Opinions

How many Robin Hoods can one family produce?

Gisteren was ik in de Free Record Shop en liet ik me sinds tijden weer eens verleiden om tussen de 5 voor 10 euro bak te gaan snuffelen. Daar haalde ik een aantal films uit die ik al langer wou hebben maar om aan 5 films te geraken moest ik nog twee films kiezen die me op het eerste zicht niet veel zeiden. Ik had deze Fire & Ice vast en toen ik zag dat Amy Acker hierin meespeelde, was ik verkocht. Ik vond haar fantastisch in Angel en wou haar ook wel eens in een andere rol zien.

We maken een sprong naar de avond van die dag en het was niets op de televisie dus besloot ik om een film op te zetten. Liefst iets niet te lang want ik moest er de dag nadien vroeg uit en daar leende zich deze film perfect voor doordat hij een redelijk korte speelduur heeft. Het fantasy verhaal sprak me enigszins ook wel aan maar ik kreeg toch het gevoel dat ik dit vroeger meer kon waarderen. Er is een tijd geweest dat ik verzot was op dit soort verhalen maar vandaag de dag kan het me toch allemaal iets minder boeien. Gelukkig weet Pitof de snaar terug te raken en werd ik toch wel wat meegesleept. Het plot van Fire & Ice is op zijn minst wel cliché te noemen. Het deed me bij vlagen wat denken aan Pokémon op de manier waarop de verschillende elementen tegen elkaar worden gebruikt maar het wordt allemaal wel vermakelijk gebracht. Ik ken het Sci-Fi Channel enkel omdat ze daar de afleveringen van Battlestar Galactica 1980 op uitzonden maar voor mijn part mogen ze meer van dit soort werkjes afleveren. Natuurlijk is het allemaal wat standaard (twee koninkrijken die tegenover elkaar staan, twee draken die toevallig het tegenovergestelde natuurelement hebben, de zoon van de ridder die ooit oneervol is ontslagen, ...) maar eerlijk gezegd, ik kon het best wel waarderen. Fire & Ice kent geen hoogstaand fantasievol script maar het is wel vermakelijk en dat is toch wel de hoofdzaak in deze film. Visueel is de film trouwens ook beter dan verwacht. De aankleding en heel de setting zien er wonderwel gelikt uit maar ik verschoot nog het meeste van de draken zelf. Ze komen veel in beeld maar op zich zien ze er goed uit. Oké, ze zijn niet zo hoogstaand maar gezien het budget van de film en de hoeveelheid tijd waarin de draken verschijnen, is het allemaal toch mooi gedaan.

Amy Acker. De reden waarom ik de film meepakte en ze doet goed. Haar rol lijkt ietwat op die van Fred uit Angel maar de Bambi ogen weten me toch altijd in te pakken. Ze weet wel goed haar mannetje te staan en zorgt eigenhandig voor een paar leuke scènes of ik heb gewoon een ontzettend groot zwak voor haar, dat kan ook natuurlijk. Qua bijrollen is er ook wel genoeg te beleven. John Rhys-Davies is praktisch onherkenbaar als Singamel maar het accent en de stem doen toch ontzettend hard aan Gimli uit Lord of the Rings denken. Hij deed me trouwens wel hard denken aan Sean Connery in Highlander maar dat zal wel mijn verbeelding zijn. Arnold Vosloo is zo'n acteur waarvan de naam me werkelijk niets zei maar ik ken hem toch van een groot aantal rollen. In ieder geval is ook hij leuk in zijn rol van Augustin maar eigenlijk is heel de cast wel van een solide niveau, toch voor dit soort films.

Niet het soort film waar je de volle pot voor betaald maar die het wel waard is om uit de budgetbakken mee te pakken. Het verhaal is redelijk standaard maar boeiend genoeg, de draken zien er goed uit en de cast is van een goed niveau. De lage score is hier dan ook wel onverdiend.

3.5*

Als je tegen mij de woorden “Fire on the Mountain” zegt, dan denk ik meteen aan het refrein van het gelijknamige nummer van de Grateful Dead. De Dead is één van mijn favoriete bands en je kunt dan ook wel de euforie voorstellen dat ik opeens een kortfilm vond waarbij de soundtrack volledig uit nummers van de groep bestond. Het thema (het volgen van een aantal sporters terwijl ze hun sport beoefenen) interesseerde me wat minder maar bon, het ergste dat er kon gebeuren was dat ik een klein halfuur van mijn tijd had weggegooid.

Dat is uiteindelijk niet het geval en dat is dus een mooie meevaller. Qua soundtrack is dit van de eerste tot de laatste seconde genieten (regisseur/sporter Chris Benchetler heeft trouwens een Spotify list gemaakt van de nummers die de revue passeren en dat is eigenlijk een perfecte introductie voor iemand die de band wilt leren kennen) maar het is tof om te zien hoe goed audio en video samenwerkt. Het mooiste moment zit hem naar het einde toe (niet toevallig terwijl het titelnummer speelt) waarbij de sporters in lichtgevende kledij – de snowboarders en skiërs krijgen een soort van skelet opgespeld en de surfer zijn surfboard wordt versierd met die kenmerkende bliksem – hun kunstjes beoefenen. Dat is een erg fijne mix van visuele kleuren en wanneer je dit dan ook nog eens in 4K ziet.. Het is echt kraakhelder beeld en ziet er gewoon fantastisch uit. Dan rest me alleen de vraag voor wie dit nu exact is gemaakt? Qua sportdocumentaire lijkt het me niet echt iets anders te zijn dan wat je op Eurosport kunt vinden en het is dus vooral het visuele in combinatie met de muziek dat mij wist te bekoren.

Ooh ja, alles wordt nog wel aaneen gepraat door niemand minder dan Bill Walton. Een basketbalspeler met redelijk legendarische status in Amerika en bovendien Deadhead van het eerste uur. Ook fijn dat David Lemieux (audiovisual archivist en legacy manager voor de Grateful Dead) en co hier ook hun volledige medewerking aan verleend hebben. Het geeft dit project toch net dat beetje meer elan.

3.5*

Lig ik bij Field and Scream nog te klagen dat Tex Avery over zijn hoogdagen heen is, dan komt hij vlak erna toch weer met een erg fijne short af zeker.. Je mag hem blijkbaar nooit onderschatten en als volbloed Texaan is hij in zijn sas met een cartoon over de eerste slechterik van Texas. Het einde waar de voice-over die van de slechterik zelf blijkt te zijn is wat flauw, maar verder gewoon erg veel leuke dingetjes. Compleet van de pot gerukt ook met dinosaurussen en cowboys maar in handen van Avery werkt het gewoon. Fun fact: Ed Benedict werkte (uncredited) mee aan de layouts van Texas en laat diezelfde Benedict nu net later mee de Flintstones bedacht hebben. Je ziet qua design wel wat gelijkenissen.

4*

If you want some friendly advice, get a haircut and take a bath. You wouldn't get hassled so much

De laatste jaren ben ik me wat meer aan het verdiepen in het oeuvre van Sylvester Stallone en hoewel ik het de laatste tijd moet doen met kleine bijrolletjes zoals in Reach Me, kwam ik tot de conclusie dat ik van zijn 2 bekendste franchises (Rambo en Rocky) nooit recensies heb geschreven. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en het past meteen mooi in het plan om ooit van alle geziene films een bijhorend bericht te hebben.

Het was dan ook al meer dan 10 jaar geleden dat ik First Blood nog had gezien (mijn stem van 3.5* dateerde uit februari 2008) en ik had eigenlijk echt zin om hier nog eens aan te beginnen. Kon me bitter weinig van de film herinneren, maar ik heb me hier in ieder geval al rot mee geamuseerd. Rambo is vandaag de dag een begrip in onze samenleving en wanneer je First Blood ziet, dan verschiet je daar niet van. Een intelligent verhaal rond een Vietnam veteraan die terug komt en zijn draai in de maatschappij niet meer vind (die monoloog van Rambo tegen Trautman hoe hij er zelfs niet in slaagt om een job als parkeerwachter vast te houden is misschien wel één van de beste momenten uit Stallone zijn carrière), compleet doordraait en een oorlog begint tegen de politiemacht van een plaatselijk stadje. Niet al te overdreven, een goed tempo en vooral een toffe strijd tussen Rambo en Teasle maken van deze First Blood terecht één van de meest iconische rollen uit de filmgeschiedenis.

Het heeft alleen niet veel gescheeld of de film had nooit gemaakt geweest. Een tijdje in development hell gecirculeerd, een komen en gaan van acteurs en uiteindelijk in de handen gekomen van twee ambitieuze producers die hiermee misschien wel de beste gok in heel hun loopbaan hebben genomen. Stallone was de eerste keuze van Ted Kotcheff en er is inderdaad bitter weinig op hem aan te merken. Met Brian Dennehy heb je bovendien een leuke slechterik en wanneer Richard Crenna als Trautman op de proppen komt, is het hek helemaal van dam. Oorspronkelijk een rol die bedoeld was voor Kirk Douglas, maar die wou teveel wijzigingen aan het personage doorvoeren waardoor beide partijen uiteindelijk vriendelijk uit elkaar zijn gegaan. De enige misser qua cast is David Caruso. Sowieso nooit een goed acteur gevonden, al doet hij het in Session 9 nog wel goed trouwens, maar hier oogt hij niet op zijn plaats.

Het fijne aan dit soort herzieningen is dat je je vaag nog wel kunt herinneren dat je dit indertijd een goede film vond, maar dat hij nu dubbel zo hard lijkt binnen te komen. Een verhoging is dus op zijn plaats en ik twijfel zelfs echt om hier niet nog een halfje bij te doen. Het zijn de slechte flashbacks (dat snorretje van Rambo!) die me daar echter nog een beetje tegenhouden. Heb in ieder geval al zin in de vervolgen, kan ik me ook niets meer van herinneren.

Dikke 4*

Don't call me stupid!

Als liefhebber van Monty Python is het altijd wel leuk om na te gaan met wat voor andere projecten de leden nog zijn bezig geweest. In het geval van John Cleese zitten daar erg leuke dingen tussen (Fawlty Towers!) maar sowieso zie je A Fish Called Wanda wel vaker passeren op lijstjes met beste komedies. Gisteren nog wel eens zin in een echt goede komedie en dus vanzelfsprekend voor deze zwanenzang van Charles Crichton (onder andere van The Lavender Hill Mob) gekozen.

En ik heb me hier inderdaad danig mee geamuseerd. Zitten best wel wat Python-achtige scènes in (Ken die wraak wilt nemen met de pletwals en van mijlenver tegen een slakkengang 'Reveeeeenge!' ligt te roepen of de moordpogingen op het oude dametje) maar het is ook tof dat dit allemaal vrij onvoorspelbaar blijft. Toegegeven, het plotje rond de bankroof verdwijnt op den duur wat meer op de achtergrond (George verdwijnt bijna helemaal uit the picture) maar er komt veel tofs voor in de plaats. Sowieso omdat dit een leuke verzameling is van bonte figuren. Zo'n Otto kan heel makkelijk beginnen te irriteren, maar om de een of andere reden vloeit het hier allemaal perfect in elkaar. Alleen een beetje jammer dat het einde een beetje wat uit de bocht vliegt. Otto had bijvoorbeeld niet nog eens moeten terugkeren nadat hij verpletterd was, maar die typische 'en wat gebeurde er verder nog met de personages' is wel een leuke uitsmijter.

Toffe film dus en in de eerste plaats vooral vanwege de acteurs. John Cleese doet het altijd wel goed en kan zich hier lekker laten gaan als Archie Leach, de ietwat sullige advocaat. Tof detail trouwens: Archie Leach was de echte naam van Cary Grant. Begrijpelijk dat die ervoor gekozen heeft om een artiestennaam te gebruiken. Cleese wordt herenigd met Kevin Kline (ze speelden reeds samen in Silverado) en die schmiert er echt heerlijk op los. Zo over the top maken ze ze niet gauw. Ik volg de laatste tijd Scream Queens waar Jamie Lee Curtis een behoorlijk grote bijrol heeft en hoewel ze toch vooral als horror icoon gekend is, is ze ook op haar plaats in een komedie. Van Michael Palin was dat uiteraard reeds geweten en die neemt samen met Kline toch een groot deel van de leukste scènes voor zijn rekening. Die scène waar Cleese probeert uit te horen waar Otto en co naartoe zijn gegaan.. Heerlijk!

Veel van verwacht, verwachtingen compleet ingelost. Crichton houdt er een vlotte regie op na en in combinatie met het script van Cleese wordt dit een uitstekende film. Vreemd genoeg vond Michael Palin bij een eerste leesbeurt het script abominabel, blij dat hij is bijgedraaid en hier toch in heeft meegespeeld. Fijne cast, fijne jokes, fijne film. Meer heb je niet nodig

4*

Moet zowat de slechtste film zijn die ik ooit al ben tegen gekomen

Ik ben fan van Bruce Lee. Ik heb hem nog niet zo enorm lang geleden ontdekt maar in een vrij snel tempo zijn latere films (beginnende van The Big Boss tot Enter the Dragon en inclusief Game of Death en een deel van al die andere films waar wat beeldmateriaal van Lee is in te vinden) gezien. Deze Fist of Fear, Touch of Death had ik ergens in die periode eens op een rommelmarktje voor nog geen euro gekocht. Ik had me nochtans met Goodbye, Bruce Lee voorgenomen om niet meer voor hetzelfde marketingtruukje te vallen maar het was de aanwezigheid van Fred Williamson die me uiteindelijk over de streep trok.

En oh, wat vervloek ik de beste man dat hij er voor heeft gezorgd dat ik hier 80 minuten aan heb weggegooid. Ik heb hem nochtans vrij hoog zitten, zeker ook omdat hij in het echt een erg aangename kerel is, maar hier gaat hij toch serieus de mist in. Tijdens het kijken vraag je je dan ook af waar de makers in godsnaam het lef vandaan hebben om zo om te gaan met de erfenis van Bruce Lee. Je moet de film dan ook eens geprobeerd hebben om echt ten volle te begrijpen wat voor belachelijke shit dit eigenlijk is.. We krijgen een soort van documentaire voorgeschoteld met een wedstrijd die moet bepalen wie de volgende Bruce Lee zou kunnen zijn. Het is een karate wedstrijd en dat is van Japanse origine terwijl Bruce Lee van Chinese origine is. Bam, ergernis numero uno. De opvolgers van de Aziatische superster zijn trouwens ook twee belachelijke figuren. Je hebt Van Clief, een bokser, en die zou de volgende opvolger kunnen zijn omdat hij net als Lee ettelijke uren per dag traint. Dan heb je ook nog Bill Louie, de ogenprikker, die de volgende opvolger kunnen zijn omdat hij op hem lijkt (dan kun je even goed eender welke Aziaat kiezen) en omdat hij in een waanzinnig slecht geacteerd stukje cinema de rol van Kato #2 op zich neemt. De twee tegenstanders van de uiteindelijke finale van de karatewedstrijd (iets dat resulteert in een ouderwets partijtje boksen) krijgen we pas helemaal op het einde te zien en vraag me niet wie er won want het kon me toen werkelijk niets meer schelen.

Maar dat is zowaar nog niet het ergste aan heel de 'film'! Neen, blijkbaar vonden ze het nodig om oude interviews met Lee te gaan verneuken. Zo zien we onder andere interviews met Adolph Caesar en Aaron Banks met als enig probleem dat deze interviews nooit hebben bestaan. Lee wordt gedubt zodat het allemaal mooi aan elkaar aansluit en het verschil tussen de beelden van Lee en Caesar/Banks is zelfs voor een blinde zichtbaar. Het lef dat die laatste dan nog heeft door de interviews zo te manipuleren zodat het lijkt alsof Bruce Lee hem vertelt dat hij het allerbeste is dat de filmwereld is overkomen is ronduit schandalig. En net wanneer je denkt dat het nu toch echt niet slechter kan gaan worden, dan gaat Mallinson, de regisseur van dit misbaksel, nog net een stukje verder. Hij dubt een oude Bruce Lee film (The Thunderstorm voor de geïnteresseerden) en doet dit op zo'n manier dat het lijkt alsof Lee een psychotische zot is die elk moment kan doorslagen. Even lijkt het interessant te worden wanneer Caesar aankondigt dat we fragmenten uit andere films gaan van Lee gaan zien maar verder dan een Aziaat (ik heb werkelijk mijn twijfels of het hier om Lee ging) die van een dak afspringt geraken ze niet. Als afsluiter wordt er ook nog gebruik gemaakt van beeldmateriaal uit een jaren '70 flick genaamd Invincible Super Chan. Deze Taiwanese film fungeert als beeldmateriaal van de overgrootvader van Bruce Lee die blijkbaar een samurai was. Dat is Japans en wat was Lee nu weer? Juist.. Invincible Super Chan is wel een coole film precies maar dit is natuurlijk volkomen belachelijk en zelfs te idioot voor woorden.

Het enige wat ik hieruit heb geleerd is dat het in de jaren '70-'80 gevaarlijk moet zijn geweest om als aantrekkelijke vrouw te gaan joggen en dat Van Clief zijn zopas geredde slachtoffer hoogstwaarschijnlijk nog heeft binnen gedraaid, aan die belachelijke smile te zien. Williamson trekt de boel nog een klein tikkeltje recht maar mag zich net zoals de rest schamen voor dit schandaal van een documentaire.

0.5*

Knip- en plakwerk

Soms heb je van die momenten dat je gewoon snakt naar hersenloos vermaak en voor dat soort momenten heb ik een kung fu collectie aangelegd. De films uit de Kung Fu Classics Collection zijn niet van fantastische kwaliteit maar ze kosten niet veel (al vind ik ze tegenwoordig enkel nog maar op rommelmarkten) en zijn meestal wel erg leuk. Fist of Legend 2 trok helemaal mijn aandacht omdat het met de immer coole Bolo Yeung was. Gisteravond maar eens opgezet.

Fist of Legend 2: Iron Bodyguards is op zijn minst een merkwaardige film te noemen. Het wordt aangekondigd als een vervolg op Fist of Legend met Jet Li maar op zich hebben beide films bijzonder weinig met elkaar te maken. Het verhaal heeft ook niets te maken met lijfwachten of iets dergelijks dus het is raden waar de titel vandaan komt. Het bodyguard gedeelte komt hoogstwaarschijnlijk van The Bodyguard (1974) want dat is de film die als origineel uitgangspunt fungeert. Het jaar 1996 dat Iron Bodyguards siert is dan ook het jaar waarin de additionele scènes zijn opgenomen. Scènes waarvan je trouwens erg hard ziet dat ze zo'n dikke 20 jaar later zijn opgenomen, zowel qua kwaliteit als qua montage. Hierdoor voelt het geheel wel redelijk chaotisch aan want acteurs uit beide delen hebben natuurlijk geen interactie met elkaar. Zo is de poster hier (die ook de DVD cover is) enorm bedrieglijk want Bolo Yeung zit in The Bodyguard terwijl Todd Senofonte in de nieuwe scènes zit. Na zo'n 10 minuten was ik de verhaallijn eerlijk gezegd ook al kwijt maar gelukkig heeft de film nog genoeg ander vermaak te bieden.

Ik verbaas me eerlijk gezegd dan ook over de score hier op MovieMeter en op Imdb want dit is een kung fu film met gewoonweg enorm veel gevechten. De additionele scènes bestaan enkel uit nog meer gevechten waardoor de film er een hoog tempo op nahoud. De film heeft dan ook niet echt één specifiek hoofdpersonage waardoor iedereen zijn eigen 5 minutes of fame krijgt. En daar zitten soms hilarische gevechten bij als je het mij vraagt, zeker het moment waarop iemand aangevallen wordt door tumbleweed (je weet wel, zoiets dat altijd in Westerns door het scherm rolt) met messen in die na verloop van tijd ineens veranderen in mensen. Heerlijk what the fuck momentje. De film probeert dus via zijn titel mee te liften op het succes van Fist of Legend met Jet Li maar doet hier ook aan typische Brucesploitaition door een acteur te casten die Jet Le heet. Aangename vechter in ieder geval. Liefhebbers van Bolo Yeung komen hier ook wel wat bedrogen uit. Yeung komt pas opdraven in het laatste halfuur van de film maar bon, hij blijft vermakelijk om te zien. Interessant ook om Todd Senofonte eens in een film te zien die vooral bekend is als stunt double voor Jean-Claude Van Damme. De gelijkenis is vrij treffend maar Senofonte weet zijn mannetje (met een belachelijke Tsarenhoed) wel te staan.

Voor het verhaal moet je Fist of Legend 2 niet kijken maar dat is wel meer het geval bij dit soort films. Het is vooral vanwege de vele gevechten dat ik hier nog 3* aan kwijt kan want het laat ook de ergernis van het knip- en plakwerk verdwijnen. Yeung heeft een beperkte screentime maar blijft cool. Jet Le en Todd Senofonte zijn een aangename toevoeging aan de oorspronkelijke film.

3*

You just wouldn't believe how much trouble it is to dispose of a dead elephant

Ik heb maar bitter weinig van Joan Crawford gezien, tot een dikke maand geleden had ik zelfs nog niets gezien van de actrice. Het was dan ook via Above Suspicion dat ik voor het eerst kennis maakte met Crawford en dat beviel me eigenlijk wel goed. Meer zelfs, ik ging er eens werk van maken om wat meer van haar te zien en gelukkig biedt TCM altijd de oplossing in dit soort van queeste want het uitzenden van dit soort oude (en op het stemmenaantal afgaande) vergeten films is hun full-time bezigheid.

Maar uiteindelijk toch wel wat teleurgesteld. Ik weet niet goed wat er juist misloopt maar Flamingo Road is een wat zoutloze film geworden die je nooit echt bij je nekvel weet vast te pakken, iets dat met dit soort pesterijen tussen twee personen wel mogelijk is. Werkelijk iedereen is corrupt en draait er hun hand niet voor om om een mes in de rug van hun partner te steken, wat dus al direct een interessant concept vormt, maar toch voelt het nergens echt aan als een mooi geheel en is het eigenlijk wachten op de finale confrontatie tussen Lane en Titus om de boel te redden. Die stelt uiteindelijk niet bijzonder veel voor doordat ze vrij snel voorbij is en dan besluit Curtiz om alles maar wat snel snel af te raffelen. De ene moment zit Lane nog in de gevangenis, dan komt opeens Dan terug tevoorschijn na luttele minuten daarvoor kwaad ze zijn weggelopen omdat hij zich bedrogen voelt en is alles opeens terug in orde... Het is nu niet dat de film op zich een lange speelduur heeft dus een 10 minuten hadden er gerust nog wel bij gemogen.

Waarom dan toch nog 3*. Wel, omdat Crawford dit goed doet. We zijn een zestal jaar na Above Suspicion maar de actrice lijkt niet veel veranderd te zijn. Ze kan zich met gemak meten met een Bette Davis (om maar een soortgelijke klassieke actrice te noemen) en tot nu toe heeft ze me dus nog niet teleurgesteld. Alleen is het wel erg ongeloofwaardig te noemen dat Crawford met haar 44 jaar nog moet doorgaan voor een jonge danseres van een jaar of 20 maar bon, het heeft gelukkig geen slecht effect op haar kunnen. Pluspunt ook is de rol van Sydney Greenstreet als de Orson Wellesachtige sheriff en tegelijkertijd hoofd van alle corruptie. De combinatie met Crawford zorgt voor een aantal leuke scènes en het slijmerige, geniepige gekonkel van zijn personage naar het einde toe houdt de aandacht nog wel vast. Zonde dan ook dat de rest van de rollen niet zo goed zijn vertolkt. David Brian als Reynolds kan zeker en vast nog door de beugel maar Zachary Scott als hulpsheriff Carlisle is bijzonder slecht gecast en acteert enorm houterig.

Neen, het is dat de film grotendeels draait rond de confrontaties tussen Crawford en Greenstreet dat het allemaal nog wat interessant blijft want algemeen gezien is Flamingo Road niet zo'n sterke film. De reden waarom dit vandaag de dag dan ook nog stemmen heeft is dankzij Crawford en het feit dat Michael Curtiz (Casablanca, Angels with Dirty Faces en The Adventures of Robin Hood) de regie op zich nam.

Nipte 3*

De Duitsers doen niet onder voor hun genregenoten

Ik ben best wel een horror leek. Ik heb vroeger redelijk wat meegekeken met mijn oudere broer wanneer die met horror films uit de videotheek thuis kwam maar dat ging alleen maar wanneer er geen ouders te bespeuren waren want anders was het finaal ergens anders heen gaan. Zo langzamerhand probeer ik de schade wat in te lopen en dat doe ik door gebruik te maken van de collectie die mijn broer in de loop der jaren heeft aangelegd. Hij was wel te spreken over Flashback dus niets heerlijker om je op een zondagmiddag te laten onderdompelen in een geslaagde horror.

Al was hij wel vergeten dat het een Duitse film was dus fronste we even de wenkbrauwen toen de mensen begonnen te spreken, zeker omdat het in zijn herinnering om een Franse film ging. Op zich niet erg natuurlijk want de Spanjaarden hebben met onder andere de REC reeks al bewezen dat het niet altijd Engelstalige films moeten zijn en ook deze Duitse variant is vermakelijk te noemen. Op het eerste zicht een vrij standaard gegeven maar het einde is geslaagd te noemen. Of het voorspelbaar is, daar heb ik geen idee van maar ik kon het in ieder geval wel pruimen dat de jongeren een plan hadden opgezet om hun Franse lerares te verjagen maar dat het uiteindelijk diezelfde lerares bleek te zijn die iedereen van kant maakte. Een paar vlotte kills met een sikkel (moet altijd aan een moordlustige Panoramix uit Asterix denken) en visueel ziet het er degelijk uit. Valt ook op dat de film op zich vrij humoristisch nog uit de hoek komt. Een paar running gags met onder andere de dude die een crush op Ella heeft en dagenlang dood in zijn auto zit maar ook de muziekkeuze voelt af en toe vrij clownesk aan. Dit klinkt nu slechter dan het werkelijk is want het geeft wel een leuk tintje aan het geheel.

Aha, Elke Sommer doet hier in mee! De schone blondine deed in de jaren '60 en '70 menig mannenhart harder slaan door onder andere haar rollen in Mario Bava's Baron Blood en Lisa and the Devil. Goede keuze dan ook van Michael Karen om haar hier een kleine bijrol te geven want Flashback voelt af en toe redelijk giallo aan, de stijl waar Bava heer en meester in was. Schitterende bijrol trouwens en het is jammer dat ze zo snel het loodje legt. En tot zover de bekende namen want ik ben absoluut niet thuis in Duitse films/series. Een blik op Imdb leert dan ook dat Valerie Niehaus vooral heeft meegedaan in producties die voor televisie zijn bedoeld maar dit doet ze degelijk. Het is natuurlijk geen award winning niveau dat ze haalt maar dit soort films zijn daar toch nooit voor bedoeld. Ook de jongeren passen perfect in deze categorie en doen gewoon wat ze moeten doen. Het Duits is verbazingwekkend genoeg passend in de film. Ik heb zelf één jaar Duits gehad in het middelbaar, vond het verschrikkelijk, en heb er sindsdien wat een degout aan over gehouden maar hier stoort het niet.

Aangenaam verrast en het valt dan ook op dat de poster er enorm amateuristisch uitziet ten opzichte van de film. Natuurlijk wordt er eens regelmatig leentje buur gespeeld bij de klassiekers in het genre maar het resulteert wel in een geslaagde horror die tot de laatste minuten blijft boeien.

3.5*

Something happens when she hears the music...it's her freedom. It's her fire. It's her life

Gisteren was het oudjaar (duh...) en hoe kun je de dag na een nacht feesten het beste beginnen? Natuurlijk, een film opzetten. Iets waar je niet teveel moet bij nadenken en dat een redelijk simpel verhaal heeft maar nog altijd ontzettend vermakelijkheidsfactor heeft is ideaal. Flashdance slaagt in die eerste twee voorwaarden maar faalt gigantisch in de laatste.

Normaal gezien kan ik dansfilms echt wel appreciëren. Ik ben er nog niet zo lang mee bezig met ze op te zoeken maar Footloose, Dirty Dancing, Step Up 2, ... Allemaal behoren ze voor mij tot de toppers van het genre. Natuurlijk kan er als een slechte tussen zitten maar iets zoals Flashdance had ik toch niet verwacht eigenlijk. De reden waarom ik dit soort films meestal goed vindt zijn de dansen die ze uitvoeren. Ik kan zelf voor geen ene meter dansen dus kan ik het des te meer waarderen wanneer ik zie dat er overduidelijk bloed, zweet en tranen is in gestoken. Het spijtige is dan dat dit met Flashdance niet het geval is. Het grote probleem is dat Alex alleen maar spastisch kan bewegen. Ze staat constant op een podium wat met haar armen te zwieren en dat is het dan ook. Dan zie ik liever koppels dansen. Wat wel gezegd moet worden is dat, hoewel ik het niet goed vond, het blijkbaar wel een serieuze indruk heeft achter gelaten vroeger want veel van de scènes kwamen me ontzettend bekend voor. Vooral de eerste scène waar je Alex ziet dansen en ze die ton water op zich laat vallen of de eindscène waar ze voor de jury danst is later meerdere keren geparodieerd, ik kon alleen zweren dat ze op de bureau van de juryleden kroop en daarop verder danste maar blijkbaar behoort dit tot één van die parodieën. Qua verhaal is Flashdance nogal redelijk standaard en vaak al even ongeloofwaardig. Vooral de acties van Alex fronsten vaak mijn wenkbrauwen wanneer ze weer eens wispelturig met haar baas omging. Ach, dit soort films staat nu niet echt bekend om zijn moeilijke en realistische verhaallijnen dus dit wil ik wel door de vingers zien.

Wat ik niet door de vingers kan zien is de cast. Het is al lang geleden dat ik een film heb meegemaakt waar elk castmember nu eens perfect inwisselbaar kan zijn voor eender wie. Jennifer Beals heeft een mooi koppie maar daar stopt het dan ook als je bekijkt dat het merendeel van haar scènes door ofwel een man of een andere vrouw werden gedaan. Michael Nouri, die er hoogstpersoonlijk voor heeft gezorgd dat ik me anderhalve film heb zitten afvragen waarvan ik hem kende (als Neil Roberts in The OC maar dan een klad ouder), had beter toch zijn rol afgestaan aan Gene Simmons. Dan had de film nog iets van cult gehad. De rest van de cast, is zoals ik al eerder zei, compleet inwisselbaar. Niemand steekt er echt met kop en schouders bovenuit. Wat wel een pluspunt is was de lekkere muziek die doorheen heel de film is geweven. What A Feeling, She's A Maniac, I Love Rock 'N' Roll, ... Heerlijk.

Ik had hier eigenlijk veel meer van verwacht. Het verhaal heeft niet veel om handen maar dat stoort hier nu niet echt maar het zijn de lelijke danspassen en de cast die de film de nek om doen.

1.5*

Ik denk dat, net zoals voor de meesten veronderstel ik, Flatlife het eerste was dat ik van Jonas Geirnaert leerde kennen. Ergens logisch aangezien hij anno 2004 nog maar een student was die een afstudeerproject had gemaakt en daar opeens succes mee had. Vandaag de dag is Geirnaert niet meer weg te denken uit de Vlaamse media met onder andere het scenario van De Dag, werk voor De Ideale Wereld en talloze verschijningen in programma's zoals De Slimste Mens ter Wereld, om dan nog maar over Neveneffecten, Basta en Willy's & Marjetten te zwijgen.

Een lange aanloop dus om te zeggen dat het eigenlijk wel interessant is om te zien in hoeverre Geirnaert vandaag de dag gegroeid is. De jonge gast die op het filmfestival van Cannes oproept om niet meer voor Bush te stemmen is vandaag minder politiek getint maar in mijn herinnering zat er ook veel meer pit in Flatlife. Een aantal leuke ideeën maar de animatie zelf is maar povertjes en dat deuntje werkt op den duur ook wel op de zenuwen. Dan zie ik zijn later werk zoals Kabouter Wesley toch veel liever eigenlijk. Ook wel vreemd dat één van de figuren in het appartement zo hard lijkt op Boerke van Pieter De Poortere, een soort van ode van Geirnaert? Geen idee maar het maakte alleszins allemaal toch heel wat minder indruk dan 16 jaar geleden. Geirnaert is dan wel gegroeid maar ik (gelukkig) ook blijkbaar..

2.5*

Zo langzaamaan kom ik bij de laatste shorts van Tex Avery en op zich is dat niet zo verbazingwekkend. De inspiratie leek een aantal keer ver te zoeken en hij greep vaak terug naar oude successen maar zo af en toe kwam er toch nog iets erg tofs uit zijn koker en tot die categorie behoort The Flea Circus. Blijkbaar is zo’n vlooiencircus indertijd echt een hype geweest en Avery gebruikt het met plezier om het verhaal van een trieste clown die verliefd is op de leading lady van de chorus te vertellen. De verschillende acts zijn leuk, François is een leuk personage (al had ik misschien wel een andere stem dan die van Droopy willen horen, dit past toch niet) en het is weer die typische Avery gekheid die ik altijd weet te appreciëren.

4*

Het tweede deel van de trilogie - 17u15

Afgelopen zondag (23 mei) deden ze in Metropolis ten Antwerpen, samen met nog wat andere bioscopen, een Millenium trilogie. De 3 verfilmingen van Stieg Larssons trilogie kwamen allemaal achter aan bod en Metalfist had samen met zijn broer tickets bemachtigd. We hadden de boeken nog nooit gelezen en zelfs nog geen enkele trailer van de films gezien. Toch leek het ons wel interessant om eens te doen.

We hadden juist Mannen Die Vrouwen Haten achter de rug en na wat gezever over de plaatsen en spullen die onterecht waren weggehaald door iemand van Metropolis zelf konden we dan toch aan De Vrouw Die met Vuur Speelde beginnen. Het eerste deel was van een ontzettend hoog niveau dus de verwachtingen stonden hoog gespannen. Jammer genoeg is Alfredson geen Oplev en voelt het allemaal een tikkeltje minder aan. Het grootste minpunt is denk ik wel dat dit tweede deel overduidelijk als overbrugging tussen het eerste en derde deel geldt. We hebben kennis gemaakt met Lisbeth en Mikael en de relaties zijn gevormd maar toch weet Alfredson hier niet ten volle gebruik van te maken. Geen idee of het in de originele boeken ook zo is maar het begin van de film leek meer op een samenvatting van de eerste film te zijn. Het stoorde me dan ook even dat er aan een compleet nieuw verhaal wordt begonnen, een verhaal dat niet leek te tippen aan het plot dat we in de eerste film kregen. Gelukkig zette ik me rap over mijn teleurstelling heen en besloot ik alles maar zijn verloop te laten gaan. Gelukkig want hoewel De Vrouw Die met Vuur Speelde van een ander kaliber is, is het zeker geen slechte film. Het plot dat grotendeels over Lisbeth jeugd gaat is bij vlagen wel te Amerikaans. Pas op, ik kan hier perfect mee leven maar dan had de scène waar Lisbeth 3x wordt neergeschoten en levend wordt begraven om dan uit haar graf op te staan om onze Nazi bad-guy van dienst van wat ijzeren bonen te voorzien niet gehoeven. Waar Oplev ook de tijd nam om zijn verhaal te vertellen, voelt het hier soms nogal wat gerusht aan. Misschien had het beter geweest om de film af te klokken tegen dezelfde speelduur als deel 1 en 3. Wat wel jammer is, is dat de film nogal abrupt eindigt. Ik had geen idee dat het hier om een rechtstreeks vervolg ging gaan, Millennium 1 was dat tenslotte ook niet, dus het kwam nogal geknipt over.

De toon van het tegenstellende duo was in deel 1 al gezet en Alfredson gaat hier gelukkig mooi op voort. Noomi Rapace is en blijft nog altijd geniaal in haar rol van Lisbeth en ook Michael Nyqvist is uitstekend als Mikael. Nu is er ook een wat grotere rol weggelegd voor de nieuwsdienst van Millennium en ook daar zijn de rollen goed verdeeld. De bad-guys zijn van een ander kaliber dan in Mannen Die Vrouwen Haten maar daarom nog niet minder goed. Vooral Zalachenko is een welkome toevoeging aan het clubje. De meest hilarische, het lijkt me wel dat dit onbedoeld is, blijft toch wel Ronald Niedermann. Vanaf dat hij voor de eerste keer in beeld komt weet je gewoon dat hij een Duitser moet voorstellen en Mikael Spreitz doet dat dan ook met verve. Maar net zoals het bij de eerste Millenium het geval was, is er hier ook nergens sprake van miscasts of iets dergelijks want echt elk personage komt geloofwaardig over, al balanceert Niedermann wel op het randje. De rol van Peter Andersson die Bjurman was trouwens ook wel vrij ziek.

Minder als het eerste deel maar nog altijd wel de moeite waard. Deze keer wordt er een andere toon gezet maar anders is niet noodzakelijk slechter. Het verhaal is boeiend maar het zijn vooral de geweldige personages die de film maken tot wat hij is. Lisbeth blijft ontzettend cool.

Kleine 4*

We'll make new friends, there's 4,000 other people in this world!

Eigenlijk is het onvoorstelbaar wat voor herinneringen ik te danken heb aan Hanna-Barbera. Met cartoons van De Smurfen, Tom & Jerry en The Flintstones hebben ze een groot deel van mijn jeugd bepaald en ik was eigenlijk wel benieuwd wat ze gingen kunnen doen met een live-action film. Ik vond het in ieder geval al een goed idee dat ze betrokken waren bij de productie van deze film, maar de gemiddelde score die de film kreeg beloofde niet veel goeds.

Ik heb hem zelf blijkbaar ergens in 2007 ook een score van 2.5* gegeven, maar kon me eerlijk gezegd niet meer herinneren dat ik dit ooit heb gezien. Ik sta in ieder geval niet meer achter die score, want ik heb me met deze Flintstones danig geamuseerd. Niet moeilijk ook als je bekijkt hoe dit een goede combinatie is van allerlei factoren (Jim Henson's Creature Shop, een script van onder andere Steven E. de Souza en een bijrol van Elizabeth Taylor) die me nauw aan het hart liggen. Sowieso een film die erg veel knipogen heeft van de originele serie en dat gevoel perfect weet te benaderen. Zo'n scène met Fred die aan het bowlen is.. Het blijft toch fijn om hem op zijn tenen te zien trippelen. Het plot rond Fred die naast zijn (spreekwoordelijke) schoenen begint te lopen is wat minder, maar kan er op zich nog mee door. Natuurlijk niet makkelijk om een serie die in het verleden altijd heeft gewerkt in afleveringen van een klein halfuurtje te vertalen naar een volledige verhaallijn van een dik anderhalf uur.

Al is er daardoor wel ruimte om een aantal leuke acteurs in de film te brengen. Kyle MacLachlan blijft een persoonlijke favoriet, maar ook Halle Berry speelt misschien wel één van haar leukste rollen. Niet dat ze hier echt veel om handen heeft (en ook niet veel kleren) maar dit gaat haar toch heel wat beter af dan bijvoorbeeld dat Catwoman fiasco. Over de casting van de Flintstones en de Rubbles zelf ook geen verkeerd woord, met uitzondering van Rosie O'Donnell. Naar het schijnt heeft ze op auditie de lach van Betty perfect weten te benaderen, maar toch een serieuze miscast naar mijn gevoel. Toffe rol ook nog van Elizabeth Taylor. Zou La Taylor ooit in de jaren '60 - toen ze met films als Cleopatra en Who's Afraid of Virginia Woolf furore maakte - ooit nog gedacht zou hebben dat ze haar laatste bioscoopfilm zou maken in een live-action film van een tekenfilmserie die toen op de buis was? Ik betwijfel het, maar het is nog wel een waardig afscheid.

Al heeft ze hierna ook nog wel wat voor televisie gemaakt, maar dat terzijde. Toffe cameo's ook nog met onder andere de B-52's (hier herdoopt naar de B.C. 52's) en de heren Hanna/Barbera zelve. De sequel, ook van de hand van Brian Levant maar met een geheel nieuwe cast, heb ik ook ooit eens gezien maar die was heel wat minder dacht ik.

3.5*

Nostalgie ten top

Ik heb vroeger wel wat van de Smurfen gezien. Ik was fan van de strips en ook de animatiereeks van Hanna & Barbera kon me zeker en vast bekoren. In de loop der jaren was die liefde wat, logischerwijs natuurlijk, gekoeld maar met de nieuwe live-action film werd het kleine Metalfistje in mij toch weer wakker. Ik wist niet dat er vroeger een animatiefilm was gemaakt maar toen bleek dat ze die via een actie bij een of andere gazet voor het eerst op DVD uitgebracht hadden, was ik er natuurlijk als de kippen bij. De DVD kwam sindsdien weer wat in de vergetelheid terecht maar gisteravond stootte ik er terug op en besloot ik om hem eindelijk eens op te zetten.

Net zoals ik vroeger de Smurfen strips had gelezen, had ik ook de hele reeks van Johan & Pirrewiet gelezen. Het was echter een reeks die ik voornamelijk via de bibliotheek las met als resultaat dat ik zelf maar vier strips in huis heb van het duo en dat zijn De Eed der Vikingen, Het Onzalige Land, De Hekserij van Bozerik en De Woestijnroos. Geen Fluit met Zes Smurfen dus en daarmee was dit een erg aangename zit want ik kon me in grote lijnen het verhaal nog wel voorstellen maar de 70 minuten waren een mengeling van herkenning en nieuwe gegevens. Erg leuk dus maar ik kan me voorstellen dat je dit alleen maar de moeite vind als je al fan was van het werk van Peyo. Geen idee trouwens of de film het verhaal van de strip mooi volgt, daar was het in ieder geval te lang voor geleden, maar wat Lateste en Peyo hier voorschotelen is leuk vermaak. Het verhaal heeft met zijn 70 minuten maar een vrij korte speelduur, langs de andere kant wel lang voor een gewone stripverfilming, maar vervelen doe je je niet. Als je dit enkel en alleen voor de Smurfen doet, dan kom je trouwens wel wat van een koude douche terug want we krijgen pas na zo'n 20 minuten een eerste beeld van de kleine blauwe wezentjes tegen en zelfs dan nog niet in vol ornaat.

Eigenlijk mogen we als Belg wel enorm trots zijn op hetgeen onze striptekenaars in de loop der jaren hebben voorgeschoteld. Met mensen zoals Hergé bereikten het kleine landje kinderen over heel de wereld maar ook het niveau van Peyo mag zeker niet vergeten worden. Met zijn creatie van de Smurfen heeft ook hij serieus succes geoogst. Het resultaat was dat de marketingmolen volle toeren begon te draaien en Peyo kon zijn creatie maar moeilijk loslaten en dit resulteerde in het feit dat hij zich met alles ging bemoeien wat met de Smurfen had te maken. Hiermee werd hij mederegisseur van deze tweede verfilming (er zijn ook zwartwit filmpjes te vinden) van zijn creatie. In mijn opzicht is dat goed want Peyo weet de sfeer van de strips perfect te vinden. Logisch natuurlijk maar het lijkt me niet makkelijk om zomaar van medium te switchen. De animatie voelt dan ook enorm vertrouwd aan en geeft net dat beetje extra nostalgie. Was ik trouwens de enige die af en toe aan die oude Asterix en Obelix films moest denken qua animatie? Soit, de film heeft enkel een Nederlandse audiotrack maar die is vrij degelijk in elkaar gestoken. De stemmen zijn jammer genoeg niet hetzelfde als uit de animatiereeks maar het kan er wel mee door. De oppoetsbeurt van de film is trouwens wel erg goed gelukt. Het zal er speciaal voor gedaan zijn maar het laatste fragment van de film voor de aftiteling is precies nog in zijn oude staat gelaten dus kun je het verschil erg duidelijk zien.

Ik zei het daarjuist al maar volgens mij moet je toch wel een connectie hebben gehad met de Smurfen of het werk van Peyo om hier ten volle van te kunnen genieten. De animatie is degelijk en ziet er verzorgd uit en het verhaal blijft de charme van weleer behouden. Jammer dat ze niet meer verhalen hebben verfilmd zoals met de Asterix en Obelix reeks.

3.5* Smurfen

They wouldn't harm anything... not even a fly

The Fly was een klassieker die al langer op mijn verlanglijstje stond, maar het is blijkbaar redelijk moeilijk om de film ergens in de Benelux tegen te komen. Ik vond namelijk alleen maar de sequel Return of the Fly en de remake uit 1986. Naar aanleiding van het Creature Features thema dat vorige week van start ging met The Creature from the Black Lagoon kwam Cinema Zuid gelukkig met deze op de proppen. Natuurlijk gisteren gaan zien, maar uiteindelijk toch net iets meer van verwacht.

Eerste verrassing was het feit dat het screenplay geschreven is door James Clavell (vooral bekend van zijn Aziatische boeken waar Shogun denk ik wel het bekendste van is), maar ik wist ook helemaal niet dat Vincent Price hier in meespeelde! De man heeft zo'n omvangrijk oeuvre natuurlijk, maar dit was me blijkbaar ontgaan. Leuke verrassing ware het niet dat hij precies wat op automatische piloot acteert. Ik snap eerlijk gezegd ook niet goed waarom een Amerikaanse productie als deze zich in Canada moet afspelen. Vind het altijd zo geforceerd overkomen wanneer er continu in het Engels wordt gebabbeld met dan hier en daar eens een monsieur tussen gegooid. Soit, voor de rest wel degelijk in elkaar gestoken. Beetje jammer dat het geheel in een flashback wordt gegoten, maar het einde waar François en Charas een menselijke vlieg vinden is wel een heerlijk stukje. Dat geschreeuw, die spin dat nadert en dan Charas die beide vermorzeld met een steen... Wist ongeveer wat er ging komen vanwege onder andere de parodie van The Simpsons en Beetlejuice, maar mooi dat het na al die jaren zijn kracht nog niet is verloren.

Kurt Neumann, die de release van de film en het bijhorende succes trouwens niet meer heeft kunnen meemaken doordat hij een week voor de algemene release overleed, weet dan ook mooi te spelen met het teasen van het monster. Sowieso ben ik wel fan van deze aanpak, maar het is altijd mooi meegenomen dat het monster er op zich dan ook nog eens degelijk uitziet. Beetje een standaard rol van Price dus, maar het is sowieso Patricia Owens die als Helene de show steelt. Alleen Charles Herbert, die hier de rol van de kleine Philippe speelt, had echt nooit door de audities mogen geraken. Een schoolvoorbeeld van hoe het mis kan gaan met kinderen in films.

Ik had misschien net iets meer verwacht, maar dat komt ook doordat een kennis mij op voorhand had vertelt dat de transformatie nogal gruwelijk zou zijn. Ik vermoed dat ze de remake heeft gezien dan, want dat valt hier erg goed mee. Enkel de scène met de vlieg en de spin is wat ambetant, in de goede zin van het woord. Binnenkort eens op zoek gaan naar de twee sequels en de remake.

3,5*

Cheeseburger

Ik moet eerlijk zijn, ik ben niet zo'n remake fan. Er zijn natuurlijk een aantal uitzonderingen en ik had al vaker gehoord dat je David Cronenberg's The Fly moeilijk kon vergelijken met hetgeen dat Kurt Neumann bijna 30 jaar eerder op het scherm toverde maar toch.. Ik vermoed dat het onbewust wat speelde en dat ik daardoor dit zo lang links heb laten liggen. Ondertussen lag mijn herinnering aan de Vincent Price versie toch ook alweer een aantal jaren achter de rug dus hier eindelijk eens voor gaan zitten.

Altijd wel in de mood voor een Jeff Goldblum film en dan kon ik meteen nog eens iets van Cronenberg meepikken, want dat is ook zo'n regisseur waar ik al lang meer van wil zien. Het klikt echter nog altijd niet tussen ons twee. The Fly is een film met veel potentie en er ook veel mee doet. De ommezwaai van de harde journaliste die alles doet voor een scoop naar een vrouw die opeens voor de klungelige charmes van een geniale wetenschapper valt is wat kort door de bocht, maar heel het plotje rond de transformatie van Seth steekt goed in elkaar. Naar het einde neemt de horror en de gore wat meer de overhand en het is in dat stuk dat de film zijn status als horrorfilm rechtvaardigt. Weinig tot geen CGI maar gewoon heerlijk ambachtelijk werk. Goldblum die zowat onder de kilo's make-up zit, die scènes met zijn vinger(nagel)s, de manier waarop de vlieg zijn eten verorbert, ... Cronenberg trekt de volledige schuif aan visuele spielereien open en dat werkt. Alleen jammer dat dit vooral qua cast wat tegenvalt.

Al is dat niet de schuld van Goldblum, die speelt zijn rol namelijk met verve. Zowel de ietwat sociaal incapabele wetenschapper alsook het getransformeerde monster, maar het is Geena Davis die niet goed in het geheel lijkt te passen. De toenmalige vriendin van Goldblum (en een jaartje later ook zijn vrouw, hoewel hun huwelijk reeds in 1990 zou strandden) kan zich zeker in het eerste deel van de film moeilijk stand houden. Wat vreemd is aangezien de focus dan nog meer op hun relatie ligt, maar ze heeft tijd nodig om echt op dreef te komen. Ik dacht dat dat voor John Getz hetzelfde ging zijn, maar die vind zijn draai precies nooit en oogt wel erg inwisselbaar voor een toch redelijk belangrijk personage. Let vooral trouwens ook nog op een cameo van Cronenberg zelf. Hij is te zien als de gynaecoloog tijdens de droom van Veronica.

Zelfde uitgangspunt maar uiteindelijk twee compleet verschillende films. Toevallig eindigen ze allebei op 3.5* en dat is doordat ze beide wel hun mankementjes hebben. Derde film die ik van Cronenberg zie, maar hoger dan 3.5* lijkt hij tot nu toe nog niet te geraken. Die sequel ga ik maar laten liggen denk ik, die gaat precies meer afbreuk doen aan het verhaal dan wat anders.

3.5*

I hope it's cloudy tomorrow!

Ik heb nog niet zo heel lang geleden kennis gemaakt met het duo Laurel & Hardy. Ik kende ze natuurlijk wel van naam maar ik had, bij mijn weten, nog nooit een film van hen gezien. Toen vond ik nogal goedkoop twee van hun films (deze en Babes in Toyland) en begon ik aan de kennismaking. Babes in Toyland was leuk maar men raadde mij deze Flying Deuces aan boven Babes in Toyland. Daar kwam dan nog eens bij dat A. Edward Sutherland, de regisseur van de eerste film van mijn favoriete humoristische duo, de film regisseerde. Gisteren maar eens opgezet maar wederom niet weggeblazen...

Het duo is in zekere zin wel tijdloos. De humor is vaak leuk maar niet het schaterlachend leuk dat ik had verwacht. In dat opzicht werkt de reputatie van Laurel & Hardy hen eerder tegen dan dat het goed doet. Ze hebben zo'n grote naam en als kijker verwacht je dan ook een film waar je continu in een deuk ligt en dat is bij Flying Deuces niet het geval. Natuurlijk zitten er wel leuke vondsten in (de wasberg o.a.) maar over het algemeen stelt de film soms teleur. Zo was het einde echt slaapverwekkend en geraakte ik nogal snel mijn aandacht kwijt bij de korte vliegtuigclimax. Hierdoor had ik zelfs niet gezien dat Hardy dood ging in de vliegtuigcrash en moest ik even terugspoelen om de mop met het paard te begrijpen Jammer, want ik blijf gewoon meer verwachten. Wel leuk om te zien dat Laurel even een Harpo momentje krijgt en iets willekeurig omtovert tot een harp en daarop begint te spelen. Deze keer zijn er wel geen andere acteurs die ook leuk uit de hoek komen waardoor alle aandacht op Laurel & Hardy terecht komt maar ze weten het wel goed te brengen. Op zich is hun timing erg goed en zijn de conversaties wel amusant maar ik blijf toch iets missen. Soit, de rest van de cast is op zich ook wel de moeite waard. Jean Parker is zo'n typische jaren '30-'40 diva waar je makkelijk voor kunt vallen op de manier dat Hardy doet maar het zijn vooral de officieren in het vreemdelingenlegioen die de show stelen. Reginald Gardiner, Charles Middleton, ... Ze hebben kleine rolletjes maar wel vermakelijk.

Het plot zelf is ook wel leuk. Ik vreesde even voor een beetje een Abbott & Costello - Buck Privates miskleun maar gelukkig weet Sutherland een aantal leuke scènes uit zijn camera te toveren, al had die haai voor mijn part niet gehoeven, of ze hadden er meer mee moeten doen. Laurel & Hardy komen van de ene vreemde situatie in de andere zonder zich af te vragen hoe ze daar in godsnaam terecht komen maar het stoort nergens en dit soort films moet dan ook niet logisch in elkaar zitten. Simpelweg een plotje waar de meest gekke situaties rond worden gebouwd. Flying Deuces doet het en doet het goed. Het is gelukkig ook niet zo'n vreemde situatie als Babes in Toyland waar de film zich afspeelt in een sprookjeswereld met al even rare personages. Al is het wel zonde dat de film naar het einde toe niet hetzelfde niveau weet vast te houden. Ik zei het hierboven al maar het einde is te saai en weet niet echt de aandacht vast te houden.

Vermakelijk maar wederom minder dan ik had gehoopt. Het duo is zeker wel leuk maar ik krijg er niet hetzelfde schaterlach gevoel bij als met Abbott & Costello of Marx Brothers. Chaplin spreek ik zelfs niet over want die vind ik verschrikkelijk. Misschien nog maar eens wat meer van zien maar ik zet er geen druk achter.

3.5*

Na het succes van Day of the Fight besloot Kubrick om zijn werk bij Look Magazine op te zeggen en zich te gaan concentreren op de wondere wereld van de cinema. Het volgende project was Flying Padre (blijf ik een toffe titel vinden trouwens) en dat was net zoals Day of the Fight geregisseerd in documentairestijl. Het resultaat over een priester die met een vliegtuig zijn parochianen gaat bezoeken is echter wat pover en saai gemaakt. De hand van Kubrick is nagenoeg onherkenbaar, zeker als je het vergelijkt met de boksmatch uit Day of the Fight, en de voice-over is erg slaapverwekkend. Dit voelt meer aan als een soort van promofilmpje zoals je ze tijdens de Tweede Wereldoorlog regelmatig zag.

2.5*

If we get any closer to that bridge, we'll have to pay a toll charge!

In zijn tijd heeft John Wayne veel van die typische patriottische films gemaakt maar er moet er altijd eentje de eerste zijn natuurlijk. De eer viel te beurt aan deze Flying Tigers die ook in volle oorlogsperiode werd gedraaid en een klein jaartje nadat Amerika zich moeide met de Tweede Wereldoorlog werd uitgebracht. Het is een subgenre in Wayne's oeuvre dat me niet altijd even goed weet te boeien, maar het is en blijft wel één van mijn favoriete acteurs.

Het voordeel is wel dat het merendeel van Wayne's oorlogsfilms redelijk kort qua speelduur is. Het is een genre dat ik niet altijd even goed trek als een echt langdurig epos maar Flying Tigers laat vanaf de eerste seconde de propeller draaien en vliegt in een goed tempo voorbij. Een ietwat voorspelbaar verhaal weliswaar waarbij je weet dat niet iedereen van de crew het zal overleven en dat losbol Woody nog wel tot inkeer zal komen maar ik ben wel fan van dit soort kameraadschappelijke verhalen. Er hangt onbewust toch zo'n soort van jongensmentaliteit van "Wij tegen de wereld" dat ik altijd wel leuk vind. Uiteraard moet er tussen al dat testosterongeweld en haantjesgedrag ook ruimte zijn voor een romance maar die voelt eigenlijk helemaal niet geforceerd aan. Het einde met de brief van Woody is wel erg abrupt maar dit is één van de beste driehoeksverhoudingen die Wayne al in zijn carrière heeft gespeeld. Vroeger dacht ik altijd dat hij het echt niet in zich had om een geloofwaardige romance op poten te zetten maar in het grote aantal films dat hij heeft gemaakt zijn toch hier en daar wat opflakkeringen op te merken. Evengoed veel films waar hij als een houten plank tegenover een vrouw staat dus je hebt zowat fifty fifty kans.

Maar laat ons eerlijk zijn: een John Wayne film kijk je niet vanwege zijn romances maar gewoon omdat het John Wayne is! Het alfamannetje, de man der mannen, de acteur met één van de meest herkenbare stemgeluiden uit de hele filmgeschiedenis! Hij is hier nog jong en oppermachtig en de branie spat ervan af. John Carroll is als Woody een goed klankbord voor Capt. Jim en met de mooie Anna Lee is de driehoeksverhouding een feit. De bijrollen zijn redelijk inwisselbaar, met uitzondering van Paul Kelly als Hap, maar het is toch ook vooral visueel dat dit nog goed overeind blijft staan. Er is enige onduidelijkheid of er nu wel of niet met echte vliegtuigen is gewerkt maar het ziet er in de eerste plaats gewoon uitstekend uit. Verder is Flying Tigers een typische oorlogsfilm maar ik kan me niet voorstellen dat liefhebbers van het genre hier niet aan hun trekken komen, of je moest een aversie tegen Wayne hebben natuurlijk.

Van het aantal soortgelijke films die Wayne heeft gemaakt zou ik dit toch één van zijn beste noemen. Het komt niet in de buurt van zijn echt beste werk maar hij heeft ook wel flink wat slechtere films dan deze gemaakt. Regisseur David Miller zou later nog Love Happy, een film met de Marx Brothers waarin Marilyn Monroe één van haar eerste rolletjes speelt, maken. Die werd in het begin van haar carrière wat onder hoede genomen door John Carroll die hier dus Woody speelt, ik vraag me af of deze film er voor iets tussen zit dat Monroe dat rolletje heeft weten versieren.

3.5*

Professional curiosity, and I like boobs, so I considered it was a win win

Focus is zo één van die films die wel wat bekendheid heeft verworven (onder andere via het bezoek van Will Smith en Margot Robbie aan The Graham Norton Show), maar die het blijkbaar niet goed weet te doen. Het zijn toch wel twee van de meer bekendere koppen in Hollywood en dat staat blijkbaar niet altijd garant voor volle zalen. Nog geen 200 stemmen hier op MovieMeter en bovendien nog eens een gemiddelde score die geen al te beste film doet vermoeden.

Wat onterecht is, want Focus is een vlot lopend filmpje rond een groepje zwendelaars die in de problemen komen. Soms wat onevenwichtig weliswaar (uiteindelijk komt de hele groep maar een paar minuten in actie en komt de meeste aandacht op Nicky en Jess te liggen), maar de film blijft boeien over de gehele lijn. Vond het vooral leuk dat Glenn Ficarra en John Requa me nog een paar keer hebben weten te verrassen. Je kunt zeggen wat je wilt, maar Focus gaat niet altijd de richting uit die je zou verwachten. Ik was er zeker van dat het gokprobleem van Nicky nog een belangrijke rol ging spelen in het geheel, maar uiteindelijk dus niet. Ik ben normaal niet zo'n enorme fan van teveel uitleggen in films, maar bij dit soort heist films vind ik het altijd wel een aangename toevoeging. Toegegeven, het is af en toe wat vergezocht (de number 55 weddenschap lijkt me toch net iets te gevaarlijk) en toch is het niet storend. Er komen nog wat twists aan te pas zoals het bij dit soort films hoort, al is de ene meer geslaagd dan de andere als ik eerlijk moet zijn.

De eerste keer dat Will Smith en Margot Robbie het scherm delen, maar we zullen niet lang moeten wachten op een tweede keer aangezien beiden in de Suicide Squad zitten. De film steunt vooral op hun twee en dat lukt vrij goed, al is de chemie niet altijd even spot-on. Het grootste probleem bij Smith is dat er altijd wel een vleugje Fresh Prince in al zijn personages blijft zitten waardoor ik hem niet altijd even serieus kan nemen. In The Wolf of Wall Street vond ik Margot Robbie de zwakste schakel, maar hier weet ze me al wat meer te overtuigen. Leuke bijrol ook nog voor Adrian Martinez als de nogal zwaarlijvige Farhad. Oorspronkelijk ging komiek Artie Lange de rol spelen, maar die vond de rol schandalig en brak meteen de film (en het gehele screenplay) af. Hetzelfde gebeurde met komiek Omid Djalili trouwens, al scheen die iets 'volwassener' te zijn in zijn antwoord.

Soit, Focus is geen fantastische film. Dat geef ik grif toe, maar het blijft wel een erg vermakelijk filmpje dat over de gehele lijn doet wat het moet doen. Film ziet er tof uit met een aantal kleurrijke locaties en dit soort oplichtingen zie ik altijd wel graag, zolang ik niet het slachtoffer ben natuurlijk.

3,5*

Louis de Funès in de 16e eeuw

Het is niet mijn eerste kennismaking met Gérard Oury, La Grande Vadrouille was dat, maar vermits die film me erg lelijk tegenviel (behoort voor mij tot het minste van de Funès, al moet ik de film wel eens herzien want het is ondertussen alweer 3 geleden) had ik dus ook niet zo'n enorm hoge verwachtingen voor deze La Folie des Grandeurs. Hij zit echter in een boxset met 2 andere films van de Franse komiek dus keek ik hem gisteravond maar eens zodat ik alles van hem heb gezien dat ik in huis heb.

En eigenlijk vond ik dit best nog wel meevallen. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Bourvil de rol van Blaze ging doen maar vanwege zijn onverwachte dood ging de rol dan toch naar Yves Montand. En die doet dat gewoon erg goed. Komt misschien ook wel omdat ik ondertussen een zwak voor Montand begin te krijgen want die was erg sterk in de twee Jean de Florette films. Hier gaat hij de meer komische kant op maar het gaat hem dus wonderwel af. Vooral omdat de scènes met Louis de Funès gewoon geslaagd zijn, zeker het eerste deel van de film is een leuke wisselwerking tussen de twee Fransmannen. Sowieso is dit wel weer een leuke rol voor de Funès. Lekker in kolere schieten en wat gekke bekken trekken, zo zie ik hem graag. Ik blijf ook een grote voorstander van de aanwezigheid van Paul Préboist die ook hier weer een klein bijrolletje heeft als dove.

Qua verhaal is dit eigenlijk nog wel vrij amusant. Ik heb ondertussen al wel wat de Funès films gezien en dit is volgens mij degene waar het meeste achter schuilt. La Folie des Grandeurs is dan ook voornamelijk een satirisch getinte film die nooit verveelt. Er wordt regelmatig de draak gestoken met de armen/rijken kwestie (met bijhorende belastingen natuurlijk) en ondertussen wordt er nog een heus liefdesverhaal aan opgehangen. Het zorgt voor genoeg vermaak maar dan nog blijft de speelduur iets te lang. De meeste films van de Funès die ik heb gezien variëren van zo'n 70 tot 90 minuten speelduur en daar gaat deze er voor een stuk over. Best wel jammer want de film had op een hogere score kunnen geraken als er net iets meer vaart in had gezeten.

Vermakelijke Louis de Funès film die je niet kunt klasseren als zijn beste werk (die eer is weggelegd voor onder andere Taxi, Roulotte et Corrida en Oscar) maar toch wel een film is die tot het betere werk in zijn oeuvre behoort. De aanwezigheid van Yves Montand is geslaagd en het verhaal bevat soms heerlijke kritiek.

3.5*

Jet Li en de lesbische moeders

Ik ben de laatste tijd meer en meer geïnteresseerd aan het worden in kung fu films. Het begon ooit met de Shaw Brothers collectie (waar ik jammer genoeg nog altijd 9 delen van ontbreek) maar via Jackie Chan is de interesse nog gegroeid. In de Free Record Shop was het in de zomer een actie met oplopende procent per 2 weken en ik kocht daar een Ultimate Jet Li collection waarvan de eerste film deze The Legend was. Gisteravond maar eens opgezet.

Ik ken op zich nog niet zo heel veel van Jet Li. Ik heb hem in wat recentere films gezien zoals The Forbidden Kingdom, The Warlords en The Expendables maar zijn ouder werk was me onbekend. Hoewel, ouder werk kun je dit natuurlijk moeilijk noemen want Li was al zo'n dikke 10 jaar bezig met acteren en vechten maar bon, je begrijpt vast wel wat ik bedoel. Via de Jackie Chan films (die we chronologisch zijn aan het zien) wist ik wel ongeveer wat ik moest verwachten qua humor en op dat gebied valt de film erg goed mee. Niets puberaal en de lesbische insteek is eigenlijk best nog leuk uitgevoerd. Het valt wel enorm op dat Josephine Siao een vrouw is (ik had eerlijk gezegd zelfs niet door dat ze een jongen moest voorstellen) maar het stoort nu niet zo enorm hard. Qua verhaal blijft dit ook onderhoudend genoeg maar het is vooral dankzij de actiescènes dat dit de moeite waard is.

Ik ben normaal gezien niet zo een fan van Wire fu. Ik zie veel liever gewone stunts en niet dit bovennatuurlijke vechten waar verscheidene meters met één sprong in de lucht worden overbrugd. Het wordt hier echter nog degelijk uitgewerkt en vooral het gevecht tussen Fong Sai-Yuk en Siu-wan is echt om de vingers en duimen van af te likken. Sowieso is Jet Li altijd wel de moeite om te zien want zijn vechtstijl is altijd wel leuk. Ook de combinatie met Josephine Siao die zijn moeder speelt is werkelijk geweldig. Veel leuke scènes en ook zij kan een goed potje vechten. Dit was ook de eerste rol voor Wenzhuo Zhao en zijn vrienden konden hem niet voorstellen als bad guy. Hij sprak regisseur Corey Yuen hierover aan en die zei dat hij maar moest proberen om naar iedereen te kijken via zijn ooghoeken. Zhao probeerde dit en blijkbaar is daardoor zijn performance als Kau Man zo'n succes. Ik vond het in ieder geval wel erg geslaagd.

Amusante Wire fu film die vooral vanwege de actiescènes een dikke voldoende weet te scoren. Jet Li is zoals gewoonlijk leuk om naar te kijken en wordt hier bijgestaan door een aantal goede acteurs. Kijk dit dus ook niet perse voor het verhaal maar eerder voor de visuele actie want die is sowieso superieur in de film.

3.5*

Fijn vervolg

Zo af en toe kun je toch eens het nodige geluk hebben. Het eerste deel van de twee Fong Sai Yuk films is nogal makkelijk te vinden (zit onder andere in een Jet Li box) maar de sequel was wat moeilijker om aan te geraken. In een bibliotheekverkoop of all places vond ik opeens een DVD met originele audio (zowel Kantonees alsook Mandarijn, geen idee welke nu echt de originele is maar mijn gehoor is te slecht om echt het verschil te horen) èn Engelse subtitles.

Het eerste deel zat weliswaar ver weg in het geheugen maar ik ging er voor de gemakkelijkheid maar vanuit dat het op zich niet zo noodzakelijk ging zijn. Goed gegokt in ieder geval want hoewel me er nog iets bijstaat van een lesbische moeder in het eerste deel, is deze sequel perfect op zichzelf te zien. Een vreemd filmpje is het trouwens geworden. Net wat meer gericht op humor naar mijn gevoel (met onder andere een kip die slachtoffer wordt van een kung fu techniek!) en een plot dat vooral draait om het recupereren van een geheim doosje. Wat daar uiteindelijk inzit is niet noemenswaardig, het is bovendien iets dat je als kijker al lang weet, en dient vooral als plot device om zoveel mogelijk actie te tonen. Regisseur Cory Yuen keert terug voor de sequel en dat is een goede zet aangezien er hier een aantal erg geslaagde vechtsequenties inzitten. Zeker de climax is echt de moeite waard, maar sowieso bevat de film over de gehele lijn een aantal erg coole stunts.

En Jet Li natuurlijk. Het zal nooit mijn favoriete acteur worden in dit genre, maar het mag duidelijk zijn dat hij voor dit soort rollen geknipt is. Ook één van de meest komische rollen uit zijn carrière naar mijn gevoel, zeker de scènes met Ting Ting en de prinses zijn erg leuk. Ook fijn dat Josephine Siao nog terugkeert als de moeder van Fong Sai Yuk. Blijft een leuk personage en de chemie met Li blijft de moeite. Ji Chun-Hua is trouwens een goede slechterik en let vooral ook nog op een kleine bijrol van Yuen zelf als Li Guo Bang, de man die zogezegd geen kung fu kon en naar het einde toe een lekker potje vecht. Zou dit op zich ook nog wel eens willen zien in een echt deftige versie trouwens. De DVD kwaliteit laat hier en daar wel wat te wensen over en er wordt blijkbaar tegen zo'n hoog tempo gepraat dat de ondertiteling maar een seconde zichtbaar is. Het is echter gelukkig vooral een visuele film.

De voorganger zit iets te ver weg in mijn geheugen om echt met zekerheid te kunnen zeggen welke van de twee nu de beste is. Komt er in ieder geval op neer dat het beide erg vermakelijke filmpjes zijn. Jet Li is in goede vorm en met Siao heb je nog een leuke vrouwelijke bijrol. Cory Yuen is niet mijn favoriete regisseur (3* gemiddeld op 7 films) maar dit doet hij toch wel erg goed. Frappant trouwens dat beide films uit 1993 stammen. Gewoon back to back geschoten?

3.5*

He's a big-city kid in a small town. They said he'd never win. He knew he had to

Ik had nooit verwacht dat ik dit soort dans/musical films goed ging vinden dus ik had het me er ook nog nooit aan gewaagd eigenlijk. Lange tijd geleden toch eens toevallig Step-Up 2 gezien en dat smaakte naar meer. Toen kwam ik Dirty Dancing voor een goede prijs tegen en die was ook de moeite waard. Ik had dus direct mijn recorder geprogrammeerd toen ik zag dat ze Footloose op televisie gaven. Gisteravond dan eindelijk kunnen zien.

Ik snap de lage rating hier eigenlijk niet. Ik snap dat niet iedereen dit goed zal vinden maar een 2.87 is gewoon te laag. Oké, qua verhaal stelt Footloose op zich niet veel voor. Een standaard plot waar een outsider uit een grote stad in een bekrompen klein stadje terecht komt en waar wordt geprobeerd om hem te laten breken met zijn gewoontes uit de grote stad. De jongen laat dit natuurlijk niet toe en rebelleert. Standaard maar daarom niet minder vermakelijk. Maar waar het in dit soort films vooral om draait zijn de danspasjes natuurlijk en laten die nu net geweldig zijn. Bij vlagen had ik het gevoel dat het wat knullig was maar juist daarmee amuseerde ik me nog des te harder. Vooral het stuk waar Ren wanhopig probeert om Willard te laten dansen is gewoon hilarisch. Waar ik ook van hou is het gewoon het blije, goede gevoel dat ik na deze films altijd over hou, ik zou zelf bijna op dansles gaan. Ook geweldig om te zien hoe Ren en Willard erin slagen om zelfs gevechten te beëindigen door op een kung-fu achtige manier te gaan dansen.

Iets waar ik me altijd op verheug is om te zien hoe bepaalde bekende acteurs groot zijn geworden. Travolta in Grease, Swayze in Dirty Dancing en natuurlijk Bacon in deze Footloose. Ik ken hem vooral van zijn karakterrollen als in Sleepers, Hollow Man of Wild Things dus het is op zich wel vreemd om zo'n jonge en magere Bacon te zien. Dat neemt niet weg dat hij zijn rol slecht neerzet want hij is gewoon puur vermaak om naar te kijken. Waar ik nog het meeste van verschoot was om een jonge Chris Penn te zien verschijnen, die trouwens effectief niet kon dansen. Voor mij zal hij altijd Nice Guy Eddie blijven maar hier heeft hij een zeer leuk rolletje, hij is wel bijna alleen maar aan zijn stem te herkennen. Lori Singer is ook nog leuk in haar rolletje van predikantsdochter maar is perfect verwaarloosbaar door eender welk mooi snoetje. Geweldig trouwens om te zien dat die predikant John Lithgow is die later pas echt bekend ging worden in zijn rol als Dick Solomon in 3rd Rock from the Sun.

Uitstekende feel good film met leuke danspassen en lekkere ouderwetse rock (&roll) muziek. De cast zit goed in hun vel het, kleine, verhaaltje blijft boeien. De openingsscène waar Ariel tussen de twee auto's hangt is trouwens ook nog wel de moeite waard.

Dikke 4*

When I get through with that uptown dude, they can put a lily in his hand and close the lid!

Ik heb het al wel eens eerder gezegd dat ik een beetje een haat/liefde verhouding heb met silent films. Ik vind ze altijd wel erg interessant, maar het is het soort film waar ik echt voor in de stemming moet zijn en ik heb nog altijd een beetje schrik om aan de langere films te beginnen. Dat geldt echter niet voor het werk van Harold Lloyd waar ik altijd met veel zin aan begin en dat nagenoeg nog nooit is tegengevallen. Het lijkt er dan ook van te komen dat mijn favoriete silent comedian, Buster Keaton, van zijn troon zal gestoten worden.

Al zal hij altijd wel een speciaal plekje in mijn hart hebben maar dat terzijde. Dit is nu de 10e volwaardige Harold Lloyd film die ik zie en het is wederom één van de beste. Een korte film weliswaar die misschien iets te traag op gang komt (zeker als je in achting houdt dat dit niet langer dan een uur duurt) maar halverwege schiet de film een hogere versnelling met Harold die besluit om de klanten van het lokale café allemaal in de missiepost te krijgen. Lekker veel stuntwerk, veel achtervolgingen en gewoon erg veel fun. Lloyd steekt gewoon ook erg veel fijne details in zijn films. De title cards bevatten weer flink wat humor maar ook zo'n scène als waar hij en zijn liefje in het maanlicht aan zee lijken te zitten maar dat het om een bouwput met water gaat en dat de maan eigenlijk neonreclame is. Zo eenvoudig en toch zo doeltreffend, het is er niet veel gegeven om bijna 100 jaar na datum nog altijd zo fris over te komen. Voor de rest volgt dit wel het (ondertussen) platgetreden pad dat je bij dit soort films kunt verwachten en moet ik, als ik helemaal eerlijk ben, ook wel toegeven dat Lloyd vaak hetzelfde trucje opvoert.

Zo zijn zijn personages nagenoeg allemaal een kopie van elkander en toch stoort me dat niet. Het is een beetje zoals het kijken naar een Woody Allen bijvoorbeeld. In de films waar die zijn neurotische zelve kan spelen zit ook weinig verschil, maar altijd net voldoende om het toch enigszins met de mantel der (film)liefde te bedekken. Al is Lloyd hier wel net iets arroganter dan gewoonlijk precies. Dit lijkt ook de laatste samenwerking te zijn geweest tussen Sam Taylor en Lloyd (hij heeft bij mij een gemiddelde van 3.71* op 7 films, dat is niet slecht) maar Jobyna Ralston gaan we nog terugzien in onder andere andere Kid Brother. Lloyd vormt een leuk duo met haar en ook qua bijrollen is dit wel weer genieten. Hier en daar wat overdreven weliswaar, Noah Young maakt zich daar wat schuldig aan, maar op zich weinig op aan te merken.

Ik heb die Harold Lloyd box indertijd 10 cent per schijfje betaald in een lokale bibliotheekverkoop, dat moet zowat mijn beste investering zijn geweest als je bekijkt hoeveel plezier ik er al aan heb gehad. Je weet perfect wat je kunt verwachten bij Lloyd en dan nog weet hij je hier en daar nog te verrassen. Beetje jammer van de trage opbouw maar die tweede akte is zo heerlijk goed dat je dat eigenlijk al snel bent vergeten.

4*

Ten tijde van de cinema release van Monsters, Inc. zat deze For the Birds als voorproefje bij de film. Ik was het nagenoeg compleet vergeten, maar het is een goed teken wanneer ik bijna 20 jaar na datum opeens een aha-erlebnis krijg. For the Birds is eenvoudig in zijn opzet (een stel vogels op een telefoondraad die een uit de kluiten gewassen soortgenoot pesten om uiteindelijk karma-gewijs zelf in de problemen te komen) maar de humor zit goed, de animatie ook en het is gewoon erg fijn uitgewerkt. Misschien wel één van de eenvoudigste kortfilms van Pixar qua idee, maar het bewijs dat je gewoon met een eenvoudige setup ook al veel goeds kunt doen.

4*

Bond for the ladies in For Your Eyes Only

Het twaalfde deel alweer in de wisselvallige James Bond reeks. Nog altijd met Moore maar de eerste sinds een tijd die niet van Gilberts hand is. Nieuwkomer is John Glen die zijn eerste film hiermee regisseert en daarvoor had meegewerkt als editor van On Her Majesty's Secret Service. Na For Your Eyes Only te hebben bekeken kan ik alleen maar hopen dat zijn andere Bonds even goed als dit zullen zijn.

For Your Eyes Only heeft eindelijk nog eens zo'n geweldige openingsscène. Deze keer geen ongeloofwaardige parachutesprong zoals in Moonraker maar een ouderwetse confrontatie tussen 007 en Blofeld (die hier wel niet bij naam genoemd vanwege rechten op het personage die in het bezit zijn van Kevin McClory die vroeger een rechtszaak had gewonnen waardoor hij alleen de rechten op Spectre en Blofeld had). Op zich is het wel leuk hoe snel hier met Blofeld wordt afgerekend maar langst de andere kant had het van mij ook wel iets langer mogen duren. Misschien een domme vergelijking maar de scène deed me hard denken aan iets uit Dragon Ball Z waar Frieza (een superschurk) terug uit de dood komt en eventjes in 5 minuten wordt vernietigd terwijl de helden van de reeks daarvoor tientallen afleveringen voor nodig hadden. Toch ietwat een anti-climax. De directe verwijzing naar On Her majesty's Secret Service in de vorm van de begraafplaats was ook leuk om te herkennen. In mijn ogen is dit één van de beste Bond-films tot nu toe. Geen idiote gadgets, geen onmogelijke stunts en vooral geen saaie stukken. De actie zit mooi gedoseerd over heel de film met hier en daar mooi vormgegeven achtervolgingen en een Bond die terugkeert nar zijn roots. Iets wat me wel verbaasde was dat de bad-guy van dienst is geen gestoorde zot was die heel de wereld wou overnemen (Drax in Moonraker, Stromberg in The Spy Who Loved Me, ...) Maar deze keer een meer gewone type mens die qua personage meer op Goldfinger of Scaramanga lijkt dan bovengenoemde. Verandering hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn blijkt alweer.

Waar Roger Moore in Moonraker meer zijn tekst leek te vergeten is hij hier gelukkig terug als de oude vertrouwde 007. Voor mij is het nu zeker, hij is de beste Bond. Een leuke evolutie is ook dat er meer diepgang begint te komen in de Bond-girls. Net zoals Moonraker wordt er niet gebruik gemaakt van een hersenloze bimbo maar een knappe, intelligente vrouw die dan ook uitstekend wordt neergezet door Carole Bouquet. Bij Moonraker zei ik nog dat ik benieuwd was welke acteur ze nu voor de rol van M zouden kiezen omdat Bernard Lee in '81 stierf. Ze hebben het eigenlijk mooi opgelost door M op vakantie te laten gaan waardoor ze niemand nieuw voor de rol moesten casten. Geeft toch een zekere vorm van respect aan Lee. Deze keer is er eigenlijk geen echt duidelijke hiërarchie qua slechteriken. Oké, Julian Glover lijkt als Kristatos wel wat de baas te zijn maar hij krijgt zeker niet meer screentime dan Columbo. For Your Eyes Only bevat dan ook nog weer één van de betere henchmen in de vorm van Michael Gothard als Locque. Blij dat ze het personage Jaws hebben laten rusten en voor iemand nieuw hebben gekozen.

In alle punten dus één van de betere Bond-films, al is het jammer dat de muziek deze keer niet van hoog niveau is. Het titelnummer van Sheena Easton is te soft voor de film en lijkt meer iets voor een romantische Vijf TV-film te zijn. Ik snap dan ook niet dat het nummer een Oscar-nominatie heeft gekregen... Waar ik ook niet echt over was te spreken was het meermaals vervormen van het bekende Bond-theme. Gewoon laten zoals het is en dan komt het allemaal wel goed.

John Glen drukt een overduidelijke stempel op de James Bond reeks door terug te keren naar de eerste films. Ben benieuwd naar de volgende 4 films in rij want deze regisseur kan wel eens voor de opleving zorgen die de reeks nodig heeft.

3.5*

The path is unsafe. The place is unknown. The journey is unbelievable

Ik weet dat er een tijd geleden door heel veel martial arts fans naar deze film werd uitgekeken. Voor de eerste keer werden Jet Li en Jackie Chan verenigd in een film. Mij kon het toen niet veel schelen en de hype ging voorbij. Ik had geen idee hoe de film het nu uiteindelijk deed maar toen mijn broer er mee thuis kwam ging ik er met plezier voor zitten.

Ik kan me eigenlijk wel voorstellen dat dit voor velen een teleurstelling moet zijn. Ik had ook gedacht dat Li en Chan echt tegenover elkaar gingen komen te staan, ik dacht dan ook dat de rol van de Jade Warlord voor Li was weggelegd. Weg was het idee voor een strijd tussen twee grote iconen maar gelukkig weet Minkoff ook dat dit een gemis zal zijn dus besluit hij om toch een sterke vechtscène tussen de twee in de film te steken. En laat die er nu net toevallig er geweldig uitzien. Normaal gezien ben ik echt niet voor de wire-fu die in dit soort films wordt gebruikt, geef mij maar ouderwets werk van de Shaw Brothers. Was dat trouwens een referentie naar Shi San Tai Bao toen Jason voor de eerste keer de staf in zijn handen krijgt? Soit, normaal ben ik er dus geen fan van maar hier was het gewoonweg heerlijk. Vooral de openingsscène waar Jason droomt over The Monkey King is zo over the top dat het leuk is. De rest van de gevechten zien er ook allemaal mooi uit en de omgevingen spreken vaak tot de verbeelding en zijn lekker kleurrijk. Qua verhaal was The Forbidden Kingdom ook leuk om te zien, ik lees dat velen het wat kinderachtig vonden maar ik heb me in ieder geval geamuseerd met de heroïsche en epische verhaallijn. Ik had trouwens wel niet door dat Li de rol van Monkey King op zich had genomen, van Chan was wel vrij duidelijk.

Jet Li had ik al eens gezien in Danny The Dog maar daar irriteerde ik me zo gigantisch hard aan dat het lang heeft geduurd eer ik hem terug een kans wou geven. Met The Forbidden Kingdom komt het er dan uiteindelijk toch van en ik heb er geen spijt van. Het is met reden dat hij één van de grootste martial arts vechters wordt genoemd. Die andere ster is dan natuurlijk Jackie Chan. Hij is vooral bekend geworden dankzij zijn Drunken Master rollen, die hij hier dan ook nog eens lichtjes overdoet maar wel met verve. De rest van de vechters zijn ook bijzonder leuk om te zien, vooral Bingbing Li dan die in de film beter bekend staat als The Witch With White Hair, een eerbetoon aan de film die Jason koopt bij de oude man? Michael Angarano, diezelfde Jason dus, zit wel redelijk in zijn rol maar lijkt ergens niet echt te passen. Waarschijnlijk omdat hij de enige niet-Chinees doorheen heel de film is en meer op een kruising lijkt tussen Shia LaBeouf en Giovanni Ribisi. Ik vond het trouwens ook vrij raar dat het Chinees werd afgewisseld met Engels? Best wel jammer eigenlijk.

Heerlijke hommage aan oude kung-fu films. De combinatie Li - Chan is goud waard en wordt dan nog eens versterkt door Bingbing Li en Yifei Liu. De gevechten zien er mooi uit en dit geldt ook voor de locaties.

4*

And introducing Robby the Robot

Forbidden Planet was een film die ik al lang eens wou zien. Ik had hem vroeger al een tijd op de decoder staan maar doordat TCM opeens niet meer in ons digitale televisiepakket zat, kon ik de film ook niet meer afspelen. Toen uit principe TCM een tijd niet meer gekocht maar overlaatst toch bezweken omdat ze er soms echt wel degelijke films spelen. Toen de film terug opnieuw opgenomen en er gisteravond eindelijk eens tijd voor kunnen maken.

Sowieso is de poster van de film al één van de mooiste die ik ooit al heb gezien. De sfeer spat er echt van af en ik hoopte dat de film hetzelfde effect ging geven maar op dat gebied valt het wel wat tegen. Visueel is dit natuurlijk erg aantrekkelijk. Ondertussen al 55 jaar oud maar op gebied van design in die tijd onovertroffen. Zelfs nu kan de film nog meedingen met de klassieke sci-fi. Het meest geslaagd van al vond ik eigenlijk nog de contouren van het monster wanneer ze het beschieten met die laserstralen. Erg eenvoudig maar enorm doeltreffend en tegelijkertijd het visuele hoogtepunt. Qua verhaal is dit natuurlijk wel een tikkeltje verouderd, nogal logisch want er zijn maar weinig titels die zoveel jaar na dato nog altijd even tijdloos aanvoelt. Daar komt dan ook nog eens bij dat het science fiction genre een genre is waar dit het minst voorkomt doordat de toekomstvisie soms redelijk lachwekkend overkomt na verloop van ettelijke jaren. Soit, met een verhaal van Shakespeare als basis en nog eens overgoten met een Freudiaans sausje is Forbidden Planet een redelijk trage film geworden. De hele filosofische insteek boeit me niet zo enorm hard en de film komt dan ook bij vlagen iets te traag over. Ook heel de verplichte romance had voor mij niet gehoeven, vooral omdat Adams en Alta echt niets chemie met elkaar hebben. Dan was ze beter af Farman (of die andere luitenant/dokter, ik slaag de namen door elkaar precies).

Wel erg fijn om Leslie Nielsen hierin te zien. Net zoals velen ken ik hem alleen maar van zijn latere grijsharige rollen zoals in Naked Gun of de latere Scary Movie reeks. In die films is hij de eeuwige droogkloot en het is dan ook interessant om te zien dat hij blijkbaar ook wel een klassieke rol aankon. Hij speelt Adams overtuigend en ergens is het jammer dat hij nooit voort is gegaan in deze richting. Langs de andere kant hadden we dan natuurlijk geen leuke rollen zoals Frank Drebin gehad. Walter Pidgeon is trouwens ook een echte meerwaarde aan de film als de mad scientist, Morbius. Waar de scènes tussen Leslie Nielsen en Anne Francis (Alta) niet geslaagd zijn, komt het hier veel beter tot zijn recht. Het is natuurlijk een andere soort relatie maar toch, hun scènes samen zijn veel interessanter dan die met Francis. Die komt trouwens sowieso al verouderd over. In de jaren '50 moet dit wel voor wat opschudding hebben gezorgd maar nu heeft het natuurlijk weinig effect. Ook nog een woordje over de geweldige muziek trouwens. De elektronische biepjes zijn nu niet echt mijn ding maar hier wekt het wel een leuk sfeertje op.

Degelijke film maar niet meer dan dat. Het is leuk om Leslie Nielsen in zijn jonge jaren te zien en ook Walter Pidgeon is overtuigend maar de filosofische insteek van het verhaal is iets te verouderd. Daar staan gelukkig wel het mooie design en een paar leuke vondsten tegenover.

3.5*