Opinions

Schwarzenegger in het archief

Ik heb Arnold Schwarzenegger altijd een intrigerend iemand gevonden. Als acteur heeft hij natuurlijk een redelijk legendarische status gehaald, maar ook op andere vlakken (bodybuilding, politiek, ...) heeft hij wel de nodige potten gebroken. Een kleine 3 jaar geleden heb ik met veel plezier zijn Total Recall: My Unbelievably True Life Story biografie gelezen, maar het heeft wel als gevolg gehad dat hij een beetje wat van zijn voetstuk is gevallen. Nog altijd een boeiend persoon, maar hij heeft een verborgen kantje.

En jammer genoeg zul je dat hier in deze documentaire ook niet te zien krijgen. Building Arnold Schwarzenegger gaat over de drie grote thema's in het leven van de Oostenrijkse Eik (politiek, bodybuilding en films) en is eigenlijk een beetje een samenvatting van het Total Recall boek. Het interessante is echter dat dit geen floating heads verhaal is geworden waar iedereen pluimen in het gat van der Schwarzie steekt - dat doet hij namelijk in zijn biografie al genoeg - maar dat het nagenoeg volledig uit archiefmateriaal bestaat. Dat vind ik toch altijd net iets boeiender en het is dan ook jammer dat ook hier weer enkel de positieve kant van het verhaal wordt gebracht. Ik vond het in de biografie al vervelend dat Schwarzenegger onder andere zijn buitenechtelijk kind zomaar er even tussen gooit en hier zie je hem dan vertellen dat hij het allemaal gepland heeft, terwijl het schandaal uitkwam vooraleer het boek af was! Langs de andere kant kun je ook niet verwachten dat een documentaire van 50 minuten echt diep in op alle thema's kan gaan.

Want wil je een globaal beeld van de acteur/politieker/bodybuilder zien, dan ben je hier wel aan het juiste adres. Interessant om eens gezien te hebben in ieder geval en de vertrouwde punten worden hier netjes afgevinkt. Van de jeugd en de rise to fame tot de grote dagen en de te verwachten fall, hoewel dat laatste in het geval van Schwarzenegger best nog meevalt natuurlijk.

Nipte 3.5* vooral dankzij het gebruik van archiefbeelden

Franse Pushing Daisies

Als filmfan zijn er zo'n aantal klassiekers die je gezien moet hebben en in mijn opzicht zit deze Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain daar wel tussen. Al meermaals gehoord wat voor een heerlijke film het eigenlijk is maar mijn interesse werd gewekt toen ik hier en daar een vergelijking tussen Amélie en Pushing Daisies gemaakt zag worden. Die serie, ondertussen jammer genoeg gecancelled, zag er visueel erg leuk uit dus ik werd hier wel erg benieuwd naar.

Visueel is de vergelijking met Pushing Daisies inderdaad wel snel gemaakt. De film heeft warme tinten en het gespeel met de kleuren heeft wel iets. Nog nooit iets van Jeunet gezien, al heb ik in een ver verleden wel eens de Alien trilogie gezien maar daar kan ik me maar weinig van herinneren, maar als al zijn films deze sfeer uitademen, dan ben ik wel geïnteresseerd. Het Frans is dan ook een taal die in dit soort films wel tot zijn recht komt, persoonlijk heb ik er echter een haat-liefde relatie mee. Als ik de taal op school moest leren, kon het me totaal niet boeien (met uitzondering van de mooie leerkracht in mijn laatste jaren middelbaar) maar in een film zie ik het toch wel graag. Het kan aan een romance net dat extra tintje geven (zie maar naar de Truffaut films) en dat is hier ook wel het geval. Het is dan ook jammer dat het verhaal op zich niet zo veel om handen heeft. Jeunet weet er een paar leukere scènes in te verwerken maar over het algemeen is Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain een nogal saaie film die te lang duurt. Ook het hoge mierzoet-gehalte kwam me op den duur wel een beetje men strot uit doordat sommige bijrollen gewoon ronduit irritant zijn. De tweede dienster met al haar ingebeelde ziektes, de ex-man van de andere dienster met zijn bandrecoder, ... Voice-over had van mij ook minder aanwezig mogen zijn.

Naast de visuele vondsten in de film, is er nog iets leuks om naar te kijken. Ik heb het natuurlijk over Audrey Tautou. Normaal gezien niet echt het type vrouw waar ik op zou vallen maar hier heeft ze iets betoverend om haar heen, wat in andere films zoals Da Vinci code serieus lijkt weg te vallen trouwens. Als actrice vind ik ze hier wel een stuk minder. Ik heb recentelijk Coco avant Chanel gezien waarin ze de titelrol op zich neemt en die was gewoon een stuk interessanter. Amélie is ee, personage waarvan je houdt of dat je niet kunt uitstaan. Ik zit een beetje tussenin maar over het algemeen weet ze een niet al te beste indruk te maken. Mathieu Kassovitz doet het nog wel redelijk aardig in de rol van Nino maar wordt net zoals Tautou bijna bedolven onder zijn personage. In tegenstelling tot velen, vond ik het eerlijk gezegd maar een groepje onsympathieke personages.

Visueel aantrekkelijk en dat geldt ook voor Audrey Tautou. Daar stopt het echter en met uitzondering van een paar leuke scènes weet de film nooit het niveau te halen waarop ik had gehoopt. Verschiet er dan eerlijk gezegd ook van dat dit zo enorm hoog scoort, een degelijke score had ik wel verwacht maar dit niet. Misschien ligt het andere werk van Jeunet me meer, wie zal het zeggen, maar perse iets van hem kopen zit er niet in.

3*

Uw appartement is nen doolhof

Toch vreemd hoe bepaalde films compleet onder de radar kunnen blijven. Met Beau Séjour hebben regisseurskoppel Kaat Beels en Nathalie Basteyns één van de meest gelauwerde Vlaamse reeksen van de afgelopen jaren afgeleverd en naar hun meest recente film lijkt geen haai te kraaien. Niet zo verwonderlijk ook wanneer je bekijkt dat de marketingmachine rond Façades nooit echt op gang lijkt te zijn gekomen. Hopelijk komt daar met de homerelease dan toch eens een beetje verandering in.

Want de eerste echte film die het koppel samen als regisseurs maakt (Kaat Beels regisseerde nog wel een segment van Bruxelles Mon Amour en regisseerde op haar eentje Swooni) is een film om gezien te worden. Een ietwat eenvoudig plot rond een vrouw die op een kruispunt in haar leven staat - verlaat ze haar overspelige man terwijl ze ook nog eens voor haar dementerende vader moet zorgen of pakt ze het toch anders aan - wordt in de handen van Beels en Basteyns een mooi gestileerd drama dat nog enige tijd blijft nazinderen. Façades is vooral geen flitsende film. Geen opzwepende muziek, geen grootste personages maar eerder alles klein en ingetogen. Veel opgekropte emoties ook en die terughoudendheid werkt eigenlijk perfect. Misschien hier en daar allemaal wel net iets teveel tragiek. Voor mij had de uiteindelijke flashback waarin we te zien krijgen hoe Alex aan de wonde aan haar been komt niet gehoeven, had het mooier gevonden wanneer je ook als kijker daarbij in het ongewisse blijft. Een beetje zoals Alex op een bepaald moment tegen haar vader zegt: ze hebben het zo lang geheim kunnen houden tussen hun twee, laat dat ook zo blijven.

In ieder geval is dit het soort film dat gedragen wordt door de cast en in het geval van Façades zorgt daar een erg geslaagd duo voor: Natali Broods en Johan Leysen. Die eerste lijkt alomtegenwoordig te zijn met onder andere rollen in Tabula Rasa (waar Kaat Beels ook mee aan heeft gewerkt) en De Infiltrant maar het is gewoon een actrice die zelfs in haar eerste rollen - zoals in Any Way the Wind Blows - indruk maakt. De rol van Alex mag ze aan het lijstje toevoegen maar veel is dus ook te danken aan Leysen die haar dementerende vader speelt. Knap hoe die twee hun personages, die toch makkelijk in een cliché zouden kunnen vervallen, met zoveel verve weten te brengen. Dan zou je verwachtten dat de bijrollen er wat bekaaid afkomen, maar de Nederlandse komiek Theo Maassen blijkt ook zijn mannetje te staan. Het is die driehoeksverhouding (waar zelfs een extra iemand aan wordt toegevoegd eenmaal Frieda Pittoors, de moeder van Alex, terug op de proppen komt) die de film boeiend houdt.

Vreemd dat hier zo weinig rond te doen is geweest. Een aantal grote namen zowel voor als achter de camera zouden toch garant mogen staan voor wat marketing. Het kan natuurlijk zijn dat ik het bij Façades allemaal gemist heb maar het mag in ieder geval duidelijk zijn dat dit gezien mag worden. Hier en daar net iets te uitleggerig misschien maar het is een kleine smet op een voor de rest uitstekend geheel. Dat laatste shot blijft toch op je netvlies gebrand..

Dikke 3.5*

And so, once again, the hunt is on

Fu Manchu is altijd zo'n personage geweest dat tot mijn verbeelding spreekte. Hij heeft voor een heuse hype aan mysterieuze Aziaten gezorgd in de loop der jaren (The Mandarin uit de Iron Man comics schiet me zo meteen te binnen) maar het personage is bovendien door een aantal legendarische acteurs gespeeld. Zo was het al in de jaren '30 de beurt aan Boris Karloff met The Mask of Fu Manchu en begin jaren '60 mocht Christopher Lee het eens proberen. Die maakte zelfs 5 films als de man met de meest iconische snor in de cinema. Na die van Poirot natuurlijk.

Eerlijk gezegd? Ik begrijp niet vanwaar de status van deze reeks komt. Er zijn dus nog 4 vervolgen gemaakt (tegen een recordtempo trouwens met elk jaar een nieuw deel) en het is te hopen dat de kwaliteit daarvan wat beter is. Het probleem bij The Face of Fu Manchu is dat je het verhaal zonder enige introductie lijkt binnen te vallen. De executie van onze Aziatische vriend, Nayland Smith die ervan overtuigd is dat zijn aartsvijand toch nog steeds leeft en dan uiteindelijk een met haken en ogen aan elkaar hangend plot rond iets van Tibetaanse besjes.. Vraag me niet meer om te herhalen waar het nu uiteindelijk allemaal om ging, want het enige dat me nog bijstaat is de ontploffing op het einde. Dat, en de voice-over van Fu Manchu die zijn terugkeer verkondigt. Deed me in ieder geval allemaal nogal aan Fantomas denken maar die hadden nog Louis de Funès om de boel recht te trekken.

Al doet Lee ook nog wel zijn best, maar hij lijdt onder de kwaliteit van de productie. Sowieso misschien een wat vreemde keuze om een Britse acteur de Chinese slechterik te laten spelen. Ze hebben hem wat geel geschminkt en zijn ogen wat smaller gemaakt en daar stopt het. Voor zijn handlangers is nog minder moeite gedaan en dat is toch jammer. Sowieso het soort film dat op deze manier niet meer gemaakt zou worden vandaag de dag, de sociale media zou op zijn achterste poten staan, en dat is jammer, want het heeft nog wel ergens zijn charme. Lee probeert dus nog wel en wordt daarbij bijgestaan door Nigel Green als Nayland Smith. Die zou al niet meer terugkeren voor de sequel en dat zal geen groot gemis zijn.

De Fu Manchu films met Christopher Lee zijn trouwens in Duitsland uitgebracht in een mooie (en goed geprijsde) boxset met originele audio. Geen ondertiteling weliswaar (of je moest tevreden zijn met Duitse subs) maar de kwaliteit is in orde. Ben benieuwd naar de overige films in ieder geval, maar moet zeggend dat ik toch wel op zijn minst een dikke voldoende had verwacht van deze The Face of Fu Manchu.

2*

To learn how to find, one must first learn how to hide

De combinatie van François Truffaut en science-fiction schrijver Ray Bradbury leek me in eerste instantie een erg vreemde zet te zijn. Truffaut is weliswaar één van mijn favoriete regisseurs, maar in die 12 films die tot nu toe had gezien, zag ik geen enkele reden waarom hij een science-fiction verhaal wou gaan verfilmen. Ik had echter Fahrenheit 451 van Bradbury niet gelezen - ik heb enkel de verhalenbundel The Golden Apples of the Sun gelezen in de kast staan - dus buiten dit argwanend gevoel redelijk blind aan de film begonnen.

Het argwaan verdween als sneeuw voor zon, want eigenlijk is dit gewoon een kolfje naar de hand van Truffaut. Wie een volbloed science-fiction film verwacht komt bedrogen uit (de sporadische momentjes zoals die vliegende politieagenten zien er bovendien dan ook nog eens erg amateuristisch uit) maar de Franse cineast levert in zijn enige Engelstalige film gewoon een heerlijk pleidooi voor literatuur af. Het grauwe toekomstbeeld komt mooi tot zijn recht en dat is vooral dankzij de aankleding eigenlijk. Alles oogt enorm afgelijnd, strak en fel qua kleur en voelt daardoor geforceerd vrolijk aan. Zeker in contrast met de bij vlagen kapotgelezen boeken die her en der worden gevonden en hoewel sommige toekomstideeën wat knullig ogen (die telefoons bijvoorbeeld, was het anno 1966 nog zo ondenkbaar dat die dingen ooit draadloos gingen worden?), zijn er genoeg voorbeelden te ontdekken waarin het boek ondertussen door de werkelijkheid is ingehaald. Ook genoeg knipogen met onder andere het verbranden van een issue uit Cahiers du Cinema (waar Truffaut ooit zelf nog voor schreef) en zowaar een Spaans kruiswoordpuzzelboekje.

De film had de nodige castingproblemen waardoor de hoofdrol van Montag uiteindelijk bij Oskar Werner is terecht gekomen. Geen onbekende voor Truffaut aangezien hij hem reeds in het onvolprezen Jules et Jim regisseerde, maar de twee zouden na het filmen (en ook al tijdens het filmen) geen vrienden meer zijn. Montag saboteerde bewust de continuïteit door opeens zijn haar te laten knippen naar het einde van de film, Truffaut besloot dan weer om in de scène waar Werner voor de vliegende agenten schuilt de meest door nicotine vergeelde hand die hij kon vinden als double te gebruiken en ga zo nog maar eventjes door. Sowieso is het een vreemde keuze om Werner te kiezen vanwege dat vette accent en toch.. het werkt op een manier wel. Ook de keuze om Julie Christie zowel de rol van Clarisse alsook die van Linda te geven is een goede zet gebleken. Wat dan wel weer erg vreemd was, was om Anton Diffring (brandweerman Fabian) ook nog even te zien inspringen als (vrouwelijke!) leerkracht tijdens het bezoek van Montag en Clarisse aan de school.

Het lijkt wel alsof Truffaut daar eventjes de sfeer wou verlichten en dat mislukt eerlijk gezegd toch. Fahrenheit 451 zal niet mijn favoriete film van de regisseur worden en toch zit hier veel interessants in. Het is iets compleet anders dan ik van hem gewend ben en ik vraag me af wat een herziening zou brengen, het is alleszins een film die al een tijdje door mijn hoofd speelt. Ik zou graag is wat meer jaren '70 spul van Truffaut zien, maar dat is precies niet zo makkelijk te vinden.

Nipte 4*

To the right! To the left! Everything you own in a box to the left!

Ik was met een vriendin een paar dagen geleden wat jeugdherinneringen aan het ophalen rond de gloriedagen van Nickelodeon en hoe ze soms volledige series gaven tijdens het weekend in een heuse marathon. Ik denk dat mijn ouders knettergek werden van zoveel afleveringen van Spongebob en co maar ook Fairly Odd Parents, Rocket Power en Avatar zaten daar regelmatig tussen. Ik had al eens een paar van de langspeelfilms van Fairly Odd Parents gezien (Channel Chasers en Abra-Catastrophe) maar dat er meerdere live-action films van waren? Dat had ik blijkbaar gemist.

In 2011 was ik dan ook al wel uit de doelgroep verdwenen en dit is sowieso uit een periode dat ik de reeks overduidelijk niet meer volgde, want blijkbaar is er nog een derde fee bijgekomen. Een beetje een flauwe toevoeging (en die running joke rond de eerste woordjes komt wel tot een tenenkrommend slechte climax) maar verder is dit eigenlijk nog wel redelijk goed te smaken. Gewoon al het idee om Timmy Turner nog altijd in het 5e leerjaar te laten zitten terwijl iedereen rondom hem is opgegroeid is al zo van de pot gerukt dat het perfect in de oudere afleveringen had kunnen zitten (kan me zelfs nog vaag een soortgelijke aflevering herinneren waar Timmy oud, kaal en dik is en zijn feeën enkel kan terugkrijgen door zich als een kind te gedragen?) en met een speelduur van een kleine 60 minuten is dit nu ook geen lange zit. De film houdt er een vlot tempo op na en die cartooneske sfeer met dito geluidjes wekt de sfeer van weleer op. Is alles dan goed? Neen, absoluut niet. Sommige dingen zijn absoluut niet vertaalbaar naar een live-action film (heel het Vicky personage valt compleet uit de boot) en ook qua cast valt hier best wel wat op aan te merken.

Want geen idee wie er op het idee is gekomen om Drake Bell (die in de jaren 2000 toch vooral bekend was van die andere Nickelodeon serie: Drake & Josh) te casten als Timmy Turner maar die slaagt de bal toch wel serieus mis. Het is natuurlijk ook moeilijk om van een geanimeerd personage van pakweg 10 jaar opeens een live-action variant van 23 jaar te moeten maken, dat probleem zie je ook bij de 2 vroegere kompanen: AJ & Chester. Wel fijn dat ze Daran Norris laten terugkomen als de stem van Cosmo en dat hij ineens ook de live-action variant van Timmy's vader mag spelen. Handig natuurlijk dat ze indertijd de geanimeerde versie ook op hem hadden gebaseerd dus hij is de geknipte keuze hiervoor. Teryl Rothery (oeh, wat had ik daar een zwak voor tijdens Stargate SG1) is echter niet op haar plaats als Timmy's moeder. Daniella Monet is nog wel een goede keuze voor Tootie (ook wel een personage waar ik weinig mee in aanraking ben gekomen, ik dacht eerst dat het Trixie Tang was) maar het is vooral David Lewis die nog goede punten weet te scoren als Crocker.

Tjah, misschien ben ik hier gewoon met zo'n lage verwachtingen aan begonnen dat ik het automatisch leuk vind? Ik had het in ieder geval een stuk erger verwacht. Een aantal jokes/referenties zijn leuk en ook de algehele stijl werkt wonderwel goed. Blijkbaar zijn er nog 2 sequels gemaakt. Die duren wel een stukje langer maar die ga ik maar laten passeren denk ik.

2.5*

Channel Chasers

De tekenfilmserie is hilarisch en vanochtend toevallig deze "film" gezien op Nickelodeon als was hij wel in een aantal stukken geknipt. Spijtig genoeg ahalt de film dan ook het niveau van de gewone reeks niet, hij is dan toch wel ietsje te lang. Wel een heleboel grappige parodieën (Simspsons o.a. maar vooral op het einde met DBZ) en natuurlijk een hilarische Cosmo. Wat ook tof was, waren de verwijzingen naar de vorige afleveringen van de gewone reeks (vooral ergens op het einde wanneer ma en pa Turner bij Doug Dimmadome zijn en dat ie vanalles over Timmy begint te vertellen met zijn zoon en de basketbal aflevering.)

Zeer amusante film die mede door de knap gemaakte tekenstijlen toch een mooie 3.5* scoort.

Abra-Catastrophe

Toch iets minder dan die andere Fairly OddParents film. Het verhaal is gewoon op den duur ietsje te saai. Vooral het eindstuk waar Crocker zijn eigen wereldje maakt, Crocker zelf is dan wel weer hilarisch.

Gelukkig zit de typische Fairly OddParents humor er wel weer in. Pa en ma Turner die beginnen uitrekenen hoeveel leugens ze aan Timmy hebben verteld, Crocker met zijn hilarische uitbarstingen, ...

Abra-Catastrophe bevat weer, net zoals in Channel Chasers, een aantal mooie parodieën, vooral aan het begin van de film dan. Het verhaal zelf is wel minder maar de personages zorgen toch voor 3 sterren.

3*

Louis de Funès en de bankroof

Ik merk de laatste tijd op dat ik meer en meer naar Franse films trek wanneer ik zin heb in iets luchtigs. Het is een trend die zich pas het laatste jaar heeft ontwikkeld want voordien had ik het gevoel dat ik me altijd meer moest concentreren op anderstalige films dan bij Engelstalig of Nederlandstalig waardoor ik meestal voor Engelstalige films koos. Deze evolutie is zonder twijfel te wijten aan het aantal van Louis de Funes films die ik in het afgelopen jaar heb gezien want dit is ondertussen alweer de 28e film die ik van de komiek zie.

En Faites Sauter la Banque behoort naar mijn gevoel tot één van de beteren. De films van de Franse driftkikker staan meestal garant voor een anderhalf uur vermaak en daar moet dit in ieder geval niet voor onderdoen. Qua uitgangspunt is dit ook wel vrij leuk gevonden. Een man die al zijn spaarcenten verloren ziet gaan vanwege slecht 'advies' van de bankdirecteur aan de overkant besluit om zijn geld maar eens te gaan terugvorderen. Dit doet hij door een tunnel te graven van zijn winkel naar de bank. Een opzet die voor een komedie ideaal is want alles wat er kan mislopen loopt ook effectief mis. Inzakkingen van de gegraven gang, bemoeienissen van ongewenste familieleden, ... Realistisch is het natuurlijk allemaal niet want je kunt je moeilijk voorstellen dat de politie zich geen vragen gaat stellen waarom er een tunnel van punt A naar punt B loopt of waarom heel de familie opeens zo geïnteresseerd was in de beveiliging van de bank maar Faites Sauter la Banque is in de eerste plaats bedoeld als komedie en daar is het goed in. Wel zonde trouwens dat ze voor zo'n flauwe Engelse titel hebben gekozen. Sauter kun je op allerlei manieren vertalen waaronder opblazen en Blow up the bank klinkt toch vele malen interessanter dan Rob the bank..

Het jaar 1964 was een gezegend jaar voor de Funès. Het was één van zijn drukste filmperiodes maar hij slaagde erin om twee van zijn meest bekendste rollen in beeld te brengen, namelijk dat van de gendarme van St. Tropez en commissaris Juve uit Fantomas. Ondertussen maakte hij ook nog Des Pissenlits par la Racine, Un Drôle de Caïd en natuurlijk deze film. Een geslaagd jaar voor de acteur (alle 5 de films staan op 3.5*) maar eerlijk is eerlijk, de Funès doet wel vaak hetzelfde. Toch moet je hem ergens daarvoor bewonderen want de meeste personages weet hij wel naar zijn hand te zetten. Als Victor Garnier is hij deze keer niet zo erg gluiperig maar nog altijd even ontplofbaar. Het leuke is ook dat hij zijn familie in heel het complot betrekt waardoor Yvonne Clech, en de kinderen ook hun eigen time to shine krijgen. Al is Catherine Demongeot als Corinne, de jongste dochter, maar wat een irritante toevoeging. Let vooral ook nog op Guy Grosso in een leuke kleine bijrol als klant.

Ik heb soms de indruk dat ik iets te gul ben met mijn stemmen doordat ik nagenoeg altijd wel wat boven het gemiddelde zit bij dit soort films maar dit is weer zo'n volbloed de Funès vehikel dat hij perfect naar zijn hand weet te zetten. Heerlijk overdreven en in combinatie met de korte speelduur staat het garant voor flink wat vermaak.

3.5*

How ill white hairs become a fool and jester

Chimes at Midnight was de laatste Shakespeare verfilming van Orson Welles die ik nog moest zien. Wat direct opviel was het verschil in gemiddelde (Macbeth staat op 3.25, Othello op 3.30 terwijl deze Chimes het met 3.74 mag doen) waardoor ik hier wel erg benieuwd naar was geworden. Ik vind Othello één van Welles sterkste (misschien zelfs wel zijn beste) films en ik vroeg me af of hij dat niveau terug ging kunnen bereiken. Cinema Zuid sloot zijn Shakespeare/Welles reeks gisteravond af en ik zat vol verwachting in mijn cinemastoeltje.

Al vraag ik me af of ik misschien niet teveel verwachtte, want van de drie Shakespeare verfilmingen vind ik Chimes at Midnight de minste. Het probleem hier is dat Welles precies niet goed weet welke richting hij eigenlijk wil uitgaan. Er worden erg komische stukken (alles met Falstaff) afgewisseld met droog drama en de combinatie werkt niet altijd even goed naar mijn gevoel. Sowieso voelt Chimes at Midnight af en toe nogal fragmentarisch aan doordat de regisseur het werk van Shakespeare hier echt compleet naar zijn hand zet. Hij had in 1939 al een theaterproductie (genaamd Five Kings) op poten gezet en het was een vertelling van de levens van Richard II, Henry IV, Henry V, Henry VI en Richard III. Het was in zijn geheel samengesteld uit de War of the Roses cyclus, met wat invloed van The Merry Wives of Windsor, maar wegens allerlei omstandigheden (onder andere vernietigende kritieken en Welles die meer oog had voor zijn tegenspeelster Burgess Meredith) is die voorstelling nooit in zijn geheel gespeeld kunnen worden. Welles keerde jaren later terug naar het project en deze versie van Chimes at Midnight was geboren. Hierin speelt Welles met de bekende teksten van de bard, laat de personages andere evoluties doorgaan en verhuist soms hele dialogen naar andere personages. En hoewel ik Welles als de ultieme brenger van het werk van Shakespeare zie, geraakt hij hier niet overal mee weg. Naar het einde toe begint de film ook nog een tikkeltje te slepen (van mij had het mogen eindigen met Falstaff die door het steegje strompelt) waardoor de film niet het effect had dat ik verwachtte.

Maar zelfs een mindere Orson Welles film blijft nog altijd een meer dan uitstekende film. Ik heb lange tijd getwijfeld tussen 3.5* of 4*, maar vanwege een aantal visuele vondsten (de veldslag halverwege de film is werkelijk subliem) uiteindelijk toch maar het voordeel van de twijfel gegeven. Daarbovenop draagt Welles als Falstaff ook de gehele film en weet hij het met gemak naar een hoger niveau te tillen. De nodige zelfspot is de (ondertussen toch redelijk corpulente man) niet vreemd, maar hij zet hiermee wel de ultieme Falstaff neer. Welles trekt het gehele laken naar zich toe en toch is er bij de rest van de cast ook nog wel wat interessant volk te ontdekken. Jeanne Moreau heeft nog een goede bijrol als Doll Tearsheet, maar Keith Baxter weet zich vrij goed staande te houden ten opzichte van Welles.

Misschien waren de verwachtingen na het fantastische (en enorm ondergewaardeerde!) Othello toch te hoog gespannen. Al getuigt dat wel van de klasse van Welles, want je legt de lat automatisch erg hoog (althans ik toch) en hij weet wel elke keer ofwel dicht in de buurt te komen ofwel er zelfs finaal over te gaan. Blij dat ik dit op groot scherm heb kunnen aanschouwen, al liet de tweetalige ondertiteling soms wel wat te wensen over. Ach, beter zo dan helemaal geen ondertiteling.

4*

I like your nose ring. Did it hurt, or is that ethnic?

Pas sinds een aantal jaar geleden ben ik tot de conclusie gekomen dat ik een zwak heb voor dansfilms. Het begon met Step-Up 2 en niet lang daarna probeerde ik aan de klassiekers à la Grease te geraken maar wegens geld- en tijdgebrek was ik daar mee gestopt. Wanneer ze echter nog eens zo'n klassieker op televisie geven, dan neem ik hem meestal wel op om hem later eens op een rustig ogenblik te bekijken. Gisteren was zo'n rustig moment dus leek het de perfecte gelegenheid om me nog eens te laten onderdompelen in de wereld der dans.

Maar dat is niet echt een succes te noemen. Ik kende het gelijknamige nummer (en kan waarschijnlijk zoals iedereen het refrein meezingen) maar daar stopte het bij mij. Ik had wel eens beelden gezien van een remake maar van de serie had ik nog nooit gehoord. Misschien wel eens achter gaan want volgens mij komt dit allemaal veel beter tot zijn recht in een serie van een x aantal afleveringen. Het grote probleem waar Parker dan ook op stuit is dat het verhaaltechnisch gewoon niet boeiend is. We volgen een aantal tieners die ten alle kosten het willen maken in de showbusiness maar ik had al problemen met te verstaan waarom de helft van de mensen die we volgen in godsnaam in die school is binnen geraakt. Neem nu iemand als Doris, gewoon een enorm vervelend iemand die doorheen heel de film gewoon niets van talent laat zien! Parker maakt dan ook de jammerlijke keuze om zich op haar problemen te concentreren waardoor de meer interessantere personages het onderspit moeten delven. Zelf vond ik de verhaallijn van Leroy veel interessanter en wou ik echt wel weten wat er verder gebeurt met de zwangere Hilary Van Doren. Is het kind van Leroy, is het van iemand anders, ... Ontzettend jammer dat men hier niet de nadruk op heeft gelegd in plaats van een vervelend typetje zoals Doris. Gelukkig wordt die verhaallijn nog iet of wat gered door de aanwezigheid van de Ralph en Montgomery en de vreemde driehoeksrelatie waarin ze terecht komen. Wanneer de aftiteling echter over het scherm loopt, zit je toch met een hele hoop vragen van wat er nu eigenlijk met de rest van de mensen gebeurt (zo ook Coco en de ontluikende relatie tussen haar en Bruno Martelli maar ook de omvang van de misbruikte fotoshoot). Ik heb geen idee hoe de serie verloopt maar het lijkt me logischer dat je per jaar dat ze in de school doorbrengen, een apart seizoen maken want nu krijg je gewoon alles bij elkaar gepropt zonder dat er ook maar iemand ouder wordt.

Fame heeft er trouwens wel voor gezorgd dat ik toch echt eens achter The Rocky Horror Picture Show moet gaan. In Glee werd er al een aflevering aan gewijd en ook hier zijn ze er vol over te spreken maar dat terzijde. Het einde van die scène is trouwens wel één van de weinige geslaagde evoluties die één van de personages doormaakt. Doris die opeens besluit om haar blouse uit te schieten en mee te gaan dansen op het podium in combinatie met de kop van Ralph zorgde voor een leuke scène. Qua muziek is dit allemaal nogal wat minder. Je hebt natuurlijk de ontzettend bekende titeltrack maar ik had altijd gedacht dat die bij de climax van de film ging gebruikt worden en niet zomaar wat doelloos ergens in het midden. Het nummer heeft ook totaal geen kracht of iets dergelijks. Neen, geef mij dan maar de geweldige scène in de cafetaria als ik een favoriet moet gaan aanduiden. Ik ben sowieso altijd al wel te vinden voor zo'n uitstekend samenspel. Op het gebied van choreografie is wel wat te ontdekken maar het komt allemaal nogal chaotisch over. Er zit niet echt een echte lijn in maar ach, het is wel leuk om naar te kijken.

Ik zei het daarjuist al, Doris is echt een verschrikkelijk personage maar ze wordt ook nog eens ontzettend vervelend neergezet door Maureen Teefy. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen waardoor ik me zo aan haar irriteerde maar gewoon naar haar kijken was al genoeg. Dan vond ik Paul McCrane en Barry Miller veel beter dan haar. Gelukkig dat ze met twee de scènes met Doris nog wat naar naar een hoger niveau kunnen tillen. Gene Anthony Ray was trouwens wel erg vermakelijk als Leroy, de rebelse jongen die niet kan lezen. Blij om te lezen dat hij toch een hoofdrol heeft gekregen in de reeks die hier op volgde. Maar eigenlijk is heel de cast wel van eenzelfde niveau. Het zijn nergens echt geniale rollen en ik verschiet er niet van dat we na deze film van het merendeel van de cast niets meer hebben gehoord maar voor dit soort rollen zijn ze wel goed gecast.

Eerlijk gezegd, ik had er meer van verwacht. Het verhaal verloopt te fragmentarisch, zit vol met fouten en onafgewerkte verhaallijnen maar toch gaat de speelduur vrij snel voorbij en is de cast (met uitzondering van Taffy) goed op dreef. De choreografie verloopt chaotisch maar is nog altijd wel leuk om naar te kijken met als hoogtepunt de cafetaria scène.

Kleine 3*

Carlo door de jaren heen

Ettore Scola was zo'n regisseur wiens naam ik al wel eens vaker had zien passeren bij mijn interesse in Italiaanse film maar waar ik blijkbaar in al die jaren nog niets van had gezien. Wat straf is aangezien ik zowel deze La Famiglia alsook Passione d'Amore op DVD heb liggen. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en uiteindelijk maar voor La Famiglia gekozen voor de aanwezigheid van Fanny Ardant. Het dubbeltje had evengoed naar Passione d'Amore kunnen gaan want Jean-Louis Trintignant ligt ook in de bovenste schuif ten huize Metalfist.

In ieder geval: fijne kennismaking maar ik heb er een beetje een dubbel gevoel bij. Het is mooi meegenomen dat ik sowieso al een grote fan ben van dit soort uitgesponnen Italiaanse familiekronieken waarbij je ettelijke decennia personages volgt, maar Scola kiest een te grote tijdspanne en neemt er te weinig tijd voor in beslag. Het lijkt wel alsof hij dat effectief zo bedoeld heeft (de opmerking tijdens de finale foto waarbij hij vraagt welk kind hij eigenlijk op zijn knie heeft zitten lijkt het algemene gevoel van de kijker te bevatten. Ook die aankomst van de grote familie met Carletto die telkens de deur komt opendoen, en vaak zelf ook niet lijkt te weten wie hij überhaupt binnenlaat, geeft me datzelfde gevoel) maar dat is dan wel een jammerlijke zet. Bevreemdende film ook in de zin dat er eigenlijk weinig gebeurt maar dat je toch gekluisterd aan het scherm blijft hangen. Vanaf de eerste seconde wordt duidelijk dat Carlo de spilfiguur gaat zijn maar Scola had misschien toch in een aantal nevenpersonages mogen knippen. Nu is het toch vooral wat een kluwen van wie wie nu weer is.

Maar langs de andere kant zou ik dan ook weer niet weten wie je zou moeten knippen, want ze hebben allemaal wel hun fijne momentjes. De drie tantes (gespeeld door Athina Cenci, Alessandra Panelli en Monica Scattini) zorgen nog voor wat humor maar ook die scène met het gestolen geld en iedereen die aan tafel in lachen uitbarst is heerlijk. De focus is dus voornamelijk op Carlo te liggen en die wordt degelijk door Vittorio Gassman (die ook nog eens de rol van de grootvader van Carlo aan het begin op zich neemt) gespeeld. Was te verwachten natuurlijk, want Gassman heeft me nog niet eerder teleurgesteld maar ook Fanny Ardant is weer eens uitstekend op dreef. Verder is Scola blijkbaar ook gewoon een mooifilmer. Dat gigantische huis is sowieso al geweldig natuurlijk maar de manier waarop hij met die grote gangen speelt, het doet me nu al zin krijgen om aan Passione d'Amore te beginnen.

Met zijn oeuvre er op na te kijken kom ik zelfs nog tot de conclusie dat ik ook nog Una Giornata Particolare in bezit heb. Die is aan de aandacht ontsnapt aangezien die iets verderop bij Sophia Loren in de collectie staat, hoog tijd dus dat ik de boel nog eens herschik. Ik heb het gevoel dat die andere films misschien nog wel net iets beter zouden kunnen zijn maar al bij al een erg aangename kennismaking.

3.5*

Fuck

Luc Besson is een regisseur waar ik nooit goed weet wat ik er van moet verwachten. Met Léon heeft hij een meer dan degelijke misdaadfilm afgeleverd maar met Nikita en Joan of Arc hielp hij zijn goodwill al bijna direct terug om zeep. Ik stond dan eerst ook wat weigerachtig ten opzichte van Malavita, wat trouwens ook de naam van de hond is om een onverklaarbare reden, maar een kans om Robert De Niro, Michelle Pfeiffer en Dianna Agron op het grote scherm te zien laat ik niet liggen.

Met Malavita maakt Besson zijn twee hierboven genoemde missers ruimschoots goed. Wat opvalt is dat de film in twee stukken is op te delen. Het eerste pakweg halfuur neemt de komedie overduidelijk de bovenhand. De ene na de andere verwijzing naar een maffia klassieker wordt opgenoemd, het ene moment al iets duidelijker dan de andere, en het zijn vooral de tegenstrijdigheden tussen de familie Blake en de inwoners van Normandië die voor de glimlach moeten zorgen. Iets wat wonderwel lukt door onder andere van de kinderen geen tieners te maken die niet weten wat hun vaderlief indertijd allemaal heeft uitgestoken. Belle die haar bijna-aanrander het pak rammel van zijn leven geeft met een tennisracket of Warren die er een hele hoop illegale handeltjes op nahoudt... Het zijn geslaagde scènes. Nadien zakt de film een tikkeltje in qua humor met hier en daar nog wel een leuke knipoog maar komt de misdaad meer bovendrijven. Een keuze die niet iedereen zal kunnen waarderen maar ik vond het wel werken. De climax met strijd tussen de Blake familie en de bad-guys is weliswaar redelijk kort maar toch nog erg genietbaar waardoor de film nergens verveelt.

En mocht je je toch nog vervelen, dan kun je je nog altijd vergapen aan de schoonheid van Dianna Agron. In het begin dacht ik dat ze weer gecast ging zijn als pure eye-candy maar ze weet de rol van Belle met verve te dragen. Het romantische subplot met de leraar wiskunde had niet perse gehoeven maar dankzij Agron geraakt de film er nog wel mee weg. Voor velen is De Niro al jaren bezig met zichzelf te verloochenen door de ene na de andere komische rol aan te pakken. Toegegeven, de acteur van The Godfather II en Raging Bull is niet meer maar de rol van maffiabaas Giovanni gaat hem toch wel erg goed af. Flink wat zelfspot waardoor dit één van zijn beste komische rollen is van de laatste jaren. Michelle Pfeiffer en Tommy Lee Jones zijn minder nadrukkelijk aanwezig dan verwacht, vooral die laatste heeft eigenlijk maar weinig nut, maar vullen hun rollen zo goed mogelijk in als ze kunnen.

Stereotiep, onlogisch (het feit dat een lokale krant in perfecte staat tot in een gevangenis geraakt) en cliché. Het zijn commentaren die tot in den treure worden herhaald bij Malavita maar eerlijk gezegd, de film geraakt er mee weg. De Niro is goed op dreef maar het is vooral Agron die de show weet te stelen, al ben ik misschien al bevooroordeeld doordat ik al sinds een tijd een enorm zwak voor haar heb.

4*

Jason Pelligrino's dad says Mick Jagger's gay

In een queeste om alles te reviewen wat ik ooit heb gezien, probeer ik regelmatig eens een filmpje mee te pikken waar ik nog geen review van heb gemaakt. Het handige van dat bij te houden is dat dat vaak films zijn die ik in geen 10 jaar nog heb gezien waardoor de herinnering sowieso erg vaag is. The Fan kreeg indertijd een vlotte 3.5* en dat was vooral Wesley Snipes die me hier verraste. Nooit zo'n enorme fan geweest van Tony Scott, wist ook niet meer dat dit van hem was, dus wel benieuwd wat een herziening ging brengen.

Veel, zoveel is duidelijk. Er kan sowieso al een halfje bij want dit blijft een film met een geweldig kat- en muisspel tussen Gil en Bobby. De manier waarop Gil langzaamaan dieper en dieper wegzakt in zijn obsessie terwijl je meer en meer sympathie begint te krijgen voor Bobby getuigt van een goede karakterontwikkeling en het is gewoon genieten van die laatste confrontatie tussen beide heren. Scott bouwt dat sowieso wel goed op, want hoewel Gil en Bobby elkaar wel spreken aan de telefoon of in elkaars aanwezigheid vertoeven, is het pas op het einde dat ze elkaar 'echt' zien. Ook mooi dat de film uiteindelijk niet te hard begint te ontsporen. Het is en blijft op den duur allemaal wat vergezocht (zeker het feit dat Gil als speler mee op het veld staat) maar dat vergeef je Scott redelijk makkelijk. Blijft toch een regisseur met een eigen stijl en die komt hier zowaar het best tot zijn recht.

Laten we echter wel eerlijk zijn: de cast doet ook veel goeds. Snipes is de laatste jaren weggedeemsterd als acteur (het ontduiken van belastingen, en vooral het erop betrapt worden, heeft hem ook niet veel goeds gedaan) maar in de jaren '90 was dat toch één van de meer interessante acteurs. Hij slaagt er hier in om net iets meer diepgang te geven aan de simpele sports jock, maar het is toch ook vooral De Niro die weer eens lekker de psychopaat mag uithangen. Iets minder overdreven dan bijvoorbeeld in Cape Fear en het werkt bijzonder goed. Beetje jammer alleen dat de bijrollen niet altijd even goed uit de verf komen. Zo wordt Benicio Del Toro niet ten volle benut en wie ooit heeft gedacht dat het een goed idee was om Ellen Barkin de rol van Jewel te geven? Onvoorstelbaar dat dat dezelfde actrice is die me in Sea of Love wist te charmeren. Als Frasier fan ook wel fijn om Dan Butler (Bulldog!) in een kleine bijrol te zien maar dat terzijde.

Ik heb me hier in ieder geval danig mee geamuseerd, meer zelfs dan ik in eerste instantie had verwacht/gedacht. Scott zal nooit één van mijn favoriete regisseurs worden (zijn broer ook niet trouwens) maar dit is toch wel één van de beste films in zijn carrière. Vlotte stijl en intrigerende hoofdrollen dankzij De Niro en Snipes. Die soundtrack is trouwens ook wel heerlijk, dacht even in een Martin Scorsese film te zijn terecht gekomen.

4*

In 1998, five friends stole their way into history

Fanboys was een film die al een tijdje op mijn verlanglijst stond vooral door de aanwezigheid van Kristen Bell. Dat was in de periode dat ik echt compleet zot van haar stond door haar geweldige rol in Veronica Mars. Die serie is jammer genoeg gedaan en miss Bell verdween wat naar de achtergrond in mijn hoofd tot ik de trailer zag van een andere film met haar in de hoofdrol (You Again). Deze film schoot terug in mijn gedachten en direct maar opgezet.

Het gevoel dat ik na de aftiteling heb, is dat het jammer is dat ik dit niet eerder heb opgezet want dit is ontzettend vermakelijk. Nu ben ik zelf niet zo'n Star Wars fanboy, ik heb wel alle films gezien maar vraag me geen namen van planeten of iets dergelijks, maar de grappen zijn zelfs voor de 'leek' ontzettend leuk. Het begingegeven is wat zwaar voor dit soort komedie's, ik weet niet hoe het zit met anderen maar ik ben het wat beu aan het geraken om tegenwoordig in elke film kanker tegen te komen of het nu gepast is of niet. Soit, gelukkig concentreert Newman zich niet op dit gegeven maar besteed hij veel meer tijd aan de hilarische reis die de vrienden ondernemen. Met de Star Trek moppen kon ik niet zo bijster veel omdat ik in heel mijn leven nog nooit iets van Star Trek heb gezien maar daar gaat gelukkig verandering in komen want wanneer ik Battlestar Galactica heb afgerond begin ik waarschijnlijk aan dat universum. Dit allemaal terzijde is Fanboys wel niet meer dan een simpele roadmovie, zoals we er al vaak hebben gezien, maar wel één met een originele invulling in de vorm van Star Wars. De film steekt dan natuurlijk ook bomvol met de vele verwijzingen en als je iets van Star Wars af weet is dit allemaal wel ontzettend leuk. Ik heb me in ieder geval wel kunnen amuseren met de nerdy humor.

Maar het grote pluspunt aan de film is toch zonder twijfel zijn cast. Mijn liefde voor Kristen Bell is dan ook zonder twijfel terug gekomen. Als blonde in Heroes en Veronica Mars is ze al goddelijk maar ze slaagt er zelfs in om met pekzwart haar me nog verliefd te laten worden. We beoordelen hier natuurlijk niet alleen op de looks maar zelfs zonder zou Bell één van mijn favoriete actrices zijn. Ik weet niet waar het aan ligt, is het dat knappe snoetje of die heerlijke stem, maar ze heeft zo'n sterke timing dat ze me vaak doet lachen als ze één of andere droge opmerking geeft. Binnenkort eens achter wat meer films van haar gaan. Sam Huntington is een perfecte aanvulling op de 4 nerds. Hij is degene die er vroeger bij paste maar een 'echt' leven is gaan zoeken maar wanneer puntje bij paaltje komt toch terugkeert naar zijn oude leven. Misschien niet de beste carrièremove maar wel uitstekend voor het verhaal en al even uitstekend gespeeld door Sam Huntington. Hetzelfde geldt voor Chris Marquette die de rol van Linux op zich neemt. In combinatie met Huntington zorgen ze samen voor een paar uitstekende, serieuze scènes. Voor de idioten van het groepje moeten we bij Dan Fogler en Jay Baruchel. Ik had eerst mijn twijfels over Fogler want in Balls of Fury was hij redelijk slecht maar hier doet hij mij die film compleet vergeten. Baruchel is een acteur die ik nooit zal vergeten denk ik want wat een ontzettend creepy ventje. Past perfect in de film maar damn, het is om schrik van te krijgen. Wat natuurlijk ook bij een film als Fanboys past zijn de vele cameo's. Een groot aantal Star Wars acteurs verschijnen (ik heb Carrie Fisher herkend maar volgens Imdb zijn er nog wel wat meer) maar de rollen van Seth Rogen, die een fantastische dubbelrol heeft, Danny Trejo, Kevin Smith (inclusief Jason Mewes!) en natuurlijk William Shatner maken het feest compleet.

De rating hier deed me wat twijfelen maar dit is gewoon een uitstekende film. Het verhaal is bij vlagen standaard maar het Star Wars sausje dat over de film is gegoten werkt uitstekend. Tel daarbij nog eens de vele cameo's en de goede muziek en je hebt een uitstekende film. Niet meer, niet minder en Kristen Bell blijft altijd de moeite waard, zeker en vast wanneer ze zichzelf in een Princess Leia outfit steekt.

4*

Faites l'amour, pas la guerre

Het was via 100 All-Time Favorite Movies van Taschen (één van de eerste filmboeken die ik had aangeschaft en nog altijd één van mijn favorieten) dat ik voor het eerst van Fanfan hoorde en het was een titel die altijd bleef hangen. Fast forward naar vandaag toen ik tot de conclusie kwam dat ik dit nog steeds ergens opgenomen had liggen. Ik probeer prioriteit te geven aan aangeschafte films boven opgenomen films maar wou hier nu eindelijk toch eens voor gaan zitten.

En ik heb me danig geamuseerd. Fanfan la Tulipe kun je voor de gemakkelijkheid een film noemen die gaan lenen is bij de films van Errol Flynn en Douglas Fairbanks, maar daarmee doe je dit eigenlijk te kort. Het heeft namelijk zijn eigen stijl. Fanfan is een flierefluiter, iemand die geen respect voor gezag heeft en enkel luistert naar de liefde. Hierdoor komt hij regelmatig in de problemen en de film start dan ook wanneer hij zich laat inlijven bij het leger om te ontsnappen aan de vader van zijn laatste verovering. Hij wordt in de val gelokt via een zogenaamde toekomstvoorspelling en wat daarna volgt is chaos overal waar Fanfan zijn voet neerzet. Christian-Jaque (die met onder andere Les Pétroleuses in dit lichtvoetige genre zou blijven) levert dan ook een film af waar de fun van afstraalt. Het tempo ligt hoog, maar het valt wel op dat de actiescènes houteriger zijn ten opzichte van de vergelijkbare films in dit genre. Zo'n The Adventures of Robin Hood uit 1938 doet dat toch beter.

Met Gérard Philipe heeft Fanfan la Tulipe één van Frankrijks favoriete acteurs in de hoofdrol. Lang heeft hij van zijn carrière niet kunnen genieten (hij stierf op 36 jarige leeftijd in 1959 aan de gevolgen van kanker) en zijn rol van Fanfan bewijst dat dat toch enorm zonde is. Zelden een acteur gezien met zo'n joie de vivre en uitstraling. Philipe is echter niet de enige met een uitstraling in deze film. De voluptueuze Gina Lollobrigida speelt namelijk de love-interest van Fanfan en doet dat uitstekend. Een rol waarbij niets meer verwacht wordt dan wat mooi te staan wezen, maar Lollobrigida straalt nog iets extra uit waarmee ze zich weet te distantiëren van andere bimbo's. Verder nog leuke rolletjes van Olivier Hussenot en Nerio Bernardi die de kompanen van Fanfan spelen.

Lichtvoetig, dat is denk ik wel het woord waarmee je deze film kunt beschrijven. Er zijn alternatieven uiteraard zoals flamboyant, charmant of een kwajongensfilm maar het mag duidelijk zijn dat dit zo één van die films is die na al die jaren zijn kinderlijke charme blijft behouden. Philipe en Lollobrigida stelen de show en tillen dit tezamen naar een hoger niveau.

Dikke 3.5*

Bergman zijn meesterwerk

Ik had ooit deze Fanny & Alexander per puur toeval in een carnavalswinkel gevonden in een dubbele disc editie met Dokument Fanny och Alexander (1986) als 2e disc en een bijhorend boekje. Het was in die periode dat ik voor het eerst kennismaakte met Bergman via Sjunde Inseglet, Det (1957) maar door de lange speelduur werd deze Fanny & Alexander wat achteruit geschoven. Nu had ik, ondertussen al een dikke week geleden, me het voornemen om eens één van die lange films te zien die ik nog had. De keuze viel op deze film en ik was helemaal klaar om me weg te laten blazen.

Bergman noemde dit altijd zijn meesterwerk (het zou tevens zijn laatste film zijn geweest maar daar heeft hij zich toch niet aan kunnen houden, al is het wel zijn laatste 'theatrale' film) maar ik zou het eigenlijk niet weten doordat ik nu nog maar 2 films van de man in kwestie heb gezien. Ze staan allebei op 4.5* dus tot nu toe is Bergman een regisseur waar ik sowieso meer van wil zien. Vooral doordat hij er altijd zo'n mooi visueel filmpje van weet te maken. Fanny & Alexander kun je visueel gemakkelijk in 3 delen opdelen. Het eerste deel is het kleurrijkste. We zien de jonge Alexander en zijn zusje, Fanny, de ogen uitkijken door hun nogal excentrieke familie maar je voelt de warmte en de sfeer. Bergman weet op een simpele maar kleurrijke manier een mooi beeld te schetsen van de familie. Dan sterft de vader en verhuist de familie naar het huis van de bisschop en voelt het allemaal een stuk killer en donkerder aan. Bergman maakt hier een kleine stijlbreuk met zijn eerste deel van de film maar het werkt perfect. Het bevreemde deel moest dan nog komen doordat er dan wordt gekozen om het verhaal de mysterieuze toer te laten opgaan door Fanny, Alexander en hun moeder te laten verblijven in het huis van de goede vriend des huizes, Isak, die blijkbaar niet vies is van een stukje magie. Elk deel lijkt precies een nieuwe film maar toch past het allemaal erg netjes in elkaar. Overal is er wel ergens een hoogtepunt te bekennen en dat maakt Fanny & Alexander juist tot hetgeen waardoor de film zijn naam heeft gekregen.

Het plot is nochtans ook zeker en vast niet verkeerd. Op het eerste zich is het niet erg uitgebreid maar Bergman weet de volledige 3 uur te boeien. Ik ben dan ook wel ergens benieuwd hoe de film uitdraait als miniserie van meer dan 5 uur. Fanny & Alexander is zo'n familie-epos zoals ik ze graag zie. Gebruik makend van de tijd die je hebt, rustig de karakters uitdiepen, een aantal fantastische climaxvolle scènes, ... Doordat Bergman zich in het eerste deel van de film vooral concentreert op het goede leven van Fanny & Alexander, komt de klap nog des te harder aan. Het is al meer dan een week geleden dat ik de film heb gezien maar nog altijd zijn er veel scènes die ik me nog perfect voor de geest kan halen. Vooral het tweede en derde deel van de film zijn werkelijk verbluffend sterk. Ik zei daarjuist al dat de film eigenlijk niet echt uitgebreid is qua plot maar als je er dieper over nadenkt, merk je gewoon dat er zoveel meer in de film zit. De relaties tussen de familie, godsdienst, ... Wanneer de aftiteling dan over het scherm loopt, heb je nergens het gevoel dat er iets niet goed is afgesloten. Neen, werkelijk alles komt perfect op zijn plaats.

Ik ben langs geen kanten thuis in de Zweedse cinema en kende dus ook bitter weinig van de acteurs. Bitter weinig? Eigenlijk zelfs helemaal niemand maar Bergman weet hier een uitstekende cast bij elkaar te sprokkelen. Het had echter niet veel gescheeld of Max Von Sydown, die ook al een hoofdrol had in Het Zevende Zegel, had de rol van de bisschop op zich genomen. Bergman had de rol geschreven met Von Sydow in gedachten maar toen hij hem wou contacteren zat die in Los Angeles. Von Sydow wou met plezier de rol op zich nemen maar toen ze hem contacteerden via zijn agent bleek dat Von Sydow een extra percentage wou hebben op zijn salaris. De agent werkte ten goeder trouw voor de acteur maar voor Von Sydow was dat percentage helemaal niet nodig. Hij wou de rol sowieso spelen. De productie hield het idee van de agent tegen doordat ze al wel aan de limiet zaten en Bergman moest op zoek naar een andere acteur en vond die in de rol van Jan Malmsjö. Toen Von Sydow hoorde van zijn agent dat hij de reden was dat hij de rol niet had gekregen was het natuurlijk te laat. Ergens is het jammer voor Von Sydow maar langs de andere kant hebben we wel een geniale bisschop gekregen. Malmsjö speelt hem met zoveel verve dat je, elke keer als je hem ziet, een wee gevoel in je maag krijgt. De scènes met Alexander zijn geniaal maar praktisch elke scène waar Malmsjö in voorkomt is fantastisch. Hoewel ze één van de hoofdrollen vertolkt heeft Pernilla Allwin, Fanny, bitter weinig te vertellen. Het meeste van de tijd staat ze daar gewoon maar Bergman weet haar wel perfect te situeren. Neem nu een scène waar de stervende vader zijn 2 kinderen bij zich roept. Alexander is degene die helemaal instort maar Fanny staat daar zo onbeweeglijk, overduidelijk de sterkste van de twee. Dat neemt niet weg dat Bertil Guve, die de rol van Alexander op zich neemt, de moeite waard is. Ik heb het normaal niet zo op kinderen in films (al begin ik de laatste tijd meer en meer uitzonderingen te leren kennen) maar beide doen het echt uitstekend. Eigenlijk zijn er nergens slechte rollen te bekennen. Ewa Fröling is een mooie vrouw, al zijn die wenkbrauwen soms wel creepy, maar acteren kan ze heerlijk. Hulde voor de cast in ieder geval.

Tweede film die ik zie van Bergman, tweede film die 4.5* krijgt. De man weet tot nu toe zo'n boeiende films te maken dat ik me toch wel eens in zijn werk moet gaan verdiepen, misschien een goed voornemen voor 2011. Visueel is het ontzettend mooi, het plot lijkt op het eerste zicht weinig om handen te hebben maar blijkt toch veel meer te zijn en de acteurs zijn uitmuntend gecast.

4.5*

Disney's grote teleurstelling

ik had tot gisteravond Fantasia nog nooit gezien. Ik kende de naam en reputatie die de film had maar in mijn jeugd was het er om één of andere reden niet van gekomen. Het hielp natuurlijk ook niet dat de film redelijk moeilijk is te vinden maar dan vond ik hem uiteindelijk in de Kringloopwinkel op VHS voor maar 50 cent. In de hoop dat de tape nog goed ging werken toch maar meegepakt en blij als een kind toen de film perfect afspeelde. Gisteren was ik in een nostalgische bui en zette ik Fantasia op.

Om me gedurende twee uur alleen maar af te vragen waarom dit in godsnaam zo'n goede naam heeft. De film is ruwweg opgedeeld in 3 delen (muziek die op zichzelf staat, muziek met bijhorende beelden en muziek dat een verhaal verteld als ik het me goed herinner) maar dit is zo vreselijk saai! Nostalgie is altijd fijn tot je wordt herinnerd aan het feit dat je een dikke onvoldoende voor PO (platische opvoeding, tekenen dus) kreeg omdat je er niet in slaagde om melodieuze lijnen te tekenen op Vivaldi's 4 Seizoenen. Ik kreeg het dus warm en koud bij de eerste 20 minuten. Nadien lijkt het even te beteren met het geniale tovenaarsleerling stukje, ik was in de veronderstelling dat nu het sterke deel van de film ging beginnen, maar jammer genoeg wordt dit ontzettend snel weer afgesloten en krijgen we andere verhalen die niet echt een rode draad hebben. Persoonlijk ben ik ook niet zo'n bijster grote fan van klassieke muziek, kan wel de invloed waarderen die ze op vele genres, maar ik zou me er nooit in echt verdiepen. Misschien onterecht maar het is simpelweg niet echt mijn ding. Daarmee is Fantasia dan ook een lange zit want klassieke muziek is het enige wat je krijgt voorgeschoteld. Wel moet ik toegeven dat het orkest wel ontzettend goed hun best doen om de muziek sterk weer te geven. Stokowski levert dus wel degelijk een mooi stukje muziek af.

In dat opzicht is Fantasia dan ook een mes dat aan twee kanten snijd. Het 'verhaal' en de muziek zijn leuk voor even maar het is de animatiestijl die hier werkelijk verbluffend is. Het zou de film zeker geen kwaad hebben gedaan, mochten ze het wat korter hebben gemaakt maar het is nu eenmaal zo. Soit, terug naar de animatiestijl. Persoonlijk ben ik een erg harde fan van deze stijl. Ik ben zelf opgegroeid met titels zoals Aladdin, Aristokatten, Jungle Book en dergelijke dus de animatie is hier zeker een pluspunt. Alles ziet er prachtig uit maar jammer genoeg is dit niet voldoende voor een goede score. Het is zonde want scènes zoals de Tovenaarsleerling zijn zaken die echt tot het hoogtepunt van het oeuvre van Disney horen. Leuke anekdote is dat de tekenaars de tovenaar naar het evenbeeld van Walt Disney hebben gemaakt, de tovenaar noemt ook Yen Sid, wat Disney achterstevoren is. Op zich zit Fantasia ook wel knap ineen want nadat ik over mijn jeugdtrauma was geraakt van de 'muziek te tekenen', begon ik me te realiseren dat ik het effectief niet goed had gedaan. In dat opzicht is de film ook wel de moeite om eens gezien te hebben want de combinatie muziek - animatie is bij vlagen echt wel erg mooi (de paddestoelen o.a.) maar nogmaals, de film duurt gewoon veel maar dan veel te lang, het is dan ook blijkbaar de enige Disney die boven de twee uur klokt.

Met deze film is mijn interesse in Disney wel weer gewekt. Ik heb een aantal klassiekers nog op tape kunnen vinden en ben ergens ook wel blij dat ik dit heb gezien, ik had het alleen beter verwacht. De animatie - muziek gimmick is leuk voor eventjes maar de film duurt te lang. Jammer maar helaas.

2*

That age old question: "What would happen if you gave a yo-yo to a flock of flamingos?"

Fantasia kondigde voor mij een tien jaar geleden (Jezus, is het echt al zo lang geleden..) de nieuwe golf van Disney films aan. Het was na het kijken van die film dat ik besloot om me eens terug wat meer te verdiepen in de Disney films die ik niet in mijn kinderjaren had gezien maar deze Fantasia/2000 heb ik nadien altijd een beetje angstvallig vermeden. Waarom? Omdat ik de originele Fantasia eigenlijk amper trok. Het is voor mij nog altijd één van de zwakste Disney films tout court en ik had weinig zin in nog meer van hetzelfde. Wat blijkt? Fantasia/2000 is inderdaad meer van hetzelfde maar dan wel op een betere manier.

De vergelijking met de voorganger is snel gemaakt natuurlijk omdat ze hetzelfde uitgangspunt hebben, maar anno 1999 hebben ze het toch iets anders aangepakt. Het grootste voordeel is dat ze de speelduur serieus hebben ingekort. Leg gerust de schuld bij de korte concentratiespanne van een millennial maar ik vond de eerste film veel te langdradig. Hier zijn het echter allemaal kortere stukjes en dat werkt gewoon beter. Oké, de omkadering van de stukjes had misschien wat vlotter gemogen (wat is Steve Martin pijnlijk niet grappig) maar langs de andere kant zorgt dat wel telkens wat voor een rustpuntje. Verder wel ook een beetje jammer dat ze gewoon het stuk van The Sorcerer's Aprentice herhalen. Nu is dat sowieso wel het eenzame hoogtepunt uit de eerste film maar het voelt een beetje lui aan om dat gewoon te knippen en te plakken. Het is dus 10 jaar geleden dat ik dat stukje nog heb gezien, maar er is volgens mij niets up to date gebracht? Met uitzondering dan van het extra fragmentje met Mickey die van Stokowski naar James Levine loopt en daar nog mee helpt om het filmpje van Donald Duck in te luiden.

Over de muziek heb ik weinig of niets te zeggen. Met uitzondering van een paar flarden herken ik weinig van de stukken die gespeeld worden en klassieke muziek is sowieso niet meteen mijn dada. Niet dat ik er een hekel aan heb maar geef mij toch maar flink wat gitaren. Qua animatie is dit echter wel meer mijn ding. Het segment met Donald Duck is een erg fijn stukje (met een aantal dubbele bodems zoals de konijnen die als paar de Ark binnengaan maar zich in de tussentijd flink vermenigvuldigd hebben) maar het hoogtepunt is toch wel Rhapsody in Blue. Een leuke mengelmoes van verschillende kleuren en vooral die tekenstijl is erg geslaagd en toch wel atypisch Disney. In de andere stukken is ook wel wat moois te ontdekken, er is er niet meteen één die van begin tot einde lelijk is, maar de combinatie met CGI werkt niet altijd even goed. Vanwege het experimentele karakter kan ik het de film eigenlijk nog wel vergeven, er is een poging gedaan om met iets anders op de proppen te komen en dan kan er wel eens iets slecht uitvallen.

Ik vraag me af of ik Fantasia 10 jaar geleden niet te streng heb beoordeeld maar als ik zie dat die bijna een uur langer duurt dan deze Fantasia/2000... Neen, daar ga ik me toch niet terug aan wagen. Dan is dit een veel leukere en beknoptere variant. Ben benieuwd of er ooit nog eens eentje gemaakt gaat worden, Fantasia/2060 zou ik - als alles goed gaat - toch wel moeten halen.

3.5*

Argento stelt wederom teleur

Ik heb recent ontdekt dat ik de Italiaanse Giallo best wel kan waarderen. Favoriet in dit genre is Mario Bava maar ik hoor altijd zo'n goede dingen over Dario Argento dat ik hem een aantal keer een kans heb gegeven. Dit is ondertussen de derde film die ik zie en de tweede film die op een onvoldoende komt en dat is toch jammer want hier had volgens mij meer in kunnen zitten.

Vooral ook omdat ik wel inzie dat Argento visueel wel wat kan tonen maar qua verhaal is hij altijd vrij falend. Ik had hier dan ook redelijk hoge verwachtingen van want Argento moest deze keer niet een eigen verhaal verzinnen maar baseerde zich op het uitstekende boek van Gaston Leroux. Jammer genoeg beslist hij om zijn eigen interpretatie aan het verhaal te brengen en de saga van het spook van de opera compleet te verkloten. De ergste verandering blijft natuurlijk het Fantoom figuur. Een getergd figuur dat verminkt is en hierdoor een ondertussen iconisch masker draagt (iconisch bij mij vanwege de verfilming met Claude Rains) maar Argento kiest ervoor om een pretty boy te tonen die is opgevoed door ratten. Een niet echt geslaagde verandering en de Italiaan weet er voor de rest ook nergens een goede mix van te maken. Vooral in de tweede helft van de film lijken we meer naar een Jean Rollin film te zien door een mengeling van horror en blote mensen. Niets tegen Rollin trouwens want hetgeen ik er van zag was leuk maar iemand die bekend staat als de meester van de Giallo, daar verwacht ik wel meer van. Jammer ook van de Engelse dub want dit had misschien wel nog net iets meer kunnen krijgen als ik de originele Italiaanse versie had gezien.

Julian Sands, zijn gezicht is mij alleen maar bekend van zijn rol in Stargate en zijn stem van in Jackie Chan Adventures, maar dit doet hij niet goed. Dat ligt vooral aan het feit dat hij een ondankbare rol heeft als vervormd Fantoom. Sands mist in elk opzicht de essentie van het Fantoom zoals bijvoorbeeld Claude Rains het deed in de versie uit 1943. Naast Dario Argento is er nog een andere Argento aan te pas gekomen in de film en dat is natuurlijk Asia Argento. De dochter van de regisseur wordt gecast als ontvanger van de liefde van het Fantoom en het is een relatie die nooit echt goed uit de verf komt. Er is geen chemie te bespeuren, buiten het eindshot dan maar dan is het ook alweer veel te laat natuurlijk. Voor de rest bevat de film hier en daar nog verschrikkelijke acteurs zoals István Bubik die de rol van rattenvanger op zich mag nemen. Is er dan werkelijk niets goed aan de film? Wel, de muziek van Ennio Morricone is degelijk maar daar blijft het bij.

Ik ga Suspiria nog eens een keer herzien om daarna Inferno te kunnen zien maar als dat geen succes wordt, dan vrees ik dat het daar bij stopt voor mij. The Phantom of the Opera wringt zichzelf de nek om door het originele verhaal te verdraaien en dat gebeurt niet op een geslaagde manier.. Morricone's deuntjes maken het geheel nog ietwat dragelijk.

1*

My philosophy is if you worry, you suffer twice

Net zoals zovelen van mijn generatie heb ik warme herinneringen overgehouden aan de Harry Potter franchise. Ik ben de reeks beginnen lezen toen ik in de lagere school zat en tegen dat die laatste film er was, was ik alweer afgestudeerd aan het middelbaar. Dat was volgens mij ook de kracht van de (boeken/film)reeks, je groeide mee op met de personages. Je kunt dus wel zeggen dat Harry en zijn kompanen een groot deel van mijn jeugd hebben verrijkt en toch keek ik niet meteen uit naar deze Fantastic Beasts and Where to Find Them.

Omdat ik het gevoel had dat het verhaal ondertussen toch wel wat verteld is. De wereld lijkt echter te schreeuwen om nog meer van het Harry Potter universum, zie ook maar naar de recentelijke tentoonstelling die een aantal maanden in Brussel heeft gestaan en het toneelstuk dat een tijd geleden in boekvorm is uitgebracht, en vandaar werd er dus besloten om de reeks nog wat verder uit te breiden. J.K. Rowling nam het verhaal voor haar rekening en oude bekende David Yates de regie dus op papier lijkt alles ok te zijn. In werkelijkheid is het dat niet. Hier en daar wel eens een opflakkering wanneer er op een subtiele, en vaak niet zo subtiele, manier naar de andere saga wordt gerefereerd (ik kreeg toch even kippenvel toen ik dat bekende deuntje weer hoorde) maar de magie is verdwenen. De verhuizing naar New York en het feit dat de toverkracht verborgen moet blijven voor de gewone mensen haalt al een groot deel van de betovering weg en daar komt dan ook nog eens bij dat het plot bijzonder onevenwichtig aanvoelt. De climax is voorspelbaar, en ook nog eens erg kort daarbovenop, en tijdens de aftiteling bleef eigenlijk één vraag door mijn hoofd spoken: hoe ga je hier nog eens vier (!) sequels op maken..

Wel fan van Eddie Redmayne trouwens. Een acteur met een ietwat speciale stijl van spelen, maar op de een of andere manier geraakt hij er wel mee weg. Hij is in ieder geval geknipt voor de rol van Scamander en doet weinig verkeerd, iets wat niet van de rest van de cast kan worden gezegd. Zo is Katherine Waterston werkelijk waardeloos als Tina. Totaal geen chemie met Redmayne en ze loopt er eigenlijk erg verloren bij. Kan ook voor een gedeelte gezegd worden voor Collin Farrell, al geraakt die nog met meer weg. Dat kleine bijrolletje van Johnny Depp heeft ook absoluut geen nut en gelukkig was er nog een leuke bromance tussen Redmayne en Dan Fogler (Kowalski) die het geheel nog wat opfleurt. Qua visuals ook weinig op aan te merken trouwens. In de scènes met de magische dieren zijn Yates en de zijnen compleet los kunnen gaan en dat resulteert in een paar erg leuke momenten.

Onevenwichtig en sfeerloos, dat is hetgeen me uiteindelijk bijblijft van Fantastic Beasts. Geen idee wat de verdere plannen zijn qua verhaallijn, maar hopelijk wordt er dan meer gefocust op één element. Nu krijg je langs de ene kant de licht verteerbare zoektocht naar de uitgebroken dieren en langs de andere kant de terreur van Grindelwald. Een geslaagde combinatie vormt het in ieder geval niet.

2*

You guys look like an '80s rock band!

De Fantastic Four hebben altijd voor een gemend gevoel gezorgd bij mij. De comics zijn degelijk vermaak (zeker de She-Shulk periode vind ik erg geslaagd) maar het is zeker en vast niet mijn favoriete superheldenteam. Deze film was één van mijn eerste (bewuste) kennismakingen met de verfilmingen van comics maar in mijn herinnering was het niet één van de betere. Het was echter alweer jaren geleden dat ik me nog eens in het filmuniversum van één van de oudste superheldenteams uit de stal van Marvel had gewaagd dus de televisie uitzending een paar dagen geleden kwam mooi uit.

Kon me eerlijk gezegd ook niet meer al te veel herinneren blijkbaar van de film want ik zat continu met het gedacht dat de Silver Surfer nog ging komen opdraven maar dat is blijkbaar in deel 2. Soit, wat vooral opvalt is dat de Fantastic Four vooral bedoeld is als tussendoortje waar je niet al teveel bij moet nadenken. In een jaar waar we kennis maakten met de duistere aanpak van Nolan met betrekking tot Batman, is dit natuurlijk wel heel luchtig vermaak maar dat is helemaal niet zo storend als je zou denken. De transformatie van de vier superhelden met de kosmische storm is vrij getrouw aan de comics (Jack Kirby, effectief de enige echte King of Comics) en de verhaallijn is vermakelijk genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien. Alleen zonde dat de uiteindelijke confrontatie met Dr. Doom niet zo geslaagd is als ik had gehoopt, al blijft het einde waar hij naar Latveria wordt gescheept wel erg leuk. De effecten zijn op zich goed genoeg maar het had allemaal toch net wel iets beter gemogen. Zo ziet Ben Grimm er in zijn Thing vorm te vaak te fake uit, al hebben ze zijn gezichtsuitdrukkingen wel geslaagd (lees naar de stijl van de comics) kunnen maken.

Erg vreemde cast als je het mij vraagt. Ioan Gruffudd zal eeuwig ten boek staan als Captain Horatio Hornblower maar weet er op zich nog wel iets degelijk van te maken. Hij had misschien wat ouder mogen zijn (volgens mij is hij er nu echt wel geknipt voor) maar voor de rest is hij nog vrij goed gecast. Geldt jammer genoeg niet voor Jessica Alba die hier compleet misplaatst aanvoelt. Sue Storm is gewoonweg geen geblondeerde latino en Alba voldoet werkelijk in geen enkel aspect voor de rol. Had ik toch veel liever Scarlett Johansson in de rol gezien. Langs de andere kant hadden we ook met Renée Zellweger opgescheept kunnen zitten dus het had erger kunnen uitdraaien. Michael Chiklis is trouwens wel geslaagd als de Thing, zowel in gemuteerde vorm als in zijn menselijke vorm maar Chris Evans is dan wederom een ietwat vreemde keuze. De rol van Captain America gaat hem dan ook beter af als je het mij vraagt. Over het algemeen wat een hit & miss qua cast maar gelukkig maakt Julian McMahon nog wel wat goed als Dr. Doom.

Amusante verfilming die gered wordt door mijn voorliefde voor de comics. Heb je daar niet veel mee, dan is Fantastic Four een slechte keuze qua Marvel verfilmingen want er zijn er veel interessantere te vinden. Alba blijft toch wel een miscast van jewelste en dat kan je niet verbergen door haar af en toe in haar ondergoed te laten rondlopen.

3*

The Big Brain and His Neurons

Normaal gezien probeer ik de nieuwste Marvel films altijd wel in de cinema te gaan kijken, maar deze Fantastic Four reboot werd zo met de grond gelijk gemaakt, dat mijn zin al snel over was. Daar kwam dan nog eens bij dat ik ten tijde van de release in Italië zat en daar was enkel een gedubte versie te bekijken (onder de ronkelende titel: I Fantastici Quattro) en dat leek me ook niet echt iets te zijn. Eenmaal thuis gekomen was de film al uit roulatie genomen dus dan maar gewacht tot ik dit is ergens goedkoop kon vinden. Gisteren verbazingwekkend genoeg de DVD meegenomen uit de Kringloopwinkel voor anderhalve euro en meteen maar opgezet.

Met lage verwachtingen weliswaar, want er leek werkelijk niets goed te zijn aan deze Fantastic Four. Aangenaam verrast echter aangezien het eindresultaat niet zo abominabel is als verwacht, maar dit is zelfs net een tikkeltje beter dan de twee vorige Fantastic Four vehikels van Fox. De reeks krijgt qua tijdsgeest een serieuze update (Johnny Storm die Instagram gebruikt onder andere) en er wordt wat materiaal geleend uit het origine story uit de Ultimate Fantastic Four. Vind het een ietwat jammerlijke zet, de origine die Jack Kirby indertijd op papier zette blijft één van de leukste dingen aan dit viertal, maar wel een begrijpelijke aangezien de ruimtereis vandaag de dag wat achterhaald is. Het plot is voor de rest een wat aan haken en ogen aaneenhangend verhaaltje dat duidelijk te lijden heeft gehad onder de vele scriptwijzigingen en de reshoots. Blijft sowieso een erg vreemd verhaal deze film. Fox die contractueel een film moest maken omdat anders de filmrechten terug naar Marvel gingen, regisseur Trank die zich naar het schijnt als een heuse eikel gedroeg en iedereen tiranniseerde, een budget dat werd overschreven en noem maar op. Kan me voorstellen dat dat wel een effect heeft op de film, zeker als je bekijkt dat het originele script van Trank (dat dus werd aangepast wegens te duur) wel wat potentie had.

Ik was eerst niet zo te spreken over de cast, heb ik wel vaker met de eerste beelden bij superheldenfilms, maar het resultaat mag er zijn. Beetje jammer dat ze weer de politieke correcte toer zijn uitgegaan met het rasverschil tussen Johnny Storm en Sue Storm (een keuze van Trank zelf omdat hij ook in een multicultureel gezin is opgegroeid) maar Michael B. Jordan doet het degelijk. Niet echt een moeilijke rol uiteraard, maar bon. Ben ook erg te spreken over Kate Mara die me al vanaf de eerste seconde de verschrikkelijke latino Sue die Jessica Alba er van had gemaakt deed vergeten. Ook Miles Teller doet het degelijk als Reed Richards en met Jamie Bell heb je een goede Ben Grimm ter beschikking. Deze keer eens geen cameo van Stan Lee, wat me verbaasde aangezien hij het team indertijd heeft uitgevonden met Jack Kirby, en ook geen teaser achter de credits.

De Fantastic Four reeks heeft nog niet echt veel succes gehad in de wondere wereld der cinema (moet enkel de 1994 versie nog zien) en misschien wordt het toch eens tijd dat de reeks terug in de handen van Marvel Studios komt. De geplande sequel zal er wel niet meer inzitten dus waarschijnlijk nog eens een reboot met nog eens een andere cast? Ik hoop het van niet aangezien ik best wel tevreden ben met Teller, Mara, Jordan en Bell.

3*

Fantômas, de Franse James Bond

Ik was al langer eens van plan om wat meer van Louis de Funès te zien want wat ik zag in de Gendarme reeks was erg vermakelijk. Tegenwoordig smijten ze met boxsets van de Franse driftkikker naar je kop maar ik vond die meestal nog te duur om de gok echt te wagen maar toen ik een boxset met de Fantômas trilogie op de kop kon tikken op een rommelmarkt was de keuze snel gemaakt, meepakken die handel en zo snel mogelijk zien.

Want dat kan bij nog wel eens redelijk lang duren want ik heb ondertussen nog zoveel liggen dat ik moet zien dat ik door het bos de bomen niet meer zie. Tegenwoordig zet ik echter alles nieuw op een DVD schap en puur toevallig stond Fantômas daar als eerste. Bon, ik wist niet goed wat ik hier eigenlijk van moest verwachten. Het personage Fantômas zei me niets maar er ging een zekere fascinatie uit van de gemaskerde figuur die op de hoes van de boxset prijkt dus ik was benieuwd. Uiteindelijk is het een vermakelijke film geworden die echter niet de juiste mix weet te vinden tussen komedie en misdaad. Blijkbaar is het personage Fantômas een bekend figuur in Frankrijk, vermits er al meerdere verfilmingen van zijn gemaakt, maar persoonlijk vond ik de James Bond interpretatie niet altijd even goed geslaagd. De sfeer van de film zit wel goed, ik moest continu aan die oude Batman serie denken met Adam West in de hoofdrol, maar soms ziet het er allemaal net iets te knullig uit. Jammer ook dat Juve er uiteindelijk niet in slaagt om Fantômas te pakken te krijgen, van een anticlimax gesproken! Maar soit, misschien wordt dat wel beter in deel 2 uitgewerkt. Voor de rest blijkt de film niet altijd de tand des tijds te hebben overleefd, al moet ik toegeven dat de autorit van de journalist en zijn verloofde wel erg geslaagd was. Beetje ongeloofwaardig maar dat geldt wel voor het merendeel van de film.

De Funès blijft wel ideaal voor dit soort rollen. Hier is hij iets minder uitgelaten dan in de Gendarme reeks maar hij blijft nog altijd wel zijn driftbuien behouden en dat blijft toch erg leuk om naar te kijken. Ik denk dat ik La Grande Vadrouille maar eens moet terugzien want dat is de enige de Funès die ik heb gezien buiten de Gendarme reeks maar die viel me enorm lelijk tegen. Degene die ook goed wist te overtuigen was Jean Marais. Volgens mij nog nooit eerder tegen gekomen in een film maar dit doet hij zeer degelijk, hopen dat hij in de vervolgfilms ook nog opduikt. Toch frappant eigenlijk dat de meeste blonde sexsymbolen uit Frankrijk komen. Je hebt natuurlijk de prachtige Brigitte Bardor maar Mylène Demongeot moet daar niet enorm veel voor onderdoen. Acteren komt er niet echt aan te pas, die autorit met Marais is tenenkrommend, maar ze zorgt voor mooie beeldvulling en dat is altijd mooi meegenomen.

Vermakelijke film die soms net iets te verouderd aanvoelt om er de volledige 4* aan te kunnen geven. De Funès en Marais zijn een aan elkaar gewaagd duo en het verhaal is amusant genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien. Een handvol scènes (de achtervolgingsscène op het einde onder andere) zorgen ervoor dat je geboeid blijft kijken.

Dikke 3.5*

Teleurstellende finale

De Fantômas reeks is een reeks die ik tot nu toe eigenlijk best wel kon waarderen. De score hier op MovieMeter is redelijk laag, ik schat de eerste twee delen in ieder geval hoger in, maar ze blijven vermakelijk. Ik had dan ook dezelfde verwachtingen voor dit derde deel en keer hier eigenlijk nog het meest naar uit doordat Juve en de zijnen eindelijk de misdadiger te pakken zouden krijgen.

Jah, dat is dus niet het geval... Dit derde deel van Fantômas is dan eigenlijk ook bijna een kopie van de twee vorige delen met één uitzondering: de locatie verandert. En dat blijkt de doodsteek te zijn want iedereen verkast naar Schotland en dat is toch wel jammer. Het geeft niet dezelfde sfeer als in de vorige delen en ook het gebruik van geesten en dergelijke werkt gewoonweg niet. Wat mij vooral tegensteekt is dat je nooit de identiteit van Fantômas te weten komt. Nu ondertussen weet ik dat de personages gebaseerd zijn op verscheidene boeken dus het zou kunnen dat het trouw blijft aan het bronmateriaal maar voor mij werkte het niet. Dit is toch tenslotte het slotstuk en daar verwacht je nu eenmaal meer van. De knipogen naar de James Bond saga zijn ondertussen ook verdwenen en daarmee verdwijnt ook een deel van de charme van de films. Voor de rest zitten hier nog wel een aantal leuke twists in, het is altijd even goed nadenken wie wie nu weer is maar het kan de film niet redden. Wat ik trouwens niet begrijp is het gebruik van Scotland Yard in de titel. Ik kan me vergissen maar bij mijn weten is Scotland Yard de naam van de Britse politie en niet van Schotland. Oké, je hebt die Tom Smith die Brits is maar daar stopt het dan ook bij.

Het is alweer de derde keer dat Jean Marais zijn dubbelrol van Fantomas/Fandor mag gaan vertolken, al deed hij volgens mij ook de rol van die vriend van Rashley in het begin, en doet dat wederom erg goed. Marais was al wel wat ouder tijdens de opnames maar komt nog altijd erg fit over. Louis de Funès neemt ook wederom zijn rol van commissaris Juve op maar hij komt hier minder overtuigend over. Hij heeft ook minder uitbarsting momenten en dat is erg jammer want dat was toch iets waar ik me altijd mee vermaakte. Zonde want dit deel lijkt zich veel meer op komedie te richten dan zijn voorgangers maar er wordt te weinig gedaan met de Funès om echt grappig te zijn en worden er teveel scènes schaamteloos gekopieerd. Zo had ik het op den duur wel gezien met Juve die elke keer een lijk vindt, iedereen bijeenroept en dat de lijken uiteindelijk verdwenen zijn. Mylène Demongeot blijft nog altijd even mooi als in het begin van de reeks maar ook zij lijkt er hier soms maar wat doelloos rond te lopen. Tof dat Jacques Dynam ook nog mee verhuist naar Schotland maar daar stopt het dan ook.

Misschien verwachtte ik er teveel van maar dit derde luik in de Fantômas trilogie is redelijk teleurstellend. De verhuis naar Schotland werkt niet en de cast kan daar bitter weinig aan verhelpen. Het verhaal is sowieso het minste van heel de reeks doordat er veel meer op komedie wordt gefocust en er zit gewoonweg te weinig grappigs in om een voldoende te kunnen geven.

2.5*

De strijd tussen Fantômas en Juve, deel II

Eergisteren zag ik voor het eerst het eerste deel van de Fantômas trilogie. Ik was er in zijn geheel niet mee bekend en zag het eigenlijk alleen puur voor Louis de Funès. Nu dat eerste deel viel me eigenlijk goed mee en ik was dan ook benieuwd hoe het verhaal zich verder ging ontwikkelen vermits het eerste deel wel veel ruimte liet voor een vervolg. Gisteravond ineens maar eens opgezet en hoewel ik het niet had verwacht, vervolgen zijn meestal minder, is dit nog altijd een erg vermakelijke film.

Vooral omdat er deze keer wordt gekozen voor een duidelijke omlijning van misdaad en humor. Fantomas komt op zich niet enorm veel in het verhaal voor (toch niet in zijn grijze masker vorm) maar er wordt meer geconcentreerd op de capriolen van commissaris Juve en de zijnen. Dit zorgt voor een vlotte film waar eens regelmatig mee gelachen kan worden. Vooral omdat het nu meer bedoeld is als een parodie op James Bond in plaats van de Franse tegenhanger ervan te zijn. Fantômas deel 2 eindigt wederom op eenzelfde manier als het eerste maar daar was ik deze keer al meer op voorbereid waardoor het me niet zo hard stoorde als in zijn voorganger. Meer zelfs, het maakt me nog nieuwsgieriger naar de derde film en het slotstuk van de reeks. Qua verhaal is dit wel vrij vermakelijk te noemen. Het idee van het ontvoeren van geleerden om een superwapen te maken komt mij enorm bekend voor, volgens mij uit een Jommeke album, maar het werkt vrij goed. Voor de rest zitten hier iets minder spectaculaire scènes in dan zijn voorganger al was de parachute scène aan het einde van de film, en zoals aangeduid wordt op de eindcredits is het de eerste in zijn soort, knap gedaan.

Louis de Funès lijkt hier meer op zijn Gendarme personage dan in de voorganger. Dat komt omdat er veel meer ruimte is voor zijn uitbarstingen en dat vind ik toch nog altijd één van zijn grootste pluspunten. De manier waarop hij maar kwader en kwader wordt past perfect bij het beeld dat ik van de Fransen heb (hoogstwaarschijnlijk gevormd door Louis de Funès zelf) en ik kan er naar blijven kijken. Het is te hopen voor Jean Marais dat hij goed betaald werd voor deze reeks want waar hij in het eerste deel zowel Fantômas als Fandor speelt, komt er hier nog eens een derde personage bij, namelijk Lefèvre. Marais blijft in ieder geval nog altijd een uitstekend wederwoord tegen de drukte van de Funès en blijft zijn rol met verve spelen. Het leuke aan de film is ook dat alle hoofdpersonages uit de vorige film nog altijd door dezelfde acteurs worden vertolkt. Zo is de mooie Mylène Demongeot wederom van de partij als de verloofde van Fandor. Ze lijkt er zowaar nog mooier op zijn geworden en Hunebelle weet dat aspect dan ook nog goed uit te spelen. Ook leuk om Jacques Dynam in een iets grotere bijrol te zien verschijnen als de knullige rechterhand van Juve, Bertrand.

Een weliswaar verouderde film (die 'gadgets'!) die echter wonder boven wonder blijft boeien. Het verhaal heeft een leuk uitgangspunt maar het zijn vooral de rollen van de Funès en Marais die dit naar een hoger niveau weten te tillen. Ik ben benieuwd of het derde deel van eenzelfde niveau zal zijn, ik hoop van wel want anders is het wel een lelijke anticlimax.

3.5*

Shannon, all chests are equal in the eyes of the Lord

Ik weet nooit goed wat ik moet verwachten bij Ron Howard. Zijn later werk als Rush en Frost/Nixon kan ik erg waarderen, maar met films als The Da Vinci Code moet hij bij mij niet afkomen. Het was me echter opgevallen dat ik me tot nu toe enkel op films na de jaren 2000 had geconcentreerd en dan leek de recente televisie uitzending van deze Far and Away wel eens een ideale film om eens in het oudere oeuvre van Howard te duiken.

Al moet ik daar wel meteen bijvertellen dat ik de film vooral ook had opgenomen vanwege Nicole Kidman. Tom Cruise was een toevoeging waar ik niet warm of koud van werd, maar de schrik sloeg me wel even om het hart toen bleek dat de Australische schone en de goedlachse Amerikaan voor Iers moesten doorgaan... Onterecht blijkbaar aangezien zowel Kidman als Cruise het meer dan behoorlijk doen. Het was de tweede keer dat de twee samen speelden (Days of Thunder was een jaar of twee eerder en de apotheose zou volgen met Kubrick's Eyes Wide Shut) en de klik is er overduidelijk, al helpt het natuurlijk ook wel dat je effectief getrouwd bent tijdens de opnames. Soit, degene die eigenlijk niet echt natuurlijk oogde was Thomas Gibson die de rol van Stephen Chase op zich neemt. Sowieso lastig om hem in een andere rol dan Greg uit Dharma & Greg te zien, maar Gibson voelt net iets te geforceerd aan.

Voor de rest wel weer een typische Howard film waar voorspelbaarheid troef is. Dat neemt gelukkig niet weg dat Far and Away sterk wordt opgebouwd. De prille relatie in Ierland, Joseph die begint te boksen (met een uitstekende Colm Meaney als wijkbaas) om geld te verdienen inclusief de onvermijdelijke rise (& fall), ... Howard weet wat hij moet doen en doet dat uitstekend. Het probleem zit hem er dan ook in dat hij het einde net iets teveel wilt rushen. Joseph die vlucht was nog een goede keuze, maar de race voelt ongeloofwaardig aan vanwege het feit dat ze praktisch een uur kunnen staan palaveren vooraleer er iemand passeert om hun land te claimen.

Aangenaam verrast in ieder geval. De lange speelduur verveelt geen moment, Kidman & Cruise overtuigen vlot als Iers koppel en Howard weet algemeen gezien nog heel wat mooie plaatjes te schieten. Zeker het eerste deel van de film in Ierland is meer waard dan 100 toeristische brochures.

3,5*

Now we have to cram it all in one hour

Het is altijd fijn om een aantal interesses te kunnen combineren. Ik ben een groot fan van het werk van Ernest Hemingway en het oeuvre van Frank Borzage was me geheel onbekend. Borzage, een regisseur die indertijd toch wel een serieuze status had, heeft zich indertijd echter gewaagd aan een verfilming van een boek van Hemingway en deze A Farewell to Arms, bovendien de eerste keer dat er een boek van de schrijver werd verfilmd, was daar het resultaat van. Hemingway zelf was er verre van tevreden over (hij zou zelfs hebben geweigerd bij de première aanwezig te zijn) en ik begrijp perfect waarom.

Als boekverfilming is dit dan ook tergend slecht. Bepaalde noodzakelijke aspecten worden weggelaten, Borzage voelt de nood om er zijn eigen dialogen tussen te moffelen en de hele romance wordt compleet onderuit gehaald door een geforceerd einde. Ik probeer echter altijd zo goed mogelijk beide media gescheiden te houden dus de film wordt daar niet, al te hard moet ik erbij zeggen, op afgekraakt. Toch is er sowieso wel wat aan te merken op A Farewell to Arms en dat ligt vooral in het feit dat Borzage het allemaal nogal snelsnel in beeld brengt. Nu wordt er op een razend tempo door een aantal gebeurtenissen gefietst (zeker de ruimte tussen Henry die de St. Anthony krijgt, aan het front zit en gewond geraakt is erg weinig) en krijg je nooit een band met de personages. Bovendien gaat de regisseur er blijkbaar toch wel vanuit dat je het boek gelezen hebt, want bepaalde belangrijke stukken insinueert hij enkel. Er bestaan trouwens meerdere versies van de film. Ik zelf heb gisteren de ongecensureerde versie gezien (met het einde waar Cat sterft), maar er bestaan ook twee gecensureerde versies (die elk zo'n 10 minuten korter zijn) waarvan er één het happy end en de andere het not so happy end heeft. Als extraatje werd het happy end er gisteren nog even achter geplakt, maar dat doet al helemaal afbreuk aan de film.

Waarom dan toch nog 2.5* geven? Wel, voornamelijk vanwege een sterke cast. Gary Cooper en Helen Hayes vormen een geslaagd koppel (met een paar aandoenlijke scènes zoals Hayes die compleet in de jas van Cooper verdwijnt bij een knuffel) en Adolphe Menjou is een goede Rinaldi. Jack La Rue maakt ook nog een goede indruk als de priester, maar wordt op zich iets te weinig gebruikt. Een uitstekend in beeld gebracht stuk is de nederlaag van de Italianen (vlak nadat Henry deserteert), maar vreemd genoeg blijkt dit niet door Borzage geregisseerd te zijn. Dit 6 minuten durende segment is van Jean Negulesco, de second unit director. Borzage was niet zo'n fan van het filmen van oorlogsscènes en liet dit dan ook aan zijn collega over.

Ik blijf dus zitten met een gemengd gevoel en met de vraag of ik dit beter had gevonden mocht ik het bronmateriaal niet kennen. Borzage geeft er zijn eigen touch aan en gebruikt enkel het skelet van het verhaal waardoor dit als boekverfilming niet geslaagd is. Hij maakt er echter in het algemeen soms een zootje van en het is dankzij een uitstekende cast en een aantal mooie scènes dat de film nog wat punten weet te sprokkelen.

2.5*

Tex Avery grijpt nogmaals terug op een beproefd concept en keert opnieuw terug naar een … of Tomorrow idee. Waar House een erg fijne short was, waren Car of Tomorrow en TV of Tomorrow al wat minder en ik had dan ook weinig verwachtingen van deze Farm variant. Onterecht blijkbaar want het resultaat is een fijne running joke waar ze allerlei dieren met elkaar hebben gekruist. Het loopt misschien allemaal net iets te lang door met die dieren die in de reject barn zijn terecht gekomen (onder andere een 10 foot polecat dat gemaakt werd door een ten foot pole en een kat te combineren) maar een aangename verrassing ten opzichte van de vorige … of Tomorrow.

3.5*

A woman't that's a pillowy at thirty be often a feather bed at forty!

Er is een tijd geweest dat Hitchcock zowat mijn favoriete regisseur was. Hoewel mijn smaak in de loop der jaren wat gewijzigd is, blijf ik een zekere genegenheid behouden naar de Master of Suspense en heb me voorgenomen om eindelijk eens zijn oeuvre te completeren. Daar zitten voornamelijk nog een aantal silent films tussen en eerlijk gezegd? Het is een genre waar ik voor in een juiste stemming moet zijn. Ik had dus nog een double feature liggen met The Farmer's Wife en The Manxman op één schijfje en uiteindelijk op goed geluk maar voor de eerste gegaan.

Hopelijk is The Manxman een betere film, want hier kon ik toch erg weinig mee. Sowieso vreemd hoe in zijn vroegere werk geen spatje van zijn latere werk is te herkennen. The Farmer's Wife wordt beschouwd als een komedie maar met uitzondering van eens hier en daar een leuke opmerking (Mary Hearn: Is this a nightmare? Sweetland: Your hat is!) is dit vooral toch een romantisch niemendalletje dat nergens weet te boeien. Vanaf de eerste minuten is perfect te voorspellen hoe de film gaat verlopen en er zit dan ook geen greintje verrassing in heel de film. Toch jammer dat een regisseur die later een aantal visuele spielereien tot een kunst zou verheffen hier niet verder geraakt dan een aantal lappen tekst op een zwarte achtergrond. Juist bij Hitchcock heb ik nog de verwachting dat hij met het silent genre net iets meer zou kunnen doen, maar The Farmer's Wife is zowat het zwakste dat ik van hem heb gezien. Idealiter zou ik van elke film een review willen hebben en zijn andere silents blijk ik wel te kunnen smaken (The Ring krijgt zowaar 3.5* van mij) maar ik vraag me af of die score nog overeind gaat blijven bij een herziening.

Silent films zijn een genre op zich. Je hebt daar natuurlijk ook verschillende branches in, maar deze soort van films dragen toch volledig hun eigen sfeer uit en het is altijd maar de vraag of dat überhaupt gaat werken. Ik heb al ondervonden dat ik zelf het meeste kan met een Buster Keaton bijvoorbeeld, maar die speelt hier uiteraard niet in mee. Degene die nog het meest overtuigt is Lillian Hall-Davis als de meid. Een tijdlang noemde Hitch haar zijn favoriete actrice, iets wat hij in zijn latere carrière nog wel eens meer zou doen en hij castte haar een jaar ervoor al in The Ring, maar de samenwerking zou hierna eindigen wegens de zelfmoord van Hall-Davis. Toch één van de betere silents actrices naar mijn gevoel. Jameson Thomas is de spilfiguur in het geheel en laat nooit een indruk achter, al zijn de woordenwisselingen met zijn potentiële toekomstige vrouwen nog wel leuk.

Neen, dit was duidelijk niets voor mij. Op geen enkele manier is hierin de hand of kwaliteit van Hitchcock te herkennen en dat zorgt ervoor dat dit een inwisselbaar romantisch werkje is dat gewoon vanwege de naam van Hitchcock nog enige reden van bestaan heeft. Interessant om eens gezien te hebben vanuit een geschiedenisstandpunt maar daar stopt het dan ook.

1*