Opinions

Dat van mij is de zomer

De combinatie André Téchiné - Catherine Deneuve kon me niet helemaal bekoren in Les Temps Qui Changent en La Fille du RER. Er schuilt een zekere kwaliteit in de films, maar het leek er nooit helemaal uit te komen. Het was de vraag of Téchiné met Ma Saison Préférée deze keer wel in zijn opzet ging slagen. Aangezien ik nooit de kans zal laten liggen om Deneuve op het grote scherm, zat ik gisteren in een lekker volle (verbaast me toch altijd hoeveel volk dit soort films nog trekt) zaal in Antwerpen ongeduldig te wachten tot de film eindelijk begon. Ze hadden namelijk nogal wat problemen met het beeld en geluid..

En dit is veruit het beste dat ik tot nu toe van Téchiné heb gezien. Toegegeven, ik zit dus nog maar aan 3 stuks, maar Ma Saison Préférée mag zich voor mijn part scharen bij een aantal van de beste Franse films. Hoewel de film in zijn geheel niet foutloos is (de verhaallijn met Khadija en Anne/Nena is wat overbodig), maakt hij er hier een erg herkenbare en aandoenlijke film aan. Téchiné slaagt erin om een goede mix te maken tussen humor (onder andere Antoine die uit zijn raam springt) af te wisselen met nogal zware thematiek (onder andere een volgens sommigen incestueuze relatie tussen broer en zus) zonder ooit echt voor een richting te kiezen. Velen zijn van mening dat Emilie en Antoine seksueel tot elkaar waren aangetrokken, maar volgens mij is Antoine gewoonweg nooit opgegroeid en steekt hij al zijn gevoelens in zijn relatie met Emilie. Zowel de kinderlijke als de volwassen gevoelens. Voor meerdere interpretaties vatbaar dus. Ondertussen speelt Téchiné nog, hetzij op een ietwat cliché manier, met geslaagde sfeerbeelden (wat ziet dat landelijke Frankrijk er toch waanzinnig mooi uit) waardoor dit visueel ook erg mooi is. Het contrast tussen de rit in de sneeuw en het zomers tafelgesprek aan het einde van de film is misschien niet zo bijzonder als je het op papier leest, maar het werkte gisteravond in elk geval perfect.

Altijd handig natuurlijk als je als regisseur beroep kunt doen op een aantal klassebakken. Deneuve blijft één van mijn favoriete Franse actrices, ongetwijfeld ook de mooiste, en dit brengt ze weer met ongekende klasse. In dit soort rollen is ze toch erg goed op haar plaats. Al heeft ze hier ook wel veel te danken aan de chemie die ze met Daniel Auteuil deelt. Die twee werken elkaar echt naar een hoger niveau, maar weten ook apart stevig op beide poten te staan. Het is echter het hardst genieten wanneer ook Marthe Villalonga (Berthe, de moeder) zich met de dialogen begint te moeien. Voor mij had de film dan ook gerust rond deze 3 personages mogen gaan. Het is echter een kenmerk van Téchiné dat hij niet zo'n interessante verhaallijnen er met de haren bij sleurt, maar ook de keuze om Chiara Mastroianni (de dochter van Deneuve en Marcello Mastroianni) bij het geheel te betrekken is niet geslaagd te noemen. Niet noodzakelijk een slechte actrice, maar ze heeft overduidelijk niet alle talent van haar ouders geërfd.

Net zoals de meeste films van Téchiné is Ma Saison Préférée compleet onbekend. De film moet het stellen met maar 12 stemmen en dat mogen er gerust wel meer worden. De opdeling in hoofdstukken (nog zo'n trademark van de regisseur) is onnodig en de film is zeker niet foutloos te noemen, maar straalt een zekere kracht uit die nog lang blijft nazinderen. Uitstekende soundtrack trouwens.

4*

Kung Fu gangsters

Boxer from Shangtung is een film die al geruime tijd stof lag te verzamelen in mijn DVD kast. Meestal kijk ik mijn films 's avonds en met een speelduur van over de twee uur werd deze Shaw Brothers altijd opzij geschoven. Zonde eigenlijk want het leek me wel een interessante film maar de voorkeur ging dus uit naar iets kortere films. Althans tot vandaag want ik had een namiddag vrij en had wel zin in een Shaw Brothers film want die hebben me praktisch nog nooit teleurgesteld.

En ook nu is het weer vollenbak genieten met wat we hier voorgeschoteld krijgen. Boxer from Shangtung begint wat traag doordat er naar mijn gevoel iets teveel wordt gefocust op Ma en het verschil met Tan Sze, al werd die op mijn versie wel Tan-Tsi genoemd maar ik zal voor de gemakkelijkheid de Imdb namen aanhouden. Eenmaal Ma zich langzaamaan in the picture begint te werken bij de twee rivaliserende bendes is het hek helemaal van dam. Wat daarna volgt is een film die vooral vanwege de vechtscènes naar een hoger niveau wordt getild. Het begint al leuk met de Rus maar de massale confrontaties tussen Ma en de anderen (en de link met Kill Bill is inderdaad erg snel gemaakt) zijn dan ook heerlijk om naar te kijken. Zeker de eindconfrontatie waar Ma met een bijl in zijn buik het nog tegen talloze tegenstanders opneemt is heerlijk vermaak. Al breken Cheh Chang en Hsueh Li Pao wel wat met de sfeer van de film door er opeens wel erg veel bloed aan toe te voegen.

Wanneer je je wat verder verdiept in de wereld van de Shaw broertjes, dan is Cheh Chang een naam die je erg veel zult tegenkomen. Dit is ondertussen mijn 5e film (en dat betekent dat ik er nog erg veel heb te gaan) en die wederom op 4* eindigt. Deze keer regisseert hij echter samen met Hsueh Li Pao omdat ze met een enorme tijdsdruk zaten. Het was gebruikelijk dat een Shaw Brothers film in een maand of 2 werd opgenomen maar Boxer from Shantung moest in één maand gemaakt worden. Dit had als resultaat dat Chang s 'nachts filmde en Pao overdag. Gelukkig is er van enig verschil in stijl maar bitter weinig van te merken. Dit soort films moet het meestal hebben van de hoofdrolspeler en met Kuan Tai Chen is er wel een goede keus gemaakt. Hij heeft wat weg van Bruce Lee doordat ze dezelfde nonchalance hebben maar ook de bijrollen met onder andere David Chiang zijn erg degelijk.

Zonde dat ik dit eigenlijk weer zo lang heb laten liggen want dit is wederom een geslaagde Shaw Brothers film. Tegenwoordig zijn de films amper nog te vinden (ik ben gestrand op 12/20 films uit de collectie) en dat is jammer want dit mag er wezen. Heerlijke gevechten en een dito cast. Ik heb al slechter gezien.

4*

By the pricking of my thumbs, something wicked this way comes

Ik denk dat ik voor het eerst kennis maakte met Orson Welles via Citizen Kane. Het was een periode dat ik mij begon te interesseren voor de klassiekers en via een aflevering van The Simpsons (It's the kane from Citizen Kane!) kwam ik dus bij die film terecht. Dat viel me enorm goed mee en ik begon me meer en meer te interesseren voor Welles. Al snel volgde er een boxset met daarin Touch of Evil, The Third Man en Le Procès. Daar bleef het jammer genoeg bij want de films van Welles zijn niet zo makkelijk te vinden heb ik de indruk maar een tijd geleden toch MacBeth te pakken gekregen.

En daar had ik best wel hoge verwachtingen van want ik ben altijd al wel geïnteresseerd geweest in de verhalen van Shakespeare. Ik heb hier nog ergens een enorme klepper van een boek liggen van zo'n 3000 pagina's met daarin alle werken van de bard waar jammer genoeg nog niet aan toe gekomen om te lezen maar dat terzijde. De combinatie Welles - Shakespeare intrigeerde me dus erg hard en de verwachtingen zijn dan ook uitgekomen maar ik kan begrijpen dat dit niet voor iedereen even toegankelijk is want Welles houd de oude stijl waarin volledig in verzen wordt gepraat volledig in ere en dat zal niet iedereen kunnen waarderen vrees ik. Indertijd kwam Welles met deze film om meerdere redenen onder vuur te liggen waaronder het veranderen en toevoegen van bepaalde personages en ook het dikke Schotse accent lag er voor velen te dik op. Nonsens als je het mij vraagt want de versie die Welles voor ogen had is zonder twijfel een film geworden met een heerlijk bij vlagen episch verhaal. De opkomst en teloorgang van een persoon is sowieso al een erg interessant thema maar het wordt hier erg meeslepend meegegeven. Vooral naar het einde toe kan Welles zowel als acteur en als regisseur compleet losgaan.

Visueel is dit bij vlagen dan ook een visueel meesterwerk geworden. Opgenomen in 3 weken bij een studio die zich indertijd alleen maar concentreerde op B-Westerns voor $700,000. Er zijn er maar weinigen die er dan zouden in slagen om dit af te leveren. Het begint al met een heerlijke openingsscène waarin de 3 heksen worden voorgesteld maar Welles weet hier meteen de toon te zetten. De zwart wit beelden gecombineerd met wat stomend ijs maar het werkt perfect. Hier en daar is de film wel erg goedkoop ogend (de kroon van Macbeth bijvoorbeeld) maar over het algemeen is hier visueel redelijk weinig op aan te merken, zoals ik van Welles gewend ben. Het was niet de eerste keer dat hij regisseerde en tegelijkertijd de hoofdrol speelde, het zou ook niet de laatste keer zijn, maar dit doet hij toch weer eens uitstekend. De waanbeelden, het langzaamaan zotter worden en natuurlijk die geweldige confrontatie op het einde van de film met McDuff. Heerlijk! Leuk trouwens om een erg jonge Roddy McDowall hierin te zien verschijnen. Mocht hij niet op de openingscredits gestaan hebben, ik had hem er nooit uitgehaald. Maar sowieso zijn alle rollen hierin goed gespeeld.

Sowieso belangrijk volgens mij dat je voor de versie gaat die Welles zelf heeft bedoeld want het is hem ten voeten uit. Visueel bij wijlen indrukwekkend, het verhaal is erg sterk en de manier met de verzen is sowieso een pluspunt bij mij maar Welles en de zijnen zijn ook gewoon erg sterk. Citizen Kane blijft tot nu toe mijn favoriet maar ik ga maar eens moeite doen om de rest van zijn werk te gaan zien.

4*

Machete don't text

Machete was een film die me eigenlijk al aansprak vanaf het moment dat ik de fake trailer zag in Grindhouse. Toen waren er nog geen plannen om de film effectief te maken dus het bleef maar bij een leuke trailer. Ik was dan ook erg blij om te horen dat Rodriguez de film effectief ging verfilmen en toen bleek dat Machete in Nederland in de zalen draaide, ging ik er automatisch van uit dat die ook wel in Antwerpen ging draaien. Verkeerd gedacht dus en de film kwam hier nooit in de zalen. Vandaag de DVD dan toch gekocht, het was er nog altijd niet van gekomen en de film was uiteindelijk ook weer uit mijn gedachten gegaan. Soit, daarstraks maar ineens opgezet en wat blijkt? Machete maakt alle verwachtingen waar.

Wat eigenlijk direct al opvalt is wat voor een vreemde cast de film heeft. Dat Trejo de hoofdrol speelt, dat wist ik al en dat Robert De Niro, Jessica Alba, Steven Segal en Michelle Rodriguez een bijrol hadden was me ook al bekend maar het is dan ook erg leuk om te zien dat er nog een hele hoop meer bekende koppen voorbij komen. Zo zijn de rollen van Cheech Marin en Tom Savini, die al wel in de trailer waren te zien maar ik had niet gedacht dat ze hier terug in gingen verschijnen, erg leuk. Daar komt dan ook nog eens een sterke bijrol van Lindsay Lohan bij (in het nonnenpak!) en je hebt gewoon een heerlijke cast voor dit soort films. Veel verscheidenheid maar iedereen lijkt perfect te passen in hun rol. Vooral Danny Trejo is hier echt geniaal op dreef als Machete. De eerste keer bij mijn weten dat hij een hoofdrol mag vertolken maar hij doet het uitstekend. Ook de vrouwelijke cast is hier ontzettend goed op dreef. Aan Alba heb ik nooit zo bijster veel gevonden (alleen in Sin City is ze de moeite maar dat is wederom dankzij Robert Rodriguez) maar hier is ze ook erg sterk. Toch wordt ze grotendeels weggespeeld door een geweldige Michelle Rodriguez. Een vrouw die door veel aantrekkelijk wordt gevonden, ik vind ze af en toe toch iets teveel mannelijke trekjes hebben maar daar is hier nu eenmaal werkelijk niets van waar. Vrouwen met een eye-patch is sowieso al enorm cool en Rodriguez weet het perfect te brengen in de vorm van Shé. Blij dat mijn DVD-hoes haar op de cover heeft. De Niro is trouwens de enige die niet echt in de film lijkt te passen. Op zich nog wel een redelijke rol maar heeft imho een iets te grote klassieker status om in dit soort films op te draven, dan kwam Segal een stuk beter over. Mag ook wel eens voor een keer want voor de rest is het echt een vrij waardeloze acteur.

Visueel had ik hier trouwens wel wat meer van verwacht. In het begin lijkt Rodriguez nog alles uit de kast te halen om de film dezelfde gritty sfeer te geven als de Grindhouse films van vanouds maar eenmaal halverwege lijkt hij het allemaal maar te laten vallen en ziet de film er vrij gelikt uit. Beetje jammer wel maar gelukkig maken de kills ook wel wat goed. De hoofden vliegen in het rond en ook de machete zelf doorboort menig lichaam. Erg fijn gedaan en ook de ontploffingen zien er echt heerlijk pulp uit. Dat geldt trouwens ook voor het verhaal waar Rodriguez een paar heerlijke ideeën in verwerkt. De nudity scène van Lohan met haar moeder en Trejo is geweldig, mocht wel wat langer doorgaan, maar ook de priester rol van Marin is fantastisch (o.a. die tv's in de vorm van het kruis). Voor de rest loopt de film op zijn gemak voort en krijgen we een heleboel personages voorgeschoteld met elks hun eigen subplot. Je zou denken dat dit nogal fragmentarisch overkomt maar dat viel enorm goed mee eigenlijk. Iedereen krijgt zijn eigen time to shine en Rodriguez weet alles netjes te verdelen.

Aangename film die vooral wordt gedragen door zijn redelijk hoog what-the-fuck gehalte en een dijk van een cast. Rodriguez introduceert veel personages maar weet het allemaal nog overzichtelijk te houden en gecombineerd met de kills en de nodige humor wordt dit wel erg leuk. Ik ben in ieder geval benieuwd naar de twee vervolgen die er hopelijk nog komen. Ach, we zullen wel zien maar met één Machete ben ik ook al wel content.

4*

Didn't anybody ever tell you not to wear a dress to a gunfight?

Ik speur wel eens regelmatig wat Kringloopwinkels af en zo af en toe vind je daar eens iets onverwacht. Zo was er blijkbaar iemand die zijn DVD van Machete Kills had achter gelaten en dat laat ik natuurlijk niet liggen. Het eerste deel was erg vermakelijk, maar de slechte reviews zorgden ervoor dat mijn verwachtingen wel erg hard gedaald waren.

En eerlijk gezegd? Ik snap niet waarom dit zo hard wordt afgekraakt. Toegegeven, Machete Kills haalt zeker en vast niet het niveau van zijn voorganger (staat op moment van schrijven op 4*) maar zo'n aanfluiting is het nu ook weer niet geworden. Het probleem zit hem vooral in de inzakking wanneer Mendez uit de film verdwijnt. Heel het Voz personage werkt niet zoals het zou moeten en de vele verwijzingen naar Star Wars slagen nogal vaak de plank mis. In de trailer voor deel 3 aan het begin van de film werkt het perfect, maar Rodriguez blijft er te lang bij hangen. Voor de rest een film die eigenlijk hetzelfde doet als de eerste Machete film. De koppen rollen, lichamen worden doorkliefd en alles wordt nog eens wat gekruid met lelijke CGI en vrouwen in weinig omhullende pakjes. Hier en daar weet Rodriguez erg leuk uit de hoek te komen (de 'put on your 3D glasses' scène onder andere) en is er op zich weinig op aan te merken. Een derde deel hoeft voor mij wel niet, want Rodriguez lijkt nu al teveel te teren op running gags zoals Machete don't tweet/fail/joke/smoke/...

Trejo blijft cool. Gisteren een dubbele portie van de man gezien (in Inferno heeft hij nog een bijrol) en ik kan naar zijn tronie blijven zien. Ik was eerlijk gezegd alweer vergeten dat er 4 jaar tussen deze en de eerste Machete zit en het valt wel wat op als je het mij vraagt. Trejo begint ondertussen tegen de 70 draaien en het gaat hem allemaal niet meer zo vlot af. Net als bij de eerste film wordt er ook hier weer een heel blik van gastrollen open gedaan. Charlie Sheen (al wilt die blijkbaar nu via zijn originele naam aangesproken worden?), Sofia Vergara, Lady Gaga, Amber Heard, ... Allemaal erg leuke rolletjes in ieder geval. Ook de gimmick met El Camaleón is nog fijn trouwens. Alleen Mel Gibson vond ik minder geslaagd te noemen. Blijkbaar de eerste keer dat hij een slechterik speelt, verschiet ik eerlijk gezegd wel van, en hij mist de dreiging/gekheid die je bij dit soort personages verwacht.

Het kan goed zijn dat dit gewoon is meegevallen omdat mijn verwachtingen wel erg laag waren geworden. Dat neemt niet weg dat ik me gisteravond nog altijd goed heb geamuseerd met deze Machete Kills. Al mag het zoals gezegd hier wel bij stoppen, want Machete in Space lijkt me eerder een idee dat enkel werkt in zo'n trailer.

Nipte 3.5*

Anything I say. What a wonderful philosophy you have

Zo af en toe ontdek je toch nog een aantal films die je in de loop der jaren altijd gemist hebt. De Mad Max franchise is er eentje die al erg lang op mijn verlanglijst stond, al staat me er toch iets van bij dat ik hier ooit flarden van heb gezien, maar Fury Road was mijn eerste echte kennismaking in mijn MovieMeter periode met die gekke Max. Dat was echter ook alweer meer dan 2 jaar geleden en nu eindelijk toch eens voor gaan zitten.

Al twijfelde ik even aangezien mijn broer dit één van de slechtste films vond die hij ooit had gezien. Vreemd toch hoe smaken soms kunnen verschillen want waar hij de dialogen belachelijk slecht vond, vond ik het eigenlijk nog wel een leuk sfeertje hebben. Je merkt dat Mad Max op een laag budget is gedraaid en dat is iets dat me eigenlijk alleen stoorde bij de achtervolgingen. Dat soort versnelde beelden.. Het ziet er toch bijzonder knullig uit. Verder is dit een film die er een ietwat vreemde balans op nahoudt. Het apocalyptische tijdsbeeld is tof, dan lijkt de film te verzanden in één of ander vakantiefilmpje om dan uiteindelijk een geslaagde horror te worden. Toch knap hoe zo'n scène als de moord op Jessie en Sprog juist door het niet tonen van de moord an sich toch effectiever wordt dan wanneer Miller dit wel in beeld had gebracht. Vreemde mix dus en op de een of andere manier vormt dit allemaal wel een leuke combinatie.

Zeker omdat er ook de nodige fun van afstraalt. Mel Gibson is übercool als Max Rockatansky, weten we ook weer ineens waar Jan Verheyen zijn 'Nacht van de Wansmaak' alter ego vandaan heeft gehaald, en draagt de gehele film. Leuk ook om een wat jongere Hugh Keays-Byrne te zien, althans toch in vergelijking met Fury Road waar hij ook een grote rol in heeft. Keays-Byrne is misschien net iets te schmierend om echt angst aan te jagen (zeker die blonde streep in zijn haar ziet er zo lachwekkend uit) maar dat wordt dan wel weer opgevangen door Geoff Parry als Bubba Zanetti. Wel nog een goede rol voor Joanne Samuel trouwens als Jessie. Had verwacht dat dit echt puur een mannenfilm ging zijn, maar Samuel moet niet onderdoen voor dit al testosteron op moto's.

Heb in ieder geval zin om de volgende films eens te zien. Lijkt me tot nu toe een leuke franchise te worden, indien de films zowat hetzelfde niveau behouden. De sequel scoort gemiddeld echter heel wat hoger en dat is toch ook redelijk zeldzaam. Wat een oeuvre heeft die Miller er trouwens op nagehouden. De Mad Max reeks, een film over een varken, wat animatiefilms over pinguïns en dan zo'n tranentrekker als Lorenzo's Oil..

3.5*

I'm just here for the gasoline

Geen idee hoe het komt, maar ik slaag er maar niet in om de Mad Max delen snel achter elkaar te zien. Fury Road ben ik indertijd nog in de cinema gaan zien en dan heeft het zo'n dikke 2 jaar geduurd vooraleer ik aan het origineel begon. Die was een stuk vermakelijker dan ik in eerste instantie had verwacht, dus ik had wel zin in het vervolg. Uiteindelijk minder tijd tussen Fury Road en Mad Max gelaten, maar ik merkte dat mijn herinnering aan Mad Max langzaamaan begon te vervliegen en dat leek me een slecht gegeven aangezien de trilogie toch wel één geheel vormt.

Handig natuurlijk dat Road Warrior opent met een kleine recap van wat er in de voorganger is gebeurd. Het zet meteen de toon en het is ook wel een leuk visueel dingetje dat het beeld na de flashbacks de normale breedte krijgt. Road Warrior is een film die vaak als de beste Mad Max film wordt genoemd, in de eerste plaats ook door Mel Gibson en regisseur George Miller. Een statement waar ik het in ieder geval niet mee eens ben, want die op hol geslagen mix van genres (het apocalyptische tijdsbeeld, de switch naar een gezinnetje op vakantie en dan pure horror) uit het eerste deel is hier ver te zoeken. Het moet allemaal grootschaliger en ziet er daardoor een beetje knulliger uit. Zeker ook dat versnellen van de car chases is het grootste hekelpunt. Verder wordt er ook meer de komische kaart getrokken (die Gyro Captain is misschien wel één van de vervelendste personages aller tijden) en begint de film op den duur wat te slepen. Iets wat gelukkig wel wordt rechtgetrokken door een uitstekende climax, maar qua sfeer en plot was de voorganger beter.

De doorbraak voor Mel Gibson en terecht, want hij zet hier misschien wel één van de meest iconische personages uit de geschiedenis van film neer. Gibson was sowieso al übercool in het eerste deel, maar hij komt nu zowaar nog beter tot zijn recht. Vernon Wells is best nog een leuke slechterik, maar het imposante van Kjell Nilsson komt minder goed uit de verf. Jammer ook dat Miller het oorspronkelijke idee dat Humungus eigenlijk Jim Goose uit de eerste Mad Max film was heeft laten varen, had toch iets meer diepgang aan het personage gegeven. Verder nog wel een paar leuke bijrollen (zonde eigenlijk dat Virginia Hey als Warrior Woman wat onderbelicht blijft) die de boel wat opfleuren.

Tof om eens gezien te hebben, vooral ook omdat Miller beseft dat hij dit soort nonsens niet te lang moet laten doorgaan, maar ik had hier toch wel wat meer van verwacht. Ben benieuwd naar Beyond Thunderdome, maar Road Warrior vind ik tot nu toe de zwakste in de Mad Max reeks. Al is en blijft Gibson hier wel erg cool.

3*

Two men enter, one man leave

Met Mad Max beyond Thunderdome ben ik eindelijk aan het einde van de franchise gekomen. Niet dat dit de laatste film in de reeks is, in 2015 bracht regisseur George Miller nog Mad Max Fury Road uit, maar het was wel de laatste film van de vier die ik nog moest zien. Tot nu toe een vermakelijke doch ietwat overgewaardeerde franchise en ik was wel benieuwd wat dit nog ging brengen. De grootste verrassing kwam al snel doordat ik dacht dat dit met Grace Jones was, maar het blijkt Tina Turner te zijn.

Jones doet natuurlijk mee in Conan the Destroyer dus waarschijnlijk vandaar de verwarring. Ik had al eerder gehoord dat Mad Max beyond Thunderdome als het minste deel in de reeks wordt beschouwd en in het eerste halfuur is daar weinig van te merken. De setting van Bartertown is geweldig, Master-Blaster is een geweldig duo en je voelt gewoon de lucht knetteren wanneer gekke Max het opneemt tegen de imposante Master-Blaster. De vechtscène op zich is ook nog heerlijk en het is dan ook zo ontzettend jammer dat dit nadien als een kaartenhuis in elkaar stuikt. Max wordt opeens de babysitter van een stel vervelende kinderen en hoewel de confrontatie in Bartertown het geheel nog wat terug op niveau trekt, is het toch enorm straf hoe groot het verschil tussen beide delen is. Daar blijkt echter wel een verklaring voor te zijn doordat Byron Kennedy, producent en goede vriend van Miller, overleed in een helikoptercrash naar aanleiding van de film.

Miller verloor daarop zijn interesse in het project en vandaar dus de aanwezigheid van George Ogilvie als tweede regisseur en naar het schijnt was Ogilvie verantwoordelijk voor de scènes met focus op het verhaal en Miller voor de actiescènes. Dat Miller nu geen begenadigd verhalenverteller is, dat had ik al wel door met de andere delen, maar Ogilvie brengt er zowaar nog minder van terecht. Een soort van rehash van Lord of the Flies en het is ook maar goed dat Mel Gibson nog terugkeert als de immer coole Mad Max, al wordt het hier eerder een Kindergarten Cop. Ook aangenaam verrast door Tina Turner trouwens die hier een fijne slechterik speelt. Inclusief toffe soundtrack, want iedereen kent wel het aanstekelijke We Don't Need Another Hero.

De scènes in Bartertown zijn geweldig, het eerste deel is misschien het beste wat de Mad Max franchise heeft te bieden, maar eenmaal de switch naar de kinderen is gemaakt.. Pfoeh, zelden een film zo om zeep zien gaan. Toch zonde eigenlijk, want de Mel Gibson Mad Max reeks verdiende misschien wel een mooiere afsluiter.

2.5*

Oh what a day, what a lovely day!

In een ver verleden heb ik wel eens iets van Mad Max zien passeren. Ik kan me niet herinneren of ik ze effectief alle drie heb gezien, maar het was in ieder geval wel voor mijn MovieMeter periode dus je kan wel stellen dat de films niet meer fris in het geheugen zitten. Ik was nog aan het twijfelen om de franchise eens te herzien naar aanleiding van deze Fury Road, maar aangezien dit geen directe sequel ging zijn ben ik toch maar van dat plan afgestapt.

Dit kun je volgens mij dan ook perfect kijken zonder iets van Mad Max te weten, want je mist waarschijnlijk gewoon enkele details. Details die bovendien weinig nut hebben aangezien George Miller zich in het vierde deel uit de reeks laat verleiden tot één gigantische achtervolging met maar weinig rustpunten. Klinkt goed, maar het enige probleem is dat de film op den duur nogal repetitief wordt. Weer eens een achtervolging in de woestijn, weer eens wat speren die worden geworpen, weer eens de gitarist die wat op zijn gitaar ligt te klooien, ... Even lijkt het een andere richting uit te gaan wanneer Max en de zijnen bij hun eindbestemming aankomen, maar dan besluiten ze gewoon terug te keren en krijgen we nog meer van hetzelfde. Bizar eigenlijk hoe snel ze terug in de citadel geraken. Hun vlucht uit de citadel duurt anderhalf uur, hun terugkeer 10 minuten ofzo.

Actie ziet er indrukwekkend uit en blijft op zich ook wel de gehele tijd boeien, maar af en toe loopt het toch serieus mis. Ik heb absoluut geen probleem met dit soort kleurrijke figuren, maar Miller gaat iets te vaak er wat over met idiote passanten zoals de gitarist. Immortan Joe komt nog het beste tot zijn recht, maar Bullet Farmer bijvoorbeeld is kleurloos. Verder is dit ook een film die vooral tot zijn recht komt in de cinema en waarschijnlijk lager was beoordeeld mocht ik hem thuis hebben gezien. Gelukkig wel de 2D versie kunnen zien, de 3D lijkt me ook hier weer eens compleet nutteloos. Heb denk ik maar 1 scène zien passeren die iet of wat effect zou hebben in 3D. Wat echter nog het meeste opvalt aan deze Mad Max is hoe onze geliefde held wordt gedegradeerd tot een simpele bijrol. Het is Charlize Theron als Furiosa die het laken volledig naar zich toe trekt en Tom Hardy stond erbij en keek ernaar.

Goh, ik ga niet zeggen dat ik me verveeld heb tijdens de twee uur, maar ik had eerlijk gezegd toch wel net iets meer verwacht. Ben sowieso al geen enorme actie junkie, maar het grootste euvel is de inwisselbaarheid van de scènes. Het ziet er allemaal wel knap uit, maar laat me een fragment zien en ik zou je niet kunnen zeggen of het zich nu in het begin, in het midden of op het einde van de film afspeelt.

Kleine 3.5*

Kowalski, we'll be rich! The rules of physics don't apply to us!

December is altijd de maand ten huize Metalfist wanneer er bijzonder veel recente films worden gezien. Ik doe dit om een deftige top 10 van 20xx te kunnen maken want het lukt me niet altijd om door het jaar zelf veel recent werk te zien. Van dit derde deel in de Madagascar trilogie verwachtte ik eigenlijk niet bijzonder veel maar de andere delen waren wel leuk om eens te zien dus ik hoopte op een amusante avond.

En dat is het zeker en vast geworden, meer zelfs want Madagascar 3 overtreft mijn hoogste verwachtingen. Dat is vooral te wijten aan de heerlijke vaart die in dit 3e deel wordt aangehouden waardoor de film nooit lijkt in te zakken. Vrij korte speelduur ook (je hebt pakweg 10 minuten eindcredits dus hou je zo'n dikke 80 minuten over) maar het is vanaf de eerste minuten een ware rollercoaster. De achtervolging van de bende door Dubois met als setting alle hoeken en spleten van heel het stadje maar natuurlijk ook de hele circus voorstelling is erg amusant te noemen. Het verhaal is wederom vrij beperkt, het verbaasde me dan ook dat ze de terugkeer naar New York hebben kunnen rekken tot in het derde deel, maar het zijn dan ook de vele personages die er hier een kleurrijk feest van maken. De toevoeging van het circus is een geslaagde zet maar het vreemde is dan ook dat de grote fun eigenlijk aan de bijrollen is te wijten en niet aan het groepje vrienden uit de Zoo. Alex, Marty, Melman en Gloria hebben natuurlijk ook wel hun leuke momenten maar in imho wordt de show toch gestolen door King Julien, de apen en het groepje pinguïns. En hoewel ik dit derde deel wel kon waarderen, lijkt het me wel nodig om er nu mee op te houden want volgens mij hebben ze nu echt wel alles eruit gehaald wat mogelijk was.

Qua visuele vormgeving ben ik niet zo'n enorme fan van Dreamworks. Vroeger was ik er nog wel voor te vinden maar de Madagascar reeks valt vooral op door zijn gebrek aan enige beweging. Zo zijn de manen van Alex doorheen heel de film onbeweeglijk en liet Pixar met Brave zien hoe je succesvol een beer moet animeren. Ik neigde eerlijk gezegd dan ook naar een puntenaftrek op dit gebied want anno 2012 moet je wel met wat beters afkomen maar gelukkig wordt de boel nog gered dankzij de circus voorstelling. Niet in 3D gezien, heb echt een hekel aan die hype gekregen en ik weiger er voor bij te betalen, maar volgens mij zou dit wel één van de betere adaptaties kunnen zijn. De climax schreeuwt om 3D maar weet gelukkig ook nog genoeg te overtuigen in 2D. Erg geslaagde stemmencast trouwens. De grote namen uit de vorige films komen terug waar alleen Ben Stiller nog altijd niet zo geslaagd van is (Chris Rock daarentegen!) maar ook een aantal nieuwkomers zoals Frances McDormand en Bryan Cranston doen het goed. Onvoorstelbaar eigenlijk in hoeveel films Cranston de laatste tijd komt opdraven, Breaking Bad heeft hem zeker geen windeieren gelegd.

Een vreemde soundtrack bij wijlen maar gelukkig drukt het geen storende stempel op de film. Ik moet deel 1 nog eens herzien maar voor mij is dit de beste uit de reeks en overtreft hij sowieso het 2e deel. De stemmencast blijft sterk maar de vele actie en kleurrijke sets maken het geheel af. Een stuk beter dan ik had verwacht maar het blijft jammer van de soms teleurstellende animatie.

Kleine 4*

Still together. Still lost!

Het eerste deel van Madagascar heb ik lang, lang geleden al eens gezien. Die film viel me toen goed mee maar op een vervolg zat ik niet noodzakelijk te wachten. Gisteravond wou ik eigenlijk Mission Galactica: The Cylon Attack (1978) zien maar omdat ik alleen maar een Hongaarse audiotrack kon selecteren was ik gedwongen om iets anders te zoeken. Het werd deze Escape 2 Africa.

Volgens mij is deze sequel niet noodzakelijk beter dan het eerste deel maar zeker en vast ook niet slechter. De film voelt nogal vaak aan als een rip-off van de Lion King maar echt storen doet het niet want we krijgen een vermakelijk verhaaltje voorgeschoteld. De meeste grappen zijn geslaagd maar het zijn vooral de pinguins en King Julien die de show stelen. Het plot heeft dan ook niet al te veel om handen, dan was de Lion King toch beter, maar dankzij de randpersonages blijft het wel allemaal vermakelijk. Natuurlijk zitten er weer tal van clichés in en wijze levenslessen maar het is en blijft natuurlijk een tekenfilm. Je kunt moeilijk verwachten dat je een echt beeld van Afrika krijgt voorgeschoteld. Visueel valt het ook allemaal wel goed mee. Persoonlijk ben ik meer voor de oude vertrouwde Disney tekenstijl à la Alladin, de Aristokatten, Lion King en vele andere films waar ik mee ben opgegroeid maar ik moet toegeven dat het hier ook allemaal wel netjes overkomt. Natuurlijk is het jammer dat de manen van Alex nooit bewegen en dat het allemaal digitaal moet tegenwoordig maar het heeft wel iets, al zal het nooit de charme van weleer halen. Hmm, nu klink ik wel erg oud precies...

Een animatiefilm valt of staat met twee factoren. Het eerste is de visuele stijl die hier wel vermakelijk is maar het tweede is de manier waarop de personages worden ingesproken. Het één kan bijna niet zonder het ander en wanneer de stemmen rotslecht zijn, laat je de visuele pracht ook al gemakkelijk vallen. Gelukkig kent dit 2e deel op het onverwachte succes dat deel 1 was genoeg sterke stemacteurs. Pluspunt is al het feit dat de originele cast uit deel 1 weer van de partij is. Ben Stiller is wat de minste in zijn rol van Alex. Het probleem is dat hij een nogal kenmerkend stemgeluid heeft waardoor ik constant aan films als Meet the Fockers of Dodgeball moest denken. Schwimmer heeft eenzelfde probleem maar vreemd genoeg is het totaal niet storend. Misschien ligt het eraan dat zijn personage van Melman wel redelijk dicht in de buurt komt van Ross uit Friends waardoor het me niet irriteert. Chris Rock is fantastisch als Marty en de vele andere zebra's maar ook Jada Pinkett Smith is de moeite waard in haar rol van Gloria. Toch wordt de rol gestolen door de bijrollen. Sacha Baron Cohen gooit zijn Borat, Ali G en een zak vol andere typetjes buiten en geeft een hilarische stem aan King Julien. Elke keer weer hilarisch wanneer hij in beeld is. Een tijd geleden heb ik eens een Nederlandse versie van de spin-off 'De Pinguïns van Madagaskar' gezien maar die stem is toch bijlange na niet zo goed als die van Cohen. Alec Baldwin doet het ook erg goed als Makunga, een stem die er nogal gemakkelijk is te herkennen mede door het feit dat Makunga wel echt hard op de Baldwin broertjes lijkt. Will i Am past op zich wel goed bij Moto Moto maar het is een personage dat me niet echt boeide waardoor ik hem al snel ook niet echt boeiend vond. Wel leuk om Fergie ook nog eens even te horen. Qua muziek boeit het me totaal niet wat ze maakt maar sinds Nine heb ik wel ergens een zwak voor haar.

Hier en daar een verwijzing naar een klassieker die wel leuk zijn om te spotten. De personages zijn leuk, al stelen de bijrollen de show, maar visueel is het net ietsje minder dan de vroegere animatiefilms. Ik zei het al, niet beter dan het eerste deel maar zeker ook niet slechter.

3.5*

Is that a gun in your pocket, or are you just glad to see me?

Ik noem mezelf een liefhebber van het oude Hollywood en toch is Mae West iemand die al die jaren tussen de mazen van het net is geglipt. Ik heb nochtans ook nog een biografie over de dame in kwestie in de kast staan: The Queen of Camp door Marybeth Hamilton maar ook daar nog nooit aan begonnen. Dan maar eens met een documentaire starten om eindelijk eens wat meer te komen over deze toch vaak beruchte actrice. Geen idee wat ik exact moest verwachten aangezien West zelf al meer dan 40 jaar geleden overleden is.

Het resultaat is een documentaire die dan ook uit talloze filmfragmenten bestaat. Langs de ene kant vind ik dat een goede zet, het geeft toch net dat beetje meer kracht aan de statements die soms over West worden gemaakt maar langs de andere kant voelt het wel een beetje goedkoop aan. Geen idee of het in de langere variant van American Masters beter gedoseerd is of dat er daar ook zoveel filmfragmenten worden getoond. Gelukkig blijft (naar wat ik vermoed toch) de bedoeling van de documentaire wel overeind staan: je krijgt zin om een aantal van die films op te zoeken. Nooit geweten dat ze een film met Cary Grant heeft gemaakt en zeker die pre-Hays Code films zien er eigenlijk wel erg fijn uit. Kan me voorstellen dat dat indertijd flink wat commotie moet hebben veroorzaakt maar zoals Margaret Cho het mooi samenvat: Of course people flocked to see it. There were lines outside the theater every time someone condemned it for being too dirty. Qua floating heads ook wel wat wisselend trouwens. Ik fronste even de wenkbrauwen bij onder andere Ringo Starr maar die heeft uiteindelijk zijn meerwaarde aangezien die nog met West in een film heeft meegespeeld.

Zo'n Dita Von Teese daarentegen vind ik dan wat minder geslaagd. Oké, ook iemand die wel in dat vaudeville/burlesque wereldje thuishoort waar West ook onderdeel van was maar voor mij is dat niet voldoende om je plaatsje in zo'n documentaire te verdedigen. Neen, dan zag ik liever bijvoorbeeld biografe Marybeth Hamilton verschijnen, krijg meteen al zin om aan haar biografie over West te starten. Zoals gewoonlijk nog ruimte voor een halfje extra moest ik dit ooit in zijn volledige lengte te pakken krijgen.

3*

Onderschatte operaverfilming

Ik heb me nog maar één keer eerder aan een opera gewaagd en dat was Monty Python's He's not the Messiah, He's a Very Naughty Boy. Dat viel dik tegen (zeker als Python fan) en ik vermoedde dat mijn eerste kennismaking tegelijkertijd de laatste ging zijn. Althans, dat dacht ik tot ik gisteren deze The Magic Flute in een 3-Disc Edition zag liggen voor de spotprijs van 1,99 (!) euro. Ik waagde de gok en zette de film daarjuist op met niet bijzonder hoge verwachtingen.

Want ik ken maar bitter weinig van opera. Mozart ken ik natuurlijk wel en ook de titel Zauberflöte zei me vaag wel ergens iets maar als je me een paar uur geleden had gevraagd waarover dit stuk ging, dan had ik je het antwoord schuldig moeten blijven. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben bij vlagen werkelijk weggeblazen door wat Brannagh hier op het scherm tovert. Ik ken hem alleen maar van zijn recente Marvel verfilming, Thor, maar hiermee bewijst hij dat hij sowieso een regisseur is om in het oog te houden. Ben ook wel benieuwd geraakt naar zijn Shakespeare verfilmingen maar bon, ik ben aan het afdwalen. Brannagh kiest ervoor om de saga van de toverfluit in een hedendaags jasje te steken door het begin te laten afspelen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Interessante keuze maar de film komt pas echt op gang wanneer we in de fantasiewereld terecht komen. The Magic Flute bevat maar weinig echt gesproken dialoog en gebruikt dus alleen maar muziek als communicatiemiddel maar het werkt perfect. Een aantal jaar geleden heb ik me eens aan Les Parapluies de Cherbourg gewaagd waar ook werkelijk alles in gezongen wordt maar dan komt het hier een stuk beter tot zijn recht. Geen idee of Brannagh trouw blijft aan het oorspronkelijke verhaal maar het is in ieder geval boeiend genoeg om naar te blijven kijken. Hier en daar kent het plot in zijn lange speelduur een inzakking maar nergens erg genoeg om de film af te zetten.

Visueel is dit redelijk indrukwekkend en tegelijkertijd ook spuuglelijk. Dat komt omdat er voor gekozen is om heel de film in een studio te schieten waardoor werkelijk alles bijna CGI is. Dit resulteert soms in erg mooie scènes (kreeg af en toe een Pushing Daisies gevoel en dat is altijd leuk) maar soms ook in kitsch van de bovenste plank. Vooral naar het einde toe (het laatste shot...) gaat de regisseur nogal de mist in. Waar de film vooral in verrast is in het uitstekende gebruik van de Engelse taal. Zoals je wel kunt afleiden uit de originele titel, Zauberflöte, is de opera oorspronkelijk in het Duits geschreven. Voor de Engelse versie kwam er echter niemand anders dan de immers geweldige Stephen Fry op de proppen en die levert hier gewoon uitstekend werk. De vertalingen werken perfect, nergens voelt er iets geforceerd aan en daar zit de kracht voor het merendeel van de film. Veel is ook te wijten aan een uitmuntende cast die uitsluitend bestaat uit mensen uit de operawereld. Geen acteurs dus die later gedubt werden maar mensen die hun plaatsje in die wereld al hebben veroverd. En het is bijna nodeloos om te zeggen maar ze doen het uitstekend.

Zoals gezegd was ik hier met bijzonder veel verwachtingen aan begonnen maar om de een of andere reden trok dit me erg aan. The Magic Flute is bij vlagen erg lelijk om daarna af te wisselen met erg mooie beelden maar het is voornamelijk het interessante verhaal en de goede uitvoering ervan die ervoor zorgt dat dit de moeite waard is.

3.5*

Not even caring, 'cause they're having a good time

Zo af en toe kan je eens een fijne vondst doen in een plaats waar je het niet verwacht. Zo dacht ik dat Mediamarkt nu wel de laatste winkel was waar ik ooit een DVD ging vinden over Ken Kesey's trip in de jaren '60 met de Merry Pranksters. Het was een reis die me al wel langer bekend was (onder andere de Acid Tests komen ten sprake in Grateful Dead drummer Bill Kreutzmann's recent uitgekomen biografie Deal) en de DVD een tijd geleden eens meegenomen. Ik was toen van plan om dit meteen op te zetten, maar het heeft even geduurd vooraleer ik echt in de juiste stemming was

Had wel iets meer beelden van The Dead zelf verwacht aangezien die toch als huisband optraden maar bon, ze zijn vaak te horen in de soundtrack en dat is toch ook al iets. Verder is dit gewoon één heerlijke trip die eigenlijk vooral visueel ook nog goed in elkaar steekt. Kan me voorstellen dat het synchroniseren van beeld en geluid sowieso al geen gemakkelijk kunstje was, maar regisseurs Alison Ellwood en Alex Gibney doen hun best om hier echt de jaren '60 vibe van te doen afstralen qua editing en montage. Het resulteert in een erg fijne trip in ieder geval en eentje die ook over de gehele lijn blijft boeien. Enige voorkennis van het onderwerp lijkt me wel gewenst trouwens. Daarvoor hoef je niet perse het boek On the Road van Jack Kerouac of Tom Wolfe's The Electric Kool-Aid Acid Test te hebben gelezen, maar het helpt wel als de meeste namen op de een of andere manier toch een belletje doen rinkelen. Zeker in het begin is het een nogal druk gedoe van persoon X heeft nickname Y gekregen enzovoort.

Veel archiefmateriaal dus en je zou denken dat het kijken naar een stel mensen die knetterstoned zijn op den duur wat zou beginnen vervelen. Niets blijkt minder waar te zijn omdat er toch op een zekere manier een lijn inzit. Zelf zou ik het nog geen dag hebben volgehouden op de bus volgens mij (het deed me eigenlijk deugd om te zien dat dat zelfs voor een aantal mensen op de bus zelf ook gold) en je voelt de spanning wanneer ze dichter en dichter bij New York gaan aankomen. Dan lijkt het even alsof alles als een kaartenhuis gaat instorten, maar dat wordt nog handig opgevangen door wat meer te focussen op Kesey. Het eindshot van de bus die ondertussen ergens compleet verwaarloosd in een bos staat te verkommeren is de perfecte afsluiter.

Heel wat eenvoudiger te behappen dan ik in eerste instantie had verwacht/gedacht. Het drugswereldje is iets dat nogal ver van me af staat en als jaren '90 kind staan de swinging sixties nu ook niet bepaald vers in mijn geheugen gegrift en toch blijft dit boeien. Blijft toch een fascinerende periode als je het mij vraagt met types als Allan Ginsberg en Neal Cassady.

4*

Magical Maestro is naar het schijnt de enige cartoon van Tex Avery die geselecteerd werd voor het United States National Film Registry om te restaureren en bij te houden voor het nageslacht. Een toffe short, dat wel, maar ik snap niet meteen waarom net de keuze op deze short is gevallen. Een Spike/Butch cartoon zonder Droopy (die werden in deze periode toch vaak bij elkaar gezet) waarin een bekende operazanger vlak voor hij moet optreden een goochelaar schoffeert en de rest kun je wel voorspellen. Een short waar tegenwoordig ook serieus in geknipt is (onder andere een blackface grap en het stereotiep voorstellen van Aziaten) maar vooral die “haar op het scherm” grap is erg leuk.

3.5*

So far, so good

Altijd fijn om ergens in het buitenland een cinema te ontdekken die originele versies van films vertoont. Ik had het in Duitsland nochtans niet verwacht omdat het toch een cultuur is dat met de regelmaat van de klok films dubt, maar in Stuttgart heb je Cinema Corso (een cinema met 2 zaaltjes waar zo’n 8 films gespeeld kunnen worden) en daar ging gisteravond deze Magnificent Seven in première. Verwachtte niet echt al te veel volk, wat ook het geval was, dus op goed geluk eens naartoe geslenterd.

Wel belachelijk trouwens dat dit The Magnificent Seven wordt genoemd. De producers hebben waarschijnlijk de titel geleend doordat ze goed genoeg weten dat het mopperen van de fanboys voor publiciteit zal zorgen (er bestaat namelijk niet zoiets als slechte reclame) want met zowel de Kurosawa versie als die van John Sturges heeft dit niet veel te maken, het is meer een nieuwe film over een stadje dat wordt geterroriseerd en waar een kleine groep het tegen de grote slechterik gaat opnemen. Soit, op zich wel degelijk gemaakt enzo maar het mist precies wel wat zijn eigen smoelwerk. De film volgt de vertrouwde paden (het rekruteren, de strubbelingen, de dood van een paar van de Seven) en is ook enorm politiek correct te noemen. Het is namelijk een erg multiculturele bende, onze Seven. Stoort dat? Verre van natuurlijk omdat het belangrijkste de invulling van de rollen is.

Daar zijn best wel grote namen voor gekozen en die doen het allemaal best wel behoorlijk. Denzel Washington speelt zijn vertrouwde Denzel rol en Chris Pratt zorgt nog voor een streepje humor doorheen de film. Wat echter de bedoeling was van Vincent D'Onofrio, ik zou het nog altijd niet weten. Hij is best wel episch in Daredevil als de imposante Fisk, maar hier zet hij één of ander belachelijk stemmetje op en weet hij nergens te overtuigen. Het pijnlijkste is dan nog zijn sterfscène, die is gewoon lachwekkend. Ethan Hawke en Byung-hun Lee vormen trouwens nog wel een leuk duo, mogen wel eens meer samen in een film optreden. Tussen al dit mannelijk geweld zit er ook nog één vrouw en dat is Haley Bennett. Die houdt zich nog vrij goed staande tussen die liters testosteron.

Goh, op zich wel een vermakelijk filmpje dat degelijk gemaakt is. Het is echter de zoveelste keer dat dit plotje uit de kast wordt gehaald en de film mist zijn eigen identiteit. De film weet dan ook nergens te verrassen, maar toch was het nog een vermakelijke avond. Kan me echter perfect voorstellen dat dit na een tijd ergens tussen de 2.9* – 3* balanceert.

3.5*

Belmondo goes Bond

Ik was al langer van plan om eens iets van Jean-Paul Belmondo te zien maar Franse films zijn toch zo verdomd lastig (goedkoop) te vinden, zelfs in een land waar de helft Frans spreekt. Downloaden is ook geen optie (er is praktisch nooit deftige ondertiteling te vinden, althans toch niet van dit soort oude films) maar gelukkig kon ik deze film en Le Solitaire op een rommelmarkt op de kop tikken. Op VHS weliswaar maar voor 10 cent per stuk kun je niet staan sukkelen natuurlijk. Toch wel redelijk benieuwd dus gisteren maar eens opgezet.

En dit kan in ieder geval wel tellen als opener. De score hier op MovieMeter deed me een niet al te geweldige film verwachten (score stond op 2,98) maar Le Magnifique is een erg vermakelijke film geworden. Dat komt voornamelijk door het originele uitgangspunt waar de lotgevallen van een James Bond figuur met het echte leven van zijn schrijver wordt gemixt. Zijn mooie buurvrouw is de femme fatale, zijn uitgever is de slechterik van dienst en types zoals de loodgieter fungeren als handlanger. Het is dan ook zonde dat de film op zich net iets te lang duurt en dat de gimmick uitgewerkt geraakt. Het einde, wanneer Christine half stoned en bezopen op het feestje terecht komt, voelt dan ook wat geforceerd aan doordat het op zich ook niet helemaal in de lijn van de film past. Christine komt nogal abrupt tot de conclusie dat ze eigenlijk iets voor François voelt en ik miste gewoon iets. Al lijkt het me sowieso al wel moeilijk om aan dit toch wel absurde verhaal een geslaagd einde te breien. Zonde eigenlijk want voor de rest heb ik de hele tijd met een grote smile op mijn gezicht gezeten.

Maar dat is dan weer te danken aan de geweldige Jean-Paul Belmondo. Zoals gezegd is dit de eerste keer dat ik hem in een film zie, althans toch bewust, dus ik heb geen idee hoe hij voor de rest is maar de rol van Bob Saint-Clair is hem werkelijk op het lijf geschreven. Zijn komische timing is geniaal te noemen maar tegelijkertijd weet hij ook de flair van de geheim agent perfect te benaderen. En dan heeft hij nog eens Jacqueline Bisset als tegenspeelster! Een tijd geleden La Nuit Américaine van François Truffaut gezien en daar viel ze me al meteen op maar hier is ze zowaar nog bekoorlijker, iets wat ik absoluut niet voor mogelijk hield. Zowel als buurvrouw is ze geslaagd maar ook haar rol als femme fatale weet ze erg vermakelijk te spelen. De wisselwerking met Belmondo gaat dan ook enorm goed en zorgt voor een handvol leuke scènes. Qua bijrollen stelt dit op zich niet veel voor doordat alle aandacht naar de tandem Bisset en Belmondo gaat maar de rol van Vittorio Caprioli was maar zozo. Als Karpoff (in het Saint-Clair verhaal dus) is hij geslaagd maar zijn typetje als uitgever werkte me op het einde meer op het systeem dan wat anders.

Eerste kennismaking met Belmondo maar ik weet nu al dat ik er werk van ga maken om eens wat meer van de acteur te gaan zien. Het verbaast me eerlijk gezegd dat hij nog leeft (en acteert!) maar bon, als al zijn rollen zoals deze zijn dan mag hij voor mij eeuwig blijven doorgaan. De mooie Bisset blijft ook nog altijd een ware streling voor het oog en ik heb me in ieder geval goed geamuseerd met deze Le Magnifique, alleen zonde van het einde.

Dikke 3.5*

Why are frogs falling from the sky?

Magnolia is zo'n film die je ooit eens in je leven gezien moet hebben. Althans, dat heb ik toch al meermaals gehoord toen ik eens tegen vrienden zei dat ik de film nog nooit had gezien. Ik heb de film indertijd dan ook gekocht in de Quality Film Collection uitgave (met extra film bij) en sindsdien stond hij dus netjes in mijn kast want 3 uur film, je zet het niet altijd even snel op. Vandaag dan eindelijk eens tijd vrijgemaakt en die 3 uur leken wel een serieus pak langer te duren.

Zeker het laatste uur is er teveel aan en dat is jammer want als de film op zo'n 2 uur had afgeklokt, dan had er sowieso een hogere score in gezeten. Tot op dat punt was er sprake van een heerlijke opbouw (Donnie die zijn liefde verklaart aan de barman, Frank die staat te twijfelen aan de telefoon of hij nu wel of niet terug contact wilt met zijn vader, Jim die zijn wapen is kwijtgeraakt, ...) maar dan kabbelt de film gewoon verder en dan vallen er op eens kikkers uit de lucht. Ja, gewoon een hele hoop rubberen kikkers en vanaf dan had ik het echt wel gehad. Gelukkig duurde de film dan niet meer zo lang maar het was de spreekwoordelijke druppel. Zonde eigenlijk want de opening met de urban legends deed me hopen op een heerlijke film. Vooral ook omdat de meeste verhaallijnen me wel konden boeien. De ene wel meer dan de andere natuurlijk want zo vond ik het hele stuk rond Donnie niet echt passen terwijl de hedendaagse versie in de vorm van Stanley wel erg geslaagd was. Wel leuk om de vele connecties tussen de verschillende personages te ontdekken. Volgens mij heb ik er nog wel een hoop gemist (net zoals met de verwijzingen naar de bijbel) maar het zorgde wel nog voor een leuk tijdverdrijf.

Uiteindelijk toch nog een voldoende vanwege een uitmuntende cast. Het is pas mijn tweede Anderson film, de andere is Punch Drunk Love, maar het was me al opgevallen dat acteurs onder zijn regie wel eens compleet anders uit de hoek komen. Zo ook met Tom Cruise die hier een vrij atypische rol speelt maar dat wel erg degelijk doet. Het is echter Julianne Moore die mij compleet wist weg te blazen in haar performance als Linda Partridge, de vrouw van de dodelijk zieke Earl Partridge. Ik ben haar al wel eens een aantal keer tegen gekomen in films maar hier is ze wel enorm sterk bezig, hands down de beste rol die ik tot nu toe van haar heb gezien. Veel bekende acteurs ook nog in de bijrollen en één daarvan is John C. Reilly. Ik associeerde hem eigenlijk altijd met vrij flauwe komedies maar ik begin meer en meer fan van hem te worden doordat hij dit toch wel sterk weet te spelen. Zeker in samenspel met Melora Walters die Claudia speelt is het echt genieten.

Een film die door menig filmfan vol lof wordt beoordeeld maar eerlijk gezegd, ik zie het niet. Magnolia zit op zich wel leuk in elkaar maar duurt veel te lang en de miniclimax op ongeveer 2 uur is een stuk beter dan de uiteindelijke apotheose. Niet echt fan van maar de uitstekende cast maakt erg veel goed, het is echter niet genoeg.

2.5*

A man's got to know his limitations

Na gisteren het fantastische eerste deel te hebben gezien was het vandaag aan deel twee in de reeks. Ik hoef denk ik niet te vertellen dat de verwachtingen redelijk hoog gespannen waren.

Clint Eastwood is nog altijd ijzersterk als Dirty Harry Callahan, zijn manier van praten, lopen, ... Het past gewoon allemaal perfect bij zijn personage. De rest van de rollen werden eigenlijk ook wel mooi ingevuld maar toch voelt dit meer aan als een ietwat slap aftreksel van het origineel doordat Harry hier minder one-liners en coole situaties heeft. Ik mistte hier gewoon een scène zoals de bankoverval terwijl hij is aan het eten in deel 1. Ook de, naar mijn gevoel, verplichte romance tussen Harry en zijn onderbuurvrouw of de vrouw van zijn beste maat pasten totaal niet in het plaatje, het was simpelweg niet iets dat Dirty Harry zou doen.

Wat me het meest stoorde aan het verhaal was dat je na de introductie van de vier agenten overduidelijk wist dat zij degene waren die moorden pleegden en dat maakte heel de film wat oninteressant. Wat ik dan wel weer niet had verwacht is dat Briggs ook nog iets met heel het zaakje had te maken. De climax was trouwens ook wel zeer geslaagd en red de film van een onvoldoende. Prachtig hoe Harry zich moest verdedigen tegen de drie agenten (hij schakelt de eerste dan ook op een magnifieke manier uit met zijn auto)

Dirty Harry is en blijft cool maar ik hoop dat de vervolgen toch iets meer in de buurt komen van deel 1, niet dat dit slecht was als op zich staande film maar in vergelijking met het origineel mis je toch een aantal zaken.

3.5*

Romantisch niemendalletje

Jacqueline Bisset is sinds La Nuit Américaine één van mijn favoriete Franse actrices, maar om de een of andere reden is haar oeuvre echt niet zo gemakkelijk te vinden. Je moet het dan ook doen met uitzendingen op televisie (een aantal jaar geleden op die manier Sex & Mrs. X kunnen zien) of een beetje geluk hebben met eens onverwachts op een DVD te stoten. Dat was in ieder geval hetgeen er gisteren gebeurde bij mij op een rommelmarkt met deze The Maid en uiteraard meegenomen. Had wel zin in een komedie en daar zou The Maid aan moeten voldoen.

Wat regisseur Ian Toynton hier aflevert is niet meteen een volbloed komedie, toch niet in de zin dat je ligt te schateren van het lachen. Het is een combinatie van een romantisch subplotje waarbij je aan de ene kant de Amerikaan Anthony hebt en aan de andere kant de Française Nicole. Hij ziet haar wel zitten, liegt over wie hij is en chaos volgt. Er zitten hier dan ook meer misverstanden in dan de gemiddelde aflevering van F.C. De Kampioenen en natuurlijk lijkt iedereen elkaar wel op de een of andere manier te kennen, hetgeen op zich nog wel voor een amusant diner zorgt halverwege de film. The Maid is nergens verrassend, is nergens onvoorspelbaar en toch zit hier wel een zeker gehalte van fun in. Het is zo één van die typische feelgood movies die net niet te stroperig zijn. Gelukkig wel dat de focus naarmate de film vordert verder en verder weg van Marie, dochter van Nicole, is komen te liggen. Wat een vreselijk kind was me dat.

Een komedie met Martin Sheen en Jacqueline Bisset dus. Een combinatie die ik in de eerste plaats niet zou verwachten, maar zeker Sheen lijkt hier erg hard in zijn nopjes te zijn. Ik dacht altijd dat zijn zonen de wat meer komische rollen op zich hadden genomen, maar Sheen doet het eigenlijk erg leuk. Bisset speelt de ietwat hautaine Française die nergens tijd voor heeft en uiteindelijk begint te ontdooien, een rol die in ieder geval wat onder haar niveau ligt. Bisset weet hier echter nog wel met beperkte middelen het beste van te maken. De film steunt dan ook vooral op de wisselwerking tussen haar en Sheen, wat gelukkig bijna 90% van de film is. Grappig trouwens om Jean-Pierre Cassel eens in iets te zien, het is de eerste keer dat ik de vader van Vincent Cassel eens in iets zie spelen. Zijn zoon heeft trouwens meer in zijn mars volgens mij, al valt dat bij dit soort gemakkelijke films niet altijd even goed te duiden.

The Maid is geen baanbrekende film, zoveel is duidelijk. Het is echter wel een erg vermakelijk filmpje dat in een klein anderhalf uur nergens inzakt en vooral wordt gedragen door een uitstekende Martin Sheen en een goede Jacqueline Bisset. Vanaf de eerste seconde weet je hoe het verhaal gaat aflopen maar kom, in het leven moet niet altijd alles een verrassing blijven.

3.5*

Vermakelijke dansfilm

Een paar jaar geleden met de release van Step-Up 2 ben ik er achter gekomen dat ik dit soort dansfilms eigenlijk best wel kan waarderen. Het zijn geen films geworden waarvoor ik speciaal naar de cinema zou gaan (hoewel de meer duurdere producties zoals Burlesque en Nine zeker en vast wel hun meerwaarde hebben op het grote scherm) maar toen ik nog een vijfde film nodig had voor een 5 voor 10 euro actie in de Free Record Shop twijfelde ik niet lang. Gisteren na de 2e X-Men film maar eens opgezet.

Make It Happen is, zoals de titel al enigszins doet vermoeden, enorm voorspelbaar. Stoort dat? Eigenlijk niet want dit is een heerlijke feel-good film geworden. Je ziet al van enorm ver aankomen dat alles goed zal komen maar dat het eerst wat slechter moet gaan (met o.a. de broer die zijn zusje komt opzoeken en ontdekt dat ze niet is geaccepteerd voor de school en haar dagen vult met dansen op een toog) maar de manier waarop alles is uitgewerkt is gewoon vlot en vermakelijk. Er wordt geen poging gedaan om een diepere laag in het verhaal aan te brengen, als ze het doen mislukt het meestal, waardoor dit een gezellige zit wordt. De film duurt helemaal niet lang en is dus een leuk tussendoortje op een regenachtige avond. Maar met alleen een voorspelbaar verhaal kun je geen goede film maken en dit soort films valt of staat bij mij met de dansstijlen. Hoewel, stijlen is misschien verkeerd uitgedrukt want ik zou langs geen kanten het verschil tussen al die moves weten maar de choreografie moet geslaagd zijn. De stijl van muziek is totaal niet mijn ding, verre van zelfs, maar dit ziet er gewoon uitstekend uit. De optredens zijn energiek, spreken tot de verbeelding en worden erg goed uitgevoerd. Komt ook nog eens bij dat ik het altijd leuk vind als er wat regen aan te pas komt (die dansscène in Step-Up 2!) en ook dat is hier het geval. Voorspelbaar verhaal maar wel een mooi opgezette choreografie en bij dit soort films is dat genoeg.

Het is natuurlijk ook mooi meegenomen als de hoofdrolspeelster een mooi snoetje heeft en Mary Elizabeth Winstead is dat een goede keus geworden. Maar met een pretty face kom je natuurlijk niet al te ver en naast het feit dat ze erg overtuigend is in haar dansmoves, kan ze ook nog een degelijk potje acteren. Natuurlijk is dit geen rol die uitblinkt in de originaliteit of waar je als actrice het onderste uit de kan moet halen maar ze doet het degelijk. Leuk ook om Tessa Thompson nog eens in iets te zien verschijnen. Gedurende heel de film had ik de indruk dat ik haar ergens van kende, ben er nu pas achter gekomen dat ze ook in Veronica Mars meedeed, maar ook zij weet te overtuigen. Natuurlijk moet de film ook de verplichte romance hebben en die komt er ook in de vorm van Riley Smith. De chemie tussen hem en Winstead is dan ook goed genoeg om niet te irriteren.

Voorspelbaar, zeker en vast maar de leuke cast en sterke choreografie zorgen ervoor dat dit een erg hoge vermakelijkheidsfactor krijgt. Dit soort films wordt praktisch altijd compleet neergesabeld maar hier is dat dus niet geheel terecht. Ik heb me in ieder geval wel geamuseerd.

3.5*

She came back to life in the car trunk

Ik heb absoluut geen idee meer hoe ik ooit bij Make-Out with Violence ben terecht gekomen. Het is in ieder geval wel een film die ik al enorm lang had liggen, maar ik was hier ooit al eens aan begonnen en had hem toen na een tijd afgezet. Dat gebeurt me niet zo vaak en ik heb de vervelende gewoonte om een film volledig gezien te moeten hebben vooraleer ik er een stem aan kwijt wil. Vandaar gisteren dus eens opnieuw opgezet want wie weet, misschien kon ik er nu wel iets mee?

Nee, nee en nog eens nee. Ik geef ze niet zo enorm vaak maar Make-Out with Violence is zo'n film die volledig de laagste score waard is. Ik heb hem deze keer uitgekeken maar zelden zo'n enorm saaie film gezien. Dit lijkt wat gebracht te worden als een komedie (ik verwachtte eigenlijk een soort van Life after Beth) maar lachen wordt er niet gedaan of je moest deprimerende dialogen hilarisch vinden. Het zijn gewoon ook allemaal verschrikkelijk vervelende personages. Die tweeling wil je eigenlijk al vanaf de eerste minuut achterlaten in het bos waar ze Wendy vinden en dan ben ik nog niet begonnen over die verschrikkelijk irritante voice-over van de kleinste broer. Zo hard gehoopt dat die op de een of andere manier zijn tong zou kwijt raken maar nee, ook dat plezier werd me niet gegund. Wat blijft er dan over? Een bende losers die zich nooit ook maar enige vraag stellen van wat er nu eigenlijk gaande is en uiteindelijk dieper en dieper de shit in geraken. De titel maakt pas helemaal op het einde zijn intrede en tegen dan kon ik me echt niet voorstellen dat ik hier al 100 minuten naar aan het kijken ben geweest.

Ik vermoed dan ook dat ik op een bepaald moment gewoon uitgezoned moet zijn geworden. Ik snap anders niet hoe ik dit hersendodend idee van de Deagol Brothers heb kunnen uitzitten. Geen idee met hoeveel die broertjes zijn maar het verbaast me in ieder geval wel dat er dus al minstens 4 mensen (!) nodig zijn - Cody DeVos en Eric Lehning hebben blijkbaar ook inbreng gehad - geweest om deze non-film te kunnen neerpennen. En dat ze dan nog een cast hebben gevonden die die dialogen wilden uitspreken? Waanzin, gewoon complete waanzin. Hoewel, misschien toch niet aangezien de twee hoofddrollen zijn weggelegd voor niemand minder dan... Cody DeVos en Eric Lehning! Schoenmaker blijf bij je leest zou ik zeggen, maar misschien eerst is ontdekken welk beroep je beter ligt want acteur of dialogen schrijven is het duidelijk niet. Het enige wat de film nog ietwat interessant maakt is de soundtrack. Die raakt soms ook kant noch wal en toch werkt het voor sommige scènes wel.

Ik ga de Deagol broertjes niet vergeten, al is het maar om ervoor te zorgen dat ik in het vervolg mijlenver om hun films heen loop. Ze begonnen in 2004 met het maken van Make-Out with Violence, het zou 4 jaar duren vooraleer de film "af" was, en sindsdien is er weinig beweging in hun oeuvre te bespeuren. Houden zo! In quarantaine tijden heb je nu veel meer tijd dan anders maar laat ik in het vervolg toch maar opnieuw een betere film kiezen.

0.5*

Don't be hatin'

Er zijn van die dagen dat je gewoon zin hebt in een verschrikkelijk idiote film die soms zo stompzinnig is voor woorden dat het eigenlijk leuk wordt. Gisteravond was het dus weer tijd voor zo'n soort film en wat is er dan beter dan een blanke die er volledig van is overtuigd dat hij een neger is die steengoed kan rappen...

Voor het verhaal moet je het in dit soort films niet doen want het belangrijkste bij dit soort films is toch wel de humor en die zit toch wel redelijk goed. Vooral in het begin van de film maar zeker naar het einde toe (zeker als hij nog altijd denkt dat het allemaal een grap is en in ware GTA stijl gelijk zot begint te schieten) In het midden zakt het soms wat in, vooral omdat heel het in het zak zetten van B-Rad niet meer echt vernieuwend overkomt. Het komt toch altijd op ongeveer hetzelfde neer. Climax van de film zit dan wel weer redelijk ineen. Vooral omdat er ineens een overvloed van bijrollen tevoorschijn komt waaronder Kal Penn die met een soort van rocket launcher zijn maat even komt redden die tenslotte dan een harpoen in zijn gat krijgt geschoten door een dik wijf met een harnas aan. Die drie hadden trouwens wel een grotere rol mogen hebben.

Meestal is het acteerwerk in dit soort films redelijk bedroevend maar het valt allemaal best wel mee. Jamie Kennedy zit goed in zijn rol van B-Rad en zet een uitstekende Wigger neer. Alleen jammer dat je je op den duur echt wel begint te irriteren aan die idiote kop van hem. Taye Diggs en Anthony Anderson hebben hier en daar wel een paar goede momenten maar vooral Diggs is de mindere van de twee, al is het verschil in zijn accenten wel vrij goed. Regina Hall, vooral bekend uit Scary Movie is redelijk irritant. Over Scary Movie gesproken, er zit hier wederom een Wayans broer in. Vraag me echt af met hoeveel die mannen eigenlijk thuis zijn.

Ik heb me in ieder geval toch niet verveeld.

3*

Life, what is it but a dream - Lewis Caroll

Ik moet eerlijk bekennen, ik had tot voor kort nog nooit van Malpertuis gehoord en ook de naam van Kûmel was me redelijk onbekend. Nu ben ik sowieso al niet thuis in het oeuvre van de Belgische film (Robbe de Hert is de enige die me interesseert) maar toch leek het me vreemd dat ik nog nooit eerder iets van de Antwerpse regisseur had gezien. De film (die prachtige editie van het Belgisch filmarchief) vond ik met pure chance in een kartonnen doos op een rommelmarkt voor een paar euro maar toen ik erachter kwam dat er verschillende versies van de film waren temperde mijn goesting een beetje. Ik ging de film pas opzetten wanneer ik de kans had om elke versie te zien en dat was dus de afgelopen twee dagen.

Malpertuis (1973) - 119 minuten

Vermits er zowel op de hoes als in het bijhorende boekje werd aangeraden om Kümel's gemonteerde versie te zien heb ik eerst deze opgezet. Met schrik in het hart want ik vreesde voor de Vlaamse dub maar dat valt eigenlijk erg goed mee. Zelfs een iconische stem zoals die van Orson Welles komt nog vrij degelijk tot zijn recht dus daar geen reden tot klagen. Nog geen reden om te klagen is de visuele pracht waarmee de film geschoten is. Interessant zijn de vele documentaires die als extra op de DVD staan en daaruit blijkt dat er veel gebruik werd gemaakt van schilderijen. Die zijn zo getrouw dat er werkelijk geen verschil lijkt te zijn tussen realiteit en tekening. Eerste kennismaking met de regisseur dus maar als hij dit soort barokke schaduwspel in zijn overige films weet te benaderen, dan weet ik dat ik nog een mooie tijd tegemoet kan gaan. Het probleem met de film is echter het verhaal. Nu is dit sowieso een film waarbij je nooit alle dubbele bodems vanuit de eerste kijkbeurt kunt zien dus ik heb waarschijnlijk wel wat gemist maar langs de andere kant legt Kümel het einde teveel uit. Ik denk dat het voor iedereen wel duidelijk was dat het hier om Goden ging, al was het wel leuk om namen te kunnen plakken op de verschillende personages want ik had ze er niet allemaal uitgehaald, maar ook de ontknoping was me iets teveel twist na twist.

Orson Welles, schijnbaar een eikel op de set maar ik blijft het toch een enorm fascinerend persoon vinden. Ook dit doet hij toch weer erg leuk en de rol van Oom Cassavius is hem werkelijk op het lijf geschreven. Degene die echter compleet de show weet te stelen is Susan Hampshire. Zij speelt 3 grote rollen (5 als je de twee minieme rollen erbij telt) maar in geen enkel opzicht stoort dit. Hampshire is gewoonweg 3 keer een compleet ander persoon (zowel in uiterlijk als in acteren) en ze toont een grote klasse in haar spel. Over Mathieu Carrière ben ik iets minder te spreken. Zeker in de Vlaamse dub komt hij erg geforceerd over. Leuk ook om opeens nog een aantal Vlaamse acteurs te zien, had nooit gedacht Dora van der Groen in een film met Orson Welles te zien maar die weten zich erg goed staande te houden.

Malpertuis (1971) - 100 minuten

Ik twijfelde eerst nog even om voor de Franse versie te gaan maar vermits deze geen ondertiteling heeft was die optie al snel weggevallen omdat mijn Frans echt niet goed genoeg is om een hele film zo te kunnen volgen. Engelse versie dus en ik was wel benieuwd naar wat voor verschillen er tussen beide versies zitten. Visueel zitten er inderdaad wel wat verschillen in (onder andere de begingeneriek is veranderd en ten goede want die in de Vlaamse versie is werkelijk onleesbaar) maar vooral het verhaal is een stuk onduidelijker geworden. Ergens logisch natuurlijk vermits deze versie zo'n 20 minuten korter is. Over het algemeen is dit dus inderdaad een mindere versie maar er zit één groot pluspunt aan en dat is de muziek van George Delarue. Enorm zonde dat die in Kümel zijn versie ontbreekt.

Als het aan mij ligt dan kun je best voor Kümel zijn eigen gemonteerde versie gaan. De Vlaamse dub is misschien in het begin wat vreemd maar je geraakt er vrij snel aan gewend. Vooral qua verhaal is het een stuk aangenamer om te zien. Toch is Malpertuis niet de film geworden die ik had gehoopt en lijkt het beter te zijn geweest indien er een samensmelting van beide versies was geweest. Ben wel benieuwd naar een herziening maar ik heb even genoeg gehad van Malpertuis. Wel chapeu voor de DVD trouwens!

3.5*

The stuff that dreams are made of

John Huston, toch één van de meest interessante regisseurs uit het oude Hollywood tijdperk. Niet alles wat hij heeft gemaakt is even interessant, zo'n Prizi's Honor bijvoorbeeld is de regisseur onwaardig, maar hij heeft met onder andere The Night of the Iguana wel één van mijn favoriete films aller tijden op zijn naam staan. Ik was al jaren benieuwd naar zijn regiedebuut, deze The Maltese Falcon, maar was ook wat allergisch geworden aan Humphrey Bogart. Geen slechte acteur, verre van, maar altijd hetzelfde.

En dat is deze keer niet anders. Het is echter goed dat hij onder regie van Huston valt, want die slaagt er toch in om hem naar een iets hoger niveau te tillen. Bogart is weer zijn vertrouwde zelf met al zijn tics en al zijn gewoontes maar het werkt tot op een zekere hoogte wel. Naar het einde toe had ik het wel weer gehad met Bogey, maar het is één van de weinige hoofdrollen waar ik hem tot aan de credits goed vind. Soit, The Maltese Falcon wordt uiteraard veel geassocieerd met de acteur maar er zijn natuurlijk nog een hoop andere bekende koppen die hierin meespelen. Peter Lorre is heerlijk als Joel Cairo, wat blijft dat toch een fantastische acteur, en ook kleine bijrollen zoals Sydney Greenstreet (de Fat Man) en Ward Bond (Tom Polhaus) doen het goed. Hoewel Elisha Cook Jr als de schietgrage Wilmer Cook misschien net iets teveel een karikatuur is, is het wel een rol die net wat extra schwung aan de dialogen geeft.

Want als er ooit een blauwdruk heeft bestaan voor het film-noir genre, dan is het wel deze The Maltese Falcon. Huston doet hier met een debuut iets wat weinigen hem eerder hebben voorgedaan en dat is met één film een volledig genre definiëren. De norse prive-detective, de femme fatale die zijn hulp komt vragen, een plot waarbij er regelmatig een lijk uit de kast valt. Tof in ieder geval maar wel een beetje jammer dat het op den duur een net iets te groot kluwen wordt. Verder wel een aantal fijne keuzes die Huston hier maakt. Door (bijna) alles vanuit het standpunt van Spade te filmen wordt je extra betrokken bij het verhaal en visueel is het een toch ook wel erg sfeervol filmpje geworden.

Ondanks Bogart toch nog een toffe film. Geef mij maar films als The Oklahoma Kid waarin hij kan schitteren via een atypische bijrol, maar het moet gezegd worden dat het film-noir een genre is dat hem wel ligt. Niet de klassieker die ik ervan verwacht had, maar Huston mag tevreden zijn met zo'n debuut. Een sequel is in de maak geweest, maar werd wegens problemen met rechten uiteindelijk uitgebracht met andere personages (en zonder Bogart en Huston maar wel met Lorre en Greenstreet) als Three Strangers.

3.5*

Typical isn't it? You wait 20 years for a dad and then three come along at once

ABBA is nu niet direct mijn muziekstijl te noemen. Ik ben meer voor Bob Dylan, Johnny Cash, The Beatles of Led Zeppelin maar toch ken ik het repertoire van de Zweedse groep redelijk goed doordat mijn moeder al jaren fan is. En ergens kan ik het merendeel van de nummers ook altijd waarderen dus toen mijn moeder gisteravond naar de film begon te kijken, was ik met een half oog aan het meekijken. Vanaf dat de drie mannen elkaar ontmoeten op de boot ben ik maar goed beginnen meekijken want dit leek me wel erg leuk.

En dat is het eigenlijk ook geworden. Mamma Mia is een ontzettend goede feel good film geworden waar je amper bij moet nadenken maar waar je wel een vrolijk gevoel aan overhoud. De film komt nergens dramatisch uit de hoek en daar zit het mooie Griekenland ook wel voor iets tussen. De film speelt zich nagenoeg compleet af op het eiland en het zon-zee-strand gehalte is dan ook vrij hoog. Is dat storend? Helemaal niet, het zorgt voor een erg leuke sfeer en de film meet die de gehele speelduur vast te houden. Qua verhaal blijft het allemaal natuurlijk nogal braafjes. We krijgen een redelijk simpel plot over een vrouw die op het punt staat te trouwen maar haar vader nooit gekend heeft. Via haar moeders dagboek komt ze aan drie mogelijke kandidaten en daar stopt het dan ook. We komen nooit te weten wie de vader nu feitelijk is en daar ben ik eigenlijk wel blij om want ik zou niet kunnen zeggen wie ik eigenlijk de vader had willen zien worden. Voor de rest worden we getrakteerd op een hele resem ABBA nummers die over het algemeen wel leuk worden uitgevoerd. Nu kan ik altijd wel een musical waarderen en de chaos die Mamma Mia op sommige momenten is (personages komen opeens in beeld en verdwijnen al even snel), is gepast. Een andere film had ik hier waarschijnlijk op afgerekend maar het wordt allemaal zo lekker vrolijk gebracht waardoor ik het merendeel van de tijd met meer dan een dikke glimlach op mijn gezicht zat.

Hilarisch trouwens om Pierce Brosnan hier in te zien verschijnen. Ik had vooraf geen enkel idee dat hij hierin meespeelde, ik wist eigenlijk alleen dat Seyfried hier een rol in had, maar James Bond kan blijkbaar echt niet zingen. Nu wist Brosnan blijkbaar niet op voorhand waar hij zich in stortte want hij hapte al toe toen bleek dat Streep de hoofdrol vertolkte. Brosnan is een grote fan van Streep en liet de kans niet liggen. Al kreeg ik soms toch het gevoel dat hij enorm spijt van zijn rol moest hebben want zingen gaat hem echt totaal niet af. Geen idee of hij ooit zoiets als zanglessen heeft genomen maar misschien had het geen slecht idee geweest. In ieder geval is het geweldig om hem zo houterig bij momenten bezig te zien. Over Amanda Seyfried heb ik altijd wat mijn twijfels gehad. Voor het eerst gezien in het eerste seizoen van Veronica Mars maar toen niet echt helemaal onder de indruk. Daarna gezien in Jennifer's Body en nog altijd niet echt onder de indruk doordat ze compleet werd weggespeeld door Megan Fox maar hier is ze eigenlijk wel goed te pruimen. Ik ben nog altijd niet overtuigd van haar kunnen maar hier zorgt ze wel voor een vermakelijke rol. Meryl Streep heb ik eigenlijk nog niet in veel anders gezien, hoewel ze ontzettend geroemd wordt heb ik de indruk, maar ook bij haar speelt de vrolijkheid en het plezier er van af. En dan blijkt Christine Baranski, die de moeder van Leonard speelt in de Big Bang Theory, hier nog een alcoholische bijrol in te hebben en was het helemaal af. De bijrollen van Firth en Skarsgård komen ook nog wel mooi uit de verf.

Een hele hoop vrolijkheid en kitsch gecombineerd met theatraal acteerwerk en mooie locaties. Mamma Mia! is een terechte zomerblockbuster geworden en is heerlijk om naar te kijken doordat de gezelligheid er vanaf spat. Een ABBA fan ben ik niet noodzakelijk maar me toch wel weer goed vermaakt met de nummers. Een aangename meevaller.

4*

Pasolini en de prostituee

Pier Paolo Pasolini, het was toch een figuur eigenlijk. Voordat ik aan deze Mamma Roma begon had ik de documentaire van Abel Ferrara gezien en wat ik daar zag was een regisseur die ik toch moeilijk kon rijmen met Accattone, zijn speelfilmdebuut over de levensloop van een pooier. Mamma Roma wordt vaak in één adem genoemd met Accattone, al wordt de laatste vaak als de mindere van de twee gezien, en ik was wel benieuwd wat dit ging geven.

En Mamma Roma is inderdaad de betere van de twee, overduidelijk zelfs. Tijdens de première in de Quattro Fontane Cinema op 22 september 1962 werd de regisseur aangevallen door fascisten (dat klopt al wat meer met het beeld dat ik heb gekregen door Ferrara) als protest tegen de film. Ik vraag me af waarom, want Mamma Roma is gewoon een knappe film over een moeder die alles voor haar zoon overheeft. Officieus vormt dit een tweeluik met Accattone met als grote verschil dat Mamma Roma een interessantere verhaallijn heeft. Deed me zelfs wat denken aan Visconti's Bellissima, al zal de aanwezigheid van Anna Magnani hier ook wel de nodige invloed op hebben gehad. Soit, in de eerste plaats is Mamma Roma een film over moederliefde en waar je al snel de sentimentele toer zou kunnen opgaan doet Pasolini dat gelukkig niet. Het gaat van kwaad naar erger met Ettore en het resulteert in één van de mooiste eindes die ik tot nu toe heb gezien. Ettore die als Christus wordt vastgebonden en dan al lijdend onder een hoge koorts ten onder gaat.. Erg sterk.

Waar ik Pasolini met Accattone wat afkraakte dat je wel zag dat het een debuut was, is daar een jaar later erg weinig meer van te merken. Er zijn verscheidene scènes die er met kop en schouder bovenuit steken, maar de twee scènes waarin er gefilmd wordt met een achteruit rijdende dolly dat wordt gevolgd door Mamma Roma die een babbeltje slaat met een aantal vrienden uit het nachleven zijn erg mooi. Magnani op dreef, zoveel is duidelijk. Net zoals in Accatone is de filmtitel de naam van het hoofdpersonage en Magnani kan dat met gemak dragen. Aangenaam verrast ook door Ettore Garofolo die haar zoon speelt. De moeder-zoon relatie spat van het scherm, maar Garafolo weet ook op zichzelf overeind te blijven. Er is ook nog een kleine bijrol weggelegd voor Franco Citti die zijn kunstje van het jaar ervoor nog eens eventjes mag overdoen.

Weinig op aan te merken eigenlijk. Jammer genoeg wederom niet zo'n goede transfer, maar wel in betere staat dan Accattone. Mamma Roma is zo'n film die blijft boeien en die ongetwijfeld een indruk zal achterlaten. Sowieso één van mijn favoriete rollen van Magnani en ik denk dat dit wel eens één van de hoogst genoteerde Pasolini films kan worden. Ben benieuwd of hij me nog meer gaat kunnen verrassen.

4*

Een soap in een aantrekkelijk jasje

Mijn eerste kennismaking met Yimou Zhang was er, zoals bij de meesten vermoed ik, gekomen via Hero. Een visueel hoogstandje met Jet Li in een geslaagde rol en niet lang daarna volgde een tweede kennismaking met House of Flying Daggers. Ook dat was een groot succes ten huize Metalfist en vreemd genoeg bleef het daarbij. Ik noem het vreemd omdat ik al geruime tijd nog een film van Zhang had liggen, namelijk (grote verrassing) deze Curse of the Golden Flower.

Met Chow Yun-Fat dan nog eens in de hoofdrol, dat kan gewoon niet slecht zijn. Wel.. Het is net iets anders uitgedraaid. Zhang haalt in ieder geval zijn visuele stijl nog eens van onder het stof. Werkelijk elke centimeter aan een muur, een personage, kledij, ... is bekleed met een kleurrijke stof en het resulteert in een aantal imponerende scènes. Visueel is hier dan ook werkelijk niets op aan te merken, lijkt me zelfs het beste te zijn dat ik de regisseur tot nu toe heb weten maken, maar het probleem met deze film zit hem echter in het soap verhaaltje dat er wordt bij gesleurd. In de eerste plaats is het allemaal zo cliché als iets en in het tweede gedeelte van de film neemt het grote gevecht de overhand, wat voor een niet al te geslaagde balans zorgt. De veldslagen ogen bovendien nogal chaotisch en de bij vlagen lelijke CGI doet duidelijk afbreuk aan de stijl van Zhang.

Een ietwat atypische rol voor Chow Yun-Fat lijkt het. Hij is niet de actieheld van weleer in deze film rond een Chinese dynastie, maar het gaat hem wel goed af. Blijft toch een acteur met een heerlijke uitstraling (die scène waar hij bekent dat hij altijd van de relatie tussen Wan en Phoenix heeft geweten!) en die bovendien een goede chemie heeft met Li Gong. Die speelt Phoenix en hoewel je vermoedt dat Fat het spilfiguur in het geheel gaat zijn, trekt Gong de lakens op den duur naar zich toe. Verder nog een aantal degelijke bijrollen (onder andere Dahong Ni als de Keizerlijke Dokter) die dit geheel nog wel boeiend houden.

Het probleem is echter dat dit wat zijn eigen smoelwerk mist in vergelijking met het vorige werk van Zhang. De balans is zoek en hoewel ik net zoveel van visuele spielereien hou als de volgende, mis ik hier toch wel een narratief draagvlak. Fat blijft cool en Gong is een uitstekende toevoeging, maar het begon me op den duur toch wat tegen te steken.

3*

Wij chirurgen moeten oppassen dat we met de blinde darm niet ook de ziel wegknippen

Zo het begin van een nieuw jaar is altijd de perfecte gelegenheid voor filmvoornemens en elk jaar opnieuw probeer ik iets aan mijn to-see lijst te doen van gekochte films. Momenteel staat de teller nog op 111 (dat is ooit het viervoudige geweest) maar het "probleem" is dat het vaak films zijn die niet altijd even geschikt zijn om op een doordeweekse dag op te zetten. Zo heb ik al jarenlang 2 André Delvaux films liggen (deze De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen en Rendez-vous à Bray) en uiteindelijk voor de kapper gekozen.

Want als er iets is waar ik in deze pandemietijden jaloers op ben, dan is het toch wel gewoon een kapsalon te kunnen binnenstappen. Ik loop nog altijd rond met zo'n jaren '90 nektapijt maar dat terzijde, De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen is in ieder geval de bekendste titel van de twee maar het voelt vooral aan als een ietwat gedateerde film. Ik heb het boek van Johan Daisne (die mee de dialogen voor de verfilming uitwerkte) nooit gelezen - heb wel wat van zijn filmboeken in huis en daar valt ook die theatrale manier van schrijven op - maar qua dialogen is dit soms te pijnlijk om naar te kijken. Zo afstandelijk en koel maar vooral zo enorm geforceerd. Het is niet op één hand te tellen hoe vaak er gewoon "Govert, Govert, Govert" of "Fran, Fran, Fran" wordt gezegd maar sowieso is dit qua verhaal regelmatig een zootje. Er is bij vlagen geen touw aan vast te knopen en toch zitten er wel een aantal indrukwekkende scènes in (die autopsie bijvoorbeeld maar ook het bezoek aan de kapper heeft echt iets enorms fascinerend) die je dan toch nog overtuigen om verder te blijven kijken.

Het kabbelt echter gewoon allemaal maar voort om nooit echt tot een climax te komen. De film lijkt ook gewoon 3 à 4 eindes te hebben maar de grootste fout die Delvaux echter maakt is het casten van Beata Tyszkiewicz. Een erg mooie verschijning en dat was nodig natuurlijk om het geloofwaardig te houden dat Miereveld als leerkracht voor zijn leerlinge valt, maar was er nu echt in Vlaanderen niemand te vinden die de rol kon spelen? Nu krijg je een Poolse die geen woord Nederlands spreekt waardoor ze gedubt wordt (door niemand minder dan Dora van der Groen zelfs) en dat geeft dan nog net wat meer afstandelijkheid. Senne Rouffaer daarentegen is wel een goede keuze als Govert Miereveld en qua bijrollen valt vooral Hector Camerlynck als Prof Mato op en de rol van schepen van Onderwijs is Luc Philips op het lijf geschreven. Let vooral ook nog op een kleine bijrol van François Beukelaers als patiënt in de instelling maar die hier vooral fungeerde als Assistant Director voor Delvaux.

Delvaux is als regisseur sowieso voor een groot stuk onbekend en onbemind (hoewel Cinematek wel een groot deel van zijn oeuvre op DVD heeft gebracht, dat is al meer eer dan menig ander Belgisch cineast te beurt valt) maar afgaande op deze film kan ik wel snappen dat hij langzaamaan in de vergetelheid is gesukkeld. De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen werd bij zijn release ook neergesabeld door de Belgische pers maar kreeg (na vele lofbetuigingen uit het buitenland) een tweede adem. Ik denk niet dat dat bij mij gaat gebeuren maar zeg nooit nooit natuurlijk.

3*

Welcome to the Planet

Ah, de nieuwe Superman. Ik ben altijd meer een fan van Marvel geweest maar het zou verkeerd zijn om te ontkennen dat DC meer dan degelijk spul heeft gemaakt. Bij Superman heb ik daar altijd wat mijn twijfels bij (naar mijn gevoel heeft hij teveel verschillende krachten wat ervoor zorgt dat er nooit enige vorm van spanning aanwezig is) maar de toevoeging van Zack Snyder in de regiestoel trok me over de streep. Ik weet alleen nog altijd niet of ik het feit dat Nolan hier aan meewerkte als een zegen of een vloek moet beschouwen.

Want die is er sowieso bij gehaald om een ietwat realistische look aan de reeks te geven. Voor mij niet nodig want hoewel zijn Batman reeks op zich wel vermakelijk is, is het ook niet meer dan dat. In Man of Steel wordt dat realisme benadert door een poging te wagen om aan de hand van flashbacks duidelijk te maken dat de jonge Clark Kent worstelt met zichzelf, zijn krachten en het effect op zijn samenleving wanneer het bekend zou worden wat voor man hij eigenlijk is. Een goede opzet op zich maar Snyder laat zich vangen door continu hetzelfde soort flashback te introduceren (ofwel wordt Clark gepest en zien we hem zich verbijten om de andere niet aan te vallen ofwel hangt hij de held uit en redt hij verscheidene mensen van een gruwelijke dood) en dat wordt op den duur gewoon vrij vervelend. Gelukkig is er naast deze flashbacks nog wel wat anders interessant spul te ontdekken waaronder het eerste halfuur op Krypton. Visueel ziet dit er overdonderend uit en het is met een pijnlijk hart afwachten tot de boel opblaast en we definitief op aarde terecht komen. Vanaf dan ontstaat er een episch kat- en muisspel tussen Superman en Zod maar we krijgen zoveel actie voorgeschoteld dat je er op den duur je buik wat van vol hebt. Snyder brengt het geheel geslaagd in beeld maar iets meer afwisseling had handig geweest. Hier zie je toch pas wat voor een geslaagde zit The Avengers was die ook veel actie bevatte maar dit aangenaam wist af te wisselen met flink wat humor.

Het is de eerste keer dat Superman door een niet-Amerikaan wordt vertolkt. Blijkbaar een reden voor veel fans om hun vooroordeel al klaar te hebben maar mij maakte het op zich niet veel uit doordat Cavill doet wat hij moet doen. Hij heeft niet veel ruimte om de diepgang van zijn personage uit te werken maar weet me op één specifieke scène compleet te overtuigen, namelijk de dood van Zod. Superman heeft altijd een zeker goody two shoes gehalte gehad maar wanneer hij de nek van Zod breekt, dan zie je eindelijk het realisme waar de film al de gehele tijd naar hint. Die Zod wordt trouwens wel heerlijk gespeeld door Michael Shannon. Ik heb vroeger erg veel van de serie Superman gezien met Teri Hatcher in de rol van Lois Lane en ik had dan ook schrik voor de invulling van Amy Adams. Alleen haar rol in The Muppets stond me nog vrij goed bij (jammer genoeg) maar ze weet me aangenaam te verrassen. Blijkbaar is het tegenwoordig ook weer de mode om bijrollen van huidskleur te laten veranderen. De nieuwe Nick Fury in de Marvel stal hadden we al een tijdje en nu gebeurt hetzelfde met Perry White in de DC stal. Het waarom is mij een raadsel maar gelukkig wordt Laurence Fishburn hieraan verbonden waardoor de rol een degelijke acteur krijgt. Sowieso zijn de bijrollen van een hoog niveau met onder andere Kevin Costner, Russel Crowe, Tahmoh Penikett en Harry Lennix.

De diepgang die belooft wordt komt er niet uit maar als ik een Snyder met diepgang wil, dan zet ik Watchmen wel op. Voor de rest doet de regisseur waar hij goed in is en levert hij een aantal spectaculaire vechtscènes af. Jammer genoeg is het geheel niet altijd even gedoseerd waardoor het op den duur wat teveel van hetzelfde is. Amusant popcornvermaak maar ik vrees voor een verlaging wanneer ik de film terugzie op een kleiner scherm.

Kleine 3.5*