Opinions

Jackie Chan en het fenomenale eindgevecht

Voordat Jackie Chan echt bekend werd met zijn typische mix van martial arts en kung fu speelde hij, zoals de meeste acteurs natuurlijk, verwaarloosbare bijrolletjes in soms al even verwaarloosbare films. Chan heeft echter ook in een aantal Shaw Brothers producties meegespeeld (onder andere The Golden Lotus) en dus ook in deze Village of Tigers. Blijkbaar een nogal onbekende Shaw Brothers film aangezien hij zelfs nog niet op de site was te vinden.

Ik ben altijd wel te vinden voor een kung fu filmpje van de Shaw Brothers, maar Village of Tigers is een wat vreemde zit. Met een speelduur van ongeveer 80 minuten leveren Ping Wang en Feng Yueh een fragmentarische film af waar wel erg veel plot in korte tijd wordt geperst. Het draait allemaal rond de moordpoging op Lo Hong Shun, maar het plot verdwaalt al snel in een doolhof van persoonsverwisseling en verschillende verhaallijnen die nooit echt worden uitgewerkt. De film bevat dan ook nog eens een serieuze portie actie waardoor er zowaar nog minder tijd is om het plot uit de doeken te doen. Stoort dat? Niet echt aangezien de actie er hier wel erg goed uitziet. Zeker het laatste kwartier dat gewoon aan één stuk knokwerk is, is erg leuk gedaan. Ik denk dat er op een bepaald moment meer dan 20 personen door je scherm huppelen en de choreografie (met een eervolle vermelding voor de scène met de touwen) is gewoon erg degelijk.

De grote rollen van Jackie Chan heb ik ondertussen wel gezien, met uitzondering van hier en daar eens een wat recentere film geloof ik die is uitgekomen vooraleer ik mijn to-see lijst samenstelde. Deze Village of Tigers is dan ook een film waar hij amper in voorkomt en ik kan me zelfs niet meer herinneren of hij überhaupt dialoog heeft. Wil je de film enkel voor Chan zien, dan heb je geluk omdat hij al in de eerste minuten is te zien. Voor de liefhebber: hier is hij te zien. Soit, het hoort natuurlijk niet om enkel Chan te gaan hier. Pei-pei Shu en Hua Yueh stelen de show (zeker in het laatste kwartier dus), maar er is op zich eigenlijk weinig op de rest van de cast aan te merken.

Beetje twijfelgeval dit. Qua actie ziet dit er uitstekend uit, maar op de overige gebieden stelt Village of Tigers wel wat teleur. Er is gewoon teveel plot om in deze korte speelduur te proppen en geen enkele verhaallijn komt eigenlijk echt tot zijn recht. Shaw Brothers, het blijven films die leuk zijn om eens een keer gezien te hebben, maar er zijn er betere dan deze.

2.5*

How do you explain school to higher intelligence?

E.T. the Extra-Terrestrial, zowat de klassieker onder jeugdfilms. Vreemd genoeg heb ik dit vroeger nooit echt gezien (sowieso voor mijn tijd uitgekomen, maar heb dit precies altijd meer toevalligerwijs gemist) maar stond al wel ettelijke jaren op de planning om eens te kijken. Gisteren nog wel zin in iets luchtigs en ik haalde dan eindelijk eens deze Spielberg uit de kast. Geen idee wat ik eigenlijk juist moest verwachten, maar ik dacht dat dit me wel voor even ging kunnen bezighouden.

Het probleem bij dit soort hooggewaardeerde films is dat er vaak een zweem van nostalgie verantwoordelijk is voor de hoge score. Ik ben daar zelf ook schuldig aan bij talloze films, maar het gebrek aan die nostalgie wordt hier pijnlijk duidelijk. Toegegeven, Spielberg regisseert een erg vermakelijke film met een aantal leuke scènes (hoewel ik heel de psychische link tussen Elliot en E.T. zelf een verkeerde keuze vind, is de scène waar E.T. dronken geraakt en naar een oude John Wayne film kijkt wel erg leuk) maar verder is dit vooral toch een film met de gebruikelijke Spielberg emoties. Visueel wel een paar leuke kunstjes trouwens. De film wordt toch vooral ook aanzien als een ode aan een kindertijd en Spielberg maakt dit geslaagd duidelijk door de film vooral uit het perspectief van een kind te vertellen. Zo valt met uitzondering van de moeder van Elliot het gezicht van de volwassen personages (zoals de leraar biologie) net buiten het kader. Leuk detail in ieder geval.

De grootste kracht van E.T. is echter het wezentje zelf. Ben nooit de grootste Spielberg fan geweest, maar je moet toegeven dat de man indertijd zich met een aantal erg geniale mensen heeft omringd. Het design van E.T. zelf ziet er na al die jaren nog erg geslaagd uit en de uitvoering is gewoon erg degelijk te noemen. Nu ben ik sowieso wel fan van dit soort 'echte effects' in plaats van al die CGI, maar in ieder geval kudos voor Spielberg en de zijnen. Qua cast niet al te goed jammer genoeg. Drew Barrymore heeft nog wel iets schattigs rond haar hangen en ook Henry Thomas kan er als Elliot nog nipt mee door, maar verder is het af en toe huilen met de pet op. Let vooral ook nog op een piepjonge Erika Eleniak als het meisje dat gekust wordt door Elliot tijdens de dronken E.T. scène, ik vermoed dat Thomas dat toch liever een aantal jaar later had gedaan..

Een aantal scènes die iconisch zijn geworden in de loop der tijd, de scène met de fiets blijft ook nog altijd overeind staan, en een erg amusant hoofdfiguur zorgen ervoor dat E.T. een film is die vast en zeker gezien mag worden. Een hoop geforceerde emoties, vaak nog eens onder invloed van de muziek van John Williams, en niet al te denderende cast behouden de film echter van een hogere score.

3.5*

Okay, canary, start singin'!

Normaal gezien neem ik films op van TCM vanwege bepaalde actrices maar zo af en toe kies ik toch voor een acteur. James Cagney is zo'n acteur die ik graag zie spelen maar wiens films op DVD redelijk moeilijk te vinden zijn. Daarmee was ik ook wel erg benieuwd naar deze Each Dawn I Die want met maar zo'n dikke 20 stemmen een een gemiddelde van 3.57 waren de verwachtingen erg hoog gespannen.

En die komen in zijn geheel uit. Tot nu toe was er nog maar één film die ik met Cagney had gezien waarin hij een goede speelde (Rue Madeleine 13) dus ik kende hem vooral als gangster maar dit doet hij toch ook weer erg leuk. Hij blijft die fantastische karakterkop natuurlijk behouden maar hij slaagt erin om zijn personage geloofwaardig te laten evolueren. Vooral de scènes waar hij langzaamaan zotter en zotter begint te worden in het hol is erg sterk. Cagney is en blijft een geniale acteur. Maar het zou oneerlijk zijn om de score van de film geheel aan Cagney te wijten want ook George Raft als Stacey doet het erg goed. Het is niet de eerste keer dat ik hem zie spelen (als gangster in Some Like it Hot en als gangster in de originele Scarface) maar zijn hoofdrol hier is een rol om in de geschiedenisboeken te schrijven. De combinatie tussen de twee is om je vingers van af te likken. Naast al dit mannelijk testosteron geweld zit er ook nog een vrouw in de film 'gepropt' maar ook Jane Bryan doet het meer dan behoorlijk als Joyce, de vrouw van Cagney's personage. De bijrollen zijn trouwens ook sterk ingevuld. Een aantal heerlijk slechte koppen voor in de gevangenis, een aantal klikkers en cipiers waar de corruptheid van af straalt en iedereen lijkt perfect in zijn rol te passen.

Zoals ik daarjuist al zei is Each Dawn I Die wederom een poging om Cagney eens aan de andere kant van de wet te plaatsen en het resultaat mag er plotgewijs vast en zeker zijn. Wat mij vooral aansprak is hoe Frank Ross als onschuldige journalist langzaamaan begint te veranderen in een echte crimineel vanwege de omgang met anderen criminelen. In het begin gaat het nogal stroef maar de corruptheid van de cipiers doen hem toch omkeren. Vanaf dan lijkt de film af te stevenen op een voorspelbaar feel-good verhaal waar de bekeerde gangster Stacey er alles aan zal doen om Ross vrij te krijgen maar dan neemt het verhaal toch weer even een andere twist door het 'verraad' van Stacey. Wat zich daarna ontvouwt is een heerlijk einde waar een gevangene in de gevangenis inbreekt en daarna terug probeert te ontsnappen. Het resultaat is een strijd tussen cipiers en gevangenen die op zich sterk in beeld wordt gebracht. Natuurlijk komt het personage van Cagney uiteindelijk weer vrij maar storen doet dat helemaal niet.

Een jaar nadat William Keighley één van de beste Robin Hood verfilmingen maakte, regisseert hij Cagney in een degelijk maar schijnbaar vergeten misdaadverhaal met een atypische Cagney in de hoofdrol. Hij doet het goed maar ook de bijrollen zijn van een hoog niveau en het plot blijft gedurende de 90 minuten geheel boeien.

Dikke 4*

The eagle is not a piece of metal. The eagle is Rome

Zelf ben ik niet zo'n enorme fan van dit soort historische Romeinse films maar mijn broer is er werkelijk verzot op dus kijk ik regelmatig eens een filmpje mee. Het is trouwens niet dat ik het slechte films vind maar voor een leek lijken de titels, legioenen en alles wat erbij komt nogal op elkaar. Naast dit alles liep ik ook niet meteen warm voor The Eagle vanwege Channing Tatum, een acteur die ik nu niet meteen erg hoog heb zitten maar mijn broer is letterlijk al een jaar aan het zagen om deze eens te zien dus daarstraks maar eens gedaan.

En The Eagle is eigenlijk nog op een degelijke film uitgedraaid. Vooral omdat de aankleding erg mooi is en de gevechtscènes met de gehele groep sterk in beeld zijn gebracht. De scène in het begin van de film waar Marcus en de zijnen de ontvoerde patrouille besluiten terug te halen is gewoon erg degelijk in elkaar gestoken. Qua verhaal is dit redelijk voorspellend, meer hoeft dat in dit soort films niet te zijn, maar het einde waar opeens het 9e legioen toch nog op de proppen komt levert de film zeker nog wel net een extra halfje op. Nu ben ik sowieso al wel een sucker voor dit soort momenten maar het is hier ook gewoon mooi uitgevoerd. Toch zijn er nog altijd wel een paar minpuntjes te vinden en dat is hier het uiterlijk van de Seal bende. Door deze gewoon grijsachtig te schilderen en een mohawk te geven zien ze er vrij kitscherig uit en breken ze eigenlijk met de sfeer van de film.

Channing Tatum begon bij mij als een acteur die ik wel redelijk kon zetten maar vanwege rollen als The Fighter daalde hij erg hard in mijn achting. Ik zat er dan eerlijk gezegd niet om te springen om hem hier te zien verschijnen maar hij doet het al bij al nog vrij goed. Zeker zijn periode als Romein is sterk maar naarmate de film vordert wordt hij toch een tikkeltje afgetroefd door Jamie Bell. Vroeger ooit wel eens Billy Elliot gezien maar daar stopt het voor de rest maar hij is in ieder geval een goede tegenhanger voor Tatum. Leuk ook om Donald Sutherland nog eens te zien passeren in de rol van de oom van Tatum. Het boek heb ik trouwens niet gelezen (had er ook helemaal geen idee van dat dit een boekverfilming was) dus of de acteurs wat getrouw gecast zijn is mij een raadsel maar zo voelt het gelukkig niet aan. Al moet ik toegeven dat Tahar Rahim als de prins van de Seals toch wel op het randje is maar dat ligt eerder aan hun ongeloofwaardige (en lelijke) aankleding dan aan Rahim zelf.

Geen hoogvlieger, zoveel is duidelijk maar op zich wel een vermakelijke film. Het verhaal is boeiend genoeg en het einde geeft er net dat beetje extra aan, al ben ik precies wel de enige die dat kan waarderen. Tatum doet het niet slecht maar moet uiteindelijk toch onderdoen voor Jamie Bell. Sutherland is altijd degelijk natuurlijk.

3.5*

Misschien was de verwachting na Blitz Wolf wat te hoog voor deze tweede cartoon van Tex Avery, maar ik had hier net iets meer van verwacht. The Early Bird Dood It gaat over een regenworm die wordt geterroriseerd door een vogel en dat beu geraakt waarop hij een kat inhuurt. De beesten maken jacht op elkaar en hoewel er hier en daar nog wel een leuk momentje tussenzit (2 minute intermission for a short beer) is het net iets teveel van hetzelfde. Wel leuk dat Avery zich concentreert op een volwassener niveau dan Disney, want die zouden nooit zo'n sad ending (zoals Avery zelf al aangeeft op het einde) gemaakt hebben.

3*

Earthquakes bring out the worst in some people

Het was oorspronkelijk niet de bedoeling maar dit weekend is uitgedraaid op het weekend van de aardbeving. Vrijdagavond het recente San Andreas gezien en de dag nadien deze Earthquake eens een poging gegeven. Vond het op zich sowieso wel een interessante double-feature omdat er bijna 40 jaar tussen beide films zit en ik wel eens wou zien in hoeverre de cinema erop was vooruitgegaan.

Qua effecten een wereld van verschil natuurlijk, dat is ook logisch, maar voor het overige gebruiken ze eigenlijk allebei dezelfde elementen. Earthquake is in ieder geval uitgebreider. Mark Robson (met hulp van George Fox en Mario Puzo, al zou die laatste van het project afstappen om aan The Godfather Part II te werken) neemt ruim de tijd om de personages te introduceren. Iedereen krijgt zijn eigen introductie en het was maar de vraag of dat geen overkill zou worden. Een vermoeden dat uiteindelijk de waarheid zou worden aangezien een figuur als Jody (de kassier die in zijn legeruniform doordraait) wat beter had uitgewerkt mogen worden. Dat neemt echter niet weg dat ik deze aanpak van eerst de personages te introduceren om dan alle hel te laten losbarsten wel kan smaken. Geeft je toch net dat beetje extra betrokkenheid. Voor de rest blijft het een nogal voorspelbaar geheel natuurlijk, al had ik de dood van Stewart en Remy dan weer niet verwacht.

Een speciale zit qua effecten. Veel miniatuurwerk en Robson kiest ervoor om aan het beeld te beginnen 'trekken' (vermoedelijk met spiegels ofzo gedaan, zo leek het er wel op) om de illusie te geven dat een gebouw effectief aan het instorten is. Dat heb ik nog nooit eerder gezien en het kwam eerlijk gezegd ook niet zo geslaagd over. Net zoals het wel erg slechte bloedspetters effect in de scène met de lift. Grote sterrencast ook, wat wel vaker het geval was in dit soort films in de jaren '70. Onder andere een cameo van Walter Matthau (gecrediteerd als Walter Matuschanskayasky) en grotere rollen voor Ava Gardner (hier al wat op retour), Charlton Heston en Lorne Greene. Duidelijk geen unicums in ieders carrière maar vermakelijk genoeg om de film te dragen. Richard Roundtree, hier nog aan het genieten van het succes van Shaft, zorgt voor de humor terwijl rampenfilm veteraan George Kennedy een stuurse flik speelt.

Mjah, een product van zijn tijd natuurlijk maar dan vond ik Airport die 4 jaar eerder uitkwam een leukere zit. Earthquake wordt voornamelijk nog overeind gehouden door een aantal goede effecten en een zekere vlotheid. Leuk om eens al die bekende koppen te spotten, maar daar moet je het natuurlijk niet voor doen. Misschien vanavond The Towering Inferno eens opzetten?

3*

Man has a choice and it's a choice that makes him a man

Ik heb eigenlijk jaren gedacht dat ik ondertussen de grote films van James Dean wel had gezien. Oké, er is nog een televisiefilm en wat uncredited werk waar lastiger is aan te komen, maar recentelijk pakte ik mijn DVD van East of Eden vast en ik kon maar weinig herinneringen aan de film oproepen, vooral omdat ik de film leek te verwarren met Giant. Daar moest dringend eens iets aan gedaan worden en dan gisteren, met de nodige vertraging dus, eens voor gaan zitten.

Interessante keuze wel van regisseur Elia Kazan om maar een stuk van het gelijknamige boek van John Steinbeck te verfilmen. Daardoor wordt dit een nogal compacte verfilming en dat werkt boven verwachting erg goed eigenlijk. Misschien ook wel omdat het eerste stuk van het boek zich meer concentreert op Adam in plaats van zijn zonen en Kazan slaagt er in om vrij eenvoudig een beeld te schetsen van de vader waardoor je nooit het gevoel krijgt dat je iets mist. Verder is East of Eden zo'n film die enkel in het oude Hollywood gemaakt kon worden. Die kleuren blijven prachtig, Kazan flirt hier en daar met wat nieuwe technieken (vond vooral de schuine shots bij onder andere het voorlezen uit de bijbel wel iets hebben) en de film straalt gewoon sfeer uit. Kazan is dan ook zo'n regisseur die op dat gebied het onderste uit de kan weet te halen en zorgt hier misschien wel voor één van de indrukwekkendste scènes in de geschiedenis van zijn carrière. Het moment waarop Aron zijn vader aan het treinspoor ziet aankomen, maniakaal begint te lachen en dan zijn hoofd door het raam stoot.. Ik krijg nog kriebels wanneer ik er aan terug denk.

Dat is dan ook wel de enige scène waar ik Richard Davalos echt overtuigend vind. Het is moeilijk mijn vinger erop te leggen, maar hij moet echt in zijn rol groeien precies. Dit in tegenstelling tot James Dean die er vanaf de eerste seconde staat. Blijft toch eeuwig zonde dat we nooit zullen weten hoe hij verder had geëvolueerd in zijn carrière. De ziel en emotie die hij in zijn rollen weet te leggen, het komt niet vaak voor. East of Eden wordt vandaag de dag nog het vaakst herinnerd als één van de grote Dean films, maar daar doe je de rest van de cast toch onrecht mee. Zeker Julie Harris is enorm overtuigend als Abra en ook de rol van Jo Van Fleet mag je niet onderschatten. Raymond Massey is als vader Trask misschien net ietwat te eenzijdig in vergelijking met de rest (al is dat langs de andere kant wel te wijten aan de keuze om zijn voorgeschiedenis wat te filteren) maar doet het ook nog goed.

Stom eigenlijk dat ik dit zo lang heb laten liggen. Kazan is sowieso altijd wel de moeite waard en ook James Dean is eigenlijk nooit verkeerd. Heb nog ergens een box liggen met commercials, documentaires en ik geloof een theaterregistratie. Moet ik toch ook eens aan beginnen.

4*

What are you asking for? Permission?

Nu het vakantie is heb ik weer eens wat meer tijd om me bezig te houden met het kijken van films. Ondertussen staat de decoder al weer eens voor de helft vol met films van TCM dus hebben die eigenlijk zowat prioriteit gekregen. Voornamelijk ook omdat daar vaak erg interessant spul tussen zit zoals deze East Side, West Side. Vreemd genoeg maar erg weinig stemmen (zeker voor een film met onder andere Ava Gardner, Barbara Stanwyck en James Mason) maar daar is er nu dus eentje bijgekomen.

En het is een vrij hoge stem maar East Side, West Side is dan ook een film die gezien mag worden. Het uitgangspunt oogt nogal simpel en dat is het eigenlijk ook wel. Een getrouwd koppel probeert hun relatie terug op de rails te krijgen nadat de man een slippertje heeft gemaakt en juist wanneer alles terug in orde lijkt te komen, komt de minnares terug op de proppen. Simpel doch vermakelijk met een paar scènes die er met kop en schouder bovenuit steken. Zeker de laatste confrontatie tussen Isabel en Jessie is werkelijk fenomenaal te noemen. Even lijkt de film de who-dunnit kant op te gaan met de moord op Isabel maar gelukkig krijgen we niet één of andere kunstgreep te zien waaruit blijkt dat Jessie of Brandon haar had vermoord (had in mijn ogen ongeloofwaardig geweest) maar komen ze uit bij Felice. Een nogal voor de hand liggende keuze maar bon, de essentie van de film zit hem niet in dat stuk maar juist in de relatie tussen Brandon en Jessie. De scène waar Brandon telefoon krijgt van zijn schoonmoeder is dan ook een heerlijke afsluiter.

Ik noemde daarjuist al de geweldige confrontatie tussen Isabel en Jessie, gespeeld door respectievelijk Ava Gardner en Barbara Stanwyck. De reden waarom de spanning in die scène zo knetterend is in de eerste plaats te wijten aan het kunnen van beide actrices maar er was ook een meer onderhuidse reden. Stanwyck was gedurende 13 jaar (van 1939 tot 1952) getrouwd met Robert Taylor. Diezelfde Taylor heeft echter in die periode een affaire gehad met Ava Gardner voor een aantal maanden dus de scène had meer te maken met de realiteit dan je je eigenlijk in de eerste plaats zou inbeelden. Stanwyck is een actrice die een zekere status aan haar naam heeft hangen (ik had haar alleen nog maar in Clash By Night gezien, een rol waarin ze me tegenviel) maar dit doet ze toch wel sterk. Het is echter de wulpse, verleidelijke, charmante en gezegend met nog een hoop andere eufemismen Ava Gardner die op een hypnotiserende manier alle aandacht naar zich toe weet te werken. Ze heeft op zich niet zo bijzonder veel screentime maar wat we te zien krijgen is geweldig. De oervamp in één van haar verleidelijkste rollen. Ook de mannelijke kant van de film is goed vertegenwoordigt met een heerlijke James Mason als Brandon op kop. Tel daar dan ook nog eens Van Heflin, die me hier wel erg hard aan James Cagney deed denken, en je hebt een degelijke film.

Aangenaam verrast in ieder geval. Ik hoopte op dit soort film maar hoe graag ik ze ook zie spelen, Gardner heeft wel wat mindere films gemaakt. East Side, West Side behoort echter niet tot die categorie en het vrij simpele uitgangspunt wordt naar een hoger niveau getild door een voortreffelijke cast. Met Cyd Charisse en ex First Lady Nancy Reagan nog als bijrollen..

4*

Eastern Promises

Ik had hier eigenlijk redelijk veel van verwacht. Een maffia film, David Cronenberg die het toch wel vrij goede History of Violence maakte, Viggo Mortensen, Vincent Cassel en Naomi Watts. Allemaal elementen die het voor mij toch wel een interessante avond moesten maken maar toch heb ik op mijn honger gezeten.

Visueel ziet de film er prachtig uit (Denk maar aan de trap aan het kanaal waar de begin en eindscène zich afspeelt). Het geweld is ook wel mooi in beeld gebracht, bijvoorbeeld de scene in het begin met de kapper. Ook Mortensen speelt geweldig als Nikolai met een overtuigend accent. Cassel paste ook mooi in het plaatje (al blijf ik er bij dat ze voor anderstalige personen geen Engelstalige acteurs moeten kiezen. Zo neem ik mijn hart al vast voor Valkyrie) maar degene die wat tegensloeg was toch Naomi Watts. Ik vond ze hier veel te fake overkomen, ook laat ze hier veel te weinig van haar kunnen zien. Ik was eigenlijk fan geworden van haar door Mulholland Drive maar ik begin te twijfelen of ze ooit dat niveau nog gaat halen.

Maar het grote minpunt van de film is het verhaal. Het is allemaal veel te mager en kabbelt maar eindeloos door. Je ziet eigenlijk een groot deel van de plotwendingen aankomen (Nikolai als KGB agent, Somyen die de vader is van de kleine Christine, Stepan die wordt gespaard door Nikolai).

Al waar ik op had gehoopt was een degelijke Russische maffia film maar je krijgt alleen maar wat gezeik over het leven van een vader met zijn zoon en een chauffeur.

2*

Wat wel een interessant gegeven was waren de sterren tatoeages.

Easy Rider

Easy Rider zorgde bij mij echt voor hoge verwachtingen, wie kent Easy Rider nu niet? Maar verdomme ik wou dat ik hem niet kende.

Het verhaal is verschrikkelijk saai, Fonda en Hopper vallen mee en de regie is eigenlijk meer irritant dan interessant met als dieptepunt die trip scene op het kerkhof. Op de hoes staat trouwens nog dat hij geweldige muziek heeft maar buiten Steppenwolf kon het me allemaal niet bekoren.

Zoals hierboven is gezegd is de grote tegenslag het verhaal. Je zit 85 minuten lang te kijken naar niets, maar dan ook echt niets. Eerst komen ze bij een soort van sekte uit, die me trouwens hard deed denken aan de Charles Manson beweging, dan krijg je wat gelul over wiet. Dus dan ben je al in de helft van de film. Dan wordt opeens uit het niets Jack Nicholson vermoord, door wie? Volgens mij die kerels uit dat restaurant maar daar ben je ook weer niet zeker van. En dan krijg je weer van die constante nietszeggende dialogen. Het enige waardoor de film niet het minimum krijgt is het einde. Ik kreeg er in ieder geval een echt slecht gevoel bij en ik weet nu niet of dat de bedoeling is maar desalniettemin vond ik het toch een knap einde.

Kort samengevat zorgen de saaie dialogen, de sfeerloze beelden en de muziek voor een veel te overgewaardeerde film.

1.5*

How the sex, drugs and Rock 'n' Roll generation saved Hollywood

Lang geleden heeft ooit eens iemand hier op MovieMeter me het boek Easy Riders, Raging Bulls aangeraden. Het is er nog altijd niet van gekomen om dat effectief eens te lezen maar gelukkig kwam deze documentaire een paar weken geleden op Canvas (in 2 delen uitgezonden en God mag weten waarom) en heb ik daarstraks beide delen maar ineens achter elkaar gezien. Ik was benieuwd geworden doordat die persoon in kwestie (ik peins dat het Reinbo was) me vertelde dat ik hiermee Easy Rider een stuk beter ging kunnen begrijpen en ik moet toegeven, de documentaire zorgt ervoor dat ik me toch eens aan een herziening ga wagen.

Ik heb eigenlijk nooit zoveel feeling gehad met deze periode van Hollywood. Films als Taxi Driver, Raging Bull, Star Wars, Jaws en The French Connection. Op zich zijn het wel goede films maar voor mij hebben ze toch niet de impact gehad die het klaarblijkelijk op andere mensen wel heeft. Maar ondertussen zijn we ook alweer een paar jaar ouder waardoor ik me toch daar ook eens aan herzieningen gaan wagen vermits ik Bogdanovich's Last Picture Show wel geniaal vindt. Soit, de documentaire zorgt in ieder geval voor een interessant beeld betreffende de generatie regisseurs die toen is opgestaan. In dat opzicht wordt de documentaire ook wel lekker vlot verteld. De oorsprong en het gevolg van de switch is interessant om te zien en blijft ook boeiend. Het wordt echter allemaal nogal fragmentarisch gehouden maar de combinatie van archiefbeelden, films en interviews wordt netjes verdeeld. In ieder geval zitten hier wel een aantal interessante films tussen maar is het jammer dat er wel enorm veel wordt gespoilerd. Ik begrijp dat sommige scènes noodzakelijk zijn om een bepaald standpunt te bevestigen maar ik haat wanneer ik denk dat het een film is die ik wel eens wil gaan opzoeken maar dat ik een paar minuten later het einde zie. En zo'n irritant geheugen als ik heb, blijf ik dat natuurlijk onthouden en besluit ik om de film pas veel later te zien. Wat vaak als resultaat heeft dat ik de film in zijn geheel vergeet... Ach, er zijn nog genoeg andere interessante films in de grote cinema zee.

Ik heb eigenlijk nooit geweten dat Scorcese, Lucas, Spielberg, De Palma en dan vergeet ik er waarschijnlijk nog een aantal zo dicht bij elkaar hingen. Wel interessant om te zien en dat is voornamelijk dankzij de vele anekdotes doorheen heel de film. Quotes zoals dat George Lucas in porindustrie nog veel groter had kunnen zijn dan in de gewone filmindustrie is geweldig maar ook de reacties op de eerste screening zijn memorabel. Voornamelijk De Palma met zijn What's all this crap about a Force? is geniaal. Easy Riders, Raging Bulls maakt ook veelvuldig gebruik van archiefmateriaal in die tijd maar haalt gelukkig ook mensen naar boven die in die tijd iets hadden te betekenen. Als er één ding is waar ik ontzettend hard op afknap in documentaires, dan zijn het interviews met mensen die van haar nog pluimen iets met de persoon in kwestie heeft te maken. In ieder geval is het hier mooi verzorgd door de vele interviews met types als Dennis Hopper en Peter Bogdanovich. Wat wel enorm veel afbreuk doet aan de documentaire, maar dat kan jammerlijk genoeg de makers zelfs niets aan doen, is het gebruik om altijd een Nederlandstalige voice-over te gebruiken. Ik lees hier dat in het origineel dat William H. Macey is en hier krijgen we één of andere droogstoppel voorgeschoteld. Het past langs geen kanten en het is bijzonder vervelend, net zoals het wegkaderen van namen in beeld om die dan op een andere plaats zelf te zetten. Dat is toch ontzettend vervelend en doet toch afbreuk aan de sfeer van zo'n documentaire want stel je eens een When You're Strange voor zonder de stem van Johnny Depp? Dan is er toch een heel deel van de bedoeling weg maar dat zul je nu eenmaal hebben met documentaires op publieke zenders..

Interessante docu die volgens mij geheel in zijn opzet slaagt, namelijk interesse creëren voor het onderwerp. Kenneth Bowser weet er een mooi geheel van archiefbeelden, scènes uit films en interviews van te maken, al blijft het allemaal toch serieus spoilergevoelig en dat is zonde. In ieder geval wordt het eens tijd om een aantal films te gaan herzien heb ik de indruk. Misschien toch ook maar eens moeite doen om dat boek te vinden.

3.5*

Do you hear it?

Het is altijd wel makkelijk om een broer te hebben die een groot aantal aan horror films heeft. Ik begin zelf langzamerhand ook wel wat een collectie bij elkaar te sprokkelen maar ik ben altijd een beetje weigerachtig tegenover een impulsaankoop in dit genre doordat er toch ook wel heel wat crap is gemaakt. Mijn broer heeft hier geen last van en koopt praktisch alles wat hij tegenkomt. The Echo was mij dan ook een compleet onbekende film maar Jesse Bradford heeft me nog niet teleur gesteld dus was mijn interesse wel gewekt.

Volgens de hoes was dit van dezelfde mensen die ons The Grudge, The Ring en The Woman in Black hebben gebracht maar wat die link is, is me toch onduidelijk want zelfs de producenten zijn verschillend. Soit, in een zekere zin valt dit wel wat te vergelijken met The Grudge maar The Echo kan gelukkig op zijn eigen benen staan. Al zijn het maar vrij wankele benen want de film wordt nooit echt goed. Wat sowieso wel een pluspunt is, is de beklemmende sfeer die Laranas in zijn Hollywood debuut weet te steken. Hij heeft al wel wat oefening gehad want dit is een remake van zijn eigen film maar toch, je krijgt een erg ambetant (in de goede zin van het woord) gevoel tijdens het kijken. Jammer genoeg stelt de film voor de rest niet zo erg veel voor en is de climax maar vrij flauw en ongeïnspireerd. Zonde eigenlijk want de opbouw steekt op zich nog wel vrij goed in elkaar.

De film steunt voornamelijk op Jesse Bradford. Geen idee hoe het in het origineel in elkaar zit maar Bradford doet dit zeker en vast niet slecht. Hij speelt met een zekere ingetogenheid die goed bij zijn rol past. Het is ook een verademing ten opzichte van de gillende mensen die je anders met dit soort films associeert dus kudos voor Bradford. Voor de rest is er qua cast niet erg veel te zien. Amelia Warner is een charmante verschijning als Alyssa maar wordt er naar het einde toe maar wat bij gesleurd.

Bwah, niet zo'n enorme fan van dit. Qua sfeer nog vrij redelijk maar de opbouw duurt me te lang en de climax is wat teleurstellend. Bradford is nog een lichtpuntje maar kan ook maar net zoveel doen om de film naar een hoger niveau te tillen.

2*

They came to play, they stayed to die

Om de één of andere reden heeft Mario Bava een serieuze aantrekkingskracht op mij. Waar ik genregenoot Argento meestal niet zo denderend vind, betrap ik me erop om wel eens vaker een film van Bava mee te pakken. De eerste kennismaking was Black Sabbath en die beviel me erg goed maar het geknipte House of Exorcism viel dan weer erg tegen. Soit, om een lang verhaal kort te maken: gisteren kwam ik een Bava tegen voor de spotprijs van 2 euro en kwam ik ineens tot de conclusie dat ik er nog één had liggen dus die vandaag maar eens opgezet want wat is er heerlijker dan dit soort films in een frisse living op zo'n bloedhete dag?

Bay of Blood is een interessante film geworden. Ik heb nog altijd niet de Friday the 13th reeks gezien, schaam, waarnaar hier vaak wordt verwezen en ik ben zeker en vast ook niet thuis in het giallo wereldje maar zelfs ik voelde aan dat dit een speciale film in zijn genre was. Vooral door de vele twisten in het verhaal en de hoge bodycount in de film. Het verhaal vind ik dan eerlijk gezegd ook een iets minder aspect van Bay of Blood want het komt allemaal nogal chaotisch over. Er wordt gebruik gemaakt van een hele hoop flashbacks om de moorden uit de doeken te doen maar de aanduiding van wat flashback en wat gewoon is, is verre van duidelijk. Wat wel niet wegneemt dat het op zich nog redelijk origineel in elkaar zit. Een hoop complotten en een einde dat als een mokerslag aankomt en je met verstomming laat zitten. Ik kan het wel waarderen hoe Bava zijn film afsluit met een vrolijk muziekje en de twee kinderen die gaan spelen. Maar toch zit de grote kracht hem in de 13 kills doorheen de film. Dit is geen simpele slasher waarin er wat nodeloos met een bijl of een ander scherp voorwerp geile tieners worden afgeslacht, verre van want alles zit nogal inventief in elkaar. Natuurlijk is niet elke moord even hard geslaagd, ook ziet het er hier en daar ietwat nep uit met overdreven fake bloed (zoals de moord op Brunhilda), maar over het algemeen is het echt uitstekend in elkaar gestoken. De eerste moord op de gravin is sowieso al geniaal ineen gestoken maar er zijn genoeg pareltjes te ontdekken.

Op de hoes van mijn editie (de Benelux versie die is uitgegeven door Green Cow) staat als een soort van lokker dat hier de Bondgirl van Thunderball mee doet. Nu is het al wel een serieuze tijd geleden dat ik die Bondfilms heb gezien, Thunderball is dan ook nog één van de eerste en ik heb ze ooit eens in chronologische volgorde bekeken, maar in mijn herinnering was die Bondgirl eigenlijk redelijk waardeloos. Ik hield mijn hart al vast maar wonder boven wonder doet Claudine Auger het eigenlijk uitstekend. Het is allemaal nogal wat theatraal gedaan maar persoonlijk stoor ik me hier eigenlijk nooit aan dus was dat ook hier niet het geval. De rest van de cast is van een eenzelfde niveau dus daar ga ik voor de rest geen woorden meer aan vuil maken. Wel nog even een vermelding voor de meer dan uitstekende soundtrack die de sfeer van de film nog net dat beetje extra geeft.

Aangename Bava die vooral dankzij de kills en de sfeer een hoge score krijgt. Alleen jammer dat heel het plot soms nogal onsamenhangend en chaotisch wordt verteld waardoor je nogal snel de aandacht verliest. In ieder geval de moeite waard voor die paar euro's die je ervoor betaald in de budgetbakken. Op naar Baron Blood!

3.5*

A weekend by the lake, with views to die for

Al een serieuze tijd geleden had ik het eerste deel van Eden Lake gezien. De film intrigeerde me wel en ik had hem als cadeau voor kerstmis aan mijn broer gegeven, die had ook een stuk mee gezien en was benieuwd hoe de film verder ging gaan. Het heeft even geduurd maar daarjuist hebben we de film dan toch opgezet, op zich niet slecht want we konden allebei nog maar een aantal fragmentjes herinneren.

Het eerste halfuur is dan ook totaal niet te vergelijken met de rest van de film. We krijgen in het begin een rustige, romantische opbouw en tegelijkertijd een kennismaking met het koppel dat de hoofdrol zal vertolken in Eden Lake. Niet echt boeiend, zelfs een beetje saai maar wanneer ze aankomen bij het meer barst de film compleet los. Elke keer dat Jenny en Steve het groepje tegenkomen wordt er weer een grens overschreden en op den duur denk je dat het niet meer verder kan maar dan komt toch nog die overstijgende trap. Watkins geeft dan ook zo'n ontzettend beklemmende sfeer weer dat je je amper nog kunt voorstellen dat het hier eigenlijk om film gaat. De spanning, de walging, de afschuw, ... Al deze elementen kruipen tot diep in je botten waardoor Eden Lake een uitstekende maar ontzettend vermoeiende film is. Er zijn maar een aantal films die dit effect op mij hebben (Dead Man Walking is er één van) dus wanneer ik dit gevoel krijg dan kan ik niet anders dan hier gewoon een hoge score aan te geven. Eden Lake geeft dan ook een hoop emoties weer, je weet dat het een film is maar toch wens je bijna dat je die gastjes zelf wat rammel kunt gaan geven. Naarmate de film vordert krijgen we dan ook een, in mijn ogen, uitstekende karakterontwikkeling van Jenny. Wanneer ze ontdekt dat haar vriend/verloofde toch is gestorven was en nadien ontsnapt was ik echt aan het hopen voor een serieuze rampage. Het begint dan ook sterk met de moord op Cooper en nadien het omver rijden van Paige. Gelukkig vervalt Watkins daarna niet in een simpele wraakfilm/slasher maar krijgt Jenny schuldgevoelens en wilt ze uiteindelijk gewoon weg geraken. Met een einde dat je mistroostig en naargeestig achterlaat.

Het verhaal van Eden Lake is, buiten dat het serieus intens is, nergens echt speciaal. We hebben al vaker dit soort verhalen gezien, hoewel ik me geen enkele andere film kan voorstellen waar het zo doeltreffend wordt uitgewerkt, maar het is de cast die dit naar een hoger niveau brengt. Het begint bij Kelly Reilly en Michael Fassbender die het koppel Jenny en Steve vertolken. Eerst had ik het niet zo met Reilly. Fassbender leek me dan ook overduidelijk de beste van de twee maar vanaf het moment dat Steve sterft en Jenny er alleen voor staat lijkt ze een tandje bij te steken en zorgt ze voor een uiterst beklemmende rol. Ik weet niet waarom maar de jurk die ze aanhad gaf hier een extra effect aan. In het begin is het zo'n kleurrijke, felle jurk maar naar het einde toe is het gewoon één verscheurde, zwarte, vuile massa. Maar de sterspelers van Eden Lake moeten toch ongetwijfeld het groepje hangjongeren zijn. Ik kende Thomas Turgoose al vanuit This is England maar nu weet ik zeker dat we hier nog iets van gaan horen. Hetzelfde geldt voor Jack O'Connell die de rol van de leider, Brett, vertolkt. Hij heeft een geweldig onaangename uitstraling en vertolkt dan ook een glansrol. Vooral de laatste beelden waar hij voor de spiegel staat met de zonnebril van Steve zullen me altijd wel bijblijven. Eigenlijk zijn al die jongeren uit dat groepje uitstekend gecast want zowel in de 'normale' als de dramatische scènes zijn ze ontzettend goed.

Er zijn zo van die films die uitstekend gemaakt zijn, die je blijven boeien tot het einde maar waar je, als de aftiteling over het scherm loopt, alleen maar een slecht gevoel aan overhoud. Niet omdat de film slecht is maar omdat het zo verschrikkelijk intens is. Eden Lake is er daar ongetwijfeld één van. Ik ben benieuwd of de film zich met een herziening sterk zal kunnen houden maar voor nu toch een dikke, dikke voldoende.

4.5*

Pasolini en Oedipus

Ik blijf me verbazen over de verschillende genres die Pasolini in zijn 14-jarige carrière als regisseur heeft aangepakt. De lagere Italiaanse klasse, documentaires, komedie, ... en in 1967 besloot hij om de bekende Griekse tragedie over Oedipus te verfilmen. Ik ben zelf niet zo'n kenner van de verhalen, ken ze enkel in grote lijnen eigenlijk, dus ik was wel benieuwd wat de Italiaan hier van terecht ging brengen.

Pasolini maakte een film waar hij vooral de beelden voor zich laat spreken en ging daarvoor filmen in Marokko. Het resultaat mag dan ook gezien worden qua stijl, al is het bijzonder jammer dat het geheel soms nogal amateuristisch overkomt. Bij sommige scènes lijkt het alsof Pasolini aan Parkinson lijdt doordat de camera geen halve seconde stil blijft staan en de aanval op Laos is wel erg slecht uitgevoerd. Ik kan me nog vinden in het feit dat hij niet goed wist hoe hij het juist in beeld moest brengen, maar gewoon elke keer wanneer Oedipus met zijn zwaard steekt de zon in de camera laten schijnen zodat je als kijker niets ziet.. Kom op hé, dat kon beter. Qua muziek ook niet altijd even denderend, maar dat was gewoon omdat dat vreselijk snerpende geluid tijdens Oedipus zijn zwerftocht nadat hij bij het orakel is geweest door merg en been ging. Voor de rest een degelijke doch sobere vertelling die enkel de wenkbrauwen doet fronsen bij het gebruik van verschillende tijdsperiodes. Het kan aan mij liggen, maar het enige dat ik er in zie is dat de vloek van Oedipus nog vele generaties door is gegaan. Mocht er iemand een betere uitleg hebben, ik hoor hem graag.

Als het over acteurs gaat bij Pasolini dan vallen er twee dingen op: hij werkt graag met amateurs, maar heeft ook een aantal mensen die hij graag cast. Franco Citti is er daar één van en die mag zich hier uitleven als Oedipus. Ik ken hem voor de rest enkel van zijn twee pooier rollen (Accattone en Mama Roma) en dit is iets compleet anders. Gelukkig weet Citti zijn plan te trekken en is hij bij vlagen erg indrukwekkend. Silvana Mangano is er nog eentje die wel eens wil opdraven bij de films van Pasolini en die mag hier de ultieme moederrol op zich nemen. Sereen, sober en vooral erg goed. Let ook nog op Ninetto Davoli als boodschapper Angelo en op de regisseur zelf die een hogepriester vertolkt.

Het blijft vervelend, maar dit is alweer de derde keer dat ik net geen 4* aan Pasolini kan geven. Hij doet vaak veel goed en toch wringt het schoentje meestal. In ieder geval een regisseur met ballen die veel verschillende dingen heeft geprobeerd en dat kan ik sowieso waarderen. Benieuwd naar de volgende film.

3.5*

Kevin, you wanna play scissors, paper, stone again?

Ik ben van plan om binnenkort naar de tentoonstelling van Tim Burton in Genk te gaan en kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk een aantal van zijn bekendste films nog niet heb gezien of in ieder geval erg lang geleden. Zo dateerde mijn stem van Edward Scissorhands (3.5* trouwens) nog van in de periode dat ik me net bij MovieMeter had aangemeld en het was maar de vraag of het toen een herinneringsstem was of dat ik de film effectief had gezien. In ieder geval: nog geen review geschreven? Hoog tijd om dat te gaan doen.

En weggeblazen, zoveel is duidelijk. In de loop der jaren nog wel eens wat flarden van dit hersenspinsel van Burton gezien, maar fragmenten alleen laten niet zien hoe een geslaagde film dit eigenlijk is. Burton is zo één van die weinige regisseurs die je met weinig moeite compleet mee in zijn wereld kan trekken en in het geval van Edward Scissorhands lukt dat vanaf de eerste seconde. Het contrast tussen de kleurrijke huizen en dat mistroostige kasteel is al geweldig, maar het wordt nog helemaal beter wanneer Edward zich onder de mensen begint te begeven. Heerlijk kitsch, droevig èn grappig tegelijkertijd. Het zijn er maar weinigen gegeven. Naar het einde toe wordt misschien de moraal iets te hard door je keel geramd met de 'twist' dat het Kim is die het verhaal vertelt, maar langs de andere kant geeft het de film wel een soort sprookjesgevoel waar hij mee wegkomt. Iets wat absoluut versterkt wordt door de soundtrack van Danny Elfman en hoewel ik normaal gezien niet zo'n fan ben van zijn werkt, past het hier goed.

Edward Scissorhands is vandaag de dag vooral ook bekend als de eerste samenwerking tussen regisseur Burton en acteur Johnny Depp. Er moet altijd een film de eerste zijn, maar ondertussen zitten we al bijna aan de dubbele cijfers. Het mag gezegd worden dat het wel een uitstekende eerste samenwerking is. Depp is werkelijk geknipt over de gehele lijn voor de rol van de vreemde Edward en speelt hier misschien wel één van zijn indrukwekkendste rollen ooit. Hier voelt het allemaal nog niet aan als een mengelmoes van typetjes en zeker de combinatie met Dianne Wiest oogt aandoenlijk. Beter dan die met Winona Ryder trouwens die echt wat in de film moet groeien. Naar het einde toe is het er boenk op (misschien ook wel omdat de twee tijdens de opnames zijn beginnen daten en zelfs een tijdje verloofd zijn geweest) maar het duurt dus even. Verder op de cast weinig op aan te merken in ieder geval. Die typische suburban vrouwen (met onder andere Conchata Ferrell in een kleine bijrol) zijn stuk voor stuk leuk gecast, maar de kers op de taart is toch de rol van Vincent Price.

Normaal gezien ging die een grotere rol als uitvinder krijgen maar hij was al ernstig ziek waardoor het allemaal wat werd ingekort. Ironisch dan ook dat zijn laatste scène in zijn laatste film een sterfscène is maar het is een waardig afscheid van een heus icoon. Verder nodigt dit vooral uit om me eens terug wat te gaan verdiepen in het vroege werk van Burton. Beetlejuice lijkt me bijvoorbeeld ook schandalig laag gewaardeerd te staan. Heerlijke film in ieder geval, hopelijk nog meer van zo'n herzieningen.

4.5*

Eerst biechten en dan trouwen

Wanneer je geïnteresseerd bent in Vlaamse films, dan zijn er eigenlijk maar 2 opties. Je kunt gaan voor de films die indertijd in 2005 zijn uitgebracht door Het Laatste Nieuws en die uit zo'n 45 titels bestaat als ik me niet vergis (nadien is er nog eens een deel uitgebracht als De Vlaamse Filmcollectie) of je kunt gaan voor de twee Vlaamse Filmklassiekers box waarmee je 20 films hebt. Er zit echter flink wat overlap in die titels en ik was dan ook blij dat ik op een rommelmarkt eens iemand tegenkwam die de films allemaal los verkocht in plaats van de volledige boxsets. Daardoor kon ik een aantal gaten opvullen en Het Einde van de Reis was er daar één van.

Een film met Chris Lomme in de hoofdrol en dat is voor mij al genoeg om een aanschaf te rechtvaardigen. Ik heb het niet zo hard zitten als De Kreuners indertijd met hun "Verliefd op Chris Lomme" hit maar ik heb toch een ontiegelijk zwak voor haar. Een actrice die altijd iets weet toe te voegen aan een film en het is dan ook jammer dat ze in één van haar weinige echte hoofdrollen het moet doen met een script dat wat langs alle kanten rammelt. Het Einde van de Reis gaat over een nogal labiele vrouw die vastbesloten is om haar jongste dochter dicht bij haar te houden nadat zowel haar man alsook haar oudste dochter haar hebben verlaten. Tieners blijven echter tieners en de jonge Valerie is niet gediend van al die aandacht en probeert ook te rebelleren tegen haar moeder, met alle gevolgen van dien. Op zich een interessant uitgangspunt maar Peter Simons slaagt er nooit in om je mee te sleuren in het verhaal. Een wereld van verschil wanneer je het vergelijkt met die andere Brussel-film, Brussels by Night van Marc Didden, die een 2 jaar later uitkwam.

Het probleem is gewoon dat je eigenlijk geen enkel idee hebt waarom Maria zo is geworden en hoewel ik absoluut niet van mening ben dat een film alles moet voorkauwen, zou je hier toch echt wel een woordje uitleg mogen geven. Hoe kun je anders zo'n actie van de vader (een sterke doch weinig benutte Hugo Van Den Berghe) verantwoorden die liever fotootjes met zijn nieuw lief gaat bekijken terwijl zijn dochter vermist is. Lomme haalt alles uit de kast om er nog iets van te maken en slaagt daar wonderwel in. Een paar steekjes (die slowmotion montage met de brief van Lily's terugkeer is echt verschrikkelijk) weliswaar maar de scènes tussen haar en een debuterende Caroline Vlerick zijn de moeite waard. Simons toont verder nog wel een aantal mooie momenten (het Brussels Justitiepaleis dat in een soort rode gloed baadt) maar het is vooral de aanwezigheid van Belgische legendes The Kids (nog voor hun There Will Be No Next Time monsterhit!) die dit nog de moeite waard maken om is even te checken.

Grappig eigenlijk, Rob Van Eyck zou een aantal jaar later een soortgelijke openingsscène met The Scabs doen voor Aardwolf. Vraag me af of hij zich hier door heeft laten inspireren. Het Einde van de Reis is in de loop der jaren een beetje terecht in de vergetelheid geraakt maar er zijn genoeg elementen die het een kijkbeurt waard maken. Alleen zonde dat er niet een iets beter script achter zit, want voor de rest is hier weinig op aan te merken. Let vooral ook nog op een jonge Warre Borgmans als één van de kwajongens. Hij en Lomme zouden later verenigd worden in de Blinker films.

3*

Don't you think I can know a girl?

Met El Dorado ben ik aan de derde 'sheriff verdedigt een stadje tegen bandieten' film van Howard Hawks gekomen. Rio Bravo was eerst, dan had je deze El Dorado en een paar jaar later had je dan Rio Lobo. Je kan je afvragen of dat dat dan niet telkens resulteert in dezelfde film, maar Bravo en Lobo waren vermakelijk genoeg om ook El Dorado nog eens een kans te geven. Bovendien kan Wayne maar bitter weinig verkeerd doen ten huize Metalfist.

En ook met El Dorado is weinig mis. Weliswaar ietwat standaard bij vlagen, maar de personages blijven mooi op elkander ingespeeld en het plot blijft gewoonweg boeien. Sowieso wel leuk als er zo'n paar memorabele figuren tussen zitten (McLeod met het litteken en zijn oog, Mississippi met zijn hoed, ...) maar Hawks maakt er bovenal een enorm vlot geheel van. Nu moet ik daar ook wel bij toegeven dat ik sowieso wel te vinden ben voor een film waar een kleine groep het moet gaan opnemen tegen een groter geheel. Soit, hier en daar slaat Hawks de bal wel wat mis (de scène waar Mississippi een Chinees nadoet zou vandaag voor heel wat controverse zorgen) maar daar staat gelukkig nog wel tegenover dat hij een paar interessante zetten doet op het gebied van vrouwen in de film. Joey MacDonald staat overduidelijk haar mannetje ten opzichte van haar familie en ook Maudie is een atypische toevoeging bij al dat testosteron geweld. Leukste scène is ongetwijfeld het moment waarop sherrif J.P. een bad neemt waarna iedereen opeens komt binnengelopen.

Het was John Travolta in Get Shorty die een monoloog afstak over het feit dat El Dorado een remake was van Rio Lobo met Robert Mitchum die de rol van Dean Martin overnam, dat er maar één acteur was wedergekeerd en dat was John Wayne. De reden was dat John Wayne simpelweg John Wayne speelde. Iets wat op zich wel klopt, want dit is inderdaad zo'n typische Wayne rol. Is dat erg? Nah, het is een stijl die je moet liggen, maar er is simpelweg geen andere John Wayne. Die kraaienstem, die norse blik, ... Heerlijk! Hij wordt hier bijgestaan door een uitstekende Robert Mitchum en ook James Caan doet het bijzonder goed. Noemenswaardig zijn ook Charlene Holt als Maudie en Arthur Hunnicutt als Bull. Die laatste zorgt geregeld voor de komische noot, maar forceert niets.

Die Howard Hawks, dat was toch een interessante figuur. Heeft zowat vanalles gemaakt in zijn carrière, maar zijn samenwerkingen met John Wayne genieten toch het meest mijn voorkeur. El Dorado kun je met wat slechte wil zien als een kopie van Rio Bravo, maar ik zie vooral toch een andere uitwerking van eenzelfde thema.

4*

Deze The Electric House is een film die wat op een speciale manier tot stand is gekomen. Buster Keaton was er aan begonnen, brak zijn enkel en staakte het filmen. Daardoor besloot hij The High Sign (dat tot dan nog niet uitgebracht was) te releasen en maakte hij intussen nog The Playhouse. Eenmaal terug begonnen aan The Electric House gooide hij al het vorige materiaal weg en besloot om terug compleet van scratch te beginnen. Geen idee hoe die vroege versie eruit zag maar dit uiteindelijke resultaat mag er zijn. Een beetje vergelijkbaar met The High Sign en The Haunted House in de zin dat het om een huis met zekere 'mankementen' gaat maar het is op zo'n momenten dat Keaton echt op zijn best is. Die scène waar hij met die zware koffer maar op die trap blijft wandelen.. Het is zo'n flauwe grap maar met good old stoneface werkt het gewoon perfect.

4*

Wow. I bought 'em off eBay

Elektra, het is toch altijd wel één van mijn favoriete vrouwelijke personages geweest uit de stal van Marvel. De meeste superhelden eindigen met een nogal fantasieloos vriendinnetje, maar Elektra was een ander paar mouwen. Ze genoot van het moorden en Frank Miller slaagde erin om haar toch erg likeable te maken. De schok was dan ook groot toen ze werd vermoord door Bullseye, maar zoals gewoonlijk in comics blijven de doden niet lang dood. Deze verfilming gaat dan ook verder waar Daredevil ermee ophield en wekt Elektra terug tot leven.

Het is echter niet de Elektra zoals ik ze me altijd had voorgesteld. Regisseur Rob Bowman doet voornamelijk zijn best om de vormen van Jennifer Garner zo wulps mogelijk in beeld te brengen, niet dat ik klaag overigens, maar mist daarnaast voornamelijk de essentie van het personage. De koele killer is verdwenen en het romantische subplot met Mark Miller (een knipoog naar Elektra's maker, Frank Miller) is op zijn minst nogal geforceerd te noemen. Elektra is hier ook nogal impulsief, dit in tegenstelling tot getekende counterpart, en dat is zonde. Het plot kan er op zich nog wel mee door. Op narratief vlak overduidelijk niet één van de beste superheldenverfilmingen, maar met een speelduur van krap anderhalf uur is er niet echt ruimte om je te vervelen. Onbegrijpelijk trouwens dat de cameo van Daredevil uiteindelijk geknipt is, dat maakt dit soort films juist nog wat leuker. Zonde weliswaar van de vele clichés en standaard wendingen, maar de film heeft wel wat actie en er worden een aantal leukere personages geïntroduceerd (Stone en Tattoo!) die ervoor zorgen dat dit gewoon een vermakelijk hersenloos filmpje wordt.

Qua uiterlijk is deze Elektra wel één van de meest getrouwe verfilmingen. Er missen weliswaar wel wat elementen zoals de bandana en de oorbellen (Garner wou die niet dragen omdat haar oren daarvoor gepierced moesten worden...), maar ze is op zich een goede keuze. Hoewel ze dus niet altijd de essentie van het personage weet te benaderen, is ze wel geknipt voor de rol. Garner was zelf trouwens niet te spreken over de film en zou enkel hebben meegedaan omdat ze nog contractuele verplichting stond van met Daredevil. Heerlijk ook om Cary-Hiroyuki Tagawa eens terug te zien. De acteur is mij vooral bekend als Shang-Tsung in Mortal Kombat en mag hier de interessante bijrol van Roshi op zich nemen. Jammer genoeg wordt er voor de rest maar erg weinig met het personage gedaan. Kirsten Prout is als Abby overduidelijk de zwakke schakel in het geheel. Het verrast me dan ook niet dat ze in de tussentijd niets memorabel meer heeft gedaan.

Vanwege een voorliefde voor comics, heb ik altijd last om dit neutraal te kunnen beoordelen. Elektra doet een aantal dingen juist, maar gaat toch ook een aantal keer serieus de mist in. De comic variant van het personage is vele malen interessanter en toch doet Garner het op zich helemaal niet slecht. Laat ik de kerk dan maar in het midden houden.

3*

Oh, he's an imbecile, probably from birth. Man's a complete idiot... Pray to God he's an idiot

The Elephant Man was één van de laatste volwaardige David Lynch films die ik nog moest zien en eerlijk gezegd: ik had de DVD al erg lang liggen, maar ik heb het altijd wat uitgesteld. Nu moet ik voor een Lynch film sowieso wel wat in een juiste mindset zijn maar het verhaal leek me eigenlijk helemaal niet te trekken. De flarden die ik in het verleden al had gezien waren ook niet echt hetgeen ik van Lynch verwachtte maar na recentelijk een biografie over Anthony Hopkins te hebben gelezen, wou ik het nu toch op de valreep van 2020 eens kijken. En jawel, ik heb me weer voor het hoofd geslagen dat ik niet eerder heb opgezet.

Want The Elephant Man is op zich een ietwat atypische Lynch film - al is dat misschien nog net wel hetgeen je altijd over hem kan zeggen - maar je voelt en ziet toch al wel een aantal van de dingen die hem zo typeren. De scène waarin de kamer van John wordt binnengestormd door een aantal op sensatie beluste mensen en ze hem bijna misbruiken is Lynch ten voeten uit (wat een combinatie ook met die carouselmuziek! Het was geleden van het "In heaven everything is fine" uit Eraserhead dat ik nog zo'n ambetant gevoel had bij combinatie van beeld en geluid) maar hij toont ook een aantal interessante droomsequenties, al vallen die misschien net een beetje teveel uit de toon. Volgens mij is dit dan ook de perfecte instapper voor eenieder die eens iets van de regisseur wilt kijken maar dat neemt niet weg dat hij wel een aantal steken laat vallen. Sommige overgangen in de scènes zijn te gekunsteld (en bovenal lelijk en gewoon soms voluit amateuristisch) maar wat maakt het uit als je de kijker met zo'n krop in de keel achterlaat.

Anthony Hopkins heeft in zijn carrière 2x een dokter gespeeld. De meest bekende van de twee is ongetwijfeld Hannibal Lecter uit de Silence of the Lambs (en de vele vervolgen) maar jaren eerder had je dus de rol van Frederick Treves. Twee personages die erg ver uit elkaar staan maar ik ben van beide onder de indruk van de manier waarop Hopkins ze neerzet. Het is echter niet Hopkins die de show steelt, dat is toch vooral John Hurt. Het moet een hels werk zijn geweest om al die make-up te torsen en dan ook nog is geloofwaardig te acteren maar dan nog is Hurt van de eerste tot de laatste seconde indrukwekkend. Hij en Hopkins vormen de ruggengraat van de film en daardoor komen de bijrollen er wat bekaaid af. Anne Bancroft heeft niet zo heel veel te doen als Mrs. Kendal maar het is wel fijn om een piepjonge Dexter Fletcher te zien als het hulpje van Bytes.

Vreemd eigenlijk. Er loopt best veel mis in deze Elephant Man (schijnt ook verre van een correcte weergave te zijn maar dat ligt natuurlijk aan het boek van Treves) maar Lynch weet op de juiste momenten te overtuigen. Ik heb lang getwijfeld tussen 3.5* en 4* maar die zwartwit cinematografie en het einde waar John alle kussens weglegt en besluit om op zijn rug te slapen.. Het was toch even slikken.

4*

Niets nieuws onder de Monegaske zon

Grace Kelly, ongetwijfeld één van de mooiste vrouwen die ooit het grote scherm heeft gesierd en door haar onverwachte levensloop ook wel iemand waar al talloze documentaires over zijn gemaakt, om over biografieën nog maar te zwijgen. Ik heb er ondertussen een stuk of 3 gelezen (en heb ook het fotoboek The Grace Kelly Years: Princess of Monaco door Frédéric Mitterrand liggen) maar beelden zeggen toch altijd net iets meer en daardoor maar eens gaan zitten voor deze documentaire. De Fransen hebben me al eerder aangenaam verrast met onder andere documentaires over Marilyn Monroe dus ik was benieuwd wat Serge de Sampigny er van ging maken.

Niet zo heel veel bijzonders als ik eerlijk ben. Als je wat bekend bent met de levenswandel van Grace Kelly, dan zal hier niet veel nieuws te ontdekken zijn. Regisseur de Sampigny (in hoeverre je van een regisseur kunt spreken) gebruikt het vertrouwde pad van jeugd/sterrendom/dood en doet dat aan de hand van veel archiefmateriaal dat door Albert II - de zoon van Kelly - beschikbaar is gemaakt en flink wat floating heads. Albert II zelf doet ook nog hier en daar eens zijn zegje en verder is er nog een actrice die nog mee heeft gespeeld To Catch a Thief als ik me niet vergis, wat vriendinnen en verre (en niet zo verre) familieleden. Het is in die laatste categorie dat er nog wel wat interessantere dingen worden gezegd maar de voornaamste reden waarom dit de moeite is om te zien, is toch vooral het materiaal dat Kelly zelf heeft geschoten. Je kunt je afvragen of ze indertijd zelf wel heeft stilgestaan bij het feit dat dit materiaal is dat op een dag zomaar eens openbaar gemaakt zou kunnen worden maar ergens ben ik toch wel blij dat dat gebeurd. Het geeft een mooie inkijk in haar leven na Hollywood, zelfs al komt er verder niemand van die periode aan te pas.

Ik vind het sowieso wel vreemd dat enkel Albert aan het woord komt en dat Caroline en Stéphanie gewoon niet te bespeuren zijn of het met een sporadisch interview uit het archief moeten doen. Misschien toch wat onenigheid over het feit dat Albert zomaar weer een deeltje persoonlijke geschiedenis ten grabbel gooit? Ik zou het in ieder geval niet weten maar het is juist dat aspect dus dat deze documentaire nog interessant maakt.

2.5*

It's just a flesh wound!

Ik vond District 9 een nogal standaard buitenaardse wezens vehikel dat enkel door zijn documentaire stijl nog iet of wat origineel overkomt. Je kunt dus wel zeggen dat ik niet echt zat te wachten op de opvolger ervan. Ik had echter een tijd geleden wat beelden en interviews van Elysium gezien en vond dat er toch vrij goed uitzien. Gisteravond met een kameraad naar de cinema en Elysium bleek de enige film te zijn die we allebei nog niet gezien hadden.

En wat blijkt? Blomkamp's tweede film is een stap voorwaarts na zijn debuut. Visueel ziet dit er in ieder geval erg overtuigend uit. De apocalyptische wereld hebben we al erg veel gezien maar het is vooral Elysium zelf dat me erg aansprak. Een aantal interessantere uitvindingen zoals een zonnebank die eender welke ziekte op een paar minuten kan genezen maar ook de robots zien er realistisch uit, wat trouwens niet gezegd kan worden van dat pak van Max. Het bijhorende decadente sfeertje is wel vermakelijk trouwens. Jammer genoeg weet Blomkamp die lijn niet in zijn geheel door te trekken doordat de film qua personages en plotwendingen zo cliché als de pest is. Geen enkele verrassing (tiens Julio, de beste vriend van de hoofdrolspeler, gaat dood. Dat had echt niemand zien aankomen..) maar ook qua personages voelt de film erg plat aan. Stoort dat? Ja en nee. In de cinema is er nog genoeg om je aan te vergapen maar ik kan me voorstellen dat dit bij een tweede kijkbeurt op een kleiner scherm wel eens dik kan gaan tegenvallen.

Ook qua cast heeft Elysium zijn goede en slechte kanten. De personages hebben een diepgang van niets waardoor het als acteur moeilijk wordt om er nog iets van te kunnen maken. Zo is Jodie Foster vreselijk slecht gecast als de ultieme slechterik (die conversaties met de president...) maar ook Copley begint teveel te schmieren naar het einde toe. Jammer want op zich was hij wel een geslaagde tegenhanger van Max. Er ging een zekere dreiging van hem uit die vooral goed zichtbaar was in de scènes met Frey maar eenmaal hij zich in zo'n pak hijst, is het meteen een stuk minder. De bijhorende vechtscène is dan ook nogal inspiratieloos maar vooral rommelig. Iets wat wel vaker het geval is bij Blomkamp want hij weet erg sterke scènes zoals de aanval op het schip van Carlyle af te wisselen met dit soort onoverzichtelijke nonsens. Damon doet het wel vrij behoorlijk trouwens maar het is toch William Fichtner die de show weet te stelen. Dat ze deze man niet eens wat meer screentime geven is mij toch ook een raadsel.

Een verbetering ten opzichte van zijn debuut, zoveel is duidelijk. Toch steunt Elysium voornamelijk op zijn visuele stijl en laat Blomkamp de andere aspecten maar vallen. Het vermaakt op zich wel maar ik betwijfel of de film zal blijven staan wanneer je geen cinemascherm ter beschikking hebt. Nu mag de regisseur wel eens met iets anders gaan afkomen want anders vervalt hij in een herhalingsoefening vrees ik.

3*

Een Australische film over Australische films

Ik durf me toch wel een fan van Nicole Kidman te noemen. De bleke rosse heeft gewoon iets enorm aantrekkelijk (al begint dat vandaag de dag wel wat te slijten vanwege de botox, zie maar naar de recente aflevering in The Graham Norton Show waar ze haar gezicht amper lijkt te kunnen bewegen) en ik vind het bovendien altijd wel tof om beginnende rolletjes van acteurs/actrices te zien. Die vorige jaren '80 film die ik van Kidman had gezien, Watch the Shadows Dance, was echter niet om over naar huis te schrijven..

Deze Emerald City is misschien wel net ietsje beter, maar veel scheelt het eerlijk gezegd niet. Vanwege zijn uitgangspunt, ik ben altijd wel fan van films over films, leek me dit wel een erg interessant werkje te kunnen worden maar regisseur Michael Jenkins geraakt uiteindelijk niet verder dan een saaie film over de rivaliteit tussen twee mensen in de filmbusiness. Hoewel de film verkocht wordt als een komedie rond intriges en affaires, zijn dat uiteindelijk de elementen die het minste aan bod komen. Wat overblijft is een flauwe strijd tussen twee scenarioschrijvers die nooit echt een climax bereikt. Merkwaardigste moment in de film? Nicole Kidman die in een heus jaren '80 pakje een aantal stretchoefeningen uitprobeert terwijl de voice-over (haar vriend, die als een zak patatten op een zetel naar La Kidman ligt te staren) uitlegt hoe het klinkt als ze klaarkomt.

Vooral de moeite dus voor Nicole Kidman, al denk ik dat enkel de completisten zoals ikzelf hier echt nog een plezier(tje) aan beleven. Vandaag de dag wordt de DVD (voor de spotprijs van 1 euro te vinden in de Mediamarkt trouwens) vooral aangeprezen met het gezicht van de actrice in het groot, maar ze heeft meer een redelijk grote bijrol dan de hoofdrol. De hoofdrol is weggelegd voor John Hargreaves die als scenarioschrijver Colin Rogers de grote stap van Melbourne naar Sidney waagt en die doet het redelijk. De interactie met zijn vrouw, Robyn Nevin, kent absoluut geen chemie en ook Chris Haywood is niet al te indrukwekkend.

Emerald City is een verfilming van een toneelstuk van David Williamson, die ook het screenplay voor zijn rekening nam, en dat voel je wel. De film is nogal statisch en steunt vooral op de dialogen. Die zijn niet altijd even interessant en de keuze voor de voice-over om de gedachtegang van de personages duidelijk te maken is simpelweg slecht te noemen. Kwaliteit van de film zelf is ook maar zozo trouwens, maar aan die prijs kun je dat wel eens verwachten.

2*

Demon llama!

The Emperor's New Groove mag de eer dragen om, toch naargelang mijn herinneringen, de eerste Disney te zijn geweest die ik in de cinema heb gekeken. Ik moet toen ongeveer een jaar of 9-10 zijn geweest en de film was in het Nederlands, onder de titel van Keizer Kuzco. Sindsdien had ik de film niet meer gezien maar gisteren vond ik de Engelse versie (de Vlaams gedubte versies van Disney films trek ik echt niet meer) en kwamen er weer een aantal scènes boven drijven. Gisteravond dan maar direct opgezet met de vraag of ik terug datzelfde gevoel als jaren geleden kon krijgen.

Ik heb me gisteravond dan ook weer geamuseerd als een klein kind. Ik ben nu al een tijd bezig om heel de Disney collectie te vervolledigen en te herkijken maar ik concentreerde me vooral op het oudere werk (de echte klassiekers) zoals Sneeuwwitje, de Aristokatten of Sleeping Beauty. The Emperor's New Groove is veel recenter en dat merk je toch ook wel. Waar er vroeger meer werd geconcentreerd op het verhaal, dat soms erg romantisch was getint à la Belle en het Beest, wordt er hier veel meer gebruik gemaakt van de humor van de relatie tussen Kuzco en Pacha. De film voelt dan ook veel harder aan als een slapstick-achtige rit waarvoor alles moet wijken. Een ietwat gedurfde keuze maar Disney weet er mee weg te komen want het merendeel van de scènes is erg leuk. Het begint natuurlijk al met het personage van Kuzco zelf dat, hoewel hij het zelf niet wilt toegeven, een redelijk egoïstische klootzak is. Zijn wil is wet maar in combinatie met de voice-over wordt het allemaal erg hilarisch. Verder is Kuzco natuurlijk ook een heerlijk flamboyant personage, dat zowaar nog flamboyanter wordt wanneer hij in een lama verandert. Het basisidee is dan ook al even simpel als geniaal. Geen idee of het effectief gebaseerd is op een sprookje of iets dergelijks (ik ken in ieder geval toch niet iets soortgelijks) maar het is een verfrissend idee dat we naar mijn weten nog niet bij veel Disney films hebben gezien. Natuurlijk heeft The Emperor's New Groove een moraal maar die wordt gelukkig niet je strot in geduwd, iets wat er bij hedendaagse animatiefilms soms wel te dik opligt. Wel goed dat Sting de makers heeft kunnen overtuigen om Kuzco maar een klein hutje op de berg naast die van Pacha te geven in plaats van het oorspronkelijke paleis, dat had toch wel wat afbreuk gedaan aan het idee van de film.

Ik zei daarjuist al dat de film ontzettend hard aanvoelt als een slapstick komedie en veel daarvan is te wijten aan de geweldige personages. Kuzco is natuurlijk het coolste maar echt werkelijk elk nevenpersonage is al even gestoord (al is Pacha wel de normaalste) als de keizer. Kronk is in ieder geval hilarisch om naar te kijken. Typisch zo'n boom van een vent waar bitter weinig hersenen in zit. Hij hoort bij de 'slechte' kant maar lijkt het zelf niet te beseffen en doet waar hij goesting in heeft, soms ondersteund door een kleine engel en duivel. Het is gewoon een ontzettend droog personage dat erg veel kleur geeft aan de film, je kon me echt oprapen bij zijn eigen theme song. Yzma is ook redelijk goed personage. Ze kan niet tippen aan de oude getrouwe Disney villains maar doet een waardige poging. Ook qua animatiestijl ziet The Emporer's New Groove er anders uit dan de meeste Disney films. Ik heb nu recentelijk een aantal klassiekers achter de kiezen gehad en daar zie je toch echt wel het verschil tussen ouderwets met de hand tekenen of stukken met de computer. Ik ben fan van de oude stijl maar dat neemt niet weg dat er hier een aantal erg sterke scènes tussen zitten. Scènes zoals degene waar Kuzco wordt achtervolgd door een bende jaguars wekt een hoop adrenaline op, na eerst de lachspieren goed gewerkt te laten hebben door het kleine eekhoorntje. De Engelse versie kent trouwens wel een erg sterke stemmencast. David Spade is zo'n acteur die een erg herkenbare stem heeft. Ik ken hem van Benchwarmers en 8 Simple for Dating My Teenage Daughters maar al vanaf de eerste moment dat Kuzco zijn mond opendoet, herkende ik hem direct. Hij is dan ook perfect geknipt voor de rol van Kuzco doordat hij perfect de mix weet te brengen tussen een humoristische maar tegelijkertijd erg arrogante en egocentrische keizer/lama. Maar ook de andere stemmen zijn erg goed gedaan.

Erg leuke Disney alweer. The Emperor's New Groove is een ietwat vreemde eend in de bijt maar dankzij de humor wordt het een erg aangename maar jammer genoeg korte film. De animatiestijl ziet er cartoonachtig uit en dat geeft toch wel een extra tintje aan de sfeer van de film. En Spade is gewoon Kuzco. Het begint een gewoonte worden maar ook voor deze Disney een erg dikke voldoende.

4*

Russische geschiedenis in een notendop

Rusland is zo één van die reisdoelen die al langer op mijn planning staat. Een land met erg veel geschiedenis en cultuur (zowel op gebied van film en van literatuur) en heel de historie rond de Romanov familie spreekt na al die jaren nog tot de verbeelding. Ik was dan ook verheugd dat Canvas een tijd geleden besloot om een documentaire rond de Romanovs uit te zenden. En wat voor eentje? Gespreid over drie delen kregen we drie uur aan geschiedenis voor de kiezen.

Vreemd genoeg krijg je na die drie uur het gevoel dat je nog maar het topje van de ijsberg hebt bekeken. Lucy Worsley doet een noemenswaardige poging om zo'n grote brok geschiedenis begrijpelijk te vertellen, maar toch krijg je ergens het gevoel dat het allemaal heel erg snel passeert. Is dat de schuld van de documentaire? Op zich niet, maar het is toch jammer dat zo'n figuur als Raspoetin het maar moet doen met een klein stuk in het derde deel. Ik dacht trouwens altijd dat Anastasia, dochter van Nicolaas II, de executie had overleefd. Daar is zelfs ooit nog een animatiefilm over gemaakt, maar blijkbaar is ondertussen toch duidelijk geworden dat zij op dezelfde moment als haar familie is gestorven. Knap trouwens dat er geen enkel deel is echt minderwaardig is aan een ander, alles is even interessant.

Alleen een beetje jammer dan dat de aanwezigheid van Lucy Worsley niet altijd even gewenst is. Ze weet waar ze over spreekt, dat is duidelijk, maar haar stijl ligt me niet zo. Veel nadruk op iets flauw leggen, mensen onderbreken, het ondergronds mechanisme van de fonteinen in St. Petersburg gaan bekijken terwijl ze gekleed is in een jurkje en schoenen met hakken aanheeft en dan opmerken dat ze een klein donker gat in moet.. Valt me wel op dat de documentaire vooral focust op haar kennis. Hier en daar komt er wel eens een andere historicus aan te pas, maar het is vooral Worsley wat de klok slaat. Weinig floating heads dus en veel filmen op locatie, altijd fijn.

Interessant voor eenieder die eens wat meer wilt weten over de geschiedenis van Rusland. Hou er alleen rekening mee dat je, hoewel je ondertussen al wel 3 uur aan documentaire hebt gezien, je overblijft met het gevoel dat je eigenlijk nog erg weinig weet. Een snelcursus geschiedenis, maar wel een boeiende snelcursus.

3.5*

Strippende Bardot

Het jaar 1956 moet een nogal tumultueuze periode voor Brigitte Bardot zijn geweest. De Française had al wel wat titels op haar naam staan, maar met het uitkomen van Et Dieu... Créa la Femme werd ze opeens gebombardeerd tot sekssymbool. Een status die ze nog verder zou uitwerken met deze En Effeuillant la Marguerite, een film die vooral in het gemeenschappelijk gedachtegoed is blijven hangen vanwege de striptease van BB. Al vreesde ik ervoor dat ook deze film, net als Et Dieu... Créa la Femme, vandaag de dag te oubollig zou overkomen.

En jammer genoeg komt dat voorgevoel uit. Het valt meteen wel op trouwens wat voor een invloed Roger Vadim op Bardot's carrière heeft gehad. Hij was de regisseur van Et Dieu... Créa la Femme (en nog een aantal andere Bardot films), maar schreef bovendien mee aan het verhaal van deze film. En hoewel Vadim gekend staat als iemand die nogal wat schandalen heeft veroorzaakt, heb ik daar tot nu toe vrij weinig van gemerkt. Zo wordt het nooit duidelijk in welke lijn En Effeuillant la Marguerite wilt verder gaan (het komedie gehalte is, met uitzondering van de klucht op het einde, vrij pover en qua erotiek krijg je nooit meer te zien dan een verre glimp van een borst), iets wat op zich wel zonde is. Het plot stelt daarnaast bitter weinig voor en de film kabbelt maar wat voort tot het moment dat Hubert op de proppen komt in Vichy. Dat is dan ook de reden waarom ik hier uiteindelijk nog 2.5* aan kwijt wil, want dat is gewoon een heerlijk chaotisch personage. Een vrij voorspelbaar einde, dat wel, maar ik ben wel fan van dit soort Franse kluchten waar alles in de soep lijkt te lopen en de personages elkaar voor de voeten lopen.

Wel zonde van de zwart-wit cinematografie. Hollywood films van deze periode kijk ik liever in het zwart-wit, maar bij een Franse film verwacht ik altijd kleur. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen waarom, toch krijg ik altijd het gevoel dat er iets niet klopt. Zeker wanneer je zo'n schoonheid als Bardot ter beschikking hebt. Heel haar présence smeekt er gewoon om een format te hebben waar haar blonde lokken tot hun volste recht komen. Bardot is dan ook eerlijk gezegd de enige reden om hier aan te beginnen. Een uitstekende actrice zal het nooit worden, maar haar uitstraling blijft als een huis staan. Darry Cowl is als Hubert, de broer van Bardot's personage, veruit de leukste bijrol. De rest stelt niet al te veel voor, vooral de chemie tussen Daniel Gélin en Bardot ontbreekt volkomen.

Leuk om eens gezien te hebben als je fan bent van Brigitte Bardot. Typisch zo'n werkje dat uit enkel en alleen uit de vergetelheid is gebleven omdat een icoon hier één van zijn/haar vroegste rolletjes in had. Met de films van dat andere sekssymbool, Marilyn Monroe, zie je dat ook erg veel.

2.5*

Hey kid, nice shirt

Ik was al eens eerder aan End of Days begonnen, maar halverwege in slaap gevallen en eigenlijk nooit meer de draad opgepakt. Dat was ondertussen alweer een paar jaar geleden en het was tijd om de film eens een herkansing te geven. Natuurlijk wederom in slaap gevallen (rond ongeveer hetzelfde stuk in de film trouwens) en vanmorgen dan uiteindelijk aan het einde geraakt.

Het mag dus duidelijk zijn dat End of Days niet voor mij is weggelegd. Nu ben ik sowieso al niet echt te vinden voor dit soort stigmata nonsens, maar dit wordt toch wel vrij pover uitgevoerd. De speelduur van 2 uur is dan ook veel te lang en het duurt een tijd eer de film wat op gang wordt getrokken. De strijd tussen Satan en Jericho met als hoofdprijs Christine is redelijk voorspelbaar, dat Bobby de ontploffing niet overleefd heeft is dat ook, en ondertussen wordt er nog eens een halfbakken subplot rond Jericho en de dood van zijn vrouw en kind bij gesleurd. Nodeloze ballast en bovendien gewoon niet boeiend gebracht. Qua effecten ook niet altijd even overtuigend trouwens. Ondertussen toch ook alweer bijna 20 jaar oud weliswaar, maar bijvoorbeeld zo'n simpel visioen waar Christine een appel vast heeft en deze opeens bedekt is met wormen ziet er zelfs voor 1999 lelijk uit. Ik had ook net iets meer verwacht van de climax. De duivel zag er, verbazingwekkend genoeg, dan wel weer goed uit en ik verheugde me op een mooie clash tussen duivel en de Oostenrijkse eik, maar blijkbaar was het budget op en zie je uiteindelijk enkel een bezeten Schwarzie wat tegen muren vliegen. Een soort van scène die ik sinds Scary Movie niet meer serieus kan nemen.

Over serieus gesproken, dat is ook de bedoeling van de rol van Schwarzenegger. Geen idee waarom hij hier juist voor heeft gekozen (misschien om het feit dat hij na zijn hartoperatie in 1997 nog maar weinig rollen aangeboden kreeg), maar voor mij mag het allemaal wat meer zelfspot bevatten. Niet meteen dus één van mijn favoriete rollen van Schwarzenegger. Aangenaam verrast eigenlijk door Gabriel Byrne. Vond hem in het begin wat houterig overkomen, maar al snel geraakt hij helemaal in de rol van Satan en speelt hij met veel plezier. Robin Tunney daarentegen voelt zich als Christine precies niet helemaal op haar gemak en ze had evengoed gewoon niet in de film kunnen zitten. Laat totaal geen indruk na.

Nope, kon hier weinig mee. Een serieuze Schwarzie is eens leuk om te zien, maar hij heeft heel wat betere rollen. Uiteindelijk is End of Days een film die zich wat verslikt in zichzelf. Het duivelgebeuren komt niet goed uit de verf (die uitleg ook dat je 666 moet omdraaien), de effecten hadden beter gekund en het is een erg leuke Byrne die de meubelen nog weet te redden.

1.5*

Clouzot's magnum opus

De laatste tijd ben ik bezig om een aantal films te zien die al jaren staan te verstoffen in de DVD kast. Vermits ik altijd de rekeningen in de hoes steek, is het niet zo moeilijk na te gaan welke films ik al lang heb en tot mijn grote verbazing had ik L'Enfer al sinds januari 2011 liggen. Geen idee waarom dat het zo lang heeft geduurd maar bon, daarjuist dan eindelijk eens voor gaan zitten.

Ik weet nog dat ik indertijd na het zien van de trailer hier vrij enthousiast over was maar de uiteindelijke uitwerking laat soms wel wat te wensen over. Zo vond ik de keuze om sommige scènes na te spelen met andere acteurs werkelijk tenenkrommend. Vooral qua setting en aankleding maar ook gewoon omdat het compleet overbodig was. Op papier leek het misschien wel een interessante mogelijkheid om de dialoog te kunnen overbrengen want het gevonden materiaal bevatte geen geluid maar dit leek nergens op. Gelukkig wordt het niet teveel toegepast en kun je voor de rest gefascineerd zijn door de beelden. Want wat Clouzot en de zijnen hier allemaal uit hun mouw schudden is erg geslaagd. Toch krijg ik het gevoel dat dit in een afgewerkte versie beter tot zijn recht had kunnen komen want nu krijg je soms een nogal fragmentarisch gevoel. Veel echte filmbeelden natuurlijk maar ook een aantal interviews met mensen die indertijd hebben meegewerkt aan de opnames. Jammer dat de echte hoofdrolspelers zoals een Romy Schneider of een Clouzot zelf niet meer geïnterviewd konden worden maar dit soort 'verhalen' zijn altijd interessant en dat is hier niet anders.

Wat mij echter het meeste aansprak aan deze documentaire is dat je een boeiend beeld krijgt van de totstandkoming van een film. De storyboards waarin Clouzot tot in de uiterste details ging, zijn manier van werken met drie cameraploegen die hij (normaal gezien) afwisselend ging begeleiden, ... Zijn pietje precies zijn is bewonderend maar je krijgt ook de andere kant van de medaille te zien doordat het vrij snel duidelijk wordt dat de regisseur zijn eigen graf is aan het graven. Het grootste minpunt is echter dat een aantal vragen onbeantwoord blijven, zo eindigt de documentaire wel erg abrupt zonder enige uitleg wat er nu eigenlijk met het project is gebeurd na de hartaanval van Clouzot, waardoor je toch een tikkeltje op je honger blijft zitten. Temeer omdat de beelden zelf wel erg interessant waren en ik me afvraag hoe het kan dat ze zoveel jaren ongezien zijn gebleven en waarom niemand anders er iets mee heeft gedaan.

Romy Schneider mag dan wel legendarisch zijn vanwege haar Sissi rollen, ik vind haar keuzes die ze heeft gemaakt om van dat imago af te geraken (de samenwerking met Visconti voor Ludwig onder andere) vele malen interessanter. Hier krijgen we ze weer in een compleet andere stijl te zien en alleen daarom al is dit een voldoende waard. De documentaire vermaakt voor de gehele speelduur maar er blijft teveel onbeantwoord.

3.5*

C'est les autres

Ik heb een tijdlang een beetje weigerachtig over deze L'Enfer gestaan. Een aantal jaar geleden de documentaire L'Enfer d'Henri-Georges Clouzot gezien (L'Enfer was oorspronkelijk een film van de hand van Clouzot met Romy Schneider en Serge Reggiani in de hoofdrollen maar die uiteindelijk wegens allerlei omstandigheden waaronder de dood van Clouzot nooit werd afgewerkt) en de beelden die Clouzot schoot zagen er indrukwekkend uit. Het kon dan ook bijna niet anders of de invulling van Claude Chabrol ging teleurstellen.

In de eerste plaats omdat mijn kennismaking Chabrol via L'Ivresse du Pouvoir allesbehalve een succes was te noemen. Aangenaam verrast dan ook dat in L'Enfer toch een degelijk regisseur lijkt te schuilen. Beetje jammer van het ietwat abrupte einde, maar voor de rest is hier weinig op aan te merken. De manier waarop Paul helemaal begint door te draaien in zijn fantasieën is boeiend om te zien, maar het is vooral het heerlijke samenspel tussen hem en Nelly dat voor de grote drijfveer zorgt. Niet altijd even realistisch (dat er überhaupt nog gasten in het hotel zijn, je wordt verdorie beter behandeld in Fawlty Towers dan in het hotel dat Paul en Nelly runnen) maar Chabrol slaagt er in om je compleet mee te zuigen in het kleine universum dat hij creëert. Een knappe prestatie, want hij maakt er niet makkelijker op door af en toe opeens in de tijd vooruit te springen zonder dat daar enige aanduiding/aanleiding voor is.

Van alle actrices die ooit het witte scherm sierden, zijn er maar 2 die eenzelfde uitstraling hebben als Marilyn Monroe. Toevallig allebei Françaises en aangezien Brigitte Bardot nergens in deze film is te bekennen, is die andere naam uiteraard Emmanuelle Béart. Soms kinderlijk, soms naïef, soms provocatief, soms erotiserend, soms ... Béart kan op de seconde switchen tussen verschillende persoonlijkheden en dat is hetgeen dat deze film nodig heeft. Je keurt het niet goed maar toch begrijp je de waanzin waarin François Cluzet zich in bevindt, want hoe kan je als normale man ooit zo'n Godin voor je alleen hebben? Nodeloos om te zeggen dat Cluzet als Paul ook compleet weet te overtuigen en samen met Béart de film naar een hoger niveau tilt.

In die zin zelfs dat de rest van de acteurs er niet meer toe doen. Krijg in ieder geval meteen zin om me toch nog eens wat meer in het werk van Chabrol te gaan verdiepen. Heb hier nog La Cérémonie liggen met de immer bekoorlijke Jacqueline Bisset en dat gemaakt werd na L'Enfer. Hopelijk zit Chabrol in een goede vibe. Dat Isabelle Huppert daar ook weer in meespeelt (net als in L'Ivresse du Pouvoir) zullen we er dan maar bijnemen...

4*