Zoku Sugata Sanshirô (1945)

Opmerkelijk dat hier een Japanse judoka eerst een handtastelijke Amerikaanse matroos in het water mag gooien en daarna een gevierde Amerikaanse bokser knock-out mag werpen – kennelijk had de Amerikaanse bezetter daar niet zo'n moeite mee. De rest van de film is inderdaad min of meer een lauwe voortzetting van het eerste deel, maar met de gebroeders Higaki heb je toch twee waardige tegenstanders in huis, de één de vleesgeworden rancune, de ander opgemaakt als spook incusief lange haren en gestifte mond. Het climactische gevecht in de sneeuw is inderdaad fraai (hoewel ook wel wat te theatraal, inclusief een boompje dat na een karateslag doodmidden breekt maar duidelijk al van tevoren was doorgezaagd), en het einde (wanneer je niet weet wat de epilepticus met dat mes gaat doen) is nog steeds creepy. Overigens is ook het bezoek van de stervende Gennosuke prachtig: hij is inmiddels zó afgetakeld dat hij bijna doorzichtig is. Toch wel veel moois in een film waar Kurosawa een lagere dunk van heeft dan ik.

Vervolg maar in tegenstelling het strakke eerste deel erg rommelig. Duidelijk dat de boodschap hier belangrijker is dan de kwaliteit van de film (al deed het me qua thematiek wel een beetje denken aan Rocky IV tegen de Russen). Het zijn wat losse momenten aan elkaar die getoond moeten worden die niet per se bij elkaar horen. Visueel ook weinig boeiends in te ontdekken. Wel qua tempo nog prima dus de film is nog redelijk uit te zitten maar daar is dan ook alles mee gezegd. Soms ook deed de film als een stille film aan qua beelden, de film oogt echt 20 jaar ouder. 2,0*.