Opinions

Opnieuw een short waarin Droopy de hoofdrol op zich mag nemen en het is weer een leuke cartoon. Butch (hoewel die blijkbaar in sommige versies Spike wordt genoemd, in navolging van Spike uit Tom & Jerry veronderstel ik, maar wel met stem van William Hanna!) en Droopy hun eigenaar sterft en één van de twee honden gaat de erfenis krijgen. Uiteraard wordt dat Droopy, maar de erfenis naar Butch mocht Droopy sterven. Je kunt al verwachten in welke richting het dan verder gaat en het resulteert in een aantal leuke pogingen van Butch om Droopy het loodje te laten leggen. Droopy blijft zijn stocijnse zelf en uiteindelijk trekt Butch aan het kortste eind.

3.5*

Dominique Deruddere in het Engels

Het is eigenlijk vreemd hoe Dominique Deruddere precies wordt genegeerd in de Vlaamse media. Zijn laatste film, Flying Home, heeft amper promotie gekregen en dat terwijl het hier wel gaat om een Vlaamse regisseur die in zijn carrière al een Oscar nominatie heeft versierd (voor Iedereen Beroemd) en zowel een avontuurtje in Duitsland (Die Bluthochzeit) en een avontuurtje in Hollywood (deze Wait until Spring, Bandini) heeft gehad. Toegegeven, de echte klapper moet nog altijd komen als ik naar zijn oeuvre kijk, ik zat al aan 3x 3.5*, maar misschien ging dit het hem worden.

Helaas, ik kom dus voor de vierde keer aan 3.5*. Is dat erg? Op zich niet, want het is het bewijs dat Deruddere een degelijke regisseur is die een verscheidenheid aan genres en talen aankan. In Wait until Spring, Bandini gaat hij, net zoals in zijn debuut, de literaire toer op en kiest hij er deze keer voor om een boek van John Fante te verfilmen. Een roman die over een arm Italiaans migrantengezin eind jaren '20 gaat die het vooral van het sfeerbeeld moet hebben. De jonge Arturo die niets liever wilt dan honkbal spelen is genoodzaakt om dat te doen met sneeuwballen terwijl zijn moeder hem probeert te dwingen om op de poef bij de lokale winkelier eten te gaan kopen, de vader die schoorvoetend om meer geld bij zijn huisbaas gaat vragen en dat uiteraard niet krijgt, ... Dit alles gebeurt in de winter, zowat het meest depressieve seizoen in het jaar, en de film eindigt wanneer eindelijk de lente is gekomen. Mooi in al zijn eenvoud, maar toch ook niet beklijvend genoeg om een echt hoge score te rechtvaardigen, dan was Mario Puzo's The Fortunate Pilgrim toch beter om eens iets vergelijkbaars te noemen.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor Joe Mantegna. Ik heb hem voor het eerst leren kennen in The Last Don (hoppakee, nog eens Mario Puzo in deze recensie) en hoewel het twee compleet verschillende rollen zijn, gaan beiden hem goed af. Al is hij natuurlijk precies altijd wel de excuusItaliaan wanneer ze er eentje nodig hebben. Soit, Faye Dunaway heeft ook nog een belangrijke rol in het geheel en hoewel ze het goed doet, wordt ze toch wat weggespeeld door Ornella Muti (Maria Bandini) en Michael -geen familie van Lauren- Bacall (Arturo). Let vooral ook nog op een kleine bijrol van een gedubte (?) Josse De Pauw als de winkelier. Blijft toch ook één van mijn favoriete acteurs en het was een fijne verrassing dat hij hierin meespeelde.

Ik begin wat in herhaling te vallen, maar ook deze worp van Deruddere is een fijn filmpje. Ik blijf benieuwd naar de rest van zijn oeuvre, maar ik vermoed dat ik de grote titels ondertussen wel heb gehad. Blijf het wel knap vinden hoe hij zich al in drie verschillende talen heeft weten rechthouden. Met Pour le Plaisir gaat hij verder in het Frans, vraag me af wat dat geeft.

3.5*

The only thing you postpone in life... is death

Ik heb het al meerdere keren gezegd, maar ik blijf het vreemd vinden dat het recentere werk van Van Damme zo onderbelicht blijft. Precies alsof hij na de jaren '90 gestopt is met films te maken, maar niets is dus minder waar. Een tijd geleden een stapeltje recente Van Damme films gekocht (onder andere Second in Command) en van tijd tot wijlen zet ik er eens eentje op.

Al begrijp ik wel waarom de post 2000 films wat onbekend blijven, want hetgeen ik tot nu toe heb gezien mist zijn eigen smoel. Zo ook bij deze Wake of Death waarin Van Damme het tegen een Chinese bende opneemt. Een aantal scènes steken er bovenuit, het is vooral de martelscène met de drilboor die blijft hangen, waardoor de film net geen dertien in een dozijn wordt. Voor de rest dus veel van hetzelfde en dat allemaal geregisseerd door een man waarvan je vermoedt dat hij een zware vorm van Parkinson heeft wanneer je ziet hoe het beeld continu bibbert. Ik vond het dan ook vreemd om te lezen dat de film eigenlijk 3 regisseurs hoort te hebben. Ringo Lam (die onder andere Maximum Risk met Van Damme maakte) stapte na enkele weken op waarna Cess Silvera de taak op zich naam. Die werd dan na twee weken ontslagen en dan pas kwam Philippe Martinez in the picture. Sowieso nooit een goed teken wanneer een film zoveel problemen ondervindt als je het mij vraagt.

Het moet gezegd worden, Van Damme probeert er wel wat van te maken. Het is een recentere film en juist die verouderde kop (hij wordt natuurlijk al een dagje ouder) maakt hem geknipt voor dit soort rollen. De Muscles from Brussels is sowieso nooit de beste acteur in het genre geweest, maar hij begint eindelijk wat geloofwaardiger te worden qua emoties en dergelijke. Jammer genoeg laat hij zich hier ook weer omringen door een nietszeggende cast, zeker zijn zoontje (Pierre Marais) was wel erg slecht. Wel tof om Simon Yam nog eens terug te zien, maar hij mist wat de uitstraling die dit soort bad-guys echt indrukwekkend maakt.

Hoewel er best wel wat is aan te merken op Wake of Death is het wel een film die eens gezien kan en mag worden. Alleen lijkt het me wel enkel leuk te zijn voor de Van Damme completisten. Hij heeft in ieder geval toffer werk gemaakt in zijn carrière.

2.5*

I'm not one of those 'eye for an eye' men. No! I always take two eyes

Tijdens mijn laatste trip naar Duitsland, Berlijn in het specifiek, viel het me weer op in hoeverre dat land veel aangenamer is om als filmliefhebber in te vertoeven dan de Benelux. De mate waarin zij oude films uitbrengen (in deftige releases dan ook nog, alleen jammer dat je het meestal met enkel Duitse ondertiteling moet doen) is bewonderenswaardig en ik geloof dat ik met een 7 of 8 John Wayne films ben thuis gekomen. Ik heb altijd wel zin in een filmpje van The Duke en dan maar op goed geluk deze Wake of the Red Witch gekozen.

Ondertussen alweer de 66e film die ik van de grommende acteur zie en eerlijk gezegd, ik geraak hem echt niet beu. Zijn rol als Capt. Ralls is echter wel redelijk atypisch te noemen. Wayne heeft een drankprobleem, een agressieprobleem, heeft een aantal doden op zijn naam, ... Hij is ook vastbesloten om zijn huidige baas Sidneye een hak te zetten en dat resulteert in een bij vlagen wat moeilijk te volgen plot rond het wel en wee van het schip de Red Witch en zijn kostbare lading. Regisseur Edward Ludwig - die al eerder met Wayne samenwerkte ten tijde van The Fighting Seabees - houdt er bovendien een wat vreemd tempo op na met een onsamenhangend eerste halfuur gevolgd door verklarende flashbacks. Hoewel ik niet echt positief lijk, is het wel een film die blijft boeien en die veel te bieden heeft. De onderwaterscènes zijn van een hoog niveau en geef nu toe, wie wilt er nu niet John Wayne zien knokken met een uit de kluiten gewassen octopus. Niet de eerste keer weliswaar aangezien hij dat een aantal jaar eerder ook al deed in Reap the Wild Wind maar het blijft vermakelijk.

Aangeschaft voor John Wayne dus en zoals gewoonlijk is er weinig op hem aan te merken. Hij heeft natuurlijk ook wel eens slechtere rollen gespeeld, maar Wake of the Red Witch behoort tot één van de beteren. Ook mooi hij de film hier niet alleen moet dragen, hij wordt namelijk ondersteund door Gig Young als first mate Sam Rosen en mag zijn romance uit Angel and the Badman met Gail Russell nog eens herhalen. Vreemd genoeg wordt Luther Adler maar redelijk laag op de credits gezet en dat terwijl hij wel een spilfiguur in het geheel is. Hij speelt Sidneye en de vendetta die tussen hem en Wayne doorheen de film loopt oogt geloofwaardig, de twee zijn elkander wel waard in ieder geval. Verder ook nog een toffe bijrol van Paul Fix als scheepsmaat Antonio 'Ripper' Arrezo.

Naar het schijnt heeft Edward Wood en de zijnen trouwens de octopus gestolen en hem gebruikt in Bride of the Monster, ze waren alleen de motor vergeten waardoor dat ding niet vanzelf kon bewegen.. Het mag gezegd worden dat dit er best nog indrukwekkend uitziet voor zijn tijd en je merkt dan ook dat het budget voor deze Republic Pictures productie een stukje hoger lag dan dat we gewend zijn, blijkbaar wou hoofd van de studio Herbert Yates iets kwalitatievere films afleveren dan in het verleden. Missie geslaagd!

3.5*

The wrong kid died

Dit was een film die ik al een serieuze tijd in mijn bezit had maar waar het nog nooit van was gekomen om hem eens op te zetten. Om eerlijk te zijn was ik al half en half vergeten dat ik hem had liggen maar het was met gisteren een lijst op te stellen van mijn to-see films dat de film me terug onder ogen kwam. De poster, die een persiflage is op de bekende Lion foto's van Jim Morrison, sprak me erg aan dus gisteren maar eens opgezet.

Walk Hard: The Dewey Cox Story is een film voornamelijk veel bekende muzikanten op de hak neemt. Ik had geen idee dat het zo ging verlopen, had de film in een 5 voor 5 euro actie gekocht dus soms let ik niet op plot of dergelijke, maar het kon me in ieder geval wel vermaken. Als enorme Johnny Cash fan viel het begin van de film natuurlijk meteen op en gaandeweg worden er nog een aantal persoonlijke favorieten gepersifleerd en het merendeel is daarvan wonderwel geslaagd. De Beatles worden heerlijk nagedaan (alleen wat jammer van Jack Black in de Paul McCartney rol) maar ook Roy Orbison en Bob Dylan worden leuk in beeld gebracht. Alleen jammer dat er hier en daar toch weer een paar scènes te lang worden doorgetrokken. Ik had het na een tijd wel gezien met de drummer met de drugs en ook het einde lijkt te lang duren. De pap was blijkbaar op en ergens ben ik blij dat ik de kortere versie heb gezien want een 20 minuten langer had ik niet kunnen halen denk ik. Qua muziek is dit trouwens wel erg aanstekelijk. De meeste nummers zijn lekker catchy maar zitten vaak ook bomvol tekstuele vondsten, met het nummer 'Let's duet' tussen Cox en Darlene als hoogtepunt.

Normaal gezien ben ik niet zo'n fan van Reilly. Zelden een degelijke film mee gezien maar dankzij What's Eating Gilbert Grape toch maar een kans gegeven en daar ben ik niet in teleurgesteld. Jammer dat ze ervoor hebben gekozen om hem als een 14 jarige in beeld te brengen, iets dat helemaal niet past en zelfs enorm belachelijk aanvoelt, maar gelukkig wordt dit later goedgemaakt. Reilly speelt hier de pannen van het dak als Cox maar waar ik nog het meeste van verschoot was van die geweldige stem. Nu hoop ik wel dat hij de nummers zelf heeft ingezongen want de film scoort hiermee toch een extra punt. Verder komen er nog een hoop bekende gezichten in voor waarvan de ene meer geslaagd is dan de andere. Jack White, Frankie Muniz, Paul Rudd, .. Allemaal portretteren ze wel een icoon uit de muziekwereld en over het algemeen gaat het hun goed af, blijf het alleen jammer vinden van Jack Black. Ook nog wel leuk om Simon Helberg en Jane Lynch in een kleine bijrol te zien verschijnen. Jenna Fischer had trouwens ook nog wel een fijne bijrol, zou zonde zijn om haar hier niet te vermelden.

Uiteindelijk is Walk Hard een film geworden die het vooral moet hebben van de bekendheid van de sterren die er worden geparodieerd. Ik vrees als je met deze muziek niet bekend bent, dat er veel van de humor verloren gaat maar dan nog blijft dit wel een leuke film met een aantal toffe cameos zoals die van Eddie Vedder of Lyle Lovett.

3.5*

Walk the Line

Ik heb een tijd geleden de documentaire Johnny Cash's America gezien en vond het leven van Cash zeker heel interessant en ik had deze nog liggen. Dus ik was wel benieuwd hoe Walk The Line me zou bevallen.

Het verhaal van Cash is zeer intrigerend en leent zich ook bijna perfect tot een film en hier slaagt James Mangold en de zijnen er geweldig in.
Maar de ster van de film is Joaquin Phoenix (die trouwens ook zijn broer is verloren toen hij jonger was). Hij slaagt er geweldig om die snijdende, zware stem van Cash te imiteren. Qua uiterlijk leek hij er zeker wel wat op. Ook Reese Whiterspoon verraste me zeer positief, geweldig country accent trouwens.

Wat natuurlijk je ook natuurlijk niet mag vergeten is de live muziek en de duetten die een aantal keer in de film voorkomen. Ik vond ze vooral echt knap doordat ze door de acteurs zelf zijn ingezongen.

Walk The Line bevat ook de meeste belangrijke stukken uit Cash's leven de dood van zijn broer, het concert in Folsom Prison(alleen spijtig dat van San Quentin niet wordt gesproken? Nochtans ook een bijna even bekend concert als in Folsom), de moeilijke relatie met zijn vader, ...
Alleen over zijn geloof wordt geen woord gerept?

Geweldige acteerprestaties, een meeslepend verhaal en tel daar nog eens de geweldige muziek die doorheen heel de film zit bij en dan kan ik niet op minder dan 4.5 voor deze prachtige film over the Man In Black komen.

Waste Allocation Load Lifter-Earth

WALL-E was zo'n film die ik eigenlijk wat aan mij had voorbij laten gaan. Het verhaal sprak me niet aan en een paar jaar geleden was ik er nog rotsvast van overtuigd dat alleen de klassieke Disney animatie de moeite waard was en dat al het hedendaagse gewoon rommel was. Ondertussen ben ik daarin al wat meer van mening verandert maar toch was de behoefte er nog altijd niet. Toen ik een paar dagen geleden bij één van mijn kameraden was, waren we bezig over de oude Disney films en hij begon over deze Pixar waarop ik antwoordde dat ik hem nog nooit had gezien. Daar moest iets aan gebeuren en een paar dagen later was het dus tijd voor de kennismaking met het kleine robotje.

Hoewel, een kennismaking kun je het niet echt noemen doordat ik al wel redelijk veel van het verhaal wist. Je leest hier en daar wat commentaren en je ziet wat fragmenten op televisie en voor je het weet, heb je de halve film al gezien. Dat neemt niet weg dat het een uiterst vermakelijke film is geworden met een meer dan uitstekende eerste helft en een degelijke 2e helft. Want, net zoals zovelen heb ik de indruk, vond ik dat de film zich gerust meer had mogen concentreren op heel het leventje van WALL-E en niet noodzakelijk op de terugkeer van de mensen naar de Aarde. Het is niet dat het 2e deel opeens enorm slecht wordt of iets dergelijks maar het kleine robotje heeft gewoon zo'n ontzettend grote charme dat je er uren naar kunt kijken. Op zich vind ik het dan ook een tikkeltje jammer dat er meer aandacht wordt gegeven aan de moraal van heel het plot want op dat gebied is dit op en top Disney. Er zit altijd wel één of andere boodschap in verweven, vaak iets te uitgesmeerd, maar storen doet dat niet echt. Wel sterk dat de film zo hard de aandacht weet vast te houden zonder veel dialoog. WALL-E zelf kan maar een tweetal woorden uitspreken en EVE is in dat gebied niet zo ontzettend veel beter maar tegelijkertijd verliest de film ook wat van zijn kracht wanneer er meer dialoog aan te pas komt. De situaties op het ruimteschip zijn niet van hetzelfde niveau, alleen de robotjes zijn wel leuk om te zien, maar de toevoeging van echt sprekende volwassen voelt ietwat misplaatst.

Gelukkig is er dan nog de ijzersterke animatie. Ik zei het hierboven al dat ik vroeger vond dat de enige echt mooie animatiestijl die van de oude tekenfilms was maar dit is toch ook zeker en vast te pruimen. Vooral het ontwerp van WALL-E zelf is ontzettend goed gelukt. Het is maar een klein en fijn robotje, deed me zelfs ietwat denken aan B.E.N uit Treasure Planet qua layout, maar het zijn vooral die ogen waarmee men perfect de ziel van het personage weet te treffen. Alleen jammer dat er wordt gekozen om echte acteurs in de film te laten opdraven. De mooie stijl die werd gecreëerd wordt opeens bijna teniet gedaan door iemand zoals Fred Willard te laten opdraven. Dat animatie en echte acteurs meestal al niet al te succesvol zijn heeft Disney nochtans al meerdere keren mogen ondervinden maar blijkbaar wouden ze toch nog eens een poging wagen. Jammer. Daarentegen ziet de film er voor de rest wel piekfijn uit. De compleet vervuilde Aarde barst van de details en vaak zijn er vele knipogen doorheen heel de film te ontdekken.

Op zich niet zo geniaal als men zou vermoeden als je de commentaren her en der leest maar wel een film die het waard is om eens gezien te worden. Het hoofdpersonage is één van de beste, misschien zelfs de beste, creatie van Pixar en visueel ziet het er praktisch allemaal denderend uit. Alleen op gebied van plot mist men af en toe waardoor de film toch iets aan kracht inboet. Maar nog altijd wel de moeite waard.

4*

Wallace & Gromit

Ik kende het duo wel maar had nog nooit iets van hun gezien dus was ik wel aangenaam verrast toen deze film ineens op tv kwam.

De kleipoppetjes zijn zeer knap gemaakt maar daar blijft het dan ook bij. Het verhaal kan me niet echt boeien en wordt ook veel te lang uitgerokken. Misschien zijn ze toch beter in hun kortfilmpjes die ze een tijd geleden op BBC hebben gegeven. Sommige humor zat wel goed en vooral om Hutch kon ik wel lachen maar Wallace irriteerde me meer en die Lady Campanula Tottington was helemaal verschrikkelijk.

Gromit daarentegen was wel grappig. Het was ook knap hoe ze er in geslaagd zijn om zoveel emotie in de hond te steken die geen mond heeft.

Knap gemaakt maar de rest van de film is teleurstellend.

2*

Allen hebben vergeten, want allen hebben gezondigd

Oorlogsfilms, het is vaak niet echt mijn ding. Het is een genre waar absoluut goede dingen in zijn gemaakt, maar het is vaak de speelduur die me tegensteekt. Ik ben echter altijd wel geïnteresseerd in Vlaamse films en dan leek deze Want Allen Hebben Gezondigd wel een interessante zit te zijn. Die eenzame review op IMDB beloofde niet veel goeds maar met zijn speelduur van 75 minuten wou ik dit wel eens een kans geven. Kleine waarschuwing op voorhand: je bent best wel de Duitse taal machtig aangezien nagenoeg de helft van de film gevuld is met Duitse dialogen en laat ik nu nooit echt hebben opgelet bij de lessen Duits in het middelbaar..

Gelukkig keek ik de film samen met iemand die er voldoende van verstond om me af en toe even up to date te brengen, maar het is nu ook niet dat Want Allen Hebben Gezondigd zo'n uitgebreid plot heeft. Regisseurs Paul Berkenman, Antoine Carette en Raymond Cogen proberen vooral een sfeerbeeld op poten te zetten aan de hand van lange en trage scènes en veel pianomuziek. De soundtrack voelt nogal jazzy aan en de film is in de eerste plaats ook gewoon erg sloom. Het eerste kwartier (met Ethel die door de winkelstraten doolt in Brussel (?) en waarbij je ondertussen een monotone voice-over hoort die een aantal cliché statements over oorlog opzegt) is wel erg taai en toch begint het op den duur wel te kleven. Er wordt regelmatig gecut naar flashbacks ten tijde van de Tweede Wereldoorlog (qua tijdsbeeld is dit wel wat vreemd trouwens aangezien Ethel een cinema passeert met een poster van La Dolce Vita dus dit zou zich effectief in de vroege jaren '60 moeten afspelen maar ze heeft in de flashbacks nagenoeg dezelfde leeftijd. Ik steek het op gewoon een slordigheid in het tijdsbeeld) waarin het echte verhaal zich ontplooit.

Wat volgt is een kleinschalige oorlogsfilm (verwacht geen grootste gevechten en er wordt letterlijk maar 1 schot gelost, weliswaar met grote gevolgen) die vooral wilt aantonen dat oorlog niet zwartwit is en dat is op zich wel een interessant uitgangspunt. Michel Leblanc is weliswaar het typische cliché van een slechte Duitser maar hij doet het nog wel goed en zo'n personage heb je nu ook wel nodig in een film als dit. Robert Van Cauwenberghe is een stuk genuanceerder als Heinz Von Lehndorff maar sowieso fijn om te zien dat er hier toch de nodige nuance wordt aangebracht. Dat het niets uithaalt om oogkleppen op te hebben (de notaris) maar ook dat het verzet vaak onterecht geromantiseerd (de dochter, Eline, die de soldaten wilt afleiden en uiteindelijk verkracht wordt) wordt. Het is alleen jammer dat de soms nogal experimentele aanpak de film wat onderuit haalt. Het tempo ligt te laag en het oogt hier en daar ook allemaal nogal knullig en op een bepaalde scène ontbreekt gewoon het geluid. Let verder vooral tenslotte nog op Will Ferdy als een naamloze soldaat en Jenny Tanghe (nog ruim voor haar grote doorbraak voor het publiek met haar rol van Moeder Cent in Wij, Heren van Zichem) als de huishoudhulp van de notaris.

Tof om eens gezien te hebben, zoveel is zeker. Wil je een oorlogsfilm van eigen bodem zien, dan zijn er echter wel betere films op te noemen. Bij mij schiet vooral De Vijanden van Hugo Claus binnen maar het zou nog 7 jaar duren vooraleer die gemaakt werd. Berkenman en co zijn vandaag de dag nogal in de vergetelheid gesukkeld maar het is toch interessant om te zien wat ze hier van maken.

2,5*

I have sinned, Lord, but I have several excellent excuses

War and Peace was zo'n film die al geruime tijd op mij lag te wachten. Ooit eens opgenomen van de BBC (om de een of andere reden was de DVD telkens nogal kostelijk als ik de film eens in de rekken vond) maar dat betekende dus wel geen ondertitels. Op zich geen probleem, maar ik merk wel dat ik mijn aandacht er dan toch net iets meer moet bijhouden. Daar kwam dan nog eens bij dat dit een verfilming is van het familie-epos van Tolstoj en dat er waarschijnlijk veel met extra namen en relaties gegoocheld ging worden. De moeite voor mijn aandacht er bij te houden werd dus verdubbeld.

Vergeefse moeite, want in die 208 minuten is mijn aandacht hier en daar toch wel verslapt. Regisseur King Vidor doet een bewonderenswaardige poging om de aristocratie van de jaren 1800 in Rusland neer te zetten, maar verliest zich op den duur in zijn eigen verhaallijnen waardoor dit bij vlagen erg fragmentarisch oogt. Zonde eigenlijk, want hier zitten best wel erg mooie stukken tussen. Zo is het duel tussen Pierre en Dolokhov (hoewel het wat knullig eindigt met Pierre die al vallend Dolokhov neerschiet waarna die aan een potje overacting begint) boeiend om te zien en is de terugtocht van Napoleon uit het barre Rusland misschien wel één van de beste sfeerbeelden die ik uit het oude Hollywood heb gezien. Verder slaat Vidor de bal hier en daar ook wel mis met bijvoorbeeld Pierre even leutig tussen de knallende kanonnen te laten rondlopen. Liefhebbers van de oldschool grootschalige Hollywoodfilm komen hier trouwens wel aan hun trekken. Veel massascènes, veel grote decors en vooral veel geld.

Iets wat resulteert in de casting van een aantal steracteurs. Ik was voornamelijk geïnteresseerd in de film vanwege de aanwezigheid van Audrey Hepburn en die stelt hier toch niet teleur. Ze overtuigt niet altijd, ze was toch net iets te oud om een 16-jarige te spelen, maar ze straalt een soort naïeve charme uit die perfect bij Natasha past. De immer geweldige Henry Fonda gaat ook met een groot deel van het plot lopen en ook op hem weinig aan te merken, al kan hier dezelfde kanttekening worden gemaakt dat zijn effectieve leeftijd en de leeftijd van zijn personage te ver uiteen liggen. Mel Ferrer maakt de driehoek af en is degelijk als de norse Andrei. Verder nog wel wat leuke bijrolletjes ook. Anita Ekberg kan nooit kwaad in een film, ook alweer bijna 2 jaar geleden gestorven ondertussen, en Herbert Lom speelt een uitstekende Napoleon.

Beetje moeilijk te beoordelen. De film wat compacter maken had misschien geen kwaad gekund, maar dan komen de verschillende verhaallijnen zeker niet uit de verf. Ik heb hier nog een miniserie uit 2007 liggen die bijna dubbel zo lang is. Benieuwd wat dat gaat geven! War and Peace heeft talloze goede momenten, alleen kan Vidor zijn niveau niet altijd even hoog houden en dat is zonde.

Nipte 3.5*

All is well that ends well

Ik heb altijd wel een fascinatie voor Russische literatuur gehad, maar zo af en toe is het toch net gemakkelijker om een verfilming te verorberen dan effectief het boek. Zeker in het geval van Oorlog en Vrede van Tolstoj aangezien daar ondertussen zoveel verschillende versies van bestaan en je door de bomen het bos niet meer ziet. Dat heeft als resultaat ook dat er veel verschillende verfilmingen bestaan (die blijkbaar niet altijd nauw het verhaal volgen) en na het kijken van de Audrey Hepburn variant, was ik wel benieuwd wat deze internationale versie ging geven.

Bijna dubbel zo lang als de versie uit 1956 dus maar deze War and Peace is wel opgedeeld als miniserie van telkens ongeveer een 100 minuten. Toch een iets behapbare klus om elke avond gewoon zo'n deel te zien en ik heb er van genoten. In de eerste episode is het echt nog wennen aan het taalgebruik maar om de een of andere reden begint dat eigenlijk vrij snel te wennen. Ik blijf het altijd jammer vinden wanneer Russen, Fransen, ... allemaal Engels spreken en al zeker wanneer je het accent van de acteur/actrice er ook nog eens knoeihard hoort doorkomen en daar ontsnapt deze versie dus ook niet aan. Geen idee dus in hoeverre dit effectief het boek van Tolstoj volgt maar het is en blijft wel een geweldige familiekroniek die over verschillende jaren heen wordt verteld. Af en toe misschien iets te soap-achtig maar toch kan ik dat altijd wel waarderen in dit soort films. Het heeft denk ik met dat theatrale aspect te maken en natuurlijk dat romantische geloof in liefde op het eerste zicht. Een mens zou er een week hart van krijgen.

Grote verscheidenheid qua nationaliteiten in de cast dus en zoals gezegd wringt dat hier en daar wel. Clémence Poésy haar Franse accent komt af en toe bovendrijven, maar voor de rest weet ze die naïviteit van Natasha wel heerlijk te benaderen. Durf ik het zeggen? Ja, ik durf het: ze overtreft met redelijk veel gemak Audrey Hepburn. Alessio Boni is een geweldig norse Andrej Bolkonsky maar aan Alexander Beyer heb ik toch lang getwijfeld als Pierre Bezukhov. Het is pas in de laatste 2 episodes dat hij echt zijn draai lijkt te vinden en dat is natuurlijk wel veel te laat. Verder nog bijrollen van een (iets te) schmierende Malcolm McDowell als vader Bolkonsky en een indrukwekkende Andrea Giordana als Count Rostov. Een groot verschil met Hannelore Elsner die zijn vrouw moet voorstellen. Toni Bertorelli als vader Kuragin is trouwens ook nog wel heerlijk.

Vooral ook qua sfeerschepping mag deze War and Peace gezien worden. De decors en de sets zien er indrukwekkend uit en ook de muziek is degelijk te noemen. De liefhebbers van dit soort grootschalige films zal hier wel plezier in vinden vermoed ik. Je bent er wel even mee bezig, maar vervelen doet het in ieder geval geen moment.

4*

I dropped out of high school before they covered international diplomacy!

Ik heb zowat een haat/liefde relatie met het oeuvre van Todd Phillips. Heb nagenoeg zijn volledige oeuvre gezien, met uitzondering van die GG Allin film en School for Scoundrels, en bovendien zijn latere werk vanaf The Hangover telkens met 3.5* of hoger beloond. Zijn eerdere werk daarentegen situeert zich wat in de 2.5* - 3* regionen en dan zou je denken dat ik blij ben als hij iets met iets nieuws afkomt? Neen, eigenlijk stond ik er niet om te springen. Geen idee waarom, maar dit zei me eigenlijk vrij weinig.

En dan zet je de film eindelijk eens op en dan kom je tot de conclusie dat je ook hier weer 4* aan gaat uitdelen. Ik vraag me af hoe Phillips het doet, maar telkens weet hij een erg leuke sfeer op te bouwen. War Dogs (ik vind Arms and Dudes, de titel van het boek dat op zijn beurt dan weer een meer gedetailleerde versie is van het Rolling Stone artikel waar de film zich op baseerde, toch een leukere titel trouwens) ondergaat het standaard rise & fall gegeven dat zo vaak van de partij is in dit soort films en toch zit hier een zeker plezier achter dat ervoor gezorgd heeft dat ik regelmatig met een dikke grijns op mijn gezicht zat. Is het dan enerverende lachje van Efraim, is het de chemie tussen diezelfde Efraim en David, is het iets anders? Ik zou het absoluut niet weten, maar het werkt wel en het werkt gedurende de volledige film. Dat, en een geweldige soundtrack natuurlijk. Fortunate Son van Creedence is populair dezer dagen (zat ook al in Suicide Squad als ik me niet vergis) maar het blijft dan ook wel een steengoed nummer.

Ik ben een tijdje Jonah Hill beu geweest, maar hij heeft zich toch wel weer in mijn gratie geknokt. Hij speelde wat te vaak hetzelfde rolletje en hoewel er in Efraim ook wel iets van zijn vertrouwde trekjes doorschemert, het veelvuldige gevloek onder andere, is het ook wel een kolfje naar zijn hand. Goede chemie ook met Miles Teller en wanneer hun wegen beginnen te scheiden valt het op dat beide acteurs de film perfect recht kunnen houden. Ana de Armas lijkt een beetje gecast te zijn om voor wat mooie beeldvulling te zorgen maar doet het mogelijke met haar beperkte rol. Bradley Cooper had niet echt gehoeven, maar hij kan er nog mee door. De echte Efraim wou niet meewerken aan de film, hij heeft zelfs nog onder andere Bradley Cooper en Todd Phillips voor de rechtbank gedaagd, maar de echte David Packouz is wel te zien aan het begin van de film. Hij speelt een akoestische cover van Blue Oyster Cult's Don't Fear the Reaper.

Veel fun eigenlijk en voor de verandering blijft dit ook boeien wanneer de onvermijdelijke fall is ingezet. Iets wat op zich toch knap is van Phillips, hoe je het ook draait of keert. Ben benieuwd wat hij voor zijn volgende film weer uit zijn mouw gaat schudden. Hoogstwaarschijnlijk kijk ik dat ook wel weer.

4*

There are times when it is necessary to abandon our humanity to save humanity

Het is toch een beetje vreemd om nu bij het einde van de Planet of the Apes reeks te zijn gekomen. Het was eind december 2019 dat ik besloot om de originele franchise nog eens te herzien en dat beviel me zo goed dat ik de remake van Tim Burton en dan de reboot trilogie er besloot achter te gooien. Zo'n 9 weken later na die initiële Planet of the Apes film ben ik dan eindelijk bij War of the Planet of the Apes aangekomen. Het slotstuk van een trilogie die degelijkheid uitstraalde maar die niet kon tippen aan de originele reeks.

Al moet ik wel zeggen dat deze trilogie misschien in zijn geheel standvastiger is qua kwaliteit dan de eerste 5 films, zeker Battle for the Planet of the Apes is toch wel wat een doorbijter te noemen. War is echter wel een degelijk slotstuk dat zijn voorganger eigenlijk weet te overtreffen. Weliswaar weer een speelduur die veel te lang is - ik snap echt niet waarom dit niet gewoon zo'n dikke 100 minuten kan duren zoals Rise - en ok, er zit misschien iets teveel geforceerde humor in (Bad Ape is op zich wel een enorm interessant personage omdat het de mogelijkheid biedt dat niet enkel Caesar zijn kompanen slimmer zijn maar dat het een globaal effect is maar het is me soms iets te hard een geforceerde komische sidekick) maar de combinatie werkt wel. Hier en daar tenenkrommend met onder andere Caesar die langs een brandende Amerikaanse vlag naar beneden glijdt maar algemeen gezien is het een mooi emotioneel slotstuk. Zeker ook omdat dit zich nagenoeg perfect weet te binden aan de originele film, inclusief een aantal knipogen. Zo vond ik het idee dat het virus zich muteert in een variant die ervoor zorgt dat het menselijke ras stom wordt wel fijn gedaan en hoewel er zo'n 2000 jaar tussen deze Nova en het liefje van Charlton Heston uit de originele film zit, is het wel fijn dat ze haar Nova hebben genoemd.

Wel grappig eigenlijk hoe dit bedoeld is als trilogie maar dat er maar bitter weinig personages zijn die we in alledrie de films terugzien. Will (James Franco) heeft tussen Rise en Dawn het loodje gelegd door het virus en over Malcolm (Jason Clarke) uit Dawn (of gewoonweg iemand van heel de menselijke cast uit die film) wordt gewoonweg niet gesproken. Dat zijn toch wat slordigheden, maar laat ons eerlijk zijn: de focus van deze trilogie ligt toch voornamelijk op Caesar en die wordt nog altijd voortreffelijk vertolkt door Andy Serkis. De intrede van Woody Harrelson als de Colonel is erg fijn, maar hij vervalt daarna wel erg hard in een Marlon Brando uit Apocalypse Now imitatie en hoewel Harrelson een degelijke acteur is, gaat hem dat toch niet al te schitterend af. Verder blijft dit visueel nog steeds overeind staan en is het terug een verbetering ten opzichte van Dawn, want die film slaagde er vreemd genoeg in om het qua effecten minder te doen dan zijn voorganger. Soundtrack is bij vlagen bitterzoet maar ook daar nog wel wat fijne momenten, al gaat mijn Jimi Hendrix hart sowieso altijd sneller slaan van Hey Joe in een film.

Het gaat toch vreemd zijn om volgende week geen Planet of the Apes film op voorraad te hebben liggen. Het blijft toch over alle jaren heen een degelijke franchise en hoewel er uiteraard wel eens ergens een minder deel inzit, krijgt geen enkel deel lager dan 3* en er zijn niet veel van dit soort franchises die dat kunnen beweren volgens mij. Naar het schijnt zou er een vierde (of tiende, het is maar hoe je het bekijkt) in de maak zijn door Wes Ball. Ben benieuwd!

3.5*

Did I say it was a turning world?

Ik ben altijd wel te vinden voor zo'n klassieke Hollywood film. Er is gewoon iets aan die stijl van filmen dat ze later zijn kwijt geraakt en ik verwachtte met The War Lord een heerlijk grootschalig epos in heuse Technicolor stijl. Groot was dan ook de verbazing toen ik de achterkant van de DVD bekeek en daar zag dat de stills uit de film allemaal in het zwartwit waren. Niet dat ik de film dan niet meer moet zien, maar het geeft toch altijd een andere beleving naar mijn gevoel. Gisteren echter eindelijk eens voor gaan zitten.

En de verbazing was nog groter toen bleek dat dit wel degelijk in Technicolor is gefilmd en dat de DVD van Limelight de vreemde keuze maakt om de stills in een soort van blauwig zwartwit op de hoes te printen. Gelukkig is de film zelf wel intact gebleven en is het dus genieten van de visuele stijl. Niet altijd en overal, want hier en daar wordt er voor een lelijke achtergrondprojectie gekozen (soms ook op de meest onlogische momenten) maar dat blijft gelukkig binnen de perken. Verder een film die eigenlijk perfect doet wat je ervan verwacht met als enige uitzondering dat het moeilijk is om te begrijpen wat voor figuur Chrysagon eigenlijk moet zijn. Hij is een gelaagd figuur die niet enkel goed of kwaad is, maar het oogt allemaal nogal onevenwichtig. Het helpt natuurlijk ook niet dat hij eruitziet alsof ze Moe Howard van The Three Stooges naar de Middeleeuwen hebben gestuurd. De climax met de belegering is trouwens ook nog wel erg aardig, het geeft de film de schop onder de kont die het nodig had.

Franklin J. Schaffner was indertijd een grote naam in het Hollywood van de jaren '60 en '70 (met onder andere Planet of the Apes, Patton en Papillion) maar met uitzondering van Planet of the Apes heeft hij mij nog niet echt kunnen bekoren. The War Lord is op zich vlotjes gefilmd en al, maar gaat een beetje de mist in bij de cast. Charlton Heston doet nog hetgeen hij kan, wat eerlijk gezegd niet zo enorm veel is, en hoewel Richard Boone op zich een goede acteur is, is het niet geloofwaardig dat hij vele jaren ouder moet zijn dan Heston. Guy Stockwell krijgt wel genoeg ruimte om er heerlijk op los te schmieren als Draco trouwens, maar ook hij gaat naar het einde toe ten onder aan de vreemde evolutie van Chrysagon. Hetzelfde kan gezegd worden voor Rosemary Forsyth die als de mooie Bronwyn de boel wat moet komen opfleuren. Vreemd genoeg vond ik het plot wel wat weghebben van een verhaallijn (de eerste nummers van Fabio Bono namelijk) van de Rode Ridder trouwens.

Heeft verder niets met deze film te maken, maar ik vraag me af of Bono de film misschien in een (minder) ver verleden heeft gezien en zich hier door heeft laten inspireren. In ieder geval een typische Charlton Heston film, maar geef mij maar die andere samenwerking tussen hem en regisseur Schaffner. In Planet of the Apes krijg je dan ook nog eens Maurice Evans (die hier de rol van priester speelt) als Dr. Zaius. Leuk om eens gezien te hebben, maar er zijn leukere historische films te vinden.

3*

Do you always wear a gun over your underwear?

Ik ben altijd wel te vinden voor een film met John Wayne. Ik heb dan ook vrij veel chance dat mijn interesse pas de laatste jaren de kop opsteekt want ik heb den indruk dat er veel van zijn films op DVD zijn uitgekomen (voor een redelijk goedkope prijs) en hetgeen ik nog niet op DVD ben tegen gekomen wordt uitgezonden op televisie. The War Wagon is dan ook alweer mijn 30e film met John Wayne in de hoofdrol/bijrol dus ik hoopte in ieder geval op een vermakelijke film.

En dat is het uiteindelijk geworden, al moet ik er wel bij vertellen dat ik er toch net iets meer van verwacht had. Aan de opzet van het plot ligt het in ieder geval niet. Wayne mag hier eens meer de 'duistere' kant opgaan doordat hij in de gevangenis heeft gezeten. Hij is natuurlijk niet door en door slecht want gaandeweg komen te weten dat het zelfverdediging was maar het is eens iets anders dan de rechtvaardige type die we meestal te zien krijgen. Hij besluit om wraak te nemen op de nieuwe eigenaar van zijn ranch en de opbouw naar de aanval op de verstevigde postkoets is in ieder geval geslaagd. Nogal standaard in beeld gebracht doordat ieder bendelid zijn eigen introductie krijgt maar het werkt wel. Het is echter in de climax dat de film opeens wat de mist in gaat. De aanval op de koets is voorbij voor je het weet (plus die gatling gun vond ik een slechte toevoeging die er op de koop toe ook nog eens fake uitziet) en de film lijkt te veranderen in een klucht tussen Taw en Lomax. Zeker wanneer Lomax op het einde naar zijn paard springt en er compleet naast springt.. Toch wel wat jammer als je het mij vraagt. Een knokpartij halverwege de film kan ik altijd wel waarderen, volgens Wayne zelf trouwens zijn 500e!

Wat me vooral opviel is dat Wayne er eigenlijk enorm verouderd uitziet. ik heb een tijd geleden The Sons of Katie Elder gezien uit 1965 die halverwege het filmen stopgezet is moeten worden doordat Wayne geopereerd moest worden aan longkanker. Ondertussen zijn we twee jaar verder maar de Duke was nog altijd overduidelijk aan het herstellen. Toch blijft hij nog altijd erg leuk om naar te zien en de film wordt naar een hoger niveau getild door een erg sterke samenwerking met Kirk Douglas. Een acteur die ik niet meteen met het genre associeer (dit was blijkbaar al wel de 3e, en laatste, keer dat Wayne en Douglas samen in een film speelden) maar dit doet hij in ieder geval erg leuk. De bende wordt nog ondersteund door een goede Howard Keel als Levi 'Walking Bear' en let vooral nog op oude rotten van het vak in de bijrollen à la Bruce Dern en Bruce Cabot. Vermakelijke titeltrack trouwens. Wordt wel redelijk veel gebruikt (in allerlei andere formaten want zo is er ook nog een instrumentale versie te horen in de film) maar paste wel goed bij de sfeer van de film.

Deze keer geen one-man show van John Wayne want hij vormt een erg geslaagd duo met Kirk Douglas. Wayne is echter niet zijn gewoonlijke zelf maar dat valt wel ergens te begrijpen. Dankzij amusante bijrollen is het een vermakelijke film geworden en de opzet van de heist op zich is degelijk maar de climax stelt een tikkeltje teleur.

3,5*

Sorry, I don't converse with loonies

John Carpenter is een naam waaraan een zekere status is verbonden in het horror genre. Vreemd genoeg ben ik echter meer bekend met zijn ander werk zoals de twee Escape From films maar met onder andere Halloween heeft hij zijn klasse wel bewezen. The Ward trok echter meteen mijn aandacht om één reden in het bijzonder, namelijk Amber Heard. De mooie blondine was me al eerder opgevallen in films als Never Back Down en The Rum Diary en ik wou wel eens zien wat ze kon doen in een film van Carpenter.

Temeer omdat een psychiatrie een interessante setting blijft. Favoriet in het subgenre blijft Session 9 maar daar kon misschien wel eens verandering in komen. Een verwachting die niet uitkomt in ieder geval doordat The Ward een nogal standaard geval is geworden. De sfeer in de psychiatrische inrichting is wel vrij goed maar een gebrek aan een goede soundtrack verpest de boel toch een beetje. Temeer omdat dit een film is van een regisseur die bij mijn weten bijna altijd een heerlijk passende soundtrack in zijn films weet te steken. Het enige nummer dat echt pakte was hetgeen dat tijdens de aftiteling speelde. Daarbovenop zijn de schrikmomenten vrij voorspelbaar, al worden ze nog altijd wel op een geslaagde manier uitgevoerd, maar het grootste hekelpunt waren de vele onlogische acties van de personages. Gelukkig valt het op het einde wel allemaal op zijn plaats en zit er nog enige vorm van verrassing tussen doordat ik nooit had gedacht dat Kristen ook een hersenspinsel ging zijn. Alleen die laatste scare waar Alice terug wordt aangevallen had niet gehoeven doordat het zo verdomd goedkoop aanvoelt.

Waar Carpenter qua schrikmomenten nogal standaard uit de hoek komt, doet hij dat ook met zijn personages met onder andere de nurse Ratched lookalike. Is dat erg? Op zich niet doordat het zijn effect niet echt mist maar het feit dat praktisch alle vrouwen in de instelling mooie twintigers zijn is er een beetje over. Temeer omdat het merendeel niet eens goed kan acteren. Zo is Heard totaal geen straf om anderhalf uur naar te kijken, verre van zelfs, maar dit gaat haar niet altijd even goed af. Kan er niet juist mijn vinger op leggen maar ik ben beter van haar gewend. Ik was trouwens verheugd om Jared Harris eens in iets buiten Fringe te zien. Daar was hij geniaal en ik hoopte op een navenante performance hier. Alleen beetje zonde dat hij uiteindelijk meer een good-guy is onder het personeel want ik zat continu met het gevoel dat hij nog iets ging uitsteken waardoor het uiteindelijk wat een anti-climax wordt. Soit, Heard wordt in de instelling bijgestaan door vier andere patiënten maar die ogen te stereotiep voor woorden. Langs de andere kant kan dit wel Carpenter's bedoeling zijn geweest doordat de gebeurtenissen in Alice's leven worden verdeeld onder hersenspinsels bij wie allemaal een bepaalde karaktertrek overheerst.

Ik moet toegeven dat ik hier meer van had verwacht. The Ward is bij vlagen even doorbijten maar door het geslaagde einde is het het uiteindelijk wel waard. Ik sluit dan ook niet dat de film met een herziening een puntje omhoog gaat maar hopelijk valt de cast me dan ook iets beter mee.

3*

Too much lipstick and not enough napalm

Er waren een aantal aspecten waarom ik dacht dat Warlords of the 21st Century me wel eens kon liggen. De poster ziet er sowieso al heerlijk episch uit maar het was vooral de combinatie van het post-apocalyptische sfeertje en een hoofdrol voor Michael Beck dat me echt over de streep trok. Ik had al vaker gehoord dat dit een rip-off van de Mad Max films was maar aangezien ik die nog steeds niet heb gezien (shame on me), veronderstelde ik dat het me weinig ging storen.

Maar jammer genoeg zijn er nog talloze andere factoren waar je je als filmkijker aan kunt ergeren. Warlords of the 21st Century komt van origine uit Nieuw-Zeeland en natuurlijk wordt de film in zijn geheel daar opgenomen. Het is een landschap dat vandaag de dag het best herinnerd wordt in de filmwereld vanwege de Lord of the Rings films maar in Warlords of the 21st Century (wat trouwens een veel coolere titel is dan Battletruck maar langs de andere kant dekt dat beter de lading) krijgen we in het eerste uur dan ook niets anders te zien dan wat aerial shots van Hunter op zijn moto die doorheen het mooie landschap reist. Hierdoor blijft de beloofde actie uit en is het op je tanden bijten tot de 'ultieme' confrontatie met de battletruck zelf. Die is op zich nog wel redelijk maar tegen dan was het kwaad natuurlijk al lang geschiedt. De film neemt zich daarbovenop ook nog eens veel te serieus met maar eens sporadisch een leukere one-liner of situatie (moto's die kiekenstront gebruiken als benzine) maar het mist de charme en cheesyness die je anders met dit soort films associeert.

Vreselijke accenten trouwens. Warlords of the 21st Century mag dan wel van originele Nieuw-Zeelands zijn maar de cast bestaat nog altijd voornamelijk uit Amerikanen die een poging doen om met een belachelijk accent iets meer Nieuw-Zeelands te klinken. Het klinkt belachelijk. Teleurgesteld ook door Michael Beck. The Warriors is zowat mijn favoriete film aller tijden en daarin is hij de moeite als de zwijgzame leider van de bende. Altijd even berekenbaar en gewoon een degelijke invulling van een degelijk personage. Hier krijgt hij iets meer vrijheid tot dialoog maar het komt er geforceerd uit en ik ging in een deuk wanneer hij de romantische toer opgaat met Corlie. James Wainwright als Straker is trouwens wel geslaagd. Een acteur die vooral op komt draven in een aantal losse episodes van bekende televisieseries (MASH en Hawaii Five-O onder andere) maar die voor de rest nooit echt veel heeft betekend. Zonde want hij is zonder twijfel het lichtpunt in dit vehikel van een film. Bijrollen stellen niet veel voor en Annie McEnroe als Corlie krijgt de award voor meest nutteloze personage ever in een film.

Het gebeurt me niet veel dat ik me echt kapot erger aan een film maar dit is er zo een. De special effects kunnen er op zich nog wel mee door (ik ben iemand die zich daar minder snel aan stoort) maar het is gewoonweg al de rest dat abominabel is. Cast is slecht, al doet Wainwright nog zijn best, en qua sfeer en actie kom je bedrogen uit.

0.5*

I'll shove that bat up your ass and turn you into a popsicle

Het was al meer dan 2 jaar geleden dat ik The Warriors ooit nog had gezien. Toen stond de film nog op een derde plaats in mijn top 10 maar ondertussen was hij zonder enige herziening naar de eerste plaats geslopen. Hoe meer ik erover nadacht, hoe beter ik hem vond en hierdoor steeg hij elke keer een plaatsje. Nu ik praktisch in elke aflevering van Dexter (althans toch in seizoen 1) de geweldige James Remar terug zie, begon het dus weer te kriebelen. De DVD ligt hier al jaren in huis en was het dus een kleine moeite om me weer te laten onderdompelen in het donkere straatbeeld van The Warriors.

En wat een sfeervol beeld is dat toch geworden. Ik heb hierna nooit meer iets van Hill gezien maar misschien moet ik er toch maar eens achter gaan want hij kan zo ontzettend goed sfeer scheppen. Het begint al bij de openingsscène met het met roze neon verlichte reuzenrad tegen de pikzwarte nacht. Die paar seconden zetten al meteen de toon van de film en het laat je ook werkelijk nooit meer los. Ik ben sowieso wel voor dit soort films te vinden waar een kleine groep het moet opnemen tegen sterkere machten. En de film brengt dit dan ook uitstekend naar voor. Er word geprobeerd om van de Warriors een bende te maken waar de loyaliteit en samenhorigheid het belangrijkste is wat er bestaat en hiermee krijg je toch een zekere vorm van sympathie met de bende. Het zijn allemaal stuk voor stuk crooks maar om het met zijn 9 (al zitten ze na een kwartier al wel zonder leider) tezamen op te nemen tegen een hele hoop andere bendes, daar kun je mij altijd wel voor vinden. De adrenaline stroomt door de aderen, de spieren zijn gespannen en na een hoop tactiek, beginnen ze toch te vechten om thuis te geraken. Het wordt allemaal zo heerlijk opgebouwd dat de tijd gewoonweg voorbij vliegt. Walter Hill laat op een eenvoudige manier een tegelijkertijd futuristisch maar ook hedendaags tijdsbeeld zien en de manier waarop is geniaal. De muziek zorgt trouwens ook voor een nog betere sfeerschepping. De jaren '70 nummers, de beginnende jaren '80 synthesizers, ... Vooral in combinatie met de DJ zorgt dit voor vaak erg memorabele scènes, ik moest trouwens echt vaak aan Reservoir Dogs denken met de DJ.

Qua verhaal kan ik me voorstellen dat er mensen dit niets vinden. The Warriors gaat niet om de dialogen en zeker en vast ook niet om het geniale plot maar gewoon over een groep kameraden die proberen thuis te geraken. Gebaseerd op de roman van Sol Yurick, die het verhaal op zich dan weer baseerde op een verhaal van een Grieks leger dat zich opeens in het Perzische kamp bevond in 401 voor Christus, wordt er een erg vermakelijk plot gecreëerd. Natuurlijk zijn er hier en daar een paar minpuntjes zoals het feit dat met een eerste kijkbeurt de verschillende Warriors nogal lastig uit elkaar zijn te houden maar wanneer je er je aandacht goed bijhoud, dan is er geen probleem. Velen vinden de romance tussen Swan en Mercy zo slecht maar eerlijk gezegd, dat snap ik niet. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat deze zich tussen Fox en Mercy ging afspelen maar doordat de twee acteurs het totaal niet met elkaar konden vinden, werd Swan er bijgehaald. Maar de romance past er voor mij werkelijk perfect in. De scène waar Swan en Mercy in de metro zitten en er een koppel bij komt zitten is dan ook subtiel in zoveel manieren. Mercy die de ogen sluit in de hoop dat het picture perfect koppeltje weg is, haar hand die langst haar haar strijkt en dan de bruuske reactie van Swan die dit tegen houd, ... Neen, ik ben blij dat dit niet is gesneuveld in de montagetafel. Ik ben trouwens wel benieuwd naar de alternatieve versie waar de introductie een stuk langer is dan hier.

Er waren trouwens wel serieus wat problemen gedurende het opnemen van de film. Doordat alle scènes (met uitzondering van het gevecht in de mannentoilet) zich effectief op de straten van New York afspeelt, waren er heel wat problemen met de echte bendes van toen. Materiaal is meerdere keren kapot geslagen en op een bepaald moment is er zelfs een bende ingehuurd om de toestellen te beschermen. Maar dat waren niet de enige problemen met de bendes. Neen, ze deden vaak hun best om de film tegen te houden en te saboteren omdat er één van hun rivalen wel in voorkwam en zij dan weer niet. The Homicides (wat een echte bende was) konden het ook niet verdragen dat er iemand met andere kleuren over hun turf rondliepen dus moest er worden opgepast dat er niemand van de set verdwaalde... Walter Hill en zijn team hebben dus erg hard afgezien maar volgens mij brengt dit de film juist nog een beetje dichter bij de grens van authenticiteit. Over het logo van The Warriors is ook nog wat te doen geweest doordat het afgeleid is van een foto van een motor die door een Hell's Angel was gemaakt. De Angels staan er om bekend hun logo's nooit te laten gebruiken voor andere doeleinden dan voor hunzelf dus dat zorgden ook voor een paar rellen.

The Warriors zijn stuk voor stuk fantastische personages. Ik heb me daarstraks eens in het begin van het script verdiept (dat trouwens te downloaden is via de officiële website van de film) en daaruit blijkt al dat het gewoon geweldige types zijn. Natuurlijk zijn ze allemaal ietwat stereotiep maar who cares? Ze worden dan ook allemaal ontzettend goed neergezet door de cast en het verbaast me dat er eigenlijk voor de rest zo bijzonder weinig van is terecht gekomen. Michael Beck is een uitstekende War-Chief en vult de rol van Swan dan ook met verve in, jammer dat Xanadu zo hard is geflopt want dat is wel de doodsteek geweest voor zijn carrière. Deborah Van Valkenburgh heeft trouwens wel ontzettend hard afgezien tijdens het maken van de film. Ze heeft haar pols gebroken in de scène waar Fox voor de trein wordt gegooid door de agent doordat Fox haar hand niet losliet, ze zat zelfs even in de plaaster maar dat is subtiel opgelost door haar zogezegd offscreen een jas te laten stelen waardoor ze haar arm kon verbergen. James Remar is denk ik nog wel degene die het verste van al is geraakt. Geweldig charismatische acteur die jammer genoeg nooit echt een algemene waardering heeft gekregen. Ontzettend jammer dat Dorsey Wright, die de rol van leider Cleon vertolkt, het al zo snel moet afleggen want ook hij speelt een uitstekende rol. Eigenlijk zijn alle 9 leden van The Warriors uitstekend gecast. Ik vond het dan ook raar dat Thomas G. Waites (Fox) niet op de credits verscheen maar dat is blijkbaar te wijten aan het feit dat hij continue discussieerde met Hill, totaal geen chemistry had met Van Valkenburg en doordat hij ook een ontzettend moeilijk karakter had. Hill heeft er nog altijd spijt van dat het zo slecht ging met Waites en dat hij hem er dus noodgedwongen heeft moeten uitschrijven. Hierdoor maakte Waites de film technisch gezien niet mee af en verschijnt hij dus niet op de credits. Eigenlijk is er wel wat aan het script verandert want normaal gezien gingen er veel meer leden dood. Zo stierf Cochise normaal bij de Baseball Furies, Vermin bij de Lizzies en werd Swan gekidnapt om op het einde terug te komen in het gevecht met de Rogues. Terry Michos, die Vermin speelt, heeft er zelfs eigenhandig voor gezorgd om het script te veranderen doordat hij het personage veel interessanter maakte dan dat eigenlijk in het script stond! Geweldig ook om David Patrick Kelly uit Twin Peaks hierin te zien verschijnen. Eervolle vermelding ook nog voor Roger Hill (geen familie van de regisseur) voor zijn fantastische vertolking van Cyrus. Hij heeft maar erg weinig screentime maar hij zet het personage van Cyrus zo overtuigend neer... Daar had de originele acteur, een effectieve bendeleider, niets aan kunnen verbeteren. Als hij had kunnen meedoen want hij is een korte tijd voor het filmen opeens mysterieus verdwenen.

Pfoeh, dit is toch een heel stuk langer geworden dan ik oorspronkelijk bedoeld had maar The Warriors is gewoon zo een fantastische film! Ik kan hier uren over blijven doorgaan en ik moet echt wel eens het boek van Sol Yurick te pakken krijgen, lijkt me erg interessant. Soit, de sfeer is meer dan uitstekend, het verhaal is vlot en kent een aantal vermakelijke scènes en de cast doet gewoon uitstekend werk. Terecht de nummer 1 in mijn top 10 en verbazingwekkend dat dit niet in de top 250 terecht is gekomen.

5*

Nishi Hamlet

Een dagje verlof en natuurlijk is het weer zo'n geweldig druilerige dag zoals we ze alleen in België kunnen hebben. In de voormiddag de verplichte kerstcadeautjes gaan halen om dan in de namiddag mezelf eens onder te dompelen in één van de langste films die ik nog moet zien. Het was alweer lang geleden dat ik iets van Kurosawa had gezien en The Bad Sleep Well was de langste uit het to-see rijtje. De DVD dan ook maar gewoon ineens in de Blu-Ray speler gegooid en zonder verdere informatie aan begonnen.

Dat dit wel eens een erg leuke zit ging kunnen worden bewijst Kurosawa al meteen met de openingsscène waarin via een trouwpartij een hoop personages worden geïntroduceerd. Het lijkt in het begin wat een rommeltje te worden, maar algauw beginnen de puzzelstukjes wat in elkaar te vallen en wordt het duidelijk wat de onderlinge relaties zijn. Wat volgt is een heerlijke film dat overduidelijk is gaan lenen bij Shakespeare's Hamlet (vreemd genoeg werd het scenario door Kurosawa's neef, Mike Y. Inoue, geschreven en word de Bard nergens gecrediteerd, dit terwijl er toch wel een aantal elementen de kop opsteken in het verhaal) waarin de corruptie in Japan wordt aangekaart. Het resultaat mag er zijn in ieder geval. Even lijkt de film de mist in te gaan wanneer Nishi zonder boe of bah wordt vermoord, iets wat we zelfs niet te zien krijgen, maar juist dat onverwachte einde geeft de film net die mokerslag die hij nodig had.

Zoals gewoonlijk is de hoofdrol weggelegd voor Toshirô Mifune en zoals gewoonlijk is die ijzersterk daarin. Dit is nu de 11e film die ik van de Japanner zie en hij heeft me nu werkelijk nog nooit teleur (Grand Prix is wel een smet op zijn carrière, maar dat ligt niet aan hem omdat hij daar gedubt wordt..) gesteld. Mifune is subtiel als wraakengel, maar kan ook rekenen op een aantal erg degelijke tegenstanders. Masayuki Mori is heerlijk als vader Iwabuchi, de spilfiguur in het geheel, en Takashi Shimura (Moriyama), Kô Nishimura (Shirai) en Kamatari Fujiwara (Wada) geven allemaal net dat beetje extra aan de intrige. Sowieso interessant om te zien hoe die wordt opgebouwd door Kurosawa, al lijkt het me wel het beste als je hier echt zo weinig mogelijk van op voorhand weet.

Die Kurosawa, het is toch één van de meest interessante regisseurs die er heeft rondgelopen. Heb nog wel een voorraadje liggen dat ik binnenkort maar eens moet gaan tackelen. De regisseur klaagt hier de corruptie aan en doet dat op een heerlijk uitgesponnen manier die nergens verveelt. Met bovendien een uitstekende Mifune in de hoofdrol en een degelijke Kyôko Kagawa (Yoshiko) als klankbord.

4*

Men! Every time you search for an answer, you always come up with women

Ik heb sinds kort Android TV en bij het uittesten van wat apps om op een legale manier gratis films te zien, kwam ik opeens bij deze The Wasp Woman terecht. Een typisch jaren '50 vehikel maar ik zag dat het van de hand van Roger Corman was. Een regisseur waar ik echt wel eens meer van wou gaan zien nadat Pit and the Pendulum me zo goed beviel dus ik staakte mijn zoektocht naar apps en ging zitten voor The Wasp Woman. Weliswaar de langere variant waar om de een of andere reden redelijk nietszeggende scènes aan zijn toegevoegd.

Zo zouden er auto's rondrijden die als bouwjaar begin tot midden jaren '60 hebben en dat klopt natuurlijk niet bij een film die is uitgekomen in 1959. In ieder geval een klassieke monsterfilm die je wel vaker in deze tijdperiode tegenkomt. Corman is duidelijk geïnspireerd door het succes van The Fly dat een jaartje eerder uitkwam maar slaagt er niet in om hetzelfde niveau te behalen. Sowieso een aantal erg vreemde beslissingen (de verjongingskuur van een cavia heeft als resultaat dat het beest een muis wordt?) en zoals zo vaak is de poster wel heel wat indrukwekkender dan hetgeen je effectief in de film te zien krijgt. Hier is het echter wel compleet van de pot gerukt aangezien op de poster een vrouwenhoofd met het lichaam van een wesp staat terwijl het in de film juist het omgekeerde is! Ach, bij dit soort bandwerk zal er niemand echt bij hebben stilgestaan vermoed ik. The Wasp Woman is verder qua speelduur nog wel een erg kort filmpje maar dat neemt niet weg dat het toch allemaal vreselijk traag is. Het is lang wachten op de komst van de fameuze Wasp Woman en eigenlijk loopt de film dan al op zijn einde.

Het was echter naast de set dat er vreemde dingen gebeurden. Actrice Susan Cabot had flink wat mentale problemen en besloot om zichzelf de medicatie van haar zoon (die aan dwerggroei leed) toe te eigenen. Naar het schijnt zou die medicatie haar mentale problemen echter verergerd hebben en ze overleed uiteindelijk aan de verwondingen van een gevecht met haar zoon.. Die zoon heeft altijd beweerd dat ze hem opeens is beginnen aanvallen en dat hij zich simpelweg verdedigd heeft. Dat zet haar rol van Janice die zichzelf een vreemd goedje begint toe te dienen met alle gevolgen van dien wel in een ander daglicht.. Cabot is verder overtuigend in haar rol en ook de rest van de cast doet het behoorlijk. Qua effecten ook nog vrij goed, al blijft het jammer dat de uiteindelijke versie van de Wasp Woman zelf er heel wat slechter uitziet dan je zou verwachten.

Met een oeuvre van 50 films kan er wel eens een misser tussen zitten maar ik vermoed dat dat in het geval van Corman wel eens meer kan gaan gebeuren. Op zich geen slechte film maar het duurt allemaal veel te lang vooraleer het wat spannend wordt en ik denk dat de kortere versie in dit geval een betere zit had geweest. Nu had ik het op den duur wel allemaal gehad.

1.5*

Teenage Human Ninja Kidman

Ik moet bekennen dat ik nog nooit van Watch the Shadows Dance had gehoord. Ik was echter in de Kringloopwinkel en kwam dit tegen op VHS. Aangezien ik altijd wel te vinden ben voor een martial-arts filmpje, had ik dit meegenomen. Het was pas toen ik terug thuis kwam dat ik opeens de naam van Nicole Kidman zag staan, want de enorm lelijke hoes (waar ik jammer genoeg geen afbeelding van op Google vind) toont twee vervormde hoofden die nu eens werkelijk compleet niet op Kidman en Tom Jennings lijken.

Soit, slecht coverwerk betekent gelukkig niet altijd een slechte film en de originele poster ziet er al een stuk beter uit. Dat neemt niet weg dat Watch the Shadows Dance geen goede film is. Het geheel speelt zich 15 jaar in de toekomst af en een stel leerlingen hebben enkel interesse in een zelf verzonnen toernooi dat zich afspeelt in verlaten gebouwen. Zoals je kunt verwachten is het in dit toernooi dat de nodige martial arts zou moeten gebeuren, maar jammer genoeg blijf je daar meestal wat op je honger zitten. Het is allemaal niet noodzakelijk slecht, maar er bestaat veel en veel beter. Gaandeweg komt er nog een gestoorde Vietnam-veteraan en een drugsdealer aan te pas en voor je het weet zit de film erop.

Vooral de moeite eigenlijk vanwege één van de eerste rolletjes voor Nicole Kidman. De actrice heeft hier nog een lekker sappig Australisch accent en een krullenbol die ze later gelukkig zou kwijt spelen. Een grootse rol is het zeker en vast niet, maar het is duidelijk dat Kidman boven de rest staat. Vreemd wel dat haar personage zogenaamd de directe rivaal van de kampioen zou moeten zijn, maar dat we haar eigenlijk nooit echt in actie zien komen. Een paar salto's op een trampoline en c'est tout. Rest van de cast is zeker en vast niet slecht te noemen, maar is nu ook niet noemenswaardig.

Na Chanbara Beauty, dat ik dezelfde avond heb gekeken, krijgt zelfs een drol een hogere score, maar Watch the Shadows Dance mag op zich wel zijn. Straight-to-Video Australisch filmpje dat voornamelijk vanwege de aanwezigheid van Kidman nog op interesse mag rekenen.

2*

Had you just won a Nickelodeon Kid's choice award?

The Watch was oorspronkelijk een film waar ik niet veel interesse in had. Ben Stiller heb ik nooit erg veel aan gevonden en Vince Vaughn heeft even veel goede films als slechte dus is ook altijd een twijfelgeval. Het was echter de aanwezigheid van Richard Ayoade die me uiteindelijk over de streep trok om dit eens op te zetten.

Ik had wel eens wat losse fragmenten gezien van de film maar ik had eigenlijk totaal geen idee wat het uitgangspunt was. En dat is maar goed ook want juist hierdoor heeft de film nog een paar leuke verrassingen in petto zoals het geheim van de bizarre buurman. Verwacht echter geen film die doordrongen is met subtiliteit want Schaffer kiest resoluut voor soms erg banale en visuele humor. Voor de rest blinkt The Watch dan ook uit in hetgeen hij moet doen, namelijk lachen met een buurtwacht die het tegen aliens gaan opnemen. Erg vermakelijk in ieder geval, al wordt het hier en daar soms wel erg flauw. Het grootste minpunt moet toch echter het bij de haren getrokken subplot rond de impotentie van Evan zijn. Het haalt de vaart wat uit de film en was ook volstrekt onnodig. Verbazingwekkend goed design van de aliens trouwens. Normaal gezien ben ik nooit zo te spreken met hoe ze dit soort toestanden in beeld brengen maar dat is hier een erg goede meevaller.

De combinatie Vince Vaughn - Ben Stiller wekte eigenlijk nog een beetje interesse op. Ik zei daarjuist al dat ik niet meteen een grote fan ben van de twee maar in Dodgeball waren ze allebei erg goed op hun plaats. Vaughn is hier ook af en toe lekker op dreef maar Stiller gaat vooral aan het begin van de film de mist in. De voice-over is slaapverwekkend en het goody-two-shoes gehalte dat zijn personage heeft is vrij vervelend. Naarmate de film vordert, en Evan ook meer begint te durven om het zo maar te noemen, wordt hij wel een stuk leuker. Ik zie hem echter het liefste als een notoire klootzak zoals in Dodgeball. Jonah Hill is een acteur die ik het meeste van de tijd wel weet te pruimen. In Superbad was hij wat op het randje maar de samenwerking met Russel Brand in Get Him to the Greek was het beste uit heel de film. Hier is hij wederom terug op het randje en heeft hij even veel leuke als niet-leuke momenten. Er is er echter één die compleet de show weet te stelen en dat is Richard Ayoade. Al jarenlang fan van The I.T. Crowd en daar is hij ook zo heerlijk droog. Die Britse stijl gaat hem hier ook perfect af en hij zorgt toch op zijn minst voor een halfje extra.

Amusante komedie die soms pijnlijkere situaties (de cum dialoog bijvoorbeeld) afwisselt met erg leuke vondsten. Het verhaal verloopt vrij vlot en verveelt nergens maar het is voornamelijk dankzij de cast dat dit de moeite waard is, zeker Ayoade is een held als het op humor aankomt. Blij dat ik uiteindelijk toch gezien heb.

3.5*

Adrian Veidt: It doesn't take a genius to see the world has problems.
Edward Blake: No, but it takes a room full of morons to think they're small enough for them to handle.

Lang heb ik naar Watchmen uitgekeken. Vanaf dat de site nog maar juist online kwam ging ik vaak eens een kijkje nemen. Ik had geen idee wat ik moest verwachten maar gisteravond was het dan zover. Watchmen op het grote scherm!

Watchmen opent geweldig met geweldige openingscredits met daaronder The Times They Are A-Changin' van Dylan. Vond eigenlijk de muziek in heel de film verbazingwekkend genoeg echt gepast.

Visueel ziet het er prachtig uit (al werd er in het begin veel te veel ingezoomd op die smiley) Vooral de gevechten zien er zeer gelikt uit, wie 300 heeft gezien ziet er dan ook duidelijk de hand van Snyder in, maar waar ik gemengde gevoelens bij heb is het verhaal. Het is een zeer sterk verhaal en één waar is niet een echt happy end aan vast zit (Veidt was hilarisch toen hij vroeg aan Rorsarch of hij dacht dat hij een comic book villain was die zijn plan tussen pot en pint verklapt maar dan wordt gestopt? Ging helemaal neer wanneer hij dan even doodleuk verklapt dat hij zijn machine al 35 minuten geleden heeft geactiveerd.) Alleen duurde soms gewoon iets te lang. Vooral dan bij de uiteindelijke ontknoping bij Veidt.

Op de acteerprestaties is niets op aan te merken vooral Rorsarch was magistraal. Is er eigenlijk een reden hoe hij aan dat masker met die pulserende vlekken is gekomen? De enige die eigenlijk wat tegensloeg was Dr. Manhattan (geef hem eens een broek btw) en zijn constante psychologische zever. Waar ik me ook wat aan stoorde is dat volgens mij alleen Manhattan een superheld is maar dat bijvoorbeeld Veidt of Rorsarch meters afstand overbruggen door eens even te springen. Gewone mensen horen dit nu niet echt te kunnen...

Watchmen is zeker weer een sterke superheldenfilm die toch niet lang genoeg kan boeien maar door de knappe visuele effects, de memorabele personages en geweldige muziek komt hij toch op een solide 4 sterren.

I don't know if I picked that circus. But something told me that circus picked me

Toen ik de eerste beelden van Water for Elephants zag was ik eigenlijk wel benieuwd geworden. Het leek een film te zijn die qua decors en sfeerzetting degelijk in elkaar zat maar zoals zo vaak ging mijn prioriteit naar andere films en bleef de film maar ergens in mijn achterhoofd slingeren. Toen ik tot de conclusie kwam dat ik (net zoals praktisch elk jaar) blijkbaar amper films zie van het huidige jaar, besloot ik om daar eens wat aan te gaan doen. Ik ging een hoop films zien die me wel interesseren maar waar het nog niet van was gekomen om ze te zien. Water for Elephants is zo'n titel.

Jammer dat de film uiteindelijk een tikkeltje teleurstelt want ik krijg het gevoel dat hier meer in had gezeten. Heel de setting wordt wel lekker sfeervol neergezet met alle scènes in het circus als hoogtepunt. Heel de wereld spreekt tot de verbeelding en Lawrence weet dit dan ook mooi in beeld te brengen via kleurrijke momenten een heerlijk jaren '20 - '30 sfeer. Water for Elephants is een degelijke film maar de opbouw is gewoon iets te klassiek voor vandaag de dag. Op narratief gebied stelt de film dan ook niet bijzonder veel voor. Een oudere man die zijn verhaal gaat vertellen via flashbacks, de strijd tussen Jacob en Auguste, ... Hier is weinig op aan te merken met als uitzondering dat het allemaal niet veel nieuws brengt. Nu rees bij mij ook de vraag 'als het niet kapot is, moet je het ook niet veranderen' maar hierdoor wordt het niet echt meeslepend gebracht en verveelde ik me op sommige momenten. Je weet dat Auguste uiteindelijk het onderspit zal delven, je weet dat de romance tussen Jacob en Marlena tot bloei zal komen, ... Water for Elephants is voorspelbaar en dat is jammer. Daar komt dan ook nog eens bij dat de romance tussen Jacob en Marlena niet zo bijster goed in beeld wordt gebracht. Vanaf het begin van de film weet je dat de twee bij elkaar gaan komen maar de manier waarop laat wat te wensen over. Ik kan niet juist zeggen waar het misloopt maar ik had niet het wow gevoel zoals ik bij andere romances in films wel heb.

Robert Pattinson moet een acteur zijn die door een groot deel van de wereld gehaat wordt door zijn Twilight rol en ook vereerd wordt door een ander groot deel vanwege diezelfde rol. Ik zit tussen beide groepen in. Ik heb me ooit eens aan de eerste Twilight film gewaagd maar dat was soms echt te belachelijk voor woorden maar dat lag niet perse aan Pattinson. In de Harry Potter film vond ik hem nog wel degelijk dus ik was benieuwd wat hij er hier van ging brengen. En hij doet het eigenlijk vrij goed. Hij weet zich redelijk staande te houden tussen de andere acteurs maar het gebrek aan enige vorm van chemie met Witherspoon speelt hem toch wel te parten. Die laatste heeft er trouwens nog nooit zo mooi uitgezien, van die klassieke dames blijven toch erg mooi. Ben niet zo'n enorme fan van haar maar hier is ze gewoon goed, alleen zij weet ook totaal geen diepgang te brengen aan de relatie tussen haar en Jacob. Degene die hier met kop en schouders bovenuit steekt moet toch sowieso wel Christoph Waltz zijn. Een acteur die van de ene moment op de andere tot icoon werd gebombardeerd dankzij Tarantino's Inglourious Basterds maar die in de films daarna niet meer hetzelfde niveau leek te halen in misbaksels zoals Green Hornet. Gelukkig komt hij hier toch redelijk in de buurt van zijn geniale rol uit Inglourious Basterds. De manier waarop hij de op het eerste zicht vriendelijke maar toch niet te vertrouwen circusdirecteur neerzet is weergaloos. Voor de rest zitten er nog veel goede bijrollen tussen (E.E. Bell, Bob Rooney uit Married With Children!) en zijn de massascènes redelijk indrukwekkend.

Ik vrees dat ik hier iets teveel van verwacht had. Water for Elephants is een klassieke film maar vandaag de dag moet je met iets meer afkomen. Het liefdesverhaal komt niet helemaal tot zijn recht waardoor de film toch veel van zijn bedoeling kwijtraakt. Pattinson en Witherspoon doet het goed maar worden weggespeeld door Waltz. De setting van het is wel aangenaam in beeld gebracht en hiermee levert Lawrence een solide film maar wel één waar meer had ingezeten.

3.5*

Which brings me to my second point, kids. Don't do crack

Met The Waterboy ben ik aan de laatste van een serie films gekomen over de sport American Football die ik hier in bezit heb. Ik was deze eigenlijk bijna vergeten omdat hij ergens vergeten stond als tape uit een uitverkoop van de plaatselijke videotheek (indertijd alle ex-rentals voor 1 euro). Het was nog even duimen of de tape zelf het ging volhouden want het begin haperde wat maar gelukkig bleef het goed gaan. Vroeger vond ik The Waterboy nog een vrij degelijke, hier ondergewaardeerde, film maar gisteren moest ik mijn mening toch wat gaan bijstellen.

Voornamelijk doordat Sandler hier werkelijk op het randje van irritant zit. Het is precies een hedendaagse versie van Jerry Lewis geworden en vermits ik die ook al verschrikkelijk vind, heeft Sandler ook niet al te hoog gescoord. Vooral de manier waarop hij praat is werkelijk tenenkrommend te noemen. Ik vraag me af wat dit had gegeven mocht er een andere komiek aan te pas zijn gekomen (hoewel Sandler later wel scoorde met The Longest Yard maar dat terzijde) want de rest van de cast is wel goed op dreef. Vooral Fairuza Balk is enorm (maar dan echt enorm) sexy als Vicki Vallencourt. Wat ze in godsnaam in het personage van Sandler ziet is mij een raadsel maar haar aanwezigheid alleen maakt veel goed. Ook de rol van Henry Winkler (Aaaaeeeyyy Fonzie) is op zich goed te pruimen. Volgens mij de eerste keer eigenlijk dat ik hem in iets anders zie dan in Happy Days. Wat Kathy Bates hier heeft te zoeken is mij ook een raadsel eerlijk gezegd. Ik ken haar alleen maar van films zoals Misery en Dolores Clayborne, wat toch films zijn van een compleet andere genre, maar de rol van Bobby's moeder gaat haar nog redelijk goed af. Voor de rest ook nog een paar leuke bijrollen zoals Rob Schneider en Blake Clark als Farmer Fran.

Het verhaal zelf heeft nu ook niet al te veel om handen. Het trademark van Sandler (from zero to hero) is hier ook weer van de partij en blijft niet de gehele film boeien. Vooral de laatste minuten waar Bobby's vader ineens nog op de proppen komt mocht voor mijn part compleet geschrapt worden. Als je dit vergelijkt met The Replacements, nog een andere American Football komedie, is het niveau van humor een stuk lager. Het blijft allemaal serieus platvloers en voorspelbaar maar tegelijkertijd heeft het toch ergens zijn charme. Zo kon Rob Schneider zijn rol me wel een glimlach op de mond toveren maar daar bleef het grotendeels dan ook bij. De film concentreert zich vooral op het verhaal van Bobby Boucher maar probeert het allemaal nog iet of wat diepgang te geven door een subplot te introduceren rond een play book dat nooit bij zijn eigenaar is terecht gekomen maar boeien doet het allemaal niet echt. Voor de rest kent de film ook nog een aantal foutjes in de wedstrijden zelf (zo is de runner down wanneer hij met zijn knie de grond raakt en op een bepaald moment zie je Sandler naar de endzone schuiven)

Zeker niet het beste wat Sandler te bieden heeft, persoonlijk ben ik meer voor Little Nicky en het hierboven genoemde The Longest Yard, en hij is zelfs vrij irritant te noemen. Gelukkig maken een aantal bijrollen erg veel goed en is de film toch nog enigszins doenbaar om naar te kijken. Toch een verlaging ten opzichte van vroeger.

Nipte 3*

By God, Sir. I've lost my leg

Waterloo was zo'n film die ik al geruime tijd had liggen. Niet echt meteen een gigantische fan van dit soort historische taferelen, maar de aanwezigheid van Orson Welles trekt me voor eender welke film over de streep. Het was pas echter dankzij King Vidor's War and Peace epos, dat ik een paar maanden geleden had gekeken, dat ik zin had gekregen in een verdere uitdieping van Napoleon. Waterloo sluit historisch gezien dan ook mooi aan bij War and Peace en dan wou ik ook weer niet meer te lang wachten.

Voor Orson Welles moet je het hier niet doen. Ik weet dat de man in de loop der jaren kleine rolletjes op zich heeft genomen om zijn eigen films te kunnen financieren, maar het is een schande dat hij zo prominent aanwezig is op zowel de openingscredits alsook op het vele promotiemateriaal. Welles speelt Louis XVIII en hij komt misschien maar maximaal 5 minuten in beeld. Serieuze teleurstelling in ieder geval, maar in het algemeen had Waterloo sowieso wel wat beter kunnen zijn. Ik verschiet er eerlijk gezegd wel van dat dit uit 1970 stamt, had dit qua stijl echt halverwege de jaren '50 verwacht. Soit, het was gelukkig nog altijd wel een tijd waar men gebruik maakte van veel figuranten en dat is één van de grootste pluspunten aan de film. Het slagveld ziet er erg imposant uit en regisseur Sergey Bondarchuk schud regelmatig een erg mooie scène uit zijn mouw. Verder is dit echter vooral een film die lijdt onder de lange speelduur want hoewel de bekende strijd nog wel de moeite is, is vooral de aanloop ervan erg traag. Andere tijden natuurlijk, maar dan zijn er films die dit toch wel een stuk beter aanpakken.

Gelukkig kan dit soort grootschalige Hollywoodproducties altijd rekenen op een aantal bekende koppen. Christopher Plummer plukte nog altijd de vruchten van zijn legendarische rol in The Sound of Music en werd hier gecast als Wellington. Een vleugje humor hier en daar en vooral veel charisma. Iets wat ook gezegd kan worden Rod Steiger die de rol van de kleine generaal op zich neemt. Hoewel de twee op het slagveld nooit fysiek met elkaar in contact komen, zit er toch een zekere spanning tussen hen. Ieder op hun eigen manier indrukwekkend in ieder geval, maar het grootste hekelpunt is toch de taal. Altijd zo jammer dat je een meertalige geschiedenis als deze met alleen maar Engelstalige acteurs/actrices brengt. Het occasionele 'merde' of Vive la France' helpt natuurlijk bitter weinig en voelt zelfs erg geforceerd aan.

Soundtrack van Nino Rota ook nog, die doet nooit iets verkeerd. Waterloo is in ieder geval een interessante film om eens gezien te hebben. Bondarchuk levert een stilistisch mooie film af, erg benieuwd naar zijn vierluik rond War and Peace, en met Plummer en Steiger is er een sterke cast ter beschikking. Toch verloopt het plot niet vlot en komen de elementen nooit echt samen tot één mooi geheel. Had meer in gezeten volgens mij.

2.5*

That's the first mistake we've made since that fellow sold us the Brooklyn Bridge

Ik was eigenlijk van plan om enkel nog de Laurel & Hardy films te zien die ik thuis nog had liggen. Ik had een aantal van hun 10-delige DVD collectie gekocht, maar het duo ligt me gewoon niet zo blijkbaar. Cinema Zuid adverteerde Way Out West echter als volgt: Laurel & Hardy’s westernparodie bevat meer gags in amper 65 minuten dan de meeste hedendaagse komedies. En ze gaven meteen ook Our Wife, toch wel één van hun betere shorts, ervoor dus wou ik de gok nog wel eens wagen.

Ik was nog aan het twijfelen tussen dit of de voetbalwedstrijd tussen Belgie en Australië, maar blijkbaar waren beide nogal zoutloos. Way out West is zoals gewoonlijk een nogal korte film, maar het spervuur aan gags is sterk overdreven. Teveel muzikale intermezzo's, die bovendien niets toevoegen aan het geheel, en teveel herhaling van dezelfde grapjes. Hardy's verbaasde blik wanneer Laurel voor de zoveelste keer zijn duim gebruikt als aansteker.. Na 2x had ik het wel weer gehad. Hier en daar wordt een scène ook te lang doorgetrokken, zo duurde het omhoog trekken van Hardy met het touw veel te lang. Toch betekent dat gelukkig niet dat hier niets te lachen valt. De achtervolging met de akte is leuk, al eindigt die geen seconde te vroeg, en met Mickey Finn en Lola heb je nog wel leuke slechteriken die het geheel wat kleur geven. Met het Mary Roberts personage daarentegen had wel meer mee gedaan kunnen worden.

Wat me is opgevallen na 6 films en 54 shorts is dat Laurel & Hardy altijd goed op elkaar ingespeeld zijn. Nooit is er een zwak moment in hun samenspel te ontdekken, maar langs de andere kant blijft het ook altijd wel bij hetzelfde. Dat hoeft niet noodzakelijk storend te zijn, Abbott & Costello hadden ook hun vaste routines, maar ik vind hun rollen vaak zo inwisselbaar. Laurel blijft nog altijd mijn favoriet van de twee, bovendien word ik nerveus van het continue prullen van Hardy aan zijn das, maar het is vooral James Finlayson die een volwaardige toevoeging aan het duo is.

Zowat dezelfde problemen als bij hun overige werk dat ik heb gezien. Een handvol leuke scènes, maar nog steeds geen film die me echt heeft doen schaterlachen. Twee dagen geleden heb ik Monkey Business en Duck Soup ook in Cinema Zuid gezien, ik kwam niet meer bij van het lachen. Ik heb geloof ik nog 5 films liggen, hopelijk kan één daarvan mijn ongelijk bewijzen

3*

It's called delegation, baby. I read about it in a book about it

Ik was eigenlijk van plan om The Way Way Back aan mij voorbij te laten gaan en dat was voornamelijk vanwege Steve Carrell. De man wordt vrij vaak geroemd om zijn komisch talent maar hij irriteert me meer dan wat anders, ik krijg nog altijd rillingen als ik aan Dinner for Schmucks terugdenk, en hij leek hier wel een vrij grote rol te hebben. Het was pas toen ik een tijd geleden een interview zag met regisseurs Nat Faxon en Jim Rash (Fenton!), dat ik besloot om de film toch eens een kans te geven.

Voornamelijk omdat ik bij dat interview het gevoel kreeg dat er op de set een heerlijk sfeertje hing en de korte fragmenten die ze lieten zien waren daarbovenop vrij leuk. Aangenaam verrast dan ook dat The Way Way Back over de gehele lijn nog leuker blijkt te zijn dan ik had verwacht. Het grote pluspunt aan dit coming of age drama/komedie is vooral de herkenbaarheid. Vanaf het moment dat Duncan op de typische onzekere manier van een 14-jarige ontluikende puber op de proppen komt, slagen Faxon en Rash dan ook de spijker op de kop. Ik vind het alleen wat jammer dat ze zijn awkwardness zo enorm hard hebben benadrukt want zo ziet Duncan er in het begin van de film er wel erg bleek uit. Het had natuurlijk wel zijn nut, door de continue zon bij het werken heeft hij naar het einde van de film een kleurtje gekregen en wordt zijn evolutie nog wat meer in de verf gezet, maar het had iets subtieler gemogen. Eenmaal aangekomen bij het eerste bezoek aan Water Wizz schakelt de film een niveau hoger en is het werkelijk genieten van de heerlijke sfeer die op het scherm wordt getoverd. Faxon en Rash weten continu de juiste snaar te raken en ik betrapte mezelf erop dat ik het erg jammer vond dat de trip naar Water Wizz er alweer opzat. Mooi ook dat de regisseurs zich niet laten verleiden om op de één of andere manier Owen te gaan koppelen met de moeder van Duncan. De periode in het waterpretpark hoort gewoon een verre herinnering te worden en mag niet gemengeld worden met de 'realiteit' die zich terug zal opwerken eenmaal moeder en zoon terug thuis zijn, al dan niet met stiefpapa en stiefdochter.

Eindelijk eens een rol waarin ik Steve Carell goed kan hebben. Trent is een eikel tot en met, ergens hoopte ik nog op een goede linkse van Owen, en Carrell draagt de rol met verve. De kleine steekjes (gewoon al heel die dialoog in de openingsscène rond jezelf een nummer geven is geweldig gebracht), het liegen en bedriegen, ... Sowieso mijn favoriete rol van hem. Vreemd trouwens hoe Sam Rockwell als Owen er in slaagt om maar met een kleinere bijrol de film toch naar zich toe te trekken. De scènes in het waterpretpark komen compleet tot leven dankzij hem en zeker de combinatie met Liam James (Duncan) is voortreffelijk. Een aantal memorabele stukken zoals de Pacman dialoog maar James weet ook op zichzelf een aantal keer de show te stelen. De pop 'n lock scène onder andere maar ook de ontluikende romance met AnnaSophia Robb, die van een verplichte love-interest als Susanna een volwaardig personage weet te maken, is verrukkelijk. Voor de rest nog sterke bijrollen van onder andere Rob Corddry, Amanda Peet en regisseurs Jim Rash en Nat Faxon zelf die ervoor zorgen dat The Way Way Back een meer geslaagd geheel wordt.

Ik ben al een hele dag aan het twijfelen of ik hier nu 4* of 4.5* aan ga geven en de film krijgt uiteindelijk het voordeel van de twijfel. The Way Way Back is één van de mooiste coming of age films geworden die ik ken en dat is vooral dankzij een uitmuntende cast, een dito verhaallijn en een heerlijk gevoel om U tegen te zeggen wanneer de aftiteling over het scherm loopt. Blij dat ik dit toch nog een kans heb gegeven.

4.5*

You don't want me. I am filled with Scotch and bitterness and impure thoughts

Zo af en toe heb je eens zin in een feelgood movie en aangezien ik de altijd ravissante Scarlett Johansson graag zie spelen (bovenal omdat ze eigenlijk eender welk genre naar haar hand weet te zetten) werd We Bought a Zoo recentelijk opgenomen om eens op het gepaste moment te gaan zien. Afgelopen zaterdag was dat moment daar en wat bleek? De film voldeed aan alle verwachtingen.

Niet meer, niet minder en dat was juist waar ik op had gerekend. Cameron Crowe maakt van dit (uiteraard) waargebeurde verhaal een meeslepende film van waarbij je nooit een seconde twijfelt of alles wel goed gaat komen. De clichés stapelen zich weliswaar op (na de dood van de moeder is de relatie tussen vader en zoon op een wankel punt terecht gekomen, de financiële problemen steken de kop op, is de vader klaar voor een nieuwe romance en wat weet ik nog allemaal) maar het wordt met zo'n joie de vivre in beeld gebracht dat dit een uiterst aangename film bleek te zijn. De wat serieuzere scènes worden afgewisseld met een paar komische droogstoppels (mijn favoriet was toch wel de altijd-klaar-lijkend-voor-een-barfight Peter MacCready) en op het einde is de zoo een groot succes. Hoewel ze stormen en andere tegenslagen hebben moeten trotseren natuurlijk. Meer nog, zoonlief vind zelfs een vriendinnetje en oppert in een moment van zinsverbijstering als 14-jarige een welgemeende 'ik hou van je' tegen zijn vlam. Veel punten waar andere films compleet mee de mist in gaan en toch.. We Bought a Zoo geraakt er mee weg.

Hartverwarmend, dat is dan ook de stempel die je hier op kunt plakken. Niet in zijn minst door een uitstekende Matt Damon die er in slaagt om een rouwende vader, die toch zijn kinderen op de eerste plaats wilt zetten, als een mens van vlees en bloed neer te zetten. Het is ontroerend om hem te zien omgaan met de kleine Maggie Elizabeth Jones, die de rol van Rosie op haar neemt, en ook de relatie met Colin Ford is, hoewel het dus een nogal stereotiepe vader-zoon momenten zijn, best wel een meerwaarde. Sowieso een film die wordt opgesmukt door een uitstekende cast. Johansson blijft ietwat op de achtergrond in het geheel, maar komt op de juiste momenten meer op de voorgrond en Thomas Haden Church is uitstekend als de ietwat meer realistische Duncan Mee.

Vond de dierentuin zelf er trouwens ook nog wel mooi uitzien. Voor de rest nog een heerlijke soundtrack (elke film die een combinatie van Bob Dylan en Neil Young brengt kan weinig verkeerd doen) die net dat beetje extra aan de scènes geeft. We Bought a Zoo is de titel en voor de rest gebeurt er inderdaad niet veel meer. Is dat echt zo erg?

3.5*

Two brothers on opposite sides of the law. Beyond their differences lies loyalty

Ik heb We Own the Night voor het eerst gezien in de cinema. Toen liet hij een verpletterende indruk achter dus ik wou wel eens zien of de film zich ook nog kon rechthouden na een herziening. Een tijd geleden kwam de film op televisie, toen opgenomen en gisteravond na La Bamba opgezet. Na de aftiteling bleek dat Gray zich geen zorgen moet maken want dit is een film die na jaren even goed blijft.

We Own the Night is in alle opzichten een klassieke misdaadfilm. Is dat slecht? Neen, zeker niet. Het verhaal heeft op zich niet zo heel veel diepgang of inhoud, we hebben het feit van 2 tegenpolen als broers al vaker gezien, maar toch slaagt Gray er in om een erg sterke film af te leveren. Het begint nochtans redelijk simpel en ik was van plan om een halfje af mijn beoordeling te doen maar dan begonnen er zich een paar erg sterke scènes op te stapelen waardoor ik terug hetzelfde gevoel als 3 jaar geleden in de cinema kreeg. Geen idee waar het juist aan ligt want de film verrast eigenlijk nergens qua verhaal. Je weet dat Phoenix uiteindelijk zal bijdraaien en zich bij de politie zal aansluiten, je weet dat hij uiteindelijk degene zal zijn die Vadim zal neerschieten en je weet ook dat hij zijn broer zal overtreffen maar ik kan het vreemd genoeg erg waarderen. Ik heb dan sowieso al een zwak voor dit soort epische (misschien niet een goede bewoording maar ik kom op niets beters) verhalen. Ik denk dat het aan het feit ligt dat de broers zo verschillend zijn maar tegelijkertijd ook het besef van hun bloedband hebben. Een paar scènes benadrukken dit dan ook op een erg sterke manier (de reactie van Phoenix wanneer hij verneemt dat Wahlberg is neergeschoten, Wahlberg die uiteindelijk accepteert dat Phoenix een flik is en hem zelfs een illegaal wapen geeft, Phoenix die aan het einde van de maisscène naar Wahlberg gaat die compleet in shock is geraakt, ...) Een handvol erg sterke scènes die de film toch naar een hoger niveau tillen. Nog zo'n pluspunt is de sfeer doorheen heel de film. De realiteit van harde flikken versus harde gangsters in de jaren '80 is misschien niet altijd realistisch maar het zorgt wel voor een aangename sfeer. Gray weet er ook visueel een sterke film van te maken. Nergens springt er iets tussen uit maar juist daarmee is het zo degelijk. Gewoon een sterk staaltje solide camerawerk met een rauwe toets waardoor je je bijna nooit in de Big Apple ten tijde van de jaren '80 zou willen wagen. Leuke muziek trouwens (o.a. The Clash en David Bowie).

Joaquin Phoenix is toch altijd een vreemd type geweest, een erg sterke acteur maar toch een vreemd type. Om in zijn rol te blijven beledigde hij continu Robert Duvall tijdens het filmen waardoor Duvall en Phoenix niet erg goed overeen kwamen. Geen idee of het noodzakelijk was maar Phoenix speelt in ieder geval een fantastische rol. De metamorfose die hij doorheen de film ondergaat is prachtig om te zien maar de emotie die hij in zijn rol weet te leggen is weergaloos. Hij is toch één van mijn favoriete acteurs aan het worden. Hetzelfde geldt jammer genoeg niet voor Wahlberg. Ik weet niet waarom maar ik miszie altijd iets aan hem. Hij zet nochtans ook een goede rol neer maar hij wordt precies altijd overschaduwd door een andere rol wanneer ik een film met hem zie. Ook hier is dat het geval door Phoenix. Duvall daarentegen weet zich perfect recht te houden. Hij zal me altijd bijblijven als Tom Hagen in de Godfather maar hij kent hier toch een aantal erg sterke scènes. Een sterk driepoot, Wahlberg jammer genoeg als wankele poot, maar het wordt gelukkig nog wel versterkt door de verschijning van Eva Mendez. nu niet meteen één van mijn favoriete actrices, kan me eigenlijk ook niet meteen een rol voor de geest halen, maar hier doet ze het meer dan redelijk. De rest van de cast acteert stuk voor stuk uitstekend maar worden toch in de schaduw gezet door deze 4.

Gray levert hier een meer dan uitstekende film af. Het verhaal is boeiend genoeg, de cast is meer dan uitstekend en de sfeer zit erg goed. Een tikkeltje minder dan toen ik hem in de cinema zag maar niet zoveel dat er een verlaging inzit. Hij blijft dus gewoon op een solide 4,5* staan.

4*