zorgen. Het is een cliché van jewelste, maar ik vind het altijd wel tof als je te weten komt wat er uiteindelijk van iedereen terecht komt. Gelukkig wordt er ook niet te lang stilgestaan bij Kirsten's zwangerschap, want als er één ding is dat ik haat in een serie, dan zijn het verhaallijnen met zwangere vrouwen. Soit, met onder andere de vader van Ryan die opeens opduikt en Julie die weer een paar romances begint is het duidelijk dat alle mogelijke verhaallijnen ondertussen wel de revue zijn gepasseerd.

Dit vierde seizoen is ook wel het seizoen met de meeste love it or hate it personages. Gary Grubbs balanceert regelmatig op het randje als Bullitt en Chris Pratt blijft met zijn milieu gedoe ook wel net iets te lang hangen als je het mij vraagt. Geen Marissa dus en dat merk je wel, maar het resulteert wel in een serieuze evolutie voor Summer. Knap dat Rachel Bilson het personage uiteindelijk toch van zoveel vlees en bloed heeft kunnen voorzien (en dan te bedenken dat ze oorspronkelijk amper in de reeks te zien ging zijn) en de chemie tussen haar en Adam Brody (Seth) en Ben McKenzie (Ryan) blijft nog altijd de moeite. Tof ook om Kevin Sorbo nog eens in iets terug te zien, al zal dat toch voor eeuwig en altijd Hercules blijven.

Goh, op zich wel knap dat er een poging werd gedaan om de reeks nieuw leven in te blazen, maar ik denk dat er teveel veranderingen waren waardoor de reeks zijn feeling met het publiek wat kwijtgeraakte. Sommige verhaallijnen zitten nog wel goed in elkaar en het einde blijft op zich een goede afsluiter, maar het is misschien maar goed dat het hier gestopt is.

Kleine 3.5*

Het was eigenlijk via het tweede seizoen van True Detective dat ik voor het eerst van de serie hoorde. Naar aanleiding van de release van de eerste aflevering van seizoen 2 werd ergens nog eens aangehaald hoe goed de eerste reeks eigenlijk in elkaar zat. Ik nam een mentale notitie en klasseerde de reeks als een to-see. Een tijd daarna kwam ik toevallig op het MovieMeter topic (inclusief dikke spoiler, verbazingwekkend hoe lomp iemand spoilers kan zetten als je er toch uit kunt afleiden wat er gebeurt, voor het tweede seizoen) en dan maar ineens besloten om eens het eerste seizoen op te zetten.

De verwachtingen waren in ieder geval erg hoog gespannen. Dit seizoen krijgt praktisch enkel lovende woorden en die komen voor mij grotendeels uit. Ik sta er in ieder geval niet zo wild van als sommige gebruikers, maar het mag duidelijk zijn dat dit een erg heerlijk stukje cinema is. Ja, ik noem het cinema, want True Detective steekt filmisch gewoon enorm goed in elkaar. Van het sfeerbeeld van New Orleans, dat blijft toch een plaats waar ik ooit eens wil geraken, tot de spanningsboog en de acteerprestaties. Op narratief vlak heeft True Detective een tikkeltje weg van Twin Peaks, niet erg aangezien ik een grote fan ben van de hersenspinsels van David Lynch, maar de zoektocht blijft boeiend van de eerste tot de laatste seconde. Gelukkig laat Nic Pizzolatto zich uiteindelijk niet teveel verleiden tot een hoop filosofische mumbo jumbo en levert hij gewoon een degelijke climax af. Mooi ook dat hij er in slaagt om de dood van de man met de littekens ergens halverwege de aflevering te laten gebeuren en je toch nog geboeid naar de verdere gebeurtenissen met Rust en Martin laat kijken. Die hun dialoog onder de sterren is misschien wel één van de mooiste scènes uit de serie. Kippenvel wanneer de laatste zin (Well, once there was only dark. You ask me, the light’s winning) wordt uitgesproken.

Grote fan van Matthew McConaughey en dit is misschien wel zijn ultieme rol. De transformatie die Rust Cohle doorgaat doorheen de afleveringen is fabelachtig om te zien. De clean shaven detective tot de langharige alcoholieker... Hopelijk krijgen we nog veel mooie rollen van hem te zien. Iets minder grote fan van Woody Harrelson maar ook die doet het fantastisch. De dialogen tussen hem en McConnaughey spatten van het scherm en hoewel hij fysiek niet zo'n indrukwekkende transformatie als de andere doormaakt, is toch ook hij een absolute meerwaarde in het geheel. Sowieso weinig aan te merken op de cast, zo is Michelle Monaghan ook nog een goed klankbord voor Harrelson.

Vergeet trouwens ook niet de soundtrack van T Bone Burnett. Dat openingsnummer zou ik gewoon een paar uur op repeat kunnen draaien. Soit, heerlijke serie die zich af en toe wat verliest in teveel nonsens (dan doel ik op dat "time is a flat circle" gedoe) maar voor de rest weinig verkeerd doet. Duistere sfeer, heerlijke cast en een vibe om U tegen te zeggen.

Dikke 4*

Veronica Mars, het is een serie die toch altijd een speciaal plekje in mijn kast zal krijgen. Net als The OC was het één van de eerste (ik vermoed zelfs de allereerste) echte series die ik begon te volgen en een tijd geleden moest ik voor het werk een week weg naar het buitenland en dan maar ineens de DVD box van dit eerste seizoen meegenomen. De algemene plotlijn kon ik me nog wel voor de geest halen, maar het was vooral die spanning die me nog deftig bijstond.

Het deed me dan ook deugd om te zien dat dit na 10 jaar nog altijd even goed overeind blijft staan zoals ik me herinnerde. Veronica Mars lijkt in het begin plotgewijs eventjes leentjebuur te gaan spelen bij Twin Peaks met de dood op een jonge vrouw die een volledig stadje schokt, maar daar stopt de vergelijking ook. Gedurende heel het seizoen wordt je een aantal keer op het verkeerde been gezet wie nu eigenlijk de dader is en toch voelt het nergens geforceerd of over the top aan. Hier en daar zit er wel eens een mindere aflevering tussen die het plot voor geen meter vooruit helpt of gewoonweg saai is (Clash of the Tritons was echt niet goed), maar de climax maakt zo ontzettend veel goed. Gewoon ook omdat dit wederom zo'n serie vol met rijke tieners is (zowat zoals The OC dus) waar de personages gewoon enorm goed matchen. Als extraatje heb je natuurlijk ook het titelpersonage, Veronica Mars. Zelden iemand met zoveel flair en sass op het kleine scherm gezien.

Het was dan ook deze reeks die Kristen Bell voorgoed op mijn radar zette. Bell moet ten tijde van de serie een 18-jarige voorstellen (ze was er 25), maar doet dat uitstekend. Gewoon een erg groot komisch talent (onvoorstelbaar dat ze naast de serie eigenlijk zo weinig interessants nog heeft gedaan) en een heerlijke dynamiek met de rest van de cast. Zeker met bad-boy van dienst Jason Dohring. Logan lijkt in het begin meer als een bijrol te gaan dienen, met meer focus op Duncan, maar gaandeweg lijken de rollen omgedraaid te worden. Was ik wel blij om aangezien ik Teddy Dunn, die de rol van Duncan speelt, niet echt al te denderend vond. Percy Daggs III is als Wallace een uitstekend klankbord voor Veronica en Francis Capra (die kleine uit Kazaam!) geeft nog de noodzakelijke afwisseling ten opzichte van al de blingbling die er in Neptune rondloopt. Leuke bijrol ook nog van Enrico Colantoni als vader Mars.

Ondertussen zijn we 10 jaar verder en is er nog een behoorlijke (al zou je dat niet zeggen aan de ratings op MovieMeter) film gekomen die nog een aantal zaken verder afrond, maar het mag duidelijk zijn dat dit eerste seizoen een must-see is. Beetje jammer van een paar afleveringen waar Rob Thomas een beetje de mist ingaat, maar het is hem vergeven.

Dikke 4*

Na zo'n geweldige plotlijn in het eerste seizoen kon het eigenlijk bijna niet anders dan dat de opvolger van mindere kwaliteit ging zijn, vooral ook omdat maker Rob Thomas de serie altijd bedoeld had als een one season only show. De serie werd echter een heus succes en een tweede seizoen werd aangevraagd. Hierdoor moesten er nieuwe personages bijkomen, sneuvelden er een paar andere en bleef je als kijker vooral zitten met de vraag: weer een mysterie in Neptune, hoe boeiend gaat dat nog blijven?

Wel, erg boeiend zo blijkt. Waar het eerste seizoen zich vooral focuste op de moord op Lilly Kane, zijn er hier twee plotlijnen. Je hebt het mysterieuze ongeval met de bus en je hebt Logan die in de problemen komt. Hetgeen ik het meest kon waarderen aan dit tweede seizoen was de relatie van Lo(gan)Ve(ronica). Duncan vond ik altijd al wat een flauw personage en de dynamiek tussen Logan en Veronica was gewoon stukken beter. Soit, het busongeval dus. Aangezien dit een herziening was wist ik nog dat Beaver de dader ging zijn, maar dat neemt niet weg dat het tot op de laatste moment heerlijk spannend blijft. De toevoeging van de Casablancas familie (meer screentime voor Dick, Beaver en Kendall) was dan ook een uitstekende zet. Exit Duncan dus ook halverwege het seizoen en dan is het des te jammer dat daar Jackie Cook tegenover is komen te staan. Gewoon een vreselijk personage en bovendien eentje dat helemaal niet leek te matchen met Wallace.

De regulars keren allemaal terug dus dat betekent meer Kristen Bell, meer Jason Dohring, meer Percy Daggs III en meer Francis Capra. Enrico Colantoni komt ook met de regelmaat van de klok nog eens piepen en dat zijn stuk voor stuk goede zetten geweest. Best wat nieuw bloed dus ook in iets grotere rollen voor onder andere Ryan Hansen (iemand trouwens de spinoff Play It Again, Dick al gezien?) en gewoon complete nieuwkomers zoals Charisma Carpenter. Sowieso altijd al een zwak voor gehad sinds Buffy en de rol van de bitchy Kendall gaat haar goed af, heb ze ooit eens in het echt ontmoet en daar was ze ook nogal "koeltjes" trouwens. Zoals gezegd is niet elke nieuwkomer op zijn plaats, Tessa Thompson is als Jackie vreselijk, maar de balans slaagt naar de goede kant door.

Heerlijk tweede seizoen in ieder geval. Moeilijk om te kiezen tussen het eerste en tweede seizoen, maar dat er kwaliteit in schuilt mag duidelijk zijn. Net zoals bij zijn voorganger zijn er een paar oneffenheden die ervoor zorgen dat ik hier net geen 4.5* aan kan uitdelen, maar ik hoop dat Thomas met een dikke 4* ook tevreden zal zijn.

4*

Het derde en laatste seizoen van Veronica Mars. Ik weet nog dat ik bij de initiële viewing serieus teleurgesteld was. Waar de eerste twee seizoenen één grote verhaallijn bevatte die gespreid werd over het seizoen, werd er hier besloten om het eens over een andere boeg te gooien. De setting veranderde (logischerwijs aangezien Veronica was afgestudeerd), maar het werden ook twee aparte kleinschaligere plots. Teveel veranderingen in één keer en de serie werd genadeloos gecanceled.

Aangenaam verrast dan toch dat ik dit seizoen bij de herziening toch nog net meer kon waarderen dan dat ik had verwacht. Het niveau van de twee vorige seizoenen wordt niet meer gehaald, zoveel is duidelijk, maar in het algemeen is dit best nog wel een vlotte zit. Het is sowieso het kortste seizoen van de drie (dit seizoen telde maar 20 afleveringen terwijl de twee voorgangers telkens 22 afleveringen bevatte), maar de plotlijn rond de verkrachter van Hearst (die meteen overgaat in het tweede mysterie, namelijk wie heeft de moord op O'Dell op zijn geweten) is onderhoudend genoeg. De serie werd dus echter niet opgepikt voor een vierde seizoen en jarenlang circuleerde er een teaser voor seizoen 4 waar er een tijdsprong werd gemaakt. Veronica was terecht gekomen bij de FBI en jongens toch, dat leek terug een goede stap in de juiste richting te zijn. Helaas, het heeft niet mogen zijn.

Het titelpersonage wordt (gelukkig!) nog altijd vertolkt door Kristen Bell en die blijft toch heerlijk snappy. De relatie met haar vader, Enrico Colantoni, wordt nog beter uitgewerkt (zonder twijfel één van de beste vader-dochter relaties tout court op het kleine scherm) en de aanwezigheid van regulars zoals Tina Majorino (Mac, vreemd genoeg pas sinds dit seizoen op de openingscredits te zien), Percy Daggs III en Jason Dohring is perfect. Chris Lowell is als Piz maar zozo, al heeft hij nog wel zijn goede momenten. Humor komt er vooral weer in de vorm van Ryan Hansen, als Dick Casablancas, en dat blijft toch een heerlijk fout figuur.

Einde van de serie dus, maar gelukkig kregen de Marshmellows een kleine 2 jaar geleden toch closure met de gelijknamige film. Laat je niet vangen aan de lage score op MovieMeter, want wanneer je de reacties eens doorleest blijkt er veel volk te zijn dat aan de film is begonnen zonder door te hebben dat er 64 afleveringen van 40 minuten aan vooraf zijn gegaan..

3,5*