Opinions

Meer filmmateriaal dan wat anders

Marlon Brando is zo één van die iconische acteurs uit het oude Hollywood. Niet altijd even gelukkig in zijn keuzes (zowel op filmvlak alsook op persoonlijk vlak) maar wel iemand die een slechte film nog altijd iets extra kan geven. Hoog tijd dus om eens iets meer over hem te weten te komen en dan zijn dit soort korte documentaires altijd wel een interessante zit. De Fransen hebben al vaker interessante(re) documentaires gemaakt (Marilyn, Dernières Séances van Patrick Jeudy vind ik zeker de moeite) en het was afwachten wat Philippe Kohly er van ging maken.

Niet veel bijzonders, laat dat vanaf de eerste seconde duidelijk zijn. Ik ben absoluut voorstander van fragmenten te laten zien van de films waar het op dat moment over gaat, maar om in een documentaire van nog geen volledig uur bijna de helft van de speelduur (niet getimed overigens, kreeg gewoon dat gevoel) op te gebruiken aan beeldmateriaal uit het oeuvre van Brando.. Het mist zijn nut, temeer omdat er gewoon genoeg ander interessant beeldmateriaal is. Waarom niet meer gebruiken van het interview met Elia Kazan (toch voor een groot stuk verantwoordelijk voor het begin van de carrière van Brando) of simpelweg archiefmateriaal van de acteur zelf? Het leukste is onder andere de Oscar-uitreiking en het Franstalige interview dat wordt onderbroken omdat er een mooie vrouw passeert. Verder volgt Kohly het platgetreden pad van dit soort documentaires maar laat hij veel links liggen. Geen Apocalypse Now, geen The Island of Dr. Moreau, ... De lijst met geïnterviewden is verder ook niet zoveel bijzonders (waarom enkel Bernardo Bertolucci laten opdraven, er zijn toch nog genoeg andere - nog levende - regisseurs die met Brando hebben samengewerkt) waardoor dit is uitgedraaid op een lichte teleurstelling.

Want je krijgt inderdaad wel een beeld van Brando als acteur en als mens, maar het is bijzonder eenzijdig en biedt weinig diepgang. Het is zo'n intrigerend figuur die altijd zijn eigen zin is blijven doen en daar moet toch meer uit te halen zijn dan enkel een samenraapsel van wat interviews en beeldmateriaal uit films waar hij in meespeelde. Oh ja, die drums waren ook irritant. Van beeldopvulling gesproken..

2.5*

Supercallifragilisticexpialidocious

Mary Poppins stond eigenlijk al langer op de planning om eindelijk eens te zien maar de langere speelduur hield me wat tegen. Ik had de film nog nooit gezien en wist dus ook niet goed wat ik moest verwachten maar er waren een aantal mensen in mijn vriendengroep die hier enorm lyrisch over waren dus werd het hoog tijd om eens iets aan dit gat in mijn cultuur te doen. Vanwege examens en het bijhorende studeren zijn het rustige avonden ten huize Metalfist en is dit soort films de perfecte gelegenheid om eens wat te ontspannen.

En dat is gelukt want zelfs vandaag de dag blijft Mary Poppins nog altijd een erg vermakelijke film die op zich geen gelijke kent qua stijl. Het was niet de eerste keer dat Disney een film maakte met deze techniek want met Song of the South hadden ze 18 jaar geleden al eens een poging gewaagd maar dat was blijkbaar niet echt een succes te noemen want die is anno 2013 nog altijd niet op DVD uitgebracht in Amerika. Hij wordt niet slecht genoemd vanwege de techniek maar eerder door het racisme maar bon. Hoewel het er nu niet meer zo schitterend en vooral verouderd uitziet, blijft de stijl toch nog altijd een zekere charme hebben. Dat komt voornamelijk ook omdat de film op zich een heerlijke sfeer uitstraalt. Je weet nooit goed wat je kunt verwachten en de film bevat dan ook een aantal erg leuke momenten. Hier en daar wordt het uiteindelijk wel wat langdradig, zo had het nummer met de schoorsteenvegers echt wel wat ingekort mogen worden, maar de film vliegt snel voorbij en je verveelt je nooit. Het valt wel op dat hier enorm veel muzikale nummers inzitten. Nu is dat sowieso wel meestal het geval bij Disney maar hier zaten er wel erg veel in. Op zich niet erg want er zijn maar een paar missers en voor het overgrote deel van de film zat ik toch wel mee te neuriën. Voor de rest bevat de film natuurlijk de verplichte Disney moraal met onder andere de vlieger die in 4 stukken was gescheurd (toevallig zijn er ook 4 gezinsleden) die dan uiteindelijk door de vader wordt gerepareerd maar storen doet het niet.

Ik heb vroeger wel eens Torn Curtain gezien van Hitchcock waar Julie Andrews in meespeelt maar bij mij zal ze altijd onlosmakelijk verbonden zijn met The Sound of Music die ze een jaar na deze zou maken. Hierdoor werd ze voor eeuwig verbonden met het personage van de nanny maar eerlijk is eerlijk, wie zou er nu niet Andrews als kinderjuf willen hebben. Ze draagt de film dan ook compleet want voor de rest is dit allemaal niet zo veel bijzonders. Zeker bij Dick Van Dyke heb ik nog altijd wat mijn twijfels. Die kan van het ene moment op het andere moment variëren van erg leuk tot vrij vervelend. Ik had hem wel compleet niet herkend als Mr. Dawes Senior en dat deed hij wel erg leuk. Kinderen in films blijf ik toch nog altijd risky business vinden. Ik heb de laatste tijd ontdekt dat het goed kan uitdraaien maar Mary Poppins sterkt mijn vermoeden alweer dat je pas vanaf een bepaalde leeftijd zou mogen acteren. Karen Dotrice en Matthew Garber, die trouwens niet ouder dan 21 zou worden, zijn dan ook redelijk vervelend te noemen.

Typische love it or hate it film en ik hoor blijkbaar tot de eerste categorie. Sinds The Sound of Music heb ik wel wat een zwak voor Julie Andrews gekregen en zij is dan ook de steunpilaar van Mary Poppins. Voor de rest is dit een bij vlagen originele tekenfilm met echte mensen die voorbij vliegt.

4*

Bava meets Gogol

Een aantal jaar geleden was ik begonnen met de Mario Bava collectie van Green Cow te verzamelen. Het was maar een reeks van 5 films (zonde dat ze eigenlijk nooit verder zijn gegaan met het uitbrengen van zijn werk) en ik was er nooit in geslaagd om Black Sunday voor een schappelijke prijs te vinden. Althans toch niet tot vorige zondag wanneer ik hem in één of ander horror standje op de Antwerp Sci-Fi Convention op de kop kon tikken. De 4 andere films van Bava waren me erg bevallen dus zo snel mogelijk tijd gemaakt voor Black Sunday.

Temeer omdat dit toch als één van Bava's beste films wordt beschouwd. Die mening deel ik echter niet (ik vind Black Sabbath en Lisa and the Devil, wel in zijn originele cut en niet de verminkte House of Exorcism cut, nog beter), maar het moge duidelijk zijn dat Bava één van de meest interessante Italiaanse regisseurs was. Hoewel ik zijn visuele stijl beter tot zijn recht vind komen in zijn kleurenfilms, maakt hij met Black Sunday toch weer een geslaagde horrorfilm. Via een handvol sterke scènes (de plaatsing van het masker of de wederopstanding van de heks zijn hier een mooi voorbeeld van) is het werkelijk genieten. Naar het einde toe begint het plot rond de heks echter een tikkeltje te slepen, maar het kan de pret niet deren. Zeker omdat Bava een aantal elementen (de vloek van de heks, de continue mist die door de bomen sluimert en de gotische setting) perfect weet combineren. Al is het onverwachte happy end wel wat een misser. Had het liever gezien mocht Katia effectief niet meer tot leven zijn gekomen.

Glansrol ook voor Barbara Steele. Het boterde niet tussen haar en Bava (ze sprak geen Italiaans, was onervaren in het acteren en ze verdacht de regisseur ervan dat hij enkel en alleen in haar lichaam geïnteresseerd was) maar dat weerhield haar er blijkbaar niet van om een geslaagde dubbelrol te spelen als Katia en Asa. Het zou het begin zijn van een vruchtbare carrière waar ze met onder andere Federico Fellini zou werken, al zou ze toch voornamelijk bekend worden van een aantal horror films. Steele steelt in ieder geval de show waardoor de rest van de cast wat onderbelicht blijft. Niet vreselijk slecht, maar in combinatie met de Engelse dub niet altijd even hoogstaand te noemen.

Bava nummer 5 en toch ook weer een dikke voldoende. Zonde dat zijn werk voor de rest niet al te makkelijk is te vinden, toch een regisseur waar ik echt wel meer van wil kijken. Het gevoel ontsnapt me niet dat hij met een kleurenversie nog meer zijn ding had kunnen doen, maar ook in zwart-wit weet de Italiaan overduidelijk hoe hij sfeer op het scherm moet toveren.

3.5*

Would you reach out your hand to save a drowning man if you thought he might pull you in?

Een lange tijd geleden heb ik me ooit de luxe editie van Bob Dylan zijn verzamelalbum Dylan gekocht. Dit zijn 3 cd's in LP vorm met een tiental memorabilia kaarten en op één van die kaarten stond een foto van Dylan met wat muzikanten en daaronder Masked and Anonymous. ik dacht altijd dat het hier om een tournee ging (er staat wel een uitleg op de achterkant van het kaartje maar het is al erg lang geleden dat ik dat nog heb gelezen) maar je kunt dus mijn verbazing wel voorstellen toen ik zag dat ze een film met Bob Dylan onder de titel Masked and Anonymous midden in de nacht op Vijftv uitzonden. Toen opgenomen en daarstraks maar eens gekeken want ik was ondertussen toch wel benieuwd geworden.

Het is een fascinerende film geworden, zonder twijfel. Gedurende de hele speelduur zat ik met een twijfelgevoel want sommige scènes trok ik echt niet terwijl ik een paar luttele minuten erna er opeens de genialiteit in zag. Masked and Anonymous is een vreemd verhaal geworden over een zanger die na een gevangenisstraf terug in de belangstelling wilt geraken. Dit heeft als resultaat dat hij een benefietconcert accepteert en daar een hele hoop vage toestanden meemaakt. En toch blijft het allemaal toch op een zekere hoogte fascineren, voornamelijk ook omdat dit natuurlijk Bob Dylan is. Ik ben een enorme fan van de man zelf en om hem dan praktisch een heel concert te zien verzorgen is natuurlijk erg aangenaam om naar te kijken. De soundtrack is ook geheel van zijn hand, met hier en daar covers waarvan de ene al meer slaagt dan de andere, maar voornamelijk één scène steekt er qua muziek echt met kop en schouders boven uit. En wonder boven wonder is dit zelfs geen scène met Bob Dylan in! Ik heb het over de cover van The Times They Are A-Changin' door Mrs. Brown's Daughter. Het perfecte voorbeeld om mijn woorden over de genialiteit van de film kracht bij te zetten. Dylan nam het script samen met de regisseur, Larry Charles, op zich en hoewel sommige scènes echt niet lijken te passen, had ik hier echt het gevoel dat alles netjes op zijn plaats viel. De engelenstem van de dochter, de geniale tekst, de gelaatsuitdrukkingen van de acteurs, ... Ontzettend mooi moment en zo zijn er hier en daar nog een aantal interessante scènes te vinden (o.a. de rol van Val Kilmer) waardoor dit toch naar een hoger niveau wordt getild, al slagen de paar scènes er natuurlijk niet in om heel de film er goed te laten uitzien want daarvoor zijn er simpelweg teveel vage gebeurtenissen.

Naast de optredens van Dylan was er nog iets waar ik me enorm mee amuseerde, tellen hoeveel bekende koppen hier nu eigenlijk in meespelen. Blijkbaar heeft het overgrote deel van de cast voor een laag loonbriefje gewerkt omdat meespelen in een film met Dylan al genoeg was. Ik kan ze nu ook niet echt ongelijk geven maar het is vreemd om zo'n enorme sterrencast te zien. De bekendste gezichten zijn (naast Dylan zelf) Jeff Bridges en John Goodman. Beide onsterfelijk gemaakt in The Big Lebowski en ze doen de rollen zelfs nog eens lichtjes over. Ik ben sowieso al een enorme fan van Bridges dus dit was erg aangenaam om naar te kijken. Dylan zelf doet het trouwens ook bijlange na niet slecht. Ik had er eerst wat mijn twijfels over maar hij komt erg aangenaam over. Masked and Anonymous was al vanaf de eerste momenten waard om naar te zien door de rollen van Bridges en Dylan maar ook andere geweldige acteurs springen nog even binnen, vaak in enorm kleine rollen. Zo is er een fantastische Giovanni Ribisi, een nog niet zo plastisch chirurg aangepaste Mickey Rourke (in Sin City ziet hij er wel enorm veel slechter uit), de jammerlijk overleden Chris Penn, de mooie Penelope Cruz en noem maar op. Het is gewoon allemaal te veel om op te noemen.

Bevreemdende film is dit geworden. Masked and Anonymous snijdt een hele boel belangrijke thema's aan maar het komt nooit echt volledig tot zijn recht. Sommige scènes springen er echt wel tussen uit maar jammer genoeg wordt het nooit echt een mooi volledig geheel en is de climax op zich ook niet zo heel veel waard. De vele bijrollen van bekende acteurs zijn leuk en de muziek van Dylan zelf zorgen ervoor dat dit toch nog wel redelijk draaglijk wordt.

3*

Dolkomische d'Artagnan

Ik heb de Musketiers altijd wel leuk gevonden. Het werk van Alexandre Dumas ligt weliswaar al geruime tijd op mij te wachten om eens te herlezen, maar ik heb al menig verfilming (officiële en onofficiële) verorberd. Ik ben de laatste jaren meer en meer geïnteresseerd aan het geraken in de Franse film en dan laat ik de kans om een verfilming met Jean Marais niet liggen.

Maar ik ben niet zo wild van het resultaat. In een ver verleden heb ik wel eens het originele verhaal gelezen, maar dat was volgens mij in een soort van jeugdboekenversie en mijn herinnering daaraan is op zijn minst nogal mistig te noemen. Henri Decoin focust zich in zijn geheel op d'Artagnan, van de andere Musketiers is geen sprake, en maakt er een komische film van. Jammer genoeg is het komische aspect vaak nogal ver te zoeken en wordt er meer een klucht van gemaakt die je soms met de wenkbrauwen doet fronsen. Zoals het door Brix en Thunderball aangehaalde gevecht op de boot is daar een mooi voorbeeld van. Bovendien weet Decoin zijn film niet deftig te balanceren en krijg je de indruk dat het eerste anderhalf uur zich vooruit moet slepen om dan in het laatste halfuur vooruit te schieten met de ene na de andere persoonsverwisseling. d'Artagnan stond erbij en keek ernaar.

Dit is nu de 6e film die ik met Jean Marais heb gezien, maar het is de eerste keer dat ik hem à la Errol Flynn de degen en cape zie hanteren. En hoewel Marais nogal overdreven en theatraal acteert gaat het hem nog wel vrij goed af. Hij leek echt wel plezier te hebben gehad in zijn rol. Naast Marais vooral de moeite voor het vrouwelijk schoon dat de film siert. In tegenstelling tot Thunderball is Claudine Auger niet mijn favoriete Bond-Girl (aaah, Caroline Munro...) maar dat Auger er mag wezen moge duidelijk zijn. Zij brengt nog iet of wat leven in de brouwerij.

Het is dat Darbie het aanhaalt, maar anders had ik nooit beseft dat dit niet in kleur hoorde te zijn. Moet zeggen dat ze dat erg schoon hebben aangepakt. Ik besef dat ik hierboven wel erg negatief klink en dat is nu ook weer niet de bedoeling. Er zijn best wel goede elementen te vinden in Le Masque de Fer en toch begrijp ik wel waar de lage score vandaan komt.

Kleine 3*

1,000 Faces... And Not A Single Clue

Tjah, wat moet je doen wanneer je juist bent thuis gekomen van een redelijk zware operatie. Juist, je kijkt wat doelloos tv en je zapt veel. Hierdoor kan je soms op films stuiten die je normaal niet zou hebben opgezet en daar is The Master of Disguise er zo één van.

Het was eigenlijk het leuke openingscreditsfilmpje dat me over de streep trok, naam van Adam Sandler had er ook wel iets mee te maken. Het verhaal heeft best wel veel potentie. Verschillende generaties van de familie Disguisey, what's in a name, zijn meester in het vermommen van zichzelf en helpen hierdoor de mensen met bepaalde problemen. Eén Disguisey is het kotsbeu en besluit om zijn zoon nooit van hun gave te vertellen. Dit is The Master of Disguise in een notendop maar het wordt eigenlijk allemaal nog redelijk leuk uitgewerkt. Oké, Pistachio is soms wat irritant met zijn liefde voor dikke konten maar kan dan op sommige momenten dan ook ontzettend leuk uit de hoek komen zoals wanneer hij verkleed is in een gigantische schildpad. Heel het ontvoering verhaaltje wordt ook nog best amusant uitgewerkt.

Dana Carvey is in Amerika blijkbaar een redelijk bekende komiek, ik had er in ieder geval nog nooit van gehoord maar hij wist toch meerdere keren een glimlach op mijn gezicht te tonen en één keer zelfs een luide lach. Al had het misschien wel beter geweest als Jim Carrey de rol van Pistachio op zich had genomen zoals oorspronkelijk was bedoeld. Esposito is precies alleen maar gecast voor haar looks maar doet het zeker niet slecht. Ook Spiner en Gould doen het eigenlijk wel leuk.

Maar hetgeen waardoor de film echt kijkbaar wordt zijn de knappe kostuums. Ik kan het moeilijk geloven dat het elke keer Dana Carvey was die in de huid van iemand anders kroop maar als het zo is heeft hij het echt wel goed gedaan. Op bepaalde momenten is hij echt niet meer te herkennen.

Leuk filmpje, al kon dat natuurlijk ook nog wel wat met de verdoving hebben te maken. Ik heb me in ieder geval geamuseerd.

3.5*

Tell me about the loneliness of good, He-Man. Is it equal to the loneliness of evil?

By the power of Greyskull! Het is een quote die toch wel eens af en toe de kop opsteekt ten huize Metalfist. Ik ben de laatste tijd meer en meer in de ban aan het komen van Dolph Lundgren, wat blijft dat toch een geweldig figuur, en had vandaag toevallig een reeksje van zijn films aangeschaft. Je ziet het al wel aankomen waarschijnlijk, maar één van die films was deze Masters of the Universe. Natuurlijk meteen opgezet toen ik thuis kwam, want geef nu toe: Lundgren die He-Man gaat spelen.. Daar kan toch weinig mee misgaan.

Blijkbaar is iedereen het er bijna unaniem over eens dat er wel erg veel is misgegaan bij deze film, maar ik vind hem heerlijk. Het begin op Eternia is in ieder geval al lekker sfeervol. Vond het er qua design erg geslaagd uitzien en was eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld dat de switch naar de Aarde werd gemaakt. Ergens logisch natuurlijk aangezien de film sowieso al niet zo'n enorm hoog budget had en bovendien zat Cannon al in slechte financiële papieren, maar gelukkig weet Gary Goddard er nog wel een vrij goed geheel van te maken. Toegegeven, een film die zich in zijn geheel afspeelde op Eternia had net iets beter geweest, maar ik kan hier zeker en vast mee leven. Vooral omdat dit zo'n heerlijke kitsch is geworden. Duncan, Teela en Gwildor die een soort van KFC bucket pikken en die in de bosjes zitten op te eten.. Heerlijk. De strijd om de Cosmic Key is op zich nog onderhoudend genoeg, maar het einde voelt wel wat gehaast aan. Iets waar je niet van verschiet wanneer je hoort van Goddard dat de film werd afgesloten terwijl hij de climax was aan het filmen.. Hij heeft uiteindelijk 2 maanden moeten wachten vooraleer hij de scène kon afwerken.

Dolph Lundgren is gewoon He-Man, er kan toch niemand bestaan die het daar niet mee eens is? Die brede torso, dat geblondeerde haar, dat rondzwaaien met zijn zwaard, ... Moet denk ik één van mijn favoriete rollen van de Zweedse acteur zijn. Hij steelt echter niet alleen de show in deze Masters of the Universe. Zo is Frank Langella indrukwekkend als Skeletor (had misschien wel liever een iets 'statischer' skelet masker gezien) en gaan de ogen van Meg Foster, die Evil-Lyn speelt, mij volgens mij vannacht nog achtervolgen. Tof om Courteney Cox eens in haar pre-Friends dagen te zien. Ten tijde van de jaren '80 was ze enkel nog maar het meisje uit de Springsteen video, maar ze doet het redelijk. Grappig toeval dat de Sorceress (Christina Pickles) later haar moeder zou spelen in Friends.

Skeletor kwam na de aftiteling nog terug met de legendarische woorden: I'll be back. Het zou er echter nooit meer van komen vanwege een aantal redenen (Lundgren die de rol weigerde, Cannon dat failliet geraakte, ...) en dat is eeuwig zonde. Zo'n typisch jaren '80 flick die vandaag de dag niet meer gemaakt wordt. Ik heb me in ieder geval rot geamuseerd.

4*

2e Woody Allen

Mijn eerste Allen film was Vicky Christina Barcelona waar Scarlett Johansson geweldig in speelde dus wat is er beter dan je 2e Allen film te zien met dezelfde actrice? Toch slaagt Match Point tegen.

Allereerst irriteerde ik me mateloos aan de dialogen in het begin van de film. Naar wat ik heb gehoord is dat Allen toch altijd geweldige dialogen heeft maar ik kreeg hier een Tarantino-Death Proof gevoel bij. Pure overkill.

Rhys-Meyers speelt zeer sterk en Johansson ziet er weer geweldig uit maar heel de aanleiding naar het toch wat onverwachte einde is verschrikkelijk saai. Heb sowieso al niets met het tenniswereldje. Het einde daarentegen is dan wel weer goed gevonden. Mooie symboliek met die ring trouwens.

Match Point kan de verwachtingen niet waar maken maar mede door het leuke en onverwachte einde en een bloedmooie Scarlett Johansson komt ie toch nog op 2*

Een huwelijk op z'n Italiaans

Vittorio De Sica, het is een regisseur bij wie ik nooit goed weet wat te verwachten. Zijn bekendste werk, Ladri di Biciclette, was heerlijk (4.5*), zijn segment in Boccaccio '70 was ook goed (4.0*) en Teresa Venerdi was een vermakelijke klucht (3.5*) maar de films zijn op zich moeilijk te vergelijken en kon ik niet echt een lijn trekken in zijn oeuvre. Nu zijn 3 geziene films op een oeuvre van 30 films (in 34 jaar trouwens!) maar een fractie dus hopelijk ging er met Matrimonio all'Italiana wat meer een lijn te zien zijn.

Het tegengestelde is echter waar, want dit valt zowat tussen Ladri en de twee andere films in. Met geen volbloed komedie en ook geen volbloed drama is dit een wat onevenwichtigere film geworden met een vrij taaie aanloop. De eerste helft van de film is nagenoeg één grote flashback van Don Domi en die is eigenlijk niet echt interessant. Noodzakelijk voor het verhaal uiteraard om te weten hoe Domi en Filumena elkaar hebben leren kennen, maar ik denk dat iedereen het er wel mee eens zal zijn dat de film pas echt in gang schiet wanneer de fraude van Filumena aan het licht komt. Weliswaar niet zo'n grote schok (de drukte en grote gebaren lagen er deze keer wel erg dik op, zelfs voor een Italiaanse film) maar wel één die de film nodig had. Vanaf dan wordt het een tof gevecht tussen de twee minnaars en de zoektocht van Don Domi naar wie van de drie kinderen nu eigenlijk zijn zoon is.

Zucht, Sophia Loren. Het is één van de grootste Italiaanse actrices die ooit het scherm heeft mogen sieren en het is verbazingwekkend om te zien hoe ze eigenlijk elk stadium van haar personage naar haar hand weet te zetten. Of ze nu een 17-jarig hoertje is (met een heerlijk vlammende haardos) of een op sterven liggende minnares van 40 jaar... Loren kan het allemaal en Marcello Mastroianni stond erbij en keek ernaar. Vond hem vooral in het eerste deel van de film ook wat beneden zijn niveau eigenlijk. Net als het verhaal heeft ook hij er baat bij dat Loren meer en meer in the picture komt. Verder nog een aantal vermakelijke bijrollen, maar het is toch vooral Loren die op je netvlies gebrand blijft.

Beetje twijfelend hoeveel ik hier aan zou geven. Het eerste gedeelte van de film was nogal lastig door te komen en het tweede gedeelte vond ik dan weer erg leuk. Neigde meer naar 3* maar laat ik voor La Loren dan toch nog net dat halfje extra geven. Die kan zo'n film toch naar zich toe trekken, zie zeker ook De Sica's segment in Boccaccio '70

3.5*

Mad Max

Aah kerstavond, de perfecte gelegenheid om met een volgeladen maag onderuitgezakt naar één of andere familiefilm te kijken. Max was al een tijdje geleden nog eens op televisie gepasseerd, maar ik had speciaal de film opzij gehouden voor dit soort momenten en om het helemaal af te maken bleek dit zich dan ook nog eens rond dezelfde feestdagen af te spelen. Ik ben altijd wel in de mood voor een Vlaamse film, maar in mijn herinnering was dit geen al te denderende film dus was het even afwachten wat dit ging brengen.

Een toffe film blijkbaar. Freddy Coppens is geen grote naam in het Vlaamse regisseurslandschap en met uitzondering van Max heeft hij geen potten gebroken aangezien zijn andere langspeelfilm (Dilemma) compleet onbekend is. In ieder geval wel een volstrekt voorspelbare film die de vertrouwde paden volgt, maar best nog een aantal leuke situaties kent. De scène in dancing Carré is er daar zo eentje van en verder is vooral de confrontatie tussen Max en Harry nog wel een vermakelijk stukje. Coppens beseft ook dat hij dit niet nodeloos moet gaan rekken en breidt er redelijk snel en zonder al te veel poespas een einde aan. Het verbaast me vooral hoe dit na al die jaren nog overeind blijft staan. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik de film ouder had ingeschat dan 1994, maar je merkt dat dit eigenlijk vooral is gemaakt om in te spelen op het toenmalige succes van Jacques Vermeire en dan verwacht je eigenlijk dat dit bijna 25 jaar later wat ineen stuikt.

Het succes van Vermeire is ondertussen tanende, het startte helemaal wanneer hij 1998 van VRT naar VTM overstapte, maar hier doet hij toch hetgeen waar hij het beste in is. Zowat een underdog spelen die de nodige gekke bekken kan trekken en ondertussen altijd in de shit geraakt door zijn eigen stommiteiten, hoewel hij het goed bedoeld natuurlijk. Vermeire was in die jaren vooral bekend als DDT in F.C. De Kampioenen en laat één van die scenarioschrijvers (René Swartenbroekx) nu net het scenario voor Max hebben geschreven. Geen idee of het daar aan ligt, maar reken dus op veel acteurs uit die soap zoals Danni Heylen en Johny Voners die nooit echt het juk van Pascalleke of Xavier kwijt geraken. De altijd goede Luc Philips oogt af en toe ook een beetje geforceerd maar gelukkig is er nog een (in een film) debuterende Ianka Fleerackers en een jonge Mathias Sercu om samen met veel toffe bijrollen de boel te redden.

Verder nog flitsen van bijvoorbeeld Urbanus, altijd leuk, en zet de openingsscène met een stuk van de ploeg van Anderlecht (inclusief grote bazen zoals Constant Vandenstock) meteen de toon. Veel aandacht van de film gaat uit naar Vermeire maar ook Greet Rouffaer mag uiteraard niet vergeten worden. Ook zij was toen op het hoogst van haar populariteit met Wittekerke en deelt best nog wel een leuke chemie met Vermeire. Waarschijnlijk beoordeel ik dit te hoog, maar ik heb er in ieder geval een vermakelijke avond opzitten.

3.5*

I don't believe in Heaven. I believe in Pain. I believe in Fear. I believe in Death.

De spellen van Max Payne heb ik vroeger passief meegespeeld met mijn broer. Het enige dat ik me er eigenlijk nog van kan herinneren was dat het één van de eerste spellen was waar het bullet-time effect werd gebruikt.

Visueel slaagt Max Payne niet tegen. De manier waarop het stadje werd weergegeven deed me hard denken aan Sin City en dat is nu niet echt negatief. Ook de demonen zien er gelikt uit maar wat dan wel tegensloeg waren de shoot-outs (er waren er ook niet echt veel) maar de bullet time komt er amper in voor! Misschien één à twee keer maar dat is het dan ook.

Het verhaal valt wel mee maar is wel verschrikkelijk voorspelbaar. De 'twist' waar Beau Bridges de slechte was zag je dan ook al van mijlenver aankomen. De demonen in verband met de drug waren dan wel interessant.

Maar het grootste minpunt blijft Mark Wahlberg. Voor mij was hij echt niet de goede acteur om Payne te spelen. Wahlberg is meer zo'n type dat de brave flik moet spelen en niet dit soort rollen. Ook de rest van de cast acteert wel redelijk waaronder Mila Kunis waarvan ik eigenlijk sinds That '70s Show niets meer van had gehoord. Al kwam Kurylenko ook niet echt over.

In het algemeen is Max Payne wel een teleurstelling en weer één van de zovele slechte game-verfilmingen. Met uitsluiting van de mooie effecten is er eigenlijk niet zo bijzonder veel te beleven.

1.5*

And, guys, keep this one alive. I doubt if they were triplets

Ik word toch vaak verleid door van die promotie praatjes op de hoezen van dit soort films. Nu ben ik al langer van plan om wat meer van het werk van Van Damme te zien dus ik wou Maximum Risk sowieso wel een kans geven, maar naar dit zou zogezegd één van Van Damme's beste films zijn. Ik was benieuwd en hierdoor kreeg Maximum Risk voorrang op onder andere Hard Target en Knock Off. Als dit echter het hoogste niveau is dat Van Damme haalt, dan staan me nog wel wat onvoldoendes te wachten.

Na het kijken van Maximum Risk valt op dat regisseur Ringo Lam in ieder geval wel iets met tweelingbroers heeft, want Twin Dragons (met Jackie Chan in een dubbelrol) maakte ook al gebruik van dit thema. Ook die film kon niet echt op een hoge score rekenen, maar dit is wel erg pover. Het plotje rond een lijst met compromitterende namen is te standaard (natuurlijk zijn de Russen er weer bij betrokken) en het is ook te mager om een speelduur van 100 minuten te vullen. Beetje zonde ook dat het er uiteindelijk nog op uitdraait dat Alain een politieagent is. Dit is het soort film waar nooit echt veel woorden aan uitdieping van karakters wordt vuil gemaakt, maar ik dacht dat hij gewoon een sniper was geweest in de oorlog en niet meer dan dat. Het kan zijn dat ik het gemist heb hoor, want mijn aandacht was wel wat beginnen te verslappen. Soit, ik vond het op zich wel leuk om Van Damme eens niet echt een good-guy te zien spelen. In zijn beginperiode deed hij dat wel meer (denk aan Black Eagle of No Retreat, No Surrender), maar eind jaren '90 begon hij toch wel meer en meer de goede flik te worden die zijn zoontje of iets dergelijks moet beschermen. De scènes waar je Alex met de schrik in haar ogen naar hem ziet kijken wanneer hij een aantal tegenstanders aan gort trapt zijn dan ook vrij leuk.

Daar zit hem dan ook het interessante aan deze Maximum Risk, namelijk de vrij goede actie. Met een 16+ rating is er genoeg ruimte om wat bloed te zien vloeien. Inclusief een aantal erotisch geladen scènes tussen Van Damme en Natasha Henstridge. Althans, dat werd me toch weer wijs gemaakt op de hoes. Met uitzondering van 2x de tieten van mevrouw Henstridge en 1 vrij snel gecutte sex-scène is er van erotische spanning geen spraken. De twee hebben ook werkelijk geen chemie samen en de rol van Henstridge is voor de rest ook maar erg pover. Ze ziet er goed uit, dat wel, maar ze kan jammer genoeg ook niet meer maken van haar beperkte rol. Vreemd ook dat Jean-Hugues Anglade (Sebastien) als derde wordt gecrediteerd, het is niet meer dan een veredelde bijrol en hij doet het nog slecht ook, want Zach Grenier als Ivan is een veel grotere speler in het plot. Zo'n typische foute bad-guy en de invulling van Grenier is cliché doch leuk.

Neen, er zijn betere Van Damme films. De Muscles from Brussels doet het zoals vanouds vrij vermakelijk, al zal er niets kunnen toppen aan Street Fighter, maar het meer dan standaard plot, de flauwe personages (die taxi-chauffeur!) en twee hoofdrolspelers die gewoon geen chemie hebben zorgen ervoor dat Maximum Risk geen hoogvlieger is. Het is dat de actie nog vrij degelijk is, anders was dit van het niveau van een Black Eagle.

2*

Everything we've done to you... it was all done for a reason

Eerlijk gezegd, The Maze Runner zei me niets. Weer zo'n soort van Twilight/Hunger Games-achtige boekverfilming die waarschijnlijk in de vergetelheid zal geraken zoals een Eragon of The Golden Compass waardoor we het met 1 verfilmd deel uit een trilogie moeten doen. Een kameraad wou hier echter wel graag naartoe en bon, dit zag er wel een film uit die vooral in de cinema tot zijn recht ging komen. Je kunt dus zien dat de verwachtingen vrij laag gespannen waren.

En misschien juist daardoor ben ik erg aangenaam verrast door wat Wes Ball hier op het scherm tovert. Ik heb begrepen dat het niet overal is, maar de film werd bovendien uitgezonden met Barco Escape technologie. Dit betekent dat er nog eens een scherm aan de linker- en rechterkant wordt gehangen waar af en toe de film op verder gaat. Je krijgt dus als het ware een panoramisch beeld en het is een leuke gimmick voor de 10 minuten waarvoor het gebruikt wordt. Je moet alleen wel recht in het midden van de zaal zitten, anders mist het effect zijn nut. Soit, gelukkig dat The Maze Runner voor de rest visueel nog wel goed op zijn benen blijft staan. Vooral de scènes in het labyrint zelf steken erbovenuit en de spanning wordt goed opgebouwd. Met de komst van de Grievers, een soort van mechanische schorpioen, wordt er nog een tandje bijgestoken en het is aangenaam om eens geen anti-climax te krijgen bij dit soort monsters. Vond ze echt dreigend overkomen eigenlijk.

Toch is The Maze Runner verre van perfect. Sommige acties van de personages zijn ronduit idioot, de film schiet naar het einde toe met de dood van Chuck compleet uit de bocht en er wordt overduidelijk gehint naar een vervolg waardoor het einde nu niet echt voldaan aanvoelt. Bovendien bevat de film een nogal jonge cast met Will Poulter als enige echt bekende kop. Het is moeilijk om hem serieus te nemen (wat was ik aan het hopen dat hij Waterfalls van TLC ging fluiten ofzo) en die evil wenkbrauwen leidden nogal af. De cast heeft een niveau dat je bij dit soort jeugdboeken verfilmingen kunt verwachten. Niet slecht, maar ook niets bijzonders dus.

De film steunt vooral op het labyrint en het is maar de vraag hoe dit zich in de volgende delen (als die er überhaupt komen) verder gaat ontwikkelen. Mijn interesse is in ieder geval gewekt, maar laat Ball dan liefst wel weer terug opdraven als regisseur. Aangenaam verrast door het design en de actie rond en in het labyrint.

4*

Three years we spent behind those walls, trying to break out. And now you want us to break back in

Geen idee eigenlijk hoe het kwam dat de Maze Runner reeks ten huize Metalfist opeens stopte maar na een bioscoopbezoek in 2014 en eentje in 2015 was het dus opeens gedaan voor mij met de avonturen van Thomas en zijn kompanen. Jammer, want ik vond de reeks tot dan eigenlijk wel de moeite waard (kregen allebei 4*) maar zo'n 5 jaar later dus eindelijk de reeks eens tot een einde gebracht. Ik heb wel even moeten opzoeken hoe het plot nu weer net in elkaar zat, maar gelukkig is er nog altijd zoiets als Wikipedia.

Ligt daar dan misschien het probleem? In de cinema komt dit soort films sowieso beter tot hun recht dan thuis qua effecten, maar ook qua plot en emotionele betrokkenheid raakte dit niet altijd de juiste snaar. The Death Cure is op zich absoluut geen slechte film en blijft over de gehele lijn vermaken, maar het voelt een beetje als een overbodig deel. Sowieso schiet er van heel de premisse uit het eerste deel niet veel over en vervalt dit derde deel iets teveel in een samenraapsel uit andere films (de voorganger had ook al erg veel Mad Max/Walking Dead/Hunger Games/Resident Evil/... invloeden, hier wordt dat nog wat meer) maar vooral de emotionele diepgang ontbreekt. Dan kun je nog wel een aantal personages laten terugkeren (Gally!) en een ander aantal laten sterven maar het zijn allemaal net iets teveel platgetreden paden. Gelukkig blijft regisseur Wes Ball aan het roer van de franchise en toont zich dat vooral in een aantal erg leuke actiescènes. De openingsscène met het kapen van de wagon zet meteen de toon en gaandeweg passeren er nog een aantal erg leuke dingen.

Hoewel er dus 3 jaar tussen het tweede en het derde deel zit, is de cast gelukkig hetzelfde gebleven. Dylan O'Brien blijft de leider spelen over een select groepje tieners en hoewel daar niet echt de meest begenadigde acteurs tussen zitten, is zo'n Thomas Brodie-Sangster als Newt nog wel tof. Doorheen de film(s) hangt zo'n vermakelijk "wij tegen de rest" vibe en de terugkeer van Will Poultry (die ik in het eerste deel eigenlijk nog niet zo denderend vond) geeft de film een extra boost. Wel een beetje teleurgesteld in de aanwezigheid van Walton Goggins. Zo'n typische acteur die met weinig een fijn slecht personage kan neerzetten (onder andere in de Tomb Raider reboot met Alicia Vikander in de hoofdrol) maar hier te weinig ruimte krijgt.

Het is ook opvallend eigenlijk hoe dat dit derde deel ook amper gezien is. Het eerste deel kan op bijna 2000 stemmen rekenen, de sequel op iets meer dan de helft van dat aantal en dit deel (dat toch ook alweer bijna 2 jaar oud is) moet het maar met 500 doen. De vertraging door de kwetsuur van Dylan O'Brien zal geen goed aan het momentum van de film hebben gedaan maar toch.. Ik dacht dat er meer fans waren van deze reeks.

3.5*

Hope is a dangerous thing

Het was exact dag op dag 1 jaar geleden dat ik nietsvermoedend in de cinema zat voor het eerste deel van The Maze Runner. Mij zei de film niet meteen iets, maar een kameraad wou hem graag zien en wie ben ik dan om dat tegen te spreken. Geheel tegen mijn verwachting in was het een overtuigende film en was ik toch wel benieuwd geraakt naar de sequel. Fast forward naar een jaar later dus en ik stond terug met diezelfde kameraad in de Kinepolis. Het zal ondertussen wel duidelijk zijn wat we zijn gaan zien veronderstel ik? Met één klein verschil, we hebben wel een voorstelling zonder die Barco Escape nonsens gekozen.

The Scorch Trials gaat verder waar de eerste Maze Runner ophield. Eventjes een opfrissing had misschien wel handig geweest, maar op zich is het allemaal niet al te lastig te volgen. Wat wel opvalt is dat dit tweede deel qua stijl anders is dan zijn voorganger. Gelukkig nog altijd wel dezelfde regisseur (en ik mag hopen dat dat voor het derde deel ook zo gaat zijn), maar de setting is serieus verandert. De doolhof is verdwenen en Thomas en zijn vrienden moeten het nu zien te redden in een woestijn vol met zombie-achtige wezens. De voorspelbaarheid blijft aanwezig en toch is The Scorch Trials ook wel weer een zeer amusante zit geworden. Het groepje tieners kent een goede dynamiek (hoewel het vooral Thomas is die soms net iets teveel met de spotlight gaat lopen waardoor de rest wat onderbelicht blijft) en de film is eigenlijk één lange achtervolging die nergens echt verveelt. Iets wat vooral te wijten is aan het feit dat er met flink wat geld is gesmeten en dat er, in tegenstelling tot pakweg een Mad Max: Fury Road, weinig repetitie aan te pas komt. Het mysterie rond WICKED wordt langzaamaan uit de doeken gedaan en dat smaakt in ieder geval naar meer.

Altijd tof dat er tussen deel 1 en 2 geen vervangingen zijn gebeurt en dat iedereen zijn rol uit de voorganger terug oppikt. Film heeft het aura van een Young Adult film te zijn, en stiekem is het dat ook, maar de cast weet dat eigenlijk nog mooi te verbloemen. Dylan O'Brien blijft goed als de leider van het groepje, Ki Hong Lee lijkt wederom erg veel plezier te hebben in zijn rol van Min Ho en het is eigenlijk enkel Kaya Scodelario die als Teresa niet over de gehele lijn overtuigd. Veel toffe nieuwkomers ook met natuurlijk de immer geweldige Alan Tudyk als voornaamste verrassing. Zoals eerder gezegd zit de film er visueel ook nog eens uitstekend uit. Ben altijd wel fan van zo'n apocalyptisch wereldje.

Veel invloeden van recenter werk (de naam Mad Max is al gevallen, maar The Walking Dead zijn ook nooit veraf) maar het is op zich niet zo'n storende factor. The Scorch Trials kan goed genoeg op zijn eigen poten staan en maakt me toch benieuwd naar het volgende deel. Naar wat ik begrijp bestaan de boeken uit een trilogie dus Wes Ball: maak alsjeblieft ook 3 films en geen Part 1 & Part 2 gezeik.

4*

Mazes & Monsters is a far-out game. Swords.. poison.. spells.. battles.. maiming.. killing!

Ik was gisteren bij een kameraad die juist een PS3 heeft gekocht. Na een aantal uren Army of Two: the 40th Day te hebben gespeeld wou ik wel eens iets anders en doordat mijn kameraad nog geen andere spellen heeft, werd het een filmpje. Het merendeel van zijn collectie had ik al eens gezien maar deze titel zei me werkelijk niets. Tom Hanks op de poster, een plot à la Dungeons & Dragons, ... Het kon wel eens vermakelijk worden maar dan werd ik gewaarschuwd dat het een erg slechte film was door mijn kameraad. Ik wuifde zijn argumenten weg en zei dat het waarschijnlijk zo slecht was, dat het wel leuk is. Wel, ik ga denk ik nooit meer wuiven.

In een niet zo lang geleden verleden heb ik eventjes het bovengenoemde Dungeons & Dragons gespeeld. Het was maar een paar keer maar in die paar keer viel me op hoe saai het eigenlijk was doordat je heel het verhaal zelf moet verzinnen. Blijkbaar heb ik redelijk weinig fantasie op dat gebied dus ik dacht dat Stern dit wel zou hebben opgelost door een degelijk verhaal voor te schotelen. Ergens probeert hij het wel maar faalt hij hopeloos. Het is gewoon erg lachwekkend geworden, er vlogen meerdere keren lachsalvo's door de kamer wanneer de zogenaamde monsters in beeld kwamen, maar het erge is dat ik me de film nu nog amper kan herinneren. Ik moet echt moeite doen om fracties van het verhaal te herinneren en de weinige fragmenten die terug komen waren dan ook tergend slecht. Het is blijkbaar allemaal gebaseerd op een boek (had ik niet verwacht eigenlijk doordat de verbintenissen met Dungeons & Dragons nogal hard opvielen waardoor ik dacht dat het een soort van rip-off was) maar ik twijfel of het daar allemaal beter wordt uitgewerkt. Ergens, in een diep en donker hoekje, had dit misschien nog wel enige potentie maar het wordt allemaal zo knullig uitgewerkt. We zitten gewoon anderhalf uur te staren naar een bende no-lifers (met alle respect naar de mensen die dit effectief spelen) die amper logische keuzes kunnen maken. Geen idee hoeveel jaar de film eigenlijk bestrijkt (moeten er wel wat zijn want Kate heeft het op een bepaald moment over het Halloween feestje waar Robbie iets vertelt over zijn broer maar zegt dat dat vele jaren geleden is) maar wanneer Robbie dan eindelijk nog eens opduikt, zeggen ze dat hij zo'n 30 blokken moet omlopen om aan het huis van Jay Jay aan te komen. Het hilarische is dan wel dat ons drietal telefoon krijgt van Robbie in het midden van de nacht maar wel pas 'in de ochtend besluiten te vertrekken. Echte vrienden, je herkent ze meteen!

Ik moet toegeven, ik heb de hoes niet zo deftig bekeken. Had ik dat wel gedaan dan was me misschien opgevallen dat er een volwassen Tom Hanks op de poster stond. Nogal aardig voor een film van bijna 30 jaar geleden. Als ik dat had doorgehad, dan had ik misschien ook begrepen dat de effecten die op de hoes staan een tikkeltje te hoog gegrepen waren. Op de hoes ziet het er allemaal netjes uit, in de film is het allemaal net iets beter dan wat ik zelf ineen zou steken met papier-maché. Werkelijk alles ziet er erg slecht uit en van monsters is er niet echt te spreken, tenzij je mensen in leren jassen als evil wilt beschouwen... Normaal gezien ben ik niet zo hard voor effecten in oude films omdat er vaak met de toen mogelijke middelen werd gewerkt. Toch krijg ik het gevoel dat Stern er hier niet veel moeite voor heeft gedaan omdat er negens maar een sprankeltje geloofwaardigheid van de film afstraalt.

Tom Hanks, mijn kameraad is er verzot op maar ik net iets minder. Pas op, hij heeft zeker wel een paar goede rollen (Cast Away o.a.) maar over het algemeen zie ik hem niet zo heel graag spelen. Toch maakte hij de film wel enigszins draaglijker (al kan dat wel zijn dat we niet op de titel van The Terminal kwamen toen we over goede rollen van Hanks bezig waren, iets wat voor veel hilariteit zorgde). Het is zijn eerste echte hoofdrol en het is er aan te merken. Hanks doet het slecht, er is gewoon geen ander woord voor. Het gewauwel over Pardieu, de holy man, begon nogal snel mijn zak uit te hangen en die stomme, lege blik in zijn ogen was dan ook echt te erg voor woorden. Mocht Hanks later niet bekend zijn geworden, dan had dit ergens in de vergetelheid gelegen want zelfs nu kent de film nog maar 16 stemmen en dat is wel bitter weinig. Wendy Crewson is de love-intrest van Hanks en ergens is zij nog het vermakelijkste van de film. Raar dat we hier dan weer niets van hebben gehoord. De twee mannelijke tegenspelers zijn lachwekkend. Chris Makepeace loopt continu met stomme petjes rond en David Wallace, daar kan ik me alleen nog maar van herinneren dat hij blond was dus een grote indruk heeft hij ook niet achter gelaten.

Rotte film die misschien eens de moeite waard is voor één van de eerste rolletjes van Hanks, al slaagt dit wel erg tegen. Het verhaal is waardeloos, de effecten zijn waardeloos en de cast? Juist, ze zijn waardeloos. Snel vergeten dus, al ben ik daar onbewust al hard mee bezig heb ik de indruk.

1*

Swell party, where's the whisky?

McLintock behoort tot één van mijn allereerste John Wayne films. Het begon ooit met een aantal boxsets waar voornamelijk films uit de jaren '30 tussen zitten. De meesten zijn van Wayne's Lone Star periode en dat zijn praktisch allemaal films die de speelduur hebben van een goed uurtje maar tot mijn verbazing zat daar dan ook opeens McLintock tussen. Een film die de acteur eerder tegen het einde van zijn carrière maakte en die schijnbaar een komedie zou zijn met een vrij lange speelduur voor een komedie. En laat ik daar nu juist schrik voor hebben gehad want hoewel ik een enorme fan ben van Wayne, kon ik me hem niet echt in een komische rol voorstellen. Het werd echter wel eens tijd om de film te kijken want hij lag hier toch al erg lang.

En dat is eigenlijk uiteindelijk goed meegevallen. Vooral ook omdat hij hier eigenlijk niet veel anders doet dan gewoonlijk, namelijk de tough-guy spelen met een goed hart. Regisseur McLaglen maakt dan ook gelukkig niet de fout om Wayne als billenkletser af te schilderen want ik betwijfel of dat goed tot zijn recht had gekomen. Ik ben daar zelfs vrij zeker van want het slapstick einde waar McLintock zijn vrouw voor ettelijke minuten doorheen het stadje achtervolgt is niet zo enorm geslaagd. De langere speelduur valt trouwens ook nog enorm goed mee, zeker voor een komedie weet de film de aandacht goed vast te houden en blijft het allemaal vrij vermakelijk. De knokpartij halverwege de film is het hoogtepunt, nu hou ik sowieso wel van eens een lekker potje knokken in een film, maar ook het universele thema van venten die werkelijk geen snars begrijpen van vrouwen is een goede kapstok voor een aantal leuke scènes. Het blijft weliswaar allemaal redelijk voorspelbaar maar bon, dat durf ik wel eens meer met de mantel der liefde bedekken met dit soort oude films. Bizar trouwens dat dit oorspronkelijk bedoeld is als verfilming van The Taming of the Shrew van Shakespeare. Nu heb ik dat verhaal gelezen en eerlijk gezegd, ik zie het er toch niet in. Een Western is dit dan ook niet want geweren komen er amper aan te pas.

Let trouwens wel op met welke DVD versie je koopt. Die van mij komt uit een John Wayne collectie met zo'n 8 andere films maar er bestaat ook een reeks genaamd 'John Wayne Collection' die allemaal uit aparte films bestaat. Ik heb er daar zo'n 9 van geloof ik en degene die ik al heb gezien zijn van degelijke kwaliteit. Op mijn DVD ontbreekt het geluid in de laatste minuut en zijn de eerste minuten van barslechte kwaliteit. Dit is ondertussen mijn 29e film met John Wayne in de hoofdrol/bijrol en hij begint zich toch wel tot één van mijn favoriete acteurs te ontpoppen. De man straalt een heerlijk charisma uit en is in dit soort rollen dan ook perfect op zijn plaats. Het was ook al de 4e keer (van de 5) dat Maureen O'Hara meedeed en die tandem is dan ook enorm goed geolied. De wisselwerking is heerlijk om naar te kijken en O'Hara ziet er nog altijd verdomd goed uit. Voor de rest zitten er in McLintock nog wel een aantal leuke bijrollen zoals Running Buffalo en de mannelijke kok ten huize McLintock. Vrij racistische karikaturen eigenlijk maar wel leuk. Patrick Wayne, inderdaad zoon van, doet het trouwens ook niet slecht als Devlin.

Ik zag hier eigenlijk wat tegenop maar dat is onterecht doordat het resultaat er mag wezen, ik kan me in ieder geval meer vinden in de Imdb rating dan die hier op MovieMeter. Af en toe voelt McLintock wat gedateerd en niet-grappig aan maar over het algemeen heb ik me toch wederom geamuseerd. De combinatie Wayne en O'Hara werkt goed en daar wordt de film toch grotendeels door gedragen.

3,5*

I think some asshole doth stole it

Ik was al langer benieuwd naar Me and Orson Welles maar de toevoeging van Zac Efron hield me altijd een tikkeltje af. Op zich niets tegen de kerel (hij speelt de jonge Simon Tam dus dan kun je weinig verkeerd doen) maar hij heeft een nogal hoog Disney/pretty boy gehalte en ik had het gevoel dat dat niet helemaal in deze film zou passen. Een tijd geleden in de 50% actie van de Free Record Shop gekocht (was nog maar 3 euro en dan ging er nog eens de helft af, dat kon ik niet laten liggen) en gisteren eens opgezet.

De opzet van Me and Orson Welles doet me een beetje denken aan My Week With Marilyn. Beide films gaan over een bekende figuur in de wereld van de cinema maar worden niet echt als een standaard biopic gemaakt. Er wordt meer geconcentreerd op een bepaalde periode (in de Marilyn Monroe film 'verraad' de titel al welke periode) in hun leven. Hier wordt de nadruk gelegd op de theatervoorstelling van Julius Caesar en het bijhorende Mercury Theater en dat is zonder meer de drijvende kracht achter deze film. Daarom is het ook jammer dat Linklater zich laat verleiden om hier een vrij standaard liefdesverhaal rond te bouwen dat zichzelf nooit echt overstijgt. De scènes met Sonja bevatten hier en daar wel wat interessante punten (zeker wanneer Sonja besluit om met Welles naar bed te gaan waarop Richard hem daar mee confronteert) maar de scènes met Greta hadden voor mij niet gehoeven. Het zorgt nu voor een ietwat geforceerd feel-good einde imho. Het klasseverschil met de theaterscènes is dan ook te groot maar gelukkig krijgen die scènes het meeste screentime en is het vaak genieten van de cast.

Want wat voor een indrukwekkende performance zet Christian McKay hier neer! Ik heb al wel wat van Orson Welles gezien (alleen nog niet genoeg naar mijn zin) maar op sommige punten leek het gewoon de acteur zelf te zijn. De perfecte invulling in ieder geval en het is te hopen dat, mocht er nog eens een biopic over Welles komen, ze McKay in hun achterhoofd houden. Het is niet altijd makkelijk om een bekend iemand te portretteren maar naast Welles speelt ook Joseph Cotton een belangrijke rol in het geheel en die wordt ook uitmuntend geportretteerd door James Tupper. Eigenlijk twee acteurs die me niets zegden maar die me erg aangenaam verrast hebben. Over Zac Efron ben ik iets minder te spreken doordat die af en toe verbleekt tegenover het acteergeweld van McKay. Gelukkig wordt hij mee opgetild door de klasse van de mensen in het theater. Daar ontstaat een heerlijke sfeer die eigenlijk schreeuwt om een volledige vertolking van het toneelstuk. Jammer dat ze niet met deze acteurs zijn gaan toeren oid, had wel eens een succes kunnen worden.

Aangenaam verrast, zoveel is zeker. Het is voornamelijk de indrukwekkende McKay die hier de show weet te stelen als Orson Welles. De rest van de cast is van een hoog niveau en het is alleen Zac Efron die hier en daar de bal een beetje mis slaat. Hij past ook niet echt in dit sfeerbeeld maar het kan er nog wel mee door. Zonde van de onnodige romance maar bon, één van de betere Linklaters.

3.5*

Oh my God, Karen, you can't just ask people why they're white

Er zijn zo van die films die je vreemd genoeg altijd wat ontgaan. Mean Girls heeft vandaag een grote fanbase en betekende de grote doorbraak bij een breder publiek voor Lindsey Lohan, maar ik had hem nog nooit gezien. Het was de eerste niet-Disney rol voor Lohan en hoewel het in de loop der jaren met haar carrière niet al te goed liep, een licht understatement dat gepaard wordt met veel drank en drugs, was de film alleszins een schot in de roos. In een interview uit 2020 met David Spade gaf Lohan aan dat ze een sequel op Mean Girls wel ziet zitten met de originele cast en dan werd het voor mij toch echt tijd om het origineel is te gaan zien.

In 2011 volgde trouwens al een sequel maar die lijkt iedereen het liefst te willen vergeten. In ieder geval is dit een typische higschool film die net een extra tandje bijsteekt waardoor het een erg genietbare film wordt. De evolutie van de ietwat schuchtere en wereldvreemde - alleszins toch op vlak van hoe ze zich moet gedragen op school - Cady naar de Queen Bee van de Plastics is gevuld met een aantal geweldige one-liners en situaties. Zeker de sporadische vergelijking met de jungle is een heerlijke zet en dat zorgt ervoor dat een aantal mindere scènes (de twist dat Regina wordt aangereden door een bus vind ik wel erg flauw) makkelijk vergeten kunnen worden. Verder gewoon een fijne dwarsdoorsnede van de Amerikaanse highschools waarin de nodige clichés niet ontweken worden maar dat is misschien niet zo verrassend. De film baseerde zich namelijk op een zelfhulpboek genaamd Queen Bees & Wannabees: Helping Your Daughter Survive Cliques, Gossip, Boyfriends, and Other Realities of Adolescence (zeg dat maar eens 10x na elkaar!) van Rosalind Wiseman en dat soort boeken durft wel eens vaker te vervallen in generalisaties en clichés. Lohan geeft dan wel aan dat ze een sequel ziet zitten, maar ik vraag me toch eerlijk gezegd af hoe ze dat exact zouden aanpakken. De film is nu toch echt wel een mooi afgerond geheel.

Lindsey Lohan dus. Hier nog jong en onschuldig en het zoveelste bewijs dat er echt wel zoiets bestaat als te vroeg beroemd worden. Lohan speelde in de loop der jaren nog wel flink wat rolletjes, maar geen enkele maakte een impact zoals Mean Girls dat deed. Terecht, want Lohan blijkt perfect te zijn voor de rol van Cady en weet beide kanten van het personage heerlijk te spelen. Rachel McAdams mag haar rolletje uit The Hot Chick lichtjes overdoen en doet dat op zich ook wel goed, al ben ik toch vooral blij dat ze later voor een ander soort rollen is gegaan. Mean Girls is meteen ook het debuut voor Amanda Seyfried die hier de leeghoofdige Karen mag spelen en hoewel haar personage wat onderbelicht blijft, bewijst Seyfried dat haar komische timing al goed zat. Het is echter ook in de volwassen rollen dat een aantal leuke figuren zitten. Tina Fey - die ook het script meeschreef - is leuk als Ms. Norbury, haar hartsvriendin Amy Poehler heeft ook nog een over the top rolletje gekregen als de moeder van Regina en Tim Meadows neemt ook nog een aantal leuke momenten voor zijn rekening.

Ja, hier kan ik wel wat mee! Mooi dat dit meer dan 15 jaar na datum nog altijd herkenbaar aanvoelt (of is dat misschien te wijten aan het feit dat ik toen rond dezelfde leeftijd als de hoofdpersonages draaide?) maar gewoon een aantal erg fijne personages en dito situaties. Die sequel uit 2011 ga ik sowieso laten schieten, dat kan enkel maar tegenvallen, maar een opvolger met de originele cast? Daar ben ik stiekem toch wat benieuwd naar. Ik vraag me af of het er ooit van zal komen.

4*

Mean Machine

Mean Machine is een humoristische remake van het bekende verhaal van een wedstrijd tussen gevangenis bewakers en de gevangenen zelf. Waar het origineel en de remake met Adam Sandler nog met rugby is, is dit hier vervangen door voetbal. Geen slechte keuze vond ik.

Het verhaal is dun maar dat kan de pret niet bederven doordat er een bende kleurrijke, hilarische personages in de film zitten met als hoogtepunt Jason Statham als Monk. Die scène waar hij de bal moet pakken en in zijn gedachten even iedereen uitschakelt met karate was hilarisch! Hetgeen de pret wel wat verkloot is de muziek. Wat was die misplaatst en irritant in meerdere scènes.

Goede humor, hilarische personages en een geweldige Jason Statham zorgen voor een 3.5*

You know what the Queen said? If I had balls, I'd be King

Ik speel nu al eens langer met het idee om opnieuw wat meer van Robert De Niro te gaan zien. De laatste jaren is hij precies wat op de dool geraakt, maar indertijd heeft hij toch een paar legendarische performances neergezet. Een aantal van die rollen deed hij in samenwerking met Martin Scorsese en ook dat is iemand waar ik al langer eens wat meer van wil gaan kijken. Waar dan beter te beginnen dan bij Mean Streets? De eerste samenwerking tussen regisseur en acteur was een feit en er zouden er nog vele volgen.

En het is er meteen boenk op, dat mag duidelijk zijn. Geen idee wat het met Mean Streets is maar ik vind het één van de rauwste Scorsese films die ik al heb gezien. De uitgespuwde dialogen, het zinloze geweld, gewoon heel die sfeer dat er hangt. Ik heb het hem nog niet eerder weten doen en dit is de eerste keer dat ik echt iets heb van dit is Little Italy in zijn roemrijkste periode. Ironisch genoeg werd de film wegens budgetredenen voor een groot deel in Los Angeles opgenomen, maar dat kan de pret niet deren. Soit, eerlijk gezegd stelt Mean Streets op narratief vlak niet veel voor. We volgen vier vrienden die wat met elkaar dollen en eigenlijk de hele film door leuteren over geld, geloof en seks. Het heeft echter een zekere aantrekkingskracht en het is vooral dankzij Johnny Boy dat de film blijft boeien. Een knettergekke gast die iedereen het bloed onder de nagels haalt en dat gecombineerd met een heerlijke soundtrack.. Ik kon het smaken.

Al kan ik me voorstellen dat niet iedereen even grote fan is van De Niro in deze rol. Hij is nogal nadrukkelijk aanwezig, en dat is dan nog zacht uitgedrukt, maar het werkt perfect. In die zin zelfs dat de film even lijkt in te zakken wanneer hij eventjes uit de film verdwijnt. Mooiste is de opbouw van de bar brawl scène, heerlijk gewoon. Erg sterke rol ook voor een piepjonge Harvey Keitel en David Proval en Richard Romanus maken het vriendenclubje verder af. Let vooral ook nog op Scorsese zelf in de opening van de film, hij is het namelijk die de voice-over doet en niet Keitel, en zelfs zijn moeder mag nog even komen opdraven in de scène waar Teresa haar epilepsie aanval krijgt.

Ik kan dit nog het beste vergelijken met Mama Lucia van Mario Puzo en ik had niet verwacht zo snel nog zoiets te vinden. Ik heb nog flink wat films te gaan van Scorsese (en een paar herzieningen want ik kan me niet voorstellen dat The Departed die 4* nog waard is) maar dit zou wel eens het beste van zijn 'normale' films kunnen zijn, dus zonder bijvoorbeeld een No Direction Home of The Last Walz gerekend.

Dikke 4*

I'm afraid I have no choice but to sell you all for scientific experiments

Naar aanleiding van het bericht van twee dagen geleden dat de Monty Python leden een reünie zouden houden (zou Chapman zijn teruggekeerd uit de dood?) besloot ik om nog eens één van hun films uit de kast te halen. The Meaning of Life heb ik zelf altijd de minste gevonden en het was ook degene die ik het langst geleden had gezien. Hoog tijd dus om die nog eens aan herziening te onderwerpen!

En vergeleken met The Holy Grail en Life of Brian blijft dit toch nog altijd de minste van hun echte films, Hollywood Bowl en Aspen niet meegerekend. Het grote probleem voor mij is dat dit eigenlijk niet meer is dan een verzameling van losse sketches die niet altijd van een even hoog niveau zijn. Hier en daar geniale stukken maar toch ook een aantal complete missers. Het openingsfilmpje met de Crimson Permanent Assurance is dan ook niets minder dan geniaals. Gilliam kreeg zijn eigen crew, soundstage en de rest van de zooi en werd voor de rest wat aan zijn lot overgelaten. Het resultaat is dat hij zich compleet heeft laten gaan in een heerlijk visuele parodie die oorspronkelijk maar 5 minuten zou duren maar uiteindelijk zo'n 20 à 30 minuten duurt waarvan er een 16 minuten effectief in de film zijn gebruikt. Heel de Mr. Creosote sketch daarentegen is Python onwaardig. De sketch was eigenlijk ook door bijna de gehele groep afgekeurd ((met uitzondering van maker Terry Jones) bij de eerste read-through van het script maar weken later besloot Cleese de sketch dan toch terug leven in te blazen. Erg jammer want ik vind het het slechtste wat ze ooit hebben gedaan. Voor de rest wel weer de oude vertrouwde Pythonesque humor, al slaagt Eric Idle wel iets te ver door met het aantal muzikale intermezzo's, waardoor het toch wel weer een vermakelijke zit wordt. Vooral het einde met de grim reaper is een heerlijke afsluiter.

Met The Holy Grail waren er wat strubbelingen tussen de twee Terry's (Jones en Gilliam) omdat ze beiden in de regiestoel zaten. Met Life of Brian werd Jones de hoofdregisseur met minimale invloed van Gilliam en deze lijn wordt hier verder gezet, Gilliam kreeg bovendien zijn eigen ding met Crimson Permanent Assurance, en het resultaat mag er wel wezen. Goede decors en effecten (hoewel Jones weliswaar een groot deel van het budget opgebruikte, zonder dat de rest het wist, voor zijn eigen sperm sequentie) maar de zes leden blijven ook heerlijk op elkander ingespeeld. Chapman blijft mijn favoriet (schitterend ook dat hij als homo God speelt, hij had speciaal om de rol gevraagd uit frustratie omdat de katholieke kerk hem niet wou laten trouwen met zijn vriend, David Sherlock) maar er is nooit echt een slechte Python te bespeuren. Ook Carol Cleveland komt weer opdraven in een paar leuke rollen.

Eigenlijk voelt dit vooral aan als een extra lange aflevering van Flying Circus maar met hun twee vorige films hebben ze de lat zo hoog gelegd, dat deze poging niet goed genoeg is. Vermakelijk is het zeker en vast maar het voelt niet als een geheel en sommige sketches zijn complete missers. Al zal The Meaning of Life toch ook nog altijd een speciale plaats krijgen vanwege de openingsfilm.

3.5*

Is my nose really that big?

Jackie Chan is het nieuwe millennium indertijd niet zo goed begonnen. Vanaf dan is hij zich meer beginnen te concentreren op Amerikaanse producties maar daar ben ik blijkbaar niet zo voor te vinden. Op zich zijn het soms nog redelijke films maar geef mij in ieder geval zijn ouder werk. Van deze The Medallion had ik dan eerlijk gezegd ook niet al te veel verwachtingen maar vanwege de aanwezigheid van Sammo Hung als Action Director kreeg ik toch nog hoop.

Hoop die compleet verpulverd en vernietigd wordt door het gebruik van special effects. Het gebruik ervan stoorde me al in The Tuxedo maar hier zien ze er, en dat ik eigenlijk niet voor mogelijk gehouden, nog lelijker uit. Er zijn een handvol actiescènes waar Chan zijn ding kan doen en die zijn dan ook geslaagd te noemen maar eenmaal de superkrachten geïntroduceerd zijn is het kommer en kwel alom. Sowieso is heel het aspect van de superkrachten en het medaillon maar redelijk slecht in de film geïmplementeerd en staat het bol van de onlogische acties. Heel het concept van Highbinders (ik kan me zelfs niet herinneren dat die term in de film is voorgekomen) slaagt dan ook nergens op en de climax tussen Eddy en Snakehead is teleurstellend. Na de bloopers (die leuker zijn dan eender welk moment met die irritante Interpol inspecteur) komt er nog een heel kort stukje waar Eddy en Nicole door een muur vliegen waardoor de film afsluit met een what the fuck gevoel en dit is niet in de goede zin.

Het is lang geleden dat ik me nog zo enorm hard heb geïrriteerd aan een personage maar Lee Evans slaagt er als Watson in om me het bloed onder de nagels te halen. Zelden heb ik zo'n irritant figuur geweten die me alleen nog maar met de aanwezigheid van zijn oren irriteert. De film is met zijn rol gemakkelijk een punt kwijt gespeeld. Maar dat wordt dan weer een beetje gerecupereerd door de aanwezigheid van Claire Forlani als Nicole. Ik heb nu eenmaal een zwak voor vrouwelijk schoon en Forlani mag met haar Bambi ogen zich makkelijk in die categorie plaatsen. Voor de rest een compleet verwaarloosbare rol die nergens een indruk nalaat. Hetzelfde geldt voor Jackie Chan jammer genoeg die hier één van zijn zwakste rollen neerzet. The Medallion bevat voor de rest nog wel wat bekende koppen in de vorm van onder andere John Rhys-Davies en Julian Sands maar het kalf was al lang verdronken tegen de tijd dat zij in de film verschijnen.

Ik had de film eerst op 2* maar zelfs dat is het me niet waard. Een flutverhaal (al was het deel vooraleer het medaillon zijn krachten vrijgeeft nog wel vermakelijk) maar het is vooral de belachelijke CGI en een zowaar nog belachelijkere Lee Evans die ervoor zorgt dat dit één van de slechtste films uit de carrière van Chan is.

1,5*

Pasolini en het gulden vlies

Ik zit ondertussen bijna aan de helft van het oeuvre van Pier Paolo Pasolini en van hetgeen ik nog niet heb gezien leek Medea me de interessantste te zijn. Pasolini die opnieuw een Griekse mythe ging aanpakken, zijn Edipo Re vond ik ook al vrij sterk, en bovendien de enige echte filmrol voor opera diva Maria Callas. Ik vreesde echter voor één probleem en dat was dat mijn kennis van het verhaal van Euripides wel eens te pover kon zijn om de film in zijn geheel te kunnen waarderen.

Dat bleek gelukkig nogal mee te vallen. Medea is een film in de typische eind jaren '60 stijl van Pasolini. Dat betekent weinig dialoog, veel mooie beelden en bij vlagen een ongelooflijk schelle soundtrack. Het staat echter ook meestal garant voor een boeiende filmervaring en dat is hier niet anders. Pasolini deelt de film op in 2 stukken waarvan het eerste segment zich vooral concentreert op Jason en de zoektocht naar het gulden vlies. Hoewel het op zich wel een fascinerend stukje cinema is, kon ik me toch meer vinden in het tweede deel van de film waar het leven Jason en Medea verder wordt uitgewerkt. Pasolini verwacht veel van zijn publiek (alleen al het feit dat hij de dood van prinses Glauce op twee verschillende manieren, de eerste als een soort van visioen en de tweede als de werkelijkheid, toont is al vreemd), maar hij neemt ook nog eens ruimschoots de tijd om het verhaal te vertellen waardoor het geheel nogal traag en vaag overkomt. En toch, ik bleef gefascineerd en daar hebben de prachtige locaties ook wel hun steentje aan bijgedragen.

Helemaal geen idee waarom Pasolini perse Maria Callas in de hoofdrol wou hebben. Ze zingt ook geen enkele noot in heel de film dus voor voor haar zangkwaliteiten deed hij het niet. Zag hij op voorhand dan al in haar wat voor een actrice het zou kunnen zijn? Want je moet toegeven, Callas doet het wel voortreffelijk in de titelrol. Ze imponeert met haar mimiek, haar expressies en straalt een zekere hypnotiserende vibe uit. Voor de rest eigenlijk weinig van de vertrouwde garde van de regisseur. Kleine bijrol voor Massimo Girotti als Creonte, maar vond vooral nieuwkomer Giuseppe Gentile als Jason nog de grootste meerwaarde hebben. Pasolini werkte sowieso wel graag met amateurs, maar Gentile is één van de beste die hij heeft opgediept. Vreemd dat die nadien nooit meer in een film heeft meegespeeld.

Beetje een taaie brok, maar je krijgt er wel wat voor in de plaats. Pasolini's "Mythical Cycle" is vooral de moeite voor de twee Griekse verfilmingen, al is Porcile ook nog wel leuk, en het is vooral het tweede deel waarin Pasolini echt in uitblinkt. Callas en Gentile trekken goed hun plan in de hoofdrollen. Misschien wel aan te raden al eens eerder een verfilming van Medea te hebben gezien.

3,5*

Una faccia, una razza

De eerste dag van het nieuwe jaar is altijd het perfecte moment om (soms met kater, soms zonder) je neer te vlijen in de zetel met een filmpje. Ervaring leert me dat ik het dan niet te moeilijk moet gaan zoeken en ik had deze Mediterraneo speciaal opzij gelegd voor deze gelegenheid. Italiaanse films doen het namelijk altijd wel goed bij mij en het uitgangspunt van een groep soldaten die op een eiland verzeild geraken en daar de nodige komische situaties ondergaan leek me wel iets.

Mediterraneo is geen volbloed komedie, althans toch niet in de zin dat je continu ligt te schaterlachen. De kracht zit hem vooral in de personages eigenlijk. Een leuke bonte bende van verschillende types (de clichés worden hier niet ontweken maar dat stoort verre van) en het is leuk om te zien hoe ze meer en meer verleid worden om hun training overboord te gooien. De opbouw is misschien wat gezapig te noemen (hoewel ik het geklungel met de kippen en de ezel nog wel leuk vind, begint de film pas echt wanneer de eilandbewoners op de proppen komen) maar de scène waar ze een avondje gaan feesten met de Turkse zeeman, de voetbalmatch, ... Het zijn toch erg fijne momenten. De humor wordt voor een groot stuk uit de situaties gehaald en het is alleen wat jammer dat regisseur Gabriele Salvatores zijn film niet wat sneller naar einde laat komen. Voor mij had het absoluut geen probleem geweest mocht Farina gewoon met Vassilissa zijn achtergebleven en dat Raffaele nooit naar het eiland was teruggekeerd. Hoewel de make-up eigenlijk nog knap gedaan is (ook Lorusso is geloofwaardig ouder gemaakt), voelt het vooral aan als nodeloos rekken.

Verder toch ook wel een film die ervoor zorgt dat ik in de komende jaren eens naar Griekenland moet gaan, vind het een enorm mooi land in films. Mediterraneo is dan ook volledig opgenomen op Kastelorizo, een klein eilandje in de Egeïsche Zee dat tot de eilandengroep van Dodekanesos behoort. Er zal verder weinig op te doen zijn (het is maar een 9 km² groot blijkbaar) maar het is wel de perfecte setting voor de film. Ook qua cast is hier weinig op aan te merken. De film gaat de nodige clichés weliswaar niet uit de weg, maar zo'n Diego Abatantuono is wel erg goed als Lorusso. De groep soldaten is sowieso een fijn allegaartje aan acteurs (vond vooral ook Claudio Bigagli als de schilder/leider nog erg goed) maar ook qua bijrollen valt er genoeg te beleven. Die conversatie met Vana Barba (Vassilissa) over wat haar beroep is en waar ze het uitoefent is gewoon erg fijn gebracht.

Niet alles loopt even goed weliswaar, zo valt het redelijk uit de lucht dat de soldaten er al 3 jaar zitten, maar het zijn te kleine negatieve punten om echt zwaar door te wegen. De film kaapte in 1992 de Oscar voor beste Buitenlandse Film weg, maar is verder wat in de vergetelheid geraakt. Fijn dat Canvas de film dan toch ietwat een tweede leven heeft gegeven dankzij een televisie-uitzending.

4*

Mechanische Megalodon

De meeste Asylum films gaan meestal geruisloos aan mij voorbij. Ik vind het niet perse slechte films (Nazis at the Center of the Earth was zo slecht nog niet), maar het is nu ook niet dat ik sta te springen voor hun nieuwste creaties. Mega Shark vs. Mecha Shark sprong me echter in het oog doordat de titel een overduidelijke knipoog was naar Godzilla vs. Mechagodzilla, wat één van mijn favoriete Godzilla films is.

En het verschil in niveau had niet groter kunnen zijn. Het begint nochtans allemaal wel vrij leuk, maar met uitzondering van het uitgangspunt stelt de film werkelijk niets voor. Dit is blijkbaar alweer een derde deel in een reeks rond een enorme megalodon, deed me meteen weer terugdenken aan die geniale one-liner uit Shark Attack 3: Megaladon, en heeft nochtans wel wat potentie. Er wordt een lekkere over the top film gemaakt (een haai die een vliegtuig aanvalt!), maar vervalt vrij snel in saai en oeverloos geklets. Vond de uiteindelijke strijd tussen Mega Shark en Mecha Shark ook wat teleurstellend. Met zo'n titel verwacht je wel een aantal confrontaties, maar met uitzondering van een paar korte momentjes is er niet veel te beleven.

Christopher Judge.. Hoe ben je hier in godsnaam in beland. Hij zette met Teal'c misschien wel één van de meest iconische personages uit het Stargate universum naar zijn hand, maar moet het 6 jaar later (hij speelde voor het laatst in 2008 het personage in Stargate Atlantis) met dit soort rollen stellen. Judge is sowieso al geen fantastische acteur, maar hier is hij wel erg slecht. Hij wordt hier bijgestaan door Elisabeth Röhm die sinds Heroes ook niet veel meer om handen heeft gehad en om de één of andere reden ook serieus in niveau lijkt te zijn gezakt. Vreemd genoeg zijn zij nog de schamele lichtpuntjes en is de rest van de cast te slecht voor woorden.

Vreselijke effecten ook, maar dat verwacht je nu eenmaal bij dit soort films. Het maakt het allemaal net iets leuker als je het mij vraagt. Je zou verwachten dat de titel toch een zekere aanduiding zal zijn wat we te zien gaan krijgen, maar helaas. Judge en Röhm proberen de al lang verzonken meubelen te redden en zelfs dat blijkt een onmogelijke opdracht te zijn.

1*

Matteo toen hij nog Nicola was

Ik weet nog dat ik enorm blij was toen ik op een rommelmarkt de 2 delen van La Meglio Gioventù vond. Het was 2012 en ik was me beginnen interesseren in de Italiaanse film en deze familiekroniek stond erg hoog aangeschreven. Het kijken bleef echter uit omdat zo'n epos van 6 uur niet voor alle dagen is, maar de afgelopen dagen (ik heb dus in stukjes gekeken) eindelijk eens tijd voor vrijgemaakt. Het feit dat ik de laatste 3 uur in één ruk heb uitgekeken mag al als een kleine spoiler dienen dat ik hier echt wel fan van ben.

Er is ook gewoon iets met die Italianen en dit soort kronieken dat me altijd wel ligt. Rocco e i Suoi Fratelli van Luchino Visconti is nog altijd één van mijn favoriete films en La Meglio Gioventù moet daar niet (veel) voor onderdoen. Hier is het vooral de verwevenheid met de Italiaanse geschiedenis die me bekoort. Bij vlagen oogt het misschien ietwat te gekunsteld (dat het net Matteo is die betrokken geraakt bij de zoektocht naar Giulia, dat het net Carlo is die een doelwit wordt van de Rode Brigade, dat Nicola en Matteo elkaar net tegenkomen bij de overstroming, ...) maar het werkt wel. Een interessante geschiedkundige reis door de historie van Italië halverwege de jaren '60 tot begin 2000 dus maar ook een al even boeiende tragiek rond het leven van een Italiaanse familie. Nicola en Matteo zijn allebei bijzonder interessant als personage en die zelfmoord van Matteo.. Dat kwam wel even serieus binnen. Vanaf dan lijkt het een beetje te gaan inzakken - of misschien was ik gewoon nog te verbouwereerd - maar geleidelijk aan kruipt La Meglio Gioventù terug naar zijn vertrouwde niveau. De afronding is mooi in al zijn eenvoud, al had ik misschien nog net iets liever gehad dat de kus tussen Mirella en Nicola niet getoond werd en dat het gewoon bleef bij het symbolische beeld van de schim van Matteo die zijn goedkeuring geeft.

Een kroniek van een familie dus en die zijn best wel met veel. De focus ligt voornamelijk op de broertjes Matteo en Nicola die voortreffelijk worden gespeeld door Alessio Boni en Luigi Lo Cascio. Ze kunnen niet meer van elkander verschillen en toch geloof je eigenlijk vanaf de eerste seconde dat het effectief broers zijn. Ook de wisselwerking met Jasmine Trinca (die de voor de rest wat onderbelichte rol van Giorgia speelt) is de moeite, maar het is vooral sterk hoe Marco Tullio Giordana er in slaagt om iedereen geloofwaardig ouder te laten worden. Hier en daar moet er logischerwijs een nieuwe acteur/actrice worden gecast (voor de rol van dochter Sara onder andere) maar de hoofdrollen in de vorm van onder Boni, Lo Cascio, Fabrizio Gifuni (Carlo), Adriana Asti (de moeder) en ga zo maar even verder worden telkens geloofwaardig gebracht. Vreemde soundtrack wel. Ik ga nooit een film afschieten voor zijn gebruik van House of the Rising Sun maar ik had het hier niet verwacht. Toch geraakt de film ook daar mee weg.

Naar het schijnt zou er nog een langere versie bestaan? Wikipedia spreekt namelijk over een theatrical release in Italy in two three-hour parts in which 40 minutes were edited out en noem me gek, maar ik wil eigenlijk wel weten wat er dan nog in die 40 minuten voorvalt. In ieder geval: een serieus lange zit maar wel eentje die in mijn geval het compleet waard was. Er zijn best wel wat hekelpunten te noemen, maar het is the bigger picture dat het voor mij doet. Dat, en die rol van Matteo.. Ik krijg er nog kippenvel van.

4.5*

Comedy or tragedy?

Onvoorstelbaar eigenlijk hoeveel films Woody Allen op zijn CV heeft staan. Zowat jaarlijks komt er een nieuwe film uit, soms zelfs 2 op één jaar, maar het merendeel is daar eigenlijk aan me voorbij gegaan. De laatste tijd ben ik me echter wat meer aan het interesseren in de neurotische regisseur en dan laat ik televisie-uitzendingen van zijn werk niet liggen natuurlijk. Al moet ik zeggen dat ik mijn twijfels had omdat zowel Will Ferrell als Steve Carell, toch twee acteurs die ik niet meteen erg hoog heb zitten, hier in te zien zijn.

Melinda and Melinda heeft wel een origineel uitgangspunt, zoveel is zeker. We moeten weliswaar eerst door 10 minuten aan geforceerd intellectueel geneuzel spartelen maar dan komt Allen met zowel een komische als tragische kijk op hetzelfde verhaal op de proppen en dat zorgt voor een aantal interessante scènes. Het probleem is echter dat het komische aspect nooit echt grappig wordt en het tragische aspect wordt iets te lichtvoetig uitgewerkt. Daarbovenop zijn de gelijkenissen tussen beide verhalen amper aanwezig waardoor het concept van een komische/tragische uitwerking zijn doel wat mist. Beide verhalen hebben op zich wel hun charme, al lag het tragische me iets meer dan het komische maar dat zal eerder persoonlijk zijn, maar dit hadden evengoed twee verschillende films kunnen zijn. Voor de rest weer een typisch Woody Allen filmpje, in hoeverre ik zijn stijl na 8 films heb kunnen ontdekken, met een ietwat jazzy soundtrack en redelijk snedige dialogen. Verschiet er trouwens wel van dat dit uit 2004 stamt. Mochten Ferrell en Carell hier niet hebben ingezeten, dan had ik de film makkelijk een jaar of 15 ouder geschat.

De focus van Melinda and Melinda ligt voornamelijk op Radha Mitchell, die - badum tss - de rol van Melinda op zich neemt. Het enige personage uit heel de film dat in beide verhalen voorkomt en het is interessant om te zien hoe Mitchell er in slaagt om het personage geloofwaardig op twee verschillende manieren weer te geven. Zeker naar het einde toe geraakt ze meer en meer in haar rol(len) en is ze erg aangenaam om naar te kijken. Ook Ferrell is verbazingwekkend goed in de rol van Hobie en verrast zeker en vast. Steve Carell heeft gelukkig maar een erg kleine bijrol (alsook Josh Brolin, al had die gerust wat meer screentime mogen hebben) maar het zijn onder andere Chloë Sevigny en Amanda Peet die echt goed in hun rol zitten.

Moeilijk te beoordelen eigenlijk. Beiden verhalen hebben hun voor- en nadelen en het gevoel ontsnapt me niet dat hier echt wel meer in had kunnen zitten. Het concept van twee versies van een verhaal is origineel en er zit een degelijke cast achter maar ik heb toch al betere films van Allen gezien.

2,5*

Mélo(drama)

Ten tijde van mijn kijkbeurt van Providence (zo ergens in mei 2015) kon ik me echt niet voorstellen dat het nog ging goed komen tussen Alain Resnais en mezelf. Ik wou hem op zich nog niet afschrijven omdat een regisseur met de omvang van zijn oeuvre wel eens een misser mag maken, maar ik zag het somber in. La Vie Est un Roman bracht echter al verbetering en met getemperde goede hoop dan ook eens aan deze Mélo begonnen. Een plot dat me wel leek te liggen en natuurlijk de immer geweldige Fanny Ardant mee in de rolbezetting. Eerlijk gezegd? Ik ben compleet weggeblazen.

Op zich jammer dat Resnais zich nog teveel laat leiden door het idee dat dit een toneelverfilming is. Zo is de eerste akte in de tuin van Pierre en Romaine van ongekende schoonheid (die monoloog van Marcel over het spelen van de derde akte en zijn toenmalige vriendin!) maar wordt dat een tikkeltje verpest door het feit dat er in de tuin gewoon een geschilderde achtergrond staat die de nacht en wat sterren moet voorstellen. Resnais benadert jammer genoeg het niveau van die eerste akte niet over de gehele lijn - ook omdat het hier en daar wel iets te gekunsteld en abrupt overkomt - maar dat einde met de confrontatie tussen Pierre en Marcel.. Zelden zo'n splijtende emoties gezien en ik twijfel echt om gewoon daarvoor alleen al 4.5* te geven. Geen idee hoe dit zich juist verhoudt met het gelijknamige toneelstuk van Henri Bernstein maar het kwam allemaal als een mokerslag binnen. Alleen jammer dat de zelfmoord van Romaine een beetje uit de lucht komt vallen alsook het idee dat Romaine haar man is aan het vergiftigen maar eerlijk gezegd? Het is maar een kleine smet op een voor de rest uitstekend geheel.

Een herziening zou wel eens een halfje extra kunnen opleveren denk ik. Vooral ook omdat de wisselwerking tussen Pierre Arditi (Pierre), André Dussollier (Marcel) en Sabine Azéma (Romaine) om van te smullen is. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik sowieso wel fan ben van dit soort driehoeksverhoudingen (François Truffaut blijft daar echter wel de onbetwiste koning in) maar dit knettert langs alle kanten en dat is altijd goed. Ook de toevoeging van Fanny Ardant is een goede zet, hoe klein haar rol ook mag zijn. Vreemd genoeg speelde dit viertal ook mee in La Vie Est un Roman, maar met uitzondering van Ardant hebben ze daar toch niet zo'n onuitwisbare indruk nagelaten als hier. Sowieso blijkt Resnais wel een regisseur te zijn die graag met dezelfde cast werkt, want ook de film die hij tussen La Vie Est un Roman en Mélo maakte (L'Amour à Mort) is opnieuw met deze cast. Klinkt plotgewijs ook wel iets dat me zou liggen dus maar eens achteraan gaan.

Vooral ook omdat ik het jaren '80 van Resnais dan wel goed lijk te smaken. De DVD die ik heb heeft nog een interview met Arditi en Dussollier als extra's staan maar jammer genoeg niet ondertiteld en dat Frans is toch wel erg snel gesproken precies. Jammer (en vooral een beetje lui van MK2 Films), maar gelukkig is de film an sich wel ondertiteld.

4*

Franse Ocean's Eleven

Jean Gabin en Alain Delon, het zijn toch twee namen waar ik altijd benieuwd naar ben. Vond het sowieso de moeite om ze eens samen in een film te zien, maar ik was bovendien al eens langer op zoek naar iets van Henri Verneuil (wiens faam ik nog steeds niet goed begrijp na het wat teleurstellende Cent Mille Dollars au Soleil) dus dit leek wel af te stevenen op een interessante film.

Tweede film die ik dus zie van Verneuil en ik mis precies iets aangezien dit me ook weer niet volledig kon bekoren. Het grootste hekelpunt aan Mélodie en Sous-Sol is het tempo. De film duurt ongeveer een 2 uur waarvan het laatste halfuur wordt gebruikt voor de uiteindelijke heist. Op zich niet zo'n probleem, maar het wordt allemaal zo slepend verteld! De scène waar Francis over het dak ligt te klauteren om een seintje te kunnen geven aan Charles bijvoorbeeld had echt wel wat korter kunnen zijn en zo zijn er een aantal stukken die het tempo onderuit halen. Wel kudos trouwens voor het leuke einde waar Francis in een paniekaanval het geld besluit te verstoppen en dat dan natuurlijk boven komt drijven. Dit was trouwens wel één van de merkwaardigste cinemavoorstellingen die ik al heb meegemaakt. Op het moment dat Francis de eigenaar van het casino onder schot hield besluit het beeld ineens te blijven haperen en die je ineens de spoel beginnen branden. Nog nooit zo'n collectieve 'Oh nee!'-zucht gehoord in de zaal. Gelukkig konden ze de spoel repareren, maar nu was ik helemaal uit de film.

Vind dit tot nu toe de minste rol van Gabin. De stuurse man kwam op zich wel goed tot zijn recht in Le Tatoué, maar hier lijkt hij meer tegen zijn goesting te zitten. Zijn apathie past weliswaar perfect in de openingsscène en in het gesprek met zijn vrouw, maar vond hem voor het overige nogal tegenvallen. Al was het staren naar Francis wanneer die het geld besluit te 'verstoppen' in het zwembad wel goud waard. Delon daarentegen lijkt voor dit soort rollen geboren te zijn. Lekker flamboyant en een uitstraling die alles wat hij doet geloofwaardig maakt. Ook niet zo tevreden over de soundtrack trouwens. Jazz en Franse films kan mooi uitdraaien (Ascenseur pour l'Échafaud!), maar dit was wel erg pover gebalanceerd. Dan weer knalhard, dan wordt het ineens weer abrupt afgekapt en vooral ook, al is dit natuurlijk persoonlijk, niet echt mijn stijl van Jazz. De benaming die Mug er aan geeft, jengelend, is de juiste term.

Kans zit erin dat ik niet echt in de juiste gemoedstoestand was, lange werkdag en wat moe, maar de degelijkheid aan deze Mélodie en Sous-Sol ontgaat me toch. Het is dankzij een uitstekende Delon, een wat mindere (maar toch nog redelijke Gabin) en een geweldig einde dat ik hier nog 3* aan kwijt kan. De fascinatie voor Verneuil blijft, maar misschien moet ik gewoon eens op zoek gaan naar Le Clan des Siciliens. Als dat niet klikt, dan weet ik het ook niet.

3*