Opinions

Do you remember when everyone was shouting my name, and I used my strength to rip my blouse?

Jack Black behoort, als hij in een komedie speelt, wel tot één van de betere acteurs in het genre. In een serieuze rol vind ik hem niet zo goed. Deze Nacho Libre had ik nog niet gezien en had toch ook wel hoge verwachtingen.

Black is op sommige momenten wel grappig als de monnik Ignacio maar wat me soms wel stoorde was dat hij zijn Mexicaans accent niet kon vasthouden. Soms deed hij gewoon hele zinnen in 'normaal' Engels. Héctor Jiménez als Black's sidekick Esqueleto had ook een paar goede momenten maar ik irriteerde me toch wel wat aan Ana de la Reguera als de non Encarnación.

Het verhaal valt soms wat tegen maar dat wordt dan wel ruimschoots goed gemaakt door de geweldige Lucha Libre gevechten. Vooral waar Nacho en Esqueleto tegen Satan's Cavemen vechten. Ook de sfeer zit goed vooral door het zonnige Mexico en de zonnige kleuren.

Nacho Libre is een vermakelijke worstelkomedie met een geweldige maar drukke Jack Black.

3.5*

Nice beaver!

Met oudjaar had ik met een kameraad afgesproken om een aantal humoristische klassiekers nog eens te herzien. We kozen elk een paar films uit die de andere nog niet had gezien en gingen die dan kijken. Mijn kameraad koos Hot Shots en ik ging voor deze Naked Gun. Ik twijfelde of ik hem zelf had gezien, in ieder geval kende ik er zeker één, maar ik vond het niet erg om een (her)kennis te maken met Frank Drebin.

Het idee om de Naked Gun film te zien schoot me eigenlijk binnen door het overlijden van de hoofdrolspeler, Leslie Nielsen. De 84 jaar oude acteur stierf op 28 november en de komende weken werden we overspoeld door compilaties en tributes. Veel van die fragmenten waren van de Naked Gun maar het blijft leuker om dit in zijn originele context te zien. Het was terecht dat de Naked Gun in zoveel tribuut filmpjes opdook want de film kent een groot aantal hilarische situaties. De film is van de hand van Zucker, die wel vaker leuke filmpjes aflevert maar de situaties worden vooral leuk door de geweldige toevoeging van Leslie Nielsen. Hoewel een toevoeging is het niet te noemen want film is eigenlijk al een spin off van de Police Squad reeks uit 1982. Ik heb er ooit eens wat fragmenten van gezien maar zou het eigenlijk nog eens in zijn geheel moeten zien. Soit, wat ik bedoel is dat Nielsen al lekker in zijn rol zat doordat hij de rol van Frank Drebin al ettelijke jaren geleden vertolkte. The Naked Gun kent dan ook een aantal erg leuke situatiehumor, de rijles instructeur is hilarisch (heb zelf nog niet zo lang geleden aan de kant van Stephanie gezeten) maar het ook vaak de heerlijk droge humor die de show steelt. De dialogen zijn zo ontzettend flauw dat het moeilijk is om er niet om te lachen.

Ik moet dringen nog eens wat werk van Nielsen gaan herzien. Oorspronkelijk begonnen als serieuze acteur in Forbidden Planet maar dan kan ik hem toch veel beter waarderen in dit soort rollen. Hij is er gewoon perfect voor! Zijn kop alleen al kan me vaak hard doen lachen, hoewel ik echt niet het type ben dat gemakkelijk luidop lach, maar de man bezat gewoon een erg hoog droogkloot niveau. De manier waarop hij de ene stomme opmerking na de andere uitkraamt is erg amusant en zonder hem had de reeks helemaal niet de status gehad die hij nu heeft. Hulde voor Nielsen dus! Qua bijrollen is dit best ook wel leuk. Grappig om Weird Al Yankovic te zien passeren, zag ik niet aankomen doordat ik hem pas een aantal jaar voor het eerst heb leren kennen en ik helemaal niet het gevoel had dat hij al jaren bezig was. Ook leuk om Ricardo Montalban te zien als de gladde Ludwig. Ik moest er even op denken vanwaar ik Montalban kende maar toen herkende ik een veel ouder geworden Armando uit de 4e en 5e Planet of the Apes films. Leuke acteur in ieder geval. Toen de naam van Priscilla Presley op de credits verscheen begon ik erg te twijfelen aan mezelf. Ik ben zeker en vast geen Elvis kenner maar ik was er redelijk zeker van dat Elvis zijn vrouw, waar hij later dan weer van is gescheiden, Priscilla noemde maar ik had nog nooit gehoord dat ze acteerde. Imdb leert me dat het dus wel degelijk de vrouw van is. In ieder geval is ze een mooi klankbord voor Nielsen (die beaver dialoog!) en weet ze ook nog vaak een leuke scène te leveren. Presley was echter niet de enige waarvan ik niet had verwacht dat hij/zij acteerde want O.J. Simpson was er ook bij. Ik wist dat hij sporter was en dat hij terecht heeft gestaan voor de moord op zijn vrouw maar dat hij acteur was, was me blijkbaar toch ontgaan. Raar om dan naar zo'n man te kijken, wetende wat voor problemen hij later zou hebben (ik had dat erg met Sharon Tate in Fearless Vampire Killers maar dat terzijde) maar eerlijk gezegd is hij nog vrij leuk. Zijn rol van Nordberg is nogal klein maar hij kent, natuurlijk in combinatie met Nielsen, een aantal leuke scènes.

Erg leuke film die ik denk ik nu misschien iets wat te kort doe met mijn score. Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik er van overtuigd geraakt om dit 4* te geven maar ik denk dat ik daarvoor misschien maar beter de film(s) eens herzien. In ieder geval een dikke voldoende voor nu.

3.5*

Komische leeuwen

Films van de Shaw Brothers studio zijn altijd een blinde aankoop bij mij. Zolang ik de film nog niet in de collectie heb en de prijs is niet te hoog, dan koop ik de film. Dat heeft al voor succes gezorgd maar aangezien de studio tegen een hoog tempo films produceerde, zit daar af en toe ook wel eens een misser in. Je voelt me denk ik al wel aankomen? Hoewel het merendeel van de (weinige) stemmen het blijkbaar niet met me eens is, is Lion VS Lion een ietwat taaie zit.

Dit soort films moet het sowieso nooit echt van het verhaal hebben, maar regisseurs Hsia Hsu en Yuet Sang Chin maken het wel erg bont. Een openingsscène waar zoveel informatie wordt afgevuurd dat je er duizelig van wordt om daar dan uiteindelijk eigenlijk bitter weinig mee te doen. De film is dan ook ruwweg in 2 delen te verdelen waarbij in het ene stuk de focus ligt op een lijst met namen die superbelangrijk lijkt te zijn (of toch belangrijk genoeg dat er een aantal doden vallen) en in het andere stuk ligt de focus op de komische avontuurtjes van Yue en Cun. Het helpt niet dat Yue te naïef is voor zijn eigen goed en dat Cun te irritant aanwezig is als sjacheraar waardoor het niet echt fijne personages zijn. Dat levert op zich nog wel wat leuke scènes op maar het helpt het plot voor geen meter vooruit en op den duur boeit het je eigenlijk ook niet meer. Daardoor komt de emotionele climax waar zowel Yue alsook Cun vermoord worden helemaal niet tot zijn recht en dat is toch enorm jammer. Hadden Hsu en Sang meer tijd gekozen om hun personages wat uit te diepen in plaats van ze wat stommiteiten te laten uithalen, het had een heel ander verhaal geweest.

Waarom dan toch nog die 3* kun je je afvragen. Wel, dat is voornamelijk omdat het laatste pakweg halfuur bijna aan één stuk actie is. Ook daar werkt niet alles even goed (het bezoekje aan het spookhuis deed me terugdenken aan Spiritual Kung Fu met Jackie Chan, een ervaring die ik liever vergeet) maar gelukkig kunnen Lo Meng (Yue) en Wang Lung-Wei (Bill Zhu) nog wel een degelijk potje knokken. Sowieso wel een fijne cast ook met Yeung Pan-Pan als Lady Red. De leeuwendans scène waar de film zijn titel vandaan haalt is eigenlijk het enige moment dat Wong Yue (Cun) nog weet te schitteren maar het jammerlijke daaraan is dat die scène dan weer wat te lang blijft doorgaan. Het is sowieso iets wat ik niet al te graag zie in dit soort films, maar in mijn herinnering heb ik ze ook al gewoon beter gezien. Ik vermoed Tai Chi Boxer maar ben niet meer 100% zeker.

Neen, Lion VS Lion is een iets mindere Shaw Brothers film. Moet ook eens kunnen natuurlijk en het is juist leuk dat ze zo af en toe eens proberen om iets anders te doen dan altijd dezelfde vechtfilms. Daar zijn al een aantal persoonlijke favorietjes uit voortgekomen (Human Lanterns onder andere) maar Lion VS Lion hoort niet tot die categorie.

Nipte 3*

Cheh Chang flikt het hem weer

Daarstraks viel me op dat ik precies 2x dezelfde film had gekocht. De Shaw Brothers DVD heeft bij mij als titel Invincible Shaolin maar de alternatieve titel, North Shaolin Vs. South Shaolin, deed me een belletje rinkelen. Even opgezocht maar blijkbaar heb ik South Shaolin Vs. North Shaolin nog liggen in de Kung Fu Classics Collection. Een miniem verschil dus maar bon, ik had beide DVDs nu toch vast dus besloot ik maar om de Shaw Brothers film eens op te zetten.

Temeer omdat dit opnieuw een samenwerking tussen Cheh Chang en de acteurs uit Five Venoms. Dat was denk ik de eerste Shaw Brothers film die ik heb gezien, ondertussen alweer 6 jaar geleden, en ik heb er goede herinneringen aan over gehouden. Daar kwam dan nog eens bij dat ik Chang als regisseur erg hoog heb zitten (5x een score van 4* aan kunnen uitdelen op evenveel films) dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Jammer genoeg draait Invincible Shaolin uit op het minste dat ik van de regisseur heb gezien. Een mindere Chang is nog altijd wel een degelijke Chang maar waar de film de mist ingaat is bij de trainingen. Op zich niets mis mee want een training is vaak een belangrijk onderdeel in dit soort films maar er wordt hier echt wel veel te lang bij stil gestaan. Vooral het repetitieve begon me op den duur echt te irriteren. Na een tijd kreeg ik zelfs een degout van gebakken eieren en dat leek me nu niet echt de bedoeling te zijn. Jammer ook dat het finale gevecht dan ook nog eens onderbroken moet worden met flashbacks naar diezelfde trainingen waardoor je toch wat uit de flow geraakt.

Qua verhaal wel weer een degelijke wraakfilm. Misschien ietwat simpel want het plot is in welgeteld twee zinnen samen te vatten maar bon, het is toch weer dik anderhalf uur genieten. Het is voornamelijk ook de climax die hier erg geslaagd is. Komt waarschijnlijk wel doordat ik een sucker ben voor dit soort heroïsche John Woo taferelen. Lekker overdreven maar vind het ook wel een pluspunt dat niet alle good guys het overleven. Een leuk wederzien ook met de cast uit Five Venoms trouwens. Stuk voor stuk degelijke vechters (zeker in de climax waar de 3 van South het opnemen tegen de 3 van North) en dat is sowieso een meerwaarde voor dit soort films. Verwacht trouwens geen vervolg of iets dergelijks op Five Venoms want Invincible Shaolin staat perfect op zichzelf.

Ondertussen wel wat bekender geraakt in het genre dus eigenlijk zou ik de geziene films van Chang eens moeten herzien om er zeker van te zijn of hun score blijft staan maar Invincible Shaolin heeft toch wat schoonheidsfoutjes in vergelijking met de anderen. De gevechten zijn erg degelijk maar de vele trainingsscènes doen de film de nek om. Blijft wel een erg vermakelijke productiemaatschappij trouwens, die Shaw Brothers studio.

3.5*

I can make a hangman's knot

The Anniversary uit 1968 is één van mijn favoriete Bette Davis films. Al is het qua ouderdom wat een uitschieter doordat ik voornamelijk bekend ben met het jaren '30-'40 werk van La Davis. In die tijdsperiode heeft ze meestal wel een zeker bitch-gehalte, bij gebrek aan een beter woord, maar ze begon dat ook meer en meer uit te spelen naarmate ze ouder werd. Ik was dus ook wel benieuwd naar The Nanny, want alle elementen die The Anniversary geslaagd maakten waren hier op het eerste zicht ook aanwezig.

Ik blijf het wel vreemd vinden dat het latere werk van Bette Davis nagenoeg onbekend is, want met enkel zo'n 40 stemmen kun je moeilijk zeggen dat The Nanny een veel geziene film is. Het schrijnende is dan ook dat de film hier ook nog eens compleet mee ondergewaardeerd wordt. Even terzijde: de DVD is nochtans redelijk makkelijk te vinden in de Studio Classics collection. Zoals al een paar keer is aangehaald door andere mensen hier, is het het beste om aan de film te starten zonder enige voorkennis. Ik doe dat sowieso altijd, want ik heb er al eens een paar vervelende voorvallen mee gehad, maar The Nanny komt sowieso beter tot zijn recht wanneer de twijfel blijft bestaan wie nu eigenlijk de slechterik in het verhaal is. Geen idee hoe het gelijknamige boek van Evelyn Piper zich verhoudt ten opzichte van de film, maar Seth Holt levert hier een heerlijk stukje cinema af. De zwart-wit cinematografie is een goede keuze en zeker naar het einde toe weet Holt een aantal erg beklemmende scènes in beeld te brengen. Een stuk van dat beklemmend gevoel is vooral te wijten aan Davis, maar de manier waarop het doordraaien van Nanny wordt getoond is subliem. Het is dan ook zo ontzettend jammer dat er in de laatste twee minuten toch nog een knieval gedaan moet worden om de film met een goed gevoel te laten eindigen. Ben ik eerlijk gezegd ook niet gewend van Hammer en voor mijn part had de film gerust mogen eindigen voor de scène tussen Virgie en Joey in het ziekenhuis.

Ik ben al vaak lovend geweest over La Davis (vaak niet meer dan terecht) en ook hier weet ze ontzettend goed te scoren. Vreemd eigenlijk dat mijn eerste kennismakingen nogal stroef waren, want ze begint zich toch echt wel te profileren als één van mijn favoriete actrices. De manier waarop ze de lieflijke Nanny, waar toch wel een zekere dreiging van uitgaat, op het beeld tovert is fantastisch. Al moet ik zeggen dat ik ook erg gecharmeerd ben door de jonge William Dix. Dit was zijn debuut en om de één of andere reden heeft hij verder nooit een acteercarrière nagejaagd. Een rol in Dr. Dolittle die twee jaar na deze uitkwam, een minieme bijrol in een film uit 2001 en c'est tout. Ik vind het jammer, want hij laat hier zien dat hij wel degelijk veel in zijn mars had. Sowieso eigenlijk doorheen heel de film nergens een mindere acteur/actrice te bekennen. De moeder en tante zijn misschien op het randje, maar het hysterische paste wel bij hun personages.

Ik verwachtte veel en ik word op mijn wenken bedient. The Nanny is een heerlijke Hammer thriller die van de eerste tot de laatste moment boeit. Het bewijs dat films bijna een halve eeuw later nog altijd tijdloos kunnen zijn. Misschien wel één van Davis beste rollen, maar ook regisseur Seth Holt overtreft zich.

4*

Wederom een fijne Bud Spencer en Terrence Hill film

Ik maakte voor het eerst kennis met Hill en Spencer via een goedkope DVD waarop Altrimenti ci Arrabbiamo (1974) stond. Die film viel me eigenlijk vrij goed mee en in de Kringloopwinkel kon ik mijn handen leggen op een vijftal andere films van het duo waaronder deze Go for It. Jammer genoeg gaat het wel om een soms slechte gedubte versie maar dat kan de pret niet deren.

Go for It is een leuke persiflage op de James Bond reeks maar wel één die niet altijd even mooi uit de verf komt. Een aantal scènes zijn leuk gevonden en de film kent een vlot tempo maar naar het einde toe verliest de film zich toch wel in de poging om het genre te parodiëren. Zo is heel het idee van een WC in een café dat stiekem een lift is naar een boot (die aan het varen is!) er een serieus tikkeltje over. Gelukkig is er nog altijd de aanstekelijkheid van Spencer & Hill en zijn de vele knokpartijen weer uitermate vermakelijk. Deze keer moet je helemaal niet lang wachten op knokpartijen, iets wat me wat tegenviel in Miami Supercops, maar is het al vanaf de eerste 10 minuten prijs. En wat een geweldige gevechten blijven het ook. Spencer die met zijn platte hand slaagt, Hill die hier weer de vlotte boy uithangt, ... Heerlijk tijdsvermaak dat blijkbaar toch nog altijd de tand des tijds heeft weten te doorstaan. Ik heb vroeger nooit iets van Bud Spencer & Terrence Hill gezien maar ze weten me nu wel ontzettend te vermaken. De gevechten blijven natuurlijk soms nogal fake maar kennen een hoog campy gehalte dat ik wel kan waarderen.

Bud Spencer blijft toch geweldig als de eeuwige brombeer. Een boom van een vent maar gewoon een ontzettend leuke acteur die geknipt is voor dit soort films. De scène waar hij geïntroduceerd wordt is dan ook goud waard. Je ziet alleen maar een enorme rug die een hele hoop hamburgers in aan het binnenstouwen en dan de reactie wanneer Hill zijn rolschaats naar hem duwt. Geweldige rol ook van Hill, ze vullen elkander echt perfect aan. Bij de gevechten zijn ze perfect op elkaar ingespeeld maar het is ook fantastisch hoe Hill altijd op de zenuwen werkt van Spencer. De films die ik nu al heb gezien met hen in de hoofdrol zijn voorbeelden van buddy cops maar het zijn wel stuk voor stuk perfecte voorbeelden hoe zo'n film in elkaar moet zitten. Toch in ieder geval op het gebied van de personages want qua verhaal is er jammer genoeg wel wat aan te merken. De rest van de cast is zeker niet van een hoog niveau maar dat hoeft ook niet in dit soort films. De muziek viel me deze keer trouwens positief op. In de eerste film die ik van hun zag was het ronduit irritant en ook Miami Supercops kende een aantal vervelende deuntjes maar ik vond de sfeer van de muziek hier eigenlijk goed passen bij het beeld van Miami.

Geen geniale parodie, verre van, maar gewoon een degelijke film van Spencer en Hill. Zij redden alweer heel de film door hun interactie, de coole gevechten en het mindere verhaal nemen we er maar voor lief bij.

3.5*

Let him go first, he's chasing me

Normaal gezien was het het plan om elke week een Abbott & Costello film te zien en dat plan ging ook goed tot het vakantie werd. Veel te veel andere bezigheden + het goede weer zorgden ervoor dat de films van mijn favoriete duo uit de filmgeschiedenis altijd werden uitgesteld. Gisteren dan toch maar eens werk van gemaakt om deze The Naughty Nineties te zien.

Ergens zit ik met een dubbel gevoel over deze 15e film van Abbott & Costello. Op zich is hij weer hilarisch maar langs de andere kant komt het allemaal nogal bekend voor. Neem nu een scène als de Who's on first, What's on second and I don't know is on third sketch. Eén van de meest hilarische ideeën die het duo ooit heeft gehad maar we hebben het al wel eens eerder gezien. In de allereerste film, One Night in the Tropics, kwam het al voor, hetzij in een iets minder uitgebreide versie maar toch. Hetzelfde geldt voor de scène waar Costello zijn glas met vergif continu omwisselt met Farrow. Een geweldige scène waar Costello helemaal los komt maar ook iets dat in een andere film voorkomt, hetzij weer in een ander jasje. Maar technisch gezien is het bij vele sketches niet de eerste keer dat het duo ze voorbrengt want ze hadden al een serieuze radioreputatie waar ze dit soort humor al brachten. Dat neemt niet weg dat heel The Naughty Nineties een herhaling is van ouder werk. Er zitten nog gelukkig vrij veel nieuwere ideeën in waaronder Monty Pythons bekende kokosnoot scène om een paard na te doen! Het blijft toch erg dat de Pythons alle credits hiervoor krijgen terwijl het iets is wat al veel eerder is gedaan en ja, ik ben zelf ook een Python fan dus ik schrijf dit niet speciaal om hun af te kraken maar eerder om Abbott & Costello te eren.

Qua plot voelt dit wat raar aan. Ik kon niet goed plaatsen in welke tijd de film zich nu eigenlijk afspeelde. Je hebt de showboat en af en toe een saloon (wat volgens mij toch op het Wilde Westen duid) maar de Who's on first sketch gaat natuurlijk over een baseball ploeg en die hadden ze volgens mij niet in die tijdsperiode. Nu zie ik hier eigenlijk op MovieMeter dat het zich afspeelt in 1890. Soit, eigenlijk doet dit er niet toe want het verhaal zelf loopt lekker vlot. Het is allemaal redelijk standaard, de Abbott & Costello films steken nu niet met kop en schouders boven uit betreffende originaliteit in een verhaallijn, maar daarom niet minder vermakelijk. Wat ook opvalt is dat deze film vrij weinig muzikale intermezzo's bevat ten opzichte van de andere films (met uitzondering van Who's Done It, waar gewoonweg niet wordt gezongen). The Naughty Nineties is een perfecte tussenmaat eigenlijk want af en toe een nummer stoort me niet maar het moet ook geen overkill worden.

Abbott & Costello zijn weer lekker op dreef in hun 15e film. Geen idee waarom maar ik kan er uren naar zien. De timing tussen beide is werkelijk fenomenaal (de Who's on first sketch is hier het beste bewijs voor) maar ze brengen elkander echt naar een hoger niveau. Knap dat je na 15 films samen in 5 jaar elkaar nog niet beu bent geraakt en dat je er nog altijd in slaagt om het publiek te vermaken. De 3 slechteriken in de vorm van Alan Curtis, Rita Johnson en Joe Sawyer zijn een leuke toevoeging aan de cast. Het is volgens mij ook de eerste keer dat Abbott & Costello het tegen een trio moet opnemen. Om dit te compenseren heeft Yarbrough nog 2 good guys geintroduceerd maar dat werkt maar voor de helft. Lois Collier is uitstekend als de mooi Miss Caroline Jackson maar het is vooral Henry Travers die niet echt in de film lijkt te passen als Colliers vader. Ik kan er niet echt mijn vinger op leggen maar hij was toch wel het minste van de cast.

Jammer genoeg is dit Yarbroughs laatste Abbott & Costello film van het trio dat hij heeft geregisseerd maar misschien is dat maar goed ook want dit was toch een tikkeltje minder dan In Society en Here Come the Co-Eds. De sketches blijven goed maar iets teveel herhaling en te weinig nieuwe. Maar ergens is het normaal natuurlijk dat er na 15 films wel eens een mindere tussen zit.

3.5*

Living proof that every family tree must have its sap

Het is weer zover, ik heb weer examens. Een periode in het jaar dat een aantal keer voorkomt en waar ik weinig tijd lijk te hebben om enige vorm van ontspanning te hebben. Gelukkig bieden de avonden de oplossing want er is geen betere vorm van ontspanning dan 's avonds een filmpje op te zetten. Het probleem is dat ik nooit iets te lang wil zien en toen viel mijn oog op de Buster Keaton box die ik ooit eens heb gekocht. Twee films had ik al gezien dus er blijven er zo'n acht over geloof ik. Gisteren maar begonnen met deze The Navigator.

Het is vreemd, ik ben nooit een fan van silent films geweest maar Keaton's slapstick kan ik altijd wel waarderen, een stuk meer dan die enorm overgewaardeerde Charlie Chaplin maar dat terzijde. Ik had tot nu toe nog maar twee Keaton films gezien uit zijn silent periode (Steamboat Bill Jr en Go West) en een weetal talkies maar The Navigator mag zich met gemak in de top 3 nestelen naast de twee andere silents. Hetgeen Keaton hier doet is dan op zich ook niet zoveel anders dan hetgeen hij in die andere films doet maar het heeft zijn effect nog altijd niet verloren. De film komt wat traag op gang maar eens de film vertrokken is wanneer de twee op de boot terecht komen, wordt het pas echt leuk. De ene na de andere slapstick scène wordt op je afgevuurd en de film verveelt nergens. Even lijkt Keaton in herhaling te vallen maar dat wordt handig opgelost door het schip te laten crashen bij een eiland vol kannibalen. Dit geeft op zijn beurt weer genoeg stof voor het laatste restje van de film waarmee je met een dikke glimlach kunt afsluiten. Het einde is wel enigszins abrupt maar dat is maar een kleine smet op een voor de rest uitstekende film.

Keaton is echt een held, zoveel is duidelijk. Ik weet nog toen ik voor het eerst kennis maakte met Keaton dat ik er niet zo enorm veel aan vond. Dat was echter met een talkie (The Villain Still Pursued Her als ik me niet vergis) en die kun je nu blijkbaar eenmaal niet vergelijken met hetgeen hij daarvoor had gedaan. Het was dan ook met Steamboat Bill Jr dat mijn ogen opengingen en dat ik zag hoe geniaal hij in feite was. In The Navigator is hij dan ook van datzelfde niveau en levert hij weer een aantal geweldige scènes. Vooral de climax onder water spreekt tot de verbeelding, ongelooflijk dat dit alweer meer als 80 jaar geleden is. Keaton was zijn ver vooruit en het is dan ook jammer dat zijn films vandaag de dag maar een erg klein publiek weten te bereiken. De film concentreert zich vooral op maar twee mensen: Keaton en Kathryn McGuire. Dit is altijd een gewaagde zet want als één van de twee niet goed overkomt, heb je kans dat heel de film slecht is. Met Keaton zat het dus al goed maar ook McGuire mag er zeker en vast wezen. Het samenspel wanneer ze nog niet van elkaar weten dat ze op de boot zitten is fenomenaal en de twee zijn dan ook erg sterk op elkaar ingespeeld.

Meer als 80 jaar oud maar de film voelt helemaal niet oubollig aan. De korte speelduur vliegt enorm snel voorbij en Keaton blijft een genot om naar te kijken. Hoeveel keer hij hier op zijn smoel gaat, geweldig! McGuire is een goede toevoeging aan het spel van de Great Stone Face. Vanavond maar eens aan Sherlock Jr opzetten, schijnt ook erg goed te zijn maar The Navigator mag er zeker vast ook zijn.

4*

In plain English, it walked here

Soms vraag ik me af wat ik mezelf aandoe, maar eigenlijk zie ik dit soort monsternonsens nog wel graag. De films uit de jaren '50 en '60 werden geteisterd door talloze wezens (soms buitenaards en soms ook niet) en Roger Corman was voor een groot deel verantwoordelijk voor die films. Het verbaasde me dan ook dat ik er eindelijk eens eentje tegenkwam waar hij niet op de een of andere manier bij betrokken was maar kijk: ook voor The Navy vs. the Night Monsters was hij producent, hetzij dan wel uncredited. Met Mamie Van Doren werd er dan ook een vrij bekend gezicht aan de cast toegevoegd.

En dat was dan ook meteen een grote inbreng van Corman, want Van Doren was contractueel verplicht om nog een film te maken en dat werd dus deze. Ze vond het zelf één van haar mindere rollen en was algemeen gezien ook niet zo te spreken over de volledige film. Achteraf gezien blijkt het vooral een erg chaotische bedoening te zijn geweest. Er waren flink wat strubbelingen tussen producer Jack Broder en regisseur Michael A. Hoey omdat Broder zich naar het schijnt veel te veel zou moeien. Die problemen liepen zo uit de hand dat Broder regisseur Arthur C. Pierce inschakelde om scènes te schieten die Hoey weigerde om te filmen. Ook de cast stond halverwege de opnames op het punt om collectief hun ontslag te geven en toch.. Ik heb echt al wel slechtere films in dit genre gezien. Het plot rammelt weliswaar langs alle kanten en is an sich ook gewoon erg stompzinnig (het idee van een geheimzinnige vondst in Antarctica is nog wel tof gevonden, weliswaar gedateerd, maar de slechte wezens zijn niets minder dan wandelende bomen..) maar het kijkt allemaal nog wel erg vlotjes weg.

De bekendste naam is ongetwijfeld Mamie Van Doren en die was dan eigenlijk ook vooral bekend om haar looks en niet om haar fenomenale acteerprestaties. Dat is hier niet anders en Van Doren oogt hier ook niet echt op haar plaats als verpleegster Nora. Ze moet in een driehoeksverhouding terecht komen met Anthony Eisley (Charlie Brown) en Edward Faulkner (Bob Spaulding) maar lijkt eigenlijk vooral aan beide heren een hekel te hebben. Het mag wel gezegd worden dat Van Doren de beste actrice in het geheel is. Eisley en Faulkner doen aan een stevig potje overacting en de rest van de cast is weinig memorabel. Bij dit soort films mag je je altijd verlekkeren aan een fenomenale poster die kwalitatief 100x beter is dan wat je uiteindelijk in de film krijgt te zien. Ook op dat gebied is The Navy vs. the Night Monsters geen uitzondering, want de wezens die je te zien krijgt lijken in de verste verte niet op de wezens op de poster.

Het was trouwens ook producer Broder die het een goed idee vond om de film van naam te wijzigen naar The Navy vs. the Night Monsters. Oorspronkelijk ging de film de naam van het boek meekrijgen (Night Crawlers) maar Broder koos voor een andere, en veel slechtere als je het mij vraagt, titel. Ach, ik klink negatief maar op zich is dit nog wel een vermakelijke wegkijker. Het is in ieder geval heel wat beter dan mijn vorige Mamie Van Doren film: Voyage to the Planet of Prehistoric Women.

2.5*

Eerste kennismaking met the Asylum

Ik was de productiemaatschappij al vaker tegen gekomen hier op MovieMeter maar de films kregen nooit echt een hoge waardering waardoor ik nooit de gok waagde om er eens een mee te pakken. Gelukkig bestaat er nog altijd zoiets als een broer die het nooit kan laten om dit soort films mee te pakken waardoor ik gisteravond mijn Asylumdoop kreeg. Niet echt een idee wat ik moest verwachten maar ach, hoe slecht kan een film met Nazi zombies zijn?

Je zou denken dat hier nu een zin komt dat het waaruit blijkt dat dit ontiegelijk slecht is maar Nazis at the Center of the Earth heeft zijn charmes. Ik had het vermoeden dat dit de mockbuster van Iron Sky ging zijn (al dacht ik dat Asylum voor de meer dure producties ging à la The Hobbit, Oblivion, ...) maar ik had totaal geen idee waar de film eigenlijk juist over ging, al krijg je wel een vermoeden wanneer je de titel hoort. Ik had echter zelfs in mijn wildste dromen de incarnatie van Hitler als robot niet kunnen bedenken. En daar zit dan ook de kracht van deze film want het is zo vreselijk over the top dat het gewoon leuk wordt. Nazi's die onsterfelijk blijken te zijn omdat ze gebruik maken van huidtransplantaties, het terugbrengen van Hitler aan de hand van stamcellen en daar dan meteen maar een robot van te maken met wapens waar menig Transformer jaloers op zou zijn, ... Dit valt dan ook langs geen kanten serieus te nemen (die openingsscène alleen al waar Mengele zonder zelfs te kijken menig soldaat neerknalt!) en het is het beste om dit gewoon over je heen te laten komen. Heerlijk fout maar wel vermakelijk over de gehele lijn.

Nu mag je dit soort films niet afrekenen op de cast maar ik hoop dat de andere films van de productiemaatschappij toch wel iet of wat betere acteurs bevatten. Even kreeg ik de indruk dat de film ging uitdraaien op een goedkope porno wanneer Paige aan Mark vertelt dat ze het koud heeft in het begin van de film maar tot mijn spijt/vreugde gebeurt dat niet. Tijdens het kijken wel een wel een flashback gekregen naar de serie Shasta McNasty waar Jake Busey, zoon van Gary Busey, een hoofdrol in had. Qua acteren is hij er overduidelijk niet op vooruit gegaan in die dikke 10 jaar en die lelijke mesches in zijn haar heeft hij ook nog altijd. Qua CGI overduidelijk niet geslaagd en bij vlagen zelfs erg lelijk maar bon, dat was wel ergens te verwachten maar toch is het zonde. Pluspuntje trouwens dat iedereen zijn originele taal spreekt. Als zelfs een productie als deze het aankan om de Duitsers effectief Duits te laten spreken, dan vraag ik me af waarom dat niet het geval was bij onder andere Valkyrie met Tom Cruise.

Als doop kan dit in ieder geval wel tellen. Nazis at the Center of the Earth maakt zijn titel ruimschoots waard en het uitgangspunt blijft erg leuk. De uitwerking met Hitler is de kers op de taart maar toch zijn er hier een aantal scherpe kantjes die er af hadden gemogen zoals de lelijke CGI. Ik heb me in ieder geval wel geamuseerd.

3*

Franco's mannenverslindster

Ergens op het einde van vorig jaar had ik een 2-DVD set gevonden (onder de titel 'Best of Horror') met daarin twee films van Franco. Ik was al langer van plan om eens iets van de Spanjaard te zien dus dit was een mooie gelegenheid om daar eens mee te beginnen. De eerste film, A Virgin Among the Living Dead, was boven wonder vrij vermakelijk en ik verwachtte ongeveer hetzelfde niveau van deze Succubus.

De films liggen qua jaar van uitkomen vrij dicht bij elkaar (deze is 5 jaar ouder), maar het verschil in kwaliteit is enorm. Succubus is een film waarin Franco probeert om zo intellectueel mogelijk uit de hoek te komen. De dialogen bestaan voornamelijk uit een soort van psychologische test waar een vrouw het eerste moet zeggen wat in haar gedachten opkomt wanneer ze geconfronteerd wordt met de namen van bekende schrijvers, cineasten, ... Het is vreselijk saai en zelfs met een speelduur van nog geen 80 minuten, werd er gisteren nog regelmatig op de klok gekeken. De dialogen vormen echter niet de essentie van de film. De Spaanse regisseur zijn paradepaardje hier is het in beeld brengen van een surrealistische droomwereld. Hoewel dat best wel interessant kan zijn, zit je hier soms gewoon ettelijke minuten naar een aquarium te kijken. Dit wordt daarnaast gecombineerd met erotische (althans, dat was toch de bedoeling veronderstel ik) elementen, maar het werkt allemaal voor geen meter.

Op gebied van horror is dit ook werkelijk lachwekkend. Dat Jean Rollin zich regelmatig liet verleiden tot het filmen van soft-porno, dat wist ik al, maar Franco gaat blijkbaar gewoon in eenzelfde lijn verder. De 'ster' van Succubus, Janine Reynaud, moet dan ook niet veel meer doen dan haar kleren uitdoen en wat wulps rondlopen. Ik vraag me af of Franco haar dit had vertelt toen hij haar oppikte in een kleine bistro ergens in Italië.. Reynaud is op zich nog redelijk memorabel, vooral omdat ik het eigenlijk een erg lelijke vrouw vond, maar de rest van de cast is compleet inwisselbaar. Hier en daar laat Franco nog wel eens interessants zien, de scène met de paspoppen vond ik vrij geslaagd, maar over het algemeen is dit één van de slechtste films die ik tot nu toe heb gezien.

Dat Franco niet echt een goede naam heeft, dat was me al eerder ter ore gekomen, maar ik had niet verwacht dat dit zo slecht ging zijn. Zeker omdat die andere Franco echt nog wel vrij degelijk was. Het erotisch gedeelte is mislukt, het plot is nagenoeg onbestaande en de surrealistische sfeer die hier door een aantal mensen wordt geroemd ontbreekt compleet.

0.5*

He frees hostages for a living. Now he's taking hostages to survive

Normaal gezien kijk ik bijna nooit films rechtstreeks op TV. Ik irriteer me mateloos aan de reclame die om het halfuur er tussen worden gesmeten. Gisteren toch nog maar eens een poging gedaan en alhoewel de reclame nog altijd zwaar kut was bleek The Negotiator echt een goede film te zijn.

Het corruptieverhaaltje is er wel één van 13 in een dozijn maar wordt gelukkig wel interessant uitgewerkt door deze keer is onderhandelaar tegen onderhandelaar uit te zien en daar zit meteen een groot pluspunt van de film. Het blijft boeiend en alhoewel je het einde waar Frost de bad-guy blijkt te zijn wel wat ziet aankomen verveelt de film nergens. Het is alleen spijtig van hier en daar een ongeloofwaardige scène. Bijvoorbeeld wanneer Danny voor de kapotte raam staat en dat er een aantal lasers op hem gericht zijn maar dat hij toch maar blijft roepen zonder neergeschoten te worden gaat er wel wat over. Andere stukken worden dan wel weer mooi uitgewerkt, vooral de relatie tussen Danny en de andere agenten.

Samuel L. Jackson laat hier wederom zien waarom hij een klasse acteur is. Hij slaagt er in om Danny op een zeer menselijke manier neer te zetten. Spacey was ook wel dik in orde, had ik eigenlijk net verwacht omdat ik hem alleen maar goed vond in The Usual Suspects en American Beauty. Ook de bijrollen waren goed gevuld en vaak ook nog vrij humoristisch. Stephen Lee als Farley (Just don't be saying no no more mother fucker!) was geweldig maar de beste was wel Paul Giamatti als Rudy. Visueel is The Negotiator niet echt speciaal. Veel actie en drukke momenten maar niets verbluffend. De effecten op zich waren wel goed.

Sterke thriller die het vooral heeft van zijn acteerprestaties. Het verhaal bevat een aantal plottwists maar voor de echt geoefende kijker zal dit allemaal redelijk voorspelbaar zijn.

kleine 4*

Onvoorstelbaar dat Neighbors ondertussen al meer dan 100 jaar oud is, onvoorstelbaar dat we dit anno 2021 nog altijd kunnen kijken en vooral onvoorstelbaar wat Buster Keaton hier allemaal uit zijn mouw schudt. Neighbors zou je een hedendaagse Romeo & Juliette kunnen noemen met de ontluikende liefde tussen twee jonge mensen en het probleem dat de respectievelijke ouders het niet altijd even goed met elkaar kunnen vinden maar Keaton doet er echter volledig zijn ding mee. Dat betekent de nodige dosis stuntwerk en of het nu in samenwerking is met The Flying Escalantes (de scène met de steiger is geniaal in al zijn eenvoud) of puur op zijn eentje.. Het zijn dit soort shorts waarin hij zich diep in mijn filmliefhebbershart nestelt. Joe Roberts is altijd een leuk klankbord en let vooral ook nog op Joe Keaton (vader van) als de vader van.. Buster.

4*

You think the "tity" is silent?

Het begint ondertussen een traditie te worden om in het weekend van mijn verjaardag ergens goed te gaan eten, een filmpje mee te pikken in de cinema en daarna nog wat uitgaan. We kiezen meestal voor geen hersenbrekende films (vorige edities was onder andere Transformers) en deze keer was er twijfel tussen de nieuwe Independence Day en deze Neighbors 2. Uiteindelijk voor de laatste gekozen omdat Independence Day 2 toch net iets te serieus leek te zijn. Bovendien was het bij iedereen al erg lang geleden dat we de eerste nog hadden gezien.

Langs de andere kant was er niemand die de eerste Neighbors had gezien, al hadden we het vermoeden dat dat hier net iets minder belangrijk ging zijn. Naar het schijnt best wel wat herhaling van jokes maar dat is dus compleet langs ons heen gegaan. Vond het op zich in ieder geval wel weer een amusante film. Een typische Seth Rogen film die wel eens regelmatig hit or miss durft te gaan (zo'n openingsscène waar Kelly overgeeft op zijn gezicht tijdens de sex of de scène waar hun vriendin op het punt staat te bevallen en je al een voet + been te zien krijgt) is van de tweede categorie maar gelukkig staan er nog genoeg jokes van de eerste categorie tegenover. Wel een beetje teleurgesteld in de politieke correctheid van Rogen. De vrouwelijke studentenclub is precies rechtstreeks uit een brochure voor een universiteit gehaald. Daar heb je ook altijd alle rassen en gewichten in één vriendengroep. Verder bewandelt de film natuurlijk een ietwat platgetreden pad maar het vermaakt en dat is het belangrijkste.

Seth Rogen als acteur, ik weet het toch nog altijd goed. De ene moment kan hij mij echt irriteren, de andere moment lig ik een deuk. Er is ook gewoon iets bijzonder vreemds met zijn stem (+ lach) dat me niet altijd even goed kan bekoren. Dan is Zac Efron wel een goede tegenhanger voor hem. Zo'n acteur die ik eigenlijk amper in iets heb gezien (bijrolletje in Firefly en het degelijke Me and Orson Welles) maar die als komisch figuur best nog wel overtuigt. Aangenaam verrast ook door Chloë Grace Moretz. Een actrice die me langzaamaan toch meer en meer begint te bekoren. Verder weinig interessante bijrollen. Heel die fraternity is inwisselbaar en eigenlijk enkel Rose Byrne heeft als Kelly nog wel wat vermakelijke scènes met Rogen.

Dit is volgens mij zo'n typische film die leuker wordt wanneer je hem met een aantal kameraden ziet, dat werkt toch nog altijd net iets aanstekelijker. Ben in ieder geval wel benieuwd geraakt naar het origineel maar ik ga daar even mee wachten om die te zien, lijkt me niet het beste om deze vlak achter elkaar te zien.

3.5*

Italian is the New Black

Vandaag de dag maakt de Netflix reeks Orange is the New Black nogal veel furore. De reeks speelt zich af in een vrouwengevangenis, maar het is een subgenre dat al wel eens eerder bewandeld was. Vaak in wat meer erotisch getinte films zoals The Big Bird Cage maar blijkbaar gebruikten de Italianen ook al het onderwerp ergens eind jaren '50. Regisseur van dienst is Renato Castellani die meteen op twee Italiaanse iconen kon rekenen en zodoende werd Nella Città l'Inferno geboren.

En het is een mooi kind, om maar in die analogie te blijven. Castellani, die verder blijkbaar onbekend en onbemind is op MovieMeter, levert een mooie film af. Hij doet het op een eenvoudige en realistische manier zonder te moeten teruggrijpen op kunstgrepen zoals een overduidelijke slechterik (een sadistische cipier of een dictator als baas) of de nodige bendevorming. Meer zelfs, hij laat de vrouwen in hun waardigheid en brengt in een bijna-documentaire stijl het verloop van hun dagen. Je zou denken dat dit op den duur begint te vervelen, de film speelt zich praktisch de gehele tijd op dezelfde locatie af, en toch.. Je wordt op den duur een onderdeel van de samenleving die elkander 'koosnaampjes' geven (een nogal corpulente gevangene wordt Moby Dick genoemd) en leeft mee met de hoofdpersonages. Castellani beseft gelukkig wel dat hij dit niet zomaar kan laten voortkabbelen en begint subtiel de verhoudingen van de personages om te gooien. Mooiste moment bevindt zich aan het einde waar Egle het compleet verliest wanneer ze een onherkenbare Lina terug ontmoet in de gevangenis.

Anna Magnani, zonder twijfel één van de indrukwekkendste actrices uit de hele filmbusiness. Onvoorstelbaar hoe die me elke keer weet te hypnotiseren. De rol van Egle is een kolfje naar haar hand en Magnani overtuigt over de gehele lijn. Ze krijgt Giulietta Masina als tegenspeelster en ook die overtuigt zonder al te veel moeite. Kon zweren dat ik ze al eens eerder in iets had gezien maar dat zal dan enkel in docu's over Fellini zijn geweest. In ieder geval hoog tijd om Giulietta degli Spiriti eens in de DVD speler te gooien. Soit, de film steunt vooral op Magnani en Masina maar er is eigenlijk op niemand iets aan te merken.

Toch erg fijn dat NRC dit indertijd heeft uitgebracht, dat zouden er meer moeten doen. Een film die vandaag de dag nog enige bekendheid geniet vanwege de aanwezigheid van Anna Magnani en Giuletta Masina en daar ben ik blij om want anders had dit wel eens niet meer op DVD uitgebracht geweest.

4*

You could write a very binding contract with this

Een tijdje geleden had ik al eens de onofficiële Casino Royale gezien (die met David Niven, niet de Climax episode uit 1954) en dat was me eigenlijk nog wel goed bevallen. Een aantal grote namen die er aan meegewerkt hadden en de film was bij vlagen een erg vermakelijke parodie op het genre. Vanaf dan me voorgenomen om ook eens werk te maken van Never Say Never Again, nog zo'n onofficieel vehikel in de saga van werelds bekendste spion. Het was de grote terugkeer van Sean Connery als 007 en hopelijk een film die zich kan meten met het beste uit zijn oeuvre.

Viel me dat even tegen! Nu is Thunderball (die ook op hetzelfde verhaal is gebaseerd als deze Never Say Never Again) sowieso niet één van mijn favoriete Bond films, maar zelfs die was nog heel wat beter dan dit. Wat volgt is een vreselijk lang uitgesponnen plot rond de diefstal van twee kernkoppen (het hielp ook niet dat de film volgens mijn hoes zo'n anderhalf uur duurt terwijl hij in realiteit afklokt op bijna twee uur en een half..) en is het vooral een film geworden die als een flauw afkooksel van de bekende saga aanvoelt. Toch is niet alles slecht zo zit er halverwege een heerlijk computerspelletje tussen Bond en Largo en bevat de film de nodige zelfspot. Wel jammer trouwens dat Blofeld zo onderbelicht is doorheen heel de film. Nu is het een personage dat sowieso niet altijd even goed tot zijn recht komt (For Your Eyes Only...) maar het blijft toch een iconisch figuur in de reeks en daar had naar mijn gevoel meer mee gedaan kunnen worden.

Wel een goede invulling trouwens door Max von Sydow. Jammer dat hij nooit in één van de officiële films heeft meegespeeld, had nog wel interessant kunnen zijn. Verder is Never Say Never Again vooral interessant vanwege de rol van Sean Connery. Hij keerde terug als 007 zo'n 12 jaar nadat hij zijn pistool aan de haak had gehangen en hoewel hij misschien hier en daar net iets te oud oogt, blijft hij wel zijn charme behouden. Hij speelt de rol ook met de nodige knipoogjes en dat is altijd wel fijn. Verder nog kleine bijrolletjes van Kim Basinger en Rowan Atkinson waarbij vooral die laatste werkelijk verschrikkelijk is. Ook fijn om Valerie Leon (sinds Blood from the Mummy's Tomb een zwak voor gekregen) nog in een miniem bijrolletje te zien als de dame in de Bahamas die Bond uit het water vist.

Veruit één van de zwakste, misschien zelfs wel de zwakste tout court, Bond films uit de volledige reeks. Een aantal leuke ideeën weliswaar (een ouder geworden Bond die faalt voor een trainingsoefening) maar de uitwerking is drie keer niets. Duurt bovendien veel te lang en met uitzondering van Connery stelt de cast niet veel voor.

1.5*

This isn't an ordinary crime like burglary or a holdup

Ik dacht dat ik ondertussen al wel alles van die Hammer boxset had gezien die ik een tijd geleden had aangeschaft, maar blijkbaar is er een schijfje aan mijn aandacht ontsnapt. Schandalig, want daar staat dus wel één van de meest indrukwekkende Hammer films op die ik tot nu toe heb gezien. Net zoals de andere films in de boxset is het een atypische film van het productiehuis - al heb ik, afgaande op de poster, wel een typisch Hammer gevoel bij These Are the Damned - maar wel eentje die over de gehele lijn indruk maakt.

Het verhaal is nochtans zo eenvoudig als wat: twee meisjes komen in contact met een pedofiel en de ouders van één van de twee meisjes zetten alles op alles om de rechtvaardigheid te laten zegevieren. Dat loopt echter niet van een leien dakje aangezien de pedofiel in kwestie (hoewel je als kijker het ook enkel maar moet doen met wat Jean verteld, dat zal denk ik wel net iets meer dan een stijlkeuze zijn vermoed ik. Gewoon het feit dat er in 1960 een film over dit thema wordt gemaakt is al vooruitstrevend, laat staan dat het - op verbeeldende wijze natuurlijk - in beeld gebracht wordt) de pater familias is van de familie die overal wel iets in de pap te brokken heeft. Door zijn korte speelduur blijft Never Take Candy from a Stranger heerlijk compact en komt de spanning ook het beste tot zijn recht. Dat de rechtszaak zo snel afgelopen was vond ik in eerste instantie jammer, ik heb nu eenmaal graag wel zo'n rechtbankdrama, maar wat er dan volgt.. De scène waar old man Olderberry opeens op de weg staat deed mijn bloed al stollen maar wanneer hij merkt dat het bootje nog met een touw vasthangt en hij het langzamerhand naar zich toe trekt..

Pfoeh, het perfecte schoolvoorbeeld dat goede cinema tijdloos is. Het einde is misschien wat net iets teveel met de vinger wijzend aangezien Jean het wel overleefd en Lucille (wiens ouders niet wilden meewerken) niet maar het had misschien inderdaad net iets te zwartgallig geweest. Wat een glansrol ook van Felix Aylmer als de oude Olderberry. Ik denk dat hij in heel de film geen woord zegt maar zijn uitstraling doet gewoon al de rest. Ook Janina Faye doet het uitstekend als de kleine Jean maar de grote kracht van de film is misschien nog wel dat hier niemand echt bekend in meedoet. Hammer staat gekend om een vaste schare aan acteurs te gebruiken maar kan me niet herinneren dat ik iemand al eens eerder in een film ben tegengekomen. Dat geeft nog net dat beetje extra authenticiteit aan de performances. Visueel ook wel geslaagd trouwens. Een mooie zwartwit fotografie en een aantal erg toffe sequenties zoals die achtervolging door het bos.

Regisseur Cyril Frankel lijkt voor de rest geen veelfilmer te zijn geweest en bovendien eentje wiens oeuvre vandaag de dag nagenoeg niet te vinden is. Ik heb goede hoop op het vinden van The Witches uit 1966 aangezien die nog meer stemmen heeft dan deze Never Take Candy from a Stranger maar de rest van zijn oeuvre.. Dat lijkt me al een stuk moeilijker te zijn. Hopelijk vind ik er nog wel wat van, want afgaande op deze film kan het wel eens een erg interessante regisseur zijn.

4.5*

Junior, when are you ever going to learn the difference between a rock and a nose?

Waar de eerste The NeverEnding Story nog op een fikse portie jeugdnostalgie kon rekenen, was dat bij de sequel niet het geval. Ik wist zelfs niet dat er überhaupt een sequel (meervoud eigenlijk aangezien er nog een derde deel is verschenen en zelfs een televisieserie) bestond totdat ik opeens de DVD in mijn handen had. Een tijdje geleden het eerste deel nog eens herkeken en niet lang erna aan de The Next Chapter begonnen. Aangezien de eerste film maar de helft van het oorspronkelijke boek vertelde, ging ik ervan uit dat een film met subtitel "The Next Chapter" de overige hoofdstukken ging brengen.

Blijkbaar is het antwoord daarop niet zo eenvoudig en krijg je een soort van mengelmoes van aanpassingen (zo zou Bastian's vader in het boek nooit het boek in handen krijgen) omdat er in het eerste deel wel wat aangepast is. Schrijver Michael Ende was dan ook absoluut niet tevreden met het eindresultaat van de eerste film en ik vermoed dat hij van dit deel ook niet zo'n fan was. Er zijn dan ook wel wat een aantal zaken die mislopen maar eerlijk gezegd? Ik vind het allemaal zo slecht nog niet. De algemene tendens lijkt te zijn dat dit een aanfluiting is ten opzichte van het origineel (een fenomeen dat wel eens vaker voorkomt bij dit soort sequels) maar regisseur George Miller weet die sfeer van weleer nog wel vrij goed te benaderen. Het grootste probleem dat hij heeft is dat er simpelweg teveel tijd tussen beide delen zit en dat met uitzondering van Koreander (de eigenaar van de boekenwinkel) niemand van de originele cast terugkeert. Het helpt dan ook niet dat er gekozen wordt om qua stijl en looks niet in de buurt te blijven van de oorspronkelijke personages (wat is er in hemelsnaam met de stem van Falkor gebeurd?) waardoor het erg moeilijk wordt om dit als een rechtstreekse sequel te zien.

Zo is Kenny Morrison een heel wat meer belabberde Atreyu dan wat Noah Hathaway in de eerste film neerzette en ook Jonathan Brandis is niet meteen een verbetering ten opzichte van de al niet degelijke Barret Oliver. Betekent dit dat dit qua cast niet om aan te kijken is? Neen, dat nu ook weer niet. Met Clarissa Burt heb je een fijne slechterik in de vorm van Xayide en sowieso is dit qua nieuwe personages nog wel de moeite. Martin Umbach als Nimbly bijvoorbeeld maar ook Tri Face is een goede toevoeging. Ik ben ook blij dat er nog altijd voluit gekozen is om eenzelfde soort visual effects als in de voorganger te gebruiken. Je mag zeggen wat je wilt over The Next Chapter, maar Silver City en zijn zuurmeer zien er toch wel erg geslaagd uit en hadden niet misstaan in de eerste film. Ook de totstandbrenging van Rockbiter (en deze keer met Junior) blijft een erg knap huzarenstukje.

Er is dus nog een derde deel (met Jack Black!) maar daar lijkt niet zo simpel aan te komen zijn. Ik ben er op zich wel benieuwd naar maar die poster alleen al straalt niet echt de goede vibe uit. Misschien dat ik hem wel meeneem als ik hem eens op mijn pad tegenkom. In ieder geval: The Next Chapter is inderdaad een mindere film dan zijn voorganger, maar er zitten genoeg fijne dingen in om hier toch nog een volwaardig deel van te maken. Alleen jammer dat de film er niet sneller is gekomen, met dezelfde cast had dit toch interessanter geweest.

3*

Death don't give a shit about color

Een paar dagen geleden Expendables 3 gezien en één van de leukste dingen aan die film was Wesley Snipes. De actiester die vooral furore maakte als Blade in de gelijknamige films is de laatste jaren wat in de vergetelheid geraakt, niet in het minst doordat hij een tijd in de gevangenis heeft gespendeerd wegens belastingontduiking, en met zijn rol in de Expendables franchise werd mijn interesse in zijn carrière terug gewekt. Ik wist dat ik nog ergens deze New Jack City had liggen en gisteren maar eens tijd voor vrijgemaakt.

Het regiedebuut van Mario Van Peebles blijkbaar, de acteur die toch één van de coolste Highlander villains heeft neergezet, en blijkbaar was het niemand minder dan Clint Eastwood die de studio wist te overtuigen van het kunnen van Van Peebles. Die maakt er een vermakelijke film van maar jammer genoeg ook niet meer dan dat. New Jack City is een ietwat typisch rise & fall verhaal dat vooral leentje buur is gaan spelen bij Brian de Palma's Scarface, die dan weer eigenlijk heel veel van de originele Scarface van Howard Hawks had overgenomen. Soit, wat nog het meeste aanspreekt is het neerslachtige toekomstbeeld dat Van Peebles hier schetst. Er is werkelijk geen greintje kleur in de film te bekennen, geweld is de voornaamste drijfveer, mensen worden zonder reden vermoord en loyaliteit is ver te zoeken. Dat laatste resulteert nog in een ietwat uit de lucht vallende scène waar Nino Brown opeens iedereen erbij lapt in de rechtbank en uiteindelijk zelf wordt neergeschoten. Van Peebles mag dan wel een negatieve gemeenschap tonen, maar kan het blijkbaar niet laten om toch nog met een 'positieve' noot te eindigen.

Wat een verschrikkelijke rol van Chris Rock trouwens. Het helpt natuurlijk niet dat ik direct aan die zebra uit Madagascar denk wanneer hij zijn mond nog maar opendoet, maar de verslaafde Pookie is simpelweg een erg vervelend personage. Van Peebles heeft zelf ook nog een kleinere bijrol als agent, maar de focus is toch vooral op Ice T komen te liggen. Hoewel de rapper turned actor het nog vrij goed doet, heeft hij vooral te lijden onder een verschrikkelijk stugge Judd Nelson als zijn kompaan Peretti. Bij de gangsters gaat uiteraard praktisch alle aandacht naar Snipes en dan blijkt dat in zijn tijd toch wel een geknipt persoon te zijn geweest voor dit soort rollen. Om hem nu echt iconisch te noemen is me een brug te ver, maar hij laat toch een indruk na.

Leuk om eens een keertje gezien te hebben en voor de rest is deze New Jack City een film die je toch alweer snel vergeten bent. Een paar aangename verrassingen, wat vooral geldt voor Ice T eigenlijk, worden afgewisseld met een paar miscasts, dat geldt dan weer voor Chris Rock en Judd Nelson, en een ietwat standaard plot dat gelukkig nog wel over de gehele lijn blijft boeien.

3*

Waardige afsluiter

Na deel 5 en 6 had ik schrik van hoe de reeks zou eindigen vermits het maar slechter en slechter werd maar New Nightmare is me zeer goed bevallen.

Heel het concept is zeker origineel te noemen en ook zitten er een aantal geweldige verwijzingen naar de vorige delen in. De moord op Julie de moord op Tina uit deel 1, Freddy die You're all my children now" zegt gebeurt ook in deel 2, ... Ook leuk om nog een aantal van de oude acteurs te zien waaronder Heather Langenkamp, John Saxon en natuurlijk de geweldige Robert Englund in een geweldige dubbelrol.

Freddy ziet er weer cool uit, al mistte ik wel zijn hoed en droeg hij opeens een lange jas maar zo zag hij er op een manier wel enger uit. Heel het verhaal is dan ook een pak spannender dan deel 5 en 6 bij elkaar.

Een zeer dikke 3.5* al kan dat wel stijgen na een herziening.

There's Torunn's dad. Wait. Maybe that's her mom. Look at all that hair!

Ik was vroeger altijd een fan van de X-Men, voornamelijk vanwege de cartoons die ze in de morgen uitzonden op televisie en toen ik me begon te interesseren in comics waren zij ook de eersten van wie ik iets kocht. Toen ik op een beurs eens de bundel Avengers Forever voor een lage prijs op de kop kon tikken, kwam ik in aanraking met Marvels machtigste superhelden team en ik was meteen verkocht. Deze Next Avengers film zat samen met Ultimate Avengers I & II in een 3 voor 5 euro actie en dat kon ik simpelweg niet laten liggen. Eergisteren had ik nog wel zin in een luchtig filmpje en dit leek me de perfecte film daarvoor.

Al was ik wel een tikkeltje sceptisch toen ik aan de film begon want dit ging voornamelijk over de kinderen van één van de geniaalste line-ups in Marvel en niet over het team zelf. Ik vreesde dat het allemaal wat te kinderlijk zou over komen maar eigenlijk viel dat nog wel goed mee. Degene die me het meest op de zenuwen werkte was Pym, wat toevallig ook de jongste van heel de hoop was en er overduidelijk was in gestoken om voor een komische noot te zorgen. Af en toe is die noot geslaagd maar hij slaat ook enorm vaak de bal mis. Gelukkig zijn de anderen wel goed, weliswaar cliché, neergezet en is deze Next Avengers een vermakelijke film geworden. Het verhaal zelf is interessant genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien en is voornamelijk leuk om de manier te zien waarop de superhelden zoals Iron Man en The Hulk zijn verouderd. De film zorgt nergens echt voor verrassingen, geen idee of de comics waarop dit gebaseerd zijn ook zo zijn maar ik betwijfel het eerlijk gezegd want wat ik van Marvel ken is toch altijd wel de moeite, maar ik was wel blij om het einde. Mochten de kinderen slagen waar de originele Avengers niet slaagden, dan had het voor mij echt een enorme anti-climax geweest. Het leek me verschrikkelijk stom en onnozel dat een stel pre-teens zouden slagen waar het machtigste superhelden team niet in slaagde maar dat wordt gelukkig handig opgelost door de Hulk er in te betrekken. De strijd tussen hem en Bruce Banner wordt nog altijd een tikkeltje onhandig in beeld gebracht (net zoals in Ultimate Avengers I) maar het geeft wel een perfect einde aan de film.

Het viel me wel op dat ze, in tegenstelling tot Ultimate Avengers I & II, de film wel een heel stuk kindvriendelijker hebben gemaakt. In de bovenstaande films werden aliens doormidden gespleten door Cap zijn schild en vloog er hier en daar wel eens een ledemaat rond maar daar is hier niets van te merken. De actie blijft dan ook vrij lang uit, voornamelijk ook doordat het verhaal het simpelweg niet toelaat want de zonen en dochter hebben altijd in een veilige cocon bij Stark gezeten en hebben totaal geen weet wat er feitelijk is gebeurd, maar het eindgevecht was voor mij bevredigend genoeg. Qua animatiestijl is dit op zich dan ook degelijk gemaakt maar meer ook niet. Het design van Ultra City is inderdaad erg mooi maar ook het 'sprookje' dat Stark in het begin verteld over de Soldier en de Pixie en dergelijke (wat dus eigenlijk gewoon The Avengers zijn) is een mooi stukje animatie. Voor de stemmen hebben ze effectief kinderen gebruikt, niet zoals in Pokémon waar de stem van Ash door een vrouw wordt gedaan, en ze doen het helemaal niet slecht. Met Ultimate Avengers I besloot Marvel te kiezen voor kwaliteit boven bekendheid en hier lijken ze dat terug opnieuw te doen. Verwacht geen bekende namen maar gewoon een aantal degelijke stemacteurs die de personages geloofwaardig doen overkomen. Al had het natuurlijk mooi geweest als Tony Stark en Bruce Banner terug dezelfde stem had maar dat heeft niet mogen zijn.

Vermakelijke film die voornamelijk door zijn vlotheid blijft boeien. Hier en daar is het allemaal nogal kinderlijk maar het verhaal is solide genoeg om een volwassene geïnteresseerd te laten blijven. De animatie ziet er degelijk uit en de cast levert mooi werk. Als dit al zo vermakelijk is dan vraag ik me af wat Whedon hier van gaat maken.

3.5*

Never trust spiritual leader who doesn't dance

Ik ben altijd wel fan van het completeren van franchises. De eerste Karate Kid had ik jaren eender al gezien en gereviewed en toen was ik van plan om de gehele reeks erdoor te jagen. Een plan dat schromelijk mislukte (er zat uiteindelijk 3 jaar tussen het kijken van deel 1 en deel 2) maar deze keer had ik me voorgenomen om de andere delen niet zo lang te laten liggen. In iets meer een maand dan ook de drie vervolgen gekeken en wat blijkt? The Karate Kid films is een erg wisselende reeks qua kwaliteit.

Maar niet in de zin dat je misschien zou verwachten aangezien ik het populaire eerste deel pas op een derde plaats zou zetten. Part II blijft naar mijn gevoel het beste deel in de reeks, maar ik heb me eerlijk gezegd ook kostelijk geamuseerd met dit vierde deel. Een ietwat atypische sequel doordat Daniel niet meespeelt, hij wordt wel even tussen pot en pint vernoemd door Mr. Myagi, maar de chemie tussen Myagi en Julie kent genoeg dynamiek om dit deel te rechtvaardigen. De switch naar de highschool setting werkt ook goed en met dat groepje tieners onder leiding van Dugan heb je nog een toffe slechterik. Verder nog veel ietwat van de pot gerukte scènes (onder andere bowlende monniken) die bewijzen dat regisseur Christopher Cain hier echt wel zijn eigen ding mee wou doen. De basis blijft echter behouden en dat betekent dus veel Oosterse wijsheden met hier en daar eens een gevechtje en uiteraard een romantisch subplot. Het zegt al veel dat de relatie tussen Julie en Eric geloofwaardiger overkomt dan eender welke relatie die Daniel in zijn films had.

Al ligt dat misschien ook wel eerder aan het feit dat Ralph Macchio een ietwat beroerd acteur is. Zo'n 5 jaar na de derde Karate Kid film had hij het echt wel gehad met het personage en wou zodoende niet meer terugkeren (naar eigen zeggen om niet de Sylvester Stallone van Karate Kid te worden, ironisch genoeg is hij dat ondertussen wel geworden met Cobra Kai) waardoor de zoektocht naar een andere hoofdrol werd gestart. Daar kwam uiteindelijk de 18-jarige Hilary Swank uit en die doet het eigenlijk best wel goed. Ze oogt in ieder geval een stuk geloofwaardiger dan Macchio en is niet zo'n schreeuwlelijk als hem. Ze heeft bovendien een leuke chemie met de altijd goede Pat Morita en met Michael Ironside heb je gewoon nog een erg degelijke slechterik ter beschikking. Zo'n acteur die altijd iets slechts uitstraalt, altijd fijn om te zien.

Ik had het verre van verwacht dat ik dit nog iets ging vinden. Snap al helemaal niet wat dit in de flop 100 staat te doen, maar dat zal dan wel eerder te wijten zijn aan de fanboys die een deel zonder Macchio niet kunnen verkroppen. Cain probeert hier zijn eigen film van te maken, maar tegelijkertijd toch in lijn te blijven met de andere Karate Kid films en doet dat goed. Die remake met Jackie Chan van een paar jaar geleden, dat is pas een verschrikking om naar te kijken.

Kleine 3.5*

Jackie Chan in Nederland

Beetje bij beetje komen we aan bij de meer gekende Jackie Chan films. Vanaf de jaren 90 begon hij meer en meer voet in huis te hebben in het buitenland en in hetzelfde jaar waar Chan uiteindelijk zijn grote 'doorbraak' had met Rush Hour, leverde hij ook Who Am I af. Een film die voor het eerst in 5 jaar terug door Chan zelf werd geregisseerd en waar ik best wel wat van verwachtte.

Wat onterecht blijkt te zijn want Who Am I is een nogal fletse actiefilm die wordt gered door de sporadische actiemomenten. Gelukkig gaat het hier wel weer om erg sterke vechtscènes want met bijvoorbeeld de climax op het dak (zowel het gevecht tegen de twee bad-guys als de schuifscène op het schuine dak) en het klompengevecht is erg cool te noemen en kun je makkelijk onder de vermakelijkste actiescènes uit de carrière van Chan scharen. Al wat er rond zit is echter erg saai te noemen, vooral ook omdat het erg lang lijkt te duren eer de film wat actie laat zien. Heel het verhaal rond het geheugen van Chan is dan ook niet echt interessant en boeit nergens. Tot slot van rekening wordt de film dan ook nog eens omgeven door flauwe humor en dan is de kous af natuurlijk. Op zich is het wel leuk om te zien dat Chan even in Nederland heeft vertoefd maar als Belg zijnde heeft dat natuurlijk helemaal niet dezelfde impact als op een Nederlander. Klote ook dat Amerikaanse versie weer voor een stuk geknipt is, naast een vreselijk gedubte versie (al was het wel de echte stem van Chan precies?) krijg je dan ook nog eens een kwartier minder te zien. Nu niet dat de film voor mij een kwartier langer had moeten duren maar nu oogt het allemaal wel wat als een rommeltje en misschien hadden die 15 minuten extra dat grotendeels kunnen oplossen.

Jeps, Chan kan het nog altijd. Het blijft toch enorm leuk om te zien dat hij na al die jaren van films maken nog altijd zelf zijn eigen stunts blijft uitvoeren. Ook hier zijn er weer een paar heerlijke momentjes (als een stunt zo'n 3x wordt herhaald, dan kun je ervan uitgaan dat er iemand bijna zijn nek heeft gebroken) en zoals gezegd redt dat de film van een onvoldoende. Zelden trouwens zo'n enorm vervelende vrouwen in een film geweten. Michelle Ferre en Mirai Yamamoto zijn vrij irritant aan de zijde van Chan en doen je hopeloos verlangen naar bijvoorbeeld een Michelle Yeoh. Rest van de cast is ook wat een rommeltje te noemen maar de meest interessante zijn toch Yung Kwan en Ron Smoorenburg die het eindgevecht met Chan op zich nemen. Ron Smerczak als bad-guy was trouwens helemaal niet zo indrukwekkend als ik had verwacht.

Ach, ik heb het al een paar keer gezegd maar de enige reden waarom dit de moeite is (als niet-Nederlander natuurlijk) is de actie. Daarvoor moet je echter eerst serieus wat 'verhaal' doorploeteren en dat is redelijk slaapverwekkend. Toch de moeite om uit te zitten maar meer ook niet.

2,5*

Marilyn Monroe and "Niagara" a raging torrent of emotion that even nature can't control

Gisteren na het fantastische Boat That Rocked was ik zo in de sfeer van film dat ik algauw nog één van mijn favoriete Marilyn Monroe's uit de kast pakte. Some Like It Hot duurde te lang en Seven Year Itch heb ik niet op DVD dus werd het deze Niagara.

Niagara heeft in feite een simpel moord plot maar dat wordt grotendeels opgevangen door de ideale setting van de watervallen. Kan me wel voorstellen dat het redelijk gemakkelijk moet zijn om hier een moord te verdoezelen. Naast de setting is ook de chemie tussen Cotten en Monroe iets wat de film net dat beetje extra geeft met als hoogtepunt de scène waar Monroe het nummer Kiss opzet om Cotten stikjaloers te maken. Iets wat ik trouwens zeer mooi in beeld vond gebracht was de uiteindelijke moord van Cotten op Monroe. De camera hoog in de klokkentoren, schaduw en dan uiteindelijk het lijk dat neervalt. Visueel echt een plaatje.

De film begint al oogstrelend met beelden van de Niagara waterval en wordt daarna nog oogstrelender wanneer Marilyn Monroe in het beeld verschijnt. Leuk weetje is dat niemand had verwacht dat Monroe effectief naakt onder die lakens ging liggen maar door het te doen gaf ze in ieder geval wel net dat extra sensueel tintje aan haar personage. Marilyn Monroe is dan ook maar de enige reden waarom Niagara aan de 3.5* geraakt. is het haar schoonheid, is het haar flair of haar zwoele stem? Ik weet het niet maar vanaf dat ze in beeld komt ben ik niet meer weg te slagen bij de televisie. Hier bewijst ze trouwens ook dat ze echt wel kon acteren i.t.t. wat vele anderen beweren. Iemand die ook kon acteren en zich al onsterfelijk maakte in The Third Man is Joseph Cotten want alhoewel zijn rol minder is als Harry Lime is hij hier toch ook weer geweldig om naar te zien. Jean Peters verdient trouwens ook nog wel een eervolle vermelding want ze slaagt erin om naast Marilyn Monroe toch ook nog mijn aandacht te trekken en dat moet niet simpel zijn geweest. Rest van de cast was niet echt speciaals, niet slecht maar zeker ook niet wauw.

Amusante film die wordt gedragen door grotendeels Monroe maar ook door Cotten. Het wordt niet allemaal nodeloos uitgerekt maar is kort en krachtig.

3.5*

Oh, there it is. I thought I left it in my other patch

Er zijn er volgens mij maar weinig niet-fanboys die weten dat Marvel al veel langer bezig was met verfilmingen te maken van hun comics dan rond de periode van Blade en Spider-Man. Je had natuurlijk de Hulk verfilmingen maar ook Captain America mocht er in 1944, 1979 en 1990 al aan geloven met een serial van 12 delen, twee televisie films en een direct-to-video. Deze Nick Fury: Agent of S.H.I.E.L.D. was oorspronkelijk bedoeld als pilot voor een (nooit geproduceerde) televisie serie en nu er sprake is van een nieuwe feature film over het personage schoot de film me ineens terug te binnen.

Om eerlijk te zijn, Colonel Nick Fury heb ik altijd minder interessant gevonden dan Sergeant Nick Fury. De comic lezers zullen wel weten wat ik bedoel maar vooraleer de sigaren rokende eenoog baas werd van S.H.I.E.L.D. had hij een hele carrière als groepsleider van de Howling Commando's. Dat was een reeks die zich afspeelde in Wereldoorlog II en Fury kwam daar veel beter tot zijn recht dan bij S.H.I.E.L.D. Maar deze verfilming speelt zich dus af in de S.H.I.E.L.D. periode en stelt verhaaltechnisch niet veel voor. David S. Goyer (die hierna nog onder andere de verhaallijnen voor de Blade trilogie, Batman en Ghost Rider zou schrijven) maakt er dan ook een wat tamme spionage film van die af en toe ten onder gaat aan rare acties van de personages. Zo blijven ze een minuut of 5 wachten totdat de slechteriken klaar zijn om hun raketten in orde te maken om dan pas aan te vallen. Langs de andere kant zijn er wel een aantal verwijzingen naar ofwel de comics zelf (onder andere de LDM robotten) of naar legendarische schrijvers zoals Jack Kirby, degene die Fury heeft uitgevonden (zo heeft Pierce getraind aan de S.H.I.E.L.D. Kirby academy). Hiermee is het zeker en vast nog doenbaar maar ik vermoed dat dat alleen maar van toepassing is op de fanboys.

David Hasselhoff. Wat valt er in godsnaam nog over die kerel te vertellen. Het is een typische love or hate acteur die legendarische status heeft bereikt met series als Baywatch en Knight Rider. Heb het altijd wel een kerel gevonden met een zekere zelfspot, zeker in Piranha 3DD, en dit doet hij op zich nog niet zo enorm slecht moet ik zeggen. Hij weet het personage nog vrij goed te benaderen maar het is jammer genoeg de rest van de S.H.I.E.L.D. die niet bijster interessant is. Dum-Dum Dugan wordt gewoon compleet gestript van enige karakteristiek (wordt zelfs niet met zijn bijnaam vermeld) maar Lisa Rinna is gewoon vreselijk vervelend als Val. Vond ik het Hydra aspect van de film veel beter gekozen. Toegegeven, het personage van Viper is een samenraapsel (zo zijn Viper en Andrea Von Strucker eigenlijk compleet verschillende personages) maar Sandra Hess (de beste Sonja die we ooit in Mortal Kombat hebben gezien) doet een meer dan behoorlijke job. En ze ziet er hier weer fantastisch uit natuurlijk.

Het is er aan te merken dat dit als pilot is bedoeld doordat de effecten niet goed genoeg zijn voor een feature film en het verhaal is natuurlijk bijlange na nog niet gedaan. Hasselhoff en Hess vormen een heerlijk duo maar het verhaal heeft teveel ruwe kanten en er zijn teveel plotholes om hier ten volle van te kunnen genieten. De verwijzingen maken wel wat goed maar kunnen de film niet redden.

2*

Phil Nasseros, the meanest bartender in New York! Fucking guy just eighty-sixed a nun!

Remakes, het is iets van alle tijden. Het is echter wel de eerste keer dat ik zie dat een regisseur zijn film opdraagt aan het origineel tijdens de aftiteling. Dan rest de vraag of dit eigenlijk een nieuwe verfilming is van het gelijknamige boek van Gerald Kersh, daar begrijp ik het nut dan nog wel van, of een bijna letterlijke remake om à la Gus Van Sant's Psycho toch maar een film te kunnen maken, iets waar het nut me van ontgaat. Het belangrijkste blijft echter opnieuw en opnieuw: is dit een goede film?

Ik heb het origineel van Jules Dassin niet gezien, ben met 1x 3*, 1x 3.5* en 1x 4* eerlijk gezegd ook niet zo overtuigd van zijn kwaliteit als regisseur, maar deze samenwerking tussen Irwin Winkler en Robert De Niro ligt me eigenlijk wel. Ben altijd wel fan dit soort smoothtalking types die zo'n 120 woorden per 10 seconden lijken te spreken en dat dan gecombineerd met dat heerlijke New Yorks... Het levert in ieder geval een aantal leuke scènes op. Verder is het een film die de platgetreden paden wat volgt (je weet dat het Fabian niet gaat lukken om het boksgala op poten te zetten, je weet dat hij dieper en dieper in de shit gaat geraken met zijn gladde praatjes, je weet dat ...) maar het blijft boeiend om te zien. De film houdt er een hoog tempo op na en zelfs het ietwat abrupte einde past daar perfect bij. Toffe soundtrack ook met onder andere The Red Hot Chilli Peppers, Ray Charles en The Platters. Beetje jammer van de Queen versie van The Great Pretender op het einde maar bon, dat is persoonlijke smaak.

Robert De Niro dus. Geen idee waarom maar ik had dit niet ergens begin jaren '90 gesitueerd. Hij ziet er anders uit op de een of andere manier. Wanneer hij echter zijn mond opendoet, dan weet je dat dit een volbloed De Niro rol is. Veel grof taalgebruik, veel maniertjes en altijd diezelfde aantrekkingskracht. Hij wordt hier bijgestaan door King Kong schoonheid Jessica Lange en dat blijkt toch een goede actrice te zijn geworden in die tussentijd. Ze deelt in ieder geval een leuke chemie met De Niro. Verder nog een klein rolletje voor Eli Wallach als Peck, die haal je er ook nog altijd uit na al die jaren, en is de altijd degelijke Jack Warden mooi op zijn plaats als Al Grossman. De scènes met de buitenwipper behoren in ieder geval tot het leukste uit de film.

Blijkbaar een onbekende en vooral ook onbeminde De Niro film. Toch gemaakt in een periode dat hij al een groot aantal successen achter zijn naam had staan, hij speelde met Lange nog samen in Martin Scorsese's Cape Fear van een jaar eerder, maar blijkbaar heeft het grote publiek de weg naar de film niet gevonden. Jammer, want dit is uiteindelijk een erg leuke film gebleken. Ben benieuwd wat de Dassin versie brengt.

4*

There ain't no Sanity Claus

Na de 5 films met Zeppo en geproduceerd door Paramount kwamen de broertjes bij MGM terecht. Duck Soup had niet het succes waarop iedereen had gehoopt en tijdens een bridge spel tussen Chico en Irving Thalberg, het toenmalige wonderkind van MGM, werd er een overeenkomst gesloten tussen Marx en de nieuwe productiemaatschappij. Een samenwerking die ook voor 5 films zou duren en waarvan A Night at the Opera de eerste van zou zijn.

Thalberg was dan ook van plan om de Marx Brothers nieuw leven in te blazen door hun stijl van verhaal compleet om te gooien. Deze keer geen humor meer waar een verhaal aan werd gehangen maar een compleet verhaal waar de humor werd aangehangen. Dit klinkt misschien vaag maar eigenlijk komt het er op neer dat Thalberg het allemaal minder sketcherig wou en dat er een dramatische verhaallijn in de plaats moest komen met een begin, een midden en een einde. Persoonlijk ben ik daar minder over te spreken. De films met de Marx Brothers die ze onder het toezicht van Paramount hebben gemaakt komen een stuk meer anarchistischer en vrijer over, dit voelt allemaal soms nogal verplicht aan. Ook haalt de verhaallijn over de 2 opera geliefden de vaart soms wel serieus uit de film. Pas op, ze konden wel degelijk goed zingen maar het zijn wel saaie stukken en dat hoort niet in een Marx Brothers. Ook het feit dat alles zo serieus wordt aangepakt is een misser wanneer je de 5 Paramount films gewoon bent waar de meeste nummers gewoon bestaan uit Groucho die een aantal opmerkingen maakt maar dan met een streepje muziek onder, is dit toch wel wat saaier. Gelukkig zijn er wel weer genoeg geniale scènes die ervoor zorgen dat dit nog altijd wel het bekijken waard is. De interactie tussen Groucho en Chico bij de contractscène is goud waard maar vooral de kajuitscène waar er zo'n 15 man in een extreem kleine ruimte wordt gepropt is fantastisch. Ik zeg het, de film kent een aantal onderbrekingen die ik er liever niet in had gezien maar dat neemt niet weg dat fans van de broertjes hier niet aan hun trekken komen. Vooral het einde waar Harpo zijn eigen stunts verzorgt (en Wood was een perfectionist waardoor Harpo's handen extreem leden onder sneden van het touw doordat de scène verschillende keren is overgedaan) is weer zo'n typisch stukje Marx Brothers humor. Ik zou het alleen niet de beste film uit hun carrière noemen.

Deze keer geen Zeppo en hoewel ik het niet had gedacht, ik mis hem. Na de 5 films met Paramount was hij het beu geraakt dat hij continu de straight man moest spelen en altijd de love interest was in de film. Rond die tijd was hun contract met Paramount geëindigd en Zeppo stopte ermee (hij zou ook nooit meer in een andere film meespelen) dus de broertjes moesten naar iets anders op zoek. Groucho twijfelde er even aan om alleen Chico en Harpo te laten doorgaan onder de naam 'Marx Brothers' maar toen het contract met MGM (waar trouwens nog een hilarische anekdote is verbonden waar de broers naakt in het bureau van Thalberg komen te zitten) er kwam, deed Groucho terug mee. En maar goed ook want hij blijft toch echt wel mijn favoriet, al is het zo ontzettend moeilijk om te kiezen. De kracht van Groucho's humor zit hem vooral in de vele beledigingen die hij per minuut maakt en die kunnen me toch altijd wel doen lachen. Misschien is sommige humor van de broers veroudert maar de vele sarcastische commentaar van Groucho hoort daar toch zeker en vast niet bij. Ook fijn om te zien dat zijn eeuwige klankbord (hoewel eeuwig is ze niet want ze doet niet in alle Marx Brothers films mee) Margaret Dumont weer van de partij is. Het was waarschijnlijk dik tegen haar goesting maar ze zou altijd herinnerd worden dankzij haar rollen in de Marx Brothers films en nooit voor een andere rol maar ergens is dat terecht volgens mij. Groucho maakt vaak mensen belachelijk maar wanneer Dumont er aan te pas komt, is het allemaal toch net dat tikkeltje grappiger. Chico en Harpo doen weer hun eigen ding en zelfs na 6 films achter elkaar verveelt dat nog steeds niet. Ze blijven toch ontzettend goed op elkaar ingespeeld. Iets minder ben ik te spreken over de Zeppo kloon, Allan Jones. Op zich doet hij het zeker niet slecht maar je voelt aan dat dit een perfecte rol voor Zeppo had geweest en die had ik toch net iets liever.

Niet de beste Marx Brothers film, die eer gaat toch nog altijd naar Duck Soup en Horse Feathers maar A Night at the Opera heeft zeker en vast evenveel charme. Het is alleen jammer dat de vaart er af en toe wordt uitgehaald en dat het gemis van Zeppo voelbaar is. Ik heb me in ieder geval weer geweldig vermaakt en ik hoop dat ik er snel werk van kan maken om de rest van hun oeuvre te herzien.

4*

I don't mind being killed, but I resent hearing it from a character whose head comes to a point!

Nadat The Big Store in 1941 werd aangekondigd als de laatste film van de Marx Brothers, kwamen ze een aantal jaar later toch nog met een nieuwe film af. A Night in Casablanca werd geboren en was oorspronkelijk bedoeld als een parodie op die andere bekende Casablanca film met Humphrey Bogart. Warner Brothers stuurde een klachtbrief naar de Marx Brothers waarop Groucho een uiterst vermakelijk antwoord op terugstuurde betreffende het gebruik van 'Brothers' vermits zij de enige echte broers in de cinema waren. In tegenstelling tot wat meestal wordt verondersteld heeft Warner Brothers niet gedreigd met advocaten en dergelijke maar hun doel was precies toch iet of wat bereid want het verhaal werd grotendeels aangepast.

En dat is op zich wel jammer want ik had als er iemand was die een parodie op Casablanca tot een goed einde had kunnen brengen, dan hadden het deze drie wel geweest. Ach, het heeft niet mogen zijn en ergens begrijp ik ook wel dat ze schrik hadden voor de consequenties. Hun contract met MGM was afgelopen na 5 films (met een intermezzo met RKO Studios voor Room Service) en net als in 1933 vonden de broers zichzelf zonder maatschappij. Er werd dan maar besloten om de film zelf te produceren en wanneer je daarboven op nog eens rekening moet gaan houden met rechtszaken... Dan lijkt het me wel logisch dat ze van het idee afstapten, al blijf ik het wel jammer vinden. Qua verhaal komt dit eigenlijk vrij traag op gang maar de film voelt ook aan als een atypisch werk uit de Marx stal doordat er deze keer wordt gekozen voor een mooi aaneengesloten en niet-fragmentarisch verhaal. Het geeft een traag begin maar naarmate de film vordert, komt het allemaal wel lekker los. Sowieso ben ik altijd wel fan van dit soort werkjes waar Nazi's het op een laconieke manier het onderspit delven (die oude Captain America comics zijn dan ook geniaal) en ook hier is wel wat leuks te beleven. Voor velen wordt dit echter gezien als één van de beste films post Zeppo maar die eer is bij mij toch weggelegd voor films zoals Go West, Room Service of The Big Store. Hoewel ik ze allemaal een even hoge score geef zitten er toch vaak kleine nuances in de films waardoor de één toch net iets beter scoort dan de andere. Wil je trouwens het beste werk van de broertjes zien, ga dan op zoek naar de films met Zeppo. Soit, hier zitten in ieder geval weer een aantal leuke scènes in maar nergens is het toch zo schaterlachend als in de andere films. Sommige moppen worden terug opnieuw boven gehaald (zo hebben we het raadspelletje tussen Chico en Harpo al eerder gezien, al moet ik toegeven dat het nog altijd erg sterk blijft) maar buiten de dansscène met het bijzetten van de tafels en het verstoppen in de koffers + het pest-de-Nazi spel is de film net iets minder dan de andere films in het oeuvre van de Marx Brothers.

Hoewel ze de film dus zelf produceerden, kregen ze toch enorm veel aanbiedingen om financiële bijstand te krijgen. Zo was er zelfs een voorstel voor 50.000 dollar als Harpo het woord murder zei in de film waarmee ze enorm veel publiciteit zouden krijgen. Harpo sprak nooit in de films en weigerde het aanbod. Terecht want de kracht van Harpo's personage zit hem juist in het feit dat hij nooit spreekt in de films. Er is werkelijk geen enkele gepubliceerde film (en dan heb ik het over dit soort cinema films en niet op gewone opnames of amateurfilms) waarin Harpo spreekt. Al is er natuurlijk nog altijd Too Many Kisses waar Harpo wel degelijk lijkt te spreken maar dat was een silent film dus zien we alleen zijn lippen bewegen. In ieder geval ben ik blij dat ze niet hebben toegegeven voor het geld want dan had dit wel eens slecht kunnen aflopen. Ook de keuze om deze keer Harpo's pruik in te wisselen voor zijn gewone haar maar dan gekruld en geverfd is niet zo erg geslaagd. Het maakte Harpo opeens vele jaren ouder, al is dat natuurlijk wel ergens normaal want er zit 5 jaar tussen deze film en zijn voorganger.

Op zich zijn Groucho, Chico en Harpo weer eens erg sterk bezig. Ik kan werkelijk uren naar hen kijken en dat is hier niet anders. Ik val waarschijnlijk in herhaling en ik zal het hoogstwaarschijnlijk bij praktisch elke film van de broers gepost hebben maar ze zijn gewoon zo ontzettend sterk op elkaar ingespeeld. Neem nu een scène zoals de koffer scène waarin ze een vijftal minuten continu van plaats wisselen met elkander. Geweldig om naar te kijken in ieder geval. Qua muzikale intermezzo's valt dit wel goed mee. Ze behoren niet meer tot MGM, wat toch wel de musicalmaatschappij bij uitstek was, dus zijn de verplichte nummers ook weer verdwenen. Wat er natuurlijk nog altijd wel, en dat is maar goed ook, inzit is het pianospelen van Chico en de harp van Harpo. Beiden blijven echt ontzettend goede muzikanten en zijn een genot om naar te kijken. Vooral Chico's performance is deze keer echt van een heerlijk swingend niveau. Ik kreeg het gevoel dat het 2e nummer, wat Chico praktisch rechtstaand speelt, wat improvisatie is. Het nummer Beer Barrel Polka was tenslotte al gedaan en Chico leek ontzettend veel last te hebben om zijn lach in te houden. Daar komt dan ook nog eens bij dat hij het nummer met enorm veel show verkoopt (recht gaan staan, blindelings spelen, ...) met een dikke glimlach op zijn gezicht. In ieder geval erg leuk. De rest van de cast is als vanouds even verwaarloosbaar als altijd, tenzij Margaret Dumont meespeelt, maar op zich storen ze niet. De aandacht wordt toch geheel naar de drie Marxen getrokken dus veel boeit dat nu ook weer niet.

Het 2e deel van de film is het beste. Een aantal hoogtepunten maar door het trage verhaal en een ietwat saai begin, zorgt ervoor dat er toch een kleine verlaging in de score is. A Night in Casablanca is nog altijd een leuke film maar behoort niet tot het beste van hun werk. Ik ben benieuwd naar Love Happy, de laatste Marx Brothers film (hoewel je The Story of Mankind ook kunt meerekenen maar daar schijnen ze apart in verschillende scènes te spelen en nooit samen). In ieder geval een trio (en eerst een kwartet) dat gezien mag worden.

Dikke 3.5*

Het visitekaartje van Tom Hiddleston voor James Bond

Hij is het uiteindelijk (nog) niet geworden, maar The Night Manager was wel in mijn gedachten blijven rondhangen toen het opeens groot nieuws was dat Loki himself misschien wel eens de rol van 007 op zich kon gaan nemen. Ik ben echter niet zo’n enorm grote liefhebber van miniseries (zegt hij terwijl dit al de 3e miniserie in evenveel maanden is) maar het was vooral toch ook Hugh Laurie die me hier erg aantrok. Sowieso één van de fijnste acteurs van zijn generatie en bovendien nog eens in een door en doorslechte rol.

Het uiteindelijke resultaat is wel wat genuanceerder en dat is op zich een goede zaak. Geen idee hoe dit zich verhoudt met het originele boek van John le Carré (die trouwens nog een kleine cameo maakt halverwege de serie als de man in het restaurant die ruzie krijgt met Corky vanwege een kreeft) maar het fijne aan deze miniserie is dat het geen zwart-wit personages zijn. Het zijn mensen van vlees en bloed en daardoor krijg je uiteindelijk voor iedereen wel een zekere vorm van sympathie, al is het voor de ene net iets meer dan voor de andere. De reden waarom ik meestal niet zo’n fan ben van miniseries is dat ik vaak het gevoel heb dat ze uiteindelijk inzakken en maar met moeite terug overeind komen, iets wat bij The Night Manager niet waar is doordat de spanning hoog blijft gedurende de 6 afleveringen. In het begin misschien net iets teveel gespeel met flashforwards en flashbacks maar dat valt uiteindelijk allemaal nog erg goed mee.

De grote kracht zit hem echter vooral in de cast. Hiddleston heeft sowieso de laatste jaren een goede indruk achter gelaten en met zijn rol van Jonathan Pine bewijst hij dat hij nog veel meer in zijn mars heeft. Ook Laurie is weer eens op dreef als de grote slechterik in het geheel maar ook de bijrollen van onder andere Elizabeth Debicki (Jed) en Olivia Colman (Angela Burr) zijn de moeite waard. Wat een heerlijke rol trouwens ook voor Tom Hollander als luitenant van Roper, geweldig figuur die de boel lekker opschudde. Visueel ook wel indrukwekkend trouwens. Naar het schijnt toch één van de duurste BBC producties van de afgelopen jaren en dat zie je er wel aan. Hier en daar misschien net iets te opzichtig (het vuurwerk moment past niet in het verhaal en voelt iets te ‘kijk eens wat wij allemaal kunnen laten ontploffen’) maar het is echter een klein hekelpunt.

Krijg meteen zin in nog meer verfilmingen van John le Carré in ieder geval. Er zitten sowieso films tussen die ik al langer eens wil zien (Tinker Tailor Soldier Spy onder andere) maar dit zet meteen wel een erg hoge standaard. Het gerucht loopt dat er eventueel plannen zijn voor een sequel, maar veel verder dan enkel dat is er nog niets geweten. Hoeft voor mij trouwens ook niet, dit werkt uitstekend op zichzelf.

Dikke 4*

She'll not be back. I reckon I'm safe in promising you that

Een tijd geleden was ik eens uit pure interesse gaan opzoeken welke bekende acteurs zich ooit aan het regisseren gewaagd hebben en één van de namen die in het oog sprong, was Charles Laughton. Misschien wel één van de meest legendarische figuren uit het oude Hollywood en bovendien eentje die met zijn eerste film meteen wist te scoren, al waren de initiële kritieken negatief. Het zou echter bij die ene film blijven, volgens Laughton zelf omdat hij liever toneelstukken regisseerde, en dat zou eeuwig zonde zijn.

Want hoewel het klopt dat je bij een toneelstuk veel meer de kans hebt om nog iets te wijzigen of aan te passen terwijl een film definitief is (of je moest George Lucas heten), is The Night of the Hunter een wel erg indrukwekkende film. Laughton komt hier en daar visueel erg mooi uit de hoek (wat een dreiging straalt er toch van Powel af. Zeker de scène waar je hem in de afstand op zijn paard ziet zitten is erg goed gelukt, grappig genoeg was het trouwens helemaal niet Robert Mitchum op een paard maar een dwerg op een pony!) maar de film is ook indrukwekkend in andere aspecten. Powel is een vandaag de dag vergeten iconische slechterik (die tattoos! dat verhaal dat er bijhoort!) en het is dan ook eeuwig zonde dat de film een tikkeltje lijkt in te zakken eenmaal Pearl en John bij Rachel zijn terecht gekomen. Zeker de fascinatie van Ruby voor onze eerwaarde voelt een beetje geforceerd aan, al moet ik wel toegeven dat die climax waar Rachel het tegen Powel opneemt wel een sterk einde is.

The Night of the Hunter is niet de eerste film die ik met Robert Mitchum zie, maar het wel de eerste keer dat hij zo'n enorme indruk weet achter te laten. Dat timbre in zijn stem, die gelaatsuitdrukking, dat zalven, ... Geen idee wat me zo intrigeert aan het personage (Richard Burton in The Night of the Iguana vond ik ook zo'n indrukwekkende geestelijke, hetzij op een compleet andere manier) maar Mitchum is de drijfveer in de film. Vraag me af of ik ooit nog iets ga zien van hem dat dit kan toppen.. Zijn performance is zelfs in die mate zo indrukwekkend dat de rest er maar wat bekaaid afkomt, maar toch mag ook Shelley Winters (die de abrupte evolutie naar extreme katholieke huisvrouw zo goed mogelijk probeert te brengen) niet vergeten worden. Billy Chapin is één van de weinige bewijzen dat kinderen in films soms wel de moeite waard kunnen zijn, zijn filmische zuster Sally Jane Bruce bewijst dan weer het tegenovergestelde.

Vooral visueel erg mooi, iets wat ik niet direct met Laughton had geassocieerd als ik eerlijk ben. Veel gespeel met schaduwen en licht maar ook op andere momenten erg indrukwekkend. Tel daar dan nog eens een fenomenale Mitchum bij op en je zit aan een film die in de hoogste regionen terecht kan komen. Daar geraakt hij echter (nog) niet doordat het hier en daar met haken en ogen aan elkaar hangt. Dat kan misschien echter met een herziening wel allemaal op zijn plaats vallen.

4*