Opinions

Eerste kennismaking met Seijun Suzuki en het smaakt naar meer!

Het is altijd handig om de programmatie van de Antwerpse Cinema Zuid in het oog te houden want die wijden vaak een bepaalde periode aan een bepaald iemand die met film heeft te maken. Dit kan van componisten zoals Nino Rota gaan maar ook tot acteurs en regisseurs. De laatste twee weken van maart zijn dan ook gewijd aan de Japanse Seijun Suzuki die wel wat naam heeft gemaakt met zijn Yakuza films. Hoog tijd dus om zijn films eens te checken.

En dit mag er inderdaad zeker zijn. Het begint allemaal nogal fragmentarisch en je hebt eigenlijk niet echt een idee waar Suzuki juist naartoe wilt met zijn film maar op den duur beginnen alle stukjes in elkaar te vallen en krijg je een heerlijke film voorgeschoteld waar één man het tegen twee Yakuza bendes tegelijkertijd opneemt. Hier en daar misschien wat gedateerd maar de film houd er zo'n waanzinnig hoog tempo op na dat het lijkt alsof het 90 minuten lang spanning is. Dat komt voornamelijk door het uitmuntende hoofdpersonage in de vorm van Joji 'Jo' Mizuno die een heerlijk bad-guy gehalte uitstraalt en de film op zich weet te dragen. Alleen zonde dat er gebruik werd gemaakt van aparte ondertiteling die op een ander scherm werd geprojecteerd. Je hebt dus het grote scherm met daarop de film en vlak aan de onderkant hangt nog een schermpje (zowat 1/6 van de lengte van het grote scherm) waarop dan de ondertiteling is geprojecteerd. Zeker in het begin heb je het gevoel dat je over het weer zit te kijken en dat is wel zonde.

Maar oh wat een cool personage is Mizuno! Voortreffelijk in beeld gebracht door Jô Shishido en ben dan ook benieuwd naar zijn andere samenwerkingen met Suzuki. Als deze van hetzelfde niveau zijn dan staat me in ieder geval nog een mooie tijd te wachten. Ben ook een tikkeltje verbaasd over de weinige aandacht die de regisseur hier op MovieMeter krijgt maar soit, een one-man show van Shishido maar het zou onterecht zijn om alleen hem te vernoemen want tussen de gangsters zit ook wel wat interessants tussen. Zeker Tamio Kawaji is als de homofiele broer van de baas een geweldig personage en let trouwens ook nog op een bijrol van Suzuki zelf als detective Hirokawa. En alsof dit alles nog niet voldoende is, kan Youth of the Beast ook nog eens rekenen op een uitmuntende jazzy soundtrack. Hier en daar soms abrupt afgekapt maar bon, dat stoort niet zo erg want Suzuki weet hier veel visuele pracht te overen.

Nu is het te hopen dat de drie andere films (Gate of Flesh, Tokyo Drifter en Branded To Kill) eenzelfde niveau halen als deze Youth of the Beast maar in ieder geval is dit een opener om U tegen te zeggen. Beetje zonde van het rommelige begin maar waarschijnlijk is dit euvel met een herziening wel verholpen.

4*

Jackie Chan en de videocassette

Langzaamaan begint het einde in zicht te komen. Het was ergens halverwege juni 2012 toen ik en één van mijn beste kameraden besloten om alles van Jackie Chan te gaan zien. En met alles bedoelden we dan ook echt alles! We begonnen met Cub Tiger From Kwang Tung uit 1973 (we hebben wel wat oudere bijrollen geskipt maar die zullen we er later nog wel bij pakken) en zijn nu uitgekomen in het jaar 1997, het jaar vooraleer hij eindelijk zijn Amerikaanse bekendheid te pakken zou krijgen met Rush Hour.

Mr. Nice Guy is nochtans ook nog wel een verdienstelijke poging om een Amerikaanse productie af te leveren (in ieder geval al een stuk beter dan The Big Brawl en The Protector) maar er zijn een aantal punten waar de film toch wat teleur stelt. Komt voornamelijk doordat het verhaaltje rond de videocasette waar een moord op staat vreselijk veroudert aanvoelt. Zeg nu zelf, een freaking videocasette, het past niet meer echt in deze tijd. Voor de rest is Mr. Nice Guy een film die vooral uitblinkt in de middelmatigheid. Nergens zit er een echte verrassing in (Chan neemt het weer eens op tegen een bende oostblokkers) en naar het einde toe krijgt de film een destructief tintje en wordt werkelijk alles vernietigd, iets wat er trouwens voor heeft gezorgd dat de productiemaatschappij niet meer welkom was in dat deel van Australië vanwege de vele rommel die ze achter lieten. Dit zijn dan ook formulewerkjes die erg snel kunnen beginnen vervelen maar gelukkig blijft er toch nog altijd een zekere vorm van vermakelijkheid in zitten door Jackie Chan.

Want wat die allemaal uit zijn mouw blijft schudden, ik kan er uren naar zitten kijken. Onder regie van Sammo Hung weet je nooit op voorhand wat je je kunt verwachten (Heart of Dragon is een wel heel atypische Chan/Hung film) maar qua actie zit het hier wel goed. Chan kan hier wederom met alle meubilair beginnen smijten en de scène in de bouwwerf is een komisch hoogtepuntje. Leuk trouwens om te zien in de bloopers op het einde dat Chan effectief heeft moeten leren hoe hij moest koken om geloofwaardig over te komen in zijn rol als televisiechef. Let vooral ook nog op een kleine bijrol van Sammo Hung zelf als fietser in een waanzinnig lelijk pak die een aantal keer wat toeken op zijn gezicht krijgt. De oude Sammo zou zich niet zomaar laten doen en er direct een cool gevecht mee aangaan (waar ik eerlijk gezegd op hoopte) maar het was wel een vermakelijke cameo. Chan moet het deze keer opnemen tegen Richard Norton en die doet het op zich vrij goed maar het zijn vooral een aantal bijrollen die wel leuk zijn om te zien. Zeker de drie tegengestelde dames in de vorm van Miki Lee (Miki), Karen McLymont (Lakisha) en Gabrielle Fitzpatrick (Diana) zorgen voor een aantal geslaagde scènes met Chan.

Op zich een niet zo bijzondere film maar de actie maakt nog wel een hoop goed. Chan heeft zeker en vast slechtere films gemaakt maar er zijn er ook een hoop die hier de vloer mee aanvegen. Hij blijft echter nog altijd een held om naar te kijken en voor Sammo Hung heb ik langzaamaan ook een zwak ontwikkeld. Vermakelijk maar niet meer dan dat.

3*

Kat VS Rat

Taiwan heeft wel wat films in het kung fu genre gemaakt en eerlijk gezegd, die zijn erg vermakelijk. Films als Shaolin Chastity Kung Fu en Shaolin VS Lama behoren tot de beteren in het genre en ik keek vol verwachting uit naar Eight Strikes of the Wild Cat. Een ietwat standaard plot op het eerste zicht, een euvel dat bij het merendeel van dit soort films komt bovendrijven, maar ik wou me maar al te graag laten verrassen.

En verrast ben ik in ieder geval, vooral vanwege het slechte niveau van de film. Eight Strikes of the Wild Cat heeft inderdaad een nogal standaard plot, waar ik op zich nog mee kan leven, maar de uitwerking daarvan is dan ook nog eens erg pover. De verhaallijn van Shao Wa die wraak wilt nemen op de moordenaars van haar vader kan nochtans wel dienen als goede basis voor een paar geslaagde wraakacties maar heel het gedoe rond de schatkaart is compleet overbodig en wordt dan ook nog eens slecht uitgewerkt. Breek me dan ook de mond niet open van Lee Ta Fa die hier als een soort poëet voor wat humor moet zorgen. Een personage dat er maar met de haren wordt bij gesleurd (vraag me niet wat zijn connectie met de meester was) maar ook vrij irritant is. De Hollywood liefhebber zal hier trouwens ook menig deel van de soundtrack herkennen doordat Eight Strikes of the Wild Cat regelmatig leentjebuur speelt van onder andere Jaws en On Her Majesty's Secret Service.

De bad-guys zijn trouwens wel hilarisch. Ze gebruiken de rat stijl oid en dat komt er eigenlijk neer dat ze als een soort van menselijke duizendpoot elkaar vasthouden en dan de strijd aangaan met de tegenstander. De gaten die de drie hierdoor in hun verdediging open laten zijn niet te tellen maar soit, het is wel lachen. Temeer omdat ze continu knagende geluidjes maken en wat weet ik nog allemaal dat geassocieerd kan worden met een rat. De Wildcat techniek is van hetzelfde laken een pak maar het is jammer dat de gevechten op zich nogal traag verlopen. Dat is waarschijnlijk door de atypische vechtstijlen maar het komt de snelheid in ieder geval niet ten goede. Tof om eens een vrouw te zien vechten tussen al dat mannelijk geweld maar Chi Dan Dan als Shao Wa is niet zo bijzonder en zou uiteindelijk maar twee filmtitels op haar naam hebben.

De Kung Fu Classics DVD is trouwens wel van een barslechte kwaliteit. Het is niet dat de andere DVDs uit deze collectie pakken beter zijn maar deze spant toch wel de kroon qua krassen. Ach, het zijn goedkope DVDs en ik ben blij dat ik ze eens te zien kan krijgen. Toch had ik perfect kunnen leven zonder Eight Strikes of the Wild Cat. Nog een paar schamele puntjes vanwege de twee technieken maar daar stopt het dan ook.

1*

A group of terrorists calling themselves the Red Brigade has brought a shocked society to a state bordering on revolution. It is the... Year of the Gun

John Frankenheimer is zo'n regisseur die altijd wel tot mijn verbeelding spreekt. Ik heb weliswaar maar een fractie van zijn oeuvre gezien (Year of the Gun is nog maar de 4e film die ik van zijn hand zien) maar met Seven Days in May wist hij me wel danig te overtuigen. Ik was wel benieuwd naar opnieuw een politieke thriller en laat ik Year of the Gun nu al ettelijke jaren liggen hebben. Dat ettelijke jaren mag je trouwens letterlijk nemen, want het was een promotie toen we met het gezin indertijd onze allereerste DVD-speler hadden gekocht.

Toen gaf JVC namelijk 3 DVDs als cadeau bij de aanschaf van de speler (als ik me niet vergis was het Year of the Gun, Yamakasi en iets met Conspiracy in de titel) en achteraf gezien is het eigenlijk erg vreemd dat ze voor Year of the Gun hebben gekozen. Niet perse vanwege de film zelf, maar wel van de erbarmelijke kwaliteit van de DVD van DFW. We zijn ondertussen al vele jaren verder natuurlijk, maar dit is gewoon VHS niveau en kun je moeilijk goede promotie noemen voor het medium.. In ieder geval: wel een interessante film. Frankenheimer weet met weinig moeite een spannend sfeerbeeld neer te zetten en het is sowieso al een uitstekende keuze om de personages hun eigen taal te laten spreken. Dat geeft toch altijd net wat meer realisme aan de personages. Het plot kent weliswaar iets teveel aparte verhaallijnen om tot een mooi geheel te worden gesmeed (zo valt het feit dat Italo homo was en een relatie had met Gagliani wel helemaal uit de lucht) maar het blijft wel boeien.

Aangenaam verrast trouwens door Sharon Stone. Een actrice die vandaag de dag vereenzelvigd wordt met haar rol in Basic Instinct maar eigenlijk toch wel een aantal interessante rollen heeft gehad. Hier weet ze niet altijd even goed te overtuigen in de rol van fotografe Alison King maar de film krijgt wel een extra boost eenmaal zij in het verhaal wordt geïntroduceerd. Andrew McCarthy daarentegen is wel de zwakke schakel in het geheel. Moeilijk te zeggen waar het juist misloopt, maar hij oogt gewoon te licht voor een hoofdrol als deze. Dan doen de bijrollen het beduidend beter met John Pankow als Italo op kop. Toch ook nog een pluim voor de regie van Frankenheimer die op een sobere manier met hier en daar eens een kleine actie opflakkering een intrigerend tijdsbeeld weet neer te zetten.

Want dat is het Italië van 1978 wel. Hoewel Year of the Gun uit begin jaren '90 stamt, krijg je nooit het gevoel dat je naar een film uit dat tijdperk zit te kijken. Beetje jammer dat er geen andere acteur voor de rol van McCarthy gevonden kon worden maar gelukkig is er nog genoeg anders te beleven. Niet het beste werk van Frankenheimer, dat blijft Seven Days in May, maar toch fijn om eens gezien te hebben. Nu alleen eens een betere versie qua kwaliteit vinden.

3.5*

Meet your ancestors

Het is langzaamaan een traditie geworden dat ik elke vrijdag een film zie met één van mijn beste vrienden. Jaren hebben we op dezelfde school gezeten maar nu zijn de wegen gesplitst dus proberen we toch nog contact te houden. Soit, eigenlijk zijn dit jullie zaken niet maar het was dus zijn beurt om de film te kiezen en kwamen we op Year One uit.

Na de aftiteling waren we het eigenlijk over één ding eens, de film heeft potentie maar wordt verschrikkelijk slecht uitgewerkt. Het begint nochtans allemaal leuk met de jachtscène maar daarna verzand Year One meer in een triestige, voorspelbare en vooral puberale komedie. Jammer want met er zaten bij vlagen best nog wel leuke stukken tussen (de steniging die dan ook wel weer in de trailer zat) maar er had meer kunnen worden gedaan met de vele Bijbel verwijzingen maar door er voor te kiezen om alles in een tijdspanne van misschien een half jaar tot een jaar te laten afspelen lijkt het meer op een Monty Python film, niet dat dat slecht is maar Ramis slaagt er niet in om dit tot een grappig geheel te maken. De film duurt met zijn 100 minuten ook iets te lang in mijn ogen en zakt in het midden bij het Sodom & Gommora gedeelte compleet in om er pas moeizaam uit te geraken door de leuke vechtscène van Zed. De moralistische speech die daarna komt en het veel te cheesy eindbeeld dat Zed en Oh hun eigen wegen gaan had van mij dan weer niet gehoeven. Als ik er eigenlijk over nadenk heeft Sodom de film echt de nek om gedaan. De standaard romance, de idiote grappen (Oh die op zijn eigen gezicht zeikt of olie op iemands veel te harige buik smeert) zorgen dan ook voor de dikke onvoldoende.

Toen er juist sprake was van de film was ik vooral geïnteresseerd in de combinatie Black - Cera. Mijn interesse daalde vooral toen ik de recensies las maar dat neemt niet weg dat hoewel ik liever (500) Days of Summer had gezien, mijn keuze van film, ik wel benieuwd was hoe deze tandem ging uitdraaien. Wel, het was verschrikkelijk. Ik heb Michael Cera leren kennen door het fantastische Superbad maar na dit en de aflevering van Veronica Mars is er maar één conclusie. Cera kan blijkbaar maar één rol spelen en dat is die van verlegen idioot. Voor één film kan dit goed uitdraaien, ik haal Superbad weer aan, maar nu wordt het gewoon te saai en vooral niet grappig. Zelfde geld voor Jack Black eigenlijk. Mijn eerste kennismaking met hem was School of Rock maar ook hij speelt hier weeral hetzelfde soort typetje dat je al meerdere keren hebt gezien zoals in Nacho Libre of talloze andere komedies. Gelukkig bewijst hij met rollen zoals in King Kong dat hij wel iets anders aankan. Year One bevat eigenlijk wel een serieuze cast voor dit soort films. Met Black en Cera zou je eigenlijk al genoeg moeten hebben maar Ramis kiest ervoor om nog meer uit zijn cast te halen om dan compleet te falen. Zo is de rol van Oliver Platt als hoge priester een aanfluiting voor de rest van zijn carrière. Dit geldt ook voor Vinnie Jones en Hank Azaria, al had die laatste nog best wel een leuke rol. Toen ik de naam van Christopher Mintz-Plasse op de openingscredits zag passeren had ik eerlijk gezegd toch ook meer van hem verwacht maar daar staat dan wel weer de mooie Olivia Wilde tegenover.

Zwak verhaal dat veel meer had kunnen zijn. De film verloopt te veel als losse sketches en met deze cast kon het ook allemaal veel beter, het had zelfs beter gemoeten want dit is triestig.

1*

Crises always manage to look better in the morning

Ik had nog nooit van The Yellow Rolls-Royce gehoord maar de aanwezigheid van een handvol acteurs die me interesseren toch maar een kans gegeven. Voor ik begon had ik absoluut geen idee waarover de film eigenlijk ging (ik had het eigenlijk het gevoel dat ik naar een versie van het stripalbum De Roze Rolls-Royce van Kiekeboe zat te kijken) maar ben toch erg aangenaam verrast.

Zoals de titel al doet vermoeden gaat de film voornamelijk over een gele Rolls-Royce en dat mag je gerust letterlijk nemen want we krijgen drie compleet uiteenlopende verhalen met de wagen die altijd als vervoersmiddel voor de hoofdpersonages fungeert. Dit heeft als resultaat dat de film op zich redelijk fragmentarisch aanvoelt want de drie verhalen worden nergens met elkaar gelinkt. Op zich niet zo heel erg natuurlijk doordat de verhalen op zich redelijk vermakelijk zijn. Er is gekozen om toch een kleine rode draad aan de film toe te voegen. Zo dacht ik eerst dat de Rolls-Roce garant stond voor overspel maar het blijkt dus gewoon liefde te zijn. Het eerste verhaal met een rijke diplomaat is het minste van de drie maar het is zeker niet slecht te noemen. Dat komt echter meer door de cast maar daar kom ik straks wel op terug. Het tweede verhaal is imho het beste maar dan kan wel zijn doordat ik altijd wel meer geneigd ben naar dit soort gangsters à la Capone. Het derde verhaal leek in het begin af te stevenen op een teleurstelling maar weet me toch nog aangenaam te verrassen maar wederom, dat is grotendeels aan de cast te wijten.

Rex Harrison is één van de redenen dat het eerste verhaal toch nog vermakelijk was. Als acteur ken ik hem alleen maar van twee geweldige films (My Fair Lady en Dr. Dolittle) maar ook dit doet hij weer enorm goed. Hij komt heerlijk charmant en ondeugend over en is vooral in combinatie met Jeanne Moreau een genot om naar te kijken. Moreau doet het ook weer eens meer dan behoorlijk maar dat ben ik van haar wel gewend. Ze is echter deze keer niet de enige mooie vrouw die hierin rondloopt want ook Shirley MacLaine ziet er betoverend uit als gangsterliefje. Niet echt een enorm uitdagende rol (dat MacLaine een sterke actrice was had ze al bewezen met The Children's Hour) maar ook haar combinatie met Alain Delon is erg sterk. Sowieso opvallen wat voor een geweldige cast hier aan meedoet. Voor mij grotendeels bekenden maar ook de onbekenden doen het erg goed want George C. Scott is een heerlijke gangster. In het derde verhaal komt er nog een derde schoonheid aan te pas in de vorm van Ingrid Bergman maar die valt even een tikkeltje tegen in haar rol. In het begin is ze maar vrij irritant te noemen maar gaandeweg weet ze de rol te perfectioneren met een leuk samenspel met Omar Sharif ten gevolge.

Een heuse sterrencast die het stuk voor stuk goed doen. Vanwege het feit dat dit is opgedeeld in 3 verhalen heeft iedereen ongeveer evenveel screentime en dat werkt toch wel goed. De verhalen op zich zijn degelijk te noemen maar alleen het tweede verhaal lijkt er echt bovenuit te springen. In ieder geval de moeite waard om eens te kijken.

3.5*

I ain't talkin to hear my voice. I'm ordering ya

Met The Big Country kwam ik voor het eerst Gregory Peck tegen in een western. Dat beviel me eigenlijk zo goed dat ik het niet kon laten om Yellow Sky mee te nemen op een rommelmarkt. Weliswaar een nogal kale uitgave (bij Cinema Club kunnen er blijkbaar zelfs geen ondertitels meer bij), maar bon. Gisteren nog wel zin in een typische cowboy film en dus deze film uit de kast getrokken.

Toen ik de film had aangeschaft had ik eens door de bijna uitsluitend positieve reacties gebladerd en misschien daardoor kreeg ik net wat te hoge verwachtingen van de film. Het begin is nog wel leuk, die aankomst in de saloon met dat schilderij is heerlijk, maar nadien verzandt de film in een wat typisch cowboy verhaal over een stel bankrovers die intern niet helemaal op dezelfde lijn staan. Hetgeen me nog het meeste stoorde was het complete gebrek aan enige logica bij de personages. Ze beginnen op elkander te schieten, lopen zonder enige reden naar het andere kamp over en zelfs de grootvader lijkt ineens de beste vriendjes met hen te zijn geworden en stuurt de indianen al snel terug weg op het moment dat ze hem te hulp schieten. Plus, de verplichte shoot-out aan het einde had wel een beetje indrukwekkender gemogen. Nu is hij wel erg snel voorbij en dat is jammer eigenlijk, want voor de rest is dit best wel een interessant filmpje om eens gezien te hebben.

Al is het vooral Peck die daarvoor zorgt. Zelf was hij in het begin van de film overtuigd dat hij verkeerd gecast was als bankrover, maar in mijn ogen doet hij het eigenlijk vanaf de eerste minuten goed. Dreigend genoeg om zijn mannen onder controle te houden, maar toch ook sympathiek genoeg om geen hekel aan het personage te krijgen. Ik ben waarschijnlijk de enige, maar ik vond Anne Baxter eigenlijk niet zo overtuigend. Het hielp natuurlijk ook niet dat ik haar verwarde met Jean Simmons waarvan ik sinds kort gecharmeerd ben.. Soit, goede bijrollen nog van Richard Widmark en James Barton als respectievelijk Dude (de rivaal van Peck) en de grootvader. Visueel trouwens wel mooi. Death Valley in Amerika blijft de ideale plaats voor dit soort verlaten stadjes in beeld te brengen, maar de zwart-wit cinematografie geeft net dat beetje extra.

Ik betwijfel of Wellman en ik de beste vrienden gaan worden (zijn The High and the Mighty vond ik ook al één van de minste John Wayne films die ik heb gezien), maar hij lijkt wel een zekere kwaliteit in zijn films te steken. Niet meteen een regisseur waar je alles van wilt gaan kijken, maar wel eentje waar je eens een filmpje van meepakt.

3*

I've got a hole in me pocket

Gisteren was ik in het boek 'De geschiedenis van The Beatles' aan het bladeren dat ik voor kerst van mijn broer had gekregen en daar verwezen ze naar deze film. Ik was al bijna vergeten dat ik deze een tijd geleden op video voor een paar cent in de bibliotheek op de kop had kunnen tikken en ik besloot daar om iets aan te doen. Ik had nog geen idee wat ik die avond ging zien maar al snel was de keuze dus gemaakt.

Ik heb echter altijd een beetje onwennig tegenover de film gestaan doordat ik (en hier ben ik waarschijnlijk de enige in) toch meer fan ben van hun oudste platen. Yellow Submarine kende ik wel als album maar de aanwezigheid van tracks 7 - 13 stelden zo hard teleur dat ik het album meteen klasseerde als één van de slechtste platen van de groep. Ik dacht dan ook dat de film zich alleen maar ging concentreren op de andere 6 nummers van de plaat maar dat werd dus een aangename verrassing. Die eerste 6 krijgen we natuurlijk uitvoerig te horen maar er worden nog een aantal nummers aan toegevoegd waardoor dit wel een erg lekkere soundtrack krijgt. Nummers als All Together Now worden afgewisseld met Lucy in the Sky with Diamonds en het werkt wonderwel. Sowieso natuurlijk mooi meegenomen als je de muziek van The Beatles kunt smaken want als dat niet is, dan vrees ik dat je hier niet al te veel aan zult vinden.

Maar de soundtrack was niet het enige waar ik nogal weigerachtig over was toen ik de eerste beelden van de film zag. Ben zelf geen LSD tripper, verre van want ik heb zelfs nog nooit iets van drugs aangeraakt, en de animatiestijl leek wel één enorm lange trip te zijn. Ik vroeg me af of de film wel ging kunnen blijven boeien maar na een sterk begin en de bijhorende eerste tonen van het Yellow Submarine nummer kreeg ik het idee dat dit wel goed zat. De animatie blijft er nog altijd raar uitzien, bepaalde zaken worden compleet uit proporties getrokken en enige diepgang is soms ver te zoeken, maar het heeft vast en zeker zijn charme. De Beatles zelf zijn vanaf de eerste momenten herkenbaar en ook de paar knipogen naar de kostuums van de Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band en de 'nieuwe' Beatles tegenover de 'oude' Beatles is leuk gevonden. Voor de rest is dit qua design natuurlijk een vreemde zit. Er zijn geen wetten en dit resulteert in een aantal leuk gevonden en een aantal minder geslaagde monsters.

Het verhaal op zich stelt ook niet veel voor. Net zoals de animatiestijl geen wetten kent, heeft het verhaal ook geen grenzen en krijgen we een minimaal plot voorgeschoteld dat soms nog wat doet denken aan een ode aan de klassiekere tekenfilms waarin chaotische achtervolgingen door verschillende deuren gast aan huis waren. Sowieso is bijna elk plot in een Beatles film meer een kapstok om nummers aan te hangen maar hier is dat wel erg hard het geval. Blijft trouwens wel enorm jammer dat de Fab Four zich niet van in het begin hiervoor hebben geleend. Ze beschouwden Yellow Submarine als een gemakkelijke manier om van onder hun filmcontract te geraken en besloten er niet al te veel moeite in te steken. Het publiek zou het gebrek aan aanwezigheid toch kunnen compenseren met de soundtrack dus geen één van de vier zag een probleem. Het was pas echter op toen de film bijna klaar was dat ze eens een kijkje kwamen nemen en aangenaam verrast waren. Ze besloten om toch een bijdrage aan de film te leveren en dit resulteert in een kleine bijrol aan het einde van de film. Op zich niet veel waard maar het blijft toch leuk om ze nog eens voltallig in beeld te zien verschijnen.

Die typische humor van The Beatles is hier weer volop te vinden en in combinatie met een miniem maar amusant verhaal en de vreemde maar toch charmante animatie wordt dit eigenlijk een erg aangename verrassing. Toen ik de eerste beelden zag vreesde ik dat dit een onvoldoende ging worden maar gelukkig draait het compleet anders uit. Blijft natuurlijk jammer dat dit niet met de stemmen van John, Paul, George en Ringo is want anders had er wel meer ingezeten.

3.5*

One word can change everything

De laatste tijd vond ik dat Jim Carrey zijn niveau van vroeger niet echt haalde maar op aanraden van een kameraad deze gisteren toch maar eens gaan huren en het was een aangename verrassing.

Het hele gegeven van de film dat je op alles Ja moet antwoorden is op zich wel interessant. Het kan voor leuke verrassingen zorgen maar ook voor een aantal pijnlijkere situaties en dat is nu net wat hier gebeurt. Er zitten een aantal geweldige stukken in maar ook een paar momenten waar je het allemaal toch wel hebt gezien. Zo was het einde waar Carrey kleren is gaan vragen om aan de daklozen te geven wat zoutloos en geforceerd grappig maar gelukkig zijn er meer goede stukken dan slechte.

Carrey is weer als vanouds terug en dat is wat de film ook red van een onvoldoende. Hij is gewoon een genot om weer naar te zien maar ook de bijrollen zijn lekker gevuld. Zo is Rhys Darby als Norman op sommige punten echt hilarisch. Ook Danny Masterson is amusant al doet hij wat teveel zijn rol van That '70s Show over. Maar degene die, naast Carrey, het meest schittert is toch wel Zooey Deschanel. Een mooie verschijning en hier toch wel een type om voor te smelten.

Yes Man is een amusant film met een leuk verhaal en geweldige hoofd- en randpersonages. Alleen heb je het naar het einde toe allemaal wel wat gezien.

3.5*

Eerste kennismaking met Wong Kar-Wai

Ip Man, het is een naam die de voorbije jaren erg veel in films voorkwam met maar liefs 5 films sinds 2008. Het is een naam die ook tot de verbeelding spreekt doordat hij onder andere leraar van Bruce Lee was maar tot mijn grote schande had ik nog geen enkele van die films gezien. De twee Donnie Yen films alsook Ip Man: Zero heb ik hier nochtans nog liggen en ik heb serieus aan het twijfelen geweest om deze films te kijken vooraleer ik aan The Grandmaster begon. Uiteindelijk dan toch niet gedaan wegens tijdgebrek en omdat ik deze graag nog eventueel wou meepakken in een eindejaarslijstje.

Eerste film die ik zie die over Ip Man (Dragon: the Bruce Lee Story niet meegerekend) maar ook mijn eerste film van Wong Kar-Wai. Een regisseur die er een serieuze status op nahoudt dus de verwachtingen waren eerlijk gezegd vrij hoog gespannen. Verwachtingen die trouwens compleet worden waar gemaakt wanneer de film opent met een geweldige vechtscène in de regen (wat is het toch met regen die dit soort scènes zo episch kunnen maken?) onder leiding van Woo-Ping Yuen. Onvoorstelbaar wat die man als action choreographer toch allemaal uit zijn mouw weet te schudden. Met Man of Tai Chi had ik even schrik dat hij het wat was verleerd maar onder Kar-Wai komt zijn kunnen toch wederom ontzettend goed tot zijn recht. De vechtscènes zijn dan ook niet minder dan subliem en behoren tot de mooiste die ik tot nu toe heb gezien.

Het heeft zo'n 10 jaar geduurd eer The Grandmaster het licht zag. Dit was voornamelijk vanwege het perfectionisme van Kar-Wai en ik krijg het gevoel dat hij hier nog altijd niet tevreden mee was. Iets wat duidelijk werd wanneer bleek dat er 3 verschillende versies bestaan (een Chinese release die aftikt op 130 minuten, een release voor het Berlin Film Festival van 123 minuten en de Weinstein cut die zo'n 108 minuten duurt) en waarin elke keer cruciale scènes zijn geschrapt of toegevoegd die in de andere versies niet zitten. De oorspronkelijke versie duurt zo'n 4 uur en het is te hopen dat deze ooit nog eens gereleased zal worden. Ik kan zelf enkel spreken over de 130 minuten versie maar daar voel je effectief aan dat er stukken zijn die niet helemaal afgerond worden, zoals heel het Razor personage. Hierdoor krijgt de film een wat fragmentarisch gevoel en dat kost Kar-Wai toch jammer genoeg een halfje. Zonde eigenlijk want voor de rest wisselt de regisseur af tussen Ip Man, Gong Er en Ma San zonder dat het stoort en dat is voornamelijk te wijten aan het feit dat elk personage even interessant is, Ip Man zelf is verre van de focus van het geheel dus.

Sterke cast ook. Ik ben fan van Tony Leung sinds de Infernal Affairs trilogie en die doet het hier meer dan behoorlijk als Ip Man. Hij beheerst de Wing Chun stijl voldoende om geloofwaardig over te komen, hij heeft dan ook gedurende een heel jaar elke dag gemiddeld 4 uur getraind, maar ik vond Zhang Ziyi als Gong Er misschien zelfs nog net iets beter. Jin Zhang is als Ma San ook indrukwekkend en dit trio zorgt ervoor dat The Grandmaster dan ook naar een hoger niveau wordt getild.

Als eerste kennismaking met zowel Ip Man zelf als Kar-Wai kan dit in ieder geval wel tellen. De combinatie tussen Wong Kar-Wai en Woo-Ping Yuen staat garant voor visuele pracht en het is te hopen dat er dan ook nog eens een cut komt waar alle verhaallijnen tot een mooi geheel komt. Toch één van de beste films van dit jaar.

Dikke 4*

The Heaven Sword and Dragon Saber - Part One

Kung Fu Cult Master was de laatste DVD in mijn Jet Li boxset die ik ettelijke jaren geleden in de (ondertussen failliete) Free Record Shop had aangeschaft. De twee vorige films (Fist of Legend en The Legend) waren vermakelijk genoeg en ik was wel benieuwd wat deze Kung Fu Cult Master ging worden. Jet Li is altijd wel leuk, maar de film kon bovendien ook nog rekenen op de altijd goede Sammo Hung en de altijd leuke Richard Ng. Redenen genoeg dus om dit eens te gaan bekijken.

Ik wist er op gebied van verhaal wat minder van af en dat was misschien niet meteen de slimste keuze. Kung Fu Cult Master is gebaseerd op het The Heaven Sword and Dragon Saber boek van Louis Cha, wat dan op zijn beurt weer het derde deel was in de Condor trilogie die voorafgegaan wordt door The Legend of the Condor Heroes en The Return of the Condor Heroes. je wordt met andere woorden in een verhaal gegooid dat een ongekend hoog tempo heeft en waar personages bij de vleet worden geïntroduceerd en de helft van de tijd banden heeft met elkaar op de een of andere manier. Het heeft echter zijn charme en Kung Fu Cult Master is daardoor een heerlijke achtbaan die alleen op het einde uit de bocht vliegt. Hoewel, een meer correcte analogie is misschien dat de achtbaan nooit is afgewerkt aangezien de film met een gigantische climax eindigt. De film was een financiële flop en de twee geplande sequels werden nooit gemaakt..

Veel bekende koppen dus. Jet Li neemt de hoofdrol op zich en doet dat zoals gewoonlijk goed. Het heeft even geduurd eer ik Sammo Hung herkende (dat witte haar, die lange wenkbrauwen en bovendien zijn snor/baard die dat litteken op zijn lip verborg maakte het niet makkelijk) en die doet het ook behoorlijk. Choreografie is trouwens van zijn hand en dat nerveuze stijltje paste wel goed bij de film. Deed me qua camp gehalte nog wel een tikkeltje denken aan Zu Warriors van een 10 jaar eerder, die was ook zo overdreven met veel magie en dergelijke. De bijrol van Richard Ng als een soort van vampier kung fu dude is trouwens ook nog wel erg leuk.

Leuk filmpje in ieder geval, maar het abrupte einde laat je toch wat met een wrange nasmaak achter. Ik begrijp dat je met een climax wil werken voor de sequels maar zorg er toch op zijn minst voor dat dit wat als een afgesloten geheel aanvoelt. Blijf het vreemd vinden dat dit zo geflopt is, ik heb in ieder geval al slechter gezien.

Dikke 3,5*

Jackie Chan goes slapstick

Volgens onze DVD stamt de film uit 1978 waardoor dit de chronologische opvolger werd van To Kill with Intrigue. Geen idee wie gelijk heeft (Imdb wilt er wel eens naast zitten met informatie rondom dit soort Aziatische werkjes + vaak werd een film van Chan pas jaren later uitgebracht) maar veel maakt het niet uit want Half a Loaf of Kung Fu stond toch al een tijd op de planning. Ooit een trailer van gezien die geweldig slecht was dus ik was echt benieuwd wat voor film dit ging worden.

En wat voor iets is het ook geworden... Half a Loaf of Kung Fu mag zich met gemak één van de beste titels uit Chan's jaren '70 genoemd worden want dit is gewoon te grappig voor woorden. De film bevat eigenlijk geen enkele vorm van verhaal en is op het eerste zicht eigenlijk gewoon één lange demonstratie van Jackie Chan die wat kung fu zit te doen. Het wordt nooit duidelijk wat nu eigenlijk het uitgangspunt is van de verschillende personages en zo tegen het einde toe wordt er een poging gedaan om een slecht plot over een Soul Pills te introduceren maar het zijn allemaal serieuze vijgen na Pasen. Waarom ben ik hier dan in godsnaam zo lyrisch over? Omdat dit gewoon zo corny is dat het leuk wordt. Er worden om de 5 minuten nieuwe personages geïntroduceerd en het is onvoorstelbaar wat voor idioten daar tussen zitten. Een zwerver die alleen maar scheten kan laten, een oude bedelaar die altijd op de meest random plaatsen tevoorschijn komt, de bad-guy die we pas de laatste 10 minuten te zien krijgen waarvan er 9 minuten worden gebruikt om te vechten, ... Je kunt een eeuwigheid door gaan maar je kunt de sfeer van de film niet in woorden omzetten. Je moet dit gewoon zien om te geloven hoe slecht het eigenlijk is. Ik heb al vaker mensen horen zeggen dat iets zo slecht is, dat het erg leuk wordt maar bij mij blijft die gimmick nooit duren en verveel ik me na een tijd maar met Half a Loaf of Kung Fu is dat dus niet.

Fantastische vechtscènes ook! Op een bepaald moment trekt Chan gewoon iemand zijn snor van zijn gezicht, hangt die op zijn eigen neus en begint dan verder te vechten... Je kunt het zo gek niet verzinnen of de film gebruikt het wel ergens. Sowieso kan ik een clowneske Chan wel waarderen want dit doet hij gewoon erg leuk. Liever dit dan dat hij van die geforceerde rollen à la Rumble in Hong Kong gaat spelen. Chan lijkt ook overduidelijk plezier te hebben in de film (hij was ook Action Director) en het geeft een plezante charme aan de film. Die muziek die erbij hoort past trouwens ook erg goed bij de vechtscènes. Deze keer werd de film niet geregisseerd door Wei Lo maar terug door Chi-Hwa Chen die het even sterke Shaolin Wooden Men op zijn naam heeft staan. Hij bespaart ook niet op inzoomingen op elk mogelijk lichaamsdeel, vertragingen of versnellingen en doet dit soms allemaal nog tegelijkertijd ook.

Zelfs nu ik dit een dag later allemaal schrijf, verdwijnt de glimlach nog altijd niet van mijn mond. Als er één film is die je van Chan gezien moet hebben dan is het zonder twijfel deze. Half a Loaf of Kung Fu is één van de eerste films waar Chan de clown begint uit te hangen maar het is er wel direct knal op. Doe geen moeite om het plot uit te zoeken, dat is er toch niet, en laat je gewoon wegvoeren door de gevechten, dynamische muziekjes en idiote personages.

4*

De eerste samenwerking tussen Chow Yun-Fat en John Woo

Ik was al langer van plan om me eens te verdiepen in zowel het werk van Chow Yun-Fat alsook dat van John Woo. Beiden hebben een nogal legendarische status maar met uitzondering van een aantal van zijn Amerikaanse films had ik nog niets van Woo gezien en van Fat kon ik me alleen maar Bulletproof Monk voor de geest halen. Soit, het plan kreeg meer vorm toen ik op een rommelmarkt de boxset Heroic Bloodshed op de kop kon tikken met daarin 5 films van John Woo (al blijkt het derde luik in de A Better Tomorrow trilogie van Hark Tsui te zijn) en allemaal met Chow Yun-Fat. Vandaag de eerste maar eens van opgezet.

En A Better Tomorrow mag een geslaagde eerste kennismaking genoemd worden! Woo maakt een combinatie van heerlijke actiescènes (de overval in de kamer van de vader of de climax bijvoorbeeld) met de gebruikelijke soap elementen die je in dit soort Hongkong films kunt verwachten. Voor velen misschien geen geslaagde combinatie maar het straalt een zekere kitscherigheid (al klinkt dat veel negatiever dan ik eigenlijk bedoel) uit die ik kan waarderen. Woo maakt er een film van waar vriendschap en familie centraal staan en het is genieten van de eerste tot de laatste minuut. Ga trouwens vooral niet verder op de poster die hier staat want A Better Tomorrow is werkelijk het compleet tegenovergestelde van de picture perfect familie die de poster siert. Zijn er dan werkelijk geen minpunten aan de film? Jammer genoeg een paar. Zo is de actie is op zich degelijk maar Woo laat zich soms vangen aan een rommelige editing die voor een kleine domper zorgt.

Maar wat een heerlijke rol voor Chow Yun-Fat! Onbegrijpelijk dat de man als box-office poison werd beschouwd voordat hij de rol van Mark op zich nam. Er waren dan ook verscheidene mensen die hun bezorgdheid uiten bij producer Hark Tsui omdat ze van het gedacht waren dat de acteur dit niet ging kunnen waarmaken. Nog nooit was er een meer foute veronderstelling want Fat is de belichaming van cool. Hij zorgde voor een heuse rage in Hongkong (de winkels konden de bestellingen van lange zwarte jassen en RayBan zonnebrillen niet meer bijhouden) en op zich is dat vreemd want de film legt de focus helemaal niet op zijn personage. De kern van de film zit hem toch in de relatie tussen Lung Ti (Ho) en Leslie Cheung (Kit). Het is dit trio dat de film echter naar een ongekend niveau doet stijgen doordat de ene de andere twee het onderste uit de kan laat halen. Ben dan ook benieuwd naar het 2e deel, al vraag ik me af hoe ze de ogenschijnlijke dood van Mark gaan verwerken. Tof ook om Hark Tsui nog in een kleine cameo te zien tijdens het examen van Jackie, hij is ook degene wiens ruit wordt ingeslagen door Kit.

Ik verwachtte hier best wel veel van en die verwachtingen komen in zijn geheel uit. Vooral ook blij dat de DVD een originele Kantonese audiotrack bevat want ik betwijfel of de film zijn niveau dan zou kunnen handhaven. Woo en de zijnen leveren een heerlijke actiefilm af die zeker en vast gezien mag worden. Op naar de rest van zijn oeuvre!

4*

Net iets minder dan zijn voorganger maar nog altijd erg degelijk

Al moet ik eerlijk toegeven dat ik hier niet zo'n hoge verwachtingen van had. De eerste A Better Tomorrow was een geslaagde kennismaking met zowel het Chinese werk van John Woo alsook de carrière van Chow-Yun Fat maar ik had ook wat schrik dat dit tweede deel een sequel ging zijn om snel wat geld te cashen. Het einde van het eerste deel leek perfect en bij de wederopstanding van Chow-Yun Fat kreeg ik een erg slecht gevoel omdat ik me moeilijk kon voorstellen dat ze hem na die kogelregen terug tot leven gingen wekken.

Gelukkig begrijpen Woo en Tsui dit ook en kiezen ze voor een andere richting, namelijk de tweelingbroer van Mark. Een keuze waar ik ook niet erg warm voor liep want hoewel beide rollen natuurlijk door dezelfde acteur worden gespeeld, is er in het begin een wereld van verschil tussen beide broers. Doordat de film zich dan ook nog eens afspeelt in twee verschillende werelddelen hebben Ho en Ken amper interactie met elkaar waardoor je het gevoel hebt dat je naar twee verschillende films tegelijk zit te kijken. Het drama gehalte is in deze sequel dan ook nog eens een stuk hoger dan bij zijn voorganger maar toch blijft het op zich nog altijd wel erg boeien, al begon het gejank van Lung me op den duur wel de keel uit te hangen. Het is de shoot-out op het einde die er uiteindelijk voor zorgt dat de film nog een halfje extra krijgt want die is toch heerlijk. Je moet er wel even op wachten maar dat komt omdat Woo en Tsui het maar niet eens geraakten over de focus van het script. Tsui vond Lung een veel belangrijker personage en wou het verhaal meer rond hem laten draaien maar Woo werd het gediscussieer zo beu dat hij zich uiteindelijk van heel de film met uitzondering van de climax distantieerde.

Chow-Yun Fat is cool. Zoveel kan ik zeggen na het kijken van de eerste twee A Better Tomorrow films. Toegegeven, het duurt even eer de coolheid op de proppen komt (het is pas wanneer hij de door kogels doorzeefde jas van Mark aandoet en bijhorende zonnebril opzet dat hij echt fenomenaal wordt) maar eenmaal hij er is, is het echt genieten. De kracht van de eerste film zat hem echter in de combinatie tussen Fat en Lung Ti, die Ho speelt, en die is hier minder aanwezig. Gelukkig krijgt Leslie Chung als Kit wat meer screentime en wordt het groepje aangevuld met een degelijke Dean Shek. Kende hem voornamelijk alleen maar van de Jackie Chan films waar hij praktisch altijd de komische toer opgaat maar dit ging hem erg goed af.

Ik had misschien liever een prequel gezien met Mark en Ho maar bon, dit kan ik ook wel waarderen. Deze keer een meer dramatische opzet en de emoties liggen er vingerdik op maar om de één of andere reden werkt het. De gehele cast uit het vorige deel komt terug opdraven in hun respectievelijke rollen en nieuwkomer Shek is degelijk. Een tikkeltje minder dan zijn voorganger maar dat is niet uit te drukken in MM sterren. Op naar deel 3!

4*

Mooie afsluiter van de A Better Tomorrow reeks

Nu had Dutch FilmWorks me toch wel liggen zeker. Ik had een tijd geleden de Heroic Bloodshed DVD box gekocht met daarin de A Better Tomorrow trilogie, The Killer en Once a Thief. De eerste twee delen van de trilogie hadden Chinese audio met Nederlandse subtitles dus ik was content maar toen ik een tijd geleden deel 3 wou kijken, bleek dat er enkel een gedubte versie was.. Volstrekt belachelijk natuurlijk dat DFW dit soort boxsets op de markt brengt dus ik heb een tijd liggen zoeken achter het origineel doordat ik de gedubte versie al na 5 minuten terug had afgezwierd. Vandaag eindelijk eens kunnen opzetten.

Ik had erg lage verwachtingen van dit slotstuk. De spanningen waren nogal hoog opgelopen tussen regisseur John Woo en producent Hark Tsui tijdens het tweede deel waardoor de samenwerking ten einde liep. Wat op zich wel jammer was want Woo had al een script klaar voor het derde deel, hij zou dat uiteindelijk verfilmen als Bullet in the Head, maar Tsui was vastbesloten om er toch nog een derde deel aan te breiden en besloot dan zelf maar een film te produceren en te regisseren. Het resultaat is gekend en eerlijk gezegd, ik vind het allemaal nog erg goed meevallen. Het zijn weliswaar twee verschillende stijlen en deze prequel voelt een beetje aan als een buitenbeentje maar Tsui levert hier goed werk af. Woo wilt nogal eens doordraven in zijn drama (al kan ik dat eigenlijk best wel smaken) maar bij Tsui is het beter uitgewerkt. Niet erg veel actiescènes maar de climax is het wachten meer dan waard.

Altijd leuk om Tony Leung in een film te zien. Bij mij echt doorgebroken in de Infernal Affairs films maar ik had in het begin wat schrik dat hij niet ging kunnen opwegen tegen het heerlijke duo dat Chow-Yun Fat vormde met Lung Ti in de eerste twee delen. Leung stelt echter verre van teleur en overtuigt vanaf de eerste minuut. Iets minder ben ik te spreken over Anita Mui. In de actiescènes komt ze goed uit de verf (de scène in het begin van de film waar ze met dat machinegeweer op de proppen komt is heerlijk) maar voor de rest wordt ze weggespeeld door Leung en een voortreffelijke Chow-Yun Fat. Had hier veel liever pakweg Michelle Yeoh ofzo in gezien. Let ook nog op Kien Shih in een sterke bijrol als Mun's vader.

Misschien waren mijn verwachtingen zo laag dat het enkel en alleen maar kon meevallen maar het resultaat mag er wezen. Ik begin meer en meer fan te worden van Hark en ben benieuwd wat hij nog meer uit zijn mouw heeft geschud. A Better Tomorrow 3 is zeker anders dan de twee vorige delen maar kan perfect op eigen poten staan.

3.5*

This land doesn't know a real hero. Yet

Ik zie Jet Li altijd wel graag spelen, heb jammer genoeg nog niet zo bijster veel van hem gezien. Een tijd geleden gaven ze deze Hero op televisie en omdat de film me qua titel niets zei heb ik hem opgenomen. Het is altijd leuk om je te laten verrassen en verrassen doet Hero zeker en vast.

Ik had nooit gedacht dat dit zo'n visueel spektakel ging zijn. Normaal gezien ben ik geen fan van de wire-fu, heb liever de oude Shaw Brothers films zoals Wu Du (1978) of Shi San Tai Bao (1970), maar dit ziet er fantastisch uit. De verschillende verhalen worden allemaal bepaald door één kleur maar het zijn ook de vele landschappen die de film een erg aantrekkelijk effect geeft. Ik kan er nog altijd niet bij hoe mooi dit er nu eigenlijk uitzag. Vooral wanneer de boogschutters hun pijlen afvuren is het verbluffend om te zien. Het verhaal achter Hero is nogal dun. Uiteindelijk is het niet meer dan continu flashbacks in flashbacks maar eerlijk gezegd, storen deed het me niet. Heel de film kent een nogal Rashômon-achtige sfeer maar weet toch ook zijn eigen stempel te drukken. Gebaseerd op een oude legende weet Zhang een interessant verhaal af te leveren dat nergens verveelt. Normaal gezien heb ik het niet zo met veel flashbacks, om de één of andere reden verlies ik dan snel mijn aandacht en ben ik de rode draad kwijt, maar dit blijft boeiend. Misschien wel door het feit dat elke flashback eigenlijk een op zichzelf staand verhaal is. Ach, in ieder geval de moeite om te zien.

Jet Li moet hier niet zo bijster veel doen. Gezichtsemoties had Li blijkbaar nog niet in 2002 wat zorgt voor soms een nogal hilarisch zicht wanneer hij voor de keizer zit en zijn mond amper beweegt. Soit, op zich doet hij het wel goed en vooral in de vechtscènes komt hij echt tot zijn recht. Nooit gedacht eigenlijk dat ik dit soort gevechten goed ging vinden, vond het vroeger altijd verschrikkelijk om naar te kijken maar smaken veranderen dus werkelijk. Ik had continu het idee dat ik Maggie Cheung ergens van kende. De naam zegt me ook iets maar ik kan ze niet direct ergens in een film plaatsen en op Imdb zie ik ook niet direct iets bekend. Ach, maakt niet uit want ik zal ze waarschijnlijk wel met iemand anders verwarren. Ze zet in ieder geval een sterke rol neer als Flying Snow. Eigenlijk zijn alledrie de huurmoordenaars uitstekend in hun rol, al steekt Tony Leung Chiu Wai als Broken Sword er wel bovenuit. Erg interessante rol en ook erg goed neergezet door Wai. Heel de cast is eigenlijk uitstekend in hun rol. Voor de rol van Qin was er even gedacht om Jackie Chan te casten maar ik ben blij dat ze uiteindelijk toch bij Daoming Chen zijn terecht gekomen. Volgens mij had Chan dit niet met zoveel flair als Chen kunnen neerzetten.

Visueel een spektakel en hoewel het plot niet al teveel om handen heeft blijft het wel boeien. Ik heb me in ieder geval wel geamuseerd gisteravond. Li weet zelfs met bijna botoxachtig gezicht nog te overtuigen en ook de rest van de cast is grandioos.

4*

Alle elementen die je in een Shaw Brothers film nodig hebt

Het was lang geleden dat ik nog eens iets van Wei Lo had gezien. Leerde de man voor het eerst kennen via zijn werk met Bruce Lee en later keerde hij nog regelmatig terug voor films met Jackie Chan. In die 10 films die ik tot nu toe had gezien bleek echter dat hij een erg wisselende regisseur was qua kwaliteit. Het gerucht gaat dan ook dat hij regelmatig op de set lag te slapen en dat anderen eigenlijk zijn films hebben verder afgemaakt terwijl hij er de credits voor accepteerde. Het is dan alleen de vraag of hij lag te slapen bij de goede of bij de slechte films.

In ieder geval mag The Shadow Whip zich bij de eerste categorie voegen. Met zijn speelduur van nog geen 80 minuten is dit denk ik de kortste Shaw Brother film die ik al heb gezien, maar tegelijkertijd ook wel één van de meest actieve. Er zijn bijna non-stop gevechten en het plotje rond de zoektocht naar Fang Chengtian en wat hij nu eigenlijk heeft uitgespookt is simpel doch vermakelijk. Naar het einde toe probeert Lo nog wat een twist in het geheel te brengen door a) Yun als dochter van de vermoorde Yang te laten opdraven en b) Chief Hong de grote slechterik te laten worden. Twee zaken die je al redelijk snel kunt voorspellen maar het is vooral de manier waarop heel de twist uit de doeken wordt gedaan dat erg leuk is. Chief Hong verspreekt zich gewoon en doet dan zijn beste 'ik ben een crimineel meesterbrein mwuhahaha' impersonatie. Het zorgt ervoor dat dit een film is die erg veel fun uitstraalt. Verder ook weer die typische kung fu nonsens (slechteriken die gebukt gaan onder namen als The 16 Bandits of Yunyun, The Serial Trio en ga zo maar voort) en vooral veel in het rond vliegen.

Want The Shadow Whip is een wire-fu film ten voeten uit. Verschiet dus niet als personages opeens ettelijke meters door de lucht zweven, het is allemaal normaal en je kunt er maar beter van genieten. Sowieso wel een erg vermakelijke film qua vechten. Het is één van de weinige films waar ik me een zweep als main weapon voor de geest kan halen (enkel Magnificent Warriors met Michelle Yeoh schiet me te binnen) maar het ziet er eigenlijk echt wel goed uit. Jammer dat in sommige scènes de gevechten worden versneld, maar voor de rest is het genieten van de kung fu. Met Cheng Pei-Pei heb je daar natuurlijk een goede lead voor (wie zegt er dat vrouwen geen ass kunnen kicken) en de altijd coole Sammo Hung zou blijkbaar als extra te zien zijn, ik heb hem gemist jammer genoeg. Tof ook om Yueh Hua terug gecombineerd te zien met Pei-Pei. Come Drink with Me was weliswaar één van de zwakste Shaw Brothers films tot nu toe, maar het was wel een leuk duo dat hier dus opnieuw verenigd is.

Tof! Korte speelduur, een verhaaltje waar net iets meer inzit dan het standaard 'ik wil wraak' (al is het niet enorm veel meer) en coole gevechten. Meer heb je voor dit soort films niet nodig en The Shadow Whip is voor mij dan ook één van de weinige films die alles combineert wat ik aan dit films zo leuk vind. Is uitgebracht als Duitse blu-ray met Chinese audio en Engelse ondertiteling. Ga dat halen!

4*

Eerste kennismaking met Wilson Yip

Ik heb altijd de neiging om mijn films aan te schaffen omdat ze van een bepaalde regisseur of met een bepaalde acteur/actrice zijn. Dat was ook het geval met Ip Man: Zero die ik voornamelijk aanschafte vanwege Sammo Hung Kam-Bo en Biao Yuen. Mooi meegenomen weliswaar dat ik een steelcase edition vond met daarin deze Ip Man en Ip Man 2 als extraatje. Wel wat verwarrend in welke volgorde de films gezien moet worden, maar uiteindelijk voor volgorde van uitkomen gekozen.

En dan is deze dus de eerste. De eerste in een rij van velen, want dit begin van de reeks rond de legendarische grootmeester startte een hele franchise (Wilson Yip komt binnenkort nog met een derde deel en Wong Kar Wai's The Grandmaster is in 2013 eindelijk uit delevopment hell geraakt om nog maar van Ip Man: The Final Fight te zwijgen) en lijkt nog niet aan zijn einde te zijn gekomen. Als alle films met hetzelfde kunnen en respect worden gemaakt als deze, dan staat ons in ieder geval nog een mooie tijd te wachten. Ip Man is een gestileerde film die een gevoelig onderwerp (toch afgaande op de talloze films die zich in deze tijdsperiode afspelen) tot een boeiend einde weet te brengen. De dreiging van oorlog, de strijd met de Japanners en natuurlijk het geduld van Ip Man dat zijn kookpunt bereikt. De strijd met de 10 Japanners is al indrukwekkend op zichzelf, maar de climax doet er (hoewel het een 1 tegen 1 gevecht is) nog net dat beetje erbovenop. Heerlijk!

Choreografie van Sammo Hung en de hoofdrol in handen van Donnie Yen, het is een combinatie die ik wel kan smaken. Yen blijft geknipt voor dit soort rollen (onvoorstelbaar ook hoe jong die er blijft uitzien, er is amper verschil te zien tussen deze en Iron Monkey) en overtuigt werkelijk over de gehele lijn. De chemie met Cheung Wing-Sing, die de vrouw van Ip Man speelt, is ook overtuigend en zorgt zelfs af en toe voor leuke humor. De scène waar zijn zoontje een bericht van de moeder moet doorgeven op zijn driewieler is geweldig. Degelijke rol ook voor Simon Yam als eigenaar van de fabriek en Hiroyuki Ikeuchi is wel erg indrukwekkend als de slechte Miura.

Er was blijkbaar wel niet echt gerekend op een tweede deel, want de film wordt netjes afgesloten met wat er met de grootmeester gebeurde in de latere jaren van zijn leven. Vraag me dan ook af wat de sequels gaan brengen, maar ik twijfel er niet aan dat dat toch ook weer de moeite gaat zijn. Zolang hetzelfde team hierachter blijft zitten natuurlijk.

4*

Degelijke sequel

Ip Man was een erg mooie meevaller. Ik had de steelcase voornamelijk aangeschaft vanwege Ip Man: Zero die zowel Sammo Hung als Yuen Biao bevatte, maar uiteindelijk voor volgorde van uitkomen gekozen waardoor Wilson Yip als eerste aan de beurt kwam. Dat bleek een erg degelijke film te zijn en ik had al vrij snel zin in de sequel eigenlijk, maar wegens tijdgebrek zat er een maandje tussen beide kijkbeurten tussen. Wat uiteindelijk niet zo erg blijkt te zijn aangezien Yip wel uit hetzelfde vaatje tapt voor deze Legend of the Grandmaster.

Het resultaat mag er echter nog altijd zijn. Deze keer zijn de Japanners vervangen door de Engelsen en voor de rest is dit vooral een strijd tussen Oost en West. Leuk uitgangspunt in ieder geval dat vooral dankzij de twee boksmatchen echt de moeite waard is. De film lijkt dan ook vooral in het begin wat moeite te hebben om zich op gang te trekken, hoewel het gevecht tussen Ip Man en Master Hung wel heerlijk is, maar dat blijkt uiteindelijk geen probleem te zijn doordat de climax verre van teleur stelt. Ik was op zich wel benieuwd hoe Yip dit ging aanpakken aangezien hij met het einde van de eerste film precies er niet op rekende om een vervolg te maken en dit doet hij gewoonweg goed. Ik kan me de laatste film niet meer herinneren waarin een tegenstander mijn bloed zo kon doen koken. Hoewel het weliswaar wat voorspelbaar is dat Master Hung het loodje gaat leggen en dat Ip Man de uitdaging aan gaat gaan, is het gewoon erg goed gebracht. Het einde met de kleine Bruce Lee is op zich nog wel leuk maar voelt toch een tikkeltje geforceerd aan.

Het eerste deel kon rekenen op de choreografie van Sammo Hung en deze keer doet hij zowaar mee. Blijft één van mijn favoriete regisseurs/acteurs in het genre en Hung is hier enorm indrukwekkend. Veruit één van zijn beste recentere rollen. Donnie Yen blijft ook even degelijk zoals al altijd, de man lijkt werkelijk niet te verouderen, en blijft overtuigen in en naast de vechtscènes. Tof ook dat de de acteurs uit de voorganger ook terugkomen. Lynn Hung is goed als de vrouw van Ip Man alsook Simon Yam die komt terug opdraven als Chow Ching-Chuen.

Benieuwd naar het derde deel van Wilson Yip. Aangezien dat nu pas uit is zit dat niet in mijn box en dat is jammer. Moet ik er maar eens los naar op zoek gaan. Soit, Yip doet met dit tweede deel veel dat hij in het eerste deel ook al deed, maar hij geraakt er mee weg. Voornamelijk omdat de choreografie degelijk blijft en je met twee klassebakken zoals Sammo Hung en Donnie Yen weinig verkeerd kunt doen.

4*

Geen link met de Donnie Yen saga

Eigenlijk is het toch schrijnend om te zien hoe een film marketinggewijs in een hoekje kan worden geduwd. Toegegeven, deze Ip Man Zero gaat inderdaad om hetzelfde personage als de films met Donnie Yen, maar de DVD box doet uitschijnen dat het om een volwaardige trilogie gaat. Vreemd, want Herman Yau levert zijn eigen film af en kiest er zelfs voor om bepaalde acteurs (een Sammo Hung bijvoorbeeld) in andere rollen te casten. Ondertussen is er effectief een deel 3 in de Donnie Yen saga, maar die zit dan weer niet in de box. Voornaamste reden daarvoor is uiteraard dat er toen van die film nog geen sprake was.

Soit, je moet dit dus niet bezien als een film die in het verlengde licht van hetgeen Wilson Yip op het scherm toverde, maar eerder als een alternatieve vertelling van hetzelfde personage. In dat opzicht levert Yau een interessante film af. Beginnende met de jeugd van Ip Man zelf maakt de film hier en daar een tijdssprong waarmee we uiteindelijk bij een meer volwassen vechter uitkomen. Uiteraard moet ook hier de Japanner als grote slechterik komen opdraven, hetgeen wel resulteert in een ietwat vreemde climax waar de geadopteerde broer van Ip Man opeens een Japanner blijkt te zijn. Op narratief vlak dus iets minder, maar verder is hier weinig op aan te merken. Visueel blijft dit een degelijk gemaakte film, nu is Wing Chun toch ook wel een stijl die er gewoon erg goed uitziet in een film, maar ook qua cast is hier weinig op aan te merken.

Een aantal acteurs die dus al eens hebben meegespeeld in een andere Ip Man film, maar dat is niet storend aangezien ik toch nooit genoeg kan krijgen van Sammo Hung. Hij heeft hier een heel wat beperktere rol dan ik had verwacht, maar Hung doet weer zijn vertrouwde ding en doet dat goed. Ook altijd fijn om hem met één van zijn vertrouwde partners in crime, Yuen Biao, te zien. Wat ouder dan ik hem gewend ben (ik ken hem voornamelijk van de films met Jackie Chan) maar Biao verliest nooit zijn kunnen. De focus ligt echter voornamelijk op Yu-Hang To als het titelpersonage. Niet eenzelfde uitstraling als Donnie Yen of Tony Leung, maar hij overtuigt over de gehele lijn. Let vooral ook nog op de zoon van de echte Ip Man in de bijrol van de oude Leung Bik.

Vermakelijke film in ieder geval. Dit is nu ongeveer de 6e of 7e film die ik rond Wing Chun of Ip Man zie en het verveelt me nog niet. Blijft een boeiende stijl die er mooi uitziet wanneer het door een vakkundige regisseur wordt gebracht en Herman Yau voldoet aan die beschrijving. Goede cast ook en een vlot verhaal. Moet maar eens op zoek naar het derde deel van de Donnie Yen films.

3.5*

De eerste samenwerking tussen twee iconen

De top 1000 van MovieMeter is weer in volle gang en zoals verwacht passeerden er al een aantal films van Akira Kurosawa. Sowieso één van mijn favoriete regisseurs, maar wel eentje waar ik wat voor in een goede mood moet zijn. Ik heb dan ook nog een redelijk groot voorraadje liggen (voornamelijk dankzij een tripje naar Londen eind vorig jaar) en ik had opeens weer zin in zo'n heerlijke combinatie tussen Kurosawa en acteur Toshirô Mifune. Had er alleen geen idee van dat Drunken Angel het begin van een vruchtvolle combinatie was.

Eerlijk gezegd, ik had hier misschien wel toch net iets meer van verwacht. Kurosawa (en Mifune) zijn twee mensen in de wereld van de cinema waar ik erg veel van verwacht en hoewel Drunken Angel bij momenten enorm indrukwekkend is, zitten er toch een paar mindere scènes in. Zeker de scène waar Matsunaga en Okada een robbertje zitten te vechten oogt wel erg amateuristisch. Zonde, want het haalt voor een groot deel de kracht van een uitstekende climax weg. De relatie tussen Matsunaga en Sanada blijft over de gehele lijn boeien en het verhaal krijgt wat extra vaart door de komst van Okada. Er straalt een zekere dreiging uit deze driehoeksverhouding en dat is voor een groot stuk ook wel te wijten aan de geweldige setting. Die smerige poel, dat naoorlogse Japan, die moedeloosheid van de personages, ... Je wilt absoluut zelf nooit in zo'n situatie terecht komen, maar in een film blijft dat boeiend.

Eerste samenwerking tussen Kurosawa en Mifune dus. Grappig detail dat Matsunaga in eerdere versies van het script maar een beperkte bijrol had, maar de regisseur was zo onder de indruk van de acteur dat hij het personage meer en meer begon uit te werken. Terecht, want Mifune is hier toch ook wel weer indrukwekkend. Bijna onherkenbaar zelfs, maar Takashi Shimura is misschien nog net iets indrukwekkender. Hij roept, tiert en zuipt er op los en de chemie tussen hen beide is heerlijk om te zien. Misschien hier en daar net iets te herhalend (de zoveelste woede-uitbarsting waar Sanada een aantal flessen naar het hoofd van Matsunaga gooit bijvoorbeeld), maar algemeen gezien een boeiend duo. Reizaburô Yamamoto heeft als Okado een wat kleinere bijrol, hij komt bovendien maar halverwege de film in beeld en toch weet ook hij wel een indruk na te laten.

Lastig te beoordelen. Indien dit door een andere regisseur was geregisseerd, had ik hier misschien wel een kleine 4* aan gegeven. Van Kurosawa verwacht ik net echter iets meer en het is vooral een handvol scènes die me niet over de gehele lijn weten te overtuigen. Ben benieuwd wat ik van zijn ander jaren '40 werk ga vinden.

Dikke 3.5*

Gevangenen en hun vakantie

Toch vreemd hoe je soms van bepaalde landen nog nooit een film gezien hebt. Ik dacht dat ik sowieso al wel eens iets Turks had laten passeren, maar volgens MovieMeter-normen is dat blijkbaar niet het geval. Soit, het is niet meteen een land waar je aan denkt wanneer het over filmgeschiedenis gaat, maar bij Cinema Canvas vonden ze toch op zijn minst één film de moeite waard. De snelle verstaander heeft natuurlijk door dat ik het over Yol heb.

De kijkbeurt heeft eventjes op zich laten wachten en dat ligt vooral aan het feit dat ik niet helemaal wist wat ik hier van moest verwachten. Het resultaat mag er echter wel zijn, maar het is vooral de totstandkoming die tot de verbeelding spreekt. Yilmaz Güney die zowaar vanuit de gevangenis de film regisseert, ontsnapt en tot op het podium van Cannes geraakt... De film heeft hierdoor een zekere mythologische status meegekregen en hierdoor blijf je voor een stuk op je honger zitten. Yol focust zich op 5 verhaallijnen van verschillende gevangenen, maar niet elke narratieve draad is even boeiend. De film had zich voor mijn part dan ook gerust compleet mogen toeleggen op de verhaallijn van Seyit en zijn tocht door de sneeuw, want het is daar dat Güney de meeste punten sprokkelt. Meeslepend qua verhaal, prachtig gefilmd en een perfecte soundtrack maken dat de beste scènes uit de film. Andere verhaallijnen (van onder andere Yusuf die zijn papieren kwijt geraakt) hebben ook nog wel hun charme en goede momenten maar halen nergens hetzelfde niveau als dat van Seyit. Het oogt hier en daar ook wel een beetje rommelig - de moord op de trein bijvoorbeeld - en dat is toch zonde.

Ook jammer dat de Full Version uit 2017 blijkbaar nog altijd wel geknipte elementen bevat. Zo zijn er een aantal scènes terug aan toegevoegd die er in de originele versie zijn uitgelaten (Seyit die zich warm houdt aan het paard) maar zijn er tegelijkertijd ook nieuwe dingen geknipt zoals de aanduiding wanneer het verhaal zich in Koerdistan afspeelt. Jammer dat we zelfs na maar dan 35 jaar de film nog altijd niet kunnen zien zoals hij oorspronkelijk bedoeld is geweest. Ben ik trouwens de enige die steeds aan Sean Connery in zijn James Bond periode moet denken wanneer hij Tarik Akan op de filmposter ziet staan? Geweldige rol trouwens van Akan waarbij hij naarmate de film vordert meer en meer indruk maakt. Sowieso weinig aan te merken op de cast trouwens, al helpt het daar misschien dan ook wel weer bij dat ik verre van gekend ben met de Turkse cinema en het echt niet zou merken wanneer het wel/niet overgeacteerd is.

Volgens mij wel het soort film dat nog beter tot zijn recht komt bij een herziening. Nu is het toch voor een groot stuk veel onbekends dat op je bord komt en ontgaan er bepaalde nuances me. Smaakt in ieder geval wel naar meer, ik zag dat de plaatselijke bibliotheek ook Duvar nog in bezit heeft. Lijkt me wel wat eenzelfde thema te zijn maar kom, kan ook nog interessant worden.

3.5*

High school was a horror movie. This weekend is the sequel

Nu de periode van eindejaarslijstjes weer eens uit de voeten is, december is nog niet ten einde maar ik ben in ieder geval tevreden over mijn top 10, kan ik me weer volop richten op de achterstand aan films die ik hier nog in huis heb liggen. Indertijd You Again opgenomen vanwege Kristen Bell maar ik wist dat de trailer indertijd nogal op het randje balanceerde waardoor ik er niet volledig van was overtuigd of ik dit ging kunnen smaken. Ach, geen betere manier om dat te weten te komen dan de film eens op te zetten.

You Again is verre van de perfecte komedie maar het mag gezegd worden dat hier best wel vrij veel flair in zit. Het uitgangspunt oogt misschien wat geforceerd (zeker wanneer de moeders/tante en zelfs de grootmoeders nog mee in de highschool strijd worden betrokken) maar het staat gelukkig garant voor een aantal erg leuke scènes zoals de toespraak van Tim op de vooravond van de bruiloft. Het blijft weliswaar allemaal behoorlijk cliché, enige uitdieping van personages komt er niet aan te pas (zeker Joanna wordt eigenlijk maar pover uitgewerkt en het is vreemd dat ze direct terug wordt geaccepteerd door de familie hoewel ze overduidelijk haar pesterijtjes nog niet verleerd was) en je kunt de film al vanaf minuut 1 voorspellen maar ik heb gedurende 100 minuten met een smile op mijn gezicht gezeten en dan is een komedie voor mij in ieder geval geslaagd.

Voornamelijk ook vanwege de cast. Bell blijft perfect voor dit soort niemendalletjes, al mag ze toch echt wel eens in een wat meer serieuzere rol gaan spelen. Al ben ik blij dat ze eindelijk wederkeert naar mijn favoriete rol van haar, namelijk Veronica Mars in de film die volgend jaar ergens zou verschijnen. Voor de rest veel bekende koppen die hier een wat grotere of kleine bijrol hebben. Jamie Lee Curtis voelt niet echt op haar plaats maar heeft nog wel een leuke chemie met Sigourney Weaver en met de aanwezigheid van The Rock kun je me sowieso altijd wel blij maken. Voor de geoefende kijker kun je ook een deel van de Step By Step familie (Patrick Duffy, Staci Keanan en Christine Lakin) ontdekken en ook de übergrootmoeder van de televisie, Betty White, heeft nog een vermakelijk bijrolletje.

Op zich is You Again een niet al te bijster origineel filmpje maar een handvol scènes zijn erg leuk en de cast heeft er overduidelijk plezier in. Had het allemaal iets beter uitgewerkt geweest, Odette Annable (mij eigenlijk voornamelijk bekend onder de naam Odette Yustman) is overduidelijk de zwakste schakel en wordt compleet weggespeeld door meer gerenommeerde actrices zoals Bell, Curtis of Weaver.

3.5*

It's a bird? It's a plane? No, it's a giant stain of oil!

Eerlijk gezegd, ik had deze alleen maar meegenomen voor 5 euro om een nieuwe titel aan mijn Shaw Brothers te kunnen toevoegen. Ik had zo het flauwe vermoeden dat dit wel eens een teleurstellende film kon zijn maar omdat de reeks me al een aantal goede titels heeft bezorgd, wou ik de gok wel wagen. Op zich is de film dan ook wel eens leuk om gezien te hebben maar meer ook niet.

Toegegeven, het uitgangspunt is wel leuk. Een kreupele is het beu dat hij niemand kan beschermen en krijgt een magische formule waardoor hij in een oliemonster kan veranderen. Hilariteit ten top wanneer dit voor het eerst gebeurt maar jammer genoeg stopt het daarna dan ook redelijk snel met de fun. De film neemt zich nogal serieus en duurt ook een tikkeltje te lang. Het is een probleem dat ik al meer met films heb gehad, een leuk uitgangspunt maar te weinig om een boeiende film te maken. Jammer maar helaas. Toch kent de film wel een aantal curiositeiten die het alles wel waard maken om naar te kijken. Zo is het monster zelf wel erg hilarisch gemaakt. Men heeft precies echt een vent in een pak gestoken, daar olie over gegooid en dan wat LED's avant la lettre in het pak gestoken. Je krijgt dus altijd wel een serieuze glimlach wanneer onze 'superheld' verschijnt. Ook kent de film wel een redelijk hoog blote tieten gehalte. Borsten worden vast en zeker niet geschuwd en elke kans wordt dan ook aangegrepen om tetten te laten zien. Voor de rest kent de maniak nog serieus wat trucjes om ongemerkt ergens binnen te komen maar de effecten daarvan zijn zo cheesy en cheap dat je het er maar graag bijneemt. Het goedkope straalt van de film af. Het plot dat rond het hoofdpersonage is gebouwd springt van de hak op de tak en is niet echt al te boeiend, kan me eerlijk gezegd niet meer al te veel herinneren buiten de verkrachtingsrechtszaak waarin we verschillende flashbacks te zien krijgen.

De cast is redelijk lachwekkend. Danny Lee lijkt nogal hard op Bruce Lee maar mist alle charisma die Bruce had maar het lijkt hem niet te deren. Niemand lijkt zich echt af te vragen waar ze in terecht zijn gekomen en het kan ook niemand echt schelen. Het plezier en de energie spat als olie van het scherm en de ene na de andere slechte conversatie volgt maar het heeft toch ergens een zekere vermakelijkheidsfactor. Ik heb het al eerder gezegd maar ik blijf het jammer vinden dat de film dit niet de gehele speelduur kan vasthouden. Wel raar om te zien dat dit van dezelfde regisseur is als Shi Zi Mo Hou Shou, wat mijn allereerste Shaw Brothers film was. Ik zie nu ook dat ook The Mighty Peking Man van zijn hand komt en dat is nog zo'n film die in de collectie zit. Kan al niet wachten tot ik die nog ergens vind.

Leuk voor even maar niet meer dan dat. de cast is slecht, de effecten zijn slecht en het verhaal is ook niet van een al te hoog niveau maar zoals zo vaak is het allemaal zo crappy dat het leuk wordt. Althans toch voor een nipte voldoende te verdienen.

2.5*

You Only Live Twice...and "TWICE" is the only way to live!

James Bond nummer vijf. Na het teleurstellende Thunderball hebben ze de reeks in handen van een andere regisseur gegeven. Ergens was ik aan het hopen dat het terug Guy Hamilton ging zijn omdat die het geweldige Goldfinger heeft geregisseerd maar daarvoor zal ik moeten wachten tot Diamonds Are Forever.

Film begint vrij sterk met de zogenaamde dood van James Bond, waarom eigenlijk? Na zijn heropleving, die ineens de titel van de film verklaart begint het allemaal bergaf te gaan. Het verhaal bevat een hele hoop drukte en actiemomenten waar Bond erin slaagt om vier helikopters af te schudden maar is tegelijkertijd ook verschrikkelijk saai. Het hele Japan gebeuren kon mij eerlijk gezegd gestolen worden en de ninja's waren lachwekkend. Met als hoogtepunt Bond die zelf in een Japanner verandert... De climax van de film duurde te lang en was op sommige momenten te chaotisch. Een pluspunt is wel de lekkere Bondsong. Het is een nummer dat eigenlijk paste bij wat ik van de film vond. Rustig en traag. Nancy Sinatra's stem paste hier dan ook wel mooi bij maar ik kende het deuntje ergens van. Is het nummer ooit nagemaakt?

Connery acteert hier precies wat op automatische piloot. Hij is zijn evenwicht tussen actieheld en spion compleet kwijt en helt meer naar de eerste kant. Donald Pleasence is dan wel weer bijna ideaal als Blofeld. Alleen spijtig dat hij zo klein is want ik schoot elke keer in de lach wanneer hij tegenover Bond of zijn assistent, Hans stond. Hij straalt een zeer mysterieuze sfeer uit maar door zijn lengte wordt dat compleet teniet gedaan. Qua Bondgirl is deze You Only Live Twice ook een teleurstelling. Ik heb het sowieso al niet op Chinese/Japanse types maar Akiko Wakabayashi met haar opgestoken haar deed mij heel hard denken aan Audrey Hepburn, een versie die dan wel tien keer zo lelijk is. Karin Dor, die ook een rol heeft in Hitchcocks Topaz, was ook een teleurstelling. Zowel qua uiterlijk als acteren.

De gadgets gaan weer wat over de top. Ik verschiet er trouwens van dat Little Nellie echt in staat was om te vliegen. Het toestel zag eruit alsof het elk moment uit elkaar kon vallen. Ook de rest van de effecten zien er gedateerd uit, vooral dan de stukken in de ruimte. Ben ik trouwens de enige die aan een gigantische lul moest denken toen ik het ruimtetuig van Blofeld zag? De rest van het decor zag er dan wel mooi uit. Blofelds basis is zelfs een pareltje te noemen en zeker de beste basis van de voorgaande films.

Ik hoop dat de andere films weer wat het niveau van Goldfinger kunnen bereiken want dit is maar teleurstellend.

2.5*

edit: Nu weet ik vanwaar ik het deuntje ken. Dat is hetzelfde deuntje als dat van Robbie Williams zijn Milennium...

A deceased one. They're always the stiffest competition

Zo langzamerhand begint Woody Allen zich toch op te bouwen naar één van mijn favoriete regisseurs. Beetje vreemd aangezien ik in 26 geziene films nog nooit meer dan 4* heb gegeven, maar tegelijkertijd zijn er weinigen die over hun gehele carrière zo vaak die score hebben gekregen. Vind het sowieso wel knap dat hij jaar na jaar een film uitbrengt en dat hij toch een zeker niveau weet te behouden. You Will Meet a Tall Dark Stranger is dan ook de 13e film alweer die ik met 4* beloon en dat wilt toch ook wat zeggen.

Wel opvallend hoe de film perfect gezien kan worden als de standaard Woody Allen film. Het is een samenraapsel van al die typische elementen die de regisseur zo leuk maakt en het is eigenlijk enkel en alleen de voice-over die hier wat zijn effect mist. Het is niet zo uitzonderlijk in zijn recentere films dat Allen niet meer meespeelt, maar die voice-over is echt perfect op zijn lijf geschreven. Soit, de gebruikelijke Allen elementen dus en dat resulteert in een vermakelijk over en weer gepingpong over een aantal scheefgelopen relaties. Van een oude man die het zwaar te pakken krijgt voor een prostituee tot zijn ex-vrouw die opeens in het paranormale gelooft tot een schrijver die een nieuwe muze vind en dan maar besluit om het boek van een zogenaamd overleden vriend te stelen. Kleine verhaallijnen die, met uitzondering van de bloedband tussen de personages, niets met elkaar hebben te maken en toch een perfect geheel vormen.

Vind het ook wel fijn dat dit zowat aanvoelt als 'een dag in het leven van' en dat de verhaallijnen niet noodzakelijk volledig worden afgerond. Met een acteur als Anthony Hopkins kun je perfect zo'n climax doen waarbij hij te weten komt dat zijn vrouw hem bedriegt en dat het kind wel/niet van hem is terwijl je als kijker het antwoord ook niet weet. Verder weer een aantal uitstekende acteurs die hier komen opdraven. Naomi Watts is altijd goed, hetzelfde kan gezegd worden van Josh Brolin en dan zijn er nog vermakelijke bijrollen van Antonio Banderas en Anna Friel. Altijd al een zwak gehad voor die laatste sinds Pushing Daisies en hoewel ze hier maar een beperkte bijrol heeft, is het wel fijn om haar nog eens in iets te zien spelen.

Een ietwat standaard Allen film dus en toch.. Ik blijf het een erg leuke regisseur vinden. Het is zo iemand bij wie je perfect weet wat je kunt verwachten en die zelfs dan nog verrassend uit de hoek kan komen. You Will Meet a Tall Dark Stranger heeft vooral ook nog zijn cast die dit tot een hoger niveau weet te tillen. Had wel iets meer van Londen zelf verwacht trouwens, naar mijn gevoel weet Allen in andere films de stad waar de film zich afspeelt meer elan te geven.

4*

Six reasons why the west was wild

Ik had ooit Young Guns eens in de 5 voor 5 euro actie in de Blokker gekocht. Toen leek de film me wel wat maar om de een of andere mysterieuze reden was ik de DVD compleet uit het oog verloren. Gisteravond had ik zin in iets luchtigs en toen ik de film dan weer tegen kwam twijfelde ik niet lang.

Wat ik bij dit soort Westerns, die zich dus concentreren op de meer legendarische personages van het Wilde Westen, altijd wel kan appreciëren is de hoeveelheid 'grote' namen er in de film voorkomen. Oké, historisch klopt het voor geen meter maar het is wel leuk om mensen zoals Billy The Kid, Pat Garret en wie weet ik nog allemaal te zien verschijnen. Alleen Jesse James ontbreekt maar je kunt dan ook niet alles hebben. Qua verhaal is Young Guns vaak nogal simpel. Het is een nogal makkelijk wraakverhaaltje maar van tijd tot tijd kan me dat wel bekoren, mits het wat deftig is uitgevoerd. Uiteindelijk heb je niet meer dan een bende zwervers die van het straat worden gehaald en worden opgevoed door John Tunstall worden opgevoed waar ze als wederdienst moeten zorgen voor die zijn ranch. Wanneer Tunstall wordt neergeschoten zijn de poppen aan het dansen. Simpel maar gelukkig weet Cain waar hij het over heeft en zorgt hij voor een goed plot met af en toe wat heroïsche speeches en uiteindelijk een goede climax. Het is alleen jammer dat sommige personages al zo vroeg in de film sneuvelen. Zo had Dick voor mijn part nog wel wat langer in de film mogen zitten.

Qua cast heeft Young Guns wel een streepje voor. Zes cowboys, zes goede acteurs maar vooral Emilio Estevez steekt er met kop en schouders boven uit. Met zijn babyface is hij de perfecte acteur voor de rol van Billy The Kid maar het is vooral het lachje dat zijn personage compleet af maakt. Estevez zijn broer, Charlie Sheen, is ook overtuigend genoeg in zijn rol als Dick maar hij is toch overduidelijk de zwakkere van de twee maar dat ligt misschien wel aan het feit dat hij al vrij vroeg in de film sterft. Kiefer Sutherland is qua cowboy de vreemde eend in de bijt. Soms leek hij niet echt in de film te passen met dat wilde haar en zijn liefde voor het Chinese meisje. Ach, zelfs als vreemde eend is hij nog steeds de moeite. De rol van de drie andere cowboys zijn op zich niet zo speciaal, met uitzondering van Lou Diamond Phillips dan. Ik had nog nooit van hem gehoord maar hij zette best wel een leuk personage neer. De rest van de cast was van een gelijksoortig niveau. Ik had trouwens echt niet Tom Cruise herkend in de film. Ik ben op Youtube gaan zoeken en daar heb ik een aantal filmpjes gevonden maar dan nog zie ik hem er niet in...

Ik wou een luchtige film en ik kreeg het ook. Young Guns is leuk om eens een keer te zien maar ergens ben ik toch ook wel benieuwd naar het vervolg maar dit deel wordt toch wel naar een goed cijfer getrokken door de rollen van Estevez, Sheen en Sutherland.

3.5*

Then I'll be pretty annoyed that I was killed

Zoals de meesten al wel door hebben is de winter aangebroken en in België resulteert dat meestal in erg druilerig weer. Geen sneeuw, geen klare lucht maar gewoon continu regen waardoor je bitter weinig zin hebt om buiten te komen. De perfecte gelegenheid dus om eens een wat langere film te tackelen en de keuze viel op The Young Lions. Een oorlogsvehikel, maar wel met Marlon Brando, Montgomery Clift en Dean Martin.

Drie acteurs die ik toch redelijk hoog heb zitten en dan doet het dubbel zoveel zeer dat dit zo'n teleurstellende film is. Nu is sowieso oorlog niet meteen het genre waar ik de grootste fan van bent (ik vind die films eerlijk gezegd allemaal op elkaar lijken) en het probleem met deze film van Edward Dmytryk is dat er bovendien nog eens werkelijk niets gebeurt. We volgen een stel Duitsers, we volgen een stel Amerikanen en alles kabbelt maar verder tot een climax waar beide partijen elkaar eindelijk ontmoeten. Het is echter een anti-climax van jewelste en wanneer dan eindelijk de eindcredits over het scherm lopen, vraag je je af waar je nu eigenlijk bijna 3 uur naar hebt zitten kijken. Is dan werkelijk alles zo slecht? Uiteraard niet, anders had ik het niet volgehouden. Er zijn een aantal verhaallijnen die best wel boeiend zijn, maar het is de combinatie die nooit echt blijft plakken.

Een heerlijk trio aan karakterkoppen dus en toch ook valt er bij hen best wel wat op te merken. Het merkwaardigste is dat Clift en Martin veel te oud lijken voor hun respectievelijke rollen. Zeker Clift ziet er dan ook nog eens enorm ziekelijk uit, lijkt wel Captain America voor hij Captain America werd. Gelukkig blijven het allebei wel klassebakken en weten ze voor het meeste van de tijd te overtuigen. Geldt trouwens ook voor Brando die toch ook indrukwekkend is in bijna al zijn films. Het blijft jammer dat dit soort oude Hollywood producties lijden onder het "Amerikanen praten Engels met een Duits accent en een occasioneel Duits woord ertussen"-syndroom maar Brando is goed genoeg om dat het meeste van de tijd te doen vergeten. Toffe bijrollen ook nog van onder Lee Van Cleef als sergeant Rickett. Vrouwen worden in dit soort films ook vaak onderbelicht maar dat geldt niet voor Hope Lange, Barbara Rush en May Britt.

Dmytryk was blijkbaar grote fan van lang uitgesponnen films. Raintree County was ook al zo'n gigantisch epos maar dat lag me toch net iets beter dan deze The Young Lions. Misschien omdat het genre me daar meer aanspreekt en de cast ook net iets beter gekozen was. Er zijn een aantal interessante aspecten aan deze The Young Lions maar het totaalplaatje is dat niet.

1.5*

We only ever told each other the good things

Paolo Sorrentino is zo'n regisseur die de laatste jaren een nogal lyrische status heeft weten te ontwikkelen maar op basis van This Must Be the Place vond ik daar niet veel van terecht. Een regisseur mag je echter nooit op maar 1 film neersabelen en wanneer hij dan nog eens met grootheden zoals Jane Fonda, Harvey Keitel en Michael Caine in één film begint te werken.. Tjah, dan mag je er wel zeker van zijn dat dit ooit nog eens op mijn pad zal komen. Ik had de film dan ook puur voor hun aanwezigheid opgezet en wist verder nagenoeg niets over Youth.

Dit ligt me echter al een pak meer dan This Must Be the Place. Youth is een trage en ietwat slome film (op den duur misschien iets teveel van zo'n willekeurige en nietszeggende relaxmomentjes) maar vooral mooie film over ouder worden. Vriendschappen die al decennialang meegaan die wat onder druk komen te staan, relaties tussen kind en ouder die niet altijd van een leien dakje zijn gelopen, het teruggrijpen naar vergane glorie, ... Sorrentini haalt alle clichés uit zijn hoed maar weet er vakkundig mee om te gaan en zelfs hier en daar echt voor ontroering te zorgen. De scène waar Mick zelfmoord pleegt en Fred huiverend achter blijft, het hakte er wel in bij mij. Toch is ook niet alles altijd even goed te noemen. Zo kent de film af en toe iets teveel van die mini-climaxjes waarbij je denkt dat de film gaat afgelopen zijn (en dat begint zelfs redelijk vroeg zoals bijvoorbeeld die monnik die opeens zweeft) en konden niet alle verhaallijnen me even goed bekoren (de verhaallijn van Jimmy die iedereen bestudeert voor zijn rol van Hitler voor te bereiden komt echt niet tot zijn recht) maar maar zo'n scènes als die bekentenis van Fred waarom hij Simple Songs niet meer wilt spelen.. Het maakt echt erg veel goed.

En ook wel een erg fijne cast natuurlijk. Ik weet niet of ze ooit eerder hebben samengespeeld maar wat werkt die tandem Michael Caine/Harvey Keitel goed! Ze vullen mekander perfect aan en de conversaties tussen beiden zijn echt het beste wat de film te bieden heeft. Een tijd geleden was ik bij Tenet nog van mening dat Caine nu echt wel te oud was geworden, maar dit doet hij toch nog uitstekend. Er zit weliswaar wel 5 jaar tussen beide films maar toch. Ook Keitel is dus erg sterk maar ook op de nieuwe garde met onder andere Rachel Weisz en Paul Dano valt weinig op aan te merken. Zo'n Paloma Faith daarentegen heeft hier weinig te zoeken en lijkt dan ook echt niet in de film te passen. Ook Fonda heb ik al beter zien spelen, het is ook wat een ondankbare rol waar ze weinig mee kan doen. Leuke zelfreflectie ook (vraag me af hoeveel Sorrentino er in zo'n Mick zit) maar ook een aantal kleurrijke personages zoals de Maradona parodie (The whole world knows you are left handed, een dikke knipoog naar de hand van god) maken dit uiteindelijk een vrij vrolijke zit.

En dat over een op zich toch redelijk donker thema, het is er niet veel gegeven. La Grande Bellezza staat al geruime tijd op de verlanglijst, misschien in de nabije toekomst toch eens werk van gaan maken. De lyrische status van Sorrentino komt dan toch een beetje meer dichterbij. Benieuwd of we nog iets van hem ga horen, want na die film over Berlusconi lijkt er niet veel meer beweging in zijn carrière te zitten.

4*

Vreemdste Kung Fu film die ik al ben tegen gekomen

Al moet daar wel bij vertellen dat mijn kennis van het genre bijlange na niet zo groot is als ik zou willen. Ik ben daar echter aan het werken maar dit soort films is jammer genoeg niet zo makkelijk (en goedkoop) te vinden maar toen ik een aantal Kung Fu Classics Vol xx op de kop kon tikken, kon ik het toch niet laten liggen. Gisteravond had ik nog zin in iets luchtig en met Crazy Guy with Super Kung Fu ben ik op mijn wenken bediend.

Naast een geniale titel weet Lung Huang zijn regiedebuut vol te stoppen met vrij veel what the fuck momenten. Zo wordt er een duel tussen twee mannen uitgevochten aan de hand van een poëzie opdracht (de opgedragen stukjes slagen werkelijk nergens op) maar ook de gevechten op zich zijn vrij leuk. Zo bevat de bende onder andere een overdreven gay die eigenlijk niets liever doet dan zijn tegenstanders verleiden en kunnen restaurant eigenaars enkel vechten wanneer ze zich verkleden als een vrouw.. Er komen ook nog een hoop bedelaars op de proppen die te pas en te onpas opduiken dus vermakelijk is het zeker. Met een speelduur van iets meer dan 70 minuten wordt er ook geen tijd verloren met overbodige trainingsscènes want na zo'n 5 minuten zijn de drie vrienden al klaar om wraak te nemen op de bende. Hiermee verliest de film nergens zijn vaart, vooral ook omdat de gevechten eigenlijk af en toe redelijk goed in elkaar zitten. Het gaat allemaal echter nogal traag (zeker de dikzak van de drie kun je al van mijlenver zien aankomen) maar er zitten een paar leuke 3 tegen 3 combinaties bij.

Het is niet de eerste Kung Fu Classics Vol xx film die ik heb gezien maar wel de eerste waar ik men twijfels heb bij het kunnen van de vertaler. Nog nooit een film geweten die zoveel grammaticale als spelfouten bevat. De dt fouten zijn niet meer te tellen na de eerste 10 minuten maar de ondertiteling gaat ook gewoon een aantal keer compleet de mist in qua namen en dergelijke. Zo wordt Dead Eye veranderd naar Dead High, dan naar Red Eye en dan terug naar Dead Eye. Ach, ik ben eigenlijk al blij dat ik dit gewoon eens kan kijken op DVD. De beeldkwaliteit is trouwens ook niet echt om over naar huis te schrijven, al had ik wel de indruk dat het op den duur beterde maar dat kan misschien wel gewoon aan mij liggen doordat ik er aan wende. Erg tof trouwens om Dean Shek hier in een kleine bijrol te zien verschijnen als de eigenaar van het restaurant. Ik ben van deze zomer begonnen aan alles van Jackie Chan en zeker in diens vroege jaren was Shek een vaste waarde. De drie vrienden zijn op zich redelijk gecast maar niets bijzonders. Kang Peng als Dead Eye is trouwens wel een coole bad-guy.

Vermakelijke film maar hier en daar toch net niet goed genoeg voor een hogere score. De film wint sowieso aan punten dankzij de random momenten maar de drie hoofdacteurs zijn niet charismatisch genoeg voor dit soort films en hun gevechten zijn nogal traag. Dean Shek is wel altijd een meerwaarde.

3*

Can this be the final duel?

Ik was vroeger, net als zoveel leeftijdsgenootjes toen, echt verzot op Yu-Gi-Oh. De kaarten, de tekenfilms en dan de echte film. Ik weet nog dat ik hem in de cinema was gaan zien maar gisteravond vond ik de dvd ineens terug in een doos met andere films. Direct maar opgezet, al is het voor de fijne herinneringen.

De animatie ziet er eigenlijk wel vrij goed. het is niet speciaal opgepoetst voor de film maar heeft eigenlijk gewoon hetzelfde niveau als de serie. Ook de monsters zien er best wel gelikt uit. Wat ik altijd wel leuk vind aan zo'n grote bioscoopfilm is dat bijna alle personages uit de serie tevoorschijn komen, al is het maar in een flits. Natuurlijk de hoofdpersonages zoals Yugi, Joey, Tristan en Thea komen aan bod maar ook een aantal 'oude personages' zoals Mai en in een flash dat insectenjoch en die knul met zijn dinosaurussen.

Het verhaal is andere koek. De meeste regels van het spel zaten nog wel goed in mijn hoofd. Spell-kaarten, Trap-kaarten, monsters opofferen om sterkere monsters te krijgen.. Kon ik nog allemaal met volgen maar volgens mij nemen de makers vaak een loopje met hun eigen regels. Zo mag er volgens niet direct op de persoon worden aangevallen terwijl er nog monsters op het veld staan maar dat gebeurt hier bijna constant. Kan wel aan mij liggen maar ik vond het toch raar. Voor de rest loopt het verhaal wel vlotjes met hier en daar een paar onlogische zetten. Zo is er op een bepaald moment met het gevecht tussen Kaiba en Yugi een stuk waar Kaiba met 2 sfinxen ervoor zorgt dat wanneer hij een monster verslaat de helft van zijn aanvalspunten worden afgetrokken van Yugi's levenspunten. Welk monster wordt er aangevallen? Een Watapon met 200 aanvalspunten terwijl er een Celtic Guardian met 1400 aanvalspunten staan... Lijkt mij toch een vrij idiote zet?

Over het algemeen wordt deze wel verschrikkelijk hard neergesabeld. Een kleine 2* hier op MM en 2.5* op Imdb is toch echt wel te weinig. Ik heb me in ieder geval wel vermaakt.

3*

Poepie, ça va?

Sinds de Forgotten Scares documentaire probeer ik de Vlaamse horror een beetje in het oog te houden. Niet dat daar nu zo enorm veel in uitkomt, maar toch.. Met onder andere Welp zijn er de laatste jaren al wel vermakelijke genrefilms uitgebracht en deze Yummy leek me in dezelfde categorie te vallen. Ik had weliswaar nog nooit iets van de hand van Lars Damoiseaux gezien maar met onder andere Maaike Neuville, Clara Cleymans en Tom Audenaert in de cast kon dit wel eens een fijne zit worden. Dat is het ook geworden, maar ik had misschien toch nog net iets meer verwacht.

Want niet alles komt altijd even goed tot zijn recht. Beste scène zit sowieso halverwege de film met het personage van Audenaert en zijn verbande/gebluste/afgebroken penis. Ik had dan ook verwacht dat de film meer van dit soort over the top dingen ging hebben, maar algemeen gezien toont Damoiseaux weinig echt grappige momenten. Ja, zo is af en toe een gniffelmomentje (dat ze met die bijl willen kloppen en dat die half uiteen valt) maar de penisscène staat op een eenzaam hoogtepunt. Verder wel gewoon een vermakelijke horrorfilm. Damoiseaux weet dat dit soort films er absoluut profijt bij heeft als het allemaal niet te lang duurt en hij verliest dan ook weinig tijd met het introduceren van de setting en de bijhorende zombies. Wat volgt is nagenoeg van de eerste minuut voorspelbaar en toch kijkt het allemaal wel lekker vlotjes weg. Beetje jammer misschien dat de huidige trend dat werkelijk niemand het mag overleven aan het einde van de film wordt doorgetrokken en dan steekt vooral de kunstmatige/geforceerde manier waarop Alison en Michaël aan hun einde komen me wat tegen.

Wel fijne rol van Maaike Neuville. De manier waarop ze meer en meer geïrriteerd geraakt aan Poepie en de manier waarop die met de situatie omgaat is geweldig. Diezelfde Poepie heet eigenlijk Michaël en wordt gespeeld door Bart Hollanders. Een acteur die ik vandaag de dag toch echt niet meer kan los zien van zijn rol als Randy Parret in de Callboys, iets dat voor die hele groep lijkt te tellen trouwens, maar hier valt het best nog goed mee. Misschien omdat zijn kompanen in geen velden te bespeuren zijn. In ieder geval fijne rol van Hollanders maar het leukst is toch nog Tom Audenaert. Kleine bijrol weliswaar maar hij is werkelijk geknipt voor dit soort dingen. Verder nog een erg fijne bijrol van Clara Cleymans met een moddervet accent en een aantal cameo's van onder andere Jan Doense (vooral bekend van De Nacht van de Wansmaak met Jan Verheyen maar ook van zijn - ondertussen ter ziele gegane - Mr Horror Presents label) en een ogenschijnlijk willekeurige flits van Dimitri Thivaios, beter bekend als een onderdeel van het DJ duo Dimitri Vegas en Like Mike.

Op de DVD staat trouwens ook Patiënt Zero als extra. Een kortfilm van Damoiseaux uit 2016 die als een soort van aanloop/vingeroefening is bedoeld naar Yummy. Die is echter wel heel wat slechter dan deze Yummy trouwens (en om de een of andere reden is Patient Zero ook een man terwijl het hier een vrouw is) dus het eindresultaat is een serieuze verbetering. Kort en krachtig, visueel nog vrij overtuigend (zeker met dit beperkte budget) en gewoon een fijne cast.

Kleine 3.5*