Opinions

Acrobatische Chang

Ik heb hier op MovieMeter al wel eens vaker een lans gebroken voor Cheh Chang en ik blijf het met plezier doen. Het is de regisseur waarbij het voor mij allemaal begon maar met een gemiddelde van 3.67* op 18 geziene films, is het ook simpelweg een regisseur die me overduidelijk wel ligt. Hier en daar wel eens een uitschuiver en ik heb hem ook nog nooit met 4.5* beloond maar er zit altijd wel een zekere degelijkheid in. The Daredevils behoort zeker tot die categorie.

Vooral omdat dit gewoon een erg vlot lopend filmpje is. Een plot dat op zich weinig meer is dan een ietwat simpel wraakverhaal maar het is vooral door de hoofdpersonen en hun acrobatische kunstjes dat dit de moeite is. Zoals wel vaker krijg je in het begin een stortvloed aan informatie op je afgevuurd maar al gauw blijkt het eigenlijk gewoon te gaan om een stel vrienden die hun vermoorde kompaan willen wreken. Wat volgt is een "ingenieus" plan om de moordenaar te pakken te krijgen en dat gebeurt natuurlijk in bloederige Shaw Brothers stijl. Personages kunnen nog ettelijke minuten rondlopen terwijl ze doorzeefd zijn met kogels, de rode verf is een onmisbaar deel van het decor en je krijgt een climax van maar liefst zo'n kleine 20 minuten voorgeschoteld. Om dan nadien direct te eindigen met een freeze frame natuurlijk, want wie heeft er nu nog interesse in de film eenmaal de slechterik vermoord is? Sommige van die Shaw Brothers films zitten wat verder weg in mijn geheugen (mijn stem voor Five Venoms dateert uit augustus 2007, wat volgens mij de eerste kennismaking met de Shaw broertjes was) maar dit lijkt me wel een goede blauwdruk te zijn.

Fijne cast ook wel. Een aantal van de "officiële" Venoms club zoals Lu Feng (in één van de weinige films dat hij eens geen slechterik speelt trouwens maar hij gaat dan ook wel vrij snel dood) maar ook Chiang Shen en dan nog een paar van de tweederangs (al klinkt dat veel denigrerender dan ik bedoel) Venoms club zoals Wong Lik. Die laatste mag weer als vanouds de rol van de grote slechterik op zich nemen en doet dat toch wel fijn. Sowieso is dit gewoon qua vechten wel van in het begin tot het einde genieten. Het blijft erg tof om te zien hoe de heren allemaal op elkaar zijn ingespeeld en je krijgt er zowaar een soort van Cirque du Soleil-achtige kungfu voor in de plaats. Toch ook nog even de soundtrack vermelden. Geen idee hoe dat in gedubte versies zit (The Daredevils is voor weinig geld als een Duitse DVD uitgebracht waarbij je gelukkig kan kiezen voor Chinese audio met Engelse ondertiteling) maar in de originele versie zit een soort van jazzy vibe die eigenlijk veel beter werkt dan je zou verwachten.

Tjah, ik val in herhaling maar ik heb me hier in ieder geval danig mee geamuseerd. Het wordt hoog tijd dat ik nog eens een tripje naar Duitsland of naar Zwitserland kan doen om een nieuwe voorraad Shaw Brothers in te slaan, daar kan onze Benelux markt toch een puntje aan zuigen.. Een goede instapper volgens mij voor eenieder die eens iets van de producentenbroertjes wil proberen.

4*

Ze moeten met hun poten van kinderen afblijven

Ik denk dat De Zaak Alzheimer één van de eerste Vlaamse films was die ik bewust ben gaan kijken. De 12-jarige Metalfist was toen zijn eerste prille stapjes aan het zetten in de interesse voor heel het filmgebeuren en dit hersenspinsel van Erik Van Looy, gebaseerd op het gelijknamige boek van Jef Geeraerts, werd indertijd met veel bombarie onthaald. Ondertussen heb ik de film sinds 2007 nooit meer gezien, maar deze gisteravond eens in de herziening geworpen omdat ik het vervolg (Dossier K) heb aangeschaft. Benieuwd of dit nog altijd even goed overeind ging staan als ik me herinnerde.

Uiteindelijk bleek dat ik me nog bitter weinig kon herinneren, want het was enkel het segment met Deborah Ostrega (de geile tiener in mij zal dit wel een leuke scène hebben gevonden) en de moord op Jean die nog fris in het geheugen zat. Soit, niet alles is even goed overeind gebleven blijkbaar. Zo is die lelijke groene filter compleet overbodig en monteert Van Looy af en toe iets te hyperkinetisch, maar dat neemt niet weg dat dit nog altijd een degelijke policier van Vlaamse bodem is. Geen idee of dit het boek van Geeraerts (die trouwens nog ergens op een bank zit in het politiekantoor!) goed volgt, maar het plot rond huurmoordenaar Ledda blijft over de gehele lijn boeien en dat is voor een deel ook te wijten aan een goede chemie tussen Ledda en Vincke. Misschien iets net teveel toevalligheden, zo kon Ledda toch onmogelijk weten dat Vincke pita ging misverstaan voor pizza zodat hij nog eens extra nadruk kon leggen op de T, maar dat neem ik er hier voor lief bij.

Vooral omdat ik bijzonder genoten heb van Jan Decleir. Blijft natuurlijk een Vlaamse legende, maar dit is toch ongetwijfeld één van zijn beste rollen. De rol van 'tot inkeer gekomen' huurmoordenaar gaat hem bijzonder goed af en hij is dan ook de voornaamste drijfveer achter deze Zaak Alzheimer. Een goede tweede is Koen De Bouw die een uitstekende Vincke is. Ik ben echter nooit echt een fan geweest van Werner De Smedt en zijn rol van Verstuyft is dan ook van een lager niveau dan Vincke. Ik wil nu in het midden laten of dat door De Smedt is of door het scenario komt doordat Vincke een interessanter personage is, maar vond sowieso de invulling niet al te denderend. Verder weer de gebruikelijke bijrollen die je in dit soort producties moogt verwachten.

Dat Van Looy hiermee al een deel van de weg bewandelde die hem uiteindelijk nogmaals in Hollywood deed bewandelen mag duidelijk zijn (ik ben zelfs in New York eens aangesproken door de kaartjesverkoper over De Zaak Alzheimer en Van Looy toen hij doorhad dat ik Belg was) en de film moet niet onderdoen voor menig films die van daar komen. Of dat dat een goede keuze is? Bij De Zaak Alzheimer komt hij er mee weg in ieder geval.

4*

Verhavert doet Dostojewski

Die DVDs van het Koninklijk Filmarchief, dat zijn toch aanraders hoor. Ze zijn weliswaar vrij prijzig, al kan je af en toe wel eens wat geluk hebben op een rommelmarkt, maar er zitten geweldige extra's op. Bij de editie van De Loteling zit er naast een documentaire ook nog deze De Zachtmoedige. Gemaakt voor televisie in een periode dat Roland Verhavert zijn creatieve hoogtepunt had (onder andere De Loteling, Pallieter en Rolande met de Bles stammen uit de jaren '70) en bovendien een verfilming van Dostojewski, iets wat me sinds met de verfilming van The Brothers Karamazov uit 1958 is beginnen interesseren.

En dit is een wel erg interessante zit. De kans dat Lars von Trier dit ooit heeft gezien lijkt me vrij klein, maar dit deed me eigenlijk qua stijl erg aan Dogville denken. Gelukkig kiest Verhavert voor een compactere film en laat hij in ongeveer een uur het verhaal zien van een pandjesbaas die verliefd wordt op één van zijn klanten. Beetje jammer dat de regisseur aan de hand van de introtekst al de nodige spoilers verteld, ik had liever nog niet geweten dat Liza zelfmoord ging plegen, maar zelfs dan nog wordt dit een fascinerend verhaal. Er hangt een zekere dreiging en dankzij de setting wordt dat gevoel nog meer versterkt. Hoewel het er nogal toneelachtig uitziet, heeft het wel degelijk zijn charme. Het geeft ook ruimte voor een paar leuke visuele dingetjes zoals het feit dat je regelmatig op de achtergrond de pandjesbaas in zijn stoel bij het lijk van zijn vrouw ziet zitten terwijl op de voorgrond zijn herinnering in beeld wordt gebracht. Klinkt verwarrend misschien, maar ik vond het wel leuk gedaan.

De rol van pandjesbaas is weggelegd voor Dirk Decleir, inderdaad broer van Jan Decleir. Een acteur die vandaag de dag helemaal niet de status van zijn jongere broer heeft veroverd en dat is vooral te wijten aan het feit dat hij in 1973 op 31-jarige leeftijd overleed. Zonde, want Decleir overtuigt over de gehele lijn en hij haalt met gemak het niveau van zijn broer. Marlene Edeling is de vrouw waar het allemaal om draait en hoewel hun relatie wat houterig overkomt (in de eerste plaats omdat dat de bedoeling is en in de tweede plaats door het ietwat geforceerde en theatrale algemeen Nederlands), is zij een leuke combinatie met Decleir. Er is nog een kleine bijrol weggelegd voor de immer geweldige Frank Aendenboom en Cara Van Wersch en Julienne De Bruyn maken de cast volledig.

Fijn dat ze dit hebben uitgebracht als extra (Malpertuis van Harry Kümel is ook uitgebracht met twee kortfilms als extra), want De Zachtmoedige mag zeker en vast gezien worden. Wat zou het mooi zijn mocht er meer van dit Vlaamse werk worden uitgebracht, want met uitzondering van Ansfred van Antwerpen heb ik nog niet veel van Verhavert's korte werk kunnen zien..

Dikke 3.5*

What would you do to get out of debt?

Gisteren na Way of the Dragon had ik nog wel zin in iets lekker ontspannend en Zack and Miri Make a Porno leek daar wel aan te voldoen. Ik was de film al eerder tegengekomen maar ik vind de films van Smith nooit zo geweldig (al heb ik Dogma en Jay & Silent Bob wel hoog gewaardeerd) maar Clerks geeft blijkbaar nog een bittere nasmaak. Indertijd toch maar meegepakt om aan 5 films te geraken voor de 5 voor 10 euro actie in de FRS. Om een lang verhaal kort te maken, gisteren met niet al te hoge verwachtingen opgezet.

Het idee is op zich wel vrij leuk. Twee vrienden die in de geldproblemen zijn geraakt en een pornofilm besluiten te maken om uit de kosten te geraken. Origineel maar het wordt nergens echt hilarisch. Het verhaal komt weer uit de koker van Kevin Smith maar hij geraakt precies nooit echt veel verder dan een hele hoop gevloek en blote tieten. Niet slecht natuurlijk maar ik had op meer verwacht dan deze nogal platvloerse uitwerking. Smith weet ook nergens echt origineel uit de hoek te komen. Echter zijn er hier en daar nog wel een paar leuke ideeën te ontdekken waardoor de film toch een beetje aan niveau lijkt te winnen. Gelukkig wel dat ze er niet voor hebben gekozen om Miri zwanger te maken want daar had ik echt wel enorm schrik voor toen ze de sprong van 3 maanden maakten. Dit had echt de dooddoener geweest voor de film maar Smith laat het gelukkig niet zo ver komen. Gelukkig ook dat de film zijn titel waarmaakt en dat er niet te soft uit de hoek wordt gekomen. Naast het vele gevloek in de film worden de geslachtsdelen niet geschuwd en wordt het allemaal niet te braafjes gehouden.

Eerlijk gezegd, ik begin Seth Rogen wel wat beu te geraken. Ik leerde hem voor het eerst kennen via het hilarische Superbad maar dat lijkt precies wel zijn enige echt goede film te zijn. In Knocked Up en Observe and Report is hij bloedirritant maar hier valt hij nog wel mee. Het is vooral in combinatie met Elizabeth Banks. Die speelt de huisgenote van Rogen, hoewel ze zo'n 10 jaar ouder is, maar ziet er eigenlijk nog altijd mooi uit. Sowieso is zij degene met het meeste niveau in de film want ze weet vaak met een simpele blik de sfeer van de film perfect te nailen. Geweldige bijrol trouwens van Craig Robinson. In The Hot Tub Time Machine wist hij af en toe te overtuigen maar hier is hij echt geweldig op dreef. De droge opmerkingen vliegen de pan uit en hij heeft naast Banks de beste rol in heel de film.Voor de rest zitten er nog wat pornosterren in de film die, geheel boven verwachting, het bijlange na nog niet zo slecht doen.

Valt voor de rest eigenlijk niet veel over te zeggen. Smith doet een goede poging maar verzand in de puberale humor met hier en daar een sterke opmerking of verwijzing. Rogen blijft toch echt niet mijn ding maar de rest van de cast maakt wel veel goed. Laat ik me in het vervolg maar niet meer verleiden tot het oeuvre van Smith want het is precies niet geheel aan mij besteedt.

3*

Dan zallek u maar Zaman blijven noemen

Het was geloof ik in Hollywood aan de Schelde van Robbe De Hert dat Zaman een paar keer ter sprake kwam en aangezien dat in context was van Vlaamse films die hun stempel op het filmlandschap hebben gedrukt, was ik wel geïnteresseerd. Patrick Le Bon is geen veelfilmer, maar zijn Gaston en Leo film was vermakelijk genoeg om hier ook eens naar op zoek te gaan, al verwachtte ik natuurlijk wel een iets ander soort film.

En dat krijg ik gelukkig ook! Openend met de skyline van Antwerpen schetst Le Bon en co hier een geweldig sfeerbeeld van een stel politie-agenten in het Antwerpse uitgaansleven. De openingsscène met de razzia op het café zet meteen de toon en je voelt dat dit een heerlijk rauwe film in de lijn van Brussels by Night gaat worden. Dat niveau weet Le Bon niet altijd vast te houden (had veel liever gezien dat de film zich alleen in de late avonduurtjes of 's nachts afspeelde) maar het mag wel gezegd worden dat dit over de gehele lijn blijft boeien. De manier waarop Zaman door zijn nieuwe collega wordt getriggerd om jacht te maken op een grote vis in plaats van altijd achter de kleine visjes te gaan voelt realistisch aan en de dialogen (die gesprekken in de frituur! de confrontaties met inbreker Frans!) zijn van een oog niveau. Nergens voel je dat dit een film uit begin jaren '80 is - met uitzondering van wat verkiezingsplakwerk uit de tijd dat Antwerpen nog niet geregeerd werd door NVA - en dat is bijna 40 jaar later toch een enorm knappe prestatie. Het einde oogt even abrupt als subtiel maar het werkt wel, al had ik toch graag nog iets meer afsluiting geweten. Misschien het geluid van schoten wanneer de pancarte op het scherm verschijnt ofzo.

Nog een manier waarop je kan zien dat dit ondertussen een film is met een serieuze leeftijd, is door de acteurs natuurlijk. Marc Janssen overleed reeds in 2017 en speelt hier misschien wel zijn beste rol. Zaman is dan ook een merkwaardig personage. Het is geen blauwdruk van de typische flik maar gewoon een hardwerkende en integere man die met zijn job getrouwd is. De chemie met Herbert Flack (die zijn nieuwe, en veel jongere, partner speelt) spat van het scherm af maar ook bijrollen van onder andere Ann Petersen (als uitbaatster van een frietkot) en Marilou Mermans (als schippersvrouw die haar kinderen opsluit) zijn de moeite waard. Tel daar dan nog eens een geweldige soundtrack bij op en een paar erg mooi geschoten scènes en je zit met gewoon een degelijke film. Zo eentje die volgens mij met herbekijken wel eens nog wat beter kan gaan worden.

Want die herziening gaat er sowieso nog komen, dat is duidelijk. Ik heb Hellegat hier ook nog liggen en aangezien dat opnieuw een combinatie Patrick Le Bon & Paul Koeck is, verwacht ik daar ook wel veel van. Jammer dat hij verder niet meer veel heeft geregisseerd, al heeft hij met Zaman alleen al serieus veel invloed gehad met onder andere De Zaak Alzheimer die hier duidelijk op geïnspireerd is.

4*

Geen sequel

Ik had Warriors Two al een tijdje liggen, maar wou eerst eens proberen of ik aan de eerste film kon geraken. Nogal een stom idee aangezien Warriors Two helemaal geen sequel is op een film genaamd Warriors. De titel is dan ook bedoeld als verwijzing naar de twee hoofdpersonages, maar dan vind ik de letterlijke vertaling van de Chinese titel (Mr. Tsang and Cashier Hua) toch een stuk beter. Soit, eens ik dat had doorhad ineens maar eens de film opgezet.

Is me een tikkeltje tegen gevallen als ik eerlijk moet zijn. Ben de film al eens een paar keer tegen gekomen als één van de betere Sammo Hung films (als regisseur) en hoewel Warriors Two zeker en vast zijn charme heeft, vind ik dat hij betere films heeft. Een Prodigal Son bijvoorbeeld, al kan het trouwens nog veel slechter met Twinkle, Twinkle Lucky Stars. Soit, Hung gebruikt de bekende Wing Chun stijl (aangenaam verrast trouwens dat de regisseur hier en daar de tijd neemt om de techniek van de stijl effectief uit de doeken te doen) als basis voor een wat standaard plot dat draait rond... wraak. Dat had niemand zien aankomen. Ondertussen passeren er nog wat andere vechtstijlen, altijd leuk, en de actie wordt voldoende gespreid over de speelduur. Het probleem is echter dat Hung al wel wat beter uit zijn mouw heeft geschud. Het is dan ook pas naar het einde toe dat de film begint te overtuigen met de gevechten tegen de drie bad-guys genaamd Iron, Tiger en die andere wiens naam (was het Thunder?) ik voor de moment kwijt ben.

Best wat flauwe humor, al komt het gelukkig nooit tot het puberale niveau waarmee ik dit soort films wel eens associeer, en het verbaasde me dan ook niet dat Eric Tsang hier nog in verschijnt. Regelmatig tegen gekomen in oude Jackie Chan films, maar het is pas met zijn recentere rollen dat hij me heeft kunnen bekoren. Hier haalt hij een scheef gebit boven en steelt het standje met eten van Hung. Op zich nog wel leuker dan hetgeen hij bracht in de Lucky Stars, maar geef mij maar Infernal Affairs. Yuen Biao zou ook nog een cameo hebben, maar die heb ik gemist. De hoofdrol is weggelegd voor de altijd goede Casanova Wong, wat wil je ook met zo'n naam, en ook Sammo Hung blijft overtuigend als gewoonlijk.

Misschien wat teveel van dit soort films in korte tijd gezien (vond het recentelijk geziene Wing Chun van Woo-Ping Yuen net iets interessanter trouwens) waardoor het wat teveel aanvoelt als formulewerk, maar het gevoel ontsnapt me dan ook niet dat Warriors Two dat simpelweg ook is. Van iemand als Sammo Hung verwacht ik net dat ietsje meer.

3*

His sword made him a hero... His courage made him a legend

De Zatôichi reeks was me al langer bekend maar ik had er nog nooit een film van gezien. Toen deze op televisie kwam twijfelde ik dan ook geen moment om hem op te nemen maar zoals zo vaak heeft het weer een eeuwigheid geduurd eer ik aan de film begon. De verwachtingen stonden hoog gespannen, vooral door de hoge score hier en de opmerkingen dat het hard als een Kurosawa aanvoelde, maar jammer genoeg is Takashe Kitano's Zatôichi een teleurstelling geworden.

Eerlijk gezegd, het verhaal kon me niet zo bijster veel boeien. Nu hou ik wel van een ietwat traag verhaal maar dit ging te kabbelend vooruit om mij geïnteresseerd te laten blijven. Het plot ging dan naar mijn gevoel ook teveel verschillende kanten uit waardoor het allemaal serieus onoverzichtelijk werd. De rode draad doorheen heel de film, de Naruto zusjes (ik weet natuurlijk ook wel dat de één een man was), werd ook maar vrij standaard uitgewerkt. De vergelijking met Kurosawa is bij mij dan ook maar ver te zoeken. Het enige wat ik kan bedenken is dat het basisidee van een samurai die iemand uit een dorp wilt beschermen te vergelijken is met Seven Samurai maar daar eindigt het dan ook. Hetgeen mij het meest kon bekoren van heel de verhaallijn was de opkomende confrontatie tussen Zatôichi en de lijfwacht maar jammer genoeg wordt daar nogal abrupt een einde aan gemaakt door het gevecht met één slag te laten eindigen. Komaan, een beetje meer zwaardengekletter had echt geen kwaad gekund... Viel me wel op dat de film voor de rest vrij gewelddadig is met veel afgehakte en rondvliegende ledematen.

Visueel is Zatôichi wel de moeite waard. De gevechten worden heerlijk in beeld gebracht, het is alleen jammer van de overduidelijk fake bloedspetters maar dat nemen we er voor niets bij. Het is de eerste Kitano die ik zie maar als ik de reacties hier lees zit hier typische humor van de man in kwestie in en als dat zo is dan ga ik me wel is interesseren in de rest van zijn werk want ik heb hier soms dubbel gelegen. Het idiote buurjongetje dat constant schreeuwend rondloopt met alleen maar een onderbroek aan, de trainingssessie van Shinkichi, ... Maar ook de mimiek van de acteurs is soms echt de moeite waard. Visueel dus uitstekend, al had ik soms wel het gevoel dat Kitano teveel wou laten zien want sommige scènes ging te lang door. Dan heb ik het vooral op de tapdansscène van Osei en de minutenlange heb-bijlange-na-geen-idee-wat-voor-dans. Men zou bijna punten gaan aftrekken voor het anders uitstekende einde waar Kitano eventjes iedereen op het verkeerde been zet. Ik had trouwens wel teleurgesteld geweest mocht Zatôichi kunnen zien maar soit, dit gebeurt gelukkig niet.

Ik heb hier nog een aantal (6 om exact te zijn) 'oude' Zatôichi films liggen maar daar ben ik nog niet aangekomen dus ik weet niet of Kitano een deftige Zatôichi neerzet in vergelijking met de originele acteur. Eigenlijk is het niet nodig om hier over na te denken want Kitano zet zonder twijfel een meer dan puike acteerprestatie neer. Met veel mimiek, gevoel en charisma weet hij een overtuigende blinde neer te zetten. Hetzelfde geldt voor Tadanobu Asano die de rol van de lijfwacht (Yojimbo?) op zich neemt. Ook hij heeft veel charisma en weet met maar een enkele blik een scène naar zich toe te trekken. Gadarukanaru Taka zorgt trouwens voor een sterke komische noot door zijn rol van Shinkichi.

Ik weet nog altijd niet goed wat ik hier van moet denken. Het verhaal was standaard en redelijk saai maar de gevechten zien er werkelijk fantastisch uit. De cast acteert zeer sterk en visueel is het de moeite waard. Toch doet het verhaal de film de nek om, hoewel het laatste halfuur wel erg sterk was.

3*

Nog steeds niet het niveau dat ik verwacht

Schandalig eigenlijk hoe traag ik eigenlijk de Zatoichi reeks ben aan het kijken. In 2010 ergens drie van die Asiamania releases aangeschaft met daarop telkens 2 films van de blinde masseur en het duurt telkens 2 à 3 jaar vooraleer ik er eens eentje van opzet. De reden daarvoor is volgens mij dat ik Zatoichi the Outlaw en Zatoichi Meets Yojimbo kwalitatief niet zo interessant vind en het vermoeden heb dat die twee films van eenzelfde niveau zijn als de rest van deze grote franchise. Op goed geluk dan maar eens een ander deel geprobeerd en uitgekomen bij deze Festival of Fire.

Een tijd heeft het geleken alsof dit de aangename verrassing ging worden, maar uiteindelijk zakt de film als een kaartenhuisje in elkaar. Wat op zich jammer is, want hier zitten best wel wat indrukwekkende scènes in (had sowieso het gevoel dat Zatoichi hier veel 'actiever' is qua vechten hier) met onder andere de confrontatie in het badhuis. Het probleem zit hem er echter in dat er telkens wel een aantal leuke verhaallijnen worden gestart, maar dat die nooit bevredigend worden uitgevoerd. Neem nu die rondtrekkende Ronin die een iets meer dan gezonde portie jaloezie uitstraalt. Cool personage, daar niet van, maar het nut ontgaan me wat. Op papier lijkt ook Yamikubo een interessante tegenhanger van Zatoichi te zijn maar wat is eigenlijk de relatie tussen die twee? Er zit geen geschiedenis achter en dan wordt de film nog eens regelmatig onderbroken door van de pot gerukte scènes met een vechtend koppel (wel één van de leukste momentjes die ik tot nu toe in een Zatoichi film heb gezien) en één of andere henchmen die vastbesloten is om het bed te delen met onze blinde masseur. Zelden zo'n rare mengelmoes gezien van elementen gezien in ieder geval.

En het is niet dat dit script werd neergepend door iemand die niet wist wat een Zatoichi film moest inhouden, want het is niemand minder dan Shintarô Katsu himself die meeschreef aan het plot. Katsu, die uiteraard de titelrol voor zijn rekening neemt, doet weer zijn vertrouwde ding en doet dat goed. Katsu laat zich bijstaan door een aantal mooie vrouwen, maar het is toch het mannelijk geweld dat hier voor het overgrote deel de moeite is. Masayuki Mori is weliswaar minder overtuigend blind dan de titelheld (had het gevoel dat de contactlens in één van zijn ogen regelmatig niet instak) maar het is wel een slimme zet om die twee tegenover elkaar te zetten en de jaloerse Tatsuya Nakadai (die later nog opgepikt zal worden door Akira Kurosawa via onder andere Ran) heeft een uitstraling om U tegen te zeggen.

De beste Zatoichi film tot nu toe naar mijn gevoel. Ligt weliswaar dicht bij Zatoichi the Outlaw (krijgen ook dezelfde score) maar het hekelpunt bij deze Festival of Fire is dat de mengelmoes van elementen geen perfecte film oplevert. Veel interessante uitgangspunten, maar de uitwerking laat dus te wensen over. Toch wel weer benieuwd geraakt naar de andere film op de DVD, iets dat niet gebeurde bij de vorige films.. Hopelijk een sneller weerzien dan 2019.

3*

Ietwat rommelige Zatoichi film

Ik weet nog dat ik een jaar of twee 3 DVDs kocht in de Saturn met daarop telkens 2 Zatoichi verfilmingen. Ik had indertijd wat op Youtube gesurft rond het personage en raakte geïnteresseerd maar zoals gewoonlijk stonden de DVDs op den duur weer wat stof te happen. Vermits ik de laatste tijd probeer om mijn achterstand te doen verkleinen leek gisteravond me de perfecte gelegenheid om eindelijk eens aan de reeks te beginnen.

En logischerwijs ben ik begonnen met de oudste film die er tussen stond en dat was deze Zatoichi, the Outlaw. Ik wist ongeveer wel wat ik moest verwachten, ik heb een tijd geleden Kitano's versie van de blinde masseur gezien, maar dit is me toch iets te rommelig naar mijn goesting. De film opent sterk met Zatoichi die zijn boogkunsten laat zien maar vervalt daarna in een vrij onduidelijk en complex plot dat pas op het einde van de film terug wat in zijn plooien valt. Halverwege was ik de draad wat kwijt geraakt en kon het me niet meer echt boeien. Het is dan ook vanwege het einde dat de film nog op een voldoende kan rekenen want Yamamoto hier laat zien is wel de moeite. Zatoichi die ontdekt dat hij bedrogen is en dan in een bezeten bui tekeer gaat tegen Asagoro is de moeite waard. Even dacht ik dat de film te lang ging doorgaan doordat Zatoichi dan ook nog eens de Sensei wilt gaan bevrijden maar gelukkig is dat niet het geval. Het is in ieder geval het perfecte sluitstuk.

Shintarô Katsu is wel enorm sterk als de blinde masseur. Ik zei daarjuist al dat ik Kitano's versie heb gezien waar Kitano ook de hoofdrol vertolkt maar hij moet toch onderdoen voor Katsu. Geen idee waarom Zatoichi eigenlijk zo'n cool personage is want hij heeft een hoop gebreken die je normaliter niet met dit soort personage's zou associëren maar het is juist vanwege die gebreken dat hij een erg interessant personage blijkt te zijn. Maar als het alleen maar Zatoichi zou zijn die de moeite was, dan zou dit helemaal maar een mindere zit zijn maar gelukkig wordt Katsu bijgestaan door een paar erg sterke bijrollen. De man die Ohara Shusui bijvoorbeeld (zonde dat Imdb de naam van de acteur niet vermeld, althans toch niet met naam van het personage) speelt als de mysterieuze Ronin is geweldig. Ook Rentarô Mikuni is goed gecast als Asagoro.

Een sterke cast maar de rommeligheid van het verhaal zorgt ervoor dat ik hier jammer genoeg niet meer voor kan geven. Ben in ieder geval benieuwd geworden naar de rest van de reeks (vooral de tweede film op de DVD, Zatoichi Meets Yojimbo, lijkt me erg goed) maar als losstaande film is dit niet ideaal. De klasse zit er precies wel in maar het komt er niet in zijn geheel uit.

3*

Katsu meets Mifune

Ik begin meer en meer geïnteresseerd te geraken in samoerai films. Een fascinatie die is begonnen, net als bij de meesten veronderstel ik, met Akira Kurosawa's Seven Samurai en die verder werd uitgediept door films als Masaki Kobayashi's Seppuku en Gosha's Three Outlaw Samurai. Ik had me dan ook eens gewaagd aan de remake van Zatoichi, maar die kon me toch niet helemaal bekoren. Op goed geluk dan een handvol DVDs van de blinde samoerai op de kop getikt en er gisteren er nog eens eentje van geprobeerd.

Ik had me 2 jaar geleden al eens aan Zatoichi, the Outlaw gewaagd en ook die overtuigde me niet helemaal. Van deze episode had ik echter wel serieuze verwachtingen, want Mifune is toch één van de meest interessante acteurs op dit gebied, maar helaas is ook Zatoichi Meets Yojimbo niet aan mij besteed. Het probleem is (en dat was me bij de vorige Zatoichi film ook al opgevallen) dat het plot zo nodeloos gerekt wordt. Ik ben altijd wel te vinden voor een film die zijn tijd neemt, maar Kihachi Okamoto regisseert met zo'n enorm traag tempo dat het gewoon een saaie film wordt. De confrontaties tussen Zatoichi en Yojimbo zorgen nog voor wat opflakkeringen, maar over het algemeen is dit maar een slaapverwekkende bedoening. Althans toch tot het laatste halfuur, want dat lijkt Okamoto ineens zelf wakker te schieten en geeft hij de film een nieuwe drive mee. De spanning wordt lekker opgebouwd en Kuzuryu is een interessant nevenpersonage, al had er over de grote lijn meer mee gedaan kunnen worden.

Van Mifune ben ik al langer fan, maar ook Katsu begint me meer en meer te interesseren. Dit was de 20e Zatoichi film die hij maakte en de acteur had het personage natuurlijk al lang in de vingers, maar zijn vertolking van de blinde masseur blijft interessant. Mifune kan zich hier ook weer eens laten gelden en zorgt zelfs onverwacht af en toe voor de komische noot. De film steunt dus vooral op de wisselwerking tussen deze twee iconen waardoor er weinig ruimte is voor andere personages. Iemand zoals Ayako Wakao heeft dan ook een veel te beperkte rol als Umeno. Afgaande op Zatoichi, the Outlaw kun je gelukkig wel zeggen dat de gebruikelijke elementen wel weer aanwezig zijn. De gevechten zien er degelijk uit en de soundtrack, zeker naar het einde toe, is goed.

Als ik de overige 4 films uit de reeks zie in het tempo dat ik de rest heb gezien, dan ben ik pas in 2022 klaar. Dat vind ik wat overdreven, zelfs voor mijn doen, maar ik moet zeggen dat ik er niet om sta te springen om de rest vanavond op te zetten. Ik heb dan ook het gevoel dat ik iets mis aangezien andere films in het genre me wel kunnen boeien. Hopen dat het kwartje dan maar binnenkort valt.

2.5*

Oh... the pancakes!

Ik ben altijd wel te vinden voor een Woody Allen film. Cinema Zuid blijkt daar ook wel zin in te hebben, want Zelig is alweer de derde feature die ze laten zien in ongeveer een half jaar en mij hoor je in ieder geval niet klagen! Zelig was een titel van de neurotische regisseur die ik nog niet kende, zit met 13 geziene films ook nog maar een het tipje van zijn oeuvre, maar ik laat me graag verrassen. Ik had geen idee waar de film over ging gaan en dan is Zelig toch wel wat een vreemde zit te noemen.

Het bizarste aspect aan de film moet ongetwijfeld de Nederlandse voice-over zijn. Nu speelt Cinema Zuid wel vaker de originele filmspoelen (dankzij de Cinematek in Brussel) af zoals ze indertijd bij ons in de cinema zijn terecht gekomen, maar blijkbaar is dit dus oorspronkelijk in ons land uitgebracht met een Nederlandse voice-over. Erg bevreemdend in ieder geval, maar het geeft het mockumentary gehalte net dat beetje extra doordat het realisme hierdoor nog naar een hoger niveau wordt getrokken. Sowieso ook knap hoe Allen er in slaagt om zich geloofwaardig in allerlei situaties toe te voegen. Een combinatie van archiefmateriaal, special effects en het oprakelen van legendes (Saul Bellow onder andere) doen je denken dat dit echt een documentaire is. Vraag me af of iemand het in de jaren '80 effectief heeft geloofd. Soit, leuk gedaan in ieder geval, maar wel een beetje jammer dat ik het op den duur wel wat had gehad met de escapades van onze kameleon. Gelukkig beseft Allen zelf ook dat hij de film niet kan laten duren en houdt hij het op nog geen 80 minuten.

Hoewel Leonard Zelig het hoofdpersonage is van de film, is hij eigenlijk niet zo nadrukkelijk aanwezig als je zou verwachten en ondergaat hij de dingen gewoon. Slimme keuze in ieder geval aangezien Zelig als kameleon door het leven gaat en Allen is in de sporadische momenten in zijn vertrouwde stijl bezig. De meeste aandacht gaat naar Mia Farrow (in de 2e van 13 samenwerkingen die ze met Allen had) en die doet het behoorlijk. Voor de rest eigenlijk veel bekende koppen uit de legendarische jaren '20 van F. Scott Fitzgerald, Allen haalt hier trouwens het enige bewegend materiaal dat van Fitzgerald bestaat boven, en Babe Ruth.

Leuke gimmick dus, maar het blijft een one trick pony die me op den duur niet meer kon bekoren. De eerste cut van Zelig werd afgerond op ongeveer 45 minuten en ik geraak het gevoel niet kwijt dat dat inderdaad misschien beter had geweest. Nu moest Allen nog een hoop archiefmateriaal toevoegen om aan een respectabele speelduur te geraken en het sleept wat op den duur.

3*

Godsdienst is als waspoeders

Het is toch vreemd hoe sommige films vandaag de dag in de vergetelheid zijn geraakt. Urbanus maakte tussen 1987 en 1993 drie volwaardige speelfilms en hoewel Hector (621 stemmen) en Koko Flanel (775 stemmen) nog danig populair zijn, hinkt De Zevende Hemel met zijn 132 stemmen ver achterop. Het zal er waarschijnlijk wel mee te maken hebben dat dit bij de release helemaal niet zo'n populaire film bleek te zijn maar toch.. Ik had verwacht dat dit zich in al die jaren wel rechtgetrokken zou hebben.

Blijkbaar niet dus en ik snap niet waarom. Ik ben sowieso al geen al te grote liefhebber van de eerste 2 Urbanus films (Hector krijgt 3* en Koko Flanel 3.5*) maar ik zie echt niet wat hier zo verkeerd aan is. Een persoon die uit het leven wilt stappen en dan bezoek krijgt van zijn/haar beschermengel is niet echt het meest originele plot, maar het levert wel een aantal amusante scènes op. Zeker wanneer de rollen omgedraaid worden en Samuel wanhopig probeert om zijn Charlyne te vergeten terwijl zij er alles aan doet om de nieuwe vriendinnetjes van Samuel weg te jagen. Niet alles werkt weliswaar even goed, zeker de toevoeging van Micheline en Claude doet meer slecht dan goed en dan zwijg ik nog over dat verschrikkelijke bijrolletje van Kitty 'haha grapje!' Courbois als hotelhoudster, maar de film kijkt vlotjes weg en het lijkt wel alsof regisseur Jean-Paul Lilienfeld wordt afgestraft omdat hij niet Stijn Coninckx heet.

Al begrijp ik eerlijk gezegd wel niet hoe dit überhaupt bij Lilienfeld is terecht gekomen. Een Franse regisseur die voor zijn debuut blijkbaar een Vlaamse film wou regisseren. De ervaring moet zijn tegengevallen aangezien de rest van zijn oeuvre in het Frans is geschoten en ik vraag me af in hoeverre hij effectief aan dit Vlaamse script heeft meegewerkt. Urbanus nam echter ook een stuk van het script voor zijn rekening en natuurlijk ook de hoofdrol. Het is weliswaar weer eenzelfde rol als gewoonlijk, hij blijft graag de sukkelaar spelen, maar er zit toch meer diepgang dan in de twee voorgaande films. Renée Soutendijk is een vrij goede toevoeging aan het geheel en dan is het des te jammer dat de rol van Hilde Van Mieghem en Peter Van den Begin vrij miserabel is. Zeker die laatste heb ik nochtans erg hoog zitten, maar het is hem vergeven aangezien hij hier echt nog maar aan het begin van zijn carrière zat.

Wie mij kan uitleggen wie Troyon was in de film is een held trouwens, want ik heb Senne Rouffaer niet gezien.. Interessant is ook nog dat op de DVD van De Zevende Hemel (een weliswaar ingekorte versie van) de kortfilm Het Lustige Kapoentje/The Cheerful Rascal is uitgebracht. Een tekenfilm die gebaseerd is op het 18e album uit de stripreeks en tot sinds kort met De Vuilnisheld de enige animatiefilm van Urbanus was.

3*

Jackie Chan en de ontvoerde zakenman

Oorspronkelijk was het het plan om alle Jackie Chan films chronologisch te zien maar we hadden er hier en daar een paar gemist. Voornamelijk omdat mijn kameraad met wie ik de films kijk af en toe een film skipte met het gedacht dat Jackie Chan er amper in voor kwam. Zo ook bij deze Crime Story maar gisteren wou hij opeens de film toch een kans geven waardoor we hem dus, weliswaar met fikse vertraging, eindelijk gezien hebben.

Met Crime Story wordt er terug gegrepen op de succesvolle formule van de politiefilm. De Police Story films (althans toch deel 1, 2 en New Police Story) worden algemeen beschouwd als één van de beste films uit zijn oeuvre en regisseur Kirk Wong gaat in deze lijn verder. Normaal gezien ging dit wel een veel duistere film zijn maar daar stak Chan blijkbaar zelf een stokje voor. Wat vreemd is want het waren aspecten die Chan nochtans wel aantrokken in de film. Zo had het personage van Eddie Chan volgens het script een relatie met zijn therapeute en waren er ook veel meer innerlijke conflicten. Dit zie je dan ook duidelijk in het begin van de film waar Chan en zijn therapeute de gevolgen van iemand neerschieten bespreken maar nadien begon Chan in de film te knippen, dit zonder medeweten van regisseur Wong, waardoor deze onderliggende laag bijna compleet verloren gaat. Er bestaan dan ook een aantal verschillende versies van de film (de theatrical versie zoals ze getoond werd in de cinema, de US DVD versie en de HK DVD versie) waarvan ik de HK DVD versie heb gezien. Ruimschoots de interessantste van de 2 DVD versies doordat het einde hier beter wordt uitgewerkt aan de hand van een aantal borden waarin onder andere duidelijk wordt dat het verhaal losjes is gebaseerd op miljonair Wang. Voor een uitgebreidere vergelijking kom je hier aan je trekken. Wat me trouwens wel niet duidelijk is waarom één van de ontvoerders de plakband van Wong zijn mond trekt, hem wat rijst geeft en de plakband er terug op plakt.

Hoewel de film dus voor een groot deel verknipt is door Jackie Chan zelf, is dit wel een kolfje naar zijn hand. Een aantal degelijke actie sequences worden afgewisseld met meer dramatische scènes. Chan wordt bijna altijd beschouwd als een clownesk figuur maar dit soort rollen gaan hem op zich wel goed af. Verwacht hier dus ook geen vervolg op de Police Story reeks doordat de stunts niet zo uitdrukkelijk aanwezig zijn (al is het stuk op de boot wel erg sterk) maar wordt er meer gefocust op de verhaallijn in plaats van de actie. Aangenaam verrast ook door het samenspel met Kent Cheng. Volgens mij de eerste keer dat ze samen in een film zitten maar de wisselwerking was degelijk en hield er een zekere spanning in. Interessant trouwens dat het eigenlijk Jet Li ging zijn die de rol van Jackie Chan's personage op zich ging nemen. Wanneer de film echter nog in pre-production hing, werd de agent van Li aangevallen door leden van de triade. Uit schrik voor de gevolgen besloot Li dus niet mee te spelen in een film over de triade en koos hij ervoor om Tai-Chi Master te doen.

Wederom een degelijke politiefilm van Chan. Het niveau van de eerste Police Story (of New Police Story) wordt nooit bereikt maar het verhaal zit degelijk ineen en Chan weet te overtuigen in zijn rol. Alleen zonde dat er uiteindelijk zoveel geknipt is (zelfs in de HK DVD versie) waardoor het soms wat als een rommeltje oogt. Vermakelijk, dat wel.

3.5*

Shaw Brothers goes science-fiction

Ik ben een liefhebber van de Power Rangers. Het is een reeks waar ik mee ben opgegroeid, de originele reeks in ieder geval, en zelfs ettelijke jaren later kan ik er nog altijd van genieten. Ondertussen zijn we een dus aantal jaar verder dus en heb ik de Shaw Brothers ontdekt. Een paar dagen geleden een serie films van iemand hier op MovieMeter kunnen overkopen en één van de titels was deze Super Inframan. Ik had de trailer al eens gezien op één van de andere DVDs uit de collectie en dit leek me helemaal iets voor mij te worden.

En dat is het ook. Super Inframan heeft alles wat je bij dit soort films wilt hebben. Een heerlijke slechterik (die in een draak kan veranderen!), het ene na het andere monster dat ze gebruikt als handlanger (bestaande uit acteurs in rubberen pakken die onder andere het design van een plant hebben!) en een gewone mens die via een kleurrijke transformatie de geweldige Infra Man wordt. Dit alles wordt dan nog eens gepaard met de nodige ontploffingen en cheesy dialogen. Inframan vindt het blijkbaar ook nodig om elke keer de naam van zijn aanval luidop te zeggen dus dat zorgt ook voor de nodige hilariteit, al is dat sowieso wel iets dat wel vaker voorkomt in dit genre. Gelukkig beseft regisseur Shan Hua ook dat dit allemaal niet te lang hoeft te duren en rollen de eindcredits al na een dikke 80 minuten over het scherm. Ideaal, want dit soort filmpjes moet een beperkte speelduur hebben aangezien het anders op den duur toch wel wat begint te slepen.

Veel overdreven gedoe dus met rubberen pakken (de monsters hebben trouwens klinkende namen zoals Witch Eye, Fire Dragon, Spider Monster, Plant Monster, Drill Arm en Long-Haired Monster) en liefhebbers van het betere CGI werk komen hier overduidelijk niet aan hun trekken. Ben je echter fan van dit soort foute designs, de evil lair is gewoon geniaal met onder andere een valluik en een stel lasers, dan kan ik me niet voorstellen dat je hier niets mee kunt. De transformatie wordt trouwens gewoon gerecycleerd en hetzelfde deuntje komt ook regelmatig te pas en te onpas door de luidsprekers. Schitterend einde ook met Inframan die tot 5 keer toe het hoofd van de draak eraf knalt met zijn laser zwaard om dan uiteindelijk besluit om toch eens iets anders te gaan proberen.

Zo'n soort van film dat niet voor iedereen is weggelegd, dat bewijst ook alweer de lage score hier op MovieMeter, maar in zijn genre zeker één van de beteren. De actie houdt nooit op (al vanaf de eerste minuut vernietigt een draak een brug waarna er al een dode valt) en de cheesyness spat er vanaf.

Dikke 3,5*

Vrouwelijke Indiana Jones in de Tweede Wereldoorlog

De laatste tijd ben ik aan het proberen om eens wat meer Chinese films te gaan zien. De liefde voor deze tak van de cinema is vooral gestart via de Jackie Chan queeste (met een kameraad besloten om heel zijn oeuvre te zien) maar via die films leerde ik een aantal interessante acteurs kennen waaronder Sammo Hung, Richard Ng en Michelle Yeoh. Dat Ng en Yeoh hier samen in meespeelden was natuurlijk al reden genoeg om de film aan te schaffen.

Al heeft David Chung misschien wel het geluk dat ik een zwak heb voor dit soort films waar een kleine groep rebellen tegen de schenen van de man gaan schoppen en zodoende hun onderdrukkers kunnen verslaan. De manier waarop dat hier gebeurt is soms erg knullig (het gooien met de speren zag er echt niet uit) maar de film straalt een zeker je m'en fous gehalte uit waardoor het vermakelijk is om te zien. Voor de rest veel typische flauwe humor zoals het gesprek over kinderen tijdens de executie maar het voelt allemaal lekker vlot aan. Waar de film op narratief vlak misschien wel wat teleurstellend is, wordt het geheel naar een hoger niveau getild via de talloze actiescènes. Niet alles is altijd even goed geslaagd maar het is een genot om te zien wat Yeoh, hier nog acterend onder de naam Michelle Kwan, allemaal uit haar mouw schudt.

Want van mijn recente kennismaking met Chinese cinema is Michelle Yeoh toch wel de actrice die er het meest tussenuit springt. Had haar wel eerder gezien in Tomorrow Never Dies (waar ik haar blijkbaar niet passend vond maar van de film staat me jammer genoeg niets meer voor) en Crouching Tiger, Hidden Dragon (de herinnering van de film is even wazig als bij TND maar volgens mijn bericht was ze daar degelijk) maar het was in Police Story 3 dat ze me echt wist te overtuigen. Ik heb dan ook de indruk dat ik beide films dringend eens moet herkijken want volgens mij doe ik haar te weinig krediet. Hier is ze in ieder geval wel weer op haar plaats maar oogt ze ook enorm aandoenlijk. Onvoorstelbaar eigenlijk dat ze in zo weinig films heeft meegespeeld. Dan heeft een Richard Ng wel wat meer op zijn naam staan maar die is dan ook heerlijk om te zien. Zonder twijfel één van mijn favoriete Chinese komische acteurs en ook hier heeft hij weer een aantal geweldige scènes.

Toch wel erg vermakelijke nonsens. Voor het verhaal moet je dit misschien niet zien maar ben je wat fan van de vaak flauwe HK humor en heerlijke vechtscènes, dan is dit uitermate interessant. Yeoh is weer even vertederend en dodelijk (die zweep!) als altijd en Ng is al fantastisch wanneer hij nog maar met zijn kop in beeld komt.

3.5*

Ziggy Stardust en het laatste concert

Het album Ziggy Stardust and the Spiders from Mars is één van mijn lievelingsalbums aller tijden. Normaal gezien ben ik niet zo enorm hard voor conceptalbums (ik krijg dan soms het gevoel dat er te krampachtig wordt geprobeerd om alles bij elkaar te krijgen) maar wat Bowie in '72 afleverde was fenomenaal. Werkelijk elk nummer past perfect in de sfeer van het album. Sowieso vind ik het enorm interessant om te zien hoe Bowie zich compleet kon laten onderdompelen in zijn alter ego en toen ik er achter kwam dat er een film bestond van het laatste concert, wist ik het. Dit moest ik zo snel mogelijk zien.

Ik had expres de soundtrack niet opgezocht om me ze compleet te kunnen laten verrassen maar echt veel verrassingen zaten er dan weer niet in doordat ik zelf de Live at Santa Monica '72 cd heb. Is dat erg? Helemaal niet want daar staan een paar heerlijke nummers op en ik was dan ook enorm blij dat het merendeel hier ook gespeeld werd. Het duurt weliswaar even Bowie precies wat goed op gang lijkt te zijn, het is pas vanaf Watch that Man dat ik echt het Bowie gevoel had, maar vanaf is het dan wel knal erop. Geniale uitvoeringen van Moonage Daydream (wat blijft die Ronson toch steengoed op gitaar!) maar vooral het ingetogen My Death is de uitschieter van de avond. Alleen jammer dat Width of a Circle hier dan ook weer mee opstaat. Eén van de weinige nummers waar ik nu eens echt niets aan vind. Het heeft sowieso wel zijn sterke stukken maar het is veel te lang uitgesponnen en naar het midden toe is het zo'n mengelmoes van geluid geworden (iets waar ik ook wel eens last van heb met Hendrix) maar het is gelukkig maar een kleine smet op het geheel. Voor de rest leuk om eens een versie van Space Oddity met echte ruimtegeluiden (in de bovengenoemde live cd zit Bowie zelf wat te brabbelen, best wel grappig) te horen maar ook de andere nummers passen perfect in het Ziggy Stardust sfeertje. Al the Young Dudes is hier dan ook de grote uitschieter.

Dat David Bowie een kameleon is, is al langer bekend. Ik heb dan ook altijd al een zekere fascinatie voor hem gehad in zijn filmrollen (in Labyrinth is hij geniaal maar ook als Tesla in The Illusionist is hij erg leuk) en hetgeen hij hier doet past perfect in dat rijtje. Het is dan ook interessant om te zien hoe hij zich zo enorm goed weet in te leven. Qua documentaire is hier trouwens helemaal niet veel aan.We krijgen inderdaad een handvol backstage beelden maar veel interessants is daar niet op te zien. David Bowie zelf geeft af en toe nog eens een leuke opmerking maar daarmee is alles wel gezegd. Visueel is dit trouwens wel erg geslaagd. Pennebaker filmde het concert met een soort donker rood filter en geeft heel het concert hier een geslaagde sfeer mee. Jammer trouwens dat we Jeff Beck (Yardbirds!) niet te zien krijgen. Beck speelde op een aantal nummers mee maar vroeg aan Pennebaker om hem niet in de montage te gebruiken vermits hij vond dat hij te hard uit de toon viel met de rest van de Spiders.

Een setlist om u tegen te zeggen, Bowie die hier op zijn creatieve hoogtepunt was (er is geen enkel album dat aan Ziggy Stardust kan tippen) en een erg goede band rondom hem. De beelden van het publiek zijn bij wijlen hallucinant maar het is vooral de muziek die hier gewoon enorm goed is. Het documentaire gedeelte is wel erg verwaarloosbaar.

4*

Louis de Funès en de Japanners

Ik vind het altijd vreemd hoe ondergewaardeerd Louis de Funès hier eigenlijk is. Ik zit nu aan zo'n 30 geziene films en het merendeel daarvan circuleert qua algemene score rond de 3*. Al heb je natuurlijk wel uitzonderingen die vrij populair zijn (La Grande Vadrouille onder andere), maar het blijft me verbazen dat één van 's werelds populairste komieken nooit echt op bijval van het MovieMeter publiek kan rekenen. Wat dus ook het geval is bij deze La Zizanie. Het is één van de Funès zijn laatste werken voor hij stierf in 1983 en ik vind het één van zijn beste films tot nu toe.

Vooral omdat dit weer zo'n typische de Funès klucht is die de Fransman als gegoten zit. Het begint al met een leuke lunch met de Japanners (alleen de Funès kan een personage neerzetten dat machines tegen milieuvervuiling maakt en daardoor aan meer vervuiling doet dan wie dan ook in het dorpje) en de film blijft eigenlijk gedurende heel de speelduur op eenzelfde niveau doorgaan. Al moet je natuurlijk openstaan voor de wat vreemde situaties waar de personages in terecht komen. Het omtoveren van het huis in één grote werf is weliswaar wat vergezocht, maar het werkt wel. Claude Zidi beseft gelukkig wel dat hij zijn film niet de volle 90 minuten kan vullen met dit soort fratsen en besluit er nog een klein stukje verkiezingen aan te breien. Dat is van een iets lager niveau dan wat we eerder hebben gezien, toch is de strijd met Bernadette vermakelijk genoeg om te blijven boeien. De laatste minuten in de Provence voelen wat geforceerd aan, maar op zich nog wel leuk. Wel erg vreemde openingscredits eigenlijk. Deze hebben niet echt iets met de film te maken en passen ook niet in de stijl van wat er volgt.

Zoals gezegd weer een kolfje naar de hand van Louis de Funès. Hij mag hier weer eens zijn trukendoos bovenhalen en doet dat op een heerlijke manier. De ene na de andere leuke scène volgt elkander op (de biljart behoort nu al tot één van mijn favoriete stukjes van de komiek) en het is genieten over de gehele lijn. Ik was in de eerste plaats wel niet zo tevreden met Annie Girardot. Het is zeker en vast geen slechte actrice, ze was fenomenaal in Visconti's Rocco, maar de rol van de vrouw van de Funès zijn personage is meestal weggelegd voor Claude Gensac. Hoewel het in het begin even wennen is, doet Girardot het gelukkig erg sterk en was ik Gensac al snel vergeten. Voor de rest weer een aantal bekende gezichten die komen opdraven, Maurice Risch als L'imbécile blijft leuk, dus er valt hier genoeg te genieten.

Het is duidelijk dat de humor van de Funès je moet liggen en toch begrijp ik niet waarom dit maar nipt aan 3* geraakt. De Franse komiek is weer heerlijk op dreef, het script zit vol met leuke scènes en de wisselwerking met Girardot is heerlijk. La Zizanie komt toch vrij hoog in mijn toplijst te staan vermoed ik.

4*

Hoe Takezo evolueerde in Miyamoto, deel II

Ik ben serieus beginnen twijfelen of ik het eerste deel niet te laag had beoordeeld doordat ik zowat heel de week heb uitgekeken naar de verdere levensloop van Takezo. Er zit een zekere aantrekkingskracht in het personage (vooral vanwege Mifune vermoed ik) en ik begon vrij hoge verwachtingen van dit tweede deel te krijgen. Gisteren was het dan eindelijk zover en, achteruit gezakt in een rode fluwelen stoel in een zaal waar precies allemaal andere mensen zaten dan een week geleden, was ik helemaal klaar voor het middenstuk uit de trilogie.

Duel at Ichijoji Temple is van eenzelfde niveau, al vind ik dit deel toch een tikkeltje minder. Het begint nochtans heerlijk met het gevecht met Baiken, maar het probleem zit hem voor mij in het feit dat Miyamoto een beetje doelloos lijkt rond te lopen. Ik vind het op zich wel interessant dat hij volop bezig is naam te maken (en deze tegelijkertijd te verdedigen), al zorgt dat er dan ook wel voor dat de verdere uitdieping soms wat ver te zoeken is. Zo kan er naar mijn gevoel veel meer gedaan worden met Matahachi die er nu maar wat voor spek en bonen bijloopt. Sowieso worden de onderliggende relaties er nogal dik opgelegd en missen ze soms de finesse die dit soort scènes naar een hoger niveau kan tillen. Een goed voorbeeld daarvan is de finale confrontatie met Otsu die niet helemaal werkt doordat het niet duidelijk wordt wat haar intenties nu eigenlijk zijn. Miyamoto wilt alles opgeven voor haar en wat doet ze? Ze laat hem in de kou staan. Langs de andere kant wordt hier wel Kojiro geïntroduceerd en dat is veruit het coolste personage, na Miyamoto natuurlijk, uit de hele film. Het belooft in ieder geval wel voor het slotstuk.

Mifune blijft toch wel erg goed als een samoerai. Hij heeft het zwaard meermaals opgenomen in zijn carrière, maar weet er altijd toch een zekere invulling aan te geven die ervoor zorgt dat de ene niet een kopie van de andere is. Sowieso weet hij de evolutie van de drukke Takezo naar de rustige Miyamoto goed te brengen. Wel zonde trouwens dat Rentarô Mikuni niet is teruggekomen voor de rol van Matahachi. Het is niet dat Sachio Sakai het echt slecht doet of iets dergelijks, maar het stoort me altijd enorm wanneer een acteur wordt vervangen halverwege een reeks. Voor de rest maar één echte nieuwkomer en dat is Kôji Tsuruta die de rol van Kojiro Sasaki op zich neemt. En die doet het uitstekend.

Ik klink wat negatiever dan ik eigenlijk ben, want dit tweede deel heeft zeker en vast zijn sterke punten. De gevechten zijn geslaagd (vind het op zich wel eens leuk om geen overdreven doch vaak erg fraaie bewegingen te zien), Mifune is cool en Tsuruta is een aangename aanvulling. Zou het dan toch kunnen dat een derde deel zijn voorgangers overklast? We zullen het volgende week zien.

3,5*

Akira Kurosawa's sequel

Volgens mij heeft hij het in heel zijn carrière maar 1x gedaan maar met Judo Saga II heeft Kurosawa een sequel gemaakt. Hij stond zelf niet te springen voor het idee, hij vond dat alles al was gezegd in de voorganger en deed dit tweede deel enkel en alleen omdat het moest van de productiemaatschappij, maar ik dacht dat een regisseur van zijn kaliber zelfs van een film waar hij niet veel van moest hebben nog wel het beste van ging maken. Een kleine inschattingsfout langs mijn kant in ieder geval..

Want deze sequel is over de gehele lijn minder dan de voorganger. Weinig echt mooie scènes (hoewel de climax wel weer om van te smullen is, jammer dat de kwaliteit van de print niet zo goed overeind is gebleven) maar ook op narratief vlak is dit effectief redelijk veel van hetzelfde. De regisseur beseft echter goed genoeg dat hij dit niet te lang moet laten duren en de film krijgt sowieso wat een extra vaart wanneer de broertjes Higaki op de proppen komen. Judo Saga II werd dan ook nog eens in volle oorlogsperiode gemaakt en dat zul je geweten hebben, want de moraliserende vinger en het "Japan boven al de rest!" gevoel komt regelmatig bovendrijven. Is dat erg? Neen, het is en blijft nu eenmaal een product van zijn tijd en het levert eigenlijk hier en daar nog wel een interessante scène op.

Nog een goed punt is dat nagenoeg de volledige cast terugkeert. Susumu Fujita blijft de moeite als de Sanshiro Sugata die eigenlijk met zichzelf geen blijf weet. Hij weet met het weinige script toch ietwat diepgang in zijn rol te leggen en het is dan ook jammer dat de chemie met Yukiko Todoroki (Sayo) een beetje verdwenen lijkt te zijn. Let vooral ook nog op de dubbelrol van Ryûnosuke Tsukigata als Gennosuke Higaki (de slechterik uit het eerste deel die niet al te goed uit het gevecht met Sanshiro is gekomen) maar ook als Teshin Higaki, één van de twee broers van Gennosuke. Ook Akitake Kôno is als de andere broer (Genzaburo) een interessant personage maar ook hij wordt een beetje onderbelicht, al heeft die allerlaatste scène met het mes toch ook wel zijn kracht.

En net daardoor kom ik nog nipt aan 3*. Er is veel niet goed aan deze Judo Saga II en het origineel is effectief beter, maar hoewel het een film is met een regisseur aan het roer die er geen zin in had, zitten er toch een aantal zaken in die ik echt wel kon waarderen. Noem het kijken door een roze bril omdat de man nog altijd tot één van mijn regisseurs behoort maar een 2.5* kreeg ik toch net niet over mijn hart.

3*

I feel like a Power Ranger!

Het is altijd oppassen wanneer een film met geen beter promotie one-liner kan komen dan met "From the producers of American Pie, Cabin Fever and the Ring". Waarom? Een producer lijkt me niet relevant voor een film en zeker niet wanneer het dan nog eens drie compleet verschillende films qua genre zijn die worden gebruikt om nog eens een ander genre te promoten. Van mij hadden ze zelfs geen promopraatje op de poster moeten zetten, want ik was al verkocht bij de niets anders dan geniale titel.

Al is het altijd wel wat oppassen met dit soort films. Je hoopt op iets dat zo slecht is dat het weer goed wordt, maar Mega Shark vs. Mecha Shark bijvoorbeeld is gewoon te slecht voor woorden. Aangenaam verrast dan ook dat Zombeavers wel erg leuk uit de hoek komt. De dialogen zijn dan ook te achterlijk voor woorden en de acties die het groepje tieners ondernemen zijn niet veel beter. Perfect voor dit soort films dus. Met een speelduur van nog geen 90 minuten, die nog eens wordt opgevuld met flink wat bloopers, verveelt Zombeavers nergens en er komt zelfs nog een heuse twist aan te pas waar de slachtoffers zelf in moordlustige bevers veranderen. Veel scènes slagen werkelijk nergens op, wanneer Jenn uiteindelijk verandert in een bever stond ze op het punt om haar overspel plegende beste vriendin binnen te draaien, en dat maakt het net zo leuk.

Tof dat Jordan Rubin er voor kiest om zich niet te concentreren op CGI bevers, maar ze tot leven probeert te wekken via handpoppen. Het ziet er enorm fout uit, maar het is wel leuk gedaan en het geeft toch net dat beetje extra aan de film. Heerlijk stereotiepe personages ook. De hillbilly jager die meteen de drie vrouwen een standje geeft dat ze hun blote buik moeten bedenken (terwijl één van de drie topless was), het olijke duo waarmee de film start (die mogen gerust hun eigen film krijgen) en natuurlijk de 6 tieners. De focus ligt vooral op de drie vrouwen, maar de toevoeging van hun respectievelijke partners was op zich wel nodig.

Typisch filmpje dat door iedereen waanzinnig hard afgekraakt zal worden, maar dat eigenlijk zo fout is dat het leuk wordt. Het uitgangspunt is geniaal, de uitwerking is leuk gedaan en bevers zullen nooit meer met dezelfde ogen worden bekeken. Laat die sequel maar komen!

3,5*

They'll dance for a fee, but devour you for free

Zaterdagavond is meestal de avond waarop ik bij een kameraad thuis een horrorfilm zie. Vaak zijn het films die hij op zijn decoder heeft staan maar geregeld nemen we ook eens iets van de eigen collectie mee en gisteren viel mijn oog op deze Zombie Strippers. Ooit eens gekocht in de 3 voor 25 euro actie in de FRS en toen viel de film eigenlijk erg goed mee. Nu schoot het door mijn hoofd dat dit een perfecte film is voor dit soort avondjes dus verhuisde de film mee. Eenmaal daar aangekomen werd hij meteen opgezet maar ik moet zeggen, in mijn herinnering was het beter.

Het begint nochtans wel allemaal erg leuk. De commentaar naar Bush toe is hilarisch en het special ops team is geweldig om naar te kijken. Zombie Strippers kent ook een erg sterk basisidee en weet dit geruime tijd vast te houden maar op den duur begint het toch allemaal serieus te vervelen. Het is jammer dat het special ops team eigenlijk al zo snel de baan moet ruimen voor de strippers. Ik had daar gerust nog wel wat meer van willen zien doordat dat gewoon een bende hilarische droogkloten waren. Maar gelukkig ging het daarna niet meteen bergaf maar bleef de film zijn beginniveau toch nog een tijd houden. De conversaties tussen de strippers zijn lekker droog en soms zo absurd dat het leuk wordt maar eens heel de groep praktisch is veranderd in zombies, verdwijnt het leuke gedeelte wel. De scènes waarin je gedurende lange tijd naar 'sexy' zombies zit te kijken duurden voor mij veel te lang en is het maar goed dat er af en toe een kleine opflakkering kwam, de scène waar Jameson biljartballen zit af te schieten is geniaal. Jay Lee weet dus een groot aantal vermakelijke scènes op ons af te schieten maar over het algemeen wordt het allemaal op den duur nogal saai gebracht en is de camp er al snel vanaf. De verwijzing naar The Warriors was trouwens fantastisch.

Al ligt dat niet aan de cast want die is uitstekend. Robert Englund staat bij mij ten boek als het meest legendarische horror-icoon maar voor de rest heb ik er eigenlijk nog niet zo bijzonder veel mee gezien. Oké, hier en daar is een horror film zoals dit maar daar viel hij meestal wel wat tegen. Gelukkig is dat hier niet het geval en is hij hilarisch als baas van de stripclub. Neen, Englund weet een erg vermakelijke rol voor te schotelen en hij blijkt hier echt serieus in zijn element te zitten. Ik heb wel nooit echt veel aan Jenna Jameson gevonden, niet echt mijn type vrouw, maar hier doet ze het niet slecht. Het is alleen jammer dat zij degene is die zo snel in een zombie verandert want vanaf dan is er eigenlijk niet meer veel aan haar personage aan. De film zakte trouwens in het algemeen wel in wanneer er meer en meer zombies kwamen. Roxy Saint is als Lilith vrij vervelend en is de lelijkste stripper die ik ooit heb gezien maar ik heb sowieso al een degout van Gothics dus dat kan daar ook wel mee hebben te maken. De rest van het stripclubje is dan wel weer erg vermakelijk. Ik zei het daarjuist al, jammer dat we niet meer van het special ops team hebben gezien want die waren stukken grappiger dan de meeste bijrollen in de film, met uitzondering van Englund en de stripster die het allemaal voor haar Nana deed. Een aantal geweldige koppen bijeen en wat lekkere tongue-in-cheek humor dat ik altijd wel kan waarderen.

Leuk voor eens gezien te hebben maar ik vond hem de eerste keer precies toch een stuk beter. Ik ben nog aan het twijfelen tussen 2* of 2.5* maar ik zal het maar bij een nipte voldoende houden. Dat ben ik wel verplicht aan Englund, de strippers en de militairen.

2.5*

Nut up or shut up

Gisteravond had een kameraad een aantal horror films bij maar nog steeds werd er getwijfeld over wat te zien. Ik insinueerde Zombieland, met als reden het geweldige For Whom the Bell Tolls van Metallica dat in de openingscredits werd gebruikt, en onder goedkeurend gemompel werd er dus voor Zombieland gekozen.

Al vanaf de eerste minuten kan Zombieland meedoen aan de beste openingscredits die ooit zijn verschenen in filmhistorie. De regels om te overleven zijn gewoonweg geniaal en het is ook leuk om te zien dat ze daarna een aantal keer terug komen. Wanneer iets daarna, zoals verwacht, For Whom the Bell Tolls door de luidsprekers blaast is het echt genieten geblazen. Zombieland is op vele vlakken cliché maar het wordt allemaal zo netjes uitgevoerd dat dit zich voor mijn part mag meten met films als de Evil Dead reeks. Wat daarna volgt is puur genieten. Of het nu de heerlijke one-liners van Harrelson zijn of de hilarische regels, het past allemaal ontzettend goed in de film. Het doet de film ook geen kwaad dat Fleischer er voor heeft gekozen om bij vlagen lekker gewelddadig te zijn.De speelduur van 80 minuten is juist genoeg bij de film, als de film langer had geduurd had het waarschijnlijk allemaal aan kracht ingeboet. Hoewel, waarschijnlijk is niet het juiste woord want Zombieland verslapt even in het midden om dan gigantisch hard terug te slaan met de moeder der cameo's, Bill Muray. Toen ze aan het huis aankwamen zei iemand eerst dat ze Hugh Hefner gingen tegen komen maar Muray is dan toch een pak genialer. Vooral de manier waarop hij dood gaat is fantastisch. De aanloop naar het einde van de film, het opstarten van de kermis waardoor de zombies naar daar trekken voelt als een vreemde eend in de bijt maar gelukkig weet Fleischer zijn film daarna weer naar een hoog niveau te trekken door de massale afslachting.

Woody Harrelson, het blijft toch een vreemde kerel. Ik zou nooit een film speciaal voor hem kopen maar misschien moet ik dat toch eens overdenken want het is nu al de 2e keer dat hij me hard weet te verrassen. De eerste keer was een bijrolletje als hilarische idioot in 2012 maar hier is hij gewoon 80 minuten lang in beeld. En laat dat nu net puur genieten zijn want Harrelson is gewoonweg hilarisch. Of het nu zijn droge kop is, zijn jacht op Twinkies, ... Het accent en de brute kills zijn al genoeg voor mij om de film een voldoende te geven. Jesse Eisenberg, ik dacht trouwens eerst dat Michael Cera de rol van Colombus vertolkte, zit al even goed in zijn rol als Harrelson. Een ontzettend neurotisch kereltje maar tegelijkertijd is het ook geloofwaardig dat hij effectief weet te overleven door zijn regels. Als vrouwelijke tegenspeelster heb je dan ook nog de bloedmooi Emma Stone. In Superbad was ze al verschrikkelijk leuk en het is er precies alleen nog maar op vooruit gegaan. Bijrolletje van de al even mooie Amber Heard is ook leuk natuurlijk. Abigail Breslin is dan ook het minste wat de film heeft te bieden. Het probleem is dat kinderen in een film vaak de boel weten te verzieken en ergens is dat ook het geval met Breslin. Niet dat ze tenenkrommend slecht is maar gewoon overbodig.

Zombieland is gewoon heerlijk hersenloos vermaak, sorry voor de woordspeling. De film bevat een lekker sfeertje en de cast is fantastisch. De humor is droog en de cameo is één van de vele hoogtepunten van de film. Tot slot zit de cast ook nog ontzettend goed in zijn vel en dat is te merken.

Dikke 4*

Ge ze precies den Humo

Als liefhebber van de Vlaamse film kun je niet om Jan Verheyen heen. De meningen zijn verdeeld over deze regisseur en ook ik vind niet alles even goed, maar in de loop der jaren heeft hij wel wat fijne dingetjes gemaakt. Alles Moet Weg blijft een eenzame uitschieter, maar er zit toch altijd wel een zekere vermakelijkheid in zijn oeuvre. Beetje jammer dat hij op een bepaald moment verzandt is geraakt in het remaken van Nederlandse films maar zo'n Team Spirit blijf ik toch een fijne film vinden. Zot van A. is alweer de derde remake van een Nederlandse film maar ook die blijft goed overeind staan.

Het helpt misschien wel dat ik van zowel Team Spirit, Buitenspel alsook van deze Zot van A. het origineel niet heb gezien. Het is in ieder geval wel een titel die de lading erg goed dekt want je kunt hem zowaar op 3 manieren lezen: de slogan van de stad Antwerpen, het Antwerpse dialect voor "Ik zie u graag" en natuurlijk ook de 5 hoofdpersonen/verhaallijnen (Astrid met Paul, Alain met Fred, Annette met Youri, Anna met Bruno en Arno met Lydia) wiens naam allemaal met de letter A beginnen. Het is in ieder geval weer zo'n typische Jan Verheyen film geworden. Kundig gemaakt met een grote ensemblecast en er is weer goed naar andere films gekeken. De vergelijking met Love Actually is al snel gemaakt maar toch heb ik ook voor de Vlaamse variant regelmatig met een dikke glimlach op de lippen gezeten. Niets alles werkt weliswaar even goed (de verhaallijnen worden soms iets te gekunsteld aan elkaar gelinkt, zeker de ontmoeting tussen Astrid en Arno nadat hij die ketting heeft gestolen is wel erg flauw) maar er straalt zoveel plezier af..

Dat komt voor een groot stuk wel doordat Verheyen een degelijke cast bij elkaar heeft gekregen. Michel van Dousselaere is een geweldig cynische Sinterklaas (vreemd trouwens dat er geen enkele cameo is van Jan Decleir? Die zal toch voor eeuwig en altijd de echte sint blijven en daar hadden ze toch iets mee kunnen doen) maar ook Joke Devynck, Koen De Graeve, Veerle Baetens en Mathias Sercu zijn geen kleine namen en daar is hier ook weinig op aan te merken. Zeker de combinatie Sercu en Barbara Sarafian (die eindelijk eens voor iets anders gecast lijkt te zijn dan een hautaine bitch) geeft nog een aantal leuke momentjes. Sowieso wel een fijne mix tussen gerenommeerde namen en wat nieuwe gezichten (zo'n Matteo Simoni zat nog maar aan zijn eerste echt grote rol) maar ook een aantal typische Verheyen regulars (onder andere Warre Borghmans, Tania Kloek en Axel Daeselaire) passeren de revue in kleine bijrollen. Als Antwerpenaar blijft het tenslotte toch ook fijn om de stad een grote hoofdrol te zien hebben.

Ik heb enkel nog maar Het Vonnis te gaan uit de (toen complete) boxset van het oeuvre van Verheyen die ik zo'n 4 jaar geleden heb gekocht. Een aanrader aangezien er ook nog een boek bij zit met telkens een hoofdstuk gewijd aan de film maar vandaag de dag dus wat verouderd aangezien de regisseur alweer 6 films verder is. Af en toe eens een misser maar verder toch redelijk consistent, toch ook maar eens op zoek gaan naar het post-Vonnis werk.

3.5*

Jackie Chan en de zatlap

Het was een weg met een aantal hindernissen maar na een kleine maand zijn we dan eindelijk aangekomen bij de bekendste film van Jackie Chan in zijn Hongkong periode. We hebben praktisch alles voorafgaand gezien (er ontbreken 5 titels in het rijtje geloof ik) en de verwachtingen waren dan ook erg hoog gespannen. Misschien wel net iets te hoog want hoewel Drunken Master een sterke Chan film is, is het voor mij niet het beste wat hij in zijn jaren '70 periode heeft gemaakt.

Wel een verademing om dit in de originele Kantonese versie te zien want dat geeft toch meteen meer kwaliteit aan zo'n film. We hebben het merendeel van de voorgaande films jammer genoeg in Engelse dub moeten zien (al zorgt dat soms nog wel voor grappige momenten) maar deze dus niet. Drunken Master is een film die redelijk traag op gang komt en het grote hekelpunt voor mij is dat het dan ook iets te lang duurt eer we effectief iets van de bekende stijl te zien krijgen. Eens Beggar Su op de proppen komt neemt de film wel een redelijke vaart maar het blijft wachten op het eindgevecht om Chan te zien omgaan met de Drunken Master stijl en het eindgevecht is uiteindelijk het wachten niet in zijn geheel waard. Het blijft misschien wel wat mijn eigen schuld doordat ik te hoge verwachtingen had maar met een iets sneller tempo in het begin had hier volgens mij wel meer in kunnen zitten. De choreografie blijft echter wel om je duimen en vingers van af te likken en ik ben dan ook benieuwd naar wat Woo-ping Yuen nog verder gaat doen met Chan, er staat me in ieder geval nog een mooie tijd te wachten.

Chan haalt hier wederom zijn slapstick boven en ook dat komt niet altijd even goed tot zijn recht. Ik spreek me hier eigenlijk een beetje tegen doordat Half a Loaf of Kung Fu (waar Chan niets anders doet dan slapstick) één van mijn favoriete films van de acteur is maar hier is hij, zeker in het begin, meer irritant dan wat anders. Beetje jammer want wat Chan hier voor de rest laat zien is wel erg de moeite waard. Het is vooral naar het einde toe wanneer hij de Drunken Master stijl begint te beheersen dat het echt de moeite wordt. Sowieso wel een interessante stijl om eens te zien, spelers van onder andere Tekken zullen wel wat moves herkennen in ieder geval. Voor de rest valt het op dat hier eigenlijk nog een paar sterke bijrollen te vinden zijn. Dean Shek komt nog eens op de proppen in een redelijk leuke rol als leraar in de kung fu school maar het is vooral Siu Tien Yuen die als Beggar Su de show steelt. Ook nog een vermelding voor de erg geslaagde soundtrack trouwens. In de meeste Hongkong films rond deze periode werd regelmatig eens leentje buur gespeeld bij de Amerikanen of Britten (zo heeft The Fearless Hyena muziekstukken van The Pink Panther en gebruikt Snake & Crane Arts of Shaolin een nummer uit Monty Python's The Holy Grail) maar dit voelt getrouw gecomponeerd aan en past perfect in de lijn van de film.

Het zou verkeerd zijn om te zeggen dat ik teleurgesteld ben maar ik had toch gehoopt hier een 4* aan te kunnen geven. Chan is zoals praktisch altijd degelijk, de choreografie is mooi in beeld gebracht en de Drunken Master stijl blijft vermakelijk om te zien. Het tragere verhaal en de soms vervelende humor zorgen af en toe voor wat irritatie. Ben benieuwd naar Snake in the Eagle's Shadow die vanavond op de planning staat.

3.5*

Ik ben een krak in kraken

Het bestaan van de verfilming van De Zusjes Kriegel is me blijkbaar altijd ontgaan. Het was pas met de aanschaf van de DVD van Blinker, een andere Marc De Bel boekverfilming, dat ik een trailer zag van deze film. Leek me wel leuk om eens te zien aangezien de drieling indertijd menig van mijn favoriete boeken van De Bel sierde. Niet lang daarna kwam ik de DVD tegen in de Kringloopwinkel en dan maar meteen meegenomen. Gisteravond nog wel zin in iets luchtigs en kwam zodoende bij deze film uit.

Waar Blinker nog een leuk tripje naar nostalgia lane was, is De Zusjes Kriegel dat niet. De verhalen zitten me heel wat minder vers in het geheugen dan bijvoorbeeld Blinker (ik betwijfel zelfs of ik alle boeken überhaupt wel heb gelezen), maar volgens mij is dit toch wel een erg vrije verfilming. Alleen al het feit dat de openingscredits verkondigen dat het gebaseerd is op een boek van Marc De Bel en niet specifiek op het boek doet al niet veel goeds vermoeden. Hier en daar wel eens een leuke knipoog (één van de zussen die zegt dat ze later in een rockgroepje wilt zitten, ik kan me nog een verhaal herinneren waar dat effectief gebeurt) maar heel dat good vs evil plotje stelt bijzonder weinig voor en bevat ook niet die kinderlijke charme die ik met De Bel associeer. Verder is dit vooral een film die nooit echt goed weet welke richting het wil bewandelen. Regisseur Dirk Beliën laat dit vooral als een jeugd/familiefilm uitschijnen, maar maakt het geheel dan toch net iets te duister vrees ik.

Soit, een drieling dus maar dat bleek moeilijker te vinden dan gedacht. Vandaar dat de zussen Katleen en Evelien Apers worden bijgestaan door Dorien Janssens om de Kriegel kroost tot stand te laten komen. Het resultaat is redelijk met de kinderen als zwakke schakel, maar vreemd genoeg blijken zij niet het slechtste te zijn. De bijrol van Steven Van Herreweghe is gewoon tenenkrommend slecht en Victor Löw doet ook niet veel meer dan wat schmieren en zijn assistente, de immer bevallige Liesbeth Kamerling, bepotelen. Gilda De Bal is nog leuk als grootmoeder Kriegel (alleen had dat bijzonder flauwe 'Oma Kriegel, die is al 20 jaar dood hoor' weer niet gehoeven. Veerle Baetens weet zich als de juf van de drieling ook nog in de film te wringen en de meest geloofwaardige van heel de bende blijkt tenslotte Nico Sturm als vader Kriegel te zijn.

Mjah, niet perse echt slecht en hoewel ik wel een zwak blijf hebben voor dit soort jeugdnonsens, is dit toch eerder een voorbeeld van hoe het niet moet. Het is niet dat alles slecht is aan De Zusjes Kriegel, maar ik begrijp waarom dit indertijd geruisloos ten onder is gegaan. Had in ieder geval meer in gezeten.

2*

Mijne zoon zat vroeger in de Vlaamse film, zie wa er nu van is terecht gekomen

Sinds ik een paar jaar geleden voor het eerst kennismaakte met Robbe De Hert via zijn tentoonstelling "Kitsch en kwatsch" in Antwerpen, werd ik enorm geïnteresseerd in de man. Zijn liefde voor de cinema straalt van hem af en ook in zijn boeken is hij enorm aanstekelijk. Ik probeer al een tijd wat van zijn werk te pakken te krijgen maar dat blijkt enorm lastig te zijn. Lijmen/het been heb ik hier nog ergens liggen maar ik opteerde eerst om deze Zware Jongens te zien. Waarom? Ik weet het eigenlijk niet.

Misschien komt het wel doordat mijn grootvader nogal grote fan is van het duo Gaston en Leo en ik eigenlijk nooit deftig naar iets van hen had gekeken. In ieder geval, Zware Jongens werd de kennismaking met Robbe De Hert en met Gaston en Leo en het was een aangename kennismaking. Ik ben zelf van Antwerpen en spendeer nogal veel tijd in de stad doordat ik er op school zit en in dat opzicht is de film natuurlijk heerlijk om naar te kijken. De oude beelden van Antwerpen waarmee de film begint zijn prachtig maar ook sommige van de locaties waar de film zich afspeelt zijn een paar van de bekendste plekjes in Antwerpen (o.a. de Keyserlei en de Leien). Zware Jongens is geen hoogstaand meesterwerk, verre van, maar het plezier tussen Gaston en Leo speelt er vanaf waardoor de film een sterke vaart krijgt maar naar het einde toe heb je het toch allemaal wel gezien. De situaties waar beide heren in terecht komen zijn vermakelijk maar wanneer de film op zijn laatste benen loopt, ongeveer vanaf dat ze in de handen van de gangsters terecht komen, wordt het toch allemaal wat minder en zakt de film een tikkeltje in. Maar gelukkig is al hetgeen dat daarvoor zit erg leuk. Uitstekende soundtrack trouwens. Tijdens het merendeel van de scènes kreeg ik al een Baantjer gevoel en dat bleek nogal logisch te zijn want de jazzy stijl met mondharmonica wordt verzorgd door Toots Thielemans die ook de generiek van Baantjer voor zich heeft genomen. De beelden van Antwerpen onder begeleiding van de muziek zijn een perfecte combinatie.

Vroeger deed ik Gaston en Leo eigenlijk altijd af als oubollig en te verouderd. Jaren later blijkt dat ik eigenlijk best wel te vinden ben voor dit soort humor dus ik wou de kans er wel eens op wagen want er moet toch een reden zijn waarom ze vroeger, en nu nog altijd, zo geliefd zijn. Wel, ik begrijp waarom ze zo populair zijn want de chemie tussen beide spat van het scherm af. Van Gaston Berghmans solo heb ik nooit zo heel veel moeten hebben. In de sketch programma's die de afgelopen paar jaren de VTM teisteren zit hij vaak in en is hij even vaak niet grappig maar in combinatie met Leo Martin heeft hij erg vaak een dikke glimlach op mijn gezicht weten te brengen. Leo was wel overduidelijk de leukste van de twee en is hier dan ook een perfecte aangever. Het is jammer dat hij zo vroeg het leven heeft gelaten want volgens mij hadden de twee samen nog wel wat leuks in petto kunnen hebben. Wel een groot aantal bekende gezichten trouwens in de bijrollen. Een piepjonge Carl Huybrechts, alleen te herkennen aan de blonde krollen, Jan Decleir, Rocco Granata, ... Alleen wel jammer dat de rol van Decleir zo enorm klein is want hij is toch wel één van men favoriete Vlaamse acteurs.

Een aantal fantastische scènes, het zottenhuis is goud waard, maar naar het einde toe zakt de film toch wel in. Gelukkig hebben we dan juist een klein anderhalf uur erg fijn vermaak gehad met een uitstekende Gaston en Leo. Misschien ook wel eens naar de rest van hun werk op zoek gaan.

3.5*

What happens in Vegas, gets buried on Zyzzyx Road

Gisteren in de videotheek deze meegepakt onder de naam Dead Ahead. We hadden wel zin in een horror en dankzij Katherine Heigl deze boven het schijnbaar betere Daybreakers genomen. Geen idee wat ik moest verwachten maar dit had ik toch niet zien aankomen.

Dead Ahead is een raar filmpje geworden. Oorspronkelijk bedoeld voor televisie maar door een contract met de Screen Actors Guild moest het verplicht in de bioscoop draaien. In plaats van dat Penney logisch nadenkt en deze aan een deftige bioscoop probeert te verpatsen, kiest hij ervoor om ergens in de middle of nowhere in Texas de film te vertonen. Resultaat? Amper publiciteit en een opbrengst van $30. Beetje onterecht want Dead Ahead is niet zo slecht als de score hier doet vermoeden. De film begint als een standaard thriller/horror werkje maar gaat nogal snel de rare kant op. Grant blijkt een beetje gestoord te zijn en ziet de wereld rondom hen in de vorm van een alternatieve werkelijkheid. Zijn vlam, Marissa, blijkt volgens hem één of ander weird wezen te zijn en heel het Joey personage blijkt zelfs nooit in de koffer te hebben gezeten. Op zich wordt dit wel mooi vorm gegeven. De werkelijkheid waar Grant inzit is veel feller en kleurrijker dan de effectieve wereld die er veel grijzer uitziet. Goede keuze maar jammer genoeg slaagt Penney af en toe de bal mis in zijn eigen creatie. De grootste fout lijkt me het idee dat Marissa een hoertje is. We zien haar constant met een soort lolly en nogal hoerige kleren maar verder in de film blijkt ze gewoon een topje en een jeans aan te hebben. Technisch gezien is het in de 'echte wereld' juist maar dan moet het in Grant zijn wereld nog altijd wel de hoerige versie zijn. Volgens mij had het ook beter geweest om de rollen om te draaien, daarmee bedoel ik dus dat Marissa in het echt het hoerige type moest zijn en in Grants wereld het serieuze meisje. Nu is het moeilijk te geloven dat zo iemand gewoon met Grant meegaat. Ook het feit dat Grant wel 20x kon weggaan zonder problemen is af en toe wel storend. Persoonlijk zou ik nooit in het midden van de nacht blijven wachten tot het licht wordt om iemand te gaan vermoorden. Ik zou maken dat ik zo snel mogelijk weg ben en al helemaal niemand gaan zoeken in het donker.

De film kent niet echt veel castleden. In totaal zijn er 3 hoofdpersonen. Katherine Heigl was de reden om de film te zien en op zich doet ze het niet slecht. Ik had alleen verwacht dat dit een veel recenter werkje was, staat bij de dagfilms notabene, maar is dus al 4 jaar oud. Dead Ahead dateert dan ook van voor de rise to fame van Heigl die ze zou maken met films als Knocked Up en Killers. Toch doet ze het al bij al zeker niet slecht en is het wel leuk om haar eens in een compleet andere rol te zien. De twee andere acteurs zijn van een ander kaliber, vooral qua bekendheid dan. Leo Grillo heeft welgeteld 5 filmrollen en 1 televisierol op zijn naam staan maar gelukkig betekent dat niet dat hij er niets van bakt. Vooral wanneer hij compleet gestoord wordt is hij wel te pruimen. Tom Sizemore heeft wel wat meer bekendheid maar hij deed niet echt een belletje rinkelen. Na eens wat op Imdb te hebben gezien blijkt hij rollen in Saving Private Ryan en True Romance te hebben maar daar kan ik me toch niet meer bijster veel van herinneren. Misschien toch maar eens herzien want ook hij doet het hier zeker niet slecht. Heeft natuurlijk wat een verwaarloosbare rol maar hij weet op een goede manier de waanzin van Grant aan te sporen. De rest van de cast is compleet verwaarloosbaar, de helft van de namen die op Imdb staan zie je zelfs niet tenzij via een foto of een arm in een casino.

Beetje een vreemde film maar wel vermakelijk genoeg om er een voldoende voor te geven. Heigl ziet er weer mooi uit en de 2 andere acteurs doen het ook goed. Het verhaal vertoont wat rare bochten maar ach, ik heb al erger gezien.

3*