Opinions

Pasolini en de raaf

Er heeft even een pauze tussen gezeten, maar het retrospectief rond Pier Paolo Pasolini is weer van start gegaan in Cinema Zuid. Jammer genoeg de laatste film (Il Vangelo secondo Matteo) niet kunnen meepikken, heb hem hier thuis gelukkig nog wel liggen, waardoor ik tot mijn eigen verbazing wel zin had in deze Pasolini. Ik ben nog niet helemaal overtuigd van zijn kunnen (de gemiddelde waardering ligt op ongeveer 3*) en ik hoopte met Uccellacci e Uccellini daar toch verandering in te krijgen.

En het gaat de goede kant uit met Pasolini. Het beste wat ik tot nu toe heb gezien van de Italiaan is ongetwijfeld Mamma Roma, maar dit komt op een tweede plaats. Als langspeelfilm dan, want zijn segment van Le Streghe (La Terra vista dalla Luna, ook met Totò en Ninetto Davoli trouwens) dat als extraatje bij deze film werd vertoond vind ik nog net iets beter. Soit, de eerste keer dat ik Pasolini het comedy genre zie aanpakken, maar het resultaat mag er zijn. Het begint al met de erg leuke openingscredits (waar Pasolini zich trouwens niet te beroerd voelde om zichzelf wat belachelijk te maken) en wat volgt is een origineel plot waarin vader en zoon te maken krijgen met een sprekende raaf die hen vergezeld op hun lange tochten door Italië. Met een speelduur van zo'n 85 minuten is dit al niet één van de langste films van Pasolini en het is dan ook jammer dat hij de film uiteindelijk iets te lang laat slepen. Het verhaal van de raaf over de twee broeders is nog erg leuk, maar nadien verzandt de film in iets teveel intellectuele nonsens. Wel tof dat de twee hoofdpersonen dit uiteindelijk ook beu geraken en de raaf dan maar opeten.

Volgens mij de eerste keer dat ik iets van Totò zie, maar dit smaakt naar meer. Een karakteristieke kop, deed me zelfs wat aan Buster Keaton denken, en een mimiek om van te smullen. Echt zo'n typische acteur die een gehele film naar zich toe kan trekken en dat doet hij hier dan ook. Al mag de waarde van Ninetto Davoli niet onderschat worden aangezien die een perfecte match is voor de grimassen van Totò. Waar ik gisteren nog commentaar had op de soundtrack van Ennio Morricone bij Prima della Rivoluzione vind ik er hier weer erg weinig op aan te merken. Blijf echter toch vooral een fan van die openingscredits, één van mijn favoriete momenten uit de film.

Zonde eigenlijk, maar Pasolini geraakt met Uccellacci e Uccellini net niet aan 4*. Hoewel het een film is waar hij erg veel goed doet, begint het op het einde allemaal toch wat te slepen. Toch is dit één van de leukste Italiaanse komedies die ik al heb gezien en is het altijd fijn dat een regisseur me toch nog weet te verrassen met een atypisch werkje. Ben benieuwd naar de rest.

Dikke 3,5*

Hier kust men

Ik weet niet juist exact wat het is, maar er zit iets in de films van Jan Vanderheyden en Edith Kiel dat me altijd wel charmeert. Grappig om te zien hoe hun oeuvre gesplitst is (het schijnt inderdaad dat Kiel eigenlijk vanaf het begin de regisseuse was, maar het was pas vanaf de vroege jaren '40 dat ze effectief zo gecrediteerd werd. Voorheen ging die eer naar Vanderheyden) maar op 5 geziene films heb ik nog geen enkele onvoldoende uitgedeeld. Het laagste was 3* voor De Spotvogel (Kiel) en voor Havenmuziek (Vanderheyden) en ik was wel benieuwd wat ik van Uilenspiegel Leeft Nog ging vinden. Ik was als kind namelijk wel gecharmeerd door het verhaal van Tijl Uilenspiegel en Lamme Goedzak.

Om dan eigenlijk tot de conclusie te komen dat de film daar absoluut niets mee heeft te maken, een vrij belabberde inschatting langs mijn kant. De film speelt zich weliswaar af in Damme nabij Brugge maar de focus is komen te liggen op een fanfare genaamd "De Uilenspiegels". Beetje vreemde titel weliswaar maar misschien is er een link met Ernest Claes die ik mis. Claes heeft namelijk hier het scenario voor zijn rekening heeft genomen en liefhebbers van de schrijver zullen dan ook wel opmerken dat hij hier en daar inspiratie is gaan zoeken in zijn eigen boeken en verhalen. Guske die wordt buiten gegooid bij de fanfare en besluit om zout op het bier te kappen bijvoorbeeld. De link met De Witte (die - als ik me niet vergis - ook bij de fanfare zat) en het legendarische "is er al zout op de patatten?" moment is snel gelegd. Ook een trombone die verstopt is door een vod/pet komt uit één van de Zichem verhalen en zo kun je denk ik nog wel even doorgaan. Het is natuurlijk niet verwonderlijk dat Claes deze richting uitgaat, want een jaar eerder hadden Kiel en Vanderheyden veel succes met de verfilming van De Witte. Wat overblijft is een kolderieke klucht die eigenlijk een beetje te lang duurt. De scènes met Sepke en Anneke bijvoorbeeld hadden voor mij niet perse gehoeven en ook dat willekeurig in zingen uitbarsten staat me niet altijd aan.

Nog een reden dat je dit erg makkelijk kunt linken aan De Witte is natuurlijk de grote bijrol van Jef Bruyninckx als Guske. Hij speelt hier opnieuw een soortgelijke rol, en zou dat eigenlijk zijn hele carrière voor de camera blijven doen, maar ik vind het eigenlijk wel een leuk typetje. Er straalt een zekere kwajongensachtige charme in en Bruyninckx zijn mimiek is altijd wel leuk. Ik schreef hierboven om de scènes met Sepke eruit te halen, maar dan hadden we natuurlijk geen jonge Nand Buyl in de film gekregen. Hij was maar 4 jaar jonger dan Bruyninckx maar op die leeftijd is dat een wereld van verschil. Waar Buyl hier nog een schattig jongetje is, is Bruyninckx toch echt een schelm. Verder nog wel wat leuke bijrollen en bevat de fanfare zelf een leuk dwarsdoorsnede van de verschillende soorten mensen in een gemeente. Een apotheker, een dierenarts, een rokkenjager, ... Het geeft voldoende afwisseling aan de verschillende kluchten waar Guske en Jan (Frits Vaerewijck) in verzeild geraken.

Eventjes getwijfeld om hier 3* aan te geven of dan toch 3.5* en ik ben er nog altijd niet goed uit. Gevoelstechnisch zit dit echt perfect tussen De Witte en Havenmuziek in maar vind ik het moeilijk om Uilenspiegel Leeft nog dezelfde score te geven als één van die twee. Door de amusante chemie tussen Bruyninckx en Vaerewijck dan toch maar het voordeel van de twijfel geven en zet ik dit op dezelfde hoogte als De Witte. Al is die laatste toch nog net iets beter.

3.5*

Het verloren einde, beter of slechter?

Daarjuist 8½ gezien en dat bleek wel wat een teleurstelling te zijn, vooral door het happy end dat de heropleving van Fellini weergeeft. Dus ik was wel benieuwd naar het oorspronkelijke einde dat Fellini voor zijn film had bedoelt en één gevoel overheerst na het bekijken van de documentaire. Waarom heeft hij in godsnaam dit einde niet gekozen.

De documentaire zelf is wel redelijk ineen gestoken. Ik had alleen meer echte beelden verwacht i.p.v. constant foto's maar dat is dan wel weer ergens logisch omdat er nooit beelden zijn teruggevonden van het einde. Ook ziet het er allemaal redelijk gedateerd uit maar dat neemt niet weg dat de interviews met o.a. Cardinale wel zeer interessant zijn. De voice over van Fellini is ook wel amusant. Had nooit echt gedacht dat het zo'n vreemd figuur ging zijn.

Ultima Sequenza is uiteindelijk een interessante documentaire die een aantal leuke feitjes bevat maar het wordt nooit ergens echt hoogstaand. De korte speelduur is wel een pluspunt want de honderden foto's met voice over beginnen na een tijdje wel wat te vervelen.

3*

Who's the chick with the hammer?

In het Wijnegem Shopping Center waar ik een paar dagen geleden was, is een nieuwe winkel geopend en die deden wat acties op DVD's. Geïnteresseerd als ik altijd ben in de mogelijkheid om wat goedkope interessante films te scoren, gingen ik en mijn broer de winkel binnen. Ergens vanonder op een schap stonden 3 Marvel verfilmingen (deze, Ultimate Avengers 2 en The Invincible Iron Man) en bleken ze ook tot de 3 voor 5 euro actie te behoren. Alledrie meegenomen en gisteravond beide Avengers film gezien, beginnend met de eerste natuurlijk.

Ik ben sowieso een enorme fan van The Avengers. Ik kijk al enorm lang uit naar de nieuwe verfilming, helemaal toen ik te horen kreeg dat Joss Whedon achter de regiestoel kruipt, maar dit leek me ook wel erg interessant te kunnen zijn. Ik heb de Ultimate comics nooit gelezen doordat ik altijd het idee heb gehad dat de verhalen beter tot hun recht komen zoals ze oorspronkelijk zijn bedoeld en niet in een herziene versie om alles beter te laten kloppen. Geen idee of de film de verhaallijn van de Ultimate Avengers goed volgt maar ik was persoonlijk minder te spreken over de waardeloze bijrol van Bucky. in de comics zit hij normaal gezien samen met Captain America op de raket waardoor Cap ingevroren geraakt. Hij overleeft het allemaal en wordt hierdoor de Winter Soldier en dat is een enorm sterke verhaallijn. Ook de nasleep van dat alles (o.a. de dood van Captain America in de comics) is geniaal. Hier wordt Bucky echter maar wat opzij gezet en dat is jammer. Ook de originele teamleden van The Avengers stroken niet echt met de oorsprong, al kan dit natuurlijk ook aan het Ultimate gedeelte liggen en in dat opzicht zou het wel een geslaagde verfilming zijn. Soit, hoewel de verhaallijnen wat zijn aangepast wordt het allemaal nog wel interessant en lekker vlot gebracht. De stemmen zijn trouwens wel van een hoog niveau. Er is voor gekozen om zich zo min mogelijk te laten verleiden om grote namen te gebruiken als promotie en dat werkt in de film zijn voordeel. Elke stem past perfect bij het personage en dat is niet simpel voor iemand die toch al wel wat uren in het Avengers universum heeft doorbracht.

The Ultimate Avengers begint qua plot bij het prille begin, de formatie van het team zelf. Hoewel de film een korte speelduur heeft, die van mij trouwens echt wel wat langer had mogen zijn, worden de personages in mijn opzicht perfect geïntroduceerd. Het verloopt allemaal lekker vlot en ook qua actie is hier echt wel wat interessants in te vinden. Het duurt wel even eer we wat goede gevechten op ons bord krijgen maar het is vooral het eindgevecht dat er echt met kop en schouders boven uitsteekt. De Chitauri worden verslagen maar dan blijkt de Hulk compleet te zijn doorgedraaid en begint hij zich te keren tegen zijn teamgenoten. Hierdoor krijgen we een climax die voor mij typerend is voor The Avengers, namelijk een groep compleet verschillende types die toch bereid zijn alles uit de kast te halen voor elkaar. Vooral Cap bewijst hiermee nog eens zijn terechte status van icoon uit de comic wereld. Qua animatie komt dit trouwens wel wat droog over. Er is voor gekozen om traditionele animatie te gebruiken in plaats van de gebruikelijke computereffecten maar toch zit het er voor mij toch allemaal iets te digitaal uit. Het is niets dat het zeer doet aan de ogen of iets dergelijks maar het was toch iets te pover soms.

Ik ben nog altijd wat aan het twijfelen wat ik voor score ik aan de film zou geven. Ik heb me enorm geamuseerd, voornamelijk omdat ik sowieso al grote fan ben van The Avengers, maar de soms povere animatie en een aantal veranderingen waar ik niet echt geheel over tevreden ben zorgen ervoor dat ik het toch geen 4* kan geven. Wel een dikke voldoende natuurlijk.

3.5*

I'm not going back to being a 2-inch superhero

Gisteravond deel 1 gezien en die viel eigenlijk zo ontzettend goed mee dat we dan maar ineens deel 2 er achter geplakt hebben. De films hebben toch niet zo lange speelduur en de dag moet nog komen dat The Avengers me gaan vervelen. Geen idee wat ik hier van moest verwachten maar de verhaallijn met The Black Panther leek me wel interessant genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien.

En dat is inderdaad het geval. Al moet ik er wel aan toevoegen dat dit deel 2 een tikkeltje minder is geworden dan zijn voorganger. Opmerkelijk ook hoe de film zich eigenlijk echt verder baseert op het vorige deel. Ik had gedacht dat er wel een aantal jaar tussen beide films ging zitten (dus niet want ze zijn in hetzelfde jaar uitgebracht) maar ik had voornamelijk het idee dat ze gewoon een nieuw avontuur van The Avengers gingen verfilmen zonder enige oorsprong of knipogen naar het eerste deel. in ieder geval is het niet perse noodzakelijk dat je het eerste deel hebt gezien maar om echt alle verhaallijnen mee te hebben is het wel aan te raden. Soit, Rise of the Black Panther is op zich een vermakelijke film geworden. De bende wordt terug opgeroepen en trekken deze keer naar Wakanda, weet er trouwens iemand of dit ook op een comic verhaallijn is gebaseerd of hebben ze het allemaal zelf verzonnen? In ieder geval krijgen we weer de oude getrouwe sarcastische/arrogante humor van Stark en de onderlinge botsingen van de ego's. Van de eerste film is alleen nog maar Bob Richardson als regisseur overgebleven maar hij levert samen met zijn twee collega's wel mooi werk. De film kent genoeg actiemomenten, er wordt niet geprobeerd om het allemaal nogal kindvriendelijk te houden doordat sommige aliens letterlijk in twee delen worden gespleten door Captain America zijn schild, maar vooral de problemen tussen Hank en Janet kon ik wel appreciëren. Ik heb ze altijd wat van de minste Avengers gevonden maar nooit geweten dat ze zoveel problemen hebben gehad. De dood van Hank Pym wordt dan ook cliché maar op een mooie manier in beeld gebracht. Vooral omdat ik eigenlijk ook nog niet wist dat hij ooit het loodje legt.

Doordat de films qua periode van maken zo enorm kort bij elkaar liggen, is het gemakkelijk om dezelfde acteurs bijeen te krijgen. Een goede keus want de eerste Ultimate Avengers film was juist sterk door zijn uitstekende stemmencast. Er wordt zelfs nog een stapje hoger gegaan door nog een aantal bekende stemmen in de mix te gooien zoals Dwight Schulz en Mark Hamill. Het komt allemaal wat vreemd over, de makers van deel 1 hadden besloten om geen bekende namen te gebruiken omdat de kijkers anders teveel zouden gissen naar wie welke stemmen verzorgt. Ach, het is nu ook niet dat Hamill en Schulz zo'n enorm bekende namen zijn dus gissen heb ik ook niet gedaan. Qua animatie is er niet veel verandert ten opzichte van de voorganger. Het blijft allemaal nogal pover maar ondertussen was ik er al goed aan gewoon geraakt en stoorde ik me er helemaal niet meer aan. De actie ziet er nog altijd even goed uit en ook de stijl van de film zelf komt getrouw aan de comics over.

Iets minder dan de voorganger maar nog altijd even vermakelijk. The Avengers blijven een boeiend team en de film weet dit netjes uit te spelen. Het komt allemaal lekker episch over (die muziek wanneer Thor in beeld komt!) en is een geweldig voorproefje op wat we in mei 2012 te zien gaan krijgen. Ik ben benieuwd naar wat Whedon er van maakt.

3.5*

Beauty of mine, sit before me. Let me peruse you and remember you... always like this

Er waren een aantal redenen waarom ik Last Tango in Paris wel eens een kans wou geven. De film heeft indertijd wel wat schandaal berokkend, regisseur Bernardo Bertolucci heeft een status (weliswaar één die ik met La Luna nog niet heb kunnen rechtvaardigen) en Marlon Brando heeft me nog nooit teleurgesteld. De kans om Brando op het grote scherm te zien laat ik niet liggen en blijkbaar waren er meer mensen die daar zo over dachten, want de zaal zat stampvol.

Er is voor alles een eerste keer en met Last Tango in Paris ben ik aangekomen bij een Brando film die ik geen tweede keer hoef te zien. De keren dat ik thuis bij een film in slaap ben gevallen zijn ondertussen niet meer op één hand te tellen. maar ik heb werkelijk moeten vechten om mijn ogen open te houden in de cinema. De ogenschijnlijk ellenlange openingcredits met twee schilderijen van Francis Bacon, de bombastische muziek die schel door de luidsprekers weerklonk (al durf ik niet zeggen dat dat aan de film lag of eerder aan de kwaliteit van de print) en een verhaal dat nooit echt van de grond komt, dit in tegenstelling tot de hoofdpersonages. Bertolucci doet op zich nog wel een aantal pogingen om hier wat diepgang in te brengen, maar met uitzondering van een enkele scène (de monoloog van Paul bij de doodskist van zijn vrouw) kon het me nergens bekoren. De speelduur van meer dan 2 uur was me trouwens ook veel te lang.

Een Frans sprekende Brando, het is eens iets anders. Ik was blij dat er ondertiteling aanwezig was, want hoewel ik een aardig woordje Frans spreek is de mompelende Brando toch een serieuze stap te ver. Wel leuk om te zien dat Brando zelfs in een andere taal nog altijd indrukwekkend is. Naarmate de film vordert lijkt hij meer en meer naar het Engels terug te keren, maar dat doet niets af aan de monologen die hij brengt. Toch is dit wel één van zijn zwakste rollen die ik tot nu toe heb gezien en dat ligt vooral aan het feit dat de interactie met Maria Schneider niet altijd even sterk is. Iets wat vooral te wijten is aan het feit dat Schneider overduidelijk van een klasse lager is. Waar het Frans van Brando nog degelijk is, is het Engels van Schneider dat niet. Een lichtpuntje is nog Jean-Pierre Léaud die als verloofde van Jeanne een kleine bijrol heeft. Hij vormt een leuke afwisseling tegen de monotone relatie van Paul en Jeanne.

Hoogstens de moeite om eens gezien te hebben wegens een aantal schandaalscènes, maar voor de rest een film die voorbijgestoken is door zijn status. Of ik begrijp er niets van, dat kan ook altijd. Brando weet zich staande te houden, Schneider doet niet meer dan wat in haar blootje rond te lopen en Léaud is een goede toevoeging aan het voor de rest saaie en langdradige geheel.

1*

De Sica en een hond

Ik ben al een tijd gefascineerd door het Italiaanse neorealisme en dan kun je eigenlijk niet om Vittorio De Sica heen. Met zijn Ladri di Biciclette maakte hij één van de meest indrukwekkende films in het subgenre en ik had al vaker erg goede dingen gehoord over Umberto D. Hetgeen me echter wat tegenstak is dat vaak de vergelijking wordt gemaakt met Biciclette en bleef ik altijd wachten tot de herinnering aan die film wat verdwenen was. Ondertussen zijn we meer dan 7 jaar verder en was het moment eindelijk daar.

En het is inderdaad weer genieten, maar het duurt toch even vooraleer De Sica me echt te pakken kreeg. Het titelpersonage is nu niet echt meteen de meest aimabele persoon in de filmgeschiedenis, maar die aandoenlijke scènes met de hond maken het echt wel goed. Geweldig afgetraind beestje (al zijn het er 2 aangezien je af en toe een hond met een zwart snuit ziet en een witte vlek aan de rechterkant terwijl er ook een beestje rondloopt met een witte snuit en een zwarte vlek aan de rechterkant) en zo'n scène als die waar Umberto zijn kompaan laat bedelen.. Op papier klinkt het veel te dramatisch en fake maar toch.. het werkte eigenlijk erg goed. Ik ben bovendien normaal gezien niet zo'n fan van happy endings maar in het geval van Umberto D. ben ik blij dat de film (alleszins toch tijdelijk, want hun problemen zijn verre van opgelost) toch met een goed gevoel eindigt. Gewoon even een man en zijn hond die voor hoe kort het ook moge zijn hun problemen vergeten. Je zou voor minder met een krop in de keel zitten.

De titel'held' wordt gespeeld door Carlo Battisti en eigen aan het neorealisme is dat eigenlijk gewoon geen acteur. Hij was voordat hij aan de film begon een leerkracht aan de universiteit van Firenze en hij is dat na het filmen gewoon gebleven. Soms moet je er niet meer uithalen dan erin zit en in het geval van Battisti lijkt hij werkelijk alles te hebben gegeven. Erg mooi hoe hij van Umberto echt een man van vlees en bloed weet te maken. Dat is echter niet compleet zijn verdienste, want ook de rol van Maria Pia Casilio (die in de film verzeild is geraakt omdat ze met een vriendin ging kijken naar de casting!) mag niet onderschat worden. De twee vormen als oude man en zijn surrogaatkleindochter een degelijke tandem en aangevuld met een aantal professionele acteurs (onder andere huisbazin Lina Gennari) krijg je een degelijke cast voorgeschoteld. De Sica blinkt verder vooral ook uit in het weinig laten zien en toch enorm veel zeggen. Die gesprekken tussen Umbero en zijn ex-collega's bijvoorbeeld. De stilte zegt meer dan duizend woorden.

Ondertussen de 5e film die ik van De Sica zie (naast Biciclette, Boccaccio '70, Teresa Venerdì en Matrimonio all'Italiana) maar mijn voorraad is nu wel op vrees ik. Moest er nog iemand aanraders hebben die redelijk eenvoudig te vinden zijn: laat maar weten! Het is een regisseur die me duidelijk wel ligt, maar ik vrees wel dat hij nooit dat niveau van Biciclette heeft weten te benaderen.. Zijn oeuvre is echter groot genoeg om toch nog wat films te proberen.

4*

Windage and elevation, Mrs. Langdon; windage and elevation

Ik had al vaker gehoord dat deze The Undefeated wat als een teleurstellende John Wayne wordt beschouwd. Het einde zou nogal een anti-climax zijn en de wat flauwe humor die doorheen de film verweven zit zou de dooddoener zijn. Het is echter niet zo uitzonderlijk dat een Wayne film wordt opgefleurd met wat komische elementen en wanneer je wat bekend bent met eerdere combinaties tussen Wayne en regisseur Andrew V. McLaglen (zoals McLintock! bijvoorbeeld), dan weet je wel waar je je aan kunt verwachten.

En ik heb me hier dan ook danig mee geamuseerd. Ik ben wel akkoord met de stelling dat het einde wat als een anti-climax aanvoelt, je verwacht toch dat John Henry en de zijnen de Mexicanen nog te snel af gaan zijn, maar langs de andere kant geeft dit wel een zeker mooi en vriendschappelijk tintje aan de film. John Henry die dan toch zijn paarden afgeeft in ruil voor de levens van Langdon en co. Ik vond het wel iets hebben eigenlijk. Vooral ook omdat de film verder vooral steunt op die wisselwerking tussen de twee groepen. The Undefeated wordt bijna een klassieke buddy-film waar twee tegenpolen het met elkaar moeten zien te vinden en dat resulteert in een paar erg leuke scènes. Sowieso is de vertrouwde knokpartij één van de hoogtepunten. Ondertussen moet er ook nog een romantisch subplot in de film geïntroduceerd worden en dan vond ik het fijn dat dat deze keer naar twee bijrollen gaat. Even leek het er op af te stevenen dat John Henry en Ann een mooi koppeltje gaan vormen en hoewel dat wel geïnsinueerd wordt, gaat de meeste focus toch naar Blue Boy en Charlotte.

Een goede keuze als je het mij vraagt, want een romantische Wayne.. Het werkt maar sporadisch. Gelukkig is dit verder weer een vertrouwde John Wayne rol. Stoort dat? Ik blijf het eerlijk gezegd graag zien. Die krasse stem, die one-liners (Is the flap on your holster snapped or unsnapped, my Confederate friend? - Then, I guess I'm his pigeon) en dat charisma. Het houdt een film boeiend. Aangenaam verrast ook door Rock Hudson. Kon hem op voorhand niet echt in dit soort rollen plaatsen, maar hij doet dit meer dan behoorlijk. Kleine rol is weggelegd voor Antonio Aguilar, beetje vreemd dat die zo hoog gecrediteerd wordt, want het is toch ook vooral de bijrollen die het hem hier doen. Bruce Cabot is altijd degelijk, en Marian McCargo en Lee Meriwether zijn een goede afwisseling ten opzichte van al dat mannelijke geweld.

Tjah, geen idee wat hier nu juist zo verkeerd aan is. Er zit inderdaad wel wat humor in, maar dat is nu toch niet zo atypisch voor dit soort films. Blijft boeien van de eerste tot de laatste minuut en McLaglen houdt er eens een andere kijk op na. Dit thema kan al snel uitgroeien tot een film waar de kogels rond je oren vliegen, maar hij kiest meer de humanitaire kant. Tof!

4*

We are not wholly bad or good, who live our lives under Milk Wood

Het was een aantal jaar geleden op F.A.C.T.S (een beurs in België voor onder andere comics/games, eigenlijk een kleinschalige ComicCon) dat ik opeens de DVD van Under Milk Wood vond. Ik was in die periode grote fan geworden van Elizabeth Taylor en vreemd genoeg was ik dit nog niet eerder tegen gekomen. Toen aangeschaft omdat de DVDs van het Green Cow label nogal snel prijzig worden, maar eenmaal thuisgekomen vroeg ik me af wat ik nu eigenlijk had aangeschaft. Het leek allemaal nogal arty farty te zijn en daar heb ik niet altijd even veel zin in.

Vandaag was echter eindelijk het moment daar. Ik had opeens weer veel zin om iets met La Taylor te zien en qua speelduur paste dit perfect in het schema. Het idee dat dit een nogal artistieke film ging zijn werd al meteen versterkt door de openingsscène. Sfeervolle beelden van een dorpje dat aan het dromen is terwijl een voice-over regels uit het gedicht waar de film op is gebaseerd reciteert... Het oogt vreemd en toch werkt het op de een of andere manier wel. Zelfs in die mate dat je lange tijd geboeid blijft kijken naar wat het volgende is dat regisseur Andrew Sinclair uit zijn mouw zal schudden. Na zo'n dik uur had ik het echter wel wat gehad en begonnen mijn gedachten meer en meer af te dwalen. Af en toe zit er nog eens een uitschieter tussen zoals een stel van de bewoners die naar de zee dansen om dan uiteindelijk als zeehonden effectief het water te betreden. Er zal wel een symboliek inzitten die me ongetwijfeld ontgaat en toch vond ik het nog wel een leuk idee.

Gekocht dus voor Elizabeth Taylor en dan kom je toch wel wat bedrogen uit. Ik denk dat La Taylor misschien hoop en al een dikke 5 minuten in de film zit en het duurt bovendien geruime tijd vooraleer ze überhaupt tevoorschijn komt, met uitzondering van een flits aan het begin. Haar grote liefde Richard Burton (ze is weliswaar 8 keer getrouwd, maar daarvan wel 2x met Burton) heeft een grotere rol. Hij mag dan wel geen woord zeggen, maar heeft genoeg uitstraling voor een woordeloze rol. Hetzelfde kan gezegd worden van Ryan Davies die de metgezel van Burton speelt. De grootste rol is weggelegd voor Peter O'Toole die de blinde kapitein Cat speelt. Een blinde die trouwens bijzonder veel met zijn ogen dicht acteert aangezien hij zich erg irriteerde aan de contactlenzen en liever zonder speelde.

Tjah, wat lastig te beoordelen. Under Milk Wood is een leuke curiositeit, maar verder ook niets meer. Beetje vreemd dat er een aantal grote namen besloten om hier hun medewerking aan te verlenen en dat is vrees ik ook de enige reden dat dit überhaupt nog enige vorm van bestaansrecht heeft. Al is dit met 11 stemmen ook weer niet zo veel gezien.

2*

Get my pies out of the oven!

Ik ben nooit echt zo'n Steven Seagal fan geweest. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook niet zo enorm veel van de man heb gezien maar Under Siege was een titel die me wel bekend was. Naar mijn herinnering was de film echter niet al te degelijk maar nu ik de laatste tijd bezig ben met een actiehelden collectie aan te leggen dacht ik bij mezelf dat ik Seagal nog eens een kans moet geven.

En tot mijn grote verbazing was dit eigenlijk vrij leuk. Komt vooral omdat hier op zich een degelijk verhaal achter zit met een kok/ex Navy Seal die eventjes op zijn eentje een heel leger aan bad-guys een kopje kleiner gaat maken. Op zich een niet zo bijzonder origineel concept maar Under Siege voelt op geen enkel moment aan als een kopie en weet zich vrij goed staande te houden. Alleen zonde dat de film uiteindelijk een beetje de mist ingaat betreffende de climax. Nu verwachtte ik toch nog sowieso een confrontatie tussen onze chef en Krill (de film maakt zich er maar wat simpel vanaf door Krill te laten omkomen met de duikboot) maar ook de climax met Stranix stelt een tikkeltje teleur. Al maakt de droge manier waarop die aan zijn einde komt nog wel wat goed. De plotlijn met Baywatch ster Erika Eleniak voelt trouwens ook wel enorm geforceerd aan en komt werkelijk geen enkele moment tot zijn recht.

Veel bekend volk dat hier eigenlijk komt opdraven. Seagal is op zich vrij goed te doen en bijlange na niet zo vervelend zoals hij in mijn herinnering was. Zijn vechtstijl blijft er nogal slecht uitzien (dat messengevecht met Stranix is niet om aan te zien) maar in ieder geval een vermakelijke rol. Het is echter de bij wijlen overacterende Tommy Lee Jones die de show weet te stelen in de vorm van een hilarische bad-guy. Ook Gary Busey draagt hier zijn steentje tot bij door een paar geweldige quotes te spuien. Zoals hierboven gezegd is de bijrol voor Erika Eleniak niet veel waard maar je kunt onmogelijk slecht gezind zijn dat ze hierin meespeelt want wat voor een knappe vrouw was me dat toch. Leuk ook dat zij effectief Playmate Miss July '89 was, net zoals haar personage. In de bijrollen zijn onder andere nog Damian Chapa te ontdekken (al staat zijn personage er echt als een zak aardappelen bij) en is Colm Meaney altijd een genoegen om naar te kijken.

Aangenaam verrast door deze Seagal film. Als actieheld moet hij overduidelijk nog groeien (ik ben toch meer naar Schwarzie, Lundgren en Van Damme aan het neigen) maar dit doet hij op zich nog vrij degelijk. Under Siege is een vermakelijke film voor de rest en het spelletje 'spot de bekende acteur' is altijd wel fijn om te doen.

3.5*

Tits to die for

Nadat ik de eerste Under Siege had afgerond, had ik eigenlijk nog wel zin in het vervolg. Voornamelijk doordat het een onverwacht amusante film was geworden. Vroeger had ik het eerste deel al wel ooit eens gezien maar bij dit 2e deel kon ik me niets voorstellen, ik hoopte alleen maar op een evenwaardig vervolg.

En in zekere zin is het dat ook wel geworden. Under Siege 2 is echter, zoals wel te verwachten was, bij vlagen een regelrechte kopie van de voorganger. Op zich niet erg als het hetzelfde niveau blijft behouden maar dat is hier dus niet het geval. Dat is vooral te wijten aan een mindere locatie. Op een boot heb je gewoon veel meer ruimte en de trein voelt op den duur erg eentonig aan. Ook qua verhaal is dit net iets minder geworden vanwege het gebrek aan een overtuigende bad-guy. In het eerste deel had je zowel een heerlijke schmierende Tommy Lee Jones en Gary Busey maar hier moet je het doen met een nerd die gewoonweg nooit echt doorgedraaid lijkt te zijn, toch wel een must voor dit soort personages. Naast de locatie is ook het gebrek aan personages nogal eentonig want we worden gedurende 90 opgescheept met een vervelende sidekick die om de vijf minuten men keel uithing.

Seagal doet op zich zijn kunstje uit het eerste deel nog eens lichtjes over en dat is niet erg. Zijn vechten is nog altijd minderwaardig (kan wel goed zijn dat de man wel wat kan knokken maar zo komt het in ieder geval niet over in de films) maar een paar leuke opmerkingen maken veel goed. Waar Seagal het in het eerste deel kon stellen met de mooie Erika Eleniak, halen ze in het vervolg wat jailbait op de proppen. Ik heb het natuurlijk over een jonge Katherine Heigl die er vandaag de dag toch ook weer wat anders uitziet. Net zoals de rol van Eleniak in het eerste deel er nogal bij de haren bijgesleept maar bon, mij hoor je niet klagen. Zoals gezegd is dit qua slechteriken een stuk minder en dat is toch vooral te wijten aan een kleine miscast van Eric Bogosian als Dane. Een rol die perfect zou zijn voor Fran Kranz trouwens maar die was maar 14 jaar ten tijde van de release dus dat zou wat overdreven zijn. Misschien iets voor een derde deel als die er ooit mocht komen. Tof om Patrick Kilpatrick nog te zien verschijnen in een kleine bijrol maar ook hij kan het slechteriken gehalte niet tot een hoog genoeg leven brengen. Oh ja, Kurtwood Smith blijft een held.

Zoals verwacht is Under Siege 2 minder dan zijn voorganger. De locatie is niet zo aantrekkelijk en de cast moet praktisch allemaal onderdoen voor hun tegenhangers in het eerste deel. Seagal is echter nog hetzelfde en weet er uiteindelijk nog een vermakelijk iets van te maken, alleen zonde van Morris Chestnut als de tenenkrommende porter.

3*

I found some kind of code or like, secret message in her apartment

Het moet denk ik één van de leukste cinema ervaringen van de afgelopen jaren zijn geweest, de vertoning van It Follows. Dat was de vorige film van David Robert Mitchell en ik was oprecht benieuwd naar Under the Silver Lake. Uiteindelijk jammer genoeg niet in de cinema geraakt, maar dan gisteren eindelijk maar eens tijd voor vrijgemaakt. Expres niets van trailers gezien, geen plotomschrijving gelezen, ... Ik ben denk ik zelden zo blind aan een film gestart.

Want ik wist zelfs niet meer dat Andrew Garfield de hoofdrol vertolkte. Wat we voorgeschoteld krijgen is echter meer dan alleen een performance van bepaalde acteurs. Mitchell maakt er langs de ene kant een ode van en langs de andere kant een aanklacht tegen Hollywood van en doet dat op sublieme wijze. Veel referenties voor de liefhebbers van oud Hollywood (die scènes met Sarah in het zwembad lijken zo te zijn weggelopen uit Something's Got to Give met Marilyn Monroe. De liefhebber moet maar eens op zoek gaan naar de documentaire The Final Days waar de overgebleven beelden aan elkaar zijn gemonteerd) maar het is ook een film geworden waarbij je met meerdere kijkbeurten nog zaken gaat herkennen. Ik zal hoogstwaarschijnlijk sommige stukken van hetgeen Mitchell probeert aan te kaarten gemist hebben, maar het nodigt in ieder geval wel uit om nog eens van vooraf aan te beginnen. Vooral ook omdat dit visueel ook weer erg de moeite is. Die moord op de dochter van Millicent Sevence die dan op dezelfde manier naar beneden zinkt als Sam's geliefkoosde Playboy cover..

Er is over nagedacht in ieder geval en dat zie ik altijd wel graag. De spilfiguur in Under the Silver Lake is Andrew Garfield en die is hier ver verwijderd van zijn Peter Parker rol uit The Amazing Spider-Man. Dat betekent echter niet dat hij hier niet thuishoort, want de manier hoe hij zich dieper en dieper vastbijt in het mysterie rond de verdwijning van Sarah is een heerlijk staaltje acteren. Vooral eigenlijk naar het einde wanneer hij haar eindelijk terugvind en ze dat telefoongesprek hebben. Sarah - ook een degelijke rol van Riley Keough trouwens - die zich afvraagt waarom hij al die moeite heeft gedaan en dan Sam die daar zowat schouderophalend zit.. Het hakte er om de een of andere reden in. Verder ook nog een toffe soundtrack met natuurlijk die heerlijke scène met de componist.

Wel vreemd trouwens om dit in 2011 te situeren en ik kan me niet voorstellen dat dat enkel en alleen is gedaan om een verwijzing te kunnen maken naar Elizabeth Taylor die ook in dat jaar is gestorven. Daar zal ik dus overduidelijk iets gemist hebben, maar misschien dat dat duidelijker wordt bij een nieuwe kijkbeurt. Dat die er gaat komen staat al vast in ieder geval. Jammer dat ik dit niet nog in 2018 heb gezien, had gemakkelijk in de top 10 2018 kunnen staan.

4*

Do you think I'm pretty?

Ken je zo het soort film dat je eigenlijk al jaren in je updates hebt staan in het gedacht van 'hey, dat lijkt me eigenlijk wel iets' maar waar het nooit van lijkt te komen om effectief eens voor te gaan zitten? Under the Skin was zo'n gevalletje bij mij en hetgeen mij maar bleef aantrekken was die fabelachtig mooie poster. Ik was zelfs in die mate geïntrigeerd dat ik absoluut geen idee had waarover de film überhaupt ging maar wel dat Scarlett Johansson er in meespeelde. Redenen genoeg om een tijd geleden dan toch eens de film aan te schaffen.

En daarnet dus redelijk onwetend opgezet en hoewel dit niet helemaal mijn ding is qua stijl, moet ik bekennen dat de film toch praktisch 90% van de tijd mijn aandacht heeft weten vast te houden. Het is pas wanneer The Female gaat lopen van de man die ze op de bus heeft leren kennen dat de film ineens in elkaar zakt. Het is moeilijk om juist de vinger op de wonde te leggen, maar de evolutie van koel naar angstig werkt gewoon niet zo vlotjes. Wat zonde is, want verder zitten hier een aantal indrukwekkende momentjes in. Het gesprek met de man die aan neurofibromatose lijdt, die koelbloedigheid aan het stukje strand waar ze iemand het hoofd inslaat met een steen en 2 anderen laat verdrinken, ... Langs de andere kant staan daar evenveel irritante scènes tegenover met die openingsscène als hoogte/dieptepunt. Gelukkig is er nog wel een imponerende soundtrack die er in slaagt om dit qua sfeer wel heel de tijd overeind te laten staan.

Want qua visuele dingetjes blijf je wel wat op je honger zitten. Na een goede 10 minuten verwachtte ik eigenlijk een soort van David Lynch te zien, maar waar die visueel (soms) echt indrukwekkend uit de hoek kan komen, is dat iets dat je bij Jonathan Glazer wel mist. Gelukkig is hij er wel in geslaagd om Scarlett Johansson aan boord te krijgen (en te houden, want zij was blijkbaar al 4 jaar aan dit project verbonden) en die doet het toch wel erg fijn. Weinig dialoog en gewoon volledig vertrouwen op haar uitstraling en looks, het is een gok die zichzelf dubbel en dik heeft terugbetaald. Interessant trouwens hoe Glazer vooral lijkt te suggereren dat dit verder allemaal zonder echte acteurs is opgenomen. De manier van filmen voelt erg 'verborgen camera' aan en ik ben er eigenlijk nog niet uit of dat nu effectief het geval is of dan toch een staaltje mooifilmerij.

Als de film wel één ding heeft gedaan, dan is het mijn overtuiging versterken dat ik ooit in mijn leven toch eens naar Schotland moet geraken. Bij Scarlett Johansson zou ik ook wel eens willen geraken, maar ik vermoed dat dat toch een brug te ver zal zijn.. In ieder geval een film waar ik niet goed van weet wat ik er nu eigenlijk van moet. Het feit dat ik tussen het moment dat ik heb gestemd en aan het einde van dit bericht ben gekomen al een halfje omhoog ben gegaan zegt genoeg.

3*

Rise of the Lycans

De Underworld reeks is iets wat ik altijd wel graag heb gezien maar toch kon ik nooit ergens het gevoel kwijtspelen dat de Lycans toch sterker waren. Hoe kwam het dan dat ze toch slaven waren van de vampieren? Het derde deel van Underworld geeft hier een mooi antwoord op.

Alhoewel je weet hoe het verhaal zal aflopen, het is dan ook een prequel, blijft het allemaal genoeg boeien. Dit komt dan vooral door de mooie special effects (o.a. wanneer de Lycans voor de eerste keer ontsnappen en dat de vampiers met pijlen door de ramen schieten), de geweldige effecten (met vooral op het einde een aantal vette one on one clashes) en de goede acteerprestaties van de cast.
Vooral de 3 hoofdpersonages Viktor, Sonja en Lucian stelen de show. Was ook dolblij dat het übercoole personage Raze ook een grote bijrol heeft. Geweldige stem heeft die kerel.

Sequels hebben altijd de neiging om slechter of zelfs een schande te zijn voor het origineel maar dit gebeurt hier gelukkig niet. Fijn trouwens ook om Kate Beckinsale aan het einde nog even te zien.

4*

Alleen spijtig dat de film amper promotie krijgt. Wij zaten met maar 5 andere mensen in heel de zaal!

Having a luck dragon with you is the only way to go on a quest

Ik heb indertijd The NeverEnding Story II: The Next Chapter eens uit pure nieuwsgierigheid aangeschaft omdat ik vroeger wel fan was van het eerste deel. Het was echter een mes dat aan beide kanten snijdt, want juist daardoor had ik altijd wat schrik om aan de sequel te beginnen maar gisteren dan toch eens de DVD in de Blu-Ray speler gestoken. Juist op het moment dat ik wou gaan kijken bedacht ik me echter en besloot ik om eerst nog maar eens de eerste film te zien. Het tweede deel zal één van de komende dagen nog wel eens passeren.

Ik verbaasde me dat ik dit indertijd (mijn stem op MovieMeter dateert uit 2007 maar is één van mijn "aah ja, die heb ik ook ooit gezien" stemmen toen ik me registreerde) maar met 3.5* heb gewaardeerd maar eigenlijk sta ik vandaag de dag nog altijd achter die score. The NeverEnding Story is een film met een mooi thema maar het hangt allemaal wel nogal met haken en ogen aan elkaar. Ik heb het boek van Michael Ende (die absoluut niet tevreden was met de verfilming aangezien deze maar de helft van het boek verteld en hij staat naar het schijnt ook niet te springen tot een nieuwe poging om het boek te verfilmen) nooit gelezen maar er zitten gewoon teveel vreemde acties in. Zo mist niemand blijkbaar Bastian terwijl die een ganse dag zit te lezen in de zolder van de school? Het einde voelt bovendien ook vrij onaf aan - wat achteraf gezien dan misschien logisch is als maar de helft van het boek verfilmd wordt - en ik hoop dat het in het tweede deel terug wordt opgepikt. Het zal echter niet met dezelfde cast zijn doordat er teveel tijd tussen beide films zat waardoor de hoofdrollen te oud waren geworden.

Tami Stronach die de Childlike Empress speelt stopte zelfs jarenlang met acteren tot ze 2017 terugkeerde voor - vreemd genoeg - één of andere Tsjechische fantasyfilm. De hoofdrol is weggelegd voor de jonge Barret Oliver die de rol van Bastian op zich neemt. Een schoolvoorbeeld van "kinderen zijn niet altijd goede acteurs" maar gelukkig moet hij eigenlijk niet zo heel veel doen. Neen, dan is Noah Hathaway als Atreyu toch een belangrijker spilfiguur. Hathaway doet het degelijk maar als we helemaal eerlijk zijn: niemand van de cast komt ook maar in de buurt van de visuele pracht die Wolfgang Petersen in zijn eerste Engelstalige film (weliswaar gebaseerd op een Duits sprookje en vandaar dus ook de Duitstalige titel, al bestaat er blijkbaar ook wel een Duitse versie met een aantal minieme verschillen) tentoon stelt. Falcor zag er in mijn herinnering weliswaar heel wat indrukwekkender uit maar figuren zoals Rockbiter zijn toch wel erg indrukwekkend gemaakt.

Grappig ook dat ik nooit de link heb gelegd tussen de soundtrack van Giorgio Moroder en deze film. Het titelnummer dat door Limahl wordt gezongen is een nummer waar ik flarden tekst van ken en hoewel het duidelijk hint naar deze film, was me dat eigenlijk nooit opgevallen.. Soit, ze zeggen dat je nostalgie nooit terug mag opzoeken en toegegeven, ik heb er ook al wisselende successen mee gehad. The NeverEnding Story is een film in die categorie. Eentje waar best wel wat aan schort maar die visuele stijl maakt erg, erg veel goed.

3.5*

Clint Eastwood, Morgan Freeman en Gene Hackman in een western geregisseerd door Eastwood zelf. Dat kan toch alleen maar goed komen?

Ik had de film hier al een tijdje liggen maar nooit opgezet, waarom weet ik ook niet maar daarstraks had ik nog eens zin in zo'n ouderwetse western dus werd al snel deze uit de kast getrokken.

Unforgiven opent met de aframmeling van de hoer waarmee eigenlijk direct de toon van de film wordt gezet. Dat bleek niet waar te zijn want voor de rest van de film wordt het verhaal veel te lang uitgesponnen (een probleem dat ik wel met meer westerns heb) en begon ik me tot op de moment dat Ned wordt vermoordt zwaar te vervelen. Daar zit dan ook meteen de reden waarom de film een nipte voldoende krijgt, het sterke einde waar Eastwood eindelijk laat zien waarom hij een goed acteur is.

Over het acteerwerk heb ik eigenlijk ook wel gemengde gevoelens. Ten eerste vind ik, dit is trouwens niet racistisch bedoeld, dat negers niet in een western horen. Freeman paste langst geen kanten in het plaatje. Hackman daarentegen was magistraal als sherrif maar degene die het meeste tegen sloeg was zonder twijfel Eastwood. Wat een idiote kluns was hij hier. Hij wordt bijeen geslagen in de saloon, hij geraakt niet deftig op zijn paard, ... Dit is niet de Eastwood die ik in westerns wil zien. Alleen wanneer hij wraakengel wordt op het einde van de film is hij te pruimen.

Ik zie hier veel berichten dat Unforgiven zo goed is doordat hij met de regels van de gebruikelijke western breekt door de 'helden' voor te stellen als hoerenlopers en barbaren maar dan heb ik liever toch de coole revolverhelden à la Once Upon a Time in the West.

2.5* voor Gene Hackman en het einde.

Is that supposed to be there?

Ik kende Universal Soldier van titel en vanwege de vele vervolgen maar eigenlijk nooit de behoefte gehad om de reeks eens een kans te geven. Met de twee Expendables films kwam ik tot de conclusie dat ik wel fan van Dolph Lundgren en Van Damme begin te worden dus mijn broer zei dat ik dan sowieso het eerste deel eens gezien moest hebben. Nogal veel vertrouwen hebbend in de smaak van hem nam ik die stelling aan en ging op zoek naar de film. Die bleek helemaal niet moeilijk te vinden dus ineens maar eens opgezet.

Maar nu is Universal Soldier jammer genoeg niet de film geworden die ik had gehoopt. Roland Emmerich (bij mij eigenlijk onsterfelijk vanwege Stargate) weet op zich wel een erg vermakelijke film af te leveren maar ik verwachtte precies gewoon te veel. Nochtans weet de regisseur veel goeds te introduceren zoals een paar heerlijk foute one-liners en dito situaties (wanneer Veronica een naakte Luc gaat onderzoeken naar een zender!) maar stelt uiteindelijk de finale wat teleur. Die voelde in de eerste plaats eigenlijk al een beetje misplaatst aan doordat Lundgren in die ravijn terecht komt en nadien ineens bij het huisje van Damme verschijnt maar de finale is simpelweg te lang en er gaat werkelijk geen enkele dreiging vanuit. Gelukkig is de opbouw ervan wel erg vermakelijk met lekker veel actie, het wordt helemaal de moeite wanneer Scott in de supermarkt terecht komt, en is dat maar een kleine smet op het verhaal. Ik ben in ieder geval wel benieuwd geworden naar de vervolgen.

Het is wel hilarisch om te zien op wat voor een verschrikkelijk slecht niveau de cast acteert. Vooral Van Damme lijkt precies vlak voor de opnames een hersenschudding te hebben opgelopen maar het tegen niemand gezegd heeft in de hoop de film nog te kunnen draaien. De helft van de tijd kijkt hij wat doelloos voor zich uit maar tegelijkertijd heeft het toch nog een zekere charme en het zorgt in ieder geval voor een aantal amusante scènes. Lundgren doet het op het eerste zicht niet bijzonder veel beter maar weet uiteindelijk de film toch naar zich toe te trekken. Zeker wanneer hij zijn geheugen terug krijgt en de boel in de supermarkt begint te terroriseren. Altijd leuk natuurlijk als er tussen al dat testosteron geweld er nog een vrouwelijke toevoeging aan te pas komt en die is weggelegd voor Ally Walker. Heeft sowieso een aantal amusante situaties met Van Damme maar is voor de rest eigenlijk compleet inwisselbaar. Het is wel een schoontje, ook mooi meegenomen natuurlijk.

Amusante film wederom van Emmerich. De man wordt zo goed als compleet afgebrand de laatste jaren maar weet toch altijd wel een aantal uur vermaak te brengen. Van Damme en Lundgren zijn goed op dreef en het concept is redelijk goed uitgewerkt. Blijft alleen jammer van de wat zwakkere finale.

3.5*

There is no end. Always another, John

Aha, het laatste deel alweer in de Universal Soldier franchise. Met uitzondering van de twee televisiefilms heb ik de reeks in volgorde bekeken, maar eigenlijk werd al snel duidelijk dat er nooit echt een grote verhaallijn wordt gevolgd en dat elke film precies zijn voorgangers lijkt te negeren. Het vorige deel in de reeks, Regeneration, mocht voor mijn part voor eeuwig en altijd verdwijnen maar aangezien Day of Reckoning van dezelfde regisseur is, verwachtte ik toch een echte sequel.

Hoewel het nog maar van ergens in maart dit jaar geleden is dat ik die film heb gezien, is daar blijkbaar werkelijk niets van blijven hangen. Deze Day of Reckoning kun je dus zonder al te veel problemen kijken zonder de vorige films te hebben gezien. Of het een aanrader is, dat is een andere vraag aangezien dit allemaal zo godsgruwelijk saai is. De openingsscène met de moord op de vrouw en kind van John beloofde nochtans veel goeds, maar de film vervalt al snel in een plot waar geen touw aan vast te knopen is. De Universal Soldier feel is compleet verdwenen en zelfs het wederoptreden van zowel Luc Deveraux en Andrew Scott stelt gewoon niets voor. In Regeneration hadden ze toch nog ietwat een rol, dit is gewoon een aanfluiting. Blijkbaar was regisseur John Hyams van plan om de reeks terug nieuw leven in te blazen met een nieuw hoofdpersoon, maar het lijkt me dat dat idee van de baan is geschoven aangezien we ondertussen alweer 4 jaar verder zijn en er nog steeds geen sequel is. Van mij mag de reeks hier dan ook stoppen.

Minieme rol dus voor Jean-Claude Van Damme die eigenlijk niets meer doet dan wat staren met die kale kop van hem. Op het einde wordt hij nog wat extra geschminkt waardoor hij op een soort clown lijkt en dat is zowat het meest memorabele dat hij hier doet. Lundgren is niet veel beter trouwens. Het gevecht tussen hem en John oogt vreselijk traag en hij lijkt er bovendien echt geen zin in te hebben. Nu blijf ik sowieso fan van de oudere films van Lundgren, maar in Regeneration was hij ook al zo slecht. Dan deed hij het in een Direct Contact bijvoorbeeld toch wat beter. Soit, de echte hoofdrol is weggelegd voor Scott Adkins. Dacht om de een of andere reden dat dat weer zo'n WCW goes acting figuur was (zowat hetzelfde als Goldberg in Universal Soldier: The Return) maar blijkbaar is het echt gewoon een acteur. Doet het niet echt slecht, maar mist wel de charme die een Van Damme of Lundgren in hun glorieperiode wel hadden.

Nee, dit was het toch niet voor mij. Bij vlagen ook gewoonweg irritant gefilmd, het verbaasde me dat er aan het begin van de film geen waarschuwing zat voor mensen met epilepsie aangezien dat stroboscoop effect werkelijk verschrikkelijk irritant was. Blijf het vreemd vinden dat The Return zo gigantisch afgekraakt wordt, het is nochtans een betere film dan de twee Hyams films tezamen..

1*

You often contemplate... the complexity of life?

Ik blijf het wel een fascinerende reeks vinden, die Universal Soldier saga. Aan de chronologie is weliswaar amper een touw aan vast te knopen, maar deze Regeneration zou een rechtstreeks vervolg zijn op de eerste film van Emmerich. The Return negeerde de gebeurtenissen uit Brothers in Arms & Unfinished Business terwijl deze film dan weer The Return negeerde. Het komt er in ieder geval op neer dat zowel Van Damme en Lundgren terug in de film opduiken.

Je kan dus zeggen dat ik hier eigenlijk echt wel benieuwd naar was geworden en uiteindelijk is dit een dikke teleurstelling geworden. Iedereen kraakt The Return af, maar die is in ieder geval een stuk beter dan hetgeen John Hyams er van heeft gemaakt. Ik hou mijn hart dan ook al vast voor Day of Reckoning aangezien die andere Hyams film die ik heb gezien (Dragon Eyes - 1*) ook al verschrikkelijk was. Soit, het toffe aan deze sequel is dat de twee grote 'helden' terugkeren. Luc Deveraux heeft nog steeds problemen en na een uur komt er een kloon van Andrew Scott op de proppen. Nergens krijg je echter dat typische Universal Soldier gevoel en het resultaat is een erg simpele actiefilm over een stel praktisch onsterfelijke soldaten. Het overdreven (Adams die in het eerste deel een ketting van oren maakt) en het cheesy (gewoon heel de rol van Goldberg in The Return) gehalte is nergens te bekennen en dat is zonde. Wat overblijft is één of andere nietszeggende UniSol die de boel wat bijeen schiet en de kinderen van de president ontvoert. Of iets in die lijnen, want ik ben al snel opgehouden met aandacht te geven aan het plot.

En wat een belabberde rol van Lundgren. Jongens toch, het is één van mijn favoriete acteurs in het genre, maar hier kan hij maar bitter weinig mee. Hij doet amper mee in de film en gaat dan alweer dood, hetzij wel op een coole manier. In de hieropvolgende sequel doet hij wel opnieuw mee dus ze zullen hem dan nog eens klonen zeker? Van Damme heeft een iets grotere rol, maar weet blijkbaar ook niet zo goed wat hij ermee moet doen. De meeste aandacht gaat eigenlijk naar Andrei Arlovski. Blijkbaar één of andere MMA vechter die eens de gok waagde om in een film mee te spelen. Zonder twijfel één van de slechtste acteurs die ik al heb gezien.

Het schijnt dat die made for tv films het slechtst zouden zijn, maar ik vraag me af of die nog wat meer die Universal Soldier feeling behouden dan deze Regeneration. Geef mij in ieder geval dan maar The Return als ik een sequel wil zien op de eerste film. Het vertrouwen in Day of Reckoning is in ieder geval gekelderd.

1,5*

The created has become the creator

Die Universal Soldier films, het is toch een rare franchise. De eerste van Roland Emmerich was een vermakelijk filmpje en dan kreeg je opeens twee tv-films, een sequel die die tv-films negeert en dan nog meer sequels die al de rest weer negeert.. De twee tv-films ben ik nog steeds niet tegengekomen en ik was het eigenlijk beu om af te wachten of ik ze nog eens een keer zou vinden. Bovendien moesten die overduidelijk niet gezien zijn vooraleer je aan deze The Return begon. Gisteren meteen dan maar eens werk van gemaakt.

De algemene score hier (en zowat overal) weerhield me echter een beetje. The Return wordt als een erbarmelijk slechte film gezien en wat blijkt? Daar is niet veel van waar. Om nu te zeggen dat deze sequel beter is dan zijn voorganger is een brug te ver, maar ik vond het op zich nog wel een vrij deftige poging. Mic Rodgers (een stuntman die met deze film zijn debuut en meteen zijn laatste film maakte) brengt de reeks in een nieuwe richting door zich meer op artificiële intelligentie te concentreren. Een kunstje dat we weliswaar al beter uitgewerkt hebben gezien, maar je kunt hem moeilijk beschuldigen van Emmerich's film te kopiëren. Het is echter niet allemaal lof aangezien Rodgers in die nieuwe richting best nog wel wat foutjes maakt. Het stomste is natuurlijk om Deveraux opeens menselijk te maken. Dat hij geen hersenloze vechtmachine is, dat vind ik nog OK aangezien dat daar naar al werd gehint vanwege de terugkeer van zijn herinneringen, maar om hem echt alle krachten te laten verliezen. Nah, was ik op zich niet zo van gediend. Gelukkig is er nog genoeg actie in het algemeen om het genre te rechtvaardigen.

En je hebt natuurlijk Bill Goldberg. Liefhebbers van WCW zullen ongetwijfeld bekend zijn met de naam van deze kaalkop en hij is overduidelijk één van de leukste aspecten aan de film. Ook veel knipogen naar zijn carrière naast het grote scherm (zijn signature move de Spear, het gebruik van Megadeth's Crush 'Em waar hij altijd mee opkwam, ...) en dat is gewoon erg tof. Tof ook dat Jean-Claude Van Damme weer terugkeert voor de rol van Deveraux. Blijft toch één van mijn favoriete acteurs in dit soort nonsens. Michael Jai White (die trouwens ook nog een kleine rol had als één van de soldaten in de voorganger) mag komen opdraven als de slechterik van dienst en doet dat op zich ook goed.

Mjah, het kan aan mij liggen maar ik vond dit helemaal niet zo slecht als ik had verwacht. Zelfs het gemis van Dolph Lundgren (die naast Van Damme zowat mijn favoriete ster in het genre is) valt nog erg goed mee. Ik wil die twee tv-films ook nog wel eens zien, maar ga me eerst eens bezig houden met de overige vervolgen.

3*

Trust no one. Fear everyone

Gisteren in de Mediamarkt hier een 2 Disc Steelcase edition gevonden voor de spotprijs van 1.90€. Ik meende me de film te herinneren maar kon me er niet zo bijster veel bij voorstellen, met de uitzondering dat ik het geen slechte film vond. Toch meegepakt want voor die prijs kon ik nu moeilijk een miskoop doen.

Het gegeven van Unknown is op zich wel interessant. Vijf mannen worden wakker in een pakhuis maar weten niet van zichzelf of ze ontvoerder of de ontvoerde zijn. Genoeg potentieel om hier een mindfuck van te maken maar Brand kiest ervoor om een het allemaal op een zachtere, meer uitleggerige manier te doen. Aan de hand van een aantal flashbacks krijgen we langzaamaan meer informatie over de mannen in kwestie waardoor het allemaal nog interessant blijft totdat de aftiteling op het scherm loopt. Hoogstaand of origineel is het niet maar het verliest niet aan vermakelijkheid. Qua plot blijft het dus boeien, al is het wel redelijk voorspelbaar wie nu juist wie is (Kinnear deed me met zijn mooie zakenhemdje al direct denken aan een zakenman) maar het kleine twistje op het einde, wel één van de velen, waar Caviezel een dubbelagent blijkt te zijn had ik niet zien aankomen. Jammer genoeg wordt er nooit echt een serieuze spanningsboog gecreëerd, zeker het einde in de loods waar iedereen à la Reservoir Dogs samenkomt doet je niet op het puntje van je stoel zitten. Unknown duurt dan ook maar een dik uur maar dat is meer dan genoeg want als het langer had geduurd had waarschijnlijk de verveling ook toegeslagen.

Qua cast is Unknown zeker en vast ook niet slecht. James Caviezel, ben hem ook aan het volgen in The Prisoner, doet het vrij goed en acteert ook een stuk overtuigender dan in The Prisoner. De rest van de cast in de loods is solide al steken Kinnear en Pepper er toch met kop en schouders boven uit. Vooral de combinatie van deze 3 zorgt voor een aantal leuke scènes met soms geweldige commentaar van Joe Pantoliano. De cast buiten de loods is wat van een lager niveau. Oké, het zijn bijrollen maar dat neemt niet weg dat deze ook deftig ingevuld moeten worden. Visueel is Unknown soms nog wel de moeite waard maar het stijgt allemaal wel niet boven de middelmaat. De flashbacks worden mooi in beeld gebracht en het ziet er allemaal netjes uit maar we hebben het allemaal al eerder gezien.

Uiteindelijk voelt Unknown aan als een film die veel elementen van andere films heeft geleend maar het allemaal net iets minder weet uit te werken, The Usual Suspects en Reservoir Dogs schieten me te binnen maar dat neemt niet weg dat ik me niet een klein anderhalf uur heb weten te vermaken.

3.5*

De Bolero van Ravel

Er zijn zo van die films waar ik al lang tegenaan loop te hinken vanwege de lange speelduur. Hoewel er een tijd is geweest dat ik niets liever deed dan op een regenachtige zondagmiddag zo'n enorm lang epos op te zetten, heb ik daar de laatste jaren simpelweg geen tijd meer voor. Dat was echter zonder de Coronacrisis gerekend en ik nam me voor om eens wat langere films te gaan tackelen. Na War and Peace (395 minuten) en Exodus (208 minuten) was het dus tijd voor Les Uns et les Autres. Een film die ik indertijd voornamelijk had aangeschaft voor 2 redenen: Fanny Ardant en Geraldine Chaplin.

Chaplin heeft gelukkig nog wel een grote rol, maar Ardant komt er wel erg bekaaid vanaf. Naar het schijnt zou haar rol in de 6-delige televisieserie wel nog veel meer uitgewerkt zijn. Dat is niet zo verwonderend aangezien het om 6 episodes van telkens een uur gaat en hoewel de bioscoopversie ook al een serieuze zit is, blijf ik wel benieuwd naar de nog langere versie. Die is echter nooit op DVD uitgebracht en dat is jammer, want nu moet je echt wel serieus je aandacht bij de personages houden. Op zich nog wel een leuk ideetje om acteurs zowel hun moeder/dochter of vader/zoon te laten spelen, maar dat heeft wel als resultaat dat het een kluwen wordt. Zeker omdat je dan ook nog eens met een paar tijdssprongen zit die niet altijd even goed worden aangeduid. Dat klinkt allemaal nogal negatief maar je krijgt er wel enorm veel voor in de plaats. De film dondert als een sneltrein voorbij, de intriges zijn boeiend en hoewel het laatste stukje in de jaren '80 een beetje geforceerd aanvoelt, wordt dat volledig goedgemaakt door die wondermooie climax op de tonen van Bolero. Het instrumentale stuk is al indrukwekkend maar wanneer Sarah (Geraldine Chaplin) haar mond opendoet.. Hemels!

Een mooie samenkomst van de verschillende verhaallijnen en in het begin is het dus even wennen wie wie is. Je volgt een stuk of 4 families die allemaal iets met muziek hebben te maken en regisseur Claude Lelouch trekt die kaart volop. Het heeft een aantal indrukwekkende scènes als gevolg (de Paris nummers, de bigband van Jack, het dansen met de priester tijdens de bevrijding, ...) maar ook als oorlogsfilm is dit de moeite. De scènes tussen Simon en Anne zijn hartverscheurend en worden ook gewoon erg degelijk gebracht door Robert Hossein en Nicole Garcia. Chaplin is altijd wel degelijk, maar ook James Caan maakt indruk. Een grote rol is ook nog weggelegd voor de Antwerpse Rita Poelvoorde (geen familie van Benoît Poelvoorde) als Russische balletdanseres. Het is echter eigenlijk allemaal teveel om op te noemen aangezien de film zoveel personages heeft en er werkelijk niemand slecht speelt.

Tjah, die lange versie gaat er toch ook ooit aan geloven hopelijk. Zonde dat die zo lastig te vinden is blijkbaar, want wat Lelouch neerzet smaakt echt wel naar meer. Naar het einde toe wordt het allemaal iets teveel een kluwen om hier 4.5* aan kwijt te kunnen, maar die minutenlange opvoering op het einde.. Man man man, dat gaat nog een tijdje nagalmen in mijn hoofd volgens mij.

4*

Der Untergang

Oorlogsfilms hebben me nooit echt kunnen boeien maar de laatste tijd had ik er toch wel een paar goede gezien en een goede maat van mij is verzot op deze film dus heb ik hem eens geleend. Ik ben blij dat ik hem alleen maar heb geleend en geen geld heb verspild.

De acteerprestaties zijn magistraal, zeker Bruno Ganz als Hitler en er was ook niemand van wie ik vond dat die echt slecht acteerde. Waar knapt de film dan op af? Het verhaal, het wordt verschrikkelijk langdradig gemaakt en had volgens mij beter gediend als film van misschien 90-110 minuten. Wanneer Hitler voor het eerst zijn gedachte uitspreekt van zelfmoord te plegen moet je bijna nog een uur zien! Ook werd het veel te chaotisch verteld. Ik ken bijna niets van hoe heel de affaire met zijn generaals in elkaar zit en ook op het einde, toen er van veel mensen de namen op kwamen en wat er met was gebeurd, wist ik amper wie het allemaal waren.

Voor de rest is het wel een knap portret van Hitler, een paar sterke scènes (met de kinderen in die bunker van Goebbels volgens mij?) en door de acteerprestaties krijgt de film nog 1.5*

Your voice is full of money

Ik heb altijd al wel een zwak gehad voor journalistieke films. Sinds het magnifieke All the President's Men heb ik er zelfs even over getwijfeld om zelf in die richting verder te gaan, maar uiteindelijk toch een andere loopbaan gekozen. Van tijd tot tijd zet ik echter wel eens graag een film in het genre op en vanwege de aanwezigheid van Robert Redford was ik hier best wel benieuwd naar geraakt. Regisseur Jon Avnet heeft niets echt noemenswaardig op zijn naam staan, maar misschien wist ook hij te verrassen.

Up Close & Personal is een interessante film, maar wel eentje die vooral naar een hoger niveau wordt getild dankzij de cast. Het verhaal is een ietwat standaard liefdesplot (waar de journalistiek wat naar de achtergrond wordt geschoven) over een mentor en zijn protegé die een turbulente relatie krijgen met alle gevolgen van dien. Het loopt weliswaar allemaal vrij vlot, maar toch is de speelduur te lang voor dit soort niemendalletjes. Wanneer er dan nog eens een heel segment wordt toegevoegd waar Warren Justice (wat een verschrikkelijke naam is voor een personage trouwens) in Panama vast geraakt te zitten en uiteindelijk het loodje legt, dan lijkt het wel een erg zuur einde te gaan worden. Gelukkig blijkt Avnet kundig genoeg te zijn om dit alsnog tot een goed einde te brengen. Oorspronkelijk was dit trouwens bedoeld als verfilming van het leven van nieuwsanker Jessica Savitch, maar wanneer de film 8 jaar na de eerste scripts tot leven kwam bleek daar niet meer veel van over te schieten.

Robert Redford, dat is en blijft toch een klassebak eigenlijk. Beetje jammer dat hij vandaag de dag niet meer zo goed aan de bak lijkt te komen (las ooit een interview met hem naar aanleiding van, ik dacht, The Conspirator waarin hij zei dat hij geen rollen meer aangeboden krijgt en zodoende meer als regisseur is beginnen werken), maar dit doet hij toch weer uitstekend. Leuke chemie ook met Michelle Pfeiffer die me eigenlijk meer en meer begint te verrassen. De film steunt vooral op deze twee en ze tillen het geheel effectief naar een hoger niveau. Leuke bijrol ook nog voor Joe Mantegna, al blijf ik dat altijd een wat shady figuur vinden in eender welke rol hij speelt, en let vooral ook nog op Dedee Pfeiffer in een bijrol. De jongere zus van Michelle is zien als... de jongere zus van Sally.

Up Close & Personal is zo'n film die door een hele boel mensen al op voorhand zal worden afgedaan als romantische zooi (dat was eerlijk gezegd ook mijn ingesteldheid vooraleer ik hier aan begon), maar toch zit hier net iets meer in. Iets wat dus vooral te wijten is aan een uitstekende Redford en dito Pfeiffer. Duurt alleen wat te lang.

3.5*

It's back there on the bumper, man!

Gisteravond na Sucker Punch hadden we nog wel zin in een filmpje en doordat degene waarbij we thuis zaten enorme fan is van Cheech & Chong was de keuze snel gemaakt. Ik had eigenlijk tot sinds kort nog nooit van de films gehoord maar diezelfde kameraad bleef er maar over bezig en ik kreeg de indruk dat dit een soort Harold & Kumar/Dude, Where's my Car avant la lettre was. Dat was voor mij genoeg om me eens te wagen aan de twee stoners en waar kun je dan het beste beginnen dan bij de film waar het allemaal bij begon: Up in Smoke.

Hoewel, Cheech & Chong waren eigenlijk al een jaar of 10 bezig eer ze er zich aan waagden om hun eerste film te maken maar dit is dus het eerste werk dat echt als film werd uitgebracht. En wat een geweldige film is het eigenlijk geworden. Vooral het eerste deel van de film zit echt geniaal in elkaar en ik heb dan ook een aantal keer echt plat gelegen (de conversaties tussen de twee stoners zijn soms te geniaal voor woorden) maar jammer genoeg duurt de film uiteindelijk een stuk te lang en is de lol er naar het einde toe wel af. Het hele bandgebeuren boeide me niet en ik ben ook even een paar minuten weggedommeld, tot groot jolijt van de degenen die mee keken naar de film, maar het werd allemaal gewoon teveel van hetzelfde. Dit had volgens mij beter tot zijn recht gekomen mocht het allemaal gelimiteerd zijn tot een dik uur of iets rond die tijdsduur. Nu lijken de beste scènes in het begin en in het midden te zitten en is het einde redelijk saai te noemen, terwijl dit normaal gezien toch echt wel de climax van dit soort films moet zijn. Al zijn de moves van Cheech wel hilarisch tijdens het optreden van de band maar daar stopt het dan ook. De flikken worden op den duur ook ronduit vervelend, die camionette was wel erg flauw met die rits/kijkgat. Up in Smoke is eigenlijk een film die geen film is. Vergeet enige vorm van verhaal, vergeet enige vorm van drama of een verhaallijn om te volgen maar concentreer je gewoon op twee dudes die de tijd van hun leven beleven in hun eeuwige zoektocht naar het hallucinerende gras.

Geen idee of Cheech & Chong tijdens de opnames zelf ook knallendicht hingen maar ik heb het vermoeden van wel. Ze lijken zich te pletter te amuseren en zorgen hiermee voor een erg aangename sfeer doorheen de film. Ze zijn perfect op elkaar ingespeeld, kan ook niet anders als je zo lang met elkaar samen werkt, maar vooral de conversaties tussen de twee zijn hilarisch om te zien. Ik heb me altijd afgevraagd waar ze in godsnaam die hippie uit That '70s Show hadden gevonden maar nu is er eindelijk het perfecte bewijs waarom ze Tommy Chong in de rol van Leo hebben gestoken, het is gewoon een iets oudere versie van het personage dat hij hier speelt. Geniale kop heeft die gast en samen met Cheech zorgen ze echt wel erg vaak voor hoogtepunten in de film. Het is altijd mooi als je nog een duo kunt ontdekken dat totaal geen andere castleden nodig heeft om een leuke film te maken. Want geef nu toe, de rest van de rollen zijn redelijk waardeloos. Ik heb de film gisteravond gezien en ik heb nu al de last van mijn leven om me eigenlijk nog andere rollen te herinneren. Je had de heerlijk gestoorde neef van Cheech maar daar stopt het dan ook. Ach, Cheech & Chong zijn meer dan genoeg om de film te redden.

Heerlijke stonerkomedie maar wel één die jammer genoeg te lang doorloopt. Het begin van de film is hilarisch, het midden is ook nog altijd erg sterk maar naar het einde toe is het allemaal iets te flauw om te blijven boeien. Cheech & Chong zijn een hilarisch duo en ik ga me toch eens aan wat meer van hun films wagen, al is het maar om die geniale kop van Chong.

3.5*

You now have full control again, Grey

Altijd fijn om zo eens af en toe op een film gewezen te worden die compleet aan je voorbij is gegaan. Zo was een collega nogal te spreken over deze Upgrade (hoewel hij bleef volhouden dat het een film met Tom Hardy was, een vergissing die ik na het zien van de film echt wel begrijp) en aangezien ik altijd wel te vinden ben voor een science-fiction filmpje, was mijn interesse meteen gewekt. Verder had ik me eigenlijk weinig ingelezen en zowaar: ik heb me geamuseerd.

Al ben ik blijkbaar niet zo lyrisch als de meesten. Het toekomstperspectief dat regisseur Leigh Whannell hier schetst is op zich wel boeiend genoeg, maar op narratief vlak is dit toch vooral een film die is gaan lenen bij heel veel andere films. Van Chuck tot aan The Crow tot aan Ghost in the Shell tot aan Death Wish tot aan Robocop, het passeert allemaal de revue en dan moet je op het einde nog een soort van twist (?) verorberen die het er eerlijk gezegd niet veel origineler op maakt. Beetje pech ook voor de film dat juist op ongeveer hetzelfde moment Venom is uitgekomen. De gelijkenis tussen Logan Marshall-Green en Tom Hardy is sowieso al treffend, maar ook het gekibbel met de andere entiteit voelt daardoor een beetje als hetzelfde aan. Niet dat Whannell daar veel aan kan doen, maar je merkt wel dat juist Upgrade op dat vlak wat beter en evenwichtiger had kunnen zijn. De stijl in de vechtscènes hebben uiteraard hun nut, maar het ziet er bij vlagen wel erg onbedoeld (?) komisch uit en dat matcht gewoon niet zo goed met de rest.

Logan Marshall-Green dus en geen Tom Hardy. Hij kwam me gedurende heel de speelduur al bekend voor, ik dacht dus vanwege de gelijkenis met Hardy, maar het is gewoon Trey Atwood uit The O.C! Hij is er qua acteren toch danig op vooruit gegaan in die jaren en ik vraag me af wat hij nog in zijn mars heeft. De interactie met STEM werkt goed en het mag gezegd worden dat Marshall-Green de film volledig draagt. Harrison Gilbertson gedraagt zich als Eron Keen namelijk als een soort van Rami Malek in Mr. Robot ripoff uit en de slechteriken hebben we ook al wel beter gezien in dit soort filmpjes, al was die scène in het café nog wel leuk gedaan. Jammer alleen van die "nies-aanval", dat haalt dan meteen die scène compleet onderuit.

Het kijkt in ieder geval allemaal vlotjes weg en dat was eerlijk gezegd ook wel waar ik naar op zoek was. Een interessant uitgangspunt dat alleen wat moet onderdoen voor de talloze andere films en series waar het bij is gaan lenen. Visueel ziet dit er echter wel netjes uit en ik ben benieuwd wat Whannell met een iets hoger budget nog kan gaan doen, al is meer geld niet altijd een verbetering natuurlijk.

Kleine 3.5*

Quentin Tarantula

Ik moet zeggen dat het voor mij toch onverwachts nieuws was dat er een animatiefilm rond Urbanus ging komen. Begin jaren '90 was er al eens een verfilming van Het Lustige Kapoentje (die om de een of andere reden door een studio in Budapest werd gemaakt als ik me niet vergis en waar een stuk terug te vinden is op de DVD van De Zevende Hemel) maar dat was nu niet bepaald een succes te noemen. De tijd dat ik fervente lezer van de strips van Urbanus was, ligt ook al een tijdje achter ons en toch was ik wel benieuwd naar wat er uit de koker van de bebaarde komiek ging komen.

Het resultaat is echter maar zozo. Op zich wel fijn dat ze gekozen hebben om eens een compleet nieuw verhaal te vertellen en niet terug te grijpen op één van de bestaande stripverhalen, maar het mag duidelijk zijn dat het niveau van de hoogdagen niet meer wordt behaald. Zo'n stripalbum als Game Over! of De Vergeten Willy (met Superjef Patat!) is qua niveau vele malen beter dan De Vuilnisheld en toch zitten er hier toch wel zo'n aantal momentjes in waarbij je denkt: dit is vintage Urbanus. Een paar leuke woordgrappen (Botswana die antwoord dat hij toch geen vluchteling is wanneer Urbanus hem aanspoort met de woorden "vlug, vlug, vlug" bijvoorbeeld) en toch ook de nodige maatschappijkritiek. Het probleem is echter dat het gewoon van alle kanten rammelt en nooit echt een volwaardig geheel lijkt te vormen. Dan kun je nog wel wat oudere personages laten tevoorschijn komen (Schrikmerg, de Hittentitten, Kopermem, ...) maar dat is niet voldoende om het allemaal goed aan elkaar te lijmen.

Qua animatie vond ik dit best nog wel leuk gedaan. Geen idee hoe de reeks is geëvolueerd qua tekenstijl in de loop der jaren dat ik ze niet meer heb gelezen, maar hier lijkt toch wat extra moeite in te zitten. Het is niet altijd even mooi maar laat ons eerlijk zijn, dat verwacht je niet bij een Urbanusfilm. De hoofdrol is natuurlijk weggelegd voor Urbanus zelf en die neemt gelukkig dan ook de stem van zijn stripvariant voor zijn rekening. Het is een stem die onlosmakelijk met het personage verbonden zal blijven en dan valt het op hoe je in je verbeelding eigenlijk soms toch compleet andere stemmen aan een personage kunt geven. Frances Lefebure is nog een goede keuze als Juffrouw Pussy (waar is Oktaviëtte trouwens gebleven?) maar Ben Segers als Nabuko Donosor vond ik toch minder goed geslaagd. Ook het politieduo René & Modest is te hard aanwezig en dan vallen Pieter Embrechts en Dimitri Leue toch een beetje door de mand.

Misschien klink ik gewoon als iemand die altijd klaagt dat het vroeger beter was, maar in het geval van de geanimeerde Urbanus is dat wel zo. Tof om eens een keer gezien te hebben en dan vooral uit nostalgieredenen maar ik denk niet dat dit noodzakelijk tot nieuwe fans zal leiden. Ik snap ook niet helemaal volledig voor welk doelpubliek dit nu gemaakt is maar kom, die oude strips zaten ook vol met aangebrande moppen die ik ook pas op latere leeftijd begreep.

2.5*

Eerste kennismaking met Ultraman

Van tijd tot tijd zie ik wel graag zo'n monsterfilm en ik had al een aantal keer met Hanuman vs. 7 Ultraman in mijn handen gestaan. De DVD kostte echter telkens nog zo'n 10 euro en hoewel de algemene score hier op MovieMeter (3.75* met weliswaar maar 2 stemmen) en IMDB (5.4* met 60 stemmen) redelijk hoog is te noemen, vertrouwde ik het eerlijk gezegd toch niet helemaal. Groot was dan ook mijn verbazing dat ik dit gisteren opeens voor nog geen 2 euro in Mediamarkt vond. Natuurlijk meteen meegenomen en ook meteen opgezet.

Ultraman was zo'n reeks die ik al wel eens eerder had zien passeren, maar waar ik nog niets van had gezien. Dan blijkt Hanuman vs. 7 Ultraman wel een vreemde keuze te zijn om te beginnen. Het is namelijk één van de twee samenwerkingen - de andere samenwerking is Jumborg Ace & Giant - tussen Tsuburaya Productions in Japan en Chaiyo Productions in Thailand. Problemen met rechten en allerlei ander gedoe heeft echter als resultaat dat beide bedrijven het licht in elkanders ogen niet meer gunnen en ergens snap ik dat wel. Je kunt de film ruwweg onderverdelen in 2 stukken: de eerste 70 minuten zijn oeverloos Thais gezwets dat veel te lang doorloopt waarbij je het merendeel van de tijd naar dansende kindjes zit te kijken en de resterende 40 minuten krijg je eindelijk Hanuman die het tegen een aantal monsters opneemt. Je voelt echt het verschil in stijl tussen deze twee landen en Tsuburaya Productions bracht dan later ook een versie uit waar ze serieus geknipt hebben in het eerste deel van de film maar daar konden ze bij Chaiyo dan weer niet echt mee lachen.

Dit leek bij aanschaf zo'n typische gevalletje van 'hoe fouter, hoe leuker' te zijn maar dat eerste uur is dus amper door te komen. Een paar leuke dingetjes (iemand die in de zon woont, de regisseur die als voice-over fungeert, ...) maar het weegt absoluut niet op. De film wordt echter wel een stuk leuker eenmaal eindelijk de monsters (die blijkbaar allemaal nog uit een aantal andere series komen) wakker zijn geworden. Dan krijg je een soort van WCW wedstrijd waar een hoop mannen in rubberen pakken miniatuursetjes vernietigen. Sompote Sands en Shohei Tôjô geraken nooit verder dan het niveau van Power Rangers (wat logisch is aangezien die reeks eigenlijk uit fragmenten van soortgelijke series als Ultraman bestaat) maar dat is juist het leuke aan dit soort films. Best ook nog wel gruwelijk trouwens en het schijnt dat de Japanse versie ook daar wat in geknipt heeft. Zo zou de moordenaar van Koh niet meer bloederig aan zijn einde komen door Hanuman dus misschien toch best voor de Thaise versie gaan.

Ik verwachtte een soort van Godzilla-achtige taferelen en die krijg je ook, maar het komt allemaal veel te laat. Erg zonde van het enorm taaie begin, want voor de rest is dit wel erg leuk vermaak. De Ultra broertjes (die met zijn 6 zijn en vrienden zijn van Hanuman dus geen idee waar die Engelstalige titel op slaagt, zeker omdat één van de Ultra's gewoon Ultraseven heet) smaken in ieder geval wel naar meer. Toch eens op zoek gaan naar meer uit dat universum.

1.5*