Opinions

They'll remember me in history. Gabby Gordon: the guy who purified all the stinkin' rivers in Burma!

Ik ben op zich niet zo'n liefhebber van oorlogsfilms en het was dan ook de aanwezigheid van zowel Raoul Walsh alsook Errol Flynn dat me over de streep trok om Objective, Burma! een kans te geven. Een oorlogsfilm van meer dan 2 uur (is er een soort van publieke overeenkomst dat een film in dat genre zo lang hoort te duren?) is echter niet iets wat ik direct zou opzetten, maar gisteravond had ik er opeens zin in. Het was echter hopen op een degelijke film aangezien die vorige samenwerking tussen Walsh en Flynn die ik had gezien (Northern Pursuit) niet echt voor mij was weggelegd.

Ik ben dan ook aangenaam verrast door Objective, Burma! Naar het schijnt is de film een tijdlang geband geweest in Groot-Brittannië omdat die kwaad waren dat de film deed uitschijnen of de Amerikanen de oorlog op eigen houtje hebben gewonnen. Ik kan het me wel voorstellen dat dat kwaad bloed zette, want Walsh zorgt er inderdaad voor dat het patriottisme er vanaf spat. Zeker de tekst aan het begin en het einde van de film gaan er in ieder geval wel wat over. Soit, één van de interessantere aspecten aan de film is ongetwijfeld zijn realisme. Niet op gebied van de invloed van de Amerikanen dus, maar de film ziet en voelt erg authentiek aan. Bijzonder eigenlijk als je weet dat Walsh nooit Amerika heeft verlaten en de film bijna in zijn geheel in de studio heeft geschoten. Een combinatie met echte militaire voertuigen en archiefbeelden die werden geschoten door soldaten zelf op locatie zorgen er echter voor dat je nergens het gevoel hebt dat je naar een film zit te kijken. Mooi gedaan van de regisseur. Sowieso ook wel fijn dat hij op het gebied van slachtoffers realistisch blijft. Dat Flynn de film gaat overleven weet je op voorhand al, maar gedurende heel de film blijft de kans erin zitten dat één van zijn kompanen het niet kan overleven en dat werkt goed.

Ondertussen de 9e film die ik van Flynn zie, al kun je die cameo uit The Lady from Shanghai moeilijk meetellen natuurlijk, en algemeen gezien kan ik hem goed hebben. Niet alles gaat hem even goed af, vond hem vooral in Dodge City wat misplaatst, maar hij is geknipt voor de rol van Captain Nelson. Hij draagt de film dan ook in zijn geheel en het zorgt ervoor dat de rest van de cast wat onderbelicht blijft. Niet perse slechte acteurs, niets op aan te merken eigenlijk, maar laat me een foto van hun gezicht zien en ik zou bijna niet kunnen zeggen wie wie was. Eentje die nog zich nog wel weet te onderscheiden is Henry Hull trouwens als de journalist. Die verdwijnt af en toe wel wat uit the picture, maar vond hem een goede wisselwerking hebben met Flynn.

Warner Brothers zat er in ieder geval dicht op met het maken van de film. De Merrill's Marauders waren nog maar goed en wel terug van hun 6 maanden durende operatie in Burma en de studio stond al klaar om hun strijd te verfilmen. Het resultaat mag er in ieder geval zijn vanwege het authentieke gevoel en een geweldige Flynn.

4*

Er is geen wisselgeld op de obool

Het heeft eventjes geduurd vooraleer ik de naam Rik Kuypers kon thuisbrengen, maar hij is natuurlijk mee regisseur geweest van Meeuwen Sterven in de Haven. Ik dacht altijd dat dat zijn enige wapenfeit was, maar blijkbaar heeft hij in de jaren die op die samenwerking met Ivo Michiels en Roland Verhavert volgden nog wel wat (televisie)films geregisseerd. De Obool is er daar eentje van en om de een of andere reden was 1966 blijkbaar een jaar waar Vlaamse cineasten wel eens vreemder uit de hoek durfden te komen.

In het tweejaarlijks Nationaal Festival van Belgische Films moest De Obool het namelijk afleggen tegen De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen van André Delvaux. Verder hebben de films weinig tot niets met elkaar te maken maar (hoewel ik van de kappersbeurt van Delvaux ook niet wild ben) het is een terechte winnaar. De Obool, de titel verwijst naar een Griekse legende waarbij de overledenen een obool onder de tong gelegd kregen om Charon de prijs voor de overvaart naar de Hades te kunnen betalen, is een van de hak op de tak springend hersenspinsel waar geruime tijd geen touw aan vast te knopen is. Het visioen van Arno aan het begin van de film is op zijn minst experimenteel te noemen en het wordt er eigenlijk gedurende heel de film niet beter op. Het is moeilijk om uit te leggen wat Arno nu allemaal exact meemaakt en toch.. Toch treedt er een zekere fascinatie op die ervoor zorgt dat je toch wel geboeid blijft kijken. Wanneer er echter nog eens met flashbacks en acteurs die meerdere rollen spelen (Arno die aan schizofrenie lijdt?) en een toneelspeler die lijkt te insinueren dat wat je gezien hebt eigenlijk nooit echt gebeurd is, dan geraak je me op den duur wel kwijt.

En dat is zonde, want Kuypers laat hier wel een aantal mooie dingen zien. De Obool situeert zich in het einde van zijn carrière (met langspeelfilms zou hij stoppen in '67 a '68 met Adieu Filippi maar er volgden nog een aantal documentaires vooraleer hij in 1982 naar Peru verhuisde en daar in 2019 aan de gevolgen van longkanker zou komen te overlijden) maar visueel dus de moeite. Alleen jammer dat het qua cast en dialogen allemaal veel slechter is. Gekunstelde en geforceerde dialogen in het Algemeen Nederlands dat films uit deze periode wel eens vaker teistert (zie ook De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen) en de klankband was sowieso al niet meer echt van een goede kwaliteit. Leo Van Herwegen is in de hoofdrol van Arno nog het best maar bijvoorbeeld Roger Van der Velden als zijn kompaan in de Sahara of Jan Van Hertbruggen als de zeeman met wie hij bevriend geraakt.. Die zijn wel een stukje slechter. Wel grappig nog om een jonge Arnold Willems in een bijrol als toneelspeler te zien. Absoluut geen geweldig acteur, maar als iemand die vroeger veel Wittekerke heeft gezien.. Ik haalde hem er zo uit.

De Obool is geen al te denderende film maar wel goed genoeg om Meeuwen Sterven in de Haven wat hoger op de to-see lijst te zetten. Visueel en qua soundtrack laat Kuypers veel goeds zien, maar op narratief vlak en cast gaat hij serieus de mist in. Ik heb ook het gevoel dat ik simpelweg gewoon een aantal dingen niet heb opgepikt maar of dat dat dan aan mij ligt of aan de film? Dat laat ik in het midden.

2*

Right now, the world needs a hero

De combinatie Anna Faris en Seth Rogen leek me best wel eens leuk te worden. Gooi daar nog eens Ray Liotta bij en je wekt serieuze verwachtingen bij mij. Mijn broer had de film al eens gekeken en vond hem niet goed maar ik wou het toch proberen. Gisteravond gehuurd en me een hele avond geïrriteerd...

Het grote mankement aan Observe and Report is het gebrek aan verhaal. Barnhardt is een loser en tevens hoofd van de beveiliging in een shopping center. Er doen zich allerlei problemen voor en hij probeert met de plaatselijke stoot in het gebouw te geraken. Op zich heeft dit nog een redelijke potentie maar de humor is vaak te dom voor woorden. Ik snap niet wat er geweldig moet zijn aan een uitscheld duel tussen Barnhardt en een of andere vreemdeling... Natuurlijk zit er ook weer een verplichte cliché romance in die je al van mijlenver kunt zien aankomen. Barnhardt is verliefd op de stoot van het shopping center maar die ziet hem niet staan, uiteindelijk slaagt hij erin haar te versieren (en te drogeren) maar het is niet wat hij had gedacht. Wat gebeurt er dan, hij komt terecht bij het kreupele meisje dat hem altijd gratis koffie gaf maar dat hij niet zag staan. Sorry, maar heb dan het fatsoen om een beetje origineel uit de hoek te komen. In het laatste halfuur van de film doet Hill dit nochtans toch nog want er wordt gekozen voor een serieuze wending qua sfeer maar zelfs dat kan de film helemaal niet meer redden. Velen vergelijken het laatste deel met Taxi Driver maar die was ook teleurstellend dus je kunt je voorstellen wat dit moet zijn.

Rogen vond ik in Superbad fantastisch maar ik mis blijkbaar iets van heel de hype want hij lijkt me nu een eendagsvlieg te zijn geworden. Knocked Up viel nog met vlagen mee maar hier is hij verschrikkelijk vervelend. Vanaf de eerste 5 minuten dat hij in beeld kwam wou ik hem gigantisch hard op zijn gezicht zou slagen zodat hij zou ophouden met dat semi patriottisch gezeik. Ik snap niet waarom ze er zo'n onsympathiek personage van hebben gemaakt. Anna Faris, één van de schoonste actrices van nu en ook wel één van mijn persoonlijke redenen om een twijfelfilm toch een kans te geven, is hier niet veel beter als Rogen. Geen idee wat Hill in zijn hoofd had want ze lijken allebei serieuze miscasts. Faris is juist op haar beste als ze een gestoord, blij typetje neerzet dat je haar zo mee naar huis wilt nemen maar hier ziet ze er echt niet uit. Ze wordt hier echt als een pure shminkpop neergezet, iets wat wel voor de rol moest, maar dat ging haar gewoon niet af. Oké, de korte rokjes enzo mogen blijven maar de drie lagen plamuur op haar gezicht mag ze er af laten. Laat ze dan maar weer wat meer in Scary Movie of The Hot Chick opdraven. Van Ray Liotta verwachte ik dat hij de miscast ging zijn maar het was juist andersom, hij was eigenlijk de enige die echt goed in zijn rol zat.

De conclusie is dat Observe and Report gewoon ontzettend teleurstellend is en absoluut niet grappig. De film zit bomvol van irritante personages en Hill slaagt erin om zijn eigen film gewoon compleet om zeep te helpen door een paar verschrikkelijke miscasts.

1*

Bud Spencer en de indiaan

Een aantal jaren geleden eens toevallig Watch Out, We're Mad op DVD gevonden in de Free Record Shop. het was toen mijn eerste kennismaking met het duo Bud Spencer & Terence Hill en het smaakte in ieder geval naar meer. Niet lang daarna de collectie wat kunnen uitbreiden met een aantal films uit de Kringloopwinkel en mijn laatste vondst bestond uit een vijftal films waarvan het merendeel zonder Hill was. In het begin dacht ik dat ik een miskoop had begaan doordat ik mijn twijfels had of Spencer zonder Hill de moeite waard was maar The Sheriff and the Satellite Kid en zijn sequel bewezen mijn ongelijk. Gisteravond de volgende in het rijtje (die toevallig ook weer van Michele Lupo is) maar eens opgezet.

En ik weet niet wat het is maar ik amuseer me altijd te pletter wanneer ik de gigantische Bud Spencer in een film zie opdraven. In al die jaren is hij werkelijk niets veranderd en eigenlijk doet hij in al zijn films gewoonweg hetzelfde, namelijk mensen wat rammel geven. Hier is Spencer een duo met een indiaan (waarom weet niemand blijkbaar) en komt hij van het ene misverstand in het andere en besluit hij om dokter te worden en zich in het stadje Yucca te settelen. Vanaf dan krijg je voorspelbare scènes zoals Spencer die iemand gaat proberen te genezen maar het blijft allemaal wel vrij amusant. Gelukkig wordt er nog een extra verhaallijn in de film gestoken rond een dode sheriff en dat zorgt nog voor een geslaagde climax. Dat de hulpsheriff de moordenaar ging zijn, dat ziet volgens mij wel iedereen aankomen, maar het dient in ieder geval als kapstok voor een heerlijk eindgevecht tussen Spencer en een hele hoop slechteriken. De film wordt ook ondersteund door een degelijke score van Ennio Morricone. Natuurlijk nergens zo legendarisch als bij zijn Sergio Leone films maar het kan er zeker en vast mee door.

Tof ook om Joe Bugner nog eens te zien verschijnen. Oorspronkelijk kende ik hem alleen maar uit Street Fighter maar hij doet ook mee in onder andere het hierboven genoemde The Sheriff and the Satellite Kid. Bugner is net als Spencer een uit de kluiten gewassen vent en de confrontaties doorheen de film zijn dan ook amusant om naar te kijken. Alleen dat eetduel had voor mij niet gehoeven maar ik vind het gewoon enorm degoutant om iemand zo te zien vreten zoals Spencer en Bugner dat hier deden. Alsof je met Bud Spencer nog niet genoeg komische elementen hebt, besloot Lupo ook nog om er een overdreven indiaan in te steken in de vorm van Amidou. Een acteur die zoals zijn naam al doet vermoeden voornamelijk in Franse komische films speelt maar blijkbaar occasioneel ook eens in anderstalige films komt opdraven. Ben er niet helemaal kapot van maar bon, zo'n grote stempel drukt hij nu ook weer niet op de film.

Ondertussen mijn 9e film van Spencer die ik zie waarvan dit zijn 3e soloproject is. Ik heb nog een lange weg te gaan maar ik kijk er in ieder geval naar uit want ik heb nog geen enkele onvoldoende moeten uitdelen. Erg vermakelijke films die jammer genoeg alleen nog maar bij een ouder publiek bekend zijn.

3.5*

Oh my God! Ninja... ja... ja... ja...

Een tijd geleden met de Expendables hype had ik me laten verleiden om eens een resem Chuck Norris films aan te schaffen. In het tweede deel van de franchise vond ik hem leuk en ik had vroeger wel eens wat afleveringen van Walker, Texas Ranger gezien waardoor ik dacht dat zijn films me wel gingen liggen. Het bleek echter het tegendeel te zijn, want met uitzondering van The Way of the Dragon heb ik nog geen voldoende aan een Chuck Norris film kunnen geven. Ik hoopte meer voor The Octagon, maar de regie in handen van Eric 'Black Eagle' Karson was geen goed teken.

Karson levert wel een betere film af dan zijn Van Damme vehikel, maar echt goed is dit ook weer niet te noemen. Je zou nochtans wel wat verwachten wanneer de almachtige Norris het tegen een stel ninja's moet opnemen, maar de film wordt genekt door vervelende personages (die Justine, jongens toch wat was me dat voor een zak aardappelen en dat kan ook gezegd worden voor A.J.) en een aantal teleurstellende gevechten die vooral te lijden hebben onder donkere scènes waar je niets ziet en slechte montage. Breek me de mond ook niet open over die verschrikkelijke voice-over! Geen idee wat het nut was om Norris bepaalde zinnen te laten echoën, maar het werkt voor geen meter. Het zat regisseur Karson ook nog niet mee tijdens het maken van de film. Om het productiebudget zo laag mogelijk te houden besloot hij zijn eigen Jaguar te laten ontploffen om dan uiteindelijk te moeten toekijken hoe het brandende voertuig crashte met een Pontiac Firebird Trans Am..

Hij kon echter wel rekenen op een redelijke cast. Het is één van de eerste rolletjes van Norris en het gaat hem hier duidelijk beter af dan in films als Breaker! Breaker! Moet wel zeggen dat ik hem beter vind overkomen wanneer hij zijn baard laat staan, enkel de snor is toch niet zo imponerend. Soit, Norris blijft een beperkt acteur en toch blijft hij een zekere aantrekkingskracht houden. Hetzelfde geldt voor Lee Van Cleef, al vind ik die veel minder beperkt in zijn kunnen. Begin jaren '80 weliswaar afgedwaald naar dit soort actiefilmpjes (al vind ik hem in Escape from New York nog wel erg leuk), maar hij blijft een meerwaarde. The Octagon markeerde meteen ook het debuut voor Aaron Norris (broer van en regisseur van het meeste jaren '90 werk van Chuck) en Mike Norris (zoon van en te zien in de flashbacks).

Het blijft vreemd. Onze geliefde Chuck behoudt meestal wel een zekere aantrekkingskracht, maar moet het in het algemeen praktisch altijd afleggen tegen een Van Damme, Stalone, Schwarzenegger of Lundgren. Zou graag echt eens een knaller van hem zien. Hopelijk gebeurt dat nog met Missing in Action III, Delta Force 2 of Sidekicks

1.5*

Nobody does it better...thirteen times

Zoals de tagline al aangeeft is Octopussy het dertiende deel van de James Bond reeks. Roger Moore is op zijn laatste benen aan het lopen en zou na deze nog maar één James Bond maken. Daar staat dan wel tegenover dat het de tweede John Glen film is die met For Your Eyes Only een meer dan degelijke Bond neerzette. Ik was dus wel benieuwd of hij dit kunstje weer kon overdoen.

Hetgeen dat me het eerste opviel was de titelsong. Uitgezonderd van het eerste deel had het openingsnummer toch altijd een link met de titel van de film? Soit, het nummer werd dan maar All Time High genoemd, waarschijnlijk omdat Octopussy niet lekker bekte. Het nummer zelf is spijtig genoeg te soft voor de film. Ze zouden echt moeten ophouden met een James Bond song te laten vertolken door iemand met een een zachte vrouwenstem. Ik heb liever iemand als Shirley Bassey bij Goldfinger of Nancy Sinatra in You Only Live Twice. Mannen mogen met uitzondering van Paul McCartney ook wegblijven.

Ik had Octopussy al wel eens een keer gezien maar ik kon me er eigenlijk niet meer veel van herinneren, dat is ook de reden waarom ik bezig ben met heel de reeks te zien. Hoewel ik me niet meer veel kon herinneren wist ik wel dat de film één van de betere in de reeks was en mijn geheugen laat mij blijkbaar niet in de steek. Het idee van de machtsgeile mannen die de voorbije Bonds versierden te vervangen door een charmante vrouw die alleen 'maar' smokkelt is een sterke zet geweest. Combineer dit dan nog met de circusachtergrond waar de film zijn climax afspeelt en je hebt een sterke Bond film. Ik hou eigenlijk wel van de evolutie die John Glen in de films steekt. Geen overdreven openingsscènes, al kwam deze op het randje maar ook geen onmogelijke gadgets, al vond ik de krokodillenduikboot er wel weer lichtjes over. Glen slaagt er ook in om zijn actie weer goed te doseren over heel de film, iets waar de vorige regisseurs soms moeite mee hadden. Leuke achtervolgingen en een ijzingwekkende climax die wel wat van Goldfinger weg had. Veel ideeën die hier in Octopussy voorkomen waren oorspronkelijk bedoeld voor Moonraker. Ik ben in ieder geval blij dat ze er een aparte film voor hebben gemaakt want ik betwijfel of dit zelfs Moonraker had kunnen goedmaken.

Roger Moore begint hier eigenlijk al echt serieus oud te worden maar toch slaagt hij erin op 55-jarige leeftijd nog altijd een realistische Bond neer te zetten en gelukkig niet als Sean Connery die wanhopig met een toupet rondliep. Het personage Octopussy is één van de beste slechteriken die de Bond reeks al heeft gehad. Maud Adams zet een charmante, knappe en tegelijkertijd ook dodelijke vrouw neer. Toen Bernard Lee stierf in '81 vroeg ik me af hoe ze M nu gingen neerzetten. For Your Eyes only kwam er snel vanaf door het personage op vakantie te laten gaan maar in Octopussy waren ze toch genoodzaakt om een vervanger te zoeken, Robert Brown. Verwarrend want de beste man speelde al een rol in The Spy Who Loved Me. Dat was trouwens niet de eerste acteur die ik herkende uit een andere Bond-film. Maud Adams kwam ook al voor in The Man with the Golden Gun. Gobinda lijkt hier trouwens wel hard op Oddjob maar dan een meer geavanceerde versie ervan. Oddjob is mijn favoriete henchmen dus Gobinda staat met zijn cirkelzaag-jojo hier niet ver vandaan.

Wederom één van de betere Bond-films. Benieuwd of Moore met A View to a Kill zorgt voor een laatste knaller. Met Glen achter het roer kan dit moeilijk misgaan.

3.5*

Doe maar verder heel gewoon. ‘t Leven is zo schoon

In een ver verleden was Chris van den Durpel niet van de Vlaamse televisie weg te slaan. Ooit begonnen als komisch intermezzo in De Drie Wijzen en nadien volgde optredens in De Laatste Show en zelfs op den duur zijn eigen programma. In die periode kreeg Kamiel Spiessens, één van de eerste typetjes van van den Durpel, zijn eigen film. Oesje werd een groot succes en een kleine Metalfist (toen ongeveer een jaar of 6 a 7) zat jarenlang met het gelijknamige titelnummer in zijn hoofd. In mijn herinnering best nog een leuke film en dan rest de vraag of dat vandaag de dag nog altijd zo is.

Het antwoord is ja en nee. Het begin is bijzonder taai te noemen. Spiessens zelf is best nog wel leuk, maar moet overduidelijk nog wat zijn draai vinden in een verhaal dat meer om handen heeft dan sketch van een paar minuten. Er wordt dan ook een plot op poten gezet waarbij Spiessens zijn boerderij in handen ziet komen van een Nederlandse bouwfirma die alles willen platgooien (een typisch Vlaams plot zo lijkt het, want ook onder andere Harry Kümel deed het zo'n 20 jaar eerder met Het Verloren Paradijs) en het is wachten totdat dat wat begint te escaleren. Vanaf dan schiet de film in een hogere versnelling met het nodige gevloek op 'nen hollander' en een best nog leuke strijd tussen Spiessens en Megaland. Niet alles is even goed geslaagd, de scène met de spoken die de vogeltjesdans doen is wel erg tenenkrommend slecht, maar algemeen gezien best nog wel leuker dan dat eerste halfuur deed vermoeden. Op het einde volgt er nog een polonaise en het onvermijdelijke titelnummer dat dus een stortvloed van herinneringen teweeg bracht.

Van de vele typetjes die van den Durpel in de loop der jaren heeft losgelaten op de Vlaamse televisie, is Spiessens wel één van de populairste. Het is ook denk ik één van de weinige uit zijn stal die het kunnen schoppen tot een volledige film (met Firmin zou dat 10 jaar later ook nog gebeuren) en fans van Spiessens komen hier zeker aan hun trekken. Aan het einde laat van den Durpel zich even verleiden tot de one-liner van Sylvain Van Genechten (Is 't eten nog nie gereed) maar verder blijft het vooral de grote Spiessens show. Qua bijrollen steekt dan vooral nog Jaak Van Assche er bovenuit als sympathieke postbode en is Gert Jan Dröge nog een fijne tegenstander voor onze boerenpummel. Oesje is meteen ook het filmdebuut van Geena Lisa. Op moment van schrijven ook haar enige film en daar verbaast niemand zich na het kijken van Oesje over.

Beetje nostalgie doet wonderen voor dit soort films, maar Oesje blijft op zich nog een zeker niveau behouden. Het is en blijft moeilijk om dit soort personages naar een volwaardige film te brengen, maar Ludo Cox en de zijnen doen nog een behoorlijke poging. Cox zou nadien enkel nog Kamiels Kerstverhaal regisseren, een kortfilm rond... Kamiel Spiessens.

Nipte 3*

Ik verwachtte van Of Fox and Hounds eigenlijk iets in de aard van The Fox and the Hound van Disney te zien te krijgen, maar dan op de typische Avery stijl. Uiteindelijk krijg je iets in die aard, maar ik vond het vrij zwak. Telkens dezelfde mop rond Willoughby (de titel is trouwens opnieuw een knipoog naar John Steinbeck's Of Mice and Men, net zoals Lonesome Lenny uit 1946) die over een hek springt wordt op den duur wat saai. Enige noemenswaardige is de aanwezigheid van de immer geweldige Mel Blanc als de vos. Avery neemt de rol van Willoughby op zich.

2.5*

Here I am in a charity hospital, because my father loved fast women and slow horses

Tot nu toe heb ik 2 boeken gelezen van William Somerset Maugham en hoewel dat op zich vrij vermakelijke romans zijn, is het nog geen grote liefde tussen de schrijver en mij. Ik heb nog wel wat ander werk liggen - waaronder Of Human Bondage - maar ik wou eerst wel eens zien of een verfilming me misschien meer ging liggen. Ik geef toe dat het een kromme redenering is, zeker als je weet dat het oorspronkelijke boek zo'n 600 pagina's bevat en herwerkt wordt tot een stevige 80 minuten.

Dan vraag je je af wat er juist allemaal is geknipt en toch zie ik hier wel veel moois in dat me over de streep heeft getrokken om hem nog niet af te schrijven. Of Human Bondage wordt misschien hier en daar net iets te repetitief (Mildred bedriegt Phil, Phil wordt verliefd op een andere vrouw, Mildred duikt terug op, Phil laat alles vallen, Mildred bedriegt Phil) en toch blijft het geheel wel boeien. Vooral ook wel voor een stuk omdat Philip en Mildred wel interessante personages zijn. Philip in de zin hoe hij zich elke keer aangetrokken voelt tot Mildred hoewel hij dat absoluut niet wilt en Mildred in de zin hoe ze kronkelt, bekokstooft, draait en keert om toch maar haar zin te krijgen. Het levert in ieder geval wel een aantal toffe confrontaties op en naar het einde wordt het, zoals wel te verwachten was, meer en meer schrijnend. Het kind dat overleden is, Mildred die dan dood in zo'n gehuurd kamertje in een achterbuurt ligt.. Moeilijk te pinpointen waarom maar het kwam wel binnen gisteravond.

Misschien om Bette Davis dit toch weer zo enorm goed doet? Haar oudste rollen liggen me in het algemeen net iets minder maar de rol van Mildred kun je bijna een blauwdruk noemen van de films waar ik ze het liefste in zie. Een takkewijf tot en met en het enige puntje van kritiek op heel haar performance is dat verschrikkelijke cockney accent. Ook op Leslie Howard is weinig aan te merken trouwens. Of Human Bondage is de eerste keer dat hij samen met La Davis het scherm deelt en het zit er meteen wel boenk op. Beetje jammer wel dat de film trouwens vandaag de dag vaak in erbarmelijke kwaliteit wordt uitgebracht. Een public domain titel natuurlijk waardoor iedereen een kopie mag uitbrengen, maar dit behoorde wel tot de slechtste kwaliteit dat ik al ben tegen gekomen.

Hopelijk vind ik nog eens een deftigere versie, qua audio zat er in ieder geval veel gekraak op en dat hoort volgens mij niet in de originele film. In ieder geval een interessante film die zeker door de ouderdom tot de verbeelding spreekt. Kan me niet direct iets voor de geest halen uit dezelfde periode dat qua grimmigheid hierbij in de buurt komt.

3.5*

The strong take away from the weak, and the smart take it away from the strong

Er is een periode geweest dat ik echt fan was van James Cagney. Een tijd die ik ondertussen al wat achter me heb gelaten, maar dat is eigenlijk vooral te wijten aan het feit dat het niet gemakkelijk is om iets nieuws van hem te vinden. TCM zond nog wel eens regelmatig een filmpje uit, die zender is echter ook alweer enkele jaren geleden ter ziele gebracht, en qua DVD releases blijft het een acteur met (onterecht) te weinig aanzien in de Benelux om echt veel releases te rechtvaardigen.

Onterecht als je het mij vraagt aangezien Cagney altijd wel leuk is om te zien. Zo ook in deze The Oklahoma Kid waar hij zowaar het Western genre tackelt. Dat was iets dat hij in zijn carrière niet zo vaak zou doen (Run for Cover en het vermakelijke Tribute to a Bad Man, allebei heel wat later in zijn loopbaan zijn de twee andere films) en er straalt een zeker jeugdig enthousiasme uit zijn rol van Oklahoma Kid. Regisseur Lloyd Bacon doet op zich niet veel bijzonders met het verhaaltje rond één van de vele land rushes die de Hollywoodgeschiedenis rijk is maar weet vooral te overtuigen met één bepaalde scène. De dood van John Kincaid zou qua spanning zomaar uit Fritz Lang's Fury gelift kunnen zijn. Dat, en een aantal erg leuke momenten zorgen er dan ook voor dat The Oklahoma Kid net iets boven de middelmaat balanceert. Hier en daar vreselijk voorspelbaar en afgeraffeld (dat einde ook met het liefje van Ned..) maar het is iets dat ik bij dit soort films makkelijker kan vergeven.

Toffe rol voor Cagney ook. Het is niet het oudste dat ik tot nu toe van hem heb gezien, heb blijkbaar wel wat meer van zijn jaren '30 werk gezien dan ik vermoedde, maar hier lijkt het wel alsof hij net van de schoolbanken de wondere wereld van de cinema is in gekatapulteerd. Af en toe wat te hevig waardoor hij komischer oogt dan eigenlijk de bedoeling is, maar gelukkig is daar nog een stoïcijnse Humphrey Bogart die in dit soort slechterik rollen veel leuker is dan wat hij later zou brengen. Verder nog de gebruikelijke Western bijrollen (Ward Bond draaft altijd wel ergens in de achtergrond rond) en heb je met Rosemary Lane nog een mooie leading lady die haar mannetje weet te staan.

Fijn filmpje dat vooral ook door zijn korte speelduur als een heerlijk tussendoortje beschouwd kan worden. Cagney doet het goed, hetzelfde kan gezegd worden van Bogart en wat overblijft is een ietwat voorspelbaar plot maar wel één dat over de gehele lijn blijft boeien. Hoewel het me een brug te ver is om dit een feelgood film te gaan noemen, moet ik wel zeggen dat ik van dit soort oude Hollywood toch vaak goed gezind wordt.

3.5*

Ook ik grijp even terug naar mijn commentaar bij Coco: Weliswaar eerst nog door één of andere Frozen kortfilm moeten worstelen (dan vond ik Lava bij Inside Out en La Luna bij Brave toch heel wat beter) maar na zo'n 20 minuten was het dan eindelijk aan Coco. maar met een herziening kon ik dit eigenlijk heel wat beter waarderen. Waarschijnlijk omdat ik a) ondertussen de eerste Frozen heb gezien en b) wist wat ik moest verwachten. Olaf's Frozen Adventure ligt perfect in de lijn van Frozen maar het is zonde dat er wordt gekozen om wel erg veel muzikale intermezzo's in de film te steken. Er zit bovendien geen enkele oorwurm in zoals Let it Go en het merendeel gaat wat geruisloos aan je voorbij. De dynamiek tussen de verschillende personages blijft echter als een huis overeind staan en het is sowieso wel fijn dat de volledige stemmencast terugkeert. Een leuk opstapje naar Frozen II alleszins en het enige wat je Disney kunt verwijten is dat ze ervoor kozen om dit als kortfilm voor Coco te gebruiken in plaats van een volwaardige release te geven. Ik denk dat er daardoor erg veel mensen op het verkeerde been zijn gezet.

3.5* (was 2.5*)

My dear, I was hiding behind screens before you were born

Langzamerhand begin ik zo toch wat door mijn Bette Davis voorraad te geraken. De actrice heeft in zo'n dikke 120 films gespeeld (ik heb dus nog wel een lange weg te gaan) maar ik heb de indruk dat ik ondertussen alles wat TCM in bezit heeft heb gekeken of nog opgenomen heb liggen. Beetje jammer want ze begint zich toch tot één van mijn favoriete actrices te ontpoppen maar dan moet ik maar op andere manieren aan haar films geraken. Soit, Old Acquintance was een film die ik eerlijk gezegd al geruime tijd had liggen maar het verhaal sprak me niet zo aan waardoor ik altijd de voorrang gaf aan andere films.

En dat had ik niet moeten doen want dit is gewoon een erg degelijke film. Het begint nochtans wel heel kolderiek en eventjes had ik schrik dat dit absoluut niets voor mij ging zijn. De eerste 20 minuten zijn dan ook niet grappig en de grappig bedoelde soundtrack onderstreept het humorloze aspect van deze scènes des te harder. Ik kan me voorstellen dat dit anno 1943 nog gesmaakt kon worden maar ik kon er bitter weinig mee. Gelukkig maakt de film daarna een tijdssprong en krijgen we een veel interessanter geheel te zien. Naar het einde toe wordt het nogal soapachtig (vind de snelheid waarmee Rudd zich dan ineens met Deirdre verloofd er een beetje over) maar dat neemt niet weg dat de overige 90 minuten gewoon erg degelijk in elkaar zitten. Aangenaam verrast in ieder geval maar de reden waarom dit zo'n 70 jaar later nog altijd als een huis staat is toch voornamelijk te wijten aan één actrice.

En dat is natuurlijk Bette Davis, al denk ik dat dit statement geen verrassing is. De manier waarop ze, zeker naar het einde, meer en meer in de put geraakt getuigt van een enorme klasse. Ze weet haar rol van Kit zo geloofwaardig en echt te brengen dat het zowaar een genot is om haar het onderspit te zien delven. Dit zijn dan ook de rollen waar Davis het best in was, in getormenteerde en verbitterde vrouwen. Vanaf dat ze romantisch wordt (zoals bijvoorbeeld in Golden Arrow) is het meteen een stuk minder. Dat Davis geen makkelijke dame was om mee samen te werken is al door menig persoon beschreven. Ze was een aartsvijand van Joan Crawford maar ook van Miriam Hopkins die hier haar tegenspeelster is. Voornamelijk doordat Davis indertijd een affaire had met de man van Hopkins, regisseur Anatole Litvak. Het geeft meteen een extra dimensie aan de scène waar Davis uit pure frustratie Hopkins bij de schouders pakt en haar doorheen schudt, een scene die tot één van Davis favoriete scènes uit haar carrière behoort. Langs de andere kant gebruikten ze hun vete wel als promotiemateriaal voor de film zoals hier is te zien dus zo erg is het misschien allemaal wel niet geweest. Gig Young is ook zeker en vast aanwezig maar moet het toch wat afleggen tegenover beide dames.

Jammer van de eerste 20 minuten waar de verkeerde toon wordt gezet en waar Hopkins vrij over the top acteert. Wat daarna komt is een pak interessanter en blijft boeien tot de laatste minuut. Binnenkort toch maar eens op zoek gaan naar Old Maid, de eerste samenwerking tussen Davis en Hopkins.

4*

He's a guy... who is old... but used to be young... and he just really loves robbing banks

Vanwege zijn leeftijd kun je het moeilijk onverwacht nieuws noemen, maar het zorgde toch voor een kleine golf van verbazing in de filmwereld toen Robert Redford aangaf dat The Old Man and the Gun zijn laatste film ging worden. Redford is één van die laatste levende legendes uit Hollywood (Butch Cassidy and the Sundance Kid! The Chase! All the President's Men! The Sting!) en bovendien eentje die zichzelf heeft opnieuw heeft uitgevonden als regisseur. De verwachtingen voor zo'n aangekondigde zwanenzang zijn dan ook enorm hoog.

Zeker wanneer Redford opnieuw zijn gangsterkleren aantrekt. Regisseur David Lowery steekt dan ook een aantal verwijzingen naar de meest gekende films van zijn hoofdrolspeler (het handige aan zo'n carrière als die van Redford is dat je met gemak stukjes van zijn andere films kunt gebruiken als flashback, zo maakt hij onder andere gebruik van het ondergewaardeerde The Chase) maar vergeet daarbij wel zelf indruk te maken. Niet dat The Old Man and the Gun een slechte film is, verre van zelfs, maar nergens geraak je het gevoel kwijt dat hier echt wel meer in had kunnen inzitten. Sporadisch komt de klasse naar boven (de scène waar Forrest besluit om John een bezoekje in het toilet te brengen is misschien wel het hoogtepunt van de film vanwege de spanning die te snijden is) maar over het algemeen blijft het een tikkeltje gemakzuchtig. Zo komt de strijd tussen de bankovervallers en de politie die hun op de hielen zit nooit echt tot zijn recht en is het eigenlijk gewoon genieten van de speelsheid en het plezier dat de cast lijkt te hebben.

Want dat heeft The Old Man and the Gun wel: speelplezier. Redford loopt de gehele speelduur met een glimlach op zijn gezicht en hoewel meermaals wordt aangegeven dat zijn personage dat nu eenmaal doet, is het niet zo vergezocht dat hij gewoon effectief plezier heeft met zijn rol. Hij wordt natuurlijk ook ondersteund door een degelijke cast qua bijrollen. Het verbaast me dat Redford nooit eender met Sissy Spacek heeft samengespeeld (jammer, want ze zijn hier op dreef) en Tom Waits mag gewoon zichzelf zijn en vertelt nog een leuke monoloog over kerstmis. Danny Glover loopt misschien een tikkeltje verloren, maar tussen al dat oud geweld is er nog een (toch in vergelijking met al de rest) jonkie die het uitstekend doet: Casey Affleck. De meer getalenteerde van de Affleck broertjes en hier perfect op zijn plaats als detective die zijn tanden zet in de "over the hill" bende.

Technisch gezien kun je dit niet Redford's laatste rol noemen aangezien hij nog die cameo in Avengers Endgame heeft, maar het zou toch echt wel zijn laatste rol gaan worden. Hij is ondertussen al een beetje teruggekrabbeld maar hij lijkt vooral spijt te hebben van het feit dat hij het überhaupt heeft verteld. De acteur is nooit een bankenspringer geweest en dat siert hem. Of er nu nog films komen of niet, hij heeft een mooie carrière achter de rug en hoewel The Old Man and the Gun niet tot zijn beste werk hoort, is het een mooie afsluiter.

3.5*

You think I like avoiding my wife and kids to hangout with nineteen year old girls everyday?

Tijdens het rommelen in wat bakken met opgenomen films kwam ik deze Old School tegen. Jaren geleden eens gezien maar toen vond ik er niet zo enorm veel speciaal aan maar ik was altijd al eens van plan geweest om de film terug te zien vanwege het feit dat de regisseur dezelfde is als van de twee Hangover films. Tussen al het American Football geweld van de afgelopen dagen dus eens tijd vrijgemaakt voor een goold old college film.

Ik vraag me eerlijk gezegd toch af wat ik verkeerd doe op de hogeschool want dit soort situaties overkomt mij in ieder geval nooit maar dat terzijde. Old School is een film over een groep mannen die hun jeugd willen herbeleven en dat lijkt zowat Phillips zijn paradepaardje te zijn want zowat al zijn films lijken wel rond hetzelfde te draaien. Dat hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn maar over het algemeen stelt dit toch ietwat teleur. Vooral omdat de film op zich nogal braaf overkomt en nooit echt lekker puberaal wordt, iets wat met dit soort films toch gewenst is. Hier en daar is wel wat leuks te beginnen, vooral het begin met Frank the Tank is amusant, maar naarmate de film vordert lijkt het verhaal meer en meer te verslappen en wordt het minder en minder interessant. Persoonlijk kon ik niet erg veel met heel het liefdesverhaaltje tussen Mitch en Nicole en hiermee verliest de film toch wel wat punten. Het zijn dan ook een paar cameo's die de film even doen opflakkeren maar daar blijft het jammer genoeg ook bij. Wel een heerlijke soundtrack trouwens. The Dan Band is wederom van de partij (was ook al te zien in onder andere Hangover II en The Terminal) maar Master of Puppets van Metallica is ook altijd erg leuk om te horen.

Luke Wilson, Will Ferrell en Vince Vaughn. Ik heb het nooit echt hoog opgehad met één van deze drie acteurs en Old School doet ook niet echt moeite om mij van dit gevoel af te helpen. Wilson is net als zijn broer, Owen, simpelweg te passief om me te kunnen boeien (hoewel Owen wel sterk was in Woody Allen's recente Midnight in Paris maar daar gaat het nu niet om) en weet menigmaal een scène gewoon te verpesten. Dan komt Ferrell gelukkig een stuk beter tot zijn recht hoewel het toch nog altijd niet ideaal is. Vaughn is dan nog degene die ik normaal gezien het liefste heb maar die is hier ook maar fifty fifty. Samen zijn ze nog af en toe redelijk droog maar over het algemeen is dit niet het van het. Waarom dan toch nog die voldoende? Omdat er qua bijrollen wel veel is te beleven. De mooie Elisha Cuthbert, precies ook al een tijd geleden dat we daar nog iets van hebben gehoord, is altijd de moeite waard maar ook Juliette Lewis heeft nog een leuke bijrol. Voor de rest zijn er nog cameo's te vinden van onder andere Seann William Scott, Simon Helberg en waarschijnlijk nog een paar die ik vergeet.

Vergeleken met The Hangover is dit natuurlijk een stuk minder, al moet ik toegeven dat die reeks met een herziening ook al zijn charme begon te verliezen, maar dat is voornamelijk doordat het iets te suf overkomt. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Wilson, Ferrell en Vaughn en die zijn redelijk. Het zijn een handvol scènes en een paar bijrollen echter die dit nog naar een voldoende tillen.

3*

Once upon a time in New York City

Ik zat altijd met het idee dat ik nagenoeg alles van Disney had gezien. Natuurlijk waren er een paar films die ik niet kende maar pakweg 3/4 meende ik te kennen. Dat dacht ik althans tot ik de serie begon te verzamelen en met een hoop films eindigde waar ik nog nooit van gehoord had, laat staan er ooit een stuk van te hebben gezien. Oliver & Company is zo'n titel. Op het eerste zicht leek dit me een kruising te zijn tussen de Aristokatten en Lady en de Vagebond dus mijn interesse was wel gewekt.

Maar het resultaat is een vrij makke bedoening. Oliver & Company ging oorspronkelijk het vervolg op The Rescuers zijn maar dit plan werd nogal vroeg afgeketst waardoor de makers van scratch terug begonnen. Alleen het design van Jenny hebben ze duidelijk nog gerecycleerd doordat het nagenoeg een exacte kopie is. Disney besloot tenslotte om zich te laten inspireren door Oliver Twist van Charles Dickens maar met uitzondering van een paar personages is daar weinig van te merken. Iets waar ik eerlijk gezegd niet zo slecht gezind om ben want de klassiekerstatus van dat verhaal ontgaat me. Soit, wat overblijft is een degelijke Disney film maar waar weinig diepgang in zit. De speelduur van zo'n dikke 60 minuten (geen idee vanwaar de speelduur > 70 minuten van zowel Imdb, MovieMeter en de hoes vandaan komt) is te kort om enige opbouw te introduceren waardoor de film voorbij is voor je het weet. De climax stelt dan ook niet zoveel voor en daarbovenop wordt de film dan ook nog eens onderbroken door een serie aan liedjes. Iets wat je wel kunt verwachten bij Disney natuurlijk maar het doet de film geen goed. Zeker omdat het op zich niet zo'n memorabele nummers zijn. De setting van New York tenslotte is wel een meerwaarde maar dat kan ook wel zijn omdat ik daar mijn hart ben verloren toen ik daar een aantal jaar geleden voor het eerst naar op reis ging.

De reden waarom Oliver & Company toch nog met een voldoende wordt beloond is de animatie. Zeker het begin van de film met Oliver in de kartonnen doos wordt erg aandoenlijk in beeld gebracht maar het zijn vooral de scènes met uitzicht over de hele stad die erg geslaagd aanvoelen. Ook qua personages is Oliver & Company wel een geslaagde zit te noemen. Oliver zelf is niet zo enorm interessant, fungeert dan ook alleen maar als schattigheidsfactor, maar Tito, Einstein en Francis zijn heerlijk. Zeker de laatstgenoemde met zijn continue Shakespeare quotes is erg leuk. Toch mankeer je hier de echte slechtheid die de echte Disney villains typeren waardoor Sykes als een nogal kleurloos type aanvoelt.

De stemmencast met Billy Joel en Cheech Marin op kop doen het ook meer dan behoorlijk waardoor dit uiteindelijk toch nog wel een amusante zit wordt. Het geheel overtuigt echter niet waardoor dit als een mindere Disney klassieker kan beschouwd worden. Eentje die goed is om een keer gezien te hebben en meer niet maar ik verwacht toch meer van deze studio.

Kleine 3*

Please, sir, I want some more

Tot mijn grote schande kwam ik tot de conclusie dat ik nog niets van Polanski had gezien, hoewel ik wel met zijn reputatie bekend was. Een korte tijd na mijn conclusie gaven ze twee Polanski's op tv (deze en Fearless Vampire Killers) dus was het gisteravond mooi tijd om eens te zien of Polanski zijn reputatie kan waarmaken.

Eerlijk gezegd, tot op de moment ben ik niet overtuigd. Geen idee waarom ik koos voor Oliver Twist maar ik hoopte ergens dat Polanski een interessante draai aan het verhaal van Charles Dickens kon geven. Het verhaal van Dickens is al meerdere keren verfilmd maar tot mijn spijt blijft Polanski bij een getrouwe verfilming is. Normaal gezien had ik dit juist toegejuicht maar ik heb altijd het gedacht gehad dat Polanski een innovatieve regisseur was dus ik hoopte op een extraatje hier en daar. Verder zie ik ook niets van iet of wat dat een stempel zou kunnen zijn die volgens velen op de film wordt gedrukt dat typisch Polanski zou zijn. Of het zou de visuele pracht moeten zijn want dat is iets waar hij wel ontzettend goed in slaagt. Dickens verhaal speelt zich af in London ergens 19e eeuw maar wanneer je de film ziet waan je je effectief in die tijd. Vele shots zijn het waard om simpelweg de film op pauze te zetten, een foto te nemen en in te kaderen maar ook de hele aankleding voelt authentiek aan. De kostuums, de koetsen die meerdere keren in de film passeren, ... Al deze pracht zorgt voor een sfeer waardoor Polanski toch nog op een redelijke voldoende kan rekenen. De muziek is hier ook sowieso een pluspunt.

Allereerst verdient Ben Kingsley een dikke, dikke pluim voor zijn vertolking van Fagin. Kingsley zet zijn personage op zo'n overtuigende melancholische manier neer waardoor het een waar genot wordt om naar hem te zien. Het is heerlijk hoe je voelt dat hij toch een zekere liefde voor Oliver voelt maar die dan tenslotte toch overboord smijt om dan af te sluiten met een triestige climax wanneer Oliver zijn leermeester voor een laatste keer besluit op te zoeken. Barney Clark, die de rol van diezelfde Oliver op zich neemt, weet dan jammer genoeg ook maar in die scène echt te overtuigen. Ik weet niet waarom maar je kreeg met hem niet dezelfde band als dat je met Fagin krijgt. Misschien hadden ze zijn rol dan ook beter aan Harry Eden gegeven die nu de rol van Dodger vertolkt en uitstekend werk verricht. Eigenlijk waren alle kinderen uit Fagins bende wel goed vertolkt. Langs de vrouwelijke kant was er ook een serieuze verrassing in de vorm van Leanne Rowe. Ik had nog nooit gehoord maar samen met Kingsley geeft ze het personage uit Dickens zijn boek een rechtvaardige plaats. Waar de meeste personages vaak als karikaturen lijken te verschijnen zorgt Rowe met haar rol van Nancy, de beschermengel van Oliver, voor een personage van echt vlees en bloed.

Ik vraag me af of Polanski eigenlijk een specifieke reden had om Oliver Twist te verfilmen want nergens voelt het echt als een meerwaarde aan de al bestaande verfilmingen. De cast wordt goed vertolkt en ook de setting ziet er prachtig uit maar daar stopt het dan ook.

3*

For it is the number of a man

De originele trilogie is geëindigd en Damien is dood. Deel IV wordt om deze reden dan ook vaak als een buitenbeentje van de reeks gezien maar dat is fout want The Awakening past juist perfect in de reeks.

Het grote verschil met de vorige drie Omens is dat deze keer de rol van de antichrist is weggelegd voor een klein meisje in plaats van een jongen/man. Dit wordt natuurlijk opgelost door de meest voor de hand liggende oplossing, Delia is Damiens dochter. Daar zit dan ook meteen minpunt want we krijgen niets te zien dat deze beweringen staven buiten een documentje met de naam van Damien op. Ik had dan ook graag wel geweten wie dan juist Delia haar moeder is. Ook heel het vreemde einde waaruit blijkt dat Alexander eigenlijk een tweelingbroer is van Delia ging me te ver. Jammer eigenlijk want tot deze laatste 10 minuten was The Awakening eigenlijk dik op weg op dezelfde score te eindigen als deel II. Het grote pluspunt aan dit deel is de toevoeging van Delia. Op zich niet zo speciaal maar het idee om haar als een compleet rotkind neer te zetten is bijzonder treffend. Ik vond het in ieder geval geweldig om te zien hoe ze elke keer haar adoptiemoeder manipuleerde, irriteerde en compleet gestoord maakte. Het heerlijke was dan ook dat Delia goed genoeg wist wat ze deed. Ook heel het psychische aspect met de Kirlian foto kon me nog wel boeien. Deel IV is dan ook het beste te vergelijken met de eerste twee delen doordat Othenin-Girard en Montesi zich niet laten vangen door de simpele oplossing om het goed te laten overwinnen maar er voor kiezen om het kwade te laten triomferen over het goede. Films over de antichrist mogen voor mijn part altijd zo eindigen.

The Omen IV krijgt natuurlijk al een extra puntje door de leuke rol van Don S. Davis. In Twin Peaks en Stargate vind ik hem heerlijk en ik verbaasde me er dan eerlijk gezegd ook over om hem hier te vinden. Faye Grant en Michael Woods spelen hun rollen als moeder en vader ook met verve. Deze keer proberen de makers niet om de rollen van Peck en Remick uit het eerste deel te evenaren (bij Remick is dat nu niet echt moeilijk) maar wordt er gekozen voor een complete nieuwe invulling van de rollen. Zeker en vast niet slecht. Net zoals Harvey Stephens in het eerste deel een geweldige keuze was voor de rol van Damien is Asia Vieira dat zonder twijfel ook voor Delia. Ze heeft diezelfde heerlijke evil blik in haar ogen. Michael Lerner zet eigenlijk ook nog wel een goede rol neer als cynische detective, al had zijn dood wel wat beter gekund. Iets dat in het algemeen wel beter mocht. Rest van de cast is ook gewoon goed.

Dit vierde deel is eigenlijk serieus ondergewaardeerd en is dan ook wel een pak beter als het derde deel. De moorden zijn iets minder dan deel 1 en ook de sfeer is niet meer zo benauwd maar voor de rest komt The Awakening toch serieus in de buurt van de sterke film die het origineel is. De reeks blijft de moeite waard, over de remake zal ik morgen wel oordelen.

3*

The curse of the Omen

Het is soms confronterend hoe lang je eigenlijk iets in bezit kunt hebben vooraleer je het opzet. The Omen boxset was één van mijn eerste aankopen toen ik me voor film begon te interesseren en ik meende me opeens te herinneren dat er een documentaire opstond. Kom je die hier even opzoeken op de site en zie je je eigen bericht staan: een recensie zal binnenkort wel tevoorschijn komen. Ondertussen 7 jaar later maar ze is er dan toch eindelijk!

Ik heb wel niet meer speciaal de vier films herkeken omdat a) die redelijk goed in mijn geheugen zitten en b) dat we dan waarschijnlijk weer een aantal jaar verder zijn. The Omen Legacy is op zich nog wel een interessante zit. Onderverdeeld in 4 delen (voor elk deel één dus en de remake wordt logischerwijs genegeerd aangezien die pas in 2006 uitkwam) vertelt de film aan de hand van floating heads en veel materiaal uit de film(s) zelf wat over de totstandkoming van de reeks. Het eerste deel van de documentaire is dan ook het interessantste. Hoe het script van studio tot studio ging, welke veranderingen de film onderging, ... Dat deel is dan ook het uitgebreidste (neemt met zo'n dik 3 kwartier, bijna de helft van de speelduur, in beslag) maar de overige delen hebben ook nog wel hun interessante weetjes. Beetje jammer dat er iets teveel focus wordt gelegd op de 'curse' (die overduidelijk door de producers en de PR afdeling in het leven is geroepen) maar de uitdieping hoe bepaalde stunts tot stand zijn gekomen is voldoende om te boeien.

Veel floating heads dus maar gelukkig wel mensen die effectief iets met de film te maken hebben gehad. Ook hier is het eerste deel het interessantste met interviews met Richard Donner (regisseur) en David Warner (de fotograaf die nogal luguber aan zijn einde komt) maar ook in de overige delen zijn de juiste mensen opgetrommeld. Weinig op aan te merken dus, met uitzondering van Jack Palance die de voice-over verzorgt. Moet toegeven dat ik sowieso al niet zo'n enorme fan ben van het gebruik van voice-overs, maar Palance voelt ook de nood om echt elke zin zo sensationeel mogelijk te brengen. Iets wat op den duur wel wat begint te irriteren. Iets minder gebruik van beeldmateriaal uit de films had ook wel gemogen. De dood van de priester is een iconische scène maar na 5 keer had ik ze wel gezien.

In ieder geval een leuk extraatje bij de franchise, maar ze hadden het voor mijn part wel allemaal achter elkaar moeten plakken. Nu staat elk deel als extra op de respectievelijke film dus je bent meer bezig met DVDs te wisselen dan naar de documentaire te zien. Zou eigenlijk wel eens zoiets over Poltergeist willen zien, lijkt me ook nog wel boeiend te zijn.

3.5*

Here is wisdom

Ik was een tijd geleden mijn dvd's wat aan het herschikken, iets wat ik vaker doen als ik me verveel en mijn oog viel ineens op een mooie box van The Omen die ik lange, lange tijd geleden heb gekocht. Ik had de films toen allemaal gezien maar nu ik vakantie heb werd het wel eens tijd voor een herziening.

Ik vond vroeger al dat de film iets beangstigend had en dat gevoel is zeker niet verdwenen. In tegendeel, het is zelfs meer toegenomen. Zijn het apocalyptische Bijbelverwijzingen of gewoon de sfeer die over heel de film hangt? Geen idee maar ik hou ervan. De kracht van The Omen zit hem volgens mij dan ook in zijn rustieke opbouw. Al vanaf de openingsscène waar Robert Thorn zijn vrouw wijsmaakt dat de jongen in zijn armen hun zoon is voel je al iets dat er iets mis is. Dit gevoel wordt dan langzamerhand versterkt door een aantal kleine details zoals het familiebezoek aan de dierentuin, Damien die voor het eerste keer in een kerk komt en natuurlijk die lugubere honden om dan al vroeg tot een geweldige climax te komen wanneer de moorden beginnen. Is het nu omdat het er maar zo weinig zijn? Geen idee maar ze worden wel allemaal ontzettend sterk uitgewerkt. Favoriet is dan toch wel de moord op de fotograaf die zijn hoofd letterlijk kwijt raakt door een schuivende glasplaat. Ook de foto's waarop te zien is hoe iemand zal sterven geven hier een extra tintje aan. Iets waar de film ook zonder twijfel extra punten mee scoort is zijn einde. Deze keer is geen horror waar het goede uiteindelijk overwint maar gewoon een duidelijke overwinning voor het kwade. Die laatste scène waar Damien bij de president staat is dan ook gewoonweg heerlijk. Een minpunt is wel de muziek. Op zich past het bombastische allemaal wel bij de film en geeft het iets extra aan de sfeer maar de manier waarop deze vaak wordt afgekapt is tenenkrommend en stoort ook vaak.

Ik ken Gregory Peck eigenlijk alleen maar van zijn vermakelijke rol in The Roman Holiday met Audrey Hepburn. Ten tijde van The Omen was hij een dikke 20 jaar ouder en dat is te merken. Gelukkig is dit een pluspunt want hij zet werkelijk een ijzersterke rol neer. Het is zelfs moeilijk om te zien dat dit dezelfde acteur is. Wat vooral knap is, is de groei die je in zijn personage ontdekt. Eerst gelooft hij niets van wat er allemaal de ronde doet over Damien maar uiteindelijk is hij wel degene die de touwtjes in eigen handen neemt en besluit om het kind dat 5 jaar bij hem heeft geleefd van kant te maken. Peck is dus al goed gecast maar de ster van het verhaal is toch Harvey Stephens die de rol van Damien op zich neemt. Normaal gezien heb ik het niet op kinderen in films, ze hebben wel eens de neiging om de boel te verzieken maar Stephens zet een geniaal staaltje van acteren neer. Het altijd zwijgen, het vettige lachje, de priemende ogen, ... Fantastisch gewoon. De vrouw van Thorn, Lee Remick, was in mijn ogen de zwakste schakel in heel het verhaal en is dan ook de enige die er soms niet echt leek in te passen. In tegenstelling tot Billie Whitelaw die een bijzonder angstaanjagende oppas neerzet.

Uitstekende horror die zich jaren later nog steeds kan laten gelden. De cast zit ontzettend goed in hun vel en het verhaal blijft boeiend, zelfs na een herziening. Alleen de muziek is bij vlagen irritant en de film mocht een iets sneller begin hebben.

Dikke 4*

And it's number is 666

Ik heb altijd wat sceptisch gestaan ten opzichte van deze remake van The Omen uit 1976. In mijn ogen is de reden dat er een remake van is gedraaid niet omdat ze het nodig vonden maar juist als publiciteitsstunt voor de datum 06/06/06. Maar als je de gehele reeks in iets meer dan een week bekijkt kan de remake ook niet achterblijven natuurlijk.

In elk opzicht is de versie uit 2006 minder dan het origineel. Hoewel er veel zaken hetzelfde zijn gebleven slaagt Moore er niet in om de sterke sfeer te kopiëren die de reeks typeren, toch vooral in de eerste twee delen. De bombastische muziek is compleet verdwenen en heel de film komt eigenlijk niet echt dreigend over. Ook de kleine details die van de versie uit '76 zo beklemmend maken (het tripje naar de kerk en de dierentuin) komen hier niet echt uit de verf. Wat ook jammer was, was dat Moore aan de moorden sleutelt. Op zich niet slecht maar verander dan niet de beste sterfscène uit heel de film door een slap aftreksel ervan. Hoe de fotograaf stierf in het origineel was nog vrij realistisch (een glazen plaat die naar beneden schuift en hem onthoofd) maar dit was iets te onrealistisch naar mijn zin. Een hamer valt, die valt dan juist op een uithangbord of iets dergelijks en onthoofd zo de fotograaf... Jammer want nu had hij veel mogen veranderen maar daar had hij van af moeten blijven. Ook pakt Moore het allemaal te klinisch en te technisch aan. Op zich zijn het allemaal mooie plaatjes maar er zit geen gevoel bij. Moore probeert ook om het verhaal iets actueler te maken door het toevoegen van zaken als 9/11 maar het voelt niet gepast, hetzelfde geldt voor het einde. In het origineel ging de politie achter Thorn aan omdat hij hun bijna van hun sokken had gereden maar hier komt er ineens een SWAT team? Ik hoop in ieder geval dat ik nooit wordt tegengehouden voor overdreven snelheid in London. In ieder geval blijft het verhaal toch nog altijd wel boeien.

Het origineel had drie perfecte castings, Peck als de Robert Thorn, Stephens als Damien en Whitelaw als Mrs Baylock. Spijtig genoeg slaagt niemand van de acteurs er in om de prestatie van bovengenoemde te doen vergeten. Schreiber is op zich geen slechte acteur, zijn rol als Sabretooth in de X-Men films is zeer zeker de moeite waard, maar hier komt hij niet echt over. Hij mist een bepaalde flair en heeft blijkbaar ook maar één gezichtsuitdrukking. Hetzelfde geldt voor Seamus Davey-Fitzpatrick die de rol van Damien vertolkt. Stephens zette in het origineel op jonge leeftijd een uitstekende Damien neer. Hij was angstaanjagend en je zag gewoon dat hij het pure kwaad was maar Davey-Fitzpatrick kan blijkbaar alleen maar boos kijken. Had eender welk kind gecast dat zijn snoep was kwijtgespeeld en niets nieuw kreeg en je had hetzelfde effect gehad. Mia Farrow komt dan eigenlijk nog het dichtste bij het benaderen van haar voorgangster. Ze heeft een iets te lieflijk gezicht naar mijn zin maar zet vooral naar het einde toe wanneer ze Damien probeert te redden een sterke prestatie neer. Een verbetering was wel de rol van Katherine Thorn. Julia Stiles zet een meer geloofwaardigere moeder neer dan Remick.

Als dit nu geen remake was dan had dit denk ik wel iets hoger gescoord maar nu stoort het gerommel met het verhaal te hard. Cast is ook een tikkeltje minder maar dit komt ook gewoon door de sterke vertolking van hun voorgangers. Op zich niet slecht maar het origineel blijft toch beter.

3*

Hey, Hugh, what's cooking?

Steven Seagal is niet één van mijn favoriete actiehelden, maar hetgeen ik tot nu toe van hem heb gezien (wat op zich niet veel is aangezien dit nog maar de 4e film is die met hem zie) kon ik wel waarderen. De drie andere films waren de twee Under Siege films en Critical Decision waardoor ik voor een volgende film opnieuw naar de jaren '90 neigde. Seagal regisseerde bovendien nog eens deze On Deadly Ground dus de keuze was snel gemaakt.

Het is beetje een vreemd filmpje geworden, maar vond het algemeen gezien best wel vermakelijke nonsens. Sowieso altijd wel fan van een eenling die het tegen een heel leger opneemt, maar Seagal probeert er ook gewoon een degelijke film van te maken. In het middenstuk slaagt hij er wel af en toe naast met een paar vreemde droomsequenties en die speech op het einde is ontzettend slecht gebracht waardoor het meer een komisch effect krijgt, maar de strijd tegen Jennings is vermakelijk genoeg voor een filmpje van anderhalf uur. Halverwege zit er nog een leuke knokscène in een bar in (die wel wat een rare wending krijgt) en het stelletje huurlingen dat er naar het einde toe wordt bijgehaald geeft de climax net dat beetje extra kanonnenvoer. Al kan ik me voorstellen dat deze bio-boodschap niet voor iedereen is weggelegd. Seagal legt het er in zijn regiedebuut nogal dik op en dat is misschien niet echt iets wat je in een actiefilm als deze wil zien.

Was te verwachten natuurlijk dat Seagal ook de hoofdrol op zich ging nemen en daar is niets mis mee. Het is een Seagal zoals je hem al eerder hebt gezien, maar hij is er wel in geslaagd om een aantal interessante bijrollen te casten. Michael Caine is de grote uitschieter als de corrupte Jennings, maar ook John C. McGinley mag er zijn als de rechterhand van Jennings. Let vooral ook nog op een kleine rol voor Billy Bob Thornton. Wat dikker in zijn gezicht, maar met een beetje moeite haal je hem er wel uit alsook een kleine rol voor Louise 'Nurse Ratched' Fletcher als barvrouw. Zwakste schakel in het geheel is Joan Chen. De Chinese actrice verwierf eind jaren '80 - begin jaren '90 bekendheid dankzij haar rol in Twin Peaks als Jocelyn Packard, maar blijkt hier niets minder te zijn als de verplichte vrouwelijke bijrol.

Afgaande op de berichten heeft dit blijkbaar ooit zelfs in de flop 100 gestaan, maar sowieso is dit met maar 2.07* een nogal ondergewaardeerde film. Moet voor mijn part niet boven de 3* komen, dat is sowieso al moeilijk voor dit soort films naar mijn gevoel, maar iets meer dan 2.5* had er wel mogen inzitten. Soit, langs mijn kant dus een dikke voldoende.

3.5*

Far up! Far out! Far more! James Bond 007 is back!

Deel 6 in de bekende James Bond reeks en tegelijkertijd ook de eerste die iets doet waarom de reeks later bekend zal staan. Het wisselen van hoofdpersonage. Connery was het na 5 keer beu en dus werd er een nieuwe acteur gezocht. De keuze voor Bond viel op George Lazenby en als regisseur werd de toen onbekende Peter Hunt gekozen.

De film loopt eigenlijk al vanaf de eerste momenten verkeerd. Het gunbarrel geluid, dat tot één van mijn favoriete Bond nummers behoord, wordt hier wat verkracht door er een soort van elektronische versie van te maken. Verschrikkelijk! Gelukkig passeert het nummer later in de film een aantal keer in zijn originele versie. Wat dan wel weer een pluspunt is qua muziek is de instrumentele main theme. Een bijzonder lekker nummer maar ik meende ook ergens later in de film Louis Armstrong te herkennen? Ik dacht dat hij toen eigenlijk al serieus ziek was.

George Lazenby werd vroeger gigantisch afgekraakt ten opzichte van Sean Connery. Ergens hebben ze wel gelijk maar zo slecht was hij nu ook weer niet. Oké, in de eerste helft van de film kijkt hij constant alsof hij precies een deur-aan-deur leurder is die stofzuigers voor een zacht prijsje verkoopt maar naarmate dat de film vordert lijkt hij precies meer en meer in zijn vel te zitten. Vooral op het einde waar zijn geliefde Tracy Di Vicenzo wordt neergeschoten zet hij een puike prestatie neer. Savalas, die later met zijn kletskop bekend zou worden als Kojak, zet hier een niet zo goed personage neer. Ik heb het sowieso altijd al moeilijk als ze in twee films voor hetzelfde personage verschillende acteurs gebruiken. Ook voldeed hij niet aan het beeld van Blofeld dat in de eerdere films werd neergezet. Iets waar Donald Pleasence wel in slaagde. Diana Rigg kon me als Bondgirl ook niet echt bekoren. Wel spijtig omdat ze eigenlijk de eerste is die eens een deftige achtergrond krijgt en niet zomaar ineens uit het water tevoorschijn komt zoals Ursula Andress in Dr. No.

Met de effecten zit het in On Her Majesty's Secret Service niet echt snor. Er zitten soms zeer lelijke, overduidelijk fake effecten tussen maar af en toe slaagt de crew er wel in om iets moois neer te zetten. Het is alleen jammer dat er hier ook weer gebruik wordt gemaakt van het versnellen van gevechten. Dat ziet er zo verschrikkelijk lelijk uit... Ook qua actie zit ik na On Her Majesty's Secret Service met gemengde gevoelens. Het eerste deel van de film gebeurt er eigenlijk bijzonder weinig voor een James Bond om dan in het tweede deel ineens los te barsten. Vanaf de ski-achtervolging, die er trouwens wel weer fake uitzag, begint het echt interessant te worden. De auto-achtervolgingen, de lawine, de bobslee,... Stuk voor stuk ook zeer mooi in beeld gebracht.

Tenslotte blijft dan alleen nog het verhaal over. Het is één van de langste James Bond films en dat is er aan te merken doordat sommige zaken nodeloos worden verlengd. Van mij had hij gerust een 20 minuutjes korter gemogen, vooral omdat ik net zoals bij de eerste keer dat ik hem zag moeite had om wakker te blijven. Wat dan wel weer goed is, is de liefdestwist die in het verhaal zit. Ik had niet gedacht dat ze het gingen aandurven om James Bond echt verliefd te laten worden en zelfs te laten trouwen, wat trouwens voor een aangrijpend einde zorgt. Spijtig genoeg brengt dit soms kleffe liefdesmomenten mee die ik liever niet in een 007 film zie zoals het geleuter over Bonds echte liefde voor Tracy in de schuur. De Angels of Death waren trouwens wel cool. Ik kreeg zowaar een déja vu gevoel naar Goldfinger en Pussy Galore's Flying Circus pilots. Wat wel een goed ding is.

Interessant deel van 007. Spijtig dat Lazenby maar één keer Bond heeft gespeeld want volgens mij had hij het later wel eens zeer goed kunnen gaan doen.

Vandaag de dag wordt On Ice vooral geassocieerd met de bekende shows, maar het was dus ook de naam van een short waarin 3 verschillende verhaallijnen worden samengebracht. Goofy jaagt op vissen, Donald hangt de pestkop uit en Mickey probeert Minnie te leren schaatsen. Alles komt uiteindelijk bij elkaar dankzij een stommiteit van Donald, maar ik vond het wel eens verfrissend werken met de verschillende verhaallijnen. Dat van Mickey en Minnie is het zwakste, maar eenmaal Mickey de held gaat uithangen wordt het erg tof.

4*

I've got the world on a string

Naar aanleiding van de zomer van de spannende broek bracht Humo in de maand juli een collectie van 4 DVDs uit bestaande uit Vicky Cristina Barcelona, Shameless, Io Sono l'Amore en deze On the Road. Vooral die laatste was een film waar ik al vrij lang enorm benieuwd naar was. Als groot Bob Dylan en Jim Morrison fan was de beatnik generatie me niet onbekend en wanneer het boek van Jack Kerouac in de handen terecht kwam van Walter Salles, die met The Motorcycle Diaries al een degelijke coming-of-age drama in beeld bracht, werd mijn interesse helemaal gewekt.

On the Road vertelt het verhaal van een verloren gegane periode waar jongeren besluiten om alles achter te laten en samen al liftend op reis te trekken. Iets dat in deze tijd ogenschijnlijk amper nog valt aan te raden maar eind jaren '40 kon het overduidelijk nog. Op de weg leren ze allerlei levenslessen rond vriendschap, liefde, muziek en noem maar op. Dat je On the Road niet voor het plot moet zien lijkt me dan ook navenant, dat is er gewoon niet, maar juist voor de sfeer en de relaties tussen de verschillende personages is dit interessant. Je eindigt gegarandeerd met een wat heb ik in hemelsnaam gekeken maar net zoals de personages een weg doorlopen, doe je dat als kijker ook en het is die weg dat belangrijker is dan de bestemming. Het is een gegeven dat zich perfect leent voor een hypnotiserende film maar Salles kies ervoor om een vrij fragmentarische aanpak er op na te houden. En juist hierdoor schort er wat aan On the Road want je krijgt niet altijd evenveel feeling met de lifters. Het gevoel van reizen ontbreekt doordat de roadtrips worden gedegradeerd tot samenvattingen van 5 à 10 minuten en er teveel wordt geconcentreerd op de eindbestemming. Misschien oogt dit filmisch wat interessanter en was het een toegeving van Salles want zelfs nu blijken er veel mensen af te haken die de film niet kunnen vatten. Ik had het in ieder geval een stuk interessanter gevonden wanneer On the Road zich ook effectief meer on the road afspeelde.

Kerouac baseerde zijn personages vaak op kennissen en vrienden. Hij gaf ze weliswaar andere namen maar hun kenmerken zijn vrij duidelijk te spotten. Zo is Sal Paradise het alter ego van Kerouac zelf, is Old Bull Lee eigenlijk William S. Burroughs en is Carlo Marx het alternatief voor Allen 'Howl' Ginsberg. De cast stond dus voor een heuse klus want het zijn nogal legendarische figuren die ze moesten portretteren maar ik ben een tevreden man. Sam Riley weet met een heerlijk stemgeluid de essentie van Sal/Kerouac perfect te benaderen maar het is vooral Garrett Hedlund die als Dean/Cassady de revelatie van de film is. Zeker de laatste confrontatie tussen beide wordt naar een ongekend niveau gebracht door het uitstekende spel van Hedlund. Tof ook om te zien dat Kristen Stewart terug wat voor interessantere rollen begint te gaan. In The Messengers vond ik ze al geslaagd maar al die Twilight crap deed haar imago geen goed. Een imago dat ze nu wel compleet omgooit met onder andere een aantal naaktscènes maar ik zie haar liever in dit soort films dan met twinkelende vampiers. Veel bekende acteurs ook nog in de bijrollen die stuk voor stuk op hun plaats zijn. Amy Adams, Steve Buscemi, Kirsten Dunst, Vigo Mortensen, ... Teveel om op te noemen bijna. Tom Sturridge verdient trouwens ook nog een pluim voor een uiterst geslaagde vertolking van Allen Ginsberg. Erg aangenaam verrast.

Misschien hoopte ik op teveel, ik weet het niet maar met Salles zijn interpretatie van On the Road kan ik niet zo enorm veel. Dat het een praktisch onverfilmbaar boek is, is al langer duidelijk (de rechten zijn al sinds 1980 gekocht) maar gelukkig stijgt de cast ver boven zichzelf uit. Alleen op gebied van de hypnotiserende sfeer wordt er wat gemist. Wel een geniale soundtrack trouwens.

3*

Conscience... that stuff can drive you nuts!

Gisteren eens puur toevallig aan het nakijken geweest hoeveel films ik van de top 250 nog niet heb gezien en ik kwam verbazingwekkend uit op 113 titels. Nu ben ik nooit echt een vaste kijker van dit soort lijstjes geweest, maar bijna de helft vond ik best wel veel. Mooi meegenomen dan dat On the Waterfront gisteren op het grote scherm werd vertoond.

Hoewel ik de DVD zelf al een tijdje had liggen, had ik het gevoel dat dit een film was waarvoor je in een bepaalde stemming moest zijn. Of dat effectief zo is laat ik in het midden, maar Elia Kazan levert een film af die je vrij snel meesleurt in zijn verhaal. Gebaseerd op een aantal krantenartikelen vertelt On the Waterfront het verhaal van Terry Malloy, een jongeman die duidelijk niet weet welke richting hij met zijn leven moet uitgaan. Oorspronkelijk tot een scenario verwerkt door Arthur Miller (die zijn naam van het project haalde toen hij verplicht werd om communisten van de gangsters te maken) om dan verder uitgewerkt te worden door Budd Schulberg en uiteindelijk gebruikt werd door Kazan als excuus voor zijn 'verraad' in de Joseph McCarthy heksenjacht. Veel onderlinge spanningen dus en dan vind ik het altijd knap wanneer er toch nog zo'n mooi en meeslepend geheel uit voortgebracht wordt. Hoewel de heroïsche wederopstanding van Terry misschien er net iets te over gaat, is On the Waterfront een film die blijft boeien. Een aantal geweldige scènes (de speech van Father Barry na de dood van Dugan!) geven de film dan ook net dat beetje meer.

En Marlon Brando ook natuurlijk. Was al langer van plan om zijn oeuvre wat eens meer te gaan ontdekken (vandaar dat ik de DVD ook had gekocht) en dit is toch weer het zoveelste bewijs dat dat een interessante zoektocht gaat worden. Brando charmeert en imponeert en weet over de gehele lijn te overtuigen. Eerste rol ook voor Eva Marie Saint en zelden ben ik zo weigerachtig geweest dat dit iemands debuut zou zijn. De chemie met Brando (de wandeling waar ze haar handschoen verliest onder andere, zeker omdat Brando begon te improviseren) spat van het scherm. Sowieso eigenlijk een uitmuntende cast. Lee J. Cobb kan bij mij eigenlijk nooit echt veel verkeerd doen en ook Karl Malden is schitterend.

Ik ben er nog niet helemaal zeker van wat ik hier nu juist aan ga geven, maar dat het minimum 4* worden mag duidelijk zijn. Een film waar de nodige strubbelingen bij zijn geweest (Brando weigerde, werd vervangen door Frank Sinatra en die werd dan toch weer vervangen door Brando) en de beweegredenen van Kazan zijn misschien wat dubieus, maar toch is dit de moeite waard om eens voor te gaan zitten.

Dikke 4*

I've seen it in a movie once

Ik heb Once a Thief lang links laten liggen. Oké, ik had de DVD (samen met een 3 andere actiefilms) wel aangeschaft vanwege het feit dat dit een film van John Woo was, maar ik dacht eigenlijk dat ik gewoon een (gedubte) versie had van Woo's Once a Thief uit 1991. Een tijd geleden viel het me echter op dat dit blijkbaar echt wel twee verschillende versies zijn (jammer alleen dat die 1991 versie dus gedubt is, daar moet ik nog is iets aan doen) en gisteravond maar eens voor gaan zitten.

Zonder weinige voorkennis dus, maar zelfs dan valt het op dat dit duidelijk is gemaakt voor televisie en dat dit eigenlijk gewoon een verlengde pilot is. Je voelt zelfs dat de verhaallijn een beetje inzakt wanneer we de 45 minuten zijn gepasseerd om dan terug op te bouwen naar het einde toe. In ieder geval: zo'n verlengde pilot hoeft niet altijd een slecht teken te zijn. Deze Once a Thief is echter een schim van de regisseur die Woo was in zijn geboorteland en het is maar zelden dat zijn stijl (geen duiven deze keer!) komt bovendrijven. Hier en daar nog eens een ietwat amusante shootout maar algemeen gezien stelt het allemaal niet veel voor. Het grote probleem is dat het plot langs alle kanten rammelt en simpelweg niet boeiend is. Vraag me trouwens af of die knipoog wanneer ze het schilderij willen stelen (Mack en Victor die aan een kandelaar hangen en zich willen laten zweven boven de elektrisch geladen vloer terwijl Mack zegt dat hij dat eens in een film heeft gezien) een referentie is naar Mission Impossible. Ik zat met het idee dat Woo het eerste deel uit die franchise had geregisseerd, dat toevalligerwijs ook uit 1996 stamt, maar het ging nog tot 2000 duren vooraleer hij zich met de reeks ging moeien.

Maakt verder weinig uit, maar het was wel één van de weinige geinige momenten uit de film en dat is zonde. Waarom? Omdat de film wel erg hard zijn best doet om een komedie te zijn. Het trio dat de hoofdrol moet spelen heeft geen enkele chemie met elkaar waardoor de running jokes, de steken onder water, eigenlijk alles wat grappig moet zijn compleet zijn effect mist. Het helpt dan ook niet dat Ivan Sergei als Mack een wel heel erg belabberde acteur is en dat zijn twee kompanen (Nicholas Lea en Sandrine Holt) ook weinig voorstellen. Lichtpuntje is nog Michael Wong die als slechterik toch nog ietwat charme in de film probeert te brengen. Die kan echter de film ook niet redden en zinkt samen met de rest naar de dieperik.

Het Chinees werk van Woo kan ik nagenoeg over de gehele lijn appreciëren en het is een regisseur die me in zijn Amerikaans werk ook nog wel weet te charmeren. Dit is echter beneden zijn niveau en dat is toch zonde, want dit soort film zou op zich nog wel iets leuks kunnen brengen, dan deed bijvoorbeeld een Lethal Weapon het wel heel wat beter.

1.5*

I'm as real as a donut, motherfucker

Er was een tijd dat ik de nieuwe Tarantino meteen in de cinema ging kijken, maar een aantal externe factoren zorgden ervoor dat het even duurde vooraleer ik eindelijk in mijn stoeltje kon plaatsnemen. Ik vreesde voor een lawine aan spoilers, maar het bleef op dat vlak eigenlijk redelijk rustig. Collega's en vrienden waren verdeeld over de film maar waar het juist aan lag? Dat kon niemand echt benadrukken. Ook mijn gezelschap was het niet unaniem eens over de kwaliteit van de 9e film van één van mijn favoriete regisseurs.

En het grappige was, we zijn alledrie grote fan van Tarantino en zijn werk en toch vond de ene het de slechtste film uit heel zijn oeuvre, was de andere eerder middelmatig tevreden en dan had je ondergetekende die hier eindelijk de Tarantino van weleer inziet. Gevoelsmatig is dit dan ook een stukje beter dan The Hateful Eight en Django Unchained maar dat komt misschien ook omdat het bronmateriaal me nauw aan het hart ligt. Het Hollywood van weleer, die Italiaanse spaghettiwesterns (toevallig in de afgelopen maand nog de 2 Ringo films van Duccio Tessari gezien), die sfeer, die muziek, ... Toegegeven, de film komt gigantisch traag op gang. Het is pas wanneer Cliff Booth in de commune komt dat je het gevoel krijgt dat er iets begint te knetteren en ook maakt Tarantino soms wel erg vreemde keuzes (de portrettering van Bruce Lee is naar mijn gevoel wel erg onrespectvol) maar wat maakt het allemaal uit wanneer hij er zo'n indrukwekkend einde aan weet te breiden. Iedereen die een beetje mee is met de filmgeschiedenis kent op zijn minst toch de grote lijn in de Charles Manson/Sharon Tate/Roman Polanski tragedie en eerlijk gezegd, het voelde niet goed aan dat Tarantino juist dit drama ging gebruiken als kapstok voor zijn film.

Maar Tarantino zou Tarantino niet zijn mocht hij daar vakkundig een eigen twist aan geven. Eigenlijk had de titel al genoeg aanduiding moeten zijn, maar ik vind het erg geslaagd hoe dit zich afspeelt in zijn eigen universum. Net zoals dat de Basterds indertijd Hitler hebben afgemaakt, overleven Tate en haar vrienden het drama omdat de regisseur een loopje met de werkelijkheid neemt. In een geweldig korte maar gewelddadige climax wordt een stuk van de Manson bende even een kopje kleiner gemaakt en kom je eigenlijk met een geweldig goed gevoel aan de aftiteling. Rechtvaardigheid zegeviert en de engelachtige Tate mag nog een heel leven lang het grote scherm sieren. Ik heb niet veel films gezien met Tate (het niet al te geweldige The Fearless Vampire Killers schiet me zo meteen te binnen) maar naargelang ik het me herinner is er weinig aan te merken op de performance van Robbie. Eigenlijk enorm knap zelfs hoe ze met een zeer beperkte en kleine rol toch zoveel indruk weet te maken.

Eerlijk is eerlijk, het merendeel van de aandacht gaat dan ook naar de tandem Leonardo DiCaprio/Brad Pitt en daar is niets mis mee. Twee van de grootste acteurs van onze tijd en die blijken gewoon erg goed op elkaar ingesteld te zijn. Vaak krijg je nogal veel haantjesgedrag wanneer je zo'n twee namen de hoofdrol geeft, maar DiCaprio en Pitt heb overduidelijk veel lol in hun rol en ook gewoon in hun scènes met elkaar. Dat neemt echter niet weg dat dit voor de rest qua cast weer om van te smullen is. Een aantal Tarantino regulars met onder andere Bruce Dern, Kurt Russell, Zoë Bell en Michael Madsen maar ook veel nieuwkomers met bijvoorbeeld Al Pacino. Veel rolletjes stellen bijzonder weinig voor, maar er straalt gewoon zoveel liefde voor het vak vanaf dat het echt genieten is. Visueel ook wel weer de moeite (die verzonnen filmfragmenten zijn leuk en sterk hoe ze DiCaprio in The Great Escape hebben gewerkt) maar Tarantino's voetenfetisj loopt nu wel een beetje de spuigaten uit. Die van Pussycat past nog wel mooi bij het personage, maar die van Tate voelde geforceerd aan.

Wel geen typische trunk shot? Dat is volgens mij ook de eerste keer dat hij dat laat liggen, hoewel hij er hier wel ruimte genoeg voor had. Maakt verder weinig uit, een regisseur is meer dan zijn gimmicks en bij Tarantino mag je dat letterlijk nemen. Het publiek lijkt enorm verdeeld te zijn en dat is goed, dan gaat hij er sowieso nog wel een paar maken aangezien hij op een hoogtepunt wilt eindigen. Van mij mag het hier stoppen, maar er mogen ook nog met gemak 9 andere bijkomen..

Dikke 4*

Na een aantal Droopy shorts besloot Tex Avery in 1952 het eens over een andere boeg te gooien. Zijn eerste creatie van dat jaar (Magical Maestro) was nog een beetje in die richting maar in One Cab’s Family volgen we een taxi die een zoon krijgt. Zoonlief wilt echter geen taxi worden maar een raceauto. Avery speelt dus met een puur menselijk gegeven (zoon of dochter die niet in de voetsporen van zijn of haar ouders wilt treden) maar dan met auto’s. Het is een mix die niet helemaal goed werkt maar best nog wel een aantal fijne scènes bevat. Een soort Cars van Pixar avant la lettre met auto’s met menselijke trekjes dus.

3.5*

That's right, Mr. Martini. There is an Easter Bunny

Gisteren wist ik niet goed wat opzetten. Ik had zin in een film waarvan ik wist dat hij goed was maar waar ik me niet al teveel meer bij kon herinneren buiten de grote verhaallijn. Langzaamaan de collectie afgegaan en uiteindelijk op deze One Flew over the Cuckoo's Nest gekomen. Meteen maar opgezet en ik moet zeggen, de film heeft eindelijk zijn 5* waardering te pakken en het is dik verdiend.

Ik weet nog dat ik vroeger als klein manneke deze film ooit eens heb gekocht. Ik moet denk ik zo'n jaar of 12-13 zijn geweest maar de film sprak me hard aan. Eenmaal thuis gekomen vond mijn vader dat ik te jong was voor deze film omdat hij vond dat dit iets te zwaar ging zijn maar toch zette ik hem op. Ergens had hij gelijk, het kwartje viel maar niet maar na een zoveelste kijkbeurt is het dan toch gevallen want One Flew over the Cuckoo's Nest is zo'n typische film die je een aantal keer gezien moet hebben eer hij echt onder je huid gaat zitten. Het verhaal van Kesey is meeslepend, dramatisch maar tegelijkertijd ook hilarisch. De auteur is zelf altijd tegen de verfilming geweest maar geheel onterecht want Goldman heeft met alle voorzichtigheid een uitstekende adaptie gemaakt voor Forman. Het mooie aan heel de film is dan ook de sfeer die erin zit. Forman weet zijn publiek goed te bespelen want de dramatische scènes voelen dramatisch aan, de humoristische aspecten zijn ook werkelijk grappig zonder echt de 'gekken' uit te lachen, de eerste meeting is gewoonweg hilarisch, en de spanningsvolle scènes zoals Ratched die na het feestje op de vloer aankomt zorgen voor kippenvel. Wat ook voor kippenvel zorgt is natuurlijk het uiterst triestige maar ook enige gerechtvaardige einde van de film. Chief weet dat McMurphy zo niet zou willen voortleven en maakt er dan ook een einde aan maar toch bewijst hij tegelijkertijd een grote eer aan mcMurphy door op dezelfde manier te ontsnappen zoals hij al eerder had geprobeerd. Werkelijk één van de mooiste stukjes uit de hele cinemageschiedenis. Leuk detail is dan ook dat veel van de dialogen zijn geïmproviseerd (o.a. het gesprek tussen McMurphy en Spivey). Een aanrader is trouwens de documentaire eens te zien die bij de 2Disc Edition zit waar nog een aantal fijne anekdotes tussen zitten en een deleted scène waar het helemaal duidelijk wordt dat McMurphy inderdaad een lobotomie heeft ondergaan.

Uitstekend verhaal maar het wordt allemaal toch nog naar een hoger niveau gebracht door de uitstekende rollen van de cast. Vergeet zijn rol in Easy Rider of in Batman want dit is echt het hoogste dat Nicholson ooit zal kunnen bereiken en dat is echt geen schande. Het maniakale lachje, de fonkelende ogen, ... Gewoonweg geniaal. Nicholson speelt hier werkelijk één van zijn beste rollen en geen andere acteur had hem dat denk ik kunnen nadoen (zelfs geen Marlon Brando of James Caan die ook een optie waren). Mijn favoriet stukje blijft toch moment dat hij ontdekt dat Chief thank you zegt nadat hij hem een stuk kauwgom geeft. Hij kijkt even verdwaasd voor zich uit, stompt terug tegen Chief zijn arm en geeft hem weer een stukje kauwgom waarna Chief na een tijdje toch weer iets zegt. Fantastisch spel tussen de twee. Het zou de rest van de cast onrecht aandoen mocht ik alleen maar Nicholson roemen. Forman wou een zo onbekend mogelijke cast zodat de authenticiteit in tact bleef, de volgende jaren hebben dit idee wel wat vernietigd want zowel voor Danny DeVito, Chrystopher Loyd als voor Brad Dourif waren dit allereerste rolletjes. Later zijn ze echt bekend geworden maar ik kan me eerlijk gezegd geen betere rollen van hun voorstellen. Forman weet echt alles uit de acteurs te halen. Dat komt misschien wel doordat hij continu de camera liet draaien waardoor niemand eigenlijk echt wist of ze nu waren aan het filmen of dat het een gewone repetitie was. Fantastisch idee want de de acteurs spatten werkelijk van het scherm af en je merkt dat ze echt continu in hun rollen zaten. Ze hadden hun persoonlijke spullen op het nachtkastje van de patiënten gezet en sliepen ook effectief in die bedden. Ook leuk dat er werd geprobeerd om met zoveel mogelijk echte mensen uit een instelling te werken want het geeft wel iets extra aan de authenticiteit van de film. Geniale rollen van heel de cast maar er is nog één iemand die vast en zeker niet vergeten mag worden, dan heb ik het natuurlijk over Louise Fletcher. Forman heeft haar verschillende keren afgewezen voor de rol omdat hij iemand zocht waar het kwaad echt vanaf straalde maar ik ben blij dat hij uiteindelijk toch Fletcher heeft gekozen want ze is werkelijk perfect. Ze heeft iets angstaanjagend (die koele ogen!) maar tegelijkertijd straalt ze ook een ontzettend grote seksuele kracht uit. Interessant personage en sowieso één van de beste rollen van Fletcher. Eigenlijk is het onterecht om maar een aantal acteurs/actrices op te noemen want er is werkelijk niemand die niet in de film past.

Je lacht met de personages, je treurt met de personages maar je leeft er vooral met mee en dat is nu het geweldige aan de film. Forman schetst een uitstekend beeld maar het is dankzij de geweldige rollen dat dit een waar meesterwerk wordt. Ik ga hem toch eens ergens in mijn top 10 steken want dat verdient de film zeker en vast.

one flew east, one flew west, one flew over the cuckoo's nest

5*

Gebaseerd op een aantal (indertijd) bekende radio presentatoren is One Ham's Family een echte kerstmis short die nog een tikkeltje leentje buur speelt bij Three Little Pigs. Blijkbaar één van de meer geliefde sprookjes van Avery aangezien Blitz Wolf ook al hetzelfde sprookje als bronmateriaal gebruikte. Soit, het resultaat slaagt (zeker in vergelijking met Blitz Wolf) toch een tikkeltje tegen. De wolf vermomt zich als kerstman en wordt geterroriseerd door Junior Pig en dat is eigenlijk een niet echt aimabel personage. Het blijft weliswaar een Tex Avery short met een aantal goede vondsten, maar

had hier net iets meer van verwacht.

3*