Opinions

They're dying to play with you

Ik had Wild Things vroeger al wel eens gezien maar ik kon me er niet meer al te veel bij voorstellen buiten dat ik het wel een goede film vond. Daarjuist nog eens bekeken en ik moet mijn mening toch wat gaan bijschaven.

Wild Things kun je gemakkelijk in drie delen opdelen. Het eerste deel is een zeer sterk stuk met een aantal geweldige scènes zoals in de rechtbank waar Suzie zogezegd kraakt. Wat daarna volgt, door middel van de twist waar het allemaal opgezet spel blijkt te zijn van Lambardo, Kelly en Suzie, is ook nog wel redelijk goed al begint het hier en daar al wat vergezocht te worden maar de film verliest zichzelf wanneer Suzie zogezegd wordt vermoord, wanneer Kelly wordt neergeschoten, wanneer Duquette dan ook nog eens in het complot blijkt te zitten en uiteindelijk ook nog wordt vermoord door de dode Suzie die dan Lombardo ook maar afmaakt om dan op een terrasje te gaan zitten waaruit blijkt dat advocaat Bowden er ook nog eens tussen zit... Dit doet allemaal wel afbreuk aan de film.

Het acteerwerk is dan wel zeer goed. De enige waar ik soms mijn twijfels over had was Dillon als Lambardo, vooral in de scènes waar hij zogenaamd kwaad werd. Dat kwam totaal niet over maar Campbell, Bacon en de mooie Richards doen Dillon's mindere scènes direct vergeten. Ook was de rol van Bill Murray echt hilarisch.

Wild Things bevat een lekker broeierig sfeertje waarmee je je meteen in Florida waant. Reken daarbij ook nog eens de goede acteerprestaties en een sterk verhaal (voor 2/3 van de film) en je hebt een bijzonder vermakelijke film. Een half puntje minder als de eerste ziening maar toch nog 3.5*

Never drum on a white lady's boobies at a big redneck dance. Got it

Soms zijn er van die films waar je je met de beste wil ter wereld niets meer van kunt herinneren en opeens krijg je een flashback wanneer je een trailer ziet passeren. Ik zag Will Smith in zijn cowboy outfit en meteen associeerde ik dat met een gigantische spin en nepborsten. Een rare combinatie vond ik eerlijk gezegd en ik wou wel eens zien hoe dit eigenlijk echt in elkaar zat. Een televisieuitzending van een tijd geleden was de oplossing, want met mijn stem van 2* wou ik hier liefst ook geen geld aan uitgeven.

Want die stem dateerde uit begin 2007 en toen was ik best nog wel fan van dit soort films en als ik het toen al niet voldoende vond, dan hield ik mijn hart vast voor wat ik er nu van ging vinden. Wel, het is op zich gemakkelijk: Wild Wild West is nog slechter dan ik in eerste instantie dacht. Of het nu over de lelijke digitale effecten gaat of de slechte humor, het maakt allemaal niet uit aangezien er bijna geen enkel aspect is dat blijft boeien aan deze film. Blijkbaar een remake van een indertijd populaire televisieserie, maar die meer up to date werd gebracht. Het resultaat is een script dat langs meer handen is gepasseerd dan een prostituee in het wilde westen en een productiemaatschappij (Warner Bros) die de film al had opgegeven en om de boel dan toch maar wat te redden een hoop reshoots begon in te lassen. Daardoor vliegt de film over en weer zonder ook maar enige vorm van verhaal op te bouwen en het is dan ook niet verrassend dat dit één van de slechtste films uit 1999 blijkt te zijn. Wat toch ook weer bewijst dat een goede cast een film naar een hoger niveau kan tillen, maar dat ook zij niet oppermachtig zijn.

Want Will Smith kan op zich wel vermakelijke films maken. Hier zit hij echter te vast in een bepaald typetje dat hij al eerder en beter heeft gespeeld en het is vooral de chemie met onder andere Kevin Kline die compleet onderuit gehaald wordt. Die heeft met onder andere A Fish Called Wanda al bewezen dat hij over een goede komische timing beschikt, maar daar is hier weinig van terug te vinden. Ook met Salma Hayek had echt wel wat meer gedaan kunnen worden dan dit soort veredelde bijrolletje en breek me dan tenslotte de mond niet open over Kenneth Branagh. Wat die bezielt heeft om de rol van één of ander schmierende slechterik zonder benen te accepteren? Het zegt genoeg dat zowat de helft van de cast al in één of ander interview heeft getuigd dat WIld Wild West één van de films is in hun carrière waar ze spijt van hebben. De eerste tekenen waren echter al niet goed, want Robert Conrad (de originele Jim West) wou zelfs geen cameo filmen afgaande op dit script.

Regisseur Barry Sonnenfeld heeft in zijn carrière best nog wel wat vermakelijke filmpjes gemaakt, maar Wild Wild West is een smet op zijn carrière. Op ieders carrière trouwens en het enige positieve dat we hier aan hebben overgehouden is de vermakelijke titeltrack van Will Smith. Verder een film om snel te vergeten en nooit meer terug te zien.

1*

We gaan nou niet moeilijk doen hé

Een tijd geleden had ik Iedereen Beroemd! van Dominique Deruddere gezien en daar viel Josse De Pauw me in erg positieve zin op. Niet lang daarna vond ik in de Kringloopwinkel de DVD van Wildschut en toen maar de gok genomen om de film aan te schaffen. De film zei me voor de rest niet echt bijzonder veel, hoewel ik Chris Lomme ook nog wel vrij hoog heb zitten, dus eigenlijk zonder al te veel verwachtingen aan begonnen.

En dan is het dubbel zo fijn om eens compleet verrast te worden. De openingsscène aan het tankstation zet al meteen de toon en Bobby Eerhart slaagt erin om dat sfeertje gedurende de gehele film vast te houden. Niet alles loopt weliswaar even vlot, vind vooral de aanwezigheid van Sheriff Dalsum (die steevast wordt begeleid door één of ander fout country muziekje dat zo uit The Dukes of Hazzard lijkt te komen) niet altijd even goed geslaagd, maar over het algemeen erg tof. Wildschut speelt zich praktisch de gehele tijd af in en rond de hoeve en steunt vooral op de wisselwerking tussen de gangsters en de gegijzelden. Gangster Jim is een heerlijk schmierend figuur, die bovendien nog wat heuse kung fu moves in zijn achterzak heeft zitten, en hij ontspoort meer en meer naarmate de film vordert. De dood van gangster Charlie is misschien niet nodig, maar was oorspronkelijk ook geen idee van Eerhart. Het was Menachem Golan die zei: "It's a good movie, but the nigger should die" en zodoende geschiedde.

Heerlijke rol van Hidde Maas. Ben op zich niet zo met Nederlandse acteurs bekend, maar dit doet hij in ieder geval erg goed. Voornamelijk de film gekocht vanwege De Pauw dus en die stelt ook helemaal niet teleur. De spanning met Maas is in ieder geval heerlijk. Chris Lomme moet het met een ietwat beperkte bijrol doen, maar ook zij maakt er nog het beste van. Marc Van Eeghem is ietwat op het randje, maar dat heb ik ook nooit echt een goede acteur gevonden. Eervolle vermeldingen ook nog Jack Monkau en Annick Christiaens. In de bijrollen nog een hoop Vlaamse soap acteurs te zien zoals Hans De Munter, Ronny Waterschoot, Annick Segal en Ben Van Ostade. Niets bijzonders dus.

Ja, aangenaam verrast. Zoveel is duidelijk. Jammer dat Bobby Eerhart deze lijn niet verder heeft gezet (hij heeft überhaupt nog maar 1 film gemaakt en dat is op het eerste zicht een wat flauwe familiefilm), want Wildschut is toch één van de betere films in de geschiedenis van de Belgische/Nederlandse film.

4*

I was good to you, Ben!

Naar het schijnt zou Willard verantwoordelijk zijn geweest voor een resem aan soortgelijke horror films waarin beesten de hoofdrol speelden. Altijd interessant om dit soort eerste pogingen te bekijken en Willard stond al langer op het verlanglijstje. Hoewel, dat is niet helemaal correct. Het was eigenlijk vooral het vervolg, Ben, dat op het verlanglijstje stond vanwege de titelsong van Michael Jackson. Tot sinds kort nooit geweten dat dat nummer over de vriendschap tussen een jongen en zijn rat gaat en dat wou ik toch echt wel eens zien.

Eerst was er dus Willard, maar het is te merken dat het een subgenre was dat nog wat in zijn kinderschoenen stond. Afgaande op het idee zou je verwachten dat Willard met zijn vele rattenvriendjes een heus terreurbewind zou houden, maar hij geraakt niet verder dan het verstoren van een tuinfeestje en een vrij bizarre inbraak. Het is wachten tot het allerlaatste moment vooraleer er een dode valt en zelfs dat gebeurt allemaal in het donker omdat Martin eventjes heel handig tegen de enige lamp in de kamer loopt. Blijft allemaal nogal flauw en ook de dood van Willard zelf kan daar uiteindelijk nog weinig aan veranderen. Ach, misschien legt dit wel een interessante basis voor de sequel aangezien onze harige vriend Ben overduidelijk nog wel zin heeft in wat mensenvlees als je die smalle oogjes bekijkt.

De hoofdrol is voornamelijk weggelegd voor de ratten en dat ziet er eigenlijk vrij goed uit. Had iets meer van robot-achtige toestand ofzo verwacht, maar het lijkt toch allemaal erg reëel te zijn. Alleen die aanvallen zelf zien er niet zo geslaagd uit. Het lijkt wel alsof ze gewoon naar Ernest Borgnine en Bruce Davison worden gegooid in de stijl van de lemmings die door James Algar en co van een klif werden gegooid in Disney's White Wilderness. Altijd wel fijn trouwens om Borgnine te zien. Een acteur die wel wat klassiekers op zijn naam heeft staan, maar in het einde van zijn carrière wel eens in wat slechtere films meedeed. De rol van Mr. Martin gaat hem gelukkig goed af en de pesterijtjes tegen Bruce Davison maken het een vervelend personage, in de goede zin van het woord. Davison is geknipt voor de rol van Willard met zijn engelengezichtje.

Willard is niet meteen een slechte film, maar ik had volgens mij gewoon de verkeerde verwachtingen. Horror zou ik dit, met uitzondering van het einde als ik gul ben, in ieder geval niet noemen. De invloed die de film echter heeft gehad valt niet te onderschatten, maar daarmee scoor je nog geen punten natuurlijk.

2*

Bootjanetten!

Bovenstaande quote was het enige dat ik me nog kon herinneren van Windkracht 10: Koksijde Rescue. Dat, en de vechtpartij die erop volgde natuurlijk maar ik begon me op den duur af te vragen of ik toevallig enkel dat fragment had gezien (ergens ten tijde van promotie) of dat de rest van de film zo slecht was, dat ik het gewoon allemaal had verdrongen. Hoog tijd dus om eens na te gaan hoe dat zat en aangezien het hier de laatste tijd toch lekker stormweer is, laten we dan maar eens voor een filmpje gaan waarbij hoogstwaarschijnlijk iemand gered moest worden in een storm.

En dat gebeurt effectief. Het is echter een scène die je perfect kunt voorspellen, dus het was nog geen bewijs of ik de film wel/niet eerder heb gezien. Zeker zullen we nooit zijn, maar het resultaat is vermakelijker dan ik eerlijk gezegd verwacht had. Een uitloop van de gelijknamige serie (die tot mijn verbazing maar 23 afleveringen - gespreid over 2 seizoenen - telt, had het gevoel dat er veel meer afleveringen waren) die natuurlijk een aantal knipogen naar vroeger bevat. Zo keren er een aantal personages terug, hier gekscherend de 'anciens/gepensioneerden' genoemd en verder is het vooral veel van hetzelfde. Koksijde Rescue bevat niet echt een verhaallijn en is meer een aaneenschakeling van losse reddingen die eerder aanvoelen alsof ze beter tot hun recht hadden gekomen in aparte afleveringen. Toch behoudt regisseur Hans Herbots nog een zekere kwaliteit en kijkt dit op zich nog wel vlotjes weg. Veel macho-gedoe weliswaar dat we al elders en beter hebben gezien.

Wat je ook wel kunt verwachten wanneer je Kevin Janssens in de hoofdrol cast. Janssens is de laatste tijd aan een goede opmars bezig (D'Ardennen onder andere) maar is in zijn ouder werk vaak te theatraal. Ook Windkracht 10 ontsnapt er niet aan maar Rick is zo'n typisch alfa-mannetje en Janssens heeft dat goed in de vingers. Ook Veerle Baetens heeft de laatste jaren een serieuze evolutie ondergaan van treezebees uit Sara en veredelde bijrollen a la De Zusjes Kriegel en laat hier wel wat goeds zien. Film steunt vooral op de wisselwerking tussen Baetens en Janssens (iets wat in het hierboven genoemde D'Ardennen beter tot zijn recht komt) en besteedt niet bijzonder veel aandacht aan de bijrollen. Een aantal oudgedienden keren dus terug zoals Warre Borgmans en Vic de Wachter plus de vertrouwde gezichten zoals Koen De Bouw. Fijn om Tine Reymer wel nog eens in iets terug te zien en ook Axel Daeseleire weet op zijn eigen manier nog wel een stempel te drukken.

Tjah, liefhebbers van de serie zullen hier ongetwijfeld mee aan hun trekken komen. De film voelt dan ook aan als een soort van dubbel (of zelfs driedubbel) aflevering aan waarbij vooral de update van effecten voor de meerwaarde moet zorgen. Verder is het allemaal nogal veel van hetzelfde maar het mag wel gezegd worden dat het merendeel van de scènes meer dan 10 jaar na dato nog overeind blijven staan. De redding in de sneeuw is en blijft toch een fijn stukje cinema.

3*

John Wayne als postbode

Ik was gisteren aan het twijfelen of ik aan het 2e deel van de Godfather cyclus ging beginnen of dat ik het toch maar rustiger ging houden met een andere film. Ik had die dag een zware examendag gehad en was nogal moe dus ik opteerde voor een oude western van John Wayne met daarna nog een paar afleveringen van Friends. Winds of the Wasteland was de volgende in één van mijn boxsets dus kwam die aan de beurt.

En het is een redelijke film geworden die perfect op niveau zit met de rest van de films uit deze periode van Wayne's oeuvre. Het stadje Crescent City doet me enorm hard denken uit een Lucky Luke verhaal ('Lucky Luke gaat trouwen" geloof ik) en voor de rest is het allemaal redelijk standaard. Sowieso is het niveau van dit soort films nooit al te hoog maar het blijft altijd wel vermakelijk en dat is hier ook het geval. Het is een ietwat atypische Wayne film voor zijn doen in deze periode (hij wordt eens niet vals beschuldigd van iets of de kijker wordt niet op het 'verkeerde been' gezet) maar hij besluit deze keer mee te doen aan een race voor 25.000 dollar. Het blijft allemaal routineus (het plot is perfect te voorspellen) en de verplichte knokpartij ziet er maar halfbakken uit. Het is echter de race die ervoor zorgt dat dit toch nog een leuke zit wordt. Ik dacht eventjes dat de film eens niet ging eindigen met Wayne die met het grietje gaat lopen maar natuurlijk trouwt hij er op het einde weer mee.

Grotendeels natuurlijk ook te wijten aan Wayne zelf. Veel vinden dit soort films belachelijk slecht maar als Wayne fan geeft dit toch wel een leuk inzicht in de carrière van misschien wel één van de bekendste Western helden. Wayne speelt dit rollen met ontzettend veel gemak maar er is dus ook bitter weinig slecht op aan te merken. Toegegeven, het blijven allemaal bordkartonnen personages maar best leuk in ieder geval. Ook Douglas Cosgrove doet het leuk als de rivaal Drake (let trouwens ook op hoe tegenstrijdig de twee zijn betreffende kleding). De verplichte vrouwelijke rol gaat deze keer naar Phyllis Cerf, toen nog gecrediteerd als Phyllis Fraser, en met bijzonder weinig screentime in vergelijking met andere films doet die het ook best wel leuk.

Veel valt hier op zich niet over te vertellen. John Wayne doet wederom zijn routineuze kunstje maar ik ben het nog altijd niet beu en ik denk dat dat ook niet zal gebeuren. De rest van de cast is niet slecht en het plot verloopt voorspelbaar maar vlot. Leuk om eens een keer gezien te hebben in ieder geval.

3*

De combinatie Michelle Yeoh en Woo-ping Yuen stelt nooit teleur

Gisteren jaarmarkt hier in de buurt en in combinatie met het mooie weer natuurlijk eens gaan kijken. Ze hadden daar een Bruce Lee Hong Kong Legends boxset liggen, maar ik had die in de winkel altijd links laten liggen aangezien ik alles van Bruce Lee al in bezit heb. Ik zat dan ook met het idee dat die boxset enkel Bruce Lee films bevatte, maar de twee andere films zijn blijkbaar deze Wing Chun en New Dragon Gate Inn! Twee films met regisseurs en acteurs die ik graag zie? Meepakken, die handel.

Natuurlijk diezelfde avond nog een filmpje opgezet en aangezien ik door mijn voorraad van Woo-ping Yuen zit was dit een erg snelle keuze. Waarom weet ik niet, maar de films waar hij zelf de regie voor zijn rekening neemt zijn net altijd ietsje minder precies dan wanneer hij samenwerkt met bijvoorbeeld Wong Kar Wai (The Grandmaster) of Hark Tsui (de Once Upon a Time in China franchise). De actie ziet er weliswaar weer erg degelijk uit, dat zit eigenlijk altijd wel goed bij Yuen, maar Wing Chun begint op den duur nogal te slepen. De aparte humor begin ik ondertussen wel te kunnen waarderen, maar dan nog zitten hier soms wel erg flauwe scènes tussen. Het kan niet mijn stijl qua humor zijn, maar zou er effectief iemand kunnen lachen met een Master Wong die zijn gezicht tegen de kont van Charmy ligt te duwen wanneer die op een ladder staat? Die slapstick misverstanden waar iemand voor een persoon van het andere geslacht wordt aangezien vind ik dan wel weer leuk.. Soit, gelukkig blijft dit nog altijd wel een erg vermakelijke film en dat is vooral toch ook voor een stuk aan de cast te wijten.

Er is dan ook weinig dat Michelle Yeoh verkeerd kan doen bij mij, maar hier overtuigt ze toch weer over de gehele lijn. Ze neemt een groot aantal van de actiescènes voor haar rekening en lijkt het precies allemaal met het grootste gemak ter wereld uit te voeren. En dan krijg je er nog eens de immer geweldige Donnie Yen bij. Helemaal gecharmeerd door hem geraakt via Iron Monkey (wat mij betreft trouwens één van de beste Woo-Ping Yuen films is) en hij is hier ook overduidelijk op zijn plaats. De twee vormen een leuk duo, maar sowieso is er weinig op te merken aan de cast. Leuke cameo ook nog voor Pei-pei Cheng als de lerares van Yeoh. Toevallig de tweede film in twee dagen waarin ik ze tegenkom.

Begrijp me niet verkeerd: Wing Chun is een degelijke film, maar zowel Woo-Ping Yuen, Michelle Yeoh en Donnie Yen hebben nog net iets beter spul gemaakt in hun carrière. Soit, liefhebbers van het genre weten wat ze hier van kunnen verwachten. De actie van Yuen ziet er degelijk uit en de humor is soms weer van een bedenkelijk niveau. Al heeft dat toch ook soms weer zijn charme.

3,5*

They can make better booze in a bathtub!

Sinds een tijd hebben we terug TCM en neem ik er terug regelmatig films van op. Omdat ik al zoveel films achter sta, neem ik altijd alleen maar de films op met acteurs of regisseurs die ik de moeite vind. Dit heeft als resultaat dat ik vaak blind aan een film begin, hiermee bedoel ik dat ik een willekeurige titel van op de decoder pak en die afspeel. Gaandeweg tijdens de openingscredits zal ik wel zien waarom ik de film juist heb opgenomen. Hier was dat ook dus weer niet anders. Bijlange na geen idee waarover de film ging maar de combinatie Wayne en Ford was dus al meer dan genoeg.

Al moet ik eerlijk toegeven dat ik een ander soort film had verwacht wanneer ik over deze samenwerking nadenk. Het zijn titels zoals Stagecoach en 3 Godfathers die me deden vermoeden dat de twee samen Westerns maken dus het was vreemd om deze keer John Wayne in de marine te zien. Stoort dat? Helemaal niet want Ford weet er nog altijd een leuke film te maken die alleen naar het einde toe wat inzakt. Zoals de film al aangeeft aan het begin heeft Frank Wead effectief bestaan maar persoonlijk vond ik het allemaal maar wat overdreven wat hij allemaal heeft neergezet. Zijn marine tijd was het boeiendste (de strijd tussen de zijnen en het leger is geweldig om naar te kijken en de openingsscène was trouwens ook erg goed) maar eens hij van de trap valt, wordt het allemaal wat minder. Het eerste deel met zijn behandeling is nog wel de moeite maar vanaf dan gaat Ford in zo'n versnelling dat het je eigenlijk allemaal niet bijster veel kan schelen. Het schrijven wordt enorm snel afgehaspeld en de film maakt serieuze sprongen in tijd. Enige aanduiding van jaartallen had dus ook welkom geweest maar het kon me eigenlijk allemaal niet meer interesseren. Jammer want als dit beter was uitgewerkt, dan had het wel eens erg mooi kunnen worden maar nu lijkt het alsof het einde maar rap rap uit de mouw geschud moest worden (het neerschieten van Carson en de manier waarop Spig van de boot wordt gehaald had echt wel beter gekunnen) waardoor de film uiteindelijk niet bevredigt.

John Wayne blijft toch een held. Hij speelt vaak eenzelfde soort rol maar ik vind het geweldig om naar te kijken. Wayne was één van de laatste echt stoere mannen en de echte Frank Wead mag trots zijn dat iemand als hem heeft geportretteerd. Het is de eerste keer dat ik Wayne in een niet-Western rol zie (zijn kleine en compleet nutteloze bijrol in How the West Was Won niet meegerekend) maar hij doet het in ieder geval uitstekend. Ik weet niet juist waarom maar hij heeft zo'n heerlijk charisma over zich hangen, ik kan er films van blijven kijken. Voor de eerste keer een film gezien met Maureen O'Hara, al heb ik hier denk ik nog wel iets van liggen, maar ze is een goede match met Wayne. Al staat ze toch wel wat in zijn schaduw maar dat is eerder wat Ford zijn schuld die haar personage meermaals opzij lijkt te schuiven. Ford heeft altijd beweerd dat alles in deze film waargebeurd was want hij is er erg vaak zelf bij geweest. Daarmee dat het personage John Dodge (Ford en Dodge zijn ook bekende automerken) eigenlijk op hem is gebaseerd. Ward Bond speelt dit dan ook vrij goed en heeft tegelijkertijd ook één van de leukste scènes in de film. Op het moment dat hij Wead naar buiten laat wanneer die juist een contract heeft gekregen, passeert Wead langs allerlei headshots en andere memorabilia, die trouwens allemaal van Ford zijn geweest. De laatste foto is er één van John Wayne in zijn vroege periode (circa de Lone Star films als ik me niet vergis). Leuke knipoog in ieder geval. Wie ook een grote bijrol heeft is Dan Dailey in de vorm van Carson. Die moet zorgen voor de komische noot in de film en doet dat vrij degelijk. De ondertiteling op TCM is trouwens enorm slecht, hele zinnen worden gewoonweg niet vertaald dus zie dat je het geluid goed luid kunt zetten want anders mis je erg veel.

Degelijke Wayne film en ook Ford weet er iets degelijks van te maken, Mogambo en het bovengenoemde How the West Was Won vielen nogal tegen. Ik ben in ieder geval nog benieuwder geworden naar de andere samenwerkingen tussen Ford en Wayne. Soit, hoewel ik moeite heb om alles te geloven wat hier verteld wordt, is The Wings of Eagles wel een vlotte film die alleen op het einde echt compleet zijn ritme kwijtraakt.

3.5*

Gebaseerd op het Russische sprookje The Little Red Hen vertelt de cartoon het verhaal van een kip die hulp zoekt om haar mais te planten en één van de dieren die ze aanspreekt is niemand minder dan Donald Duck die hier zijn debuut maakt. Dat is meteen ook het meest noemenswaardige aan de cartoon, maar op zich wel een vermakelijk stukje geschiedenis. Veel gezang weliswaar en de animatie is nogal onbeweeglijk (zeker de achtergronden), maar de moraal wordt in ieder geval niet te hard door je strot geduwd. Best grappig eigenlijk dat dit gebaseerd is op een Russisch sprookje aangezien het uitgangspunt het feit is dat iedereen zijn eigen steentje moet bijdragen zoals het communisme dicteert.

3*

Fear one thing in all there is... Fear the Djinn

Het laatste jaar ben ik bezig met een aantal bekende horrorfranchises te completeren en hoewel er een aantal reeksen bij zijn waar ik geen enkel deel van had gezien (de Tremors reeks onder andere), maak ik ook meteen eens van de gelegenheid gebruik om een aantal reeksen te zien waar ik sporadisch eens een deel van heb gezien. Wishmaster is er daar zo eentje van. Het eerste deel vond ik blijkbaar niet goed genoeg om me aan de andere delen te wagen, maar kijk: bijna 12 jaar later nog eens een nieuwe poging wagen. Ik kan al meteen verklappen dat Wishmaster nog altijd niet fantastisch is, maar de film is me nu wel een heel stuk beter bevallen.

Al vermoed ik dat dat vooral is door het feit dat ik in de loop der jaren veel meer horrorfilms heb gezien en Wishmaster best wel veel cameo's heeft van bekende koppen in dat genre. Natuurlijk Robert England uit de Nightmare on Elm Street reeks als Beaumont maar ik vermoed dat ik vroeger Ted Raimi enkel maar van zijn rol in Xena had gekend en Kane "Friday the 13th" Hodder (de bodyguard waar de Djinn letterlijk doorheen wandelt) of Tony "Candyman" Todd (de bodyguard die het aan de stok krijgt met de Djinn bij het feestje van Beaumont en een Houdini behandeling krijgt) had ik simpelweg toen niet herkend. Het zijn dit soort knipoogjes die het altijd bij mij wel goed doen, maar ook het concept van Wishmaster blijf ik wel tof vinden. Oké, de zelfopgelegde regels worden niet altijd even correct gevolgd - zo krijgt Merritt 2 wensen (het standbeeld dat meer waard is en een miljoen dollars) terwijl iedereen eigenlijk maar 1 wens zou mogen krijgen - maar het resultaat is gewoon een fijne horrorfilm waarin je vooral benieuwd bent naar hoe de wens in de mensen hun gezicht gaat ontploffen.

Uiteindelijk komt het allemaal toch wel goed en is het vooral goed dat regisseur Robert Kurtzman zich niet te lang laat vangen aan dat romantisch plotje tussen Josh en Alexandra. Tammy Lauren (Alexandra) en Tony Crane (Josh) hebben namelijk werkelijk nul komma nul chemie met elkaar. Sowieso is Lauren wel wat een zwakke schakel in de film. Ze heeft weinig uitstraling en het is eigenlijk vooral Andrew Divoff die dit leuk maakt. Zowel in zijn menselijke vorm als in zijn Djinn make-up is hij overtuigend en hij steelt dan ook de show, geweldige stem ook. Fijn ook dat die make-up vandaag de dag nog altijd overeind blijft staan. Hier en daar wel eens een lelijk effect (die openingsscène in 1127 ziet er wel erg slecht uit) maar de Djinn zelf en een flink aantal van de kills zien er toch gewoon goed uit. Naar het einde toe wordt het allemaal wel erg over the top maar die scène met Kane Hodder bijvoorbeeld is een mooi staaltje vakmanschap. Ik ben toch wel benieuwd hoe de sequels zich gaan verhouden op dat gebied, meestal is dat niet veel goeds.

Dat zal echter iets voor volgende week zijn. De sequel, die de passende titel Evil Never Dies meekreeg, heeft gelukkig nog wel Andrew Divoff in de hoofdrol als Djinn. Hopelijk kan hij de snelle sequel nog wat elan meegeven, maar ik vrees er eigenlijk een beetje voor. Wishmaster schiet uiteindelijk toch wat te kort om zich echt te kunnen meten met de grote iconen in het horrorgenre, maar is al bij al toch wel een toffe film. Een concept waarbij je je afvraagt hoe jij je eruit zou redden maar mezelf kennende zou ik evengoed snel dood zijn. Ik verhoog echter wel met een volledig punt, vooral dankzij Divoff en een aantal cameo's.

3.5*

Your soul. And a pack of cigarettes

De herziening van Wishmaster beviel me wel. Oké, het is en blijft een film die wat te kort schiet om echt bij de grote jongens in het horrorgenre gerekend te kunnen worden, maar mijn score ging van 2.5* naar 3.5* en dat is geen slecht teken. Ik had de vervolgen nooit gekeken en met goede moed dan aan Evil Never Dies begonnen. Een snelle sequel die op het eerste zicht weinig met de voorganger te maken had, met uitzondering dat Andrew Divoff terugkeerde als de Wishmaster. Hij is achteraf gezien dan ook het enige goede aan deze sequel.

Grappig eigenlijk dat de film zich al met het tweede deel meteen reboot. Alle gebeurtenissen uit deel 1 zijn ongedaan gemaakt aan het einde van die film en daardoor vinden we onze geliefde Djinn terug in het juweel dat verborgen zit in het standbeeld. Uiteraard ontsnapt hij weer en krijgt hij het opnieuw aan de stok met een jonge deerne maar er zitten minieme verschillen tussen beide versies van de Djinn waardoor je nooit het gevoel krijgt dat dit echt bedoeld is als een volwaardig vervolg op de eerste film. Wishmaster 2 heeft verder een ietwat vreemd plot waar de Wishmaster 1001 zielen moet verzamelen (dat uiteindelijk zelfs niet nodig blijkt te zijn, want met ongeveer de helft - no way dat er 800 mensen in dat casino zaten - heeft hij al genoeg) om zijn leger op de wereld los te laten maar het zijn vooral de acties van de hoofdrollen die geregeld de wenkbrauwen doen fronsen. Morgana die opeens haar pink besluit af te kappen, heel die romance met die priester (die er dan blijkbaar van overtuigd is dat de Djinn eigenlijk de duivel is?) en ga zo nog maar eventjes verder. Af en toe nog wel een leuke twist (Pushkin die om het hoofd van een rivaliserende crimeboss vraagt en al snel ontdekt dat hij er nu exact hetzelfde uitziet als die crimeboss) maar al bij al toch heel wat minder dan de voorganger.

Dan worden de verwachtingen al wel erg laag voor de twee resterende sequels, want die zijn allebei zonder Andrew Divoff. Het is na twee delen duidelijk dat hij degene is die de Wishmaster franchise letterlijk en figuurlijk zijn smoel geeft. Divoff is in zijn menselijke vorm misschien zelfs nog angstaanjagender dan in zijn Djinn make-up en gewoon zijn stem alleen al is perfect voor dit soort rollen. Die lijzige manier van praten maakt het dan ook volledig af. Veel lof voor Divoff dus en daardoor komt de rest van de cast er misschien wat bekaaid af. Holly Fields is best nog wel een leuke verschijning als Morgana, in ieder geval niet zo inwisselbaar als Tammy Lauren in de voorganger, maar ze wordt gecombineerd met een zoutzak genaamd Paul Johansson. Die moet blijkbaar voor een priester doorgaan maar heeft nul komma nul uitstraling om de confrontatie met de Djinn aan te gaan. Qua bijrollen ook weinig pret. Tommy 'Tiny' Lister Jr is als cipier een flauw afkooksel van het personage dat Tony Todd in de voorganger speelde en de rest van de gevangenen zijn ook verre van indrukwekkend.

Toch onvoorstelbaar hoe een reeks opeens kan inzakken. De eerste Wishmaster doet erg veel goeds waardoor het effectief een fijne horrorfilm is, maar Evil Never Dies doet zowat alles verkeerd. Divoff is er nog om de meubelen te redden, anders had ik dit nog wel een stuk lager gewaardeerd, en misschien heb ik ook wel een licht zwak voor Holly Fields in deze film. Benieuwd wat Wishmaster 3: Beyond the Gates of Hell gaat geven, ik verwacht er alleszins niet veel van.

Nipte 2*

Marriage is a three ring circus: the engagement ring, the wedding ring and suffering

The Wistful Widow of Wagon Gap is een nogal vreemde eend in de bijt in de reeks van Abbott & Costello. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat James Stewart de rol van Costello op zich ging nemen maar die bleek toch niet beschikbaar dus werd het duo in de plaats genomen. Ook is dit tot nu toe de enige Abbott & Costello die zich in een Western setting afspeelt. Het is wel een leuke afwisseling geworden.

Het verhaal voelt dan ook iets minder Abbott & Costello aan dan ik ben gewend en dat is dan ook niet zo moeilijk als je de historie met Stewart bekijkt. Dit had een perfecte rol voor hem geweest maar ook met het hilarische duo is dit nog wel de moeite waard. De humor is niet zo overduidelijk als in de andere films maar de film kent nog wel een aantal leuke routines zoals de kikker in de soep. Zoals gezegd is het plot één van de meest uitgewerkte tot nu toe. Abbott & Costello komen weer in de meest uiteenlopende situaties terecht maar deze keer is er meer gekozen om voor een logische aanpak te gaan (ik haal nogmaals het feit aan dat dit logisch ziet als je bekijkt dat de film oorspronkelijk voor Stewart was bedoeld). Ik kan de opbouw in ieder geval wel appreciëren. De film blijft in ieder geval wel voor de gehele speelduur boeien en weet zelfs een meer dan degelijk plot voor te schotelen. Barton wordt de beste Abbott & Costello regisseur genoemd en, hoewel ik er wat sceptisch tegen dit zogenaamde feit stond, ik moet toegeven dat ik ook dat idee begin te krijgen. Barton wist van Buck Privates 2 het origineel te overtreffen en weet ook met deze ogenschijnlijk 'vreemde' Abbott & Costello zijn ding te doen. De muzikale intermezzo's lijken nu definitief geschrapt te zijn, uitgerekend Costello's korte maar hilarische stukje.

Abbott & Costello blijven toch echt het beste wanneer ze als duo fungeren. In Time of Their Lives en Little Giant was dit niet en het voelde toch wel een beetje als een gemis. Gelukkig zijn ze hier weer bijeen en zorgen ze weer voor een aantal geweldige scènes. De twee zijn zo perfect op elkaar ingespeeld dat het een genot is om naar te kijken. Toch zijn er in The Wistful Widow of Wagon Gap nog kapers op de kust want Marjorie Main is werkelijk fantastisch. Het schijnt dat ze in de film hiervoor (The Egg and I) pas echt furore heeft gemaakt als Ma Kettle (er zouden nog 8 films met dit personage volgen) maar die komen wel op het verlanglijstje te staan. Main is fabuleus als de weduwe en vooral de interactie tussen haar en Costello is hilarisch. De film is vooral de moeite waard voor de Western elementen die in de film zijn geweven. Ik zie zelf van tijd tot tijd graag Westerns (ben er jammer genoeg niet zo hard in thuis) maar dit is wel erg vermakelijk. De gunfights zien er erg leuk uit, het plotje is typisch Westerns (de good guys vs de bad guys) maar het wordt er niet minder leuk op. De rest van de cast is dan ook uitstekend gecast. Gordon Jones is dan ook een uitstekende Jake Frame, geweldige rotkop heeft die kerel.

Goede film in de lange carrière van het duo. Het blijft allemaal boeiend en de routines zitten er wel in maar toch voelt het ergens nog een tikkeltje minder aan. Het plot is interessant maar ik zie liever een aaneenschakeling van kluchten als ik een Abbott & Costello zie. Mocht ik dit met Stewart in de hoofdrol hebben gezien dan zou dit op 4* zijn uitgekomen maar voor het duo toch een tikkeltje te min, daar kan Main ook niets meer aan veranderen.

3.5*

Just your average, horny little devil

Met het recent kijken van Carnal Knowledge stak mijn fascinatie voor Jack Nicholson weer de kop op. Hij is een tijd één van mijn favoriete acteurs geweest (One Flew Over the Cuckoo's Nest! The Shining! Batman!), maar gaandeweg kwam hij bij mij wat in de vergetelheid terecht. Ik merkte met Carnal Knowledge dat dat niet correct bleek te zijn en toen ze deze The Witches of Eastwick uitzonden heb ik de film ineens maar eens opgenomen.

Gisteravond opgezet en hoewel The Witches of Eastwick een vermakelijke film is, is het toch vooral de performance van Nicholson die dit net dat beetje extra geeft. Dat regisseur George Miller al lastiger in te schatten was wist ik al langer (een oeuvre bestaande uit films als Mad Max met af en toe eens een kinderfilm zoals Babe ertussen is divers in mijn boekje), maar hij wist zelf precies niet helemaal waaraan en waaraf bij deze verfilming van het bekende boek van John Updike. De film voelt dan ook wat onevenwichtig aan vanwege de combinatie van humor, horror en fantasy. Niet alles gaat even mooi over in elkaar en dat is zonde. Het is voornamelijk op het einde dat de film te hard uit de bocht vliegt. De kots scènes hadden voor mij al niet gehoeven, persoonlijke voorkeur natuurlijk, maar ik vond het demonische uiterlijk van Daryl op het einde van de film nogal misplaatst aanvoelen. Soit, dat neemt niet weg dat hier eigenlijk best wel veel goeds in is te ontdekken doordat de interactie tussen Van Horne en zijn drie jonge deernen erg vermakelijk is.

Eerlijk is eerlijk, dat is vooral te wijten aan een uitstekende Jack Nicholson. Oorspronkelijk was Bill Murray ingepland voor de rol van Daryl Van Horne, maar dat is dus niet doorgegaan en daar ben ik op zich nog wel blij om. Er is volgens mij geen enkele andere acteur die de rol van your average, horny little devil zo heerlijk psychotisch zou kunnen neerzetten als Nichsolson. Hij wordt bovendien bijgestaan door een interessante cast. Hoewel Susan Sarandon een actrice is waar ik normaal gezien met een grote boog omheen loop, zijn haar vroegere films (Rocky Horror was er nog zo eentje waar ze me aangenaam verraste) wel interessanter. Cher is één van de weinige zangeressen die overtuigend kan zijn in een film en ook Michelle Pfeiffer doet perfect wat ze moet doen. Oorspronkelijk waren de rollen wat omgewisseld (Cher als Jane, Sarandon als Alexandra), maar dit werkt beter.

Beetje lastig te beoordelen dit. Een goed trio aan vrouwelijke hoofdrolspeelster en een uitmuntende Jack Nicholson maken dit de moeite waard, maar het verhaaltje is te mager voor een komedie van twee uur en het geheel gaat op het einde wat uit de bocht.

Kleine 3.5*

You're like the Tower of Pisa. You may have certain leanings but you always remain upright

Het was alweer een tijd geleden dat ik me nog eens neergezet had voor een Spencer Tracy en Katherine Hepburn film. De twee hebben een aantal films samen gemaakt (ze maakten er in totaal 9 gespreid over een periode van 25 jaar) en meestal staan die films wel garant voor enig vermaak. Woman of the Year is nog altijd mijn favoriet van de 4 die ik ondertussen heb gezien maar misschien kon nummer 5 daar wel eens verandering in brengen.

Woman of the Year blijft echter zijn nummer 1 status behouden. Without Love is nochtans geen slechte film maar het plot rond de uitvinding van een zuurstofmasker wordt er maar wat met de haren bijgesleept. Ik had het in ieder geval interessanter gevonden mocht er meer geconcentreerd worden op het echte uitgangspunt, namelijk de relatie tussen Patrick (die nooit meer verliefd wilt worden omdat hij een slechte ervaring heeft gehad) en Jamie (die nooit meer verliefd wilt worden omdat ze de ultieme ervaring al heeft gehad). Ik vraag me ook af in hoeverre men nog trouw is gebleven aan het toneelstuk want ik betwijfel of ze indertijd een scène als de finale test van het zuurstofmasker op poten konden zetten. Soit, sowieso maken de personages in de film af en toe rare sprongen (het verbaast me toch altijd hoe snel mensen verliefd worden op elkaar in dit soort films) maar de film houdt er gelukkig voor een groot deel een vermakelijk tempo aan over. Dat komt voornamelijk doordat er hier een aantal heerlijk spitse dialogen in zitten (de scènes tussen Patrick en Edwina zijn schitterend) die het geheel daarbovenop ook nog eens een humoristisch tintje geeft. Jammer genoeg is de speelduur van een kleine 2 uur net iets te lang en voelt het einde wat langgerekt aan. Zeker Jamie's parodie op Lila voelt wat geforceerd aan en had voor mij niet gehoeven.

Hepburn zit goed in haar rol. Het personage van Jamie die als weduwe door het leven gaat en zich opeens realiseert dat ze gevoelens voor een andere man heeft lijkt voor haar te zijn geschreven. De actrice heeft dan ook ruimschoots de tijd gehad om zich in de rol in te werken want ze speelde de rol van Jamie al in het gelijknamige toneelstuk dat zijn première een aantal jaar ervoor kreeg in 1942. Tracy zit weer als vanouds uitstekend in zijn rol maar ik blijf de chemie tussen hem en Hepburn toch altijd een beetje pover vinden. Wat vreemd is want ze hebben uiteindelijk een 'geheime' relatie (Tracy scheidde nooit van zijn vrouw) dus je zou verwachten dat er iets meer vonken zouden zijn. Without Love kent ook een aantal vermakelijke bijrollen. De bekendste is sowieso Lucille Ball (die later furore zou maken met I Love Lucy) en dat is een aangename toevoeging. Zeker de combinatie met Keenan Wynn, die hier de rol van Quentin speelt, is erg geslaagd te noemen. Patricia Morison als Edwina komt er amper in voor maar in de paar scènes die ze met Tracy deelt fungeert ze wel als een fantastisch klankbord voor de commentaar van Tracy.

Ondertussen de 3e film van de 5 die op 3* blijft hangen. De cast met Hepburn en Tracy op kop doen het behoorlijk, is ook wel te verwachten van dit soort klassebakken, maar Without Love blijft wat hangen op een ietwat saai verhaal en een iets te lange speelduur. Leuk om eens een keer gezien te hebben maar net zoals bij Adam's Rib vraag ik me af of dit soort films nog wel stemmen zou krijgen mocht het met minder bekende acteurs zijn.

3*

John Wayne als "acteur"

Als fan zijnde van het oude Hollywood is het altijd wel interessant om de BBC in het oog te houden. Een zender die nog eens regelmatig iets uit de oude doos tevoorschijn haalt en dan vaak zelfs nog iets dat vandaag de dag amper nog te vinden is. Without Reservations was zo'n John Wayne titel waarvan ik vermoedde dat het een lastige film om aan te komen was (voor de uitzending stond hier maar 1 stem geregistreerd) en natuurlijk de decoder geprogrammeerd om op te nemen.

Ben in ieder geval blij dat ik hier dus niet al te veel moeite voor heb moeten doen om dit gezien te krijgen. Without Reservations is een saaie komedie rond een vrouw die een boek schrijft, naar Hollywood trekt om het te laten verfilmen en onderweg verliefd wordt op een army guy die ze wilt strikken voor de hoofdrol in de film. Het grote probleem aan de film is echter dat Kit Madden gewoon een uitermate vervelend personage is. De chemie met Rusty is onbestaande, vond ze trouwens beter passen bij Dink, en het plot hobbelt eigenlijk maar wat verder zonder echt indruk na te laten. Bovendien ook een wat afgeraffeld einde. Nu kan ik begrijpen dat het publiek indertijd tevreden was met de wetenschap dat Rusty en Kit dan toch een koppel worden, maar nu weet je nog altijd niet hoe het eigenlijk met de Here's Tomorrow verfilming afloopt! Over een los eindje gesproken. Soit, leuk detail trouwens is die Arrowhead Studio in het openingshot. Dat was eigenlijk een lichtjes gemodificeerde versie van RKO, de productiemaatschappij achter Without Reservations.

Enige reden waarvoor Without Reservations eens gezien moet worden is de bijrol van Cary Grant. Gedurende heel de film wordt gezegd dat die zich niet kan vrijmaken voor de verfilming van Kit haar boek en dan speelt die even zichzelf op een feestje. Simpel, maar leuk. Als John Wayne liefhebber is dit natuurlijk ook wel eens de moeite waard. Wayne speelt weliswaar weer één van zijn meer traditionelere rollen en toch.. Het blijft een fijne acteur om te zien. Het romantische aspect in het verhaal vult hij wel nogal houterig in, dan deed hij dat in Angel and the Badman toch net iets beter. Daar had hij natuurlijk ook wel een veel betere tegenspeelster, want Claudette Colbert (die vreemd genoeg first billing krijgt!) is vrij irritant. Don DeFore maakt als Dink het trio af en doet dat op zo'n manier dat je er niet warm of koud van wordt.

Nee, dit was het toch niet. Verbaas me dan eerlijk gezegd ook wat over de hoge score (zowel hier alsook op IMDB) of ik moet overduidelijk iets gemist hebben. Without Reservations is een gezapige en gedateerde komedie die nooit echt leuk wordt. Voer voor de completisten van Wayne in ieder geval maar voor de rest ga je hier vrees ik niet veel aan beleven.

2*

Wanna kiss me, ducky?

Het is vreemd hoe een film iemand kan interesseren om compleet verschillende redenen. Ik wou Witness for Prosecution voornamelijk zien vanwege de aanwezigheid van Billy Wilder en Marlene Dietrich terwijl mijn moeder geïnteresseerd was doordat het een vroege Agatha Christie verfilming was. We hadden beide hoge verwachtingen, zij is erg te spreken over het kortverhaal waar de film op is gebaseerd, en dan maar hopen dat ze uitkomen.

Een echt getrouwe verfilming is dit blijkbaar niet. Wilder houdt de essentie overeind, maar voegt een aantal personages toe en rekt bepaalde aspecten uit. De speelduur van meer dan 2 uur stoort gelukkig niet, maar de indruk ontsnapt me niet dat het wel iets compacter had mogen zijn. Wat mij echter het meest tegensteekt is dat Wilder (onder invloed van zijn bazen?) heeft besloten om het einde aan te passen. De twist laat hij gelukkig in ere, maar in het kortverhaal geraakt Vole er mee weg en nu lijkt Wilder een knieval te doen om gerechtigheid toch te laten overwinnen. Vole wordt daar dus niet vermoord door Christine en eerlijk gezegd, ik vind dat een beter einde. Toch mag het gezegd worden dat een aantal van de toevoegingen van Wilder wel geslaagd zijn te noemen. Zo zorgt heel het personage van Wilfrid voor een vorm van comic relief (oorspronkelijk lag de focus op Mayhew, de andere advocaat) en voelt typisch Wilder aan.

Marlene Dietrich was zo overtuigd dat ze een Oscar voor haar rol van Christine ging krijgen dat ze de introductie van haar Las Vegas show veranderde om de nominatie te vermelden. Dietrich werd echter niet genomineerd... En hoewel ze een heerlijke rol speelt, is het wel een performance die vooral steunt op 1 moment. Zeker de introductie van Christine vond ik erg stroef gaan. De rol van Laughton werd dus speciaal door Wilder in de film geschreven en zodoende ook het personage Miss Plimsoll, de verpleegster. Leuk detail, Laughton en Elsa Lanchester waren in het echt een koppel. De chemie tussen beide is goed aanwezig, al is de Oscar nominatie voor Lanchester ook weer overdreven.

Ik ben altijd wel te vinden voor dit soort rechtbankdrama's. Er is simpelweg iets fascinerend aan de manier waarop een advocaat op indrukwekkende manier een pleidooi houdt en met Laughton heb je een acteur die daar geknipt voor is. Leuk einde ook met de voice-over die nadrukkelijk vraagt om de ontknoping niet te verklappen.

4*

Niet te vergelijken met Billy Wilder's Witness for the Prosecution

Billy Wilder's versie van het Agatha Christie verhaal is een, misschien ondertussen vergeten, klassieker en dan is het altijd gevaarlijk om met een nieuwe variant op de proppen te komen. Christie blijft echter na al die jaren nog enorm hot in film en seriewereld (met recentelijk nog het degelijke Murder on the Orient Express van Kenneth Brannagh) en een paar jaar geleden was er dus een BBC productie van Witness for the Prosecution.

Deze keer geen film, maar een miniserie en And Then There Were None van Craig Viveiros had al bewezen dat dat ook degelijke cinema kan opleveren. Jammer genoeg is de ene miniserie de andere niet en voelt Witness vooral aan als een excuus om visueel iets anders met het verhaal te doen. Het resultaat is echter een lelijke groene filter en vooral een aantal nodeloze wijzigingen. De toevoeging van de Eerste Wereldoorlog heeft geen enkele waarde en het lijkt wel alsof er op het einde nog een aantal zaken worden toegevoegd om dit wat tot een respectabele speelduur te rekken. Ik had dan ook eerder verwacht dat de eerste aflevering de opbouw ging brengen en dat we dan in de tweede aflevering getrakteerd werden op een rechtbankdrama van jewelste. Dat valt dus echter lelijk tegen en hoewel de stukken in de rechtbank op zich nog tof zijn, is het gedoe in Frankrijk er gewoon teveel aan.

Dat neemt echter niet weg dat het plot van Christie nog altijd wel als een huis overeind blijft staan, maar dat is een compliment aan Christie en niet aan Julian Jarrold. In die miniseries van de BBC valt wel altijd op dat ze met zorg hun cast kiezen. Zo is Toby Jones uitstekend als de ietwat schlemielige John Mayhew en hoewel dat continue kuchen me op den duur begon te irriteren, is er verder weinig wat opgemerkt kan worden aan zijn performance. Ook Billy Howle doet het goed als Leonard Vole en het is tof om Kim Cattrall eens in iets compleet anders te zien dan Sex and the City. Ze heeft weliswaar maar een kleine bijrol als de vermoorde Emily French, maar ze overtuigt wel. Verder is vooral Andrea Riseborough ook nog goed gecast als Romaine Heilger die vooral in de tweede aflevering het laken naar zich toe trekt.

Neen, hier had ik toch meer van verwacht. Het begint tegenwoordig een jaarlijkse traditie te worden om in begin januari een op een verhaal van Agatha Christie gebaseerde miniserie te kijken. And Then There Were None was echter heel wat interessanter en dat is vooral omdat er hier teveel de kaart van het artistieke wordt getrokken. Die filter, dat stuk in Frankrijk, ... Niet voor mij weggelegd blijkbaar.

2.5*

Is er al zout op de patatten?

Voor het nieuwe jaar heb ik zoals de meesten wel een aantal filmvoornemens en één daarvan is om me eens wat meer te verdiepen in de rijke geschiedenis van de Vlaamse film. Er zijn natuurlijk een aantal pioniers geweest en een naam die wel eens regelmatig passeert is die van Jan Vanderheyden (en zijn vrouw Edith Kiel). Er lijkt me dan ook geen betere plaats om te starten bij diens regiedebuut en De Witte zou bovendien de eerste echte Vlaamse film zijn, al blijkt dat een statement te zijn dat wel eens voor wat discussie zorgt.

Wat wel buiten twijfel staat is dat deze verfilming van het gelijknamige boek van Ernest Claes een waar succes was en vandaag de dag nog altijd als een memorabele episode in de Vlaamse filmgeschiedenis wordt beschouwd. Dat neemt echter niet weg dat dit wel een film is die best wel wat oneffenheden vertoont. Zo is het op narratief vlak meer een aaneenschakeling van kluchten met een deugniet als spilfiguur. Het zijn best wel amusante kluchten trouwens, maar een echt plot komt er niet aan te pas. Een romance, die natuurlijk ook de nodige misverstanden moet ondergaan, zorgt uiteindelijk voor iets wat als climax moet doorgaan, maar die is toch wel wat van een lager niveau. Hoewel ik zelf het verhaal van De Witte nooit heb gelezen (wel eens regelmatig een episode van Wij, Heren van Zichem gevolgd), verbaast het me eerlijk gezegd niet dat dat een stuk is dat niet van de hand van Claes is.

De Witte vormde de doorbraak voor Jef(ke) Bruyninckx en hij zou eigenlijk nooit de stempel van de wittekop kwijt raken, zelfs niet wanneer hij later regisseur zou worden. Ik ben normaal gezien niet zo'n fan van kinderen in films, maar Bruyninckx doet het eigenlijk vrij behoorlijk. Niet altijd even naturel, maar ik betwijfel of ik het beter zou kunnen. Let vooral ook nog op een erg jonge Nand (hier nog gecrediteerd als Ferdinand) Buyl als Turke, één van de schoolmakkers van de Witte. Voor de rest eigenlijk vrij weinig op aan te merken. Toegeven, onder andere de Amerikaanse en Duitse cinema stonden al een stuk verder maar het is een meer dan degelijke poging tot.

Een tijdsdocument, zoveel is zeker. Filmisch gezien loopt niet alles altijd even vlot (er zit bijvoorbeeld een soort van montage in waar ingezoomd wordt op een stel benen, even een zwart scherm waarna er gecut wordt naar een ander stel benen op dezelfde weg dat er gewoonweg niet goed uitziet) en qua ritme (hoewel ik de openingsbeelden met onder andere beelden van het oude Antwerpen wel leuk vond) loopt het ook niet altijd even soepel. Toch is het de moeite waard om eens te zien.

3.5*

Wittekop, mene kwispel!

Ik was al langer benieuwd naar deze remake van De Witte. Het origineel uit 1934 was een vermakelijke film, maar was net iets teveel een aaneenschakeling van kluchten zonder dat er een echt plot aan te pas komt. Hoewel het weliswaar een must-see is in de geschiedenis van de Vlaamse Film, verwachtte ik er misschien toch net iets meer van. Ik hoopte dan ook ergens dat Robbe De Hert me echt ten volle ging kunnen overtuigen in deze, naar het schijnt hardere, verfilming van het boek van Ernest Claes.

Persoonlijk vind ik deze toch wel beter inderdaad, al blijkt geen één van de twee versies het boek echt eer aan te doen. De 1934 versie slaagt wat te ver door als zeemzoetige film met een overbodige romance terwijl de 1980 versie dan bij vlagen weer te hard is en zich te veel focust op het sociale drama. Stoort dat? Verre van, een boekverfilming hoeft voor mijn part geen exacte kopie te zijn en beide films bevatten wijzigingen die ik wel kon waarderen. Deze versie heeft hier en daar wel wat oneffenheden waarvan ik het onbegrijpelijk vind dat ze niet zijn opgelost tijdens het filmen zelf (het overvliegende vliegtuig tijdens het Leeuw van Vlaanderen gevecht is daar het voornaamste voorbeeld van), maar De Hert levert in ieder geval een interessant tijdsbeeld af. In samenwerking met onder andere Louis Paul Boon heeft hij een script op poten gezet dat dus niet altijd strookt met het boek van Ernest Claes, de zelfmoordpoging van de Witte onder andere, maar het zijn wel wijzigingen die werken. Vond ook de romance tussen Hein en Liza goed werken. Dat einde met Boer Coene die het koppeltje betrapt, er hangt een heerlijk drukkende sfeer.

Robbe De Hert weet wel een interessante cast voor zijn camera te halen. Een paar jaar vooraleer hij hen in hun eerste langspeelfilm zou regisseren, haalt hij Gaston & Leo eens voor de camera en ook onder andere Wannes Van De Velde en Raymond van het Groenewoud hebben een kleine bijrol. De focus ligt echter voornamelijk op Eric Clerckx die de rol van de Witte speelt en dat doet hij uitstekend. Tof ook om Luc Phillips terug te zien in de rol van Pastoor Munte (hij speelde dezelfde rol in de serie Wij, Heren van Zichem) en oudgedienden zoals Chris Lomme in een ietwat kleine bijrol. Ook Paul S. Jongers was erg sterk als boer Coene trouwens.

Mooi eigenlijk dat dit geen overbodige remake is geworden. Je herkent natuurlijk wel scènes, de Guldensporenslag en het zout op de patatten onder andere, maar zowel Jan Vanderheyden als Robbe De Hert hebben hun eigen ding gemaakt van het boek van Ernest Claes en zijn toch ook in zekere zin getrouw gebleven, iets wat bewonderenswaardig is in mijn boek.

4*

Pay no attention to that man behind the curtain

Eigenlijk zou ik het meer moeten doen, zo af en toe gewoon eens een filmpje opzetten dat ik in geen jaren heb gezien. Ik heb lange tijd tegen een serieuze kijkachterstand aangekeken en dan kon ik het eigenlijk niet voor mezelf opbrengen om iets te gaan zien dat ik al had gezien maar nu is die achterstand danig gezakt en wordt het dus hoog tijd om eens wat recensies van klassiekers te gaan inhalen. Deze keer is The Wizard of Oz aan de beurt. Niet meer gezien sinds ik de leeftijd van Judy Garland ten tijde van de opnames van de film had en ik vroeg me wel af wat ik hier 13 jaar later van ging vinden.

Even sloeg de schrik me om het hart want het stuk in Kansas is wel erg taai. Die sepia kleuren zijn lelijk, de cast is te geforceerd (dat stukje waar je al een voorproefje krijgt van welke rollen Hickory, Hunk en Zeke in Oz zullen spelen is wel erg tenenkrommend) en het is pas wanneer de deur naar Oz opengaat, dat je het gevoel hebt dat de film is begonnen. Toegegeven, juist door die fletse kleur in Kansas waardeer je de Technicolor in Oz des te meer maar de film vindt ook gewoon eindelijk zijn tempo en stijl. Het ene na het andere nummer wordt gezongen en in tegenstelling tot wat je zou verwachten zit er geen enkel echt slecht nummer in. De aankleding is erg fijn (Emerald City!) en Dorothy en haar kompanen gaan in een sneltreinvaart doorheen Oz op zoek naar de fameuze Wizard. In een ver verleden wel eens het eerste boek van L. Frank Baum gelezen (die schreef uiteindelijk meer dan 10 sequels op het originele verhaal) maar dat zit te ver weg om te herinneren of dit een getrouwe verfilming is. Het is in ieder geval wel een film waarbij je je afvraagt hoe ze er in geslaagd zijn om het allemaal nog wat consistent te houden, want met maar liefst 6 regisseurs en bijna 20 (!) scenaristen is dit een werk met veel verschillende mensen aan het roer.

Maar het werkt dus wel en natuurlijk zal de ene zijn bijdrage wel wat kleiner of groter zijn geweest dan die van een andere. Sowieso ook wel een film met de nodige problemen (de make-up van de Tin Man die giftig bleek te zijn waardoor er naar een andere acteur gezocht moest worden, de Yellow Brick Road die groen was in plaats van geel, ...) maar daar valt achteraf weinig van te merken. Judy Garland is aandoenlijk als Dorothy (Auntie Em! Auntie Em!), Frank Morgan neemt maar liefst 5 - hetzij kleine - rollen voor zijn rekening en doet ze allemaal goed en het trio Ray Bolger/Bert Lahr/Jack Haley vormen goede kompanen voor Garland. Het leukst is misschien nog wel Margaret Hamilton die de slechte heks speelt en dat met heel veel charisma doet. Dat stukje van "I'm melting" durft nog wel eens bovengehaald worden wanneer het een hittegolf is. Qua soundtrack dus ook wel erg fijn en dan zeker het bekende Over the Rainbow. Ik was alweer vergeten dat dat origineel uit deze film komt. Ik ken het vooral in de versie van Israel Kamakawiwo'ole maar Garland moet er eigenlijk niet echt voor onder doen.

Fijn dat dit meer dan 60 jaar later nog altijd zo goed overeind blijft staan. Oké, het stuk in Kansas is pittig en doet net voldoende afbreuk dat ik hier geen 4.5* aan kwijt wil maar voor het overige is hier echt weinig op aan te merken. Fijne personages, fijne muziek, een lekker vlot verhaal en misschien wel het schoolvoorbeeld als je iemand kennis wilt laten maken met de schoonheid van Technicolor. 1939, het was toch een indrukwekkend filmjaar precies.

4*

A sword by itself rules nothing. It only comes alive in skilled hands

Ik had de film vroeger blijkbaar eens gratis bij het magazine Humo gekregen. Het was een versie die qua grootte de helft is van een echte dvd maar er zat een boekje en soundtrack bij. Maar juist omdat het zo'n raar formaat is was ik de film compleet vergeten en vond ik hem pas gisteravond terug ergens opzij in mijn dvd-kast.

Visueel is Crouching Tiger, Hidden Dragon een waar spektakel. De gevechten zijn ontzettend goed ingestudeerd en vormen dan ook zonder twijfel de hoogtepunten van de film. Het is alleen zo verschrikkelijk jammer dat er weer gebruik gemaakt moet worden van vliegende mensen die zomaar opeens een halve kilometer in de lucht vliegen zonder aanloop of iets dergelijks. Ik weet het, dat vliegen was deel van de Wudang stijl (want Lo kon het niet) maar dan zie ik toch veel liever gewone martial arts gevechten à la The Heroic Ones of Five Venoms. Vooral ook omdat het hier zo verschrikkelijk duidelijk was dat ze aan touwen werden voortgetrokken.

Het verhaal is niet meer een standaard, wat in het episch getrokken, wraak verhaaltje maar het is niet omdat het zo gewoon is dat het niet boeit. Ik had soms wel vrij veel last om de namen te onthouden en er vooral een juist gezicht aan te plakken. Het beste deel van de film was eigenlijk vooral nog de flashback die ongeveer een twintig minuten duurt. Het is alleen spijtig dat de climax zo kort is. Je zit eigenlijk bijna twee uur te wachten maar uiteindelijk is het op een paar minuten echt gedaan. Het was me trouwens ook wat te dramatisch met Li Mu Bai die sterft en nog zijn laatste liefde aan Yu Shu Lien wilt tonen.

Chow Yun Fat kan ik me eigenlijk alleen maar in twee films herinneren. Deze Crouching Tiger, Hidden Dragon en Pirates of the Caribbean: At World's End waarin hij er in slaagt om twee totaal verschillende rollen zeer sterk tot goed weet neer te zetten. De twee vrouwen van dienst, Michelle Yeoh en Ziyi Zhang acteren beide ook vrij goed al werd er hier ook soms wat teveel nadruk gelegd op de dramatische kant van hun personage, vooral bij Zhang. Chen Chang moet eigenlijk toch ook nog een vermelding krijgen, hij komt er niet echt lang in (ergens in het begin en de flashback) maar zet zijn rol als 'Dark Cloud' uitstekend neer.

Crouching Tiger, Hidden Dragon staat ook bekend om zijn geweldige soundtrack maar daar heb ik nu niet echt veel van gemerkt. Oké, er zitten aan aantal leuke deuntjes in maar om er nu een hele cd van te maken gaat mij toch wat te ver maar ik kan me wel voorstellen dat hier liefhebbers van zullen zijn.

Vermakelijk standaard sprookje met uitstekende gevechten.

3.5*

Geen John Woo film

Het was een vreemde vondst gisteren. Ik dacht dat ik ondertussen alle samenwerkingen tussen John Woo en Chow Yun-Fat wel in bezit had, maar blijkbaar was Peace Hotel er eentje die ik nog mistte. De verbazing was dan ook groot dat Ka-Fai Wai de regisseur bleek te zijn. Woo fungeert enkel als producer, maar dat is niet het enige foutje dat DFW maakt op de hoes, de credits op de achterkant zijn namelijk van Prison On Fire II en niet van Peace Hotel.. Ze doen hun reputatie van bedenkelijke uitgaves weer alle eer aan.

Gelukkig hebben ze er deze keer wel voor gekozen om de originele audiotrack te gebruiken (dat was bij het derde deel van de A Better Tomorrow trilogie alvast niet het geval) en dat geeft ze toch een beetje krediet. Soit, blijkbaar het debuut van Ka-Fai Wai en het is wel te merken dat hij naar de stijl van John Woo heeft gekeken, de kenmerkende duiven komen zelfs even voorbij vliegen. Toch is dit wel een film die perfect op zijn eigen benen kan staan en dan doet Wai het behoorlijk. Een vlot verhaaltje over een tot inkeer gekomen killer die een hotel opendoet waar niet gevochten mag worden. Uiteraard is er een vrouw die roet in het eten komt gooit, maar vooral is Peace Hotel een soort van Chinese variant op het western genre. Leuk idee in ieder geval en de uitwerking mag er ook zijn. Op narratief vlak verder weinig bijzonders, maar de algemene vibe zit goed.

Vooral omdat Chow Yun-Fat hier weer zijn ding mag doen. Imposant als killer in de flashbacks, maar eigenlijk ook even geloofwaardig als family man (die scène waar hij de broek van het zoontje van één van de residenten afpakt!) om dan uiteindelijk helemaal los te gaan in de climax. De scène waar hij al schuivend op een ladder iedereen afknalt, het is denk ik één van mijn favoriete Fat scènes. Hij heeft een vrij goede chemie met Cecilia Yip, al vervalt die af en toe wel in de erg overdreven emoties. Past bij het personage natuurlijk (en ook wel bij de stijl van Chinese films naar mijn gevoel) maar toch.. Af en toe op het randje te noemen.

Vermakelijke nonsens in ieder geval. Wel een film die niet echt blijft hangen, vraag me ook af of ik met 3.5* net niet een tikkeltje te hoog waardeer, maar heb me hier op zich nog wel mee geamuseerd. Denk wel dat het een voordeel is als je wat fan bent van Chow-Yun Fat. Die is toch de voornaamste reden voor mijn score.

3.5*

Asparagus

Om Mike Nichols één van mijn favoriete regisseurs te noemen is me wat een brug te ver, maar de man heeft wel voor een aantal van mijn favoriete films gezorgd. Zijn regiedebuut met Who's Afraid of Virginia Woolf? is geweldig maar het was pas met The Graduate dat hij me echt volledig wist te overtuigen. Ook Carnal Knowledge was een erg leuke zit en voor Wolf besloot Nichols opnieuw, net als in Carnal Knowledge, met Jack Nicholson samen te werken. Redenen genoeg dus om hier eens voor te gaan zitten maar uiteindelijk toch een tikkeltje teleurgesteld.

Vooral omdat de film naar alle kanten vliegt. Heel dat subplotje met Dr. Vijay Alezais haalt de vaart uit de film (en is - met uitzondering dat Will daar het amulet krijgt - ook compleet nutteloos) maar het duurt ook allemaal gewoon veel te lang. De opbouw is tergend traag en naar het einde zit je opeens met een tweede wolf. Het lijkt wel alsof Nichols niet echt een idee had waar hij nu juist naartoe wilde en daardoor maar wat allerlei zaken probeerde. Het gevecht tussen Will en Stewart is op het randje maar dat Laura dan ook nog eens een wolf wordt.. Het was er echt gewoon teveel aan. Wat op zich zonde is, want verder zitten hier en daar wel wat interessante dingetjes. Nichols probeert er een atypische weerwolf-film van te maken, in de zin dat het woord "weerwolf" simpelweg nooit valt, en slaagt daar voor een groot stuk in. Het zijn echter allemaal teveel verschillende verhaallijnen die nooit echt één geheel worden dat de dooddoener is. Gelukkig is het wel qua make-up gewoon over de volledige lijn overtuigend gedaan.

Al is dat voor een stuk ongetwijfeld te wijten aan het feit dat Nichols Jack Nicholson ter beschikking heeft. Die is geknipt voor dit soort rollen en lijkt dan ook met veel plezier langzaamaan te transformeren in een wolf. Als je dat vergelijkt met de gladde manier waarop James Spader dat aanpakt.. Op zich geen slechte acteur maar de climax gaat compleet de mist in doordat hij absoluut niet zo overtuigend is als Nicholson. Ook Michelle Pfeiffer lijkt af en toe een beetje verloren te lopen maar geraakt langzaamaan meer en meer in de film. Vlotte chemie ook met Nicholson, ik had verwacht dat het leeftijdsverschil tussen de twee wat te groot ging zijn om geloofwaardig te zijn. Qua cast verder niet zo heel bijzonder, al is het wel fijn om Christopher Plummer nog eens in iets te zien. David Hyde Pierce daarentegen lijkt gewoon van de set van Frasier te zijn gelopen om per ongeluk in deze film terecht te zijn gekomen.

Mjah, toch wel wat een teleurstelling. Nicholson doet dit uitstekend en is nagenoeg in alle aspecten de ruggengraat van de film. Zonder hem zou dit als een kaartenhuisje in elkaar zijn gezakt. De sountrack van Ennio Morricone is redelijk inspiratieloos en het lijkt wel alsof Nichols zijn touch wat is kwijt geraakt tussen zijn begincarrière en zijn later werk.

3*

It isn't a wolf... it's a werewolf!

Een aantal jaar geleden (mijn originele stem dateerde ergens van in 2008, dus het moet van rond die periode geweest zijn) schafte mijn broer zich een Universal horror box aan. Een verzameling aan klassiekers met onder andere Dracula, Frankenstein en The Mummy maar het waren eigenlijk de 'minder bekende' films in de box die het best scoorden bij mij. Zo blijf ik The Invisible Man één van de indrukwekkendste films uit zijn tijd vinden en ook The Wolf Man stond me als erg genietbaar bij.

Recentelijk de aparte Wolf Man box aangeschaft met daarin The Wolf Man en al zijn sequels en hoog tijd dus eens om Universal's bekendste film Wolf Man (leuk detail: de boxset bevat ook Werewolf of London, een geflopte voorloper die niets met Lon Chaney en co heeft te maken) aan een herziening te onderwerpen. Een herziening die dus 10 jaar later nog altijd netjes overeind blijft staan. De transformatie is minder indrukwekkend dan de manier waarop ze zich in mijn herinnering had gevormd, maar dat neemt niet weg dat dit nog altijd een heerlijk stukje cinema is. Het plot leent zich perfect voor bovennatuurlijke gebeurtenissen (die zigeuners zitten er toch ook voor altijd iets tussen..) en de personages zijn van vlees en bloed. Mooi ook dat de Wolf Man op zich niet het grote boze kwaad is. Larry wordt verscheurd door een tweestrijd die mooi tot zijn climax komt in de mistige bossen van Wales.

Lon Chaney Jr. (hier nog gecrediteerd als Lon Chaney, wat wel eens verwarrend kan zijn omdat zijn vader er ook een indrukwekkende carrière als monstericoon heeft op nagehouden) is dan ook de perfecte keuze als de sympathieke Larry. Er is gewoon iets met die man waardoor die keer op keer dit soort personages goed vorm weet te geven. Hij wordt ook ondersteund door een aantal behoorlijke namen. Zo is de bijrol van Bela Lugosi misschien ietwat klein (Lugosi zou naar het schijnt actief gesolliciteerd hebben voor de hoofdrol maar moest het uiteindelijk met de rol van de zigeuner Bela doen) maar laat wel indruk na. Ook Claude Rains kan weinig verkeerd doen en Evelyn Ankers deelt een goede chemie met Chaney. Ook Maria Ouspenskaya, die de rol van überzigeunster speelt, is nog een goede toevoeging. Zij schijnt nog wel meer op te duiken in de sequels, ben benieuwd.

Ja, ik blijf dit toch een indrukwekkende film vinden. Sowieso doet dit soort verhalen het altijd beter in zwartwit, maar George Waggner levert een uiterst sfeervolle film af. Dat gecombineerd met een uitstekende cast zorgt er gewoon voor dat The Wolf Man na al die jaren nog één van de indrukwekkendste films in het genre is. Qua transformatietechniek is hij al voorbij gestreefd, op de andere aspecten niet.

Dikke 4*

What kind of hooker takes credit card?

De nieuwe Scorcese is voor velen altijd iets om naar uit te kijken. Ik loop weliswaar niet zo wild van de regisseur (enkel No Direction Home vind ik een echt meesterwerk), maar een tijd geleden was ik naar de Scorcese expo in Gent geweest en daar was het toch wat beginnen kriebelen om wat meer van zijn oeuvre te gaan zien. Het was mooi meegenomen dat de man ondertussen een nieuwe film in de zalen had uitgebracht en dat deze me op de koop toe ook nog eens aansprak. Plus, het feit dat de film een hoop commotie had veroorzaakt zorgde er ook voor dat ik wel eens wou weten wat voor film het was.

En The Wolf of Wall Street is uitgedraaid op een degelijke film. Compleet over the top natuurlijk, maar juist daar zit hem de kracht van dit epos. The Wolf of Wall Street klokt af op zo'n 3 uur en pakweg de eerste 2 uur dienen enkel en alleen om de excessieve levensstijl van Belfort en co in beeld te brengen. Scorcese vult deze periode in met sex, drugs en vooral veel rock & roll. Hoewel de manier waarop de werknemers van Stratton Oakmont door het leven gaan op zijn minst nogal exuberant en zelfs op sommige punten walgelijk is te noemen, heeft het wel een hypnotiserend effect. Ik wist niet goed wat ik moest te verwachten van de komedie aanduiding, maar de absurditeit van sommige scènes werken effectief nogal hard op de lachspieren. Het doorbreken van de vierde muur door (alsook de voice-over van) Belfort helpt hier regelmatig wel mee. Hier en daar wel een ietwat misplaatste scène, het zinken van het jacht en de ontploffing van het vliegtuig leken niet echt te passen in de film, maar over het algemeen erg leuk. Naar de eerste 2 uur gaat dan ook het merendeel van mijn 4* naartoe, want voor de rest blijft The Wolf of Wall Street wel een typisch rise & fall verhaaltje. Vooral de fall staat bol van de clichés en is vrij voorspelbaar te noemen. Hetgeen toch wel wat afbreuk doet aan de film.

Waarom heeft McConaughey in godsnaam zo'n kleine rol gekregen? Van de bijrollen veruit het genietbaarst en hij haalt het begin van de film compleet naar zich toe. Erg jammer dat Scorcese hier niet meer mee heeft gedaan, temeer omdat het personage van McConaughey uiteindelijk nog zo'n twee jaar lang met Belfort zou hebben samengewerkt en zelfs 25% van diens bedrijf zou hebben gekocht. Nu we eenmaal bij Belfort zijn aangekomen, dan kun je niet omheen DiCaprio. De man laat de laatste jaren de ene na de andere krachttoer zien en hij laat de feestende miljonair uit The Great Gatsby hier erg ver van zich achter. Veruit één van zijn beste rollen als je het mij vraagt. Ook Jonah Hill speelt hier als de vreemde Donnie de pannen van het dak. Sowieso is hier weinig op aan te merken qua cast. Als ik een zwakste schakel moest aanduiden, dan zou het Margot Robbie als Naomi zijn, maar zelfs die heeft nog een aantal heerlijke scènes op haar naam staan.

Scorcese en DiCaprio zouden met de woorden 'Shame on you!' zijn begroet door iemand van de Academy Awards toen ze uit een lift stapten, maar het duo heeft zich werkelijk niets om voor te schamen. Om te gaan liggen knippen in het verhaal van Belfort zou betekenen dat dit een halfbakken verfilming zou zijn en het is knap dat beiden niet zijn gebroken voor de druk van de commissie. Het feit dat ze allebei kilo's dollars hebben, is daar wel handig voor natuurlijk. Naar het schijnt zou er nog een 4 uur durende versie aankomen en als deze nog wat meer van de levensstijl van Belfort en zijn werknemers bevat, dan ben ik een tevreden man.

4*

One eye on the past and the other on the future

Aha, de nieuwe Wolverine film. De eerste plannen waren er al in 2009 maar wegens meningsverschillen en dergelijke (plus zowel Darren Aronofsky als Guilermo Del Toro die het aftrapten) heeft het een aantal jaar geduurd eer de film op het grote scherm verscheen. Vier jaar later na X-Men Origins mocht Hugh Jackman nog eens in de huid van Wolverine kruipen voor een hoofdrol en de verwachtingen waren hoog gespannen. Vooral omdat de legendarische Wolverine comics uit 1982 (Chris Claremont en Frank Miller!) functioneerde als bronmateriaal.

Maar het resultaat is maar zozo. Een groot probleem aan The Wolverine is de speelduur. Nu heb ik wel de extended versie gezien maar die scheelt nu niet zo erg veel met de gewone versie. Het moge duidelijk zijn dat 2,5 uur gewoon te lang is en wat knipwerk had geen kwaad gedaan. Dan hadden ze misschien ineens de Yashido clan op zich deftig kunnen uitwerken. Geen idee wat Mangold en co hier heeft bezield maar wanneer je zowel Kenuichio Harada als Shingen Yashida introduceert (Kenuichio is eigenlijk de bastaardszoon van Shingen) dan blijf je best ook effectief trouw aan hun origine. Zeker wanneer de originele verhaallijn eigenlijk helemaal niet moeilijk te verfilmen is en het dus compleet onnodig is om dit te gaan veranderen. Naar het einde van de film blijkt dan ook dat we met een belachelijke mengeling tussen de wapenuitrusting van Kenuichio en een futuristisch staaltje robotics van Shin (die dan weer de zoon is van Kenuichio en genoemd is naar Shingen, zijn grootvader, maar hier voor de rest niet in voorkomt) opgescheept zitten en dan had ik het echt wel gehad. Het werd echter nog erger want dan bleek dat Yashida het grote brein achter alles is... Ik vat eerlijk gezegd niet waarom Marvel dit door de vingers heeft gezien maar bon, met Iron Man 3 bleek ook al dat ze er hun hand niet voor omdraaien om hun beste personages een andere draai te geven. Hetzij op een goede of een slechte manier. Gelukkig eindigt de film nog met een geslaagde scène na de credits waar de fundering voor Days of Future Past wordt gelegd dus ik eindigde de film met een goed gevoel.

Wat ook wel leuk was, was de toevoeging van Famke Janssen als Jean Grey. Jammer genoeg was ik al gespoilerd dat ze ging voorkomen in de film maar ze had een grotere rol dan gedacht dus dat was een mooie meevaller. Ook de twee cameo's van Patrick Stewart & Ian McKellen zijn heerlijk natuurlijk maar jammer genoeg vond Mangold het dan niet meer nodig om Stan Lee er in te verwerken.. Jackman is zoals gewoonlijk de perfecte man voor Wolverine maar het is de Russische nieuwkomer Svetlana Khodchenkova die een uitstekende incarnatie is van Viper. Ik vond Sandra Hess in Nick Fury: Agent of SHIELD al erg geslaagd maar ben aangenaam verrast door Khodchenkova. Hopelijk kunnen ze die nog wat verder uitwerken via HYDRA in Captain America. Rila Fukushima en Tao Okamoto zijn redelijk als Yukio en Mariko maar daarmee is alles gezegd.

Ik heb geleerd dat je met verfilmingen van een boek/comic moet proberen om beide media apart te zien maar Marvel slaagt toch wel de bal mis. Hier had zoveel meer mee gedaan kunnen worden en ik hou mijn hart maar vast voor wat Singer met Days of Future Past gaat doen. Jackman is wederom uitstekend en de cameo's van een paar bekende koppen doen toch weer smaken naar meer.

2.5*

I believe the most rational mind can play tricks in the dark

The Woman in Black leek me eigenlijk van bij de release een interessante film te zijn. Het origineel heb ik nooit gezien maar de aanwezigheid van productiehuis Hammer zorgde toch wel voor hoge verwachtingen. Ik moet bekennen dat ik niet wist dat Hammer nog altijd voor horrorfilms zorgde (hun gloriedagen liggen toch meer in de jaren '60-'70 met onder andere de Dracula saga met de immer geweldige Christopher Lee) maar de reden waarom ik hier nog niet eerder aan was begonnen is Daniel Radcliffe.

Waarom? Goh, het is niet dat ik het een verschrikkelijke acteur vind maar het duurde toch tot de laatste Harry Potter film dat ik de indruk had dat hij zich kon bewijzen als acteur. Zeker in vergelijking met Emma Watson en Rupert Grint leek Radcliffe altijd wat achteraan te bengelen maar bon. Ik kreeg ook de indruk uit de trailer dat hij (en ik als Harry Potter fan ook) zijn alter ego nog niet goed kon loslaten en dat gevoel werd versterkt door scènes waar hij met een kaars door een donkere gang wandelt. Je begint bijna automatisch Expecto Patronum of Lumos te roepen... Het deed me dan ook deugd om te zien dat dit hem eigenlijk nog goed afgaat. Hij ziet er misschien inderdaad wat te jong uit om een vader van een jongen van 4 jaar oud te zijn maar over het algemeen weet hij geloofwaardig over te komen. Het samenspel met de jonge Misha Handley die hier de zoon van Radcliffe speelt komt ook authentiek over maar dat is misschien ook wel te wijten aan de al bestaande relatie tussen Radcliffe en Handley want in het echte leven is Radcliffe de peetvader van Handley. Wat vooral opvalt aan The Woman in Black is dat de film het eigenlijk niet moet hebben van een resem acteurs en dialoog want het grote pluspunt is toch sowieso de sfeer.

En dat zit hier wel enorm goed. Het is iets waar Watkins met Eden Lake al wist te overtuigen maar dit is gewoon erg goed en de film voelt dan ook ontzettend naargeestig, in de goede zin van het woord, aan. De aankleding van het Victoriaanse stadje voelt getrouw aan maar ook qua schrikscènes zit het vrij goed. Nu blijft de film wel redelijk cliché op dit gebied maar toch, ik ben een paar keer een halve meter omhoog geschoten. Misschien ligt het aan de aanwezigheid van Hammer maar The Woman in Black is een film die vooral erg klassiek aanvoelt. In het begin leek je naar een soort alternatieve versie van Dracula te kijken (de gelijkenis tussen Jonathan Harker en Arthur Kipps is snel gemaakt) en je kunt het verhaal zelfs cliché noemen maar uiteindelijk weet Watkins me met het einde toch aangenaam te verrassen. Dan heb ik het natuurlijk over het feit dat Arthur en zijn zoontje sterven en zodoende herenigd worden met hun vrouw/moeder. Ik vreesde eerst dat het allemaal nog een goede afloop ging hebben doordat beide personages zo achteloos naast de treinsporen staan maar Watkins neemt gelukkig de juiste beslissing. Een feelgood einde had hier in ieder geval niet gepast, al kun je dit natuurlijk ook wel als feelgood beschouwen maar dan toch op een andere manier dan ik vreesde.

Erg aangenaam verrast. Met Watkins heb je natuurlijk een goede regisseur aan het roer maar het zou niet de eerste zijn die het niveau van zijn debuut niet weet vast te houden. Radcliffe acteert degelijk en weet het Potter imago bijna over de gehele lijn af te schudden maar het is voornamelijk het sfeerbeeld dat ervoor zorgt dat The Woman in Black blijft nazinderen.

4*

There ought to be a law against fat people owning little dickie-birds

Normaal gezien was het gisteravond het plan om iets anders te gaan doen dan film kijken maar wanneer zowat heel je vriendenclub ofwel examens heeft ofwel op buitenlandse stage zit, valt er eigenlijk meteen niet meer zo bijzonder veel te doen. Ik had gisteravond echter nog zin in een korte film en dan haal ik meestal de Sherlock Holmes reeks boven. Een boxset van zo'n 5 verfilmingen die meestal een speelduur van een dik uur hebben. Ideaal dus.

Zeker omdat de reeks met The Secret Weapon mijn aandacht heeft getrokken. Ik ben zelf een vrij grote Sherlock Holmes fan (zowel qua boeken als de nieuwe reeks met de geweldige Benedict Cumberbatch) maar ik had nog nooit iets gezien van de reeks met Basil Rathbone. Soit, hoewel The Woman in Green net als The Secret Weapon blijkbaar als één van de mindere uit de reeks wordt beschouwd, vond ik het toch allemaal weer erg degelijk. Ik vind het altijd wel een beetje jammer dat het geen getrouwe boekverfilmingen zijn maar eerder een samenraapsel van een aantal elementen (zo bevat The Women in Green aspecten uit zowel The Final Problem en The Adventure of the Empty House) maar er zit een zekere kundigheid aan de reeks verbonden die me erg aanspreekt. Het interessantste hier is sowieso de climax met Moriarty die vandaag de dag nog altijd redelijk spannend aanvoelt. Je weet natuurlijk dat Holmes helemaal niet onder hypnose is (al had ik het niet zien aankomen hoe hij zich ging verweren tegen het mes van Simnell) maar de confrontatie op zich is gewoon heerlijk om te volgen.

Al is dat natuurlijk te wijten aan de kunde van Rathbone. Ik had altijd het idee dat Benedict Cumberbatch de ultieme vertolker van het personage was maar Rathbone begint toch erg dicht te komen. Hoop in ieder geval dat ik eens wat meer Holmes verfilmingen ga tegen komen op DVD want met maar 4 van de 14 films is mijn honger niet gestild. Net als Rathbone is ook Nigel Bruce weer van de partij maar dan als Watson natuurlijk. Het lijkt alsof hij deze keer meer aanwezig is in de film doordat hij eigenlijk vrij veel voor de komische noot zorgt. Zijn apathie ten opzichte van hypnose blijft bijna 70 jaar na datum nog altijd amusant. Beetje jammer dat de reeks voor de rest niet echt trouw blijft aan zijn acteurs. Zo vond ik Lionel Atwill een erg geslaagde Moriarty maar is die hier (in tegenstelling tot wat de DVD hoes beweerd) niet te zien. Het is dan ook Henry Daniell die de rol van de aartsvijand van Holmes op zich neemt maar doe doet het eigenlijk ook erg geslaagd. Niets op aan te merken dus.

De tweede Rathbone/Bruce film die ik zie maar als de reeks dit niveau weet vast te houden, dan ben ik een gelukkig man. Ze voelen weliswaar een tikkeltje verouderd aan (dat is logisch natuurlijk) maar zorgen voor een dik uur vermaak en meer moet ik gewoon niet hebben. Op naar de volgende films!

3.5*

The streets were dark with something more than night

Ik had mijn twijfels of deze Fritz Lang film wel iets voor mij ging zijn. Film Noir is sowieso al niet mijn favoriete genre maar het latere werk van Lang (onder andere Moonfleet) vond ik tot nu toe maar een schim van zijn Duitse klassiekers zoals M of Metropolis. Gelukkig stemde Fury me wat milder waardoor het toch begon te kriebelen om deze The Woman in the Window op te zetten.

En op het eerste zicht leek de film af te stevenen op hetzelfde niveau als dat van Fury en zelfs wat meer. Het plot op zich is bij vlagen wat ongeloofwaardig maar Lang weet er nog altijd wel een zekere spanning in te bouwen. De vele versprekingen van Richard zijn wat flauw alsook de gemakkelijkheid waarmee hij informatie rond het onderzoek vergaart maar de film blijft over de gehele lijn boeien en je vraagt je toch af hoe het gaat aflopen. En dan komt Lang met misschien wel het meest onbevredigende einde in de geschiedenis van de cinema af.. Ik verwachtte echt dat de film ging eindigen met Richard die zelfmoord pleegde aan de hand van de medicijnen die hij had voorgeschreven gekregen en dan blijkt het allemaal een droom te zijn? En dan komt hij in werkelijkheid Mazard en Heidt nog eens tegen als respectievelijk de man van de vestiaire en de portier.. Hoe kun je in godsnaam je eigen film zo om zeep helpen! En alsof dat nog niet genoeg was, besluit Lang ook nog eens compleet te breken met de sfeer die hij de voorgaande 95 minuten heeft opgebouwd door Richard te laten weglopen van een vrouw alsof hij in een slapstick is terecht gekomen.

Edward G. Robinson is hier overduidelijk op zijn plaats. Het begin waar hij met zijn twee vrienden mijmert over avonturen en hun vergane jeugd is sterk maar hij ontpopt helemaal wanneer hij genoodzaakt is om een lijk te gaan verstoppen. Hij maakt een evolutie naar ijskoude killer door die je pas echt voelt wanneer hij achteloos verteld dat de enige oplossing om van Heidt af te geraken, hem te vermoorden is. Zelfs de schuldgevoelens die daarna komen weet hij perfect over te brengen en in combinatie met Joan Bennett, die zich hier wel profileert als één van de beste actrices die ik tot nu ben tegen gekomen in dit genre, kan The Woman in the Window rekenen op een uitstekende cast. De bijrollen van Dan Duryea als Heidt en Arthur Loft als Mazard zijn zonder twijfel een meerwaarde.

Normaal gezien had hier gemakkelijk 4* in gezeten, misschien zelfs iets meer. Lang levert een geslaagde Noir af met de nodige genre elementen, een sublieme cast en een vlot verhaal. Alleen naar het einde toe slaagt hij compleet de bal mis. Het waarom zal een raadsel blijven al kan ik begrijpen dat de meesten zich hier verzoenen met het verzonnen (?) feit dat de studio er hier voor iets tussen zat. Het is in ieder geval onbegrijpelijk dat een regisseur zijn eigen film zo onderuit schopt.

3.5* en dat is puur voor de eerste 95 minuten

No one will ever believe we were married sober

Het is vreemd. Ik ben nog altijd niet enorm geboeid door de combinatie Hepburn - Tracy maar toch neig ik tegenwoordig meer naar hun gezamenlijke films. Van de drie films die ik tot nu toe heb gezien (Adam's Rib, Pat and Mike en The Sea of Grass) was er geen enkele bij waar ik het gevoel had: dit is nu eens echt een goede film. Al moet ik toegeven dat het precies elke keer wel beter leek te worden en met deze Woman of the Year heb ik eindelijk één van hun beste combinaties te pakken.

Woman of the Year is de eerste film waarin Hepburn en Tracy samen opdraven en de chemie spat er deze keer wel serieus af. Net zoals in Adam's Rib wordt er een poging gedaan om de relatie tussen man en vrouw uit te leggen maar het verloopt hier nog net iets vlotter. Toegegeven, de film had misschien nog iets beter kunnen scoren met een iets kortere speelduur maar het verhaal blijft boeiend genoeg. Het voelt deze keer ook een stuk frisser aan maar het valt me wel op Hepburn precies wel een hoop feministische rollen op zich neemt. Het verhaal zelf is dan ook redelijk feministisch aan maar de relatie tussen Tess en Sam blijft vermakelijk genoeg om naar te kijken. Hoewel het laatste deel van de film waar Tess het ontbijt klaarmaakt voor Sam één van de beste delen uit de film is, is dit schijnbaar niet het oorspronkelijke einde. Ik ben in ieder geval wel benieuwd geraakt hoe het dan wel was, het werd veranderd wegens tegenvallende testvertoningen, maar de beelden zouden verloren zijn. Ach, misschien vinden ze ze wel weer eens terug in één of andere stoffige kelder.

Zoals gezegd, de eerste samenwerking tussen Hepburn en Tracy en voor mij de beste tot nu toe. Oorspronkelijk was het het plan dat de goede vriend van Hepburn, George Cukor, de film zou regisseren maar Hepburn had schrik dat Tracy zich dan minder op zijn gemak zou voelen. Cukor die openlijk homo was leek haar niet meteen het type dat met Tracy over mannelijke zaken als baseball zou praten dus koos ze voor George Stevens. Cukor zou later Pat and Mike en Adam's Rib nog regisseren en goede vrienden worden met Tracy. Persoonlijk ben ik blij dat de regiestoel deze keer bij Stevens terecht kwam en niet bij Cukor want dit is in ieder geval een stuk beter dan de twee films van Cukor. Soit, dat terzijde lijkt het Tracy en Hepburn wel erg goed af te gaan. Vermakelijke combinatie in ieder geval. Vooral Tracy lijkt zich meer en meer als een kameleon te portretteren naargelang ik meer en meer films van hem zie. De film concentreert zich voornamelijk op deze twee acteurs waardoor de bijrollen maar weinig memorabel zijn.

Ik weet niet meer exact wat ik allemaal op de decoder heb zien staan maar ik heb het vermoeden dat ik heel de reeks heb liggen. Ik ben er in ieder geval niet kwaad om want met een fikse tegenvaller in het begin lijkt het nu toch de goede kant op te gaan. Ben benieuwd naar de andere films met Hepburn en Tracy.

4*