Opinions

Jackie Chan en het schoonmaakbedrijf

Om de een of andere reden zie ik eigenlijk vrij hard tegen Fearless Hyena II op. Het eerste deel was niet zo denderend maar Chan heeft ergere films in zijn oeuvre maar de aanwezigheid van Sammo Hung zorgde ervoor dat ik dit toch eerder wou zien. Vooral omdat hij in Project A een geweldige combinatie was met Chan en ik wel benieuwd was naar hoe deze film zou zijn. Het eindresultaat is geen slechte film, verre van, maar ik had er toch net iets meer van verwacht.

Vooral omdat de film eigenlijk net iets te lang duurt. Met een speelduur van zo'n 105 minuten mist Winners and Sinners voornamelijk vaart in het midden van de film. Het zakt allemaal wat in en de humor kon me niet altijd bekoren. Kan wel zijn dat dat eerder aan onze Westerse mentaliteit ligt want mijn kameraad, die van Chinese origine is, kon het wel bekoren. Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel en zitten hier dan nog wel een aantal erg leuke scènes in, zoals Exhaust Pipe (wat een namen eigenlijk) die denkt dat hij onzichtbaar is. Verwacht deze keer ook geen echte kung fu film meer, ik heb de indruk dat Jackie Chan die stijl van films hier wat achter zich laat, maar toch zijn er nog altijd een paar sterke vechtscènes.

En dat is natuurlijk te wijten aan Jackie Chan en Sammo Hung zelf. Persoonlijk vind ik het wat overdreven dat Chan hier bij de eerste 3 acteurs genoemd wordt want zijn rol is wel vrij klein maar bon, wanneer hij tevoorschijn komt is het wel meestal knal erop. De scène in het restaurant is klassieke Chan maar het is vooral de aanwezigheid van Sammo Hung die dit erg leuk maakt. Hung regisseerde en schreef de film dus is het logisch dat hij de hoofdrol toegewezen kreeg maar hij doet het ook gewoon weer degelijk. Heb nog niet zo enorm veel gezien van de man in kwestie maar wat ik zag heeft me geïnteresseerd gemaakt in de rest van zijn oeuvre. Leuk ook om hier nog wat bekende gezichten in te zien verschijnen. James Tien, de vaste meerwaarde in Chan zijn jaren '70 periode krijgt hier nog een leuke rol als leider van een grote bende, en ook Biao Yuen is nog even te zien in een kleine bijrol als mede-agent van Chan. Er zitten ook een paar nieuwe gezichten in, althans toch bij mijn weten, en één daarvan is Richard Ng die direct één van de beste scènes uit de film op zijn naam mag schrijven. Hij wordt nog bijgestaan door John Sham, Charlie Chin en Shui-Fan Fung waardoor het leuk op elkaar ingespeelde clubje van vijf volledig is.

Verwacht geen grote rol van Chan maar je krijgt er wel een uitstekende Sammo Hung voor in de plaats. De film mist halverwege wat vaart maar een aantal scènes maken enorm veel goed. Vreemde muziekkeuze soms, ik kwam niet meer bij toen dat groepje op de kermis ineens Young Turks van Rod Stewart begon te spelen, maar in het algemeen een amusante film.

3.5*

Chang gaat thaiboksen

Hoewel ik het eigenlijk altijd veel leuker vind om zo toevallig eens op een leuke film te stoten bij bijvoorbeeld een tweedehandswinkel of een winkel in het buitenland, is het op dat gebied door gekende omstandigheden redelijk pover gesteld. Daar komt dan ook nog eens bij dat het oeuvre van de Shaw Brothers niet meteen gemakkelijk te vinden is maar kijk: online kun je best ook nog wel wat goede deals sluiten. Vandaar dus maar eens een voorraadje van de Blackhill Pictures releases aangeschaft. Weliswaar Duitse releases (met wendecover maar de Duitse titel blijft altijd zichtbaar) maar met originele audio en Engelse ondertiteling.

Al is die Engelse ondertiteling niet altijd van een even hoog niveau trouwens, maar ik ben allang blij om dit op een legale manier en in goede kwaliteit te kunnen zien. Duel of Fists is echter wel één van de mindere films van het productiehuis en al zeker wanneer je bekijkt dat dit van de hand van Cheh Chang is. Toch één van mijn favoriete regisseurs van de studio maar het is al vaker misgelopen wanneer hij een hedendaagse film besluit te maken. Deze keer ligt de focus op Fan Ke die van zijn vader op diens sterfbed te horen krijgt dat hij nog een Thaise halfbroer heeft. Hij belooft aan zijn vader dat hij die halfbroer gaat opzoeken maar dat gaat niet van een leien dakje lopen aangezien hij enkel weet dat het een thaibokser is met een specifieke tattoo op zijn arm. Je zou verwachten dat het merendeel van de film zich op die zoektocht gaat richten maar nee, Fan is nog maar 2 minuten in Bangkok en vindt zijn halfbroer al. Er moeten nog wel een aantal misverstanden uit de weg geruimd worden maar al gauw nemen de twee broertjes het op tegen een aantal slechteriken. Wanneer Wen Lieh Rocky-gewijs de slechte Cannon in een eerlijke match heeft verslagen zou je ook denken dat de film gedaan is maar er komt dan nog zo'n 20 minuten knoknonsens bij.

En het is daar dat Chang uiteindelijk nog wel wat punten weet te scoren. Die Shaw Brothers films zijn normaal gezien vrij rechtlijnig en eenmaal de slechterik is verslagen, rollen de credits over het scherm maar hier gaat het dus nog net iets verder. Qua cast is dit nog wel de moeite trouwens. David Chiang is altijd wel een goede lead en vormt een goede combinatie met Lung Ti maar hun gevechten worden gewoon vrij pover in beeld gebracht. Duel of Fists zou naar het schijnt één van de eerste films zijn die Muay Thai als onderwerp gebruikt maar de verschillende confrontaties hebben simpelweg geen dynamiek en worden erg statisch in beeld gebracht. Gelukkig is er dus nog de laatste 20 minuten waar Chiang en Ti gewoon compleet los kunnen gaan en dat bovendien ook doen. Duel of Fists is trouwens ook nog wel de moeite voor de verschillende kleurrijke outfits die Chiang aanheeft doorheen de film. Ik vraag me af of het zijn eigen keuze was of niet, maar het lijkt gewoon een pauw die op een vliegtuig is gestapt. De jaren '70, het waren toch vreemde tijden.

Film nummer 19 van Chang die ik zie ondertussen maar het is wel één van zijn mindere. Dan zie ik hem toch liever van die grootschalige epossen maken, maar langs de andere kant kan ik het enkel maar toejuichen dat hij af en toe gewoon eens iets anders probeert. Deze keer komt het niet goed tot zijn recht maar misschien een volgende keer wel. In het voorraadje dat ik heb aangeschaft zitten nog wat Chang films dus ik kijk alvast uit naar nummer 20.

Nipte 3*

Jackie Chan en de vijf geesten

Het is verbazingwekkend hoe hard het niveau van de films van Wei Lo wisselt. Met de twee Bruce Lee films heeft hij twee klassiekers in het genre te pakken (al heeft de status van Lee daar natuurlijk ook wel wat mee te maken) maar bij Jackie Chan slaagt hij de bal regelmatig eens mis. Het is dan altijd met een bang hart afwachten hoe de film gaat uitdraaien maar dit zo slecht ging zijn, dat had ik zelfs niet kunnen dromen.

Het is van Killer Meteors geleden dat ik nog zo'n slechte wisselwerking tussen Chan en Lo heb gezien maar dit zowaar zelfs nog net iets slechter. De film blijkt even wat charme te hebben met de introductie van de vijf geesten die begeleid gaan door heerlijke futuristische geluidjes (echt van die 'zoef' geluidjes) maar wat daarna komt is echt allemaal kommer en kwel. Het plot boeit langs geen kanten en met zijn speelduur van net iets meer dan een anderhalf uur, is dit een erg lange zit. Zonde eigenlijk want ik had de indruk dat we eindelijk aan de betere films van Chan waren terecht gekomen. Veel frustratie aan mijn kant is te wijten aan de wel erg kinderlijke aanpak die de film gebruikt bij het merendeel van de scènes. Neem nu de vijf geesten. Het oorspronkelijke idee is op zich nog wel leuk gevonden maar de reacties tijdens hun scènes zijn gewoon enorm irriterend. Ik had precies het idee dat ik naar één of andere kindershow voor kinderen onder de 3 jaar zat te zien die het voornamelijk moeten hebben van 'grappige' gelaatsuitdrukkingen. Tjah, ik ben die leeftijd ondertussen wel wat ontgroeid en irriteerde me er eigenlijk meer aan dan dat het leuk was. Voor de rest bevat Spiritual Kung Fu vooral nog scènes die ik alleen maar kan omschrijven als bizar. Het hoogtepunt (of dieptepunt, het is maar hoe je het bekijkt) moet toch wel het moment zijn waarop Chan op de geesten staat te urineren...

Qua vechtscènes valt dit nog mee. In het begin is de gimmick van de doorzichtige geesten nog wel leuk gevonden, al wordt het teveel gebruikt op den duur, maar ook de acrobatische gevechten die erbij horen zijn redelijk vermakelijk. Het behoort zeker niet tot het beste wat we te zien hebben gekregen uit de jaren '70 van Chan maar het kan er mee door. Het interessantste gevecht is eigenlijk nog datgene dat zich halverwege de film afspeelt. Chan neemt het alleen op tegen een groep van studenten (en wint natuurlijk) maar de choreografie die er hier aan te pas komt is geslaagd. Chan zelf blijft dan ook de enige meerwaarde aan al deze kung fu films die ik in de afgelopen twee weken heb gezien. Al is het hier wel op het randje want hij vervalt weer in zijn slapstick routine waar hij een student is die niets van kung fu kent en langzaamaan de kneepjes van het vak leert. Ik vind dat wat jammer want ik zie hem liever in rollen waar hij al van in het begin goed is in vechten en hij gewoon iedereen rammel geeft. Daarnaast is het leuk om James Tien opnieuw te zien verschijnen, ook hij blijft een meerwaarde in dit soort films.

De regie van Wei Lo is weer even grillig zoals altijd en als er voor de rest niets interessant te zien is, dan schiet er op zich niet veel over. Het plot is leuk voor zo'n 10 minuten maar de rest van de film gaat tergend en is totaal niet boeiend. Chan, de leuke sci-fi geluidjes en een goede James Tien kunnen de meubelen blijkbaar niet redden.

1*

Can I offer an opinion? I really think you people should find a better place to meet

Ik was eigenlijk van plan om elke week een James Bond film te zien, maar Casino Royale beviel me zo goed dat ik snel zin had in het volgende deel in de reeks. Dat was dan weliswaar Quantum of Solace - de film die ik zo slecht vond dat het mijn einde van James Bond betekende - maar toch.. Het was alweer flink wat jaren geleden dat ik de film überhaupt had gezien en wie weet vond ik het nu opeens een meesterwerk.

Bij de openingsscène wist ik meteen al wat ik vroeger nu weer zo slecht vond in dit deel, die actie is zo tenenkrommend slecht gefilmd... Best wel een fijne regisseur die Marc Forster (zijn All I See Is You is zo'n erg degelijke film) maar qua actie valt dit toch in het niets in vergelijking met hetgeen Martin Campbell op het scherm toverde in de voorganger. Op zich is het verder wel fijn dat dit een rechtstreeks vervolg is op Casino Royale maar je voelt toch op alle vlakken dat dit een mindere film in de reeks is. Strawberry Fields is nogal underused (al krijgt ze wel een fijne knipoog naar Goldfinger te verwerken) en Dominic Greene is op zich geen al te indrukwekkende bad-guy. Het ligt weliswaar niet aan de performance van Mathieu Amalric die hier erg degelijk speelt, maar je mist gewoon zo'n typisch slechteriken-detail zoals dat oog van Le Chiffre, die tanden van Jaws, die handen van Dr. No, ... Wel een fijne soundtrack trouwens. Ik heb indertijd het nummer van Jack White en Alicia Keys teveel gehoord (toen ik in 2008 vakantiewerk deed bij Carrefour was er geen radio, maar een bandje dat ze hadden volgezet met willekeurige nummers. Another Way to Die was één van die pakweg 20 nummers en hoewel ik er in het begin niets van moest weten, begon het me op den duur meer en meer te bekoren totdat ik het echt beu raakte) maar nu was het een fijn weerzien.

Het is ook een fijn weerzien met een groot deel van de cast uit Casino Royale natuurlijk. Daniel Craig is nog rauwer geworden en blijft overtuigen over de gehele lijn (ik ben benieuwd waar hij nu in mijn lijstje van James Bond acteurs zou eindigen) maar ook Judi Dench als M en Giancarlo Giannini als Mathis blijft de moeite. Ik ben niet helemaal tevreden hoe sommige personages evolueren (de scènes tussen Bond en Mathis zijn heerlijk, maar de manier waarop die laatste aan zijn eind komt.. Het was Mathis-onwaardig en ook Felix Leiter had iets meer verdiend met zijn rol van Casino Royale in het achterhoofd houdende) en Olga Kurylenko & Gemma Arterton lopen er echter een beetje verloren bij als Bond-girls. vreemd ook hoe dit als kortste (officiële) Bond-film toch allemaal zo lang lijkt te duren en dan toch ook weer op sommige vlakken zo afgeraffeld aanvoelt. Het gevoel ontsnapt me niet dat hier een aantal plotlijnen voor de volgende films worden geïntroduceerd maar ik hoop dat dat allemaal wat vlotjes in elkaar overloopt.

Op naar Skyfall dus en daar heb ik echt zin in. Quantum of Solace blijft een zwak broertje in de reeks maar heeft wel een aantal interessante dingen die het toch nog enigszins de moeite waard maakt. Vanaf nu kom ik weer aan onontgonnen terrein wat betreft James Bond en ik ben benieuwd wat het gaat brengen. Wordt vervolgd!

2*

A horrible enemy from the unknown strikes terror across the earth!

Ergens in 2011 was The Quatermass Xperiment uit 1955 mijn eerste kennismaking met Hammer. Een kennismaking die insloeg als een bom aangezien de film op een ruime 4* kon rekenen. Ik had meteen ook het vervolg aangeschaft (en wat later zelfs het derde deel) en gisteren kwam ik tot de conclusie dat ik de twee sequels nog steeds niet had gezien. Even getwijfeld om het eerste deel terug op te zetten, maar uiteindelijk voor de samenvatting op Wikipedia gegaan en dan hopen dat Quatermass 2 niet teveel op zijn voorganger inspeelde.

Dat gebeurt volgens mij ook niet en beide films zijn vrij makkelijk van elkaar te zien. Natuurlijk zijn er personages die wederkeren (als je de gebeurtenissen uit het eerste deel niet kent, dan snap je de initiële dialoog tussen Quatermass en Lomax niet), maar over het algemeen vrij makkelijk in te pikken dus. Quatermass 2, naar het schijnt de eerste Britse film waar het cijfer aan werd toegevoegd om duidelijk te maken dat het om een sequel ging terwijl het ook de laatste film was waar Hammer dit deed tot aan het recente Woman in Black 2, is een jaren '50 science-fiction film zoals je ze kunt verwachten. Wederom als in zijn voorganger een ietwat langzame introductie, maar dat is dan ook juist de kracht hier. Quatermass die alles zelf onderzoekt geeft net dat beetje extra suspense en hoewel de uiteindelijke alien niet bijzonder veel voorstelt, blijf ik het geheim houden wel een sterke zet vinden. De scène waar het bloed van McLeod (die door de alien gebruikt wordt als menselijke barrière) door de buizen naar beneden druppelt is erg simpel en toch bijzonder effectief.

Zowat de algemene tendens is dat Brian Donlevy een slechte Quatermass neerzet. Ik heb de originele reeksen nooit gezien, maar ik snap eerlijk gezegd niet wat er mis zou zijn aan Donlevy. Natuurlijk speelt hij een niet al te sympathiek personage, maar juist daarin is hij de moeite. Quatermass is arrogant, doet zijn eigen zin en laat zich niet zomaar kisten. John Longden neemt terug de rol van inspecteur Lomax op zich en hoewel het even duurt eer hij überhaupt in de film verschijnt, is de chemie met Donlevy snel op een goed niveau. Qua effecten blijft de film toch ook nog altijd overeind staan. Zeker naar het einde toe wordt alles uit de kast gehaald en bijna 60 jaar na de initiële release blijkt dat nog altijd doeltreffend te zijn.

Moet maar eens dringend werk gaan maken van het derde deel van de Quatermass reeks. Jammer genoeg niet meer onder regie van Val Guest en ook geen Brian Donlevy meer, maar ben wel benieuwd wat ze ervan maken. Deel 2 wordt als superieur aan zijn voorganger beschouwd. Zover zou ik niet willen gaan, maar het staat wel boven water dat het twee erg degelijke sci-fi flicks zijn.

4*

Where was Moses when the lights went out? In the flippin' dark

De eerste twee Hammer Quatermass films (de series heb ik nog niet gezien) konden me zeker bekoren. Meer zelfs, ik zag de tweede film nog maar een paar dagen geleden en het kriebelde om me nog verder in het universum te laten onderdompelen. Naar het schijnt zou dit derde luik de minste van de drie zijn, maar aangezien menig volk ook niet al te positief is over de invulling van Donlevy als het titelpersonage, achtte ik de kans wel groot dat ik hier nog wel iets mee kon aangezien ik hem juist wel kan waarderen.

Ergens kan ik hier inderdaad wel iets mee, maar dit is duidelijk een QiNO (een term die ik eventjes steel van GiNO, Godzilla in Name Only) te noemen. Quatermass and the Pit heeft met uitzondering van het hoofdpersonage dan ook niets meer met de voorgaande films te maken. De cast is verandert (en niet ten goede trouwens), de regisseur is verandert en bovendien heeft de zwart-wit charme moeten plaatsnemen voor kleur. Wat overblijft is een op zich nog wel vermakelijke science-fiction film zolang je hem niet beschouwt als een vervolg op de twee uitstekende voorgangers. Het is moeilijk om juist de vinger te leggen op het punt waar het allemaal misloopt maar het voelt simpelweg niet als Quatermass aan. Wat vreemd is aangezien bedenker Nigel Kneale juist deze de beste van de drie vond. Soit, een Hammer productie die overduidelijk een hoger budget heeft dan zijn voorgangers en dat zie je gelukkig wel. Zo ziet de climax met de rondzwevende objecten er wel mooi uit.

Geen Brian Donlevey meer dus als Quatermass. De rol wordt nu ingevuld door Andrew Keir en ik moet zeggen dat Donlevey me meer lag. Natuurlijk niet simpel om een personage dat nog helder in je gedachten zit opeens door iemand anders te zien vertolken, maar Keir mist de arrogantie die Donlevey net zo leuk maakte. Ook geen inspecteur Lomax meer trouwens. Barbara Shelley mag de vrouwelijke Hammer touch aan de film geven (de poster van mijn DVD toont haar in een jurk met weinig stof aan de bovenkant, dit in tegenstelling tot de film zelf waar ze continu met een nauw omsluitende trui rondloopt) en doet dat goed. Tezamen met James Donald weet ze de meubelen nog wel wat te redden maar bijvoorbeeld Julian Glover, die de rol van commandant Breen op zich neemt, is simpelweg niet goed te noemen.

Niet mijn favoriete Roy Ward Baker film (zijn overige Hammer films zijn al beter dan deze maar ik vond Don't Bother to Knock ook erg sterk) en toch zit hier wel een zekere kwaliteit achter. Ik blijf hier echter hetzelfde gevoel aan overhouden als de recente A-Team remake. Op zichzelf staand nog wel degelijk, maar als onderdeel van de reeks kan hij zich niet meten met de voorgangers.

3*

It creeps, it crawls, it kills!

Hammer was altijd al zo'n productiehuis waar ik eens kennis mee wou maken. Een serieuze tijd geleden (ik vermoed rond Halloween) was er op de BBC een erg goede driedelige documentaire, A History of Horror with Mark Gatiss, en het tweede deel concentreerde zich op Hammer en de invloed daarvan. Sindsdien werd mijn interesse nog maar groter en toen ik gisteren deze film en zijn vervolg voor de spotprijs van 1.90 euro per stuk in de Saturn vond, kon ik het niet laten om het te laten liggen. Gisteren dus meegepakt en dit eerste deel diezelfde avond nog gekeken.

En geheel tegen verwachting is dit een erg goede film geworden. Ik zeg tegen verwachting doordat ik eigenlijk redelijk veel slechte ervaringen had met dit soort science fiction van vroeger, denk maar aan titels zoals The Giant Claw, The Giant Gila Monster of Attack of the Killer Shrews. Dat zijn echt redelijk waardeloze titels maar The Quatermass Xperiment bewijst dat het wel degelijk anders kon. Het verhaal is simpel maar weet erg eenvoudig de juiste sfeer te benaderen. Het verhaal stelt op zich niet zo bijzonder veel voor. Een wetenschapper die de ruimte tart en een schip met een aantal astronauten die een pre-Fantastic Four behandeling krijgen. Geen onnodige blabla en gewoon straight to the point maar het werkt fantastisch. Val Guest zorgt ervoor dat de film niet verveelt, met deze redelijk korte speelduur is dat ook niet moeilijk, maar de sfeerschepping is gewoon van een hoog niveau. Het is dan ook heerlijk om te zien hoe alles hier nog met de hand wordt gemaakt. De transformatie van Carroon is eenvoudig maar doeltreffend en zelfs het einde voelt er niet bij de haren bij gesleurd. Het is zelfs gewoon fantastisch als Quatermass gewoon terug opnieuw het gevecht met de wetten van de ruimte aangaat door een tweede raket te lanceren. Heerlijk! The Quatermass Xperiment is zelfs nu nog altijd een tikkeltje angstaanjagend. Ik ben sowieso fan van het insinueren van een monster in plaats van het direct te laten zien zoals in films van nu gebeurt. Die evolutie is eigenlijk logisch te verklaren doordat ze vroeger gewoon de macht/geld/talent/... niet hadden om de transformatie geloofwaardig te laten overkomen dus zochten ze hun toevlucht tot de insinuatie van de aanwezigheid van een monster. Vandaag de dag word er eerder gekozen voor de aanpak van "Kijk naar mij, ik kan dit soort monsters creëren" en is toch een hele hoop van de spanning verdwenen.

Uitmuntende cast ook. Richard Wordsworth neemt de rol van Carroon op zich, de enige overlevende van de trip, en wat doet hij dat ontzettend goed. De evolutie die hij doormaakt wordt heerlijk neergezet (chapeau voor de make-up artiesten) maar de manier waarop Wordsworth de rol neerzet is goud waard. Brian Donlevy speelt het hoofdpersonage Quatermass en doet dit ook geweldig. Quatermass is sowieso een boeiend personage. Niet echt veel principes, hij doet zijn eigen zin en trekt zich werkelijk niets aan van wat de rest denkt. Maar eerlijk gezegd, de rest van de cast is eigenlijk ook uitstekend in hun rol. Geen idee of dit de gewoonte is bij de Hammer films maar als ze allemaal zo'n degelijke cast en films hebben dan ga ik nog een erg leuke tijd tegemoet. Vooral de effecten hier zijn eigenlijk echt wel de moeite. Ik weet dat ik het daarjuist al heb gezegd maar voor 1955 is dit echt een verbluffend staaltje. Ik vraag me alleen af of het gerucht dat dat er iemand tijdens de film is gestorven aan een hartaanval effectief waar is. Het was tegelijkertijd natuurlijk wel een, ongewild, goede promotie want nu ging het gerucht dat het kijken van de film effectief je leven kon kostten. Of het nu waar is of niet, daar kan vandaag de dag natuurlijk niet veel meer aan gedaan worden.

Eerste, bewuste, kennismaking met Hammer en het is een erg aangename kennismaking geworden. Het verhaal is simpel maar doeltreffend, de effecten authentiek en hebben nog niets aan kracht ingeboet in de 65 jaar waarin de film nu al bestaat en de cast is van een solide niveau. Gaat dat halen in de Saturn, voor die 2 euro kun je nu echt niet sukkelen en dan kun je ineens het vervolg meepakken want dat schijnt nog beter te zijn.

4*

Truffaut's debuut stelt toch wat teleur

Het was alweer lang geleden eer ik een Truffaut film had gezien en om de een of andere reden keek ik altijd een tikkeltje tegenop de Antoine Donel cyclus. Vraag me niet waarom maar ik had er precies wat een minder gevoel rond (kan ook wel te maken met het feit dat ik me in het zak gezet voelde toen bleek dat ik een Donel deel mankeer in mijn box...) Gisterenmiddag dan toch maar eens een poging gewaagd maar dit mag zich in geen geval meten met het betere werk van Truffaut.

Op zich is de potentie van de regisseur al wel te vinden maar het komt allemaal iets te ongeloofwaardig over op mij. Het grootste probleem had ik dan ook met de leeftijd van Antoine zelf, hij leek me simpelweg te jong voor dit alles. Het verhaal op zich barst van de nostalgie maar als een kind van de jaren '90 heb ik deze periode nooit meegemaakt en kan ik me er ook totaal niet mee identificeren. De film bevat wel een aantal mooiere scènes maar over het algemeen komt het allemaal nogal redelijk suf op me over. Langs de ene kant ben ik wel ietwat benieuwd geworden naar de vervolgen want een oudere Antoine zal sowieso goed uitpakken maar dit raakte me toch niet. Grotendeels ook omdat de film zich in zijn geheel steunt op het personage van Antoine en dat er voor de rest met de bijrollen amper nog iets wordt gedaan. Zo is de overspelige moeder sowieso een interessante schakel in de jeugd van Antoine maar met uitzondering van het vertellen tegen zijn vader wordt er maar bitter weinig mee gedaan. Normaal gezien zou ik hier een 2* voor hebben gegeven maar net zoals bij praktisch elke andere film die ik van Truffaut heb gezien, weet hij me met zijn laatste shot weer zo enorm hard te overtuigen van zijn kunnen. Het verlangen naar de zee was al eerder in de film aan bod gekomen maar het lange shot waar Antoine ontsnapt en dan uiteindelijk bij het water aankomt is goud waard. Ben ook blij dat hij niet terug opgepakt werd.

Leuk trouwens om Truffaut zelf nog eventjes te zien verschijnen op de kermis als rokende man aan dat ronddraaiende ding. Les Quatre Cents Coup bevat enorm veel kinderen (zeker in het begin) en als er één ding is waar ik vaak last mee heb in films is het bijhorende niveau. Gelukkig is daar hier bitter weinig van te merken. Je zou denken dat het niveau redelijk laag is doordat elk kind dat in het klaslokaal in aanmerking kwam voor de rol van Antoine zelf maar uiteindelijk niet werden gekozen maar daar is dus niets van aan. Vooral Patrick Auffay, die de partner in crime speelt van Antoine, is erg goed. Het zou fout zijn om het over al die kinderen te hebben maar het niet over Jean-Pierre Léaud want ook die komt erg overtuigend over. Ze tillen de film toch naar een iets hoger niveau. De film draait voornamelijk over Antoine met maar een paar volwassen bijrollen maar ook daar is weinig op aan te merken.

Beetje wisselend gevoel eigenlijk. Ik heb al een stuk beter gezien van Truffaut maar in zijn debuut laat hij wel een aantal interessante eigenschappen zien. Deze film gaat eens niet over overspel (hoewel het er wel weer in voorkomt) en het boeide me dan ook niet altijd, zonder te willen impliceren trouwens dat een film overspel moet hebben om mij te boeien. De cast acteert van een hoog niveau en een paar scènes zorgen voor een erg nipte voldoende.

2.5*

Whatever the Dirty Dozen did they do it dirtier!

Ik was al benieuwd naar Quel Maledetto Treno Blindato voor Tarantino zijn versie gaf van de feiten van de 2e Wereld Oorlog. Ik was me er goed van bewust dat de films buiten de titel bijna niets gemeenschappelijk hadden en ik verwachte dus ook niet een min of meer verouderde versie van Tarantino's laatste filmhit.

Dat neemt niet weg dat de film ontzettend verouderd over komt. Het begon nochtans wel redelijk goed met de hallucinante openingscredits maar daarna zakt de film met zo'n vaart in dat ik blij was dat hij was afgelopen. Het grootste probleem is dat de Bastards helemaal niet zo Bastard zijn als de titel, hoes of plot omschrijving doet vermoeden. Zo komt de monokini vrouw met bijhorend geweer in de film maar misschien twee seconden voor. De actie op zich waar Castellari verschillende keren om word geroemd is gewoon verschrikkelijk saai. Het begint al met de good-guys die maar opzij moeten springen om aan kogels ontsnappen kunnen met hun ogen dicht de Duitsers raken. Op zich is dit niet storend maar in mijn ogen was het verschrikkelijk irriterend dat dit elke keer op dezelfde keer gebeurde. Sprong naar links/rechts en een mes pakken. Voila, weer een Duitser dood. Uitermate saai!

Iets waar de film zich nog mee had kunnen redden waren de personages. Het team bestaat uit zogezegd een aantal deserteurs/moordenaars maar dat wordt ontzettend slecht uitgewerkt. Het lijken gewoon allemaal doetjes. Uiteindelijk zijn er maar twee die de moeite waard zijn om te zien en dat zijn Nick en Canfield. Lt. Robert Yeager is ook nog in mindere mate memorabel. Als ik op Imdb kijk heb ik zelfs al geen idee meer wie Tony was en wie Berle.

Fred Williamson is cool en zorgt zonder twijfel in zijn eentje voor een ster. De manier waarop hij altijd met zijn sigaar in zijn bakkes rondloopt, machinegeweer losjes in één hand, ... Als het nu allemaal zo'n personages waren geweest. Michael Pergolani zorgt hier en daar nog voor een leukere noot en zorgt hiermee voor de halve ster extra die de film krijgt. Leuk om te zien trouwens dat Bo Svenson nog een klein rolletje had in Tarantino's Inglourious Basterds. Wel jammer dat de film gedubt werd. Waarom eigenlijk want Williamson en Svenson spreken toch goed Engels?

Toch niet wat ik er van verwacht had.

1.5*

I hope you'll enjoy Christmas in the Lost City

Tot voor kort wist ik eigenlijk helemaal niet dat Jean-Claude Van Damme ook films had geregisseerd. De teller staat vandaag de dag op 3, hoewel er voor The Eagle Path en Full Love weinig animo is op MovieMeter precies, en The Quest was de film waar hij mee debuteerde. Vreemd genoeg een film waar ik tot voor kort zelfs het bestaan niet van wist, hoewel ik toch wel een fan ben van de Muscles from Brussels, dus ik heb niet getwijfeld toen ik dit tegenkwam in de Kringloopwinkel. Meteen maar eens opgezet en eigenlijk bleek dit nog wel een leuke zit te zijn.

Het is een film die zich situeert in de jaren dat de ster van Van Damme al een beetje tanende was, maar hij gaat hiermee wel terug naar zijn roots. De vergelijking met pakweg Kickboxer of Bloodsport is in ieder geval snel gemaakt en dat is eigenlijk nog het leukste aan heel deze prent. Een verhaaltje dat niet veel voorstelt maar gewoon een hele resem gevechten achter elkaar in een toernooi stijl. Alleen jammer dat JCVD er dan toch perse qua plot iets meer wilt doen en daar bovendien miserabel in faalt. Ik zat met het gevoel dat ik met een verknipte versie zat, want hoe kun je anders zo'n scène verklaren als dat telefoontje van Carrie waarin blijkt dat ze helemaal niet gewenst is op kantoor, maar blijkbaar is er geen langere versie te vinden. Ook heel die scène met dat café aan het begin (ik ging ervan uit dat die barman één van de kinderen ging zijn uit de vroegere bende van Chris, ook daar was ik verkeerd) oogt erg vreemd en dan eindigen met het dichtklappen van het boek dat dan door Carrie geschreven is? Het past allemaal nogal moeilijk in elkaar en ik had het liever gehad als Van Damme zich met al die dingen niet had bezig gehouden.

Vooral omdat hij voor de rest wel veel goeds doet. Jammer dat dit een PG13 film is en je dus qua brutaliteit in de gevechten een beetje op je honger blijft zitten, het breken van de nek van Phang komt dan ook wat uit de lucht gevallen, maar Van Damme zelf blijft geknipt voor dit soort rollen. Ook altijd fijn om James Remar nog eens in iets anders te zien, blijft toch een toffe acteur die ik graag zie passeren, en dit blijkt ook een kolfje naar de hand van Roger Moore te zijn. Zowat de charismatische flierefluiter uithangen.. Het gaat hem goed af. Qua cast is het verder niet al te noemenswaardig, al blijft Abdel Qissi toch wel een cool figuur. Ik dacht dat Van Damme enkel met hem in Lionheart had samengespeeld (hoewel ik altijd meer gecharmeerd ben geweest door Michel Qissi als Tong-Po) maar die is hier toch ook weer erg indrukwekkend.

Grappig ook hoe iedereen in de Lost City Engels spreekt en dat blijkbaar niemand echt problemen lijkt te hebben ondervonden om de stad überhaupt te vinden, maar blijkbaar kan je er gemakkelijk met een freakin' Zeppelin terecht komen. Ach, The Quest is een film met erg veel fouten en toch blijft het allemaal toch nog wel genietbaar. Tot op zekere hoogte dan.

3*

Two women in the house - and one of them a redhead!

Dit is ondertussen alweer de 8e film die ik van John Ford zie en het valt me op dat ze, met uitzondering van Mogambo, allemaal met John Wayne zijn. De twee hadden een vruchtbare samenwerking betreffende Westerns maar hun uitstapjes naar een ander genre (de marine met onder andere The Wings of Eagles en They Were Expendable) waren maar zozo. Ik wist dan ook niet goed wat ik van The Quiet Man moest verwachten maar dat is uiteindelijk nog goed meegevallen.

Dat de film Oscar nominaties heeft gekregen en er zelfs twee heeft gewonnen is me wat teveel maar Ford levert hier nog wel een amusante film af, al moet ik toegeven dat hij af en toe vrij gedateerd aanvoelt. Het is echter dat heerlijk rappe taaltje van de Ieren en de geslaagde cinematografie die de film naar een iets hoger niveau tilt. Voor de rest is dit eigenlijk een vermomde Western doordat het nog altijd over een stadje gaat dat te klein lijkt te zijn voor de twee hoofdrollen. Het resultaat zijn vele confrontaties tussen beide heren die op het einde vervalt in een grootschalige vechtpartij. Ford vond het blijkbaar ook nog noodzakelijk om eventjes de politieke held uit te hangen door de IRA in zijn verhaal te verwerken maar dat voelt een tikkeltje misplaatst aan. Zonde eigenlijk dat de regisseur er niet voor gekozen heeft om het Trooper Thornton gedeelte verder uit te werken. John Wayne als bokser, het zou hem nog goed afgaan.

Maar wat kan John Wayne niet? Al geef ik toe dat ik misschien bevooroordeeld ben want werkelijk alles dat ik van de Duke zie, kan ik waarderen. Zijn oudste films (de Lone Star periode onder andere) zijn routinewerk te noemen maar zelfs dat vind ik meestal nog wel te pruimen. In The Quiet Man gaat Wayne de meer romantische toer op maar het lukt beter dan ik had verwacht. Meestal voelt een John Wayne met gevoelens nogal geforceerd aan maar dit was over het algemeen nog wel te pruimen. Ik ben ook wel fan aan het worden van de rosse Maureen O'Hara, die nog altijd leeft trouwens! Ze heeft meermaals met Ford en Wayne samen gewerkt, dit is nog maar de 2e rol die ik van haar zie, maar ik kijk er naar uit om haar meer te zien. Voor de rest nog leuke bijrollen van Ward Bond, die is ook altijd wel van de partij, en Barry Fitzgerald.

Soms politiek incorrect, vrij vrouwonvriendelijk maar best wel vermakelijk. De film duurt misschien iets te lang maar een geweldige John Wayne en dito Maureen O'Hara maken dit euvel ruimschoots goed. Ik heb me in ieder geval wel geamuseerd.

3.5*