Opinions

Een zware teleurstelling

Voor een oude horror film ben ik altijd wel te vinden, vooral als ze ook nog eens een zekere cultstatus hebben bereikt. Reken daarbij de positieve reacties plus de score hier en mijn verwachtingen waren wel redelijk hoog gespannen. Maar die waren compleet fout want Fright Night blijkt een gedrocht van formaat te zijn.

Het begin van de film is nog wel sterk. Er worden een aantal leuke personages geïntroduceerd waaronder Evil Ed en 'Vampire Killer' Peter Vincent. Spijtig genoeg heb je het na een tijd al wel allemaal gezien en begint de film zwaar te vervelen. Ook de redelijke finale kan de film niet redden. Ik wist trouwens niet dat vampieren in weerwolven kunnen veranderen? Ook de bedoeling van de 'timmerman' was me niet echt duidelijk.

De personages worden wel leuk neergezet door een jonge Amanda Bearse die later nog zou schitteren als Marcy in Married... With Children. Maar ook Roddy McDowall en Stephen Geoffreys zijn goed te pruimen.

Buiten een aantal leuke personages, die na een tijd ook beginnen te vervelen bevat Fright Night niets speciaal. Zijn verworven status is dan ook wel wat overroepen. De poster is dan wel weer zeer mooi.

1*

Teleurstellende sequel

Frits en Freddy was indertijd (alweer 8 jaar geleden, lijkt wel gisteren) één van de vermakelijkste Vlaamse films die ik in jaren had gezien. Een komedie van de bovenste plank en ik had me er dan ook danig mee geamuseerd. Een aantal jaar later volgde de onvermijdelijke sequel en eerlijk gezegd? Die sprak me niet zo aan. Moeilijk om juist de vinger te leggen op waar het misloopt, maar het enthousiasme ontbrak in de trailers. Vandaar dat het ook serieuze tijd heeft geduurd vooraleer ik me hier eens aan ging wagen en uiteindelijk bleek de voorspelling waar te zijn.

Want Frits & Franky is over de gehele lijn effectief een mindere zit dan zijn voorganger. Waar Frits en Freddy een perfecte combinatie was tussen Mark Punt en Guy Goossens (de ene schreef het scenario, de andere regisseerde), staat Punt er deze keer alleen voor. Hij neemt dan ook beide aspecten van de film voor zijn rekening en gaat vooral de mist in qua plot. De situatiehumor uit het eerste deel ontbreekt en wat volgt is een flauw aftreksel waar vooral de relatie tussen de twee neven helemaal niet uit de verf komt. Voorspelbaar over de volledige lijn (de verhaallijn met de prostituee komt nooit echt van de grond, in tegenstelling tot de prostituee zelf) en uiteindelijk kabbelt de film maar wat voort zonder echt indruk te maken. Sowieso al een tijd geleden dus dat ik de voorganger heb gezien, maar de film voelt eerder aan als een soort van reboot dan als een volwaardig vervolg. Dan kun je wel nog een kleine cameo van Freddy invoegen (als foto dan nog..) maar het werkt niet naar behoren.

Tom Van Dyck bedankte dus voor deze sequel en daardoor zat Punt even met zijn handen in het haar. Een oplossing werd er gevonden in de vorm van Sven De Ridder die met het Echt Antwaarps Teater (en nog andere series/films) heeft bewezen dat hij meer komisch talent heeft dan dat hij groot is. Toch geraakt hij niet aan eenzelfde niveau als Van Dyck en is de dynamiek met Peter Van den Begin niet bepaald flitsend. Pas op, ze hebben wel overduidelijk hun goede momenten samen maar de echte schwung ontbreekt. Dat wordt gelukkig nog wel opgevangen door een bijrol van onder andere Reinhilde Decleir, maar ook aan Nederlandse kant is het nogal pover qua cast. Georgina Verbaan is gewoon irritant en Peter Paul Muller & Jack Wouterse zijn van het Bassie en Adriaan-niveau. Manou Kersting, ook een oude bekende uit het oeuvre van Punt, is wel altijd fijn.

De film werd gemaakt zonder steun van het AVF (Audio Visueel Fonds) en daardoor heeft deze, net zoals zijn voorganger, minstens 350.000 bioscoopkaartjes nodig. De voorganger haalde dat met gemak (eindigde op ongeveer een 450.000 dacht ik) maar ik betwijfel of Frits & Franky het ook is gelukt. De kwaliteit is in ieder geval een serieus stukje minder en ik vermoed dat vooral de mond-tot-mond reclame daar onder te lijden heeft gehad.

Nipte 3*

Nen onnozeleir komt nooit alleen

Ik hoorde voor het eerst van Frits & Freddy toen de reclamemolen begon te draaien. Interviews op televisie, artikels in de krant, reclame op de televisie met bijhorende fragmenten en noem maar op. Het waren die fragmenten die me over de streep trokken om de film te gaan zien. Normaal gezien zie ik bijna nooit trailers van films, er worden gewoonweg te vaak spoilers weggegeven, maar bij Frits & Freddy kon je er bijna na niet omheen. Mijn broer en moeder wouden de film ook graag zien dus was het eventjes plannen wanneer we met zijn drieën konden maar woensdagavond was het dan toch zover. In een goed gevulde zaal met erg uiteenlopend publiek zaten we daar te wachten op iets wat hopelijk voor een geslaagde avond zou zorgen.

Frits & Freddy is geen film die het moet hebben van scherpe dialooghumor of iets dergelijks. Zoals de trailer al aantoonde wordt er vooral gebruik gemaakt van situatiehumor maar die wordt dan ook erg goed uitgewerkt. De film is nergens vernieuwend maar is gewoon een klucht over twee amateur gangsters die tegen wil en dank dieper en dieper in de shit geraken. Nergens speciaal denk je? Neen, eigenlijk niet maar het wordt allemaal zo hilarisch uitgewerkt dat ik me wel rot heb geamuseerd in de cinema. Het gaat van kwaad naar erger met de broertjes en ergens heb je er wel een zekere compassie mee omdat het op zich niet zo'n slechte gasten zijn maar gewoon niet echt al te snugger zijn. Hoeveel moeite ze ook doen om iedereen slim af te zijn, er loopt altijd mis waarmee ze problemen gaan krijgen. Het is dan ook uitermate leuk om te zien hoe hun plannetjes eigenlijk altijd tegen hun keren. Maar eerlijk is eerlijk, als dit met een andere cast was geweest dan had dit waarschijnlijk niet zo goed geweest. Daarmee is het dan ook knap dat Guy Goossens en de zijnen er zijn in geslaagd om dit verwezenlijkt te krijgen en ik hoop dan ook van harte dat ze effectief aan hun 350.000 bezoekers krijgen, het liefst zelfs wat meer. Het ziet er ook allemaal best wel gelikt uit. Het openingsfilmpje met de kleine Frits & Freddy schreeuwt nostalgie uit en zet meteen ook al de toon van de film. Voor de rest worden er nog een aantal ontploffingen (de auto van de moemoe!) in de film geïntroduceerd die er ook nog eens allemaal geloofwaardig uit te zien. Voor compleet gesubsidieerd te zijn zonder overheidssteun ziet dit er eigenlijk wel allemaal erg goed uit. Muziek is trouwens ook wel de moeite waard. Elke film die opent met Lust for Life van Iggy Pop heeft al een extra beentje voor maar het nummer van de Clement Peerens Explosition is aanstekelijk en bekt ontzettend lekker.

Ik zei daarjuist al dat de film waarschijnlijk niet zo goed was geweest zonder de cast en ik sta daar nog altijd compleet achter. Mark Punt en Guy Goossens schreven met zijn tweeën het scenario van Matroesjka's en het verbaast dan ook niet dat waar de één is, de ander ook is. Deze keer schreef Punt het scenario en regisseerde Goossens de film. Het is dan ook niet zo vreemd dat er een hele hoop acteurs van Matroesjka's komt opdagen in de film. Frank Aendenboom, Peter Van den Begin en Tom Van Dyck hadden zelfs dezelfde relatie in die serie als hier. Maar ook Jan Van Looveren, Wim Opbrouck, Tanja Kloek en nog een aantal speelden ook allemaal mee in die geweldige serie. Als je de serie hebt gevolgd, herken je dus sowieso wel een aantal koppen. Toch weten ze zich praktisch allemaal te overtreffen in Frits & Freddy. De twee die de show stelen zijn uiteraard de titelpersonages. Van Tom Van Dyck heb ik altijd al geweten dat hij een gevarieerd acteur was maar dat hij zo'n heerlijk gestoord personage kon neerzetten, dat had ik niet verwacht. In combinatie met Van den Begin zijn 3/4 van de dialogen hilarisch maar Van Dyck brengt zoveel flair in Freddy dat ik continu in een deuk ging. Het 'Sjareltje, Sjareltje' nummer, de conversatie over de takken en de wortels, de agressiviteit die van zijn personage afspat. Wat een heerlijke acteur! Van den Begin is rustiger maar is wel evenwaardig aan Van Dyck. Hij is wat de slimmere van de twee maar laat zich toch altijd meeslepen door zijn broer. De twee kennen een geweldige chemie en zorgen dan ook voor een aantal werkelijk hilarische situaties. En als de broertjes dan een vader hebben, wie kun je daar dan het beste voor kiezen dan Frank Aendenboom. Ik heb hem altijd erg graag zien spelen in Lili & Marleen, gewoon omdat hij zo droog is, maar hier doet hij dat nog eens lichtjes over. Geweldige acteur en geknipt voor dit soort rollen. De scène dat hij daar op zijn doodse gemak komt aangewandeld terwijl de auto in de lucht is geblazen en zijn zoons vastgebonden op stoelen op de grond liggen is goud waard. Van Wim Opbrouck verschoot ik eigenlijk. Ik kende hem vooral van in Het Eiland waar hij echt wel een compleet andere rol speelt dan hier. In ieder geval is hij erg overtuigend in de rol van gangster maar ook de rol van zijn liefje is geknipt voor Tanja Kloek. Alleen jammer van de toevoeging van Frank Focketijn, die vond ik nu echt niet in de film passen. Eigenlijk is praktisch iedereen perfect gecast in de film en word en teveel namen om op te noemen. Van Tielen doet het boven verwachting ook goed en het bijrolletje van Van Looy is ook leuk meegenomen natuurlijk.

De trailer schiep veel verwachtingen maar zoals zo vaak hield ik in het achterhoofd dat het beste al wel eens getoond kon zijn. Gelukkig is dit niet waar en is Frits & Freddy een ware achtbaanrit van hilariteit. Elke acteur zit perfect in zijn rol (zelfs Lucas van den Eijnde, die ik over het algemeen meestal minder vindt) maar de situatiehumor wordt ook uitstekend uitgewerkt. Ik hoop dat ze echt uit de kosten geraken, dat verdient de film wel.

4.5*

Richie, would you do me a favor and eat my pussy for me... please?

Een tijd geleden heb ik eens een lijstje gemaakt van films die ik gezien heb maar waar nog geen review bij heb geschreven. Aangezien ik al zo'n kleine 10 jaar recensies hier op MovieMeter schrijf bij elke geziene film, gaat het dus om titels die ik al lang niet meer heb gezien. Vreemd genoeg had ik voor het tweede deel van de From Dusk till Dawn saga al wel een review maar was de rest nog een onbeschreven blad. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en zodoende nog eens aan één van mijn eerste kennismakingen met Tarantino begonnen.

De ontstaansgeschiedenis van de film is wel een beetje vreemd te noemen. Oorspronkelijk schreef Tarantino het scenario als wederdienst voor Robert Kurtzman - met diens verhaal als leidraaid - aangezien die de regisseur had geholpen bij de bekende scène met het oor uit Reservoir Dogs zodat die Kurtzman het verhaal kon verfilmen. Kurtzman besloot het echter niet om te doen waarna Tarantino de film zelf ging regisseren maar dat ging dan ook weer niet door, de regisseur was in zijn jonge jaren al even wispelturig als nu, en na veel vijven en zessen (met zelfs Tony Scott eventjes in de running als regisseur) kwam het bij Robert Rodriguez terecht. Een uitstekende keuze, want Rodriguez maakt hier gewoon een erg fijne film van. Het moet volgens mij sowieso heerlijk zijn geweest om ten tijde van de release in een cinemazaal te kunnen zitten op het moment van die twist, maar fijn ook dat dit zo'n 25 jaar later nog altijd op alle gebied als een huis overeind blijft staan. Het eerste deel met Seth en Richie die overal vernieling zaaien waar ze komen is Tarantino op zijn best (met onder andere die typische trademarks met Big Kahuna en de gekende trunkshot) maar ook in het tweede deel, waar dan weer meer de stempel van Rodriguez gedrukt lijkt te worden, is er nog genoeg te beleven.

Maar dat komt voor een stuk ook wel omdat je hier echt gewoon een uitstekende cast hebt. Tarantino zelf doet het beter dan in mijn herinnering maar het is toch vooral George Clooney en Harvey Keitel die hier de show stelen. De ene als gangster, de andere als predikant die zijn geloof verloren is en die dynamiek werkt perfect. Juliette Lewis is ook uitstekend als het ietwat sullige meisje dat langzaam ontdooit maar de meeste fun zit toch in het tweede deel van de film. Fred Williamson is heerlijk cool als Frost (hoewel hij in de film zo nooit wordt genoemd) maar ook Tom Savini en Cheech Marin mogen er zijn. Fijn ook om zo'n Danny Trejo hier nog eens in te ontdekken, was alweer vergeten dat die hierin de bartender speelde, maar de meest memorabele bijrol zal toch voor Salma Hayek als Santanico Pandemonium weggelegd zijn. Die naam alleen al spreekt boekdelen (een knipoog naar Satánico Pandemonium uit 1975) maar het optreden van Hayek.. Het zal op menig netvlies gebrand staan.

Een film die als genre horror/misdaad heeft staan en ik denk dat er geen andere film bestaat die je zo perfect kunt opdelen in die twee genres. Een kruisbestuiving Tarantino/Rodriguez zoals die er later nog zouden volgen maar dit is toch de beste. De twee sequels zijn wel wat minder maar zijn in mijn herinnering nu toch ook weer niet zo slecht. Mag niet vergeten om Full Tilt Boogie - de making of van de film die ook op MovieMeter is beland - ook nog eens te zien, volgens mij moet het daar een gezellige bedoening zijn geweest.

4.5*

"El Coyote"? What's that mean in American?

From Dusk till Dawn 2 was een film die eigenlijk al wel een tijde op het verlanglijstje stond. Deel 1 is een geweldige film en deel 3 was ook nog wel best te pruimen. Deel 2 was echter vrij lastig te vinden en meestal dan ook tegen een te hoge prijs want ik had al van velen gehoord dat dit echt een waanzinnig slecht deel in de trilogie moest zijn. Een tijd geleden heb ik de film dan toch in perfecte staat op een rommelmarkt gevonden en een paar dagen geleden er maar eens tijd voor vrijgemaakt. Normaal gezien ging ik het vervolg op Che zien maar ik had zin in iets enorm luchtig dus leek dit me perfect.

Het begint dan ook echt geniaal. De openingsscène heeft praktisch niets met de rest van de film te maken maar de bijrol van Bruce Campbell maakt erg veel goed. Hij zal altijd Ash uit de Evil Dead reeks blijven maar de man heeft zo'n heerlijke flair over zich hangen, dat ik hem altijd wel kan waarderen. Scott Spiegel levert in de openingsscène ook een kleine Hitchcock hommage (en zeker niet de laatste in de film) en dat was eigenlijk helemaal niet zo slecht gedaan. De effecten zijn natuurlijk vrij lachwekkend en kunnen zeker en vast niet tippen aan het werk dat Tarantino en Rodriguez met hun crew leverden in de eerste From Dusk till Dawn maar tegelijkertijd wordt het zo slecht, dat het wel grappig is. De dialogen zijn flauwe afkooksels van de bekende spitsige Tarantino verzinsels en voor de rest wordt er nog wat met de camera gedraaid in de hoop om de film iets artistiek mee te geven. Het is allemaal enorm slecht maar het heeft een zekere charme. Wel jammer dat de film eigenlijk maar één à twee scènes in de bekende Titty Twister bar heeft en dat het zich voor de rest afspeelt in een hotelkamer of een bank. Zonde want de Titty Twister was juist één van de locaties die de voorganger zo geweldig maakt. Qua verhaal is dit trouwens ook wel een waardeloos vervolg. Voornamelijk eigenlijk doordat op mijn hoes stond dat Seth Gecko en Richie Gecko hier ook in meespeelden en dat daar eigenlijk alle problemen mee begonnen. Seth zou één van de bendeleden tot een vampier maken maar dat bleek dus niet echt te kloppen. Het is de immer geweldige Danny Trejo die deze taak op zich mag nemen maar toch, ik had even een flits van Tarantino of Clooney wel erg kunnen waarderen. Er is wel eventjes een verwijzing naar de Gecko broertjes maar daar stopt het dan ook.

Doordat de film de heerlijke twist mist die de eerste film maakt tot wat het is, is het aangewezen aan de acteurs om hier nog iets van te maken. Het is een wisselend succes geworden met slechte rollen en hier en daar een leuke rol. Die leuke rol is natuurlijk weggelegd voor Bruce Campbell en Danny Trejo die hier weer hun kunstje bovenhalen. Voor de rest krijgen we een hoop idiote, stereotiepe gangsters te zien die zo stom zijn dat de film, alweer, een bepaalde vermakelijkheidsfactor verkrijgt. Neem nu iemand als Raymond Cruz die de rol van Jesus op zich neemt. Een opgepompte spierbundel die niets anders doet dan vies zien naar jan en alleman en allerlei stoere praat uitkraamt. Zo stereotiep als het maar kan zijn maar bij vlagen zorgde hij wel voor een glimlach op mijn gezicht. Dat geldt ook voor Robert Patrick, die trouwens wel enorm hard op Christian Slater lijkt op de hoes. Sowieso hangt heel de film aaneen van slechte acteerprestaties met als hoogtepunt (of wordt dat dan een dieptepunt?) Brett Harrelson die de rol van de idiote hillbilly Ray Bob vertolkt.

Eerlijk gezegd, dit is een slechte film. De sfeer van het origineel wordt nergens benaderd. De twist die de eerste film zo origineel maakte wordt ook nergens gehaald maar het heeft allemaal toch een zekere charme. De cast acteert vrij slecht, de effecten zijn niet van een hoog niveau maar ik heb me toch geamuseerd. Sowieso wel de minste van de trilogie maar toch nog leuk om eens een keer gezien te hebben.

3*

Graham Dorsey? We've been expecting you. Welcome

Een aantal jaar geleden was ik opeens geïnteresseerd in Charles Bronson. Ik kan me al niet meer herinneren wat juist de gelegenheid was, waarschijnlijk een herziening van Once Upon a Time in the West, maar het resulteerde in de aanschaf van twee van zijn films. Deze From Noon till Three en Kinjite. Die laatste bleek echter niet te werken toen ik hem wou opzetten dus dan maar logischerwijs voor deze gegaan. Geen idee wat ik moest verwachten, maar Bronson in een Western? Dat kan niet mislopen.

Al kun je dit eigenlijk amper nog een Western noemen. Natuurlijk is het in die tijdsperiode gesitueerd, rijden de mannen op paarden en zijn er bendes maar dit is eigenlijk meer een komedie. Regisseur Frank D. Gilroy (die meteen ook schrijver van het voorafgaande boek was) levert een fijne komedie af die eigenlijk na al die jaren nog weet te verrassen. Geloofwaardig is het echter nooit, maar de film bevat genoeg leuke wendingen om je als kijker geboeid te laten kijken. Of het nu feit is dat niemand gelooft dat Graham Dorsey effectief nog leeft wanneer hij uit de gevangenis komt, laat staan dat Amanda hem enkel herkent aan zijn penis, of gewoon hoe heel de situatie tot stand komt... Het zijn leuke momenten. Toch mooi gedaan van Gilroy, die trouwens nog maar iets minder dan een jaar geleden overleden is. Vind het vreemd dat de rest van zijn oeuvre zo onbekend is, zou denken dat deze From Noon till Three toch wat deuren zou geopend hebben.

Geweldige rol voor Charles Bronson. Ondertussen zo'n 8 films met hem gezien, maar eigenlijk is dit één van de weinige films waar hij echt een hoofdrol heeft. Ik ken hem vooral van zijn Charles Buchinsky periode (onder andere Pat and Mike en House of Wax), maar met zijn rol van Harmonica heeft hij een legendarische kop gekregen. Hier lijkt hij wel een soort parodie van zichzelf te spelen en zo'n zelfspot doet het altijd wel goed bij mij. Bronson heeft ook zijn mooie vrouw meegesleurd op de set, dit is één van de 18 (!) samenwerkingen tussen Bronson en Jill Ireland, en ook zij is meer dan bekoorlijk. De focus ligt vooral op hen twee en de chemie is navenant.

Moet toch maar eens zien of ik niet opnieuw aan Kinjite geraak, Bronson in een Cannon productie kan best wel eens leuk zijn. Soit, From Noon till Three is volgens mij wel het soort film dat je niet vaak in zijn oeuvre zult tegenkomen maar ik denk dat ik dit één van de leukste ga vinden. Fijne nonsens in ieder geval.

3.5*

Meet James Bond, secret agent 007. His new incredible women... His new incredible enemies... His new incredible adventures...

Nummer twee van de Bond reeks en één die ik echt al lang heb liggen maar waar ik nog geen enkele keer was aangeraakt. Waarom weet ik eigenlijk ook niet maar na Dr. No een tijd geleden te hebben gezien was het nu dus de perfecte tijd.

Waar Sean Connery tot nu toe mijn favoriete Bond was slaagt hij hier toch de plank mis. Tegenover zijn spel in Dr. No komt hij hier veel meer houteriger en minder charmant over. Daniela Bianchi overtreft Ursula Andress als Bond Girl dan weer zonder twijfel. Niet noodzakelijk in looks maar vooral in acteerwerk. De bad-guy is dan ook zeker een verbetering ten opzichte van zijn voorganger. Blofeld komt een pak mysterieuzer en gevaarlijker over dan Dr. No zelf. Robert Shaw als Grant was ook wel te pruimen en legt toch wel wat de fundering voor de latere hulpjes van de slechteriken.

Que verhaal is From Russia with Love in mijn ogen ook superieur aan Dr. No. Het is minder saai gebracht, al had het stuk op de trein gerust wat korter gemogen maar er zit ook veel meer actie in. Bond die tegen Grant vecht in de trein, bij de zigeuners, ... Wat dan wel weer spijtig is, is dat de film eigenlijk drie climaxen kent. Eerst zit je lange tijd op de trein waar het gevecht met Grant zich voordoet en wanneer Bond ontsnapt heb je die gasten met de helikopter en dan passeert Rosa Klebb ook nog eens. Was allemaal een beetje teveel van het goede.

Deze keer geen geweldige quotes à la Shaken, not stirred maar wel weer Moneypenny, M en het geweldige Bond deuntje (al had het wel eens iets anders mogen zijn want het wordt gewoon teveel gespeeld in de film).

Een vervolg dat een beetje beter is dan de eerste. Op naar Goldfinger!

3.5*

Het onofficiële vervolg op All the President's Men

Een paar dagen geleden had ik The Candidate gezien met Robert Redford gezien en die viel me zo goed mee dat ik eens werk wou maken van de politieke films te zien die ik hier thuis nog had liggen. Frost/Nixon stond al lang op mijn verlanglijst maar pas recent geleden voor 5 euro weten te vinden als ex-rental maar gelukkig meegepakt want dit is heerlijk.

Ik noem dit het onofficiële vervolg op All the President's Men omdat Frost/Nixon zich afspeelt tijdens de gevolgen van de gebeurtenissen van All the President's Men. Het is niet noodzakelijk om deze te zien maar het is ten eerste een aanrader en ten tweede is het wel leuk om wat achtergrondinformatie te hebben. Ik heb alleen maar het latere werk van Howard gezien maar met Cinderella Man wist ik al dat hij alles nogal melodramatisch maar meeslepend kon maken. Dit is geen uitzondering maar verdomme, het werkt zo ontzettend goed. De spanning tussen Frost en Nixon is om te snijden, ik zat bij het laatste interview denk ik even ver op mijn stoel van spanning als de kijkers toen. In grote lijnen wist ik wel wat er ging gebeuren maar doordat het allemaal van voor mijn tijd was en omdat ik me er hiervoor nog niet in had geïnteresseerd, wist ik er het fijne niet van. Gelukkig weet Howard een deftig beeld neer te zetten van wat onwaarschijnlijk spannende momenten voor de Amerikanen en de rest van de wereld moet zijn geweest. De uitkomst is bekend maar toch weet Howard de spanning er goed in te houden en blijft het allemaal voor de volledige 2 uur boeien. Enig minpunt is dat men zich niet compleet aan de interviews heeft gehouden. In totaal was er 12 uur beeld, dat kun je niet allemaal verfilmen, maar het lijkt me dat je bij iets zoals de interviews die door iedereen bekeken kunnen worden niet vanalles gaat veranderen. Ik zei het al, ik kende de uitkomst wel maar wist er het fijne niet van maar toen ik de extra "het echte interview" bekeek stoorde ik me er wel aan dat Howard sommige zinnen anders had geformuleerd. Het lijkt me dat je dit juist zo authentiek mogelijk probeert te houden. Vooral omdat die woorden zo'n kracht hebben. Soit, Howard levert voor de rest uitstekend werk af. Het einde is nagenoeg perfect, alleen vind ik het jammer dat Nixon zich niets meer van het telefoongesprek weet te herinneren. Oké, ergens is het noodzakelijk om dit zo uit te spelen want door dat gesprek zorgt hij voor zijn eigen ondergang maar toch, dat had misschien beter uitgewerkt kunnen worden.

Spanning kun je niet alleen bouwen. Je hebt een setting nodig maar je hebt vooral een sterke cast nodig. Howard heeft hier met Langella en Sheen gebrek aan. Wat een uitmuntende prestaties. Sheen trekt qua uiterlijk hard op Frost maar zet zo'n uitstekende rol neer. Ik heb er gewoon geen woorden voor. Hetzelfde geldt voor Langella, ik herkende hem zelfs eerst niet met zijn gezicht niet voor de helft weg. Beide acteurs lijken precies de perfecte belichaming van hun personages en spelen de pannen van het dak. Nixon wordt inderdaad misschien iets te sympathiek voorgesteld maar toch heeft ook hij zijn duistere kanten in de film. De uitbarstingen en het flamboyante gedrag van Frost behoren tot de vele hoogtepunten van de film. Heerlijk maar dan ook echt heerlijk om naar te kijken. Voor mijn part hadden beide acteurs gerust een Oscar mogen krijgen. De bijrollen worden ook ontzettend goed vertolkt maar vallen toch bijna in het niets bij deze twee giganten. Vooral Sam Rockwell speelt uitstekend. Ook leuk om Oliver Platt en Kevin Bacon in een kleinere rol terug te zien. Vooral van Platt is dit het beste wat ik tot nu toe heb gezien.

Je waant je in 1977 door de mooie setting, alles is bijna perfect nagemaakt, maar het is vooral Langella en Sheen die dit naar een hoger niveau tillen. Wat een geweldige rollen vertolken beide. Misschien toch maar eens mijn handen weten te leggen op de originele interviews want de extra op mijn DVD heeft maar een tweetal minuten echte beelden.

4.5*

Louis de Funès en het bloemenmeisje

Ik moet toegeven dat ik bitter weinig verwachtingen had van Frou-Frou. Een tijd geleden smeten ze met de films van Louis de Funès naar je kop, maar het was me al eerder opgevallen dat er af en toe films tussen zaten waar de kolerieke Fransman amper in voorkwam. Dat hoeven dan niet meteen slechte films te zijn, maar bij Frou-Frou was er op het eerste zicht niets dat me aansprak. Aangezien ik de DVDs kijk in de volgorde dat ze in de boxset zitten, kon ik hier natuurlijk niet onderuit.

En op zich vind ik het als liefhebber van de Funès ook wel leuk om zijn kleinere rollen te zien, maar hier is hij wel maar erg beperkt aanwezig. Hij speelt één van de vier mannen die het jonge bloemenmeisje omvormen tot een zangeres, maar verdwijnt nadien geruisloos uit het verhaal om nooit meer terug te komen. Een verhaal dat op zich nogal raar is te noemen, want Augusto Genina probeert een mix van kostuumdrama met een vleugje musical en wat kritiek op de aristocratie op poten te zetten. Let vooral op het woord probeert, want dit lukt bijlange na niet overal. Het resultaat is een vreemde film die nooit echt een richting uitgaat en naar het einde toe nogal voortkabbelt. Er wordt te lang stil gestaan bij de relatie tussen Frou-Frou en de prins terwijl het stuk met Artus, de schilder, nogal wordt afgehaspeld. De film eindigt nogal abrupt met zijn dood en de manier waarop Frou-Frou haar dochter uiteindelijk weet op te voeden wordt gewoon niet getoond. Om de één of andere reden wordt er dan terug overgeschakeld naar de dochter van Frou-Frou op het vliegveld (wat ik op zich een nogal nutteloze toevoeging vind, Genina had het verhaal niet als flashback moeten vertellen) en krijgen we nog een nutteloze 5 minuten van afscheid nemen.

Kleine bijrol dus van de Funès en daar is jammer genoeg het meeste dan ook wel mee gezegd. De mannelijke hoofdrol is weggelegd voor Gino Cervi, die vooral bekend werd als de communistische burgemeester uit de Don Camillo reeks met Fernandel, en daar wordt je hier niet warm of koud van. Hetzelfde geldt voor Dany Robin, die Frou-Frou speelt. Een mooie verschijning, maar ook zij lijkt precies niet al te veel zin in de film te hebben. Dan zorgde Philippe Lemaire nog voor een opflakkering. Hij deelt nog een beetje chemie met Robin, maar weet vooral te overtuigen in de scènes op de boot. Dat is echter maar een kwartiertje ofzo, dus je moet je afvragen of je dat het waard zult vinden om een film van een kleine 2 uur te doorspitten.

Er zijn amper mensen die op Frou-Frou gestemd hebben en volgens mij is de aanwezigheid van Louis de Funès ook de enige reden waarom de film hier 2 stemmen en op IMDB 39 stemmen krijgt. Augusto Genina maakte met Frou-Frou zijn laatste film, maar dat hij vandaag de dag compleet vergeten is blijkt wel uit zijn oeuvre hier op MovieMeter. Het is maar een tiende van zijn films dat op de site staan.. Afgaande op deze film niet helemaal onterecht dus.

2*

Oh, look at that. I've been impaled

Een aantal jaar geleden heb ik eens een hele hoop Disney films gekeken (sommige waren herzieningen, sommige waren dat niet) maar ik merkte wel dat ik niet echt enorm veel zin had in de huidige generatie aan films. Ik ben zelf groot geworden met Aladdin en Lion King bijvoorbeeld en de sporadische "nieuwe" films die ik zag (onder andere The Princess and the Frog en Coco) waren op zich vermakelijk, maar kwamen niet tot het gehoopte niveau. Daar kwam dan ook nog eens bij dat er bij Coco een Frozen kortfilm zat waar ik me echt moest doorworstelen dus de verwachtingen voor Frozen waren niet echt hoog gespannen.

Misschien juist daarom maar ik heb hier echt van genoten! Oké, de stijl van animatie zal nooit tot mijn favoriete stijl behoren - ik vind vooral die hoofden soms zo enorm onnatuurlijk geanimeerd - maar verder is dit wel weer een erg heerlijke Disney film geworden en snap ik perfect waarom dit indertijd zo'n groot succes is geworden. Het is dan ook jammer dat het op een aantal vlakken (zoals de animatie) een net-niet verhaal is geworden. Chris Buck en Jennifer Lee gaan de inspiratie halen bij het "De Sneeuwkoningin" sprookje van Hans Christian Andersen maar weten niet altijd alles even goed te mixen. Zo vallen die trollen compleet uit de lucht en zit je vooral met het gevoel dat ze daar even met een writers block zaten en niet perse de standaard tovenaar/heks wilden laten opdraven. In het geval van de trollen werkt het dus niet zo lekker maar wel pluspunten voor het feit dat ze deze keer eens een andere richting uitgaan dan "de kus van de prins maakt alles in orde" die zoveel oude Disney films gebruiken. De opoffering van Anna (welke natuurlijk haar hart ontdooit) is gewoon eens een leuke andere touch aan het true love principe.

Disney laat zich wel eens vaker gaan met het gebruik van muzikale intermezzo's maar hier maken ze het wel erg bont trouwens. Lange tijd leek er niet echt iets met kop en schouders bovenuit te steken maar dan komt natuurlijk opeens die oorwurm genaamd Let it Go. Ik had het refrein al wel eens meerdere keren gehoord maar in combinatie met de beelden.. Het is misschien wel mijn favoriete scène uit de film en, in tegenstelling tot de personages, is er op gebied van achtergronden en details werkelijk niets aan te merken op de animatie. Hetgeen ook gezegd kan worden van de cast trouwens. Ik heb altijd al een enorm zwak gehad voor Kristen Bell en ook Alan Tudyk is een persoonlijk favorietje maar ook Idina Menzel als Elsa en Josh Gad als Olaf zijn erg goede toevoegingen. In mijn herinnering irriteerde ik me nogal hard aan Olaf in Olaf's Frozen Adventure maar hier lijkt hij gewoon beter gedoseerd te zijn. Blijf vooral ook nog even zitten voor een leuk stukje met het Marshmallow (zou dat eigenlijk een knipoogje kunnen zijn naar de fans van Veronica Mars, de reeks waar Kristen Bell toch voor het grote publiek bekend van is?) die de kroon van Elsa vind na de credits.

Ja, aangenaam verrast. Zelfs in die mate dat ik nog wel eens wil gaan zien wat ik vandaag de dag van die Olaf's Frozen Adventure zou vinden. Daar lijkt echter niet zo gemakkelijk aan te komen zijn, want de DVD van Coco bevat hem alvast niet. Blijkbaar ben ik niet de enige die die kortfilm nogal taai vond.. In ieder geval is deze Frozen eindelijk nog eens een Disney die ik hoog in de lijsten zou zetten en waar ik zelfs niet van zou verschieten dat er met een herziening nog wel eens een halfje bijkomt.

Dikke 4*

You don't want me following you into fire? Then don't run into fire!

Ik was een tijd geleden tegen een vriendin bezig over hoe die eerste Frozen me zo bevallen was en zij antwoordde dat me dan nog een leuke sequel te wachten stond, want die vond zij nog beter. Dat komt niet zo vaak voor en het merendeel van de andere mensen die ik sprak leek het ermee eens te zijn dat de eerste toch veruit superieur was. Olaf's Frozen Adventure was al een leuk opstapje naar deze Frozen II en ik was eigenlijk wel benieuwd naar wie nu eigenlijk gelijk ging hebben. Is Frozen II beter dan zijn voorganger?

Neen, maar het scheelt toch niet veel als ik helemaal eerlijk ben. Geen idee waarom maar er is iets dat me enorm intrigeert aan deze Disney saga. Ik ben met mijn bijna 30 jaar, voorliefde voor stevige rockmuziek en ouderwetse animatie absoluut niet de doelgroep van dit hersenspinsel van Chris Buck en Jennifer Lee maar hier zit gewoon alles in wat ik leuk vind aan dit soort films. Toegegeven, Buck & Lee laten zich misschien net iets teveel leiden door muzikale intermezzo's (ik hoopte eigenlijk dat ze wat uit hun fout hadden geleerd bij Olaf's Frozen Adventure) en het helpt dan ook niet dat er geen oorwurm zoals Let It Go tussen zit. Meer zelfs, sommige nummers voelen gewoon aan alsof het er is ingestoken om de speelduur wat te rekken, want ik zou niet weten wat je anders aanmoet met die powerbalad van Kristoff waarin wat jaren '80 videoclips worden geparodieerd. Dat terzijde is het wel fijn dat Frozen II lekker voortbouwt op de voorgaande gebeurtenissen. De geschiedenis van Arandelle wordt wat meer uit de doeken gedaan, je krijgt wat meer informatie over de familielijn van Elsa en Anna en bovenal blijft die boodschap van liefde en vriendschap perfect overeind staan.

Qua animatiestijl dus niet helemaal mijn ding, ik blijf een beetje huiveren van die vreemd gevormde hoofden, maar alles wordt wel uit de kast gehaald om me toch over de streep te halen. Die scène waar Elsa keer op keer een kolkende zee inloopt is heerlijk om te zien en ik blijf wel fan van dit soort spelen met mythologie. De gelijkenis met Amerika en de indianen in de vorm van Arendelle en Northuldra is me misschien iets te eenvoudig maar het komt an sich nog wel goed tot zijn recht. Ook fijn natuurlijk dat de volledige cast terugkeert. Josh Gad is soms wat op het randje als Olaf, het is een personage dat je echt wat moet doseren, maar hij zorgt nog voor een paar toffe momentjes. Kristen Bell en Idina Menzel blijven fijn als Anna en Elsa en qua bijrollen is dit ook goed verzorgd. Misschien moet ik daar ook wel de kleine kanttekening bij maken dat ik sowieso fan ben van alles wat Alan Tudyk doet, al heeft die hier wel net wat minder te doen dan in de voorganger.

Ja, ik ben fan. Ik moet die Frozen Fever kortfilm nog eens ergens opsnorren en dan ben ik volledig mee met wat de Frozen franchise te bieden heeft. De kans lijkt me groot dat er nog wel een derde deel aankomt maar laat maar komen, als die hetzelfde niveau als de eerste twee films weet te benaderen.. Dan ben ik een erg gelukkig man. Misschien toch eens terug wat meer van die recente Disney films gaan zien, ik dacht dat ze hun magie wat kwijt waren maar in het geval van Frozen is het een schot in de roos.

4*

Het is me vroeger niet zo opgevallen maar veel van die Buster Keaton shorts zijn toch vrij verknipt op DVD te vinden. Zo start mijn versie van The Frozen North bij de overval in het café en daar hoort dus nog een stukje voor te zitten. Je kunt beter gewoon op Youtube gaan kijken.. En als je daar dan toch bent, dan kun je evengoed naar betere Buster Keaton shorts kijken. The Frozen North heeft een sporadisch leuk momentje (Keaton die in een vlaag van passionele waanzin zijn vrouw vermoordt omdat ze hem bedriegt maar uiteindelijk blijkt hij het verkeerde huis te zijn binnengestapt..) maar het aimabele uit het personage is verdwenen. Naar het schijnt was dit vooral ook bedoeld als een soort van opgestoken middenvinger naar de vroege westerns van William S. Hart (die zich uitsprak over de rechtszaak rond Fatty Arbuckle, hoewel Hart Arbuckle nooit heeft ontmoet) en zit er nog een korte parodie op Foolish Wives van Erich von Stroheim in de manier waarop Keaton geportretteerd wordt met zijn monocle.

Nipte 3*

Regia di John M. Old

Ik fronste toch even de wenkbrauwen toen ik bovenstaande op de openingscredits zag verschijnen. Christopher Lee is altijd een bezoekje naar Cinema Zuid waard, maar het was toch vooral het feit dat Mario Bava in de regiestoel zat dat ervoor zorgde dat ik The Body and the Whip wou gaan zien. Een regisseur die visueel altijd enorm de moeite is, maar links en rechts schort er vaak toch iets. Black Sabbath en Lisa and the Devil hebben net dat beetje extra, maar voor de rest neig ik altijd naar 3.5* Afwachten wat John M. Old ging brengen.

Want ik ging er (terecht) wel vanuit dat dit gewoon een schuilnaam ging zijn van Bava. Geen idee waarom hij juist ervoor koos om bepaalde films onder dit synoniem te gaan maken, maar het is vanaf de eerste seconde duidelijk dat dit een volbloed Bava is. Visueel is The Whip and the Body dan ook misschien wel één van Bava's beste. Dat kleurgebruik, dat sfeerbeeld, die soundtrack met de huilende wind, ... Indrukwekkend en mooier dan eender welke Hammer film (die toch ook vaak van dit soort thema gebruik maakten en er ook mooie dingen mee deden) die ik tot nu toe heb gezien. Film speelt zich ook nagenoeg volledig af in de nacht en dat geeft toch ook dat beetje extra sfeer. Wel hopen dan dat je een goede print hebt, want hier en daar was het soms iets te donker. Klinkt allemaal positief? Dat is het tot nu toe ook, maar het probleem is dat Bava te vaak zijn visuele stijl voorop zet en de rest links laat liggen.

Zo komt de film bijvoorbeeld enorm traag op gang en is het wachten tot er nu eigenlijk is iets gaat gebeuren. Vanaf het moment dat Kurt het loodje legt schiet het allemaal een tikkeltje in een stroomversnelling, maar dan nog verliest onze Italiaanse vriend zich teveel in randzaken zoals de romance tussen Katia en Christian. Wel toffe cast trouwens. Beetje vreemd om Christopher Lee in het Italiaans te horen, degene die zijn stem dubt heeft jammer genoeg ook niet hetzelfde timbre als Lee, maar dat went snel. Met Daliah Lavi heb je nog een vermakelijke vrouwelijke hoofdrol en zo'n figuur als Luciano Pigozzi (die de rol van bediende Losat speelt) moet gewoon in dit soort films aanwezig zijn.

Bava nummer 7 en beetje moeilijk om deze ergens te plaatsen. Niet beter dan Black Sabbath en Lisa and the Devil in ieder geval en het is eeuwig zonde dat het plot bijna niet vooruit te branden is. Cast is goed en visueel is dit overdonderend mooi. Opnieuw een 3.5* in ieder geval en de mental note om toch echt eens dringend meer werk te maken van zijn oeuvre. Dit nodigt in ieder geval uit naar meer.

3.5*

Jackie Chan en de Winners & Sinners gang Part II

Ik vraag me af hoe een druk jaar Jackie Chan eigenlijk moet hebben gehad in 1985. Hij deed mee in zijn 2e Amerikaanse film, The Protector, maar die viel hem zo vies tegen dat hij hem in Hongkong zelf afmaakte. Hij besloot dan ook om zijn eigen politiefilm te regisseren, Police Story, en deed daarnaast ook nog mee in drie films van zijn goede kameraad Sammo Hung. Deze My Lucky Stars was de 2e film van de drie uit dat jaar en meteen ook het eerste vervolg op Winners & Sinners.

Alhoewel, van een vervolg kun je niet echt spreken want met uitzondering van de acteurs is er niet echt een link naar het eerste deel. My Lucky Stars begint erg leuk met een geslaagde achtervolging door Jackie Chan en het leek dan ook even alsof de film zijn voorganger ging overtreffen maar dan verdwijnt het personage van Chan wederom eens en komt het Winners & Sinners groepje tevoorschijn. Die doen nog altijd hetzelfde als daarvoor, krampachtig een meisje versieren door middel van wel erg flauwe humor soms maar het werkt gelukkig nog wel grotendeels. Nergens moeten schaterlachen of zelfs hardop moeten lachen maar toch heeft Hung en de zijnen een paar keer een glimlach op mijn gezicht kunnen toveren. Er dient een plot over een corrupte flik als kapstok voor het verhaal maar daar komt op zich niet bijzonder veel van in huis. Op het einde keert Chan gelukkig nog even weer terug om een geslaagde finale af te leveren in een spookhuis. Het red de film van een onvoldoende.

Al moet ik toegeven dat ik een zwak heb voor Richard Ng. In de eerste film had hij meteen al de beste scène op zijn naam staan en ook hier steelt hij weer vaak genoeg de show. De idiote glimlach, dat perverte snorretje, die vooruitstekende kin.. Heerlijk om naar te kijken. Sammo Hung is naast regisseur van de film ook weer van de partij als acteur en ook hij blijft amusant om naar te kijken. Ik verbaas me er toch elke keer over hoe enorm snel en lenig hij eigenlijk is voor iemand van zo'n gevaarte. De rol van Chan is te verwaarlozen. Hij komt even aan het begin en aan het einde piepen maar toch maakt hij het wachten wederom waard. Eric Tsang is volgens mij een nieuw gezicht in de reeks maar die is echt wel enorm vervelend! De reden waarom de film af en toe in infantiele humor vervalt maar Tsang is gewoon ook enorm irritant om naar te kijken met dat piepstemmetje. Leuk dat Charlie Chin en Shui-Fan Fung er ook nog inzitten. John Sham is uiteindelijk degene die ontbreekt maar echt missen doe je hem niet, al had ik liever hem dan Tsang gehad.. Biao Yuen is er natuurlijk ook nog even bij in een klein bijrolletje als Ricky. Ik zou hem alleen liever eens terug wat grotere rollen zien doen zoals in Project A.

Erg flauwe humor bij wijlen maar de cast maakt toch wel wat goed. Jackie Chan doet zijn oude vertrouwde ding, Sammo Hung is even goed als altijd en Richard Ng blijft een geweldig figuur. Het plot is niet al te boeiend maar de 90 minuten gaan nog vrij snel voorbij.

Kleine 3*

From Dusk Till Dawn, the making-of

From Dusk Till Dawn is lange tijd één van mijn favoriete films geweest. In een tijd dat ik helemaal Tarantino idolaat was, was dit één van de weinige projecten waar Tarantino's naam (niet als regisseur) aan was verbonden dat echt goed was. Dit in tegenstelling tot films als bijvoorbeeld Killing Zoe, al hielp het natuurlijk ook wel dat Tarantino het script schreef voor deze vampierenfilm. Geruime tijd dan ook al deze Full Tilt Boogie liggen, maar was altijd van plan om de film nog eens te herzien.

Dat uiteindelijk niet gedaan omdat ik me op deze moment liever concentreer op films die ik nog niet heb gezien dan op herzieningen en bovendien vroeg ik me af of het wel echt zijn nut zou hebben om de film te heropfrissen. Wel, het antwoord is duidelijk: nee, dit valt perfect los van elkaar te zien. Full Tilt Boogie is iets waar menig liefhebber zijn hart wel aan kan ophalen. Een making-of die praktisch even lang duurt als de uiteindelijke film en waar precies wel iedereen die maar iets met de film heeft te maken aan bod komt. Verwacht geen complete breakdown van de film an sich, maar eerder interviews met de cast en wie wat doet. De grote sterren ontbreken weliswaar wat (Harvey Keitel doet een interviewtje van nog geen 2 minuten, wanneer je met je ogen knippert heb je Selma Hayek gemist, Danny Trejo is enkel te zien wanneer hij een verjaardagstaart voor Rodriguez brengt en het olijke duo Clooney - Tarantino komt vooral in de, overigens heerlijke, opening aan bod), maar juist daardoor is dit wel interessant te noemen. Niet iedereen heeft weliswaar even veel zinnigs in te brengen, maar globaal gezien is het erg leuk om iedereen over hun passie te horen.

Toch is hier best wel wat op aan te merken. Zo is de strijd met IATSI (de International Alliance of Theatrical Stage Employees, wat eigenlijk de vakbond is) op zich wel boeiend en krijgt deze zelfs een ietwat dramatisch effect met de zoektocht van de filmcrew van Sarah Kelly naar Lyle Trachtenberg, maar die loopt wel met een gigantische sisser af. Voor de rest wordt er ook wel redelijk hard van de hak op de tak gesprongen, zelfs met de aanduidingen aan welke week we zitten, en mist het geheel een duidelijke structuur.

Amusant, zoveel is duidelijk. Verplicht voer als je het mij vraagt wanneer je wilt zien wat er op zo'n set gebeurt, maar ik kan me niet voorstellen dat het overal zo gemoedelijk is. Veel leuke momenten, onder andere de karaoke van Juliette Lewis, maar algemeen gezien misschien toch net iets te mager om een echt hoge score te rechtvaardigen.

3,5*

You know, only the unsuccessful murderers disclose their crimes

Normaal gezien ben ik niet meteen iemand die echt moeite doet voor thematische avonden, maar in het geval van Halloween probeer ik altijd wel een horrorfilm of twee op te zetten. Het was deze keer weliswaar een editie met hindernissen (er is een tijd geweest dat ik hele reeksen zoals Evil Dead rits achter elkaar zag) maar met Stop Me Before I Kill! heb ik blijkbaar wel een uitstekende keuze gemaakt. Een beetje één op goed geluk aangezien het gewoon toevallig de eerste film is uit een recent aangeschafte Hammer box.

Dezelfde box waar mijn twee voorgangers het ook al over hebben en dat is op het eerste zicht eigenlijk wel een erg interessante set. Ik heb hem zelf maar 12 euro betaald (en je moet een regiovrije speler hebben natuurlijk) maar het is een set van obscure Hammer films en afgaande op de kwaliteit van deze Stop Me Before I Kill! zit er nog wel wat leuks in het verschiet. Het is echter wel geen Hammer zoals ik gewend ben. Geen gotische taferelen (die poster is wel typisch Hammer maar is niet helemaal rechtvaardig aan de film als ik eerlijk ben) maar het sfeerbeeld is gelukkig wel gebleven. Het is geen volbloed horror waar het ene lijk na het andere (soms letterlijk) uit de kast valt maar gewoon voor de kijker een tof spelletje van 'is Alan nu effectief gek of niet'. Op een bepaald moment lijk je het wel in de mot te hebben maar toch weet Val Guest (een Hammer regular met onder andere de twee Quatermass films en nog een hele hoop andere films) je toch nog verrassen.

Dat komt voor een stuk ook wel omdat hij een uitstekende cast ter beschikking heeft. Zo is Claude Dauphin perfect gecast als psychiater Prade waarbij je nooit goed weet wat hij nu eigenlijk effectief van plan is en ook de wisselwerking tussen Diane Cilento (Denise) en Ronald Lewis (Alan) werkt gewoon goed. Naarmate de film vordert ontstaat er een interessante driehoeksverhouding tussen die drie en dan blijken ze elkaar nog naar een hoger niveau te duwen. Alleen beetje jammer dat dit visueel een tikkeltje tegenvalt. Dit soort oude films zijn sowieso soms lachwekkend op de manier waarop ze met de auto rijden, maar ook het uiteindelijke einde van Prade voelt een beetje knullig aan. Daar heeft Guest in andere films (zoals Quatermass dus) toch betere dingen laten zien naar mijn gevoel. Mijn versie duurde trouwens 'maar' 110 minuten en geen 120 minuten zoals hier en op IMDB staat aangegeven.

Vermoedelijk is dat echter wel de correcte speelduur, want een review van Monthly Film Bulletin uit maart 1961 spreekt ook over 110 minuten en dat klopt dan ook nog eens met teruggevonden advertenties uit de UK release.. Klein foutje waarschijnlijk van de British Board of Film Classification of er moest effectief nog een langere versie bestaan, maar ik betwijfel het eerlijk gezegd.

4*

Fe fi fo fum

Ik heb vroeger wel wat Disney films gezien maar dat waren eigenlijk alleen maar de klassiekers zoals Sneeuwwitje, Aladdin, Frank & Frey, ... waardoor er dus een kleine nieuwe wereld open ging toen ik besloot om eens alles van Disney te verzamelen. Mijn eerste kennismakingen met dit soort package films (Melody Time - 2* en The Three Caballeros - 2.5*) waren nu niet echt een succes te noemen maar van deze Vrij en Vrolijk (ik heb een Nederlandse dub uit 1998 op de kop getikt) leek me wel erg interessant vanwege Mickey Mouse, Goofy en natuurlijk Donald Duck.

Maar zoals gewoonlijk bij de package films van Disney ben ik wederom eens in het zak gezet door de korte inhoud en de afbeeldingen op de achterkant van de hoes doordat die praktisch alleen maar spraken over het verhaal van Mickey & de Bonenstaak. Jah, dat krijgen we pas te zien wanneer de film al zo'n drie kwartier bezig is (en dus al ruim over de helft van de speelduur) maar daarover straks meer want de film begon toch wel degelijk met het verhaal rond Bongo, een circusbeer. En dat is een oersaai verhaal dat me werkelijk bijna nooit kon boeien. Het dansgedeelte met de andere beren was nog wel leuk maar voor de rest is dit me veel te geforceerd en absoluut niet leuk. Ik was dan ook blij eenmaal dat het eerste filmpje gedaan was en dan gebeurt er iets vreemd. Opeens komt er een echte acteur aan te pas (die dan nog eens in het Nederlands is gedubt, the horror!) en die heeft 2 buikspreekpoppen bij. Jeff Dunham is er niets tegen en ik moet eerlijk toegeven, ik vond het op zich wel leuk gedaan. Het verhaal van Mickey, Donald Duck & Goofy is meteen een schot in de roos en redt de film van een onvoldoende.

Viel me op dat dit eigenlijk op zich er wel vrij nieuw uitziet. Zoals gezegd heb ik een gedigitaliseerde versie uit 1998 en dat heeft de film precies wel deugd gedaan want je zou niet zeggen dat hij uit 1947 stamt, met uitzondering van de beelden met echte acteurs. Qua animatie is dit voor de rest nogal standaard spul maar aangezien het hier gaat om films die gemaakt werden tijdens en vlak na de jaren van Wereldoorlog II kun je ze dat niet echt kwalijk nemen. Deze package films zijn dan ook alleen maar gemaakt om nog een beetje winst te kunnen maken doordat een aantal flops zoals Dumbo ervoor zorgden dat Disney in nauwe schoenen zat. Als ik ooit de Engelse versie tegenkom van de film (of van het verhaal van Mickey & de Bonenstaak alleen) dan pak ik het waarschijnlijk wel mee doordat Fun and Fancy Free de laatste keer was dat Walt Disney himself de stem voor Mickey Mouse verzorgde. Had ik op zich wel willen horen en dan ben ik ook ineens van een gedubte Edgar Bergen vanaf.

Het verhaal van Bongo is vrij saai (ik ben sowieso al geen fan van een voice-over) maar gelukkig wordt het beste voor het laatst bewaard. De twee verhalen zijn niet evenredig verdeeld en dat is zonde want Mickey, Donald Duck en Goofy zijn een stuk interessanter dan de circusbeer. De score voor Fun and Fancy Free is dan ook een optelsom van 1* voor Bongo en 3.5* voor het verhaal van de bonenstaak.

2.25* maar we ronden het naar boven af.

The rich man likes to think he's poor, the sick man likes to think he's immortal - that's how men are

Het jaar 1976 was schijnbaar een productief jaar voor Jackie Chan en Wei Lo. Persoonlijk vond ik het een jaar waarin Chan in betere films begon te spelen (met Shaolin Wooden Men als hoogtepunt) maar met The Killer Meteors lijkt het niveau terug serieus te zakken. Ik had hier sowieso al niet echt enorm hoge verwachtingen van (ik had de trailer al eens gezien als extra op één van de DVDs in de Nederlandse Jackie Chan collectie) maar dat het zo slecht was, had ik niet zien aankomen.

Dat is voornamelijk te wijten aan het wel erg vreemde verhaal. Ik ben er na een nacht slapen nog altijd niet zeker van of ik de gehele film wel heb begrepen want er wordt gesmeten met allerlei kung-fu krachttermen en erg duidelijk wordt het nooit. Vooral ook omdat de film zich lijkt tegen te spreken met alle informatie rondom het verhaal dat je op het internet vindt.. Ook het feit dat er allerlei willekeurige personages zonder enige introductie in het verhaal worden gesmeten helpt natuurlijk ook niet. Wat daarna volgt is een langdurig en saai verhaal waar je eigenlijk alleen nog maar door geraakt als je enigszins bent geïnteresseerd in het geheime wapen dat onze protagonist op zijn rug draagt. Alleen blijkt die ontknoping ook enorm waardeloos te zijn en schiet er werkelijk niets meer over van de film. Want eerlijk gezegd, de film heeft wel potentie. De vier bodyguards lijken in hun introductie nog redelijk cool maar het wordt allemaal maar zo snel en zo omslachtig afgehaspeld dat de lol er snel af is. Het is doordat we de film met twee hebben gezien en ondertussen nog wat hebben gelachen met het niveau van de film dat we de film volgens mij nog hebben kunnen uitzien want als ik alleen was geweest dan had ik de film uitgezet of was ik in het slaap gevallen.

Chan was ondertussen al wat bekender geworden en dit resulteerde in films waar hij maar eventjes te zien was maar waar hij wel groots werd aangekondigd op de poster en de openingscredits. The Killer Meteors is zo'n film want Chan heeft maar een erg kleine rol. Wel leuk om te zien dat hij nog eens een slechterik speelt, was van Rumble in Hong Kong geleden (wat ook een verschrikking was trouwens) maar een echt uitdagende rol is het weer niet. De helft van de tijd lijkt hij gewoon lui in een zetel te zitten en eventjes begint hij te vechten maar zo speciaal is dat niet. Normaal gezien heb ik Wei Lo redelijk hoog zitten vanwege zijn Bruce Lee films en New Fist of Fury maar hier brengt hij de choreografie maar redelijk waardeloos in beeld. Waarom er eigenlijk in godsnaam altijd ingezoomd wordt op ogen of monden is mij ook een raadsel. We waren nog even aan het denken om een drinkspel te ontwikkelen door elke keer een ad-fundum te doen wanneer er ingezoomd wordt maar ik denk dat we redelijk snel in een coma zouden liggen. Neen, dan is Yu Wang toch een betere hoofdrolspeler. Voor de rest bevat de film wederom een aantal bekende gezichten (onvoorstelbaar hoe vaak dezelfde acteurs eigenlijk opduiken) die het op zich redelijk doen.

Slechtste dat ik tot nu toe van Wei Lo heb gezien en tegelijkertijd ook één van de slechtste Jackie Chan films. Rumble in Hong Kong is nog net iets waardelozer maar deze komt toch in de buurt. Slechte choreografie en een absurd verhaal dat nergens een coherent geheel lijkt te vormen plus de vrij kleine rol van Chan zelf maken dat je dit gerust kunt overslagen.

1*

No, I'm not mad. I'm hurt, and disappointed, and... and mad

My Fair Lady met Audrey Hepburn vond ik geslaagd dus ik was erg benieuwd geraakt naar deze Funny Face, die naar het schijnt nog beter moest zijn. Het bleek echter niet zo simpel te zijn om hier aan te geraken want in de winkels vond ik alleen maar een Audrey Hepburn collectie waarvan ik een deel al reeds in mijn bezit had. Gelukkig bood de televisie zoals zo vaak weer eens de uitweg door de film op een vergeten zondagmiddag uit te zenden. Toen natuurlijk opgenomen en gisteravond me er eens voor neergezet.

En dit is erg leuk maar My Fair Lady is beter, zoveel is duidelijk. Het zag er nochtans in het begin erg goed uit want de scènes voor Jo naar Parijs trekt voor een baan als model zijn erg leuk geschoten en Hepburn ziet er enorm aandoenlijk uit. Die Bambi ogen.. Ze raken me toch elke keer. Eenmaal Hepburn's personage een make-over krijgt verliest ze jammer genoeg ook een deel van haar kracht in mijn ogen. Vanaf dan vervalt de film dan ook wat in uitersten want zo is heel de modeshow niet altijd even bijster interessant maar is de toevoeging van Flostre een gouden zet om de relatie tussen Jo en Dick wat boeiend te houden. Een relatie die ik trouwens sowieso al niet echt geslaagd vind want het leeftijdsverschil tussen beiden is me toch net iets te hoog.

Maar toch slagen de appetijtelijke Hepburn en de tapdansende Astaire er toch in om de film naar een hoger niveau te tillen. Ben op het moment nu niet zo'n enorme fan van Astaire (en Gene Kelly ook niet trouwens) maar hier is hij bijlange na niet zo uitdrukkelijk aanwezig. Hij is rustiger, natuurlijk ook al wel een dagje ouder, en doet het goed. Zoals gezegd is Hepburn perfect op haar plaats en ben ik blij om haar eindelijk eens echt te horen zingen want in My Fair Lady werd haar stem uiteindelijk gedubt in de muzikale intermezzo's. Ze is niet altijd even toonvast maar doet het degelijk. Kay Thompson mag trouwens helemaal niet vergeten worden want heeft zeker naar het einde toe een aantal erg sterke dansscènes met Astaire. De film wordt dan ook naargelang hij vordert beter en beter qua muziek want de eerste nummers (Think Pink onder andere) voelen maar wat kleurloos, pun intended, aan en ben je redelijk snel vergeten. Het dansnummer van toreador Astaire op de binnenplaats is echter één van de beste scènes in de film en het duet tussen hem en Thompson in het huis van Flostre zorgt voor een half puntje extra.

Misschien niet zo goed als die andere musicals uit deze periode van Hollywood maar Funny Face mag er uiteindelijk best nog wel wezen. De choreografie is over de grote lijn vrij degelijk en het is dankzij een uitmuntende cast dat je je nooit verveelt. Alleen dat leeftijdsverschil.. Dat is toch jammer maar bon, Hepburn en Astaire brengen het er gezamenlijk nog goed van af.

3.5*

Rambo kloon VS het paranormale staatshoofd

Een tijd geleden was ik me aan het bezig houden met het aanschaffen van actiefilms op good old-fashioned VHS. Voornamelijk vanwege de nostalgie eigenlijk, maar die tapes zijn ondertussen spotgoedkoop geworden. Plus, er zitten af en toe wel eens films tussen die je niet zo snel op DVD vindt. Ik heb echter de laatste tijd nogal pech met het afspelen van die tapes en ben er weer mee opgehouden. Cross Mission was dan ook één van mijn laatste aankopen.

Van het plot dat op mijn tape is te vinden blijft geen spaander overeind (volgens mij is het dan ook een compleet andere film, want personages zoals Luger of Tambopata komen hier niet in voor), maar gelukkig is MovieMeter correcter. De primaire focus is de strijd van een soort van Rambo kloon tegen een Zuid-Amerikaanse dictator. De vertrouwde formule wordt hier veelvuldig toegepast (onder andere rebellen die mee ten strijde trekken tegen die dictator), maar Alfonso Brescia weet er nog wel wat leuke stukjes tussen te smokkelen. Het feit dat Romero een dwerg als handlanger, die trouwens naar de geweldige naam Astaroth luistert, heeft die hij te pas en te onpas kan oproepen doordat hij eigenlijk kan toveren bijvoorbeeld. Het ziet er allemaal erg cheesy en slecht uit (dat is het ook), maar ik had gewoonweg zin in dit soort nonsens. Toch is de film met zijn 90 minuten (op Youtube staat trouwens een versie die maar liefst 20 minuten langer is!) op den duur nogal slepend en is de finale wat pover. Wel verrassend dat Helen sterft trouwens, had ik dan weer niet zien aankomen.

Italiaanse film dus, maar wel gedubt. Geen idee of er überhaupt een 'originele' versie bestaat, maar ik betwijfel het aangezien het om een nogal internationale cast gaat. Brigitte Porsh, later zou ze nog de letter 'h' van haar achternaam vervangen door 'che', speelt haar enige rol ooit in de wondere wereld der cinema als de mooie Helen en Richard Randall mag de rol van William op zich nemen. Dat is de spilfiguur in het geheel, hij blijkt later een marinier te zijn natuurlijk, en kan weinig anders doen wat staren en rare smoelen trekken. Perfecte acteur voor dit soort rolletjes dus. Er is nog een bijrol weggelegd voor de kleinste acteur ter wereld, Nelson De la Rosa, en Maurice Poli moet als bad-guy de nodige angst aanjagen. Laten we het erop houden dat dat niet het geval is.

Altijd lastig te beoordelen dit. Filmisch lijkt het nergens naar, de cast is houterig, de effecten zijn triest en toch heb ik me hier toch wel weer mee geamuseerd. Zo'n typisch fout filmpje, al had het gerust nog wat erger gemogen van mij.

2*

You just earned yourself a dance with the devil, boy

Ik stond persoonlijk niet te springen om het zoveelste deel in de Fast & Furious franchise. Geen slechte films hoor, maar de fun was er bij het vierde deel wel wat af en de daaropvolgende delen liet ik liggen voor wat ze zijn. Dit 7e deel daarentegen werd door omstandigheden het laatste wapenfeit van Paul Walker en volgens velen zou het een ware zwanenzang worden. Een aantal vrienden wilden dit graag zien en zodoende ging ik maar ineens mee.

Het viel me op zich nog goed mee eigenlijk in hoeverre de film volgbaar is zonder de vorige delen te hebben gezien (en degene die ik wel heb gezien zitten ver weg in mijn herinnering), maar met uitzondering van hoogstwaarschijnlijk wat details, een paar inside jokes en de terugkeer van Letty (en zelfs dat wordt nog vrij snel even terug opgepikt) is dit perfect te volgen. Met een speelduur van een dikke twee uur is dit de langste Fast & Furious film tot nu toe en het is dan ook zonde dat niet alles even sterk wordt uitgewerkt. De primaire focus ligt voornamelijk op de actie, maar bijvoorbeeld de dood van Han had echt wel wat beter uitgewerkt kunnen worden. Toch een personage dat wel belangrijk was in de franchise (hij zit zelfs mee in de 'all these people in this room are my family' scène uit één van de vorige films) en hij moet het uiteindelijk doen met een one second shot in een ontplofte auto en een begrafenis die voortijdig wordt afgebroken wegens de komst van Shaw.

De actie ziet er zoals te verwachten deftig uit. Brian zegt dan wel tegen zijn zoon dat auto's niet kunnen vliegen, maar hij bewijst samen met zijn team toch wel het tegendeel. Het probleem zit hem dan ook in het feit dat je op den duurt helemaal murw wordt geslagen met de vele explosies, vechtpartijen en wat weet ik nog allemaal. Het ziet er allemaal wel cool uit, maar na een tijd had ik het ook echt wel gehad. Iets wat ook geldt voor de stijl van James Wan. Werd op den duur wat zeeziek van die tuimelingen die hij regelmatig doet. Het tribute aan Walker had ook wat beter gemogen trouwens. Na alle lofbetuigingen had ik toch ook iets meer verwacht dan een precies snel snel in elkaar gestoken best-of overzicht. Dan was de scène met Vin Diesel beter gelukt, al lijdt die dan weer onder de onnatuurlijke CGI.

Qua cast is hier natuurlijk weinig op aan te merken. Het team van Toretto blijft een goed geolied geheel, de nieuwkomers passen perfect in het plaatje (Tony Jaa! Kurt Russel!) en dit is algemeen gezien een mooie afsluiter. In zelfs die mate dat ik zin heb gekregen om binnen x aantal tijd de hele reeks eens volledig te maken.

3.5*

The mob doesn't think. It has no mind of its own

Fritz Lang is bij mij altijd een twijfelgeval geweest. Met Metropolis en M heeft hij een aantal klassiekers op zijn naam staan maar langs de andere kant heeft hij mij ook teleurgesteld met Moonfleet en Clash By Night. Fury was de uitgelezen kans om de balans naar één van de twee kanten te laten hellen en met blijdschap kan ik zeggen dat het naar de goede kant is omgeslagen.

Ik had eerlijk gezegd wel mijn twijfels want tot nu toe kon ik alleen maar Lang zijn Duitse werk waarderen en Fury is zijn eerste film die hij maakte nadat hij het Nazi regime in Duitsland ontliep. Het nogal saaie en futloze begin helpt hier dan ook niet echt bij maar gelukkig maakt Lang het daarna enorm goed. Het thema van de film is sowieso interessant te noemen en wordt op zich ook goed uitgewerkt. Vooral het middenstuk waarin Joe gestoord wordt is erg sterk te noemen. Het is dan ook een tikkeltje jammer dat het einde niet in deze lijn verder gaat. Persoonlijk vond ik het erg interessant om te zien hoe Joe zich stil hield en de menigte laat sidderen voor hun straf. Het happy end voelt dan ook wat geforceerd aan doordat de film zich voor de rest niet op die manier laat profileren. Lang maakt dit dan nog een beetje goed door wel te laten zien dat het merendeel van de menigte schuldig wordt bevonden maar toch, mocht het in dezelfde lijn zijn doorgegaan als het middenstuk van de film dan had hier wel eens een 4.5* kunnen inzitten.

Spencer Tracy. Mij alleen bekend van de resem films met Katharine Hepburn waarvan ik alleen nog maar Pat and Mike heb gezien. Na die film had ik besloten om nooit meer een film met hem op te zetten (hoewel dit wel redelijk sterk is uitgedrukt maar je weet wat ik bedoel) want daar is die echt redelijk irritant. Ik had hem hier eerlijk gezegd niet in herkend maar dit doet hij echt uitstekend. Vooral de dreiging die van hem uitgaat wanneer het blijkt dat hij nog leeft is fantastisch. Tracy wordt langs drie kanten ondersteund en één van die kanten is weggelegd voor Sylvia Sidney. Lang geleden gezien in één van Hitchocks beste werken (Sabotage) maar hier is zo maar wat zozo te noemen. Niet dat ze het enorm slecht doet, dat zeker en vast niet maar ik had er niet zo'n wow gevoel bij. Dan zijn Frank Albertson en George Walcott nog net iets van een hoger niveau. Ook Bruce Cabot is trouwens erg sterk als Dawson. Let trouwens ook op Toto uit de Wizard of Oz als Rainbow!

Ik had het niet verwacht maar dit is gewoon één van de beste films van Lang. Het is dat ik M en Metropolis al in geen jaren heb gezien want anders zou ik dit wel als zijn beste werk kunnen zien. Het verhaal zit erg sterk in elkaar, alleen jammer van het saaiere begin en het mindere einde, maar ook de cast is van een hoog niveau.

4*

Het samenraapsel vervolg op een samenraapsel film

Lange tijd geleden had ik een Green Hornet box gekocht voor 6 euro met daarin deze Fury of the Dragon, The Green Hornet en één of andere documentaire over Bruce Lee himself. Nogal snel voor mijn gewoonte toen The Green Hornet gezien en die viel toen goed mee maar het vervolg geraakte wat in de vergetelheid. Gisteravond had ik zin in iets luchtig en uit mijn kast vol kijkachterstand kwam deze tevoorschijn.

De eerste Green Hornet was al een samenraapsel van losse afleveringen van de reeks 'The Green Hornet' en omdat dat blijkbaar goed verkocht onder de Bruce Lee fans werd er besloten om er een vervolg aan vast te maken. Bruce Lee heeft dus nooit het licht gezien van dit soort films, misschien maar goed ook want het was allemaal de bedoeling om even snel geld te kunnen cashen op het lichaam van een dode. In Fury of the Dragon gaat het om volgende afleveringen van de reeks: 'The Ray Is for Killing', 'Bad Bet on a 459-Silent' en 'Trouble for Prince Charming'. Je kunt op vele manieren merken dat dit eigenlijk puur voor het geld is gemaakt en dat het snel moest gebeuren. De regisseur, William Beaudine, heeft maar een enkele aflevering geregisseerd en niet heel de boel dus dat is al onterecht maar er worden ook zomaar actiescènes uit andere afleveringen tussen gepropt omdat het anders te saai wordt en dat wilt de echte Bruce Lee fan natuurlijk niet. Pure bullshit want ik irriteerde me eraan dat je keihard zag wanneer men een andere aflevering gebruikte. Soit, genoeg gezaagd dus is het tijd voor wat positieve punten. De verhalen, hoe Batman & Robinachtig ze ook zijn, zijn best wel te pruimen. Het één is beter dan het ander maar het blijft allemaal wel vermakelijk. Je ziet de climax en bijhorende oplossing natuurlijk al van ver aankomen maar het heeft allemaal wel ergens zijn charme. Waar die charme zit, vraag je? Dat weet ik ook niet maar ik beleefde het fragmentarische geheel in ieder geval wel op die manier.

Bruce Lee blijft cool, zelfs na zijn dood. Ik maakte hierboven al een vergelijking met Batman & Robin maar de link tussen beide is niet ver te zoeken. Het enige verschil is: waar Robin een doetje is, is Kato een stuk explosiever. Perfecte rol dus voor Lee die weer kan doen waar hij goed in is, namelijk hilarische kreetjes uitstoten en af en toe eens heerlijk vechten. Want, samengevoegd of niet, de gevechten zien er altijd wel leuk uit. Lee kan nooit tot zijn volle potentie komen zoals in de films maar hier brengt hij af en toe toch een lekker potje vermaak, er wordt trouwens niet alleen van The Green Hornet materiaal gebruikt maar ik geloof ook de nunchaku scène uit Enter the Dragon wordt gerecycleerd. Afgaande op de titel van de serie zou je denken dat deGreen Hornet/Britt Reid het hoofdpersonage is. Wel, Van Williams doet het niet slecht maar wordt toch compleet voorbijgestreefd door een betere Lee. Het viel me ook op dat Lee, in tegenstelling tot de eerste film, niet zo heel veel heeft te zeggen. Dat is positief want het kwam wel erg slecht over. Qua acteren overtreft Williams Lee dus overduidelijk maar toch kijk je als kijker meer naar Lee dan naar de Batman lookalike. Even terzijde, dit trek ik wel meer dan de originele Batman reeks. De rest van de cast is op een gewoon tv-serie niveau. Soms tenenkrommend, soms boven verwachting goed maar nergens wordt het hoogstaand. Mochten er oscarnominaties tussen zitten, het zou niemand opvallen want door het fragmentarisch geheel boeit de cast je toch niet echt, met uitzondering van de coole Chinees natuurlijk.

Leuk om eens te zien maar daar blijft het dan ook bij. Ik heb even in de verleiding gestaan om de reeks op DVD te kopen maar daarvoor heeft het toch een iets te laag niveau. Of ik moet het ergens goedkoop tegen komen, dan gaat het wel mee natuurlijk. Lee is de moeite waard, de rest allemaal iets minder.

3*

Leegola: What else can we slay? Is that a hobbit over there?

Titanius Anglesmith: No, that's a hobo and a rabbit. But they're making a hobbit.

Deze 3e film is zonder twijfel pakken beter dan deel 2. Er zit veel betere humor in met een aantal geweldige parodieën op bekende films waaronder Lord of the Rings, One Flew Over the Cuckoo's Nest, Star Wars, Ghost, ... Alleen spijtig dat het geweldige duo Brannigan - Kiff niet aan bod komt maar in de plaats krijgen we de o zo geweldige Roberto. De rest van de cast is weer present met volgens mij eens wat meer screening time voor Zoidberg. Veruit één van de beste personages na Bender.

Het verhaal is zoals meestal in Futurama absurd (met als hoogtepunt in het beginfilmpje waar het vliegtuig van Planet Express in die tv vliegt) maar kan spijtig genoeg niet de hele speelduur boeien.

Minder als deel 1 maar een pak beter dan deel 2

3.5*

Into the Wild Green Yonder

De 4e en laatste Futurama film en één die direct het niveau van deel 1 terug haalt. Wat vooral fijn is, is dat je weer eens meer personages van de serie terugziet die in de andere films volgens mij niet echt voorkwamen (Hypnotoad!) maar ook Zapp en Kiff laten zich terug zien.

Het verhaal slaagt zoals gewoonlijk weer nergens op maar is wel hilarisch. Zo ging ik compleet strijk met het stuk waar Mr. Wong ligt te golfen en ondertussen van die woedebuien krijgt. Het is alleen spijtig dat Leela zo veel aandacht eist. Ze is zeker geen slecht personage maar hier kreeg ik toch wat een gevoel van overkill.

Mooie en waardige afsluiter van Futurama.

4*

The Beast with a Billion Backs

Overlaatst de film teruggezien en nog maar eens gemerkt hoeveel zwakker hij eigenlijk is tegenover Bender's Big Score!

Het verhaal leent zich niet echt voor die geweldige Futurama humor waar ik in de serie fan van ben geworden. Er zitten nog wel sterke stukken in maar niet goed genoeg om de volledige 90 minuten te boeien. Vooral na het stuk waar je uiteindelijk de volledige alien ziet slaagt dik tegen.

Alleen Bender, Zoidberg en de verwijzingen naar andere films zorgen nog voor een paar lachbuien.

2*