Opinions

Nodeloos vervolg

Het feit dat Outpost twee sequels heeft gekregen was compleet aan mij voorbij gegaan. Het is niet geheel onverwacht, de eerste film uit 2008 was een vermakelijk filmpje in zijn genre, maar of het nu echt een meerwaarde heeft? Dat was nog af te wachten. Er is tegenwoordig een box te vinden met de volledige trilogie, voor maar 10 euro trouwens, dus me gisteren maar eens aan deel 2 gewaagd.

Afgaande op de korte inhoud op de DVD-hoes was het niet belangrijk dat de eerste film vers in je geheugen zit en dat lijkt uiteindelijk ook helemaal niet nodig te zijn. Black Sun heeft een paar raakvlakken met zijn voorganger, maar kan voor de rest perfect op zijn eigen benen staan. Al zijn het wel erg wankele benen, want dit is gewoon een lachwekkend vervolg. Ik verbaas me er dan eerlijk gezegd ook over dat dit project opnieuw van de hand is van Steve Barker. Alles wat hij met de eerste Outpost goed deed mislukt hier compleet. Spanning is ver te zoeken, op narratief vlak is het slaapverwekkend en de weinige gore mist compleet zijn nut. Een paar sporadische momenten zijn leuk (waarom zat die oude giechelende vrouw er niet veel eerder in!), maar over het algemeen is het een typisch voorbeeld van een slechte sequel. Het open einde tenslotte wekt gelukkig nog wel wat interesse voor het derde deel. Weliswaar een andere regisseur, maar dat is misschien nog niet zo slecht.

Bij dit soort horror films verwacht je sowieso al niet een goed acterende cast, maar het zootje ongeregeld dat Barker hier bijeen heeft getrommeld is toch van een ander kaliber. En dat in de negatieve zin van het woord, want Richard Coyle (Wallace) en Catherine Steadman (Lena) hebben evenveel uitstraling als een zak aardappelen. Zeker Steadman is gewoon lachwekkend slecht als zogenaamde nazi-jager. Voor de rest een film die vooral steunt op zijn sfeer, maar Barker slaagt er nergens in om die echt indrukwekkend neer te zetten. Veel onduidelijke scènes in het donker, weinig overzicht en chaotische actie. Zoals gezegd zijn er hier en daar wel eens wat leukere momenten, maar het kan de film niet redden.

Ik blijf me er echt over verbazen hoe je als regisseur je debuut zo om zeep kunt helpen door er een waardeloze sequel aan te maken. Werkelijk elk aspect van deze Black Sun is inferieur aan de eerste Outpost film. Ik hoop dat dat derde deel nog wat de moeite is, anders is 10 euro wel veel geld voor enkel en alleen de eerste Outpost.

1*

The world meets nobody halfway. When you want something, you gotta take it

ik heb vaak wat zijprojectjes wanneer ik films kijk en dat gaat dan van het oeuvre van persoon X of Y volledig te krijgen of eens wat meer te zien van een bepaalde maatschappij. Over the Top is zo'n film die perfect in die twee categorieën valt, want het is a) met Sylvester Stallone en b) de film werd geproduceerd door Cannon. Beide verantwoordelijk voor een aantal erg vermakelijke actiefilms en ik was wel benieuwd wat dit ging brengen. De titel beloofde in ieder geval al veel goeds, hoopte dan ook op een lekker over the top filmpje.

En dat krijg je ergens wel maar ook niet helemaal. Vind het in ieder geval een erg vreemde combinatie: een truckchauffeur die aan armworstelen doet en ondertussen een band probeert te krijgen met zijn van hem vervreemde zoon. Al bij al een tikkeltje voorspelbaar, maar Hawk is een aimabel personage en het is vooral in de finale dat de film nog wat punten weet te sprokkelen. Compleet overdreven natuurlijk en toch.. Het heeft wel zijn charme om een underdog het te zien opnemen tegen een aantal kolossen van venten. Jammer genoeg moet het drama dan weer wat de bovenhand krijgen (dat gesprek tussen Hawk en zijn zoon over hun nieuw te starten bedrijfje is wel erg slecht) maar tegen dan heb je er best al wel een vermakelijk filmpje opzitten. Heerlijk jaren '80 ook met een blèrende rocksoundtrack waarvan één nummer gezongen wordt door niemand anders dan Sammy Hagar van Van Halen faam. Zoals gewoonlijk in de films van Sly is er ook nog een beetje ruimte weggelegd voor zijn broer Frank Stallone die hier het nummer Bad Night brengt.

Stallone was oorspronkelijk niet van plan om mee te spelen in Over the Top maar naar het schijnt bleef regisseur Menahem Golan hem maar geld aanbieden waarna hij uiteindelijk toch geplooid is. Hij heeft in ieder geval in slechtere films meegedaan en dat is vooral te wijten aan het feit dat dit soort rollen hem toch goed afgaan. Kan me geen andere acteur in het genre voorstellen die met dit soort melodramatische nonsens weggeraakt. Het is niet iedereen gegeven dus en dat zal vooral David Mendenhall geweten hebben. Mendenhall is ronduit irritant als het zoontje van Stallone en ook Susan Blakely kan als de vrouw van Hawk niet op de meest denderende dialogen rekenen. Dan was Robert Loggia trouwens nog wel een leuke toevoeging als de grootvader, geeft Stallone nog een goede tegenstander, maar het zijn vooral toch figuren zoals Rick Zumwalt (Bull Hurley), Bruce Way (Grizly) en Randy Raney (Mad Dog Madison) die de show stelen.

Begrijp perfect dat dit afgekraakt wordt, begrijp perfect dat dit de hemel wordt ingeprezen. Ik zit er zowat half en half tussenin maar vond het in ieder geval een vermakelijk filmpje. Komt natuurlijk wel bij dat Stallone sowieso één van mijn favoriete actiefiguren is maar ook het jaren '80 sfeertje ligt me wel. Nooit verwacht dat ik een film over armworstelen de moeite waard ging vinden.

3.5*

Did those crows just say we're gonna die?

The Wizard of Oz uit 1939 was vroeger altijd één van mijn favoriete films. De heerlijke sfeer die de film uitstraalt zorgt ervoor dat ik er altijd wel goed gezind van werd. Het is echter alweer een aantal jaren geleden dat ik die film nog heb gezien (een schande eigenlijk) maar vooraleer ik aan een herziening begon, wou ik wel eens zien wat Sam Raimi met de prequel ging doen. James Franco is altijd een pluspunt en visueel zag dit er vrij goed uit dus gisteren me er eens voor neergezet.

Maar eerlijk gezegd, ik ben wat teleurgesteld. Het eerste deel waarin Raimi een ode brengt aan de 1939 versie door alle scènes die zich in Kansas afspelen in het zwartwit te filmen is vrij geslaagd te noemen. Het 4:3 formaat had voor mij niet echt gehoeven maar bon, het maakt de overgang naar het land Oz alleen maar aangenamer. Wat daarna volgt is een film die nooit echt op gang lijkt te komen. De wizard dwarrelt wat rond doorheen het landschap en ontmoet kleurrijke bijrollen maar het is pas vanaf dat Theodora verandert in de Wicked Witch dat de film eindelijk van start gaat. Dan zijn we echter al ruimschoots over de helft van de film en dat is simpelweg zonde. De finale ziet er nog wel geslaagd uit maar het saaie middenstuk haalt voor mij de score serieus naar beneden. Jammer ook dat Raimi niet de toestemming kreeg om dit meer te kunnen aansluiten bij de 1939 versie. De rechten van die film liggen echter bij Warner Bros waardoor Disney dus geen enkele verwijzing kon maken. Geen rode schoentjes van Dorothy, de Wicked Witch die het iconische zwarte puntje op haar kin mist, ... Altijd jammer als dit gebeurt want volgens mij had Warner Bros even goed van het succes van Oz the Great and Powerful kunnen profiteren.

Visueel ziet dit er gelukkig nog vrij geslaagd uit. De stijl van Raimi komt niet altijd even goed tot zijn recht, zo waren de kleuren soms echt wel te fel maar bepaalde scènes zoals de bellen van Glinda ogen erg mooi. Ik vind het nooit een straf om naar James Franco te kijken. Ik weet niet hoe het komt maar hij weet een rol zich praktisch altijd compleet eigen te maken en slaagt er vaak in om een lichtpunt te zijn in een voor de rest mindere film. Met zijn rol als Oz lukt dat niet helemaal doordat hij nogal geforceerd overkomt. Hetzelfde geldt voor Mila Kunis die pas echt op dreef geraakt wanneer ze in de Wicked Witch verandert. Aangenaam verrast wel door Michelle Williams. Kan me haar alleen nog maar goed herinneren als de breekbare Marilyn Monroe in My Week with Marilyn maar hier speelt ze een compleet andere rol en het gaat haar erg goed af. Voor de rest natuurlijk nog de gebruikelijke 'humoristische' sidekicks, deze keer in de vorm van Zach Braff, maar nooit echt moeten schaterlachen. De muziek van Danny Elfman is trouwens ook veel te bombastisch aanwezig in de film.

Zeker en vast geen slechte film maar om dit nu één van de besten van 2013 te noemen is mij ook wat te ver. Ik zie Raimi liever met de Evil Dead trilogie en Drag Me to Hell maar vooral qua verhaal stelt hij me hier wat teleur. Grafisch ziet dit er over de grote lijn behoorlijk uit met hier en daar wat inzakkingen/hoogtepunten. Ik krijg wel zin om de voorloper nog eens te zien.

3*

Should've stayed in the ocean, bitch

Haaienfilms.. Ik weet niet wat het is maar ik heb er altijd wel plezier in en het is zelfs zo erg dat VTMGO me al standaard dit soort films probeert aan te raden. Misschien mijn eigen schuld doordat ik me wel eens heb laten verleiden tot films als Surrounded via hun platform. Ach, dan nog maar eens eentje proberen en de keuze viel deze keer op Summer Shark Attack. Na onder andere haaien in de sneeuw en in het zand te hebben gezien, komen ze deze keer terecht in één of ander meer. Regisseuse Misty Talley lijkt zich te specialiseren in dit soort films en dan verwacht je toch iets degelijks?

En eerlijk gezegd: eigenlijk krijg je dat wel. Oké, je moet door de belabberde effecten zien maar Summer Shark Attack is wel een film die er een vlot tempo op nahoudt en zowaar nog een paar keer verrassend uit de hoek weet te komen. Die grootmoeder die ineens opgepeuzeld wordt, Jones met zijn grote mond die het loodje legt, die idiote Curtis die door de hakselaar omkomt maar niet op de manier dat je zou verwachten, ... Er zitten best wel wat leuke momenten in (met uiteraard de nodige knipogen naar Jaws, het lijkt een ongeschreven regel te zijn dat elke zichzelf respecterende haaienfilm op zijn minst één referentie naar de Steven Spielberg film moet hebben) en die climax met de verschillende wapens van Jones is op zich ook nog wel leuk gedaan. Dit duurt gelukkig ook allemaal niet te lang en sowieso wel fijn dat Talley nergens veel tijd verliest met de nodige karakteropbouw. Ze gaat gewoon ineens voluit voor de haaienaanval en met wat meer budget had dit zeker wel iets interessants kunnen worden. Nu lijdt de film toch vooral wat onder het belabberde budget en een aantal over the top scènes (onder andere haaien die ettelijke meters door de lucht kunnen vliegen) komen daardoor niet goed tot hun recht.

Dit soort films moet je ook niet voor de cast kijken maar het is toch wel net iets fijner als er een wat degelijke groep acteurs aan de bak komt. In het geval van Allisyn Snyder is dat ijdele hoop. Al vanaf de eerste seconde dat ze in beeld komt met haar Virginia Woolf boek is ze volbloed irritant en het betert er niet op. Dan is Dave Davis als haar broer nog net iets beter, weliswaar ook geen acteur om over naar huis te schrijven, en krijgen we nog Michael Papajohn (zowat de ultieme uncredited bijrol acteur voor grote Hollywood producties) in een bijrol als de vader van het gezin. Verder spreekt vooral Thomas Francis Murphy nog tot de verbeelding als wapenzot Jones. Een soort personage dat we ook al honderdduizend keer ergens anders (en beter) hebben gezien maar de invulling van Murphy heeft nog wel zijn charme. Talley regisseerde een drietal jaar geleden nog Santa Jaws trouwens, een film waarin iemand wenst dat hij weg was van zijn familie tijdens kerstmis en wat gebeurt er? Een haai moordt heel zijn familie uit...

Het is dat soort originaliteit dat ik dan wel fijn vind in dit soort films en dat is ook hetgeen dat me uiteindelijk nog in Summer Shark Attack aantrekt. Kwalitatief is hier gigantisch veel op aan te merken maar het kijkt allemaal vlotjes weg en een aantal verrassingen houden de fun er in. Altijd fijn dat je niet kunt voorspellen wie er nu het loodje zal leggen, al is het wel jammer dat nagenoeg de volledige film het overleeft. Hilarisch ook dat niemand lijkt te reageren dat zijn/haar (schoon)moeder gestorven is. Ja, de kans is groot dat ik de volgende haaienfilm op VTMGO ook nog wel een kans geef.

2.5*