Opinions

Well, what would you prefer? Yellow spandex?

Een paar dagen geleden de TPB 'The Shattering' uitgelezen waarin een mengeling van de comics van Uncanny X-Men en Astonishing X-Men staan. Diezelfde avond had ik nog zin om een filmpje op te zetten maar zoals zo vaak had ik helemaal geen idee wat. Mijn oog viel op de X-Men trilogie en ik begon me af te vragen hoe lang het al geleden moest zijn dat ik die films nog had gezien. Ik weet dat ik ze ooit in volgorde heb gekeken om de derde film in de cinema te kunnen gaan zien en dat was meteen ook de laatste keer dat ik de DVDs had opgezet. Hoog tijd dus om mijn geheugen eens op te frissen.

Hoewel opfrissen is misschien niet het goede woord want ondertussen weet ik een stuk meer over X-Men dan vroeger dankzij de omnibussen die zijn uitgekomen met daarin de eerste X-Men verhalen waardoor ik mijn hart vasthield in de hoop dat ze het allemaal niet teveel hadden omgegooid. Dit was ijdele hoop natuurlijk want de comicverfilming die de grote lijnen volgt moet nog gemaakt worden maar ondertussen ben ik tot het besef gekomen dat dit eigenlijk als twee verschillende mediums moet worden gezien en dat de regisseur er zijn ding mee mag doen. De Harry Potter films vergelijk ik ook niet met de boeken dus moet ik dat hier ook maar niet doen. Al is het toch erg moeilijk om te zien hoe ze de personages hier eigenschappen geven die ze eigenlijk totaal niet zouden mogen hebben. Neem nu bijvoorbeeld Jean Grey. In de comics heeft ze niet veel medische kennis (die eer is weggelegd voor Beast) maar hier is ze opeens een erg deskundige verpleegster. Zo zijn er nog een aantal irritatiepuntjes waardoor ik me afvraag hoe het script van Joss Whedon er moet hebben uitgezien maar brutaal is afgebroken en verknipt tot dit script, van heel Whedon's draft zijn er twee lijnen overgebleven. Het grote probleem hier is dat de film nergens echt sterk uit de hoek komt. De angst van de mensheid voor mutanten hebben we al eerder gezien, en beter uitgewerkt, maar vooral Cyclops en Storm (toch wel twee belangrijke personages) stellen bijzonder weinig voor. Als je Cyclops in de film vergelijkt met Cyclops uit de comics, dan zit daar echt een wereld van verschil tussen en het is jammer dat ze niet de goede versie naar beeld hebben kunnen overbrengen. Gelukkig is het verhaal nog wel enigszins boeiend waardoor dit geen lange zit wordt om naar te kijken.

Al kan dat ook wel liggen aan een degelijke cast. Toegegeven, James Marsden is waardeloos. De enige scène die echt sterk overkomt is in het treinstation waar hij naar het jongetje lacht maar voor de rest is hij een enorme douche en straalt hij dat continu uit. Erg jammer want dan is bijvoorbeeld Hugh Jackman als Wolverine stukken beter gecast. Onder andere Aaron Eckhart, Jean-Claude Van Damme, Viggo Mortensen en Edward Norton waren in de running voor de rol van de Canadees maar uiteindelijk ging het naar Jackman en daar ben ik enorm blij om want die is gewoon de perfecte belichaming van Wolverine. Zelden een acteur gezien die een papieren personage zo perfect weet te benaderen. Wel een stuk beter dus dan de emo versie die we van Rogue krijgen voorgeschoteld door Anna Paquin. Waar is die heerlijke Southern Belle gebleven met het enorme sexy accent? En als je dan toch besluit om Rogue er in te steken (en de echte kernleden van X-Men zoals Angel of Beast er compleet uit te laten), zorg er dan wel voor dat Gambit er ook in voorkomt. De enige Rogue die ik tot nu toe goed vond was die uit de animatieserie en dat is een letterlijke kopie uit de comics dus dat is nogal logisch. Jammer want acteurs zoals Patrick Stewart als Xavier en Ian McKellen als Magneto bewijzen dat het wel degelijk mogelijk is om je alter-ego geloofwaardig naar het beeld om te zetten.

Een verhaal dat zijn mankementen heeft, een aantal aanpassingen waar ik als enorme liefhebber van de comics moeilijk langs kan kijken en een aantal slechte keuzes om hoofdpersonages te portretteren zorgen ervoor dat deze X-Men een stuk daalt in mijn achting. Gelukkig is er het trio Jackman, Stewart en McKellen om de boel wat op te fleuren maar ik vraag me af wat deel 2 gaat brengen, en deel 3 want dat was zelfs mijn favoriet.

3*

If I learned anything about life, it's this: always play the hand your dealt. My name is Gambit... and I play for keeps

Voor de X-Men heb ik altijd al een zwak gehad. De drie films zijn zeer goed en ook de tekenfilm reeks vond ik geweldig. Ik had dus hoge verwachtingen voor deze spin-off over Wolverine. Vooral ook doordat het fantastische personage Gambit (eindelijk) zijn intrede maakt in een X-Men film.

Vanaf de openingsscène is het duidelijk dat deze Origins veel meer actie bevat dan de andere drie. En dat is nu juist waar de film een beetje op mist. Het verhaal volgt elkaar zeer snel op en bevat gaandeweg dan ook een aantal plotholes. Volgens mij was het inbrengen van het Adamantiumskelet in X-Men 2 veel bloederiger dan hier? Ook heel de Victor Creed - Logan affaire wordt niet zo goed uitgewerkt. Het klopt dan ook niet met deel 1 waar Creed nooit iets zegt over het gevecht dat ze hier hebben gehad. Oké, Logan is zijn geheugen kwijt maar Creed toch niet? Misschien slaag ik de bal compleet mis want ik zou de eerste drie nog eens moeten herzien maar toch twijfel ik wat.

De effecten waren ook overduidelijk minder. Wat is er in godsnaam met Wolverine zijn klauwen gebeurd? Ze zagen er zo verschrikkelijk fake uit, vooral wanneer hij voor de spiegel staat bij dat oud koppel waar hij zijn motor van krijgt. Maar ook de rest van de effecten waren soms beneden alle peil en was het ook zeer duidelijk dat het allemaal blue screen was. Sloeg toch wel tegen.

Jackman is zonder twijfel de beste keuze voor Wolverine en ziet er ook geweldig uit. Ik had me geen betere kunnen voorstellen maar ook Schreiber is werkelijk geweldig als Sabretooth. De gevechten en de dialogen tussen hun waren dan ook soms hilarisch. Maar de grootste misser blijft voor mij Gambit. Misschien ook wel omdat hij mijn favoriete personage is maar hier verneuken ze hem compleet. Wat is er in godsnaam met zijn Franse accent gebeurt? Het overbekende 'mon ami' dat hij in de comics en tekenfilmreeks altijd zegt komt hier gewoon helemaal niet in voor! De bijrollen waren ook goed gevuld, al vond ik Monaghan niet echt passen als Bolt. Zag er teveel Merijn in uit Lord of the Rings. Deadpool was ook wel mooi gemaakt.

Als ik zo mijn eigen stuk lees begin ik te twijfelen of 3.5* niet teveel is maar daar komt dan wel bij dat ik me ondanks deze minpunten toch wel heb geamuseerd gisteravond. Sabretooth en Wolverine zijn cool en ook de actie ziet er merendeel van de film goed uit. X-Men Origins: Wolverine is minder dan de eerste drie delen maar van mij mogen ze gerust om ook nog iets van Magneto proberen te maken.

3.5*

Everyone knows that the third movie is always the worst

Aha, de nieuwe X-Men. Altijd wel iets om naar uit te zien en Bryan Singer leek met Days of Future Past eindelijk op de goede weg te zijn. Zijn eerste pogingen waren op zich redelijk (X-Men kreeg 3*) tot vermakelijk (X-Men 2 kreeg 3.5*) en deze keer ging hij één van de meest iconische slechteriken uit het Marvel universum in beeld brengen. De altijd coole Apocalypse die de realiteit van de X-Men serieus op zijn grondvesten deed schudden.

En alle krediet wat Singer had opgebouwd met de voorganger is compleet naar de vernieling geholpen. Apocalypse ziet eruit als het lompe broertje van Ivan Ooze uit de Power Rangers film, de spanning is onbestaande, de film duurt veel te lang en het is bovenal een Mystique vehikel geworden zonder dat daar ook maar enige reden voor is. De eindstrijd slaagt nergens op (wat is Magneto in hemelsnaam aan het doen? Hij heeft gewoon een krachtveld rond zichzelf opgetrokken en Quicksilver amuseert zich met op verschillende plekken van dat krachtveld te duwen), Jean Grey heeft opeens haar Phoenix kracht al, Nightcrawler ziet eruit als een 15-jarige emo, Quicksilver is een clown, Havok blijkt opeens de oudere broer van de Summers familie te zijn, ... Ik kan me op zich wel vinden dat je voor het Cinematic Universe een aantal wijzigingen doorvoert (Days of Future Past stak ook vol) maar dit slaagt gewoon de helft van de tijd nergens op. Alsjeblieft Singer, je bent nu al sinds 2000 bezig met de X-Men franchise dus het wordt eens tijd dat je de nieuwe generatie een kans geeft. Zeker als je bekijkt dat de 2 films die niet door hem zijn geregisseerd (Last Stand en First Class) beter zijn dan eender wat hij heeft gebracht. De invloed van Vaughn in het script van Days of Future Past heeft hem blijkbaar nog wat kunnen redden.

Na de nieuwe Star Wars had ik er wel vertrouwen in dat Oscar Isaac een goede Apocalypse ging kunnen zijn. Verkeerd gedacht dus. De stem voelt bijlange na niet imposant genoeg aan (om de een of andere reden wisselt het ook in volume, precies alsof hij de baard in de keel heeft) en hij is gewoon klein! Waar is die imposante En Sabah Nur? Niet in deze film. De oudgedienden (James McAvoy, Michael Fassbender, Nicholas Hoult, ...) blijven gelukkig nog degelijk, al krijgen ze erg weinig ruimte om hier iets van te maken, en een paar nieuwkomers komen ook erg lekker binnen. Ik was vooral gecharmeerd door Alexandra Shipp als de jonge Storm en met Olivia Munn krijgen we een uitstekende Psylocke voorgeschoteld. Belooft al voor de X-Force film die er ook weer zit aan te komen. Tye Sheridan moet even in zijn rol komen als Scott Summers (al ben ik er nog altijd pissig om dat de verhouding tussen hem en Havok wordt omgedraaid) en dat geldt ook Sophie Turner die de rol van Jean Grey op zich neemt. Toffe cameo nog wel van Hugh Jackman die zich eventjes kan laten gaan en de aanwezigheid van Mister Sinister belooft ook wel veel voor de nieuwe Wolverine film.

Halverwege de film vind Singer het nog even nodig om een (volstrekt overbodige) steek onder water te geven naar Brett Ratner's Last Stand via de quote "Everyone knows that the third movie is always the worst". Beetje pijnlijk dat het juist dit derde deel is dat uiteindelijk de zwakste film uit heel de X-Men franchise blijkt te zijn... Als liefhebber start een comicverfilming sowieso al met een streepje voor en gelukkig heeft dit ook nog altijd wel zijn momenten, maar dit is het overduidelijk niet.

2.5*

Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they can't be saved

Days of Future Past. Het is de titel van een tweedelige storyline in het X-Men universum en het was ook de allereerste comic die ik ooit kocht. Ik was meteen verliefd en hoewel ik ondertussen misschien nog net iets betere saga's heb ontdekt, blijft ik een ontiegelijk zwak hebben voor het verhaal van Chris Claremont en John Byrne. Ik sprong dan ook een gat in de lucht toen bleek dat Matthew Vaughn (die met First Class mijn favoriete X-Men film regisseerde) zich ging toeleggen op de verfilming ervan. Toen bleek echter dat Bryan Singer het stokje over ging pakken en mijn enthousiasme kelderde.

Want zeker de eerste X-Men film is geen al te schitterend deel in de cyclus. Het tweede deel was alweer wat beter, maar het viel me op dat zowel The Last Stand en First Class (allebei van een andere regisseur) een pak interessanter waren. En nu ging Singer terugkomen? Als dat maar goed kwam.. En wonder boven wonder komt het ook goed. Misschien ligt het aan het feit dat Vaughn nog meeschreef aan het script, maar Days of Future Past blijkt een degelijk deel in het X-Men universum te zijn. Hoewel, van het oorspronkelijke verhaal jammer genoeg niet al te veel meer van overschiet, weet Singer de balans tussen actie en plot vrij goed te bewaren. De openingsscène is het beste wat hij ooit al heeft gepresteerd in zijn superheldenfilms en ik blijf een enorme sucker voor tijdreizen. Dat neemt echter niet weg dat Singer niet overal de goede keuze weet te maken. Ik vraag me af hoe het komt maar Singer kan precies geen vrouwen regisseren, want met Kitty Pryde weet hij alweer een sterk vrouwelijk personage om zeep te helpen. Hij maakte al van Rogue een notoire emo (hoewel het één van mijn lievelingspersonages is, ben ik wel enorm blij dat het maar bij een cameo is gebleven) en Kitty wordt hier gewoon herleidt tot een karikatuur van zichzelf. En breek me de mond niet open over het gebrek aan uitleg waarom Xavier ineens terug in zijn eigen lichaam zit na de after credits scène in The Last Stand.

Wel interessant dat Singer een gimmick uitvoert die regelmatig in comics voorkomen, namelijk alles naar een andere tijdslijn schuiven. Langs de ene kant is een nogal degoutante move (hij veegt werkelijk het bestaan van alle films die niet door hem zijn geregisseerd van tafel), maar langs de andere kant krijgen de makers nu wel een tweede kans om een aantal misstappen uit de vorige delen terug goed te maken.

Want misstappen zijn er geweest en ook Days of Future Past ontsnapt er niet aan. Ik mag hopen dat Joss Whedon's Quicksilver een stuk beter zal zijn dan dit flauw aftreksel. De ontsnappingsscène is gewoon schandalig slecht en past ook totaal niet in de film. Voor de rest een film die vooral steunt op het grote aantal aan mutanten. We krijgen een combinatie van de oude garde (Patrick Stewart, Ian McKellen, Halle Berry, ...) en de nieuwe garde (James McAvoy, Michael Fassbender, Nicholas Hoult, ...) en dat is gewoon enorm leuk. Teveel cameo's om op te noemen (al kan ik het toch niet laten: Jean & Cyclops!) maar ook een paar leuke nieuwkomers. Dinklage doet het op zich leuk en Omar Sy is een uitstekende Bishop. Sowieso vond ik de groep mutanten aan het begin (Blink, Warpath, Sunspot, ...) erg sterk.

Days of Future Past is verre van perfect. Sommige acties hangen met haken en ogen aan elkaar (wat was in hemelsnaam het nut van Magneto die dat baseball stadion overal mee naartoe sleurt), maar over de gehele lijn is dit een erg vermakelijk deel geworden. Singer overtreft zichzelf en krijgt zelfs het voordeel van de twijfel dankzij het uitstekende begin. Oh ja: En Sabah Nur!

Kleine 4*

In chess, the pawns go first

Als je deel 1 en deel 2 hebt gezien dan kan deel 3 natuurlijk niet al te lang uitblijven. De eerste film viel een tikkeltje tegen met de herziening en ook de tweede film bleek zich niet te kunnen meten aan mijn herinnering. Ik had echter hoge verwachtingen van dit derde deel want dat was altijd al mijn favoriet dus ik was benieuwd hoe dit ging uitdraaien.

En het is goed uitgedraaid want de 4* score die ik eerder had uitgedeeld mag perfect blijven staan. Sowieso is dit qua verhaal de interessantste van de originele trilogie (Origins en First Class dus niet meegerekend) omdat de verhaallijnen die in de eerste twee films werden opgebouwd hier volledig tot hun recht komen. De angst van de mensheid ten opzichte van de mutanten, de niet te vermijden oorlog tussen de mensen en de mutanten, ... Dit alles wordt dan ook nog eens gekruid met één van de sterkste verhaallijnen uit heel het X-Men universum, namelijk de Dark Phoenix saga. Naar aanleiding van mijn herzieningen had ik speciaal de comics nog eens uit de kast gehaald en daaruit blijkt hoe sterk dat verhaal eigenlijk in elkaar zit. Ratner doet dan ook een meer dan verdienstelijke poging om dit in beeld te brengen, hoewel er natuurlijk sommige aanpassingen moesten gebeuren want in de comics speelt de climax zich in de ruimte af. Daar komt dan ook nog eens de uitstekende verhaallijn van Joss Whedon uit de Astonishing X-Men comics betreffende de cure bij waardoor dit een erg aangename zit wordt en qua plot boven zijn twee voorgangers uitsteekt. Ik ben ook blij met de manier waarop de relatie tussen Jean en Wolverine uiteindelijk wordt uitgewerkt. In X-Men 2 voelde die nogal geforceerd aan maar daar is hier niet meer veel van te merken.

Cyclops verdwijnt snel uit de film en ergens ben ik daar blij om. Ik ben een grote van Scott Summers in zijn comicvorm maar zijn evenknie in de vorm van James Marsden was wel erg teleurstellend. In dit deel worden ook alle registers open getrokken betreffende nieuwe mutanten en dat resulteert in een aantal langverwachte personages. Zo was ik enorm blij om eindelijk Beast eens te zien want afgezien van de cameo op het televisiescherm in deel 2 was daar helemaal geen sprake van. Kelsey Grammer weet de finesse van Hank McCoy dan ook vrij goed te bevatten en doet het erg leuk. Ook fijn om Angel eindelijk eens in de filmreeks te zien opdraven. Het mogen dan wel twee founding members van het originele X-Men team zijn maar blijkbaar was hun populariteit niet groot genoeg om te kunnen opboksen tegenover Wolverine en Storm. Ben Foster is hier nog iets te jong naar mijn inziens voor de rol van Angel maar doet het op zich nog niet zo slecht. Ondertussen zitten we ook al aan de derde actrice voor de rol van Kitty Pryde, deze keer in de vorm van Ellen Page en die blijkt de beste van de 3 te zijn. Ze hebben de Juggernaut wel enorm belachelijk neergezet. Normaal gezien ben ik wel fan Vinnie Jones maar zijn one-liners (I'm the Juggernaut, bitch! o.a.) waren echt wel te slecht voor woorden. Ik kan het begrijpen dat ze zijn relatie met Xavier niet uit de doeken willen doen (het zijn halfbroers) maar een beetje respect naar het personage mag ook wel. Voor de rest doen Hugh Jackman, Ian McKellen en Patrick Stewart het weer zoals altijd en weet Halle Berry ook een iets overtuigendere Storm neer te zetten. Famke Janssen komt ook mooi tot haar recht en Anna Paquin blijft nog altijd een gigantische miscast in de vorm van Rogue.

De samenloop van drie films en het is er aan te merken. De climax waar mutant tegen mutant strijd is stevig en hoewel er hier en daar teveel personages worden geïntroduceerd waar nadien niets mee gedaan wordt, blijft de film nog altijd wel overzichtelijk. De cast, met hier een daar een uitzondering, is goed op dreef en qua verhaal is dit het beste van de drie.

4*

Mutant and proud

In het begin stond ik nogal weigerachtig ten opzichte van deze nieuwe X-Men verfilming. Een geheel nieuwe cast en ook nog eens het feit dat ik nogal gehecht ben aan de origine en dat ze dat hier precies nogal te grabbel gooien en er hun eigen ding van maken, leek me persoonlijk niet het bewijs voor een succesvolle verfilming. Toch, als enorme X-Men liefhebber kon ik het niet laten om de film eens uit te testen en daar ben ik blij om want First Class is een film geworden die zich kan meten met de beste comic verfilmingen tot nu toe, misschien zelfs de beste maar daarvoor wordt het nog wachten op The Avengers.

X-Men First Class is een mengeling geworden van de originele X-Men, Uncanny X-Men en (het meest logische) X-Men First Class comics. Dat was dus hetgeen waar ik schrik voor had maar het pakt gelukkig een heel stuk beter uit dan ik had verwacht. Voornamelijk doordat er hier ontzettend veel bekende gezichten in zitten in de vorm van oude bekenden (Cyclops, Storm, Xavier, Magneto, Beast en nog anderen) tot gezichten die nog niet eerder waren te zien in de X-Men verfilmingen zoals Banshee en Havok. Ik vond het in ieder geval fantastisch om zoveel mutants te zien en hiermee zit dan ook meteen de kracht van de film voor mij, ze worden allemaal herkenbaar neergezet. Bij sommige van dit soort adaptaties (dan heb ik het voornamelijk over game verfilmingen maar dit geldt voor eender welke adaptatie van een bepaald medium naar het grote scherm) is het enorm moeilijk om te zien wie wie nu eigenlijk moet voorstellen maar hier is geen enkel probleem te bespeuren. Vaughn weet wat hij doet en doet het goed. Ook qua effecten zit dit trouwens wel erg degelijk in elkaar. De actiescènes zien er dan ook soms verbluffend mooi uit maar het is vooral het design dat soms echt erg geslaagd is. Tot in de kleine details wordt het X-Men universum uitgewerkt en naast de kostuums is het een feest van herkenning.

Qua verhaal is dit dus best wel een gewaagdere zet geworden. Naar zo'n vier films met de bekendste mutanten uit het X-Men universum, wordt er gekozen voor een groepje relatief onbekenden maar het werkt voornamelijk doordat het scenario gewoon als een huis staat. De relatie tussen Charles en Erik wordt ontzettend sterk uitgewerkt maar de film vervalt nergens in stomme one-liners (herinnert er zich nog iemand 'I'm the Juggernaut, bitch!' uit The Last Stand?) en in combinatie met de Cuba crisis, krijgen we gewoon een heerlijk plot voorgeschoteld. Alleen jammer dat er qua continuïteit compleet niet wordt omgekeken naar de vorige delen (hoewel ik een enorme voorstander ben van het feit dat Beast hier al verder muteert naar zijn blauwe furry vorm, clasht dit natuurlijk met de televisie cameo die we in één van de vorige delen te zien kregen) maar langs de andere kant spraken de voorgangers elkander ook al enorm tegen dus storen doet het niet echt omdat dit toch beschouwd moet worden als een reboot, anders zou men niet de moeite hebben gedaan om het ontstaan van The X-Men nog eens uit de doeken te doen.

Toen de eerste namen bekend werden vervulde mijn hart zich met schrik. James McAvoy als Xavier, Michael Fassbender als Magneto, Kevin Bacon als Shaw, ... Wat was me dat allemaal maar gelukkig is mijn mening wel enorm hard gedraaid na het zien van de film. McAvoy maakte al indruk op mij in The Conspirator maar hij speelt Xavier werkelijk geniaal. Hij is de perfecte belichaming van een jonge Charles en speelt dan werkelijk voortreffelijk. Ook Fassbender mag trouwens ook gezien worden. Ian McKellen zal altijd ten boek staan als de meester van het magnetisme maar verdomme, Fassbender mag gerust blijven voor de flashbacks. De chemie van beide acteurs is dan ook om je vingers van af te likken. Ik zei daarjuist al dat ik enorm blij was met de keuze van X-Men maar ze worden stuk voor stuk ook nog eens erg sterk neergezet. Nicholas Hoult als Beast, Caleb Landry Jones als Banshee, Lucas Till als Havok en nog zoveel meer. Iedereen speelt echt uitstekend en zijn perfect gecast in hun rollen. Enige nadeel was Jennifer Lawrence als Mystique, dan was Rebecca Romijn daar beter in geslaagd. January Jones als Frost was ook mooi meegenomen natuurlijk. En dan zou ik bijna nog Kevin Bacon vergeten die de rol van arch-villain op zich neemt, Sebastian Shaw. Sowieso al erg blij dat ze The Hellfire Club introduceren maar met Shaw hebben ze ook één van mijn favoriete personages uit één van mijn favoriete story arcs (The Dark Phoenix saga) te pakken. Bacon speelt dit dan ook uitstekend, geheel tegen verwachting in want ben niet zo'n grote fan van hem.

Ik begon hieraan met 4* maar nu ik er eigenlijk nog eens goed over nadenk kom ik tot de conclusie dat dit simpelweg meer verdient. Als comic liefhebber is dit een waar festijn om naar te kijken en Vaughn weet er echt enorm veel in te steken (die cameo van Wolverine!) waardoor First Class een heerlijke film is geworden. Design, plot, effecten, ... Alles zit bijzonder goed in elkaar en een 4.5* is hier dan ook wel gerechtvaardigd.

4.5*

Have you ever tried... not being a mutant?

Een paar dagen geleden de eerste X-Men film sinds een aantal jaren (mijn stem voor dit 2e deel dateert van 3 december 2006) eens terug gezien en die viel eigenlijk een tikkeltje tegen. Nu was het eerste deel sowieso nooit mijn favoriete deel, in mijn herinnering is het derde deel beter, maar ik was benieuwd wat een herziening van de andere delen ging opbrengen. Na deel 1 komt logischerwijs deel 2 dus was dit de volgende stap in de X-Men herzieningen.

En ik moet zeggen dat dit me een stuk beter afging. Waar het in de vorige film meer een one-man show van Wolverine leek te zijn met mindere bijrollen van Cyclops en Rogue, krijgen we nu een meer gevarieerd X-Men team onder begeleiding van Nightcrawler en grotere bijrollen voor Colossus en Ice-Man. De film duurt zo'n klein halfuur langer maar Singer gebruikt die tijd om het verhaal beter tot zijn recht te laten komen en dat voel je. Sowieso is het ook erg leuk om hier zoveel verwijzingen naar andere personages en settings uit de X-Men comics in te zien. Ik heb het al meerdere keren gezegd maar ik ben een serieuze fan van comics en bij mij win je dan ook altijd sympathie als je op een leuke manier wat knipogen in een film kunt steken. Het verhaal op zich is niet zo enorm spectaculair maar wat mij vooral intrigeerde, en dat me pas gisteravond voor de eerste keer is opgevallen, zijn de vele verwijzingen naar The Dark Phoenix saga waar de derde film zich gaat op concentreren. Singer wist blijkbaar al goed welke richting hij wou uitgaan en hij weet het subtiel maar toch enorm opvallend af te werken. Alleen wel jammer dat ze van Jason Stryker een soort van aftreksel hebben gemaakt van Mastermind, hadden ze beter effectief Jason Wyngarde gebruikt. Voor de rest maakt Singer hier en daar ook wel een foutje door bijvoorbeeld de relatie tussen Jean en Wolverine verder uit te lichten. Dat was in de comics al niet echt zo'n enorm succes (Claremont heeft er altijd spijt van gehad dat ze dit hebben geprobeerd) maar ook hier komt het niet geheel tot zijn recht.

Qua cast blijft dit nog altijd wel leuk om naar te kijken. Hugh Jackman blijft de perfecte Wolverine en ook Patrick Stewart en Ian McKellen nemen hun oude rollen uit het eerste deel terug op en doen dat meer dan degelijk. Jammerlijk genoeg is ook James Marsters weer van de partij als Cyclops maar wordt hij een tikkeltje achteruit geschoven. Het enige moment waarin ik echt het Cyclops gevoel van de comics kreeg was op het einde wanneer hij ontdekt dat Jean niet meer in de jet zit. Zijn breakdown in de armen van Wolverine was dan ook het beste dat hij tot nu toe heeft gepresteerd. Anna Paquin is ook terug van de partij als Rogue en ook dat blijf ik een erg jammerlijke zet vinden. Ondertussen probeer ik al de films apart te zien van de comics maar waarom ze in godsnaam haar hebben gekozen? Toegegeven, ze lijkt meer op de Rogue uit X-Men Evolution maar dat trok ook op niet veel. Rogue wordt hier te hard neergezet als een emotioneel wicht en dan begin ik nog niet over het feit dat ze, nadat heel haar origine werd verkloot in deel 1, ze hier ook nog eens een relatie begint met Bobby Drake. Gambit wordt echter weer compleet vergeten met uitzondering van zijn naam (Remy Le Beau) op een computerscherm... Halle Berry blijft een redelijk aftreksel van Storm en ook Famke Janssen weet niet geheel te overtuigen als Jean Grey, voornamelijk in de romance met Wolverine. De nieuwelingen in de film à la Alan Cumming als Nightcrawler en Brian Cox als Stryker doen het dan wel weer goed.

Sowieso een stuk beter dan het eerste deel doordat het verhaal beter verloopt, er een stuk meer knipogen naar het X-Men universum inzitten en doordat de cast wordt versterkt met een aantal erg sterke acteurs. Toch, een paar slechtere beslissingen en vreemde zetten zorgen ervoor dat dit toch net niet aan de 4* geraakt. Misschien dat het volgende deel het beter doet.

3.5*

Lone Wolf and Cub: de Taiwanese versie

Ik heb het hier al vaker verkondigt, maar ik blijf ergens toch wel fan van de Kung Fu Classics Collection reeks die je jaren geleden in ondertussen lang verdwenen shady DVD-winkeltjes (Compact 500 in Antwerpen onder andere) kon vinden. Er is veel op te merken aan de releases zoals a) Engels gedubt en vaak ook nog eens slecht gedaan b) ondertiteling die grammatisch verkeerd is en ook nog is vol taalfouten zit en c) de beeldkwaliteit laat ook vaak te wensen over. En toch..

The Master and the Kid is alweer nummer 29 in de reeks en hoewel ik de voorgaande 28 niet allemaal in bezit heb, betrap ik me er van tijd tot wijlen wel op om er nog eens eentje op te zetten. Deze release is trouwens helemaal vreemd aangezien het plot wel klopt, maar de filmposter (en de stills op de achterkant van de DVD) niet. Meestal is het andersom in deze reeks. Soit, maakt verder ook niet veel uit doordat dit eigenlijk ook een ietwat atypische kung fu film is. Het uitgangspunt gaat vooral lenen bij Lone Wolf and Cub maar dat zorgt er wel voor dat dit zich wat onderscheidt van de overige films in de reeks. Deze keer geen jonge man die een pak rammel krijgt en na wat training onder begeleiding van een oude wijze man met baard een geheime techniek leert waardoor hij de slechterik van dienst in de laatste 5 minuten kan verslaan, maar gewoon een uitstekende vechter wiens familie compleet wordt uitgemoord en op zoek gaat naar de daders en dat in een hels tempo doet.

Want de openingsscène lijkt eerder een trailer te zijn met veel verschillende cuts naar veel verschillende gevechten en daarna passeert het ene na het andere personage vooraleer we dan eindelijk aan de grote baas komen. Yueh Hua is goed op dreef als Nan Kung Sao en heeft eigenlijk best nog wel een leuke interactie met Wen Chiang-Long die de kleine Sao Sun speelt die koste wat het kost zijn oom wilt vergezellen op diens queeste voor wraak. Hua kan een lekker potje knokken en krijgt een aantal vermakelijke tegenstanders voorgeschoteld, maar het is hier dat het schoentje uiteindelijk wat knelt. Er zitten een aantal over the top scènes in (op een bepaald moment is er een aanval van vogels, onze held zwaait wat in het rond met zijn zwaard en er valt letterlijk een gepluimde kip op de grond) maar verder neemt de film zich veel te serieus. Bizarre soundtrack trouwens, geen idee of de originele versie (in hoeverre die nog bestaat/te vinden is) ook zoveel is gaan stelen bij andere films.

Fijn! Ik heb ondertussen al wel veel van dit soort films zien passeren dus ik vermoed dat ik dit wel eens hoger had gewaardeerd mocht ik dit een aantal jaar eerder gezien hebben. Dat neemt niet weg dat dit nog altijd een vermakelijk filmpje is geworden dat alleen niet volledig losgaat zoals je zou denken. Geen typische kung fu flick, maar nu ook weer niet zo wereldschokkend. Gewoon een lekkere wegkijker dus..

3*

Jackie Chan en de Winners & Sinners gang Part III

Tegenwoordig komen ik en mijn kameraad er precies maar niet aan toe om een Jackie Chan film te zien. Ofwel staat hij met de vroege shift, ofwel heb ik herexamens, ... Er is altijd wel iets maar gisteravond was er voor een keer eens niets aan de hand en begonnen we aan het derde deel in de Winners & Sinners trilogie. Alleen hebben we hem halverwege afgezet want dit is werkelijk te slecht voor woorden.

Ik heb vandaag nog de moeite gedaan om de film wel uit te zien omdat ik van principe ben dat je een film in zijn geheel gezien moet hebben om hem te kunnen beoordelen want je weet nooit wat er nog gaat komen. En dat klopt hier helemaal want als ik het eindgevecht niet had gezien, dan had dit een dikke 0.5* geworden. Het eerste deel van de trilogie was nochtans vrij leuk maar in het tweede deel was het slijt al duidelijk te merken. Alle overschot uit die twee films lijkt dan ook te zijn samengepropt in dit derde deel. Het resultaat is een enorm puberale film die niet meer is dan zo'n 90 minuten kijken naar volwassen venten die er alles aan doen om vrouwen te kunnen aanraken. De humor is belachelijk slecht, zelfs mijn kameraad die zelf een Chinees is kon hier niets mee, en werkt langs geen kanten. Ik verbaas me er dan ook over dat dit zowel op Imdb als hier op MovieMeter nog een voldoende krijgt. Jongens toch, zelden me zo geïrriteerd tijdens een film. Zelfs in twee stukken had ik nog altijd de neiging om dit af te zetten..

Waarom dan toch nog die 1*? Vanwege een aantal geslaagde vechtscènes. Het zijn er niet veel (ik heb er maar 3 geteld in de film) maar die zorgen ervoor dat de rest van de film nog draaglijk wordt. Vooral het eindgevecht tussen Jackie Chan (en Sammo Hung) en Yasuaki Kurata is erg de moeite waard. Nog iets waarvoor het misschien nog interessant is om te zien, zijn de vele bekende gezichten die hierin optreden. Jackie Chan zijn rol is zowaar nog kleiner dan in de voorgaande films maar hij wordt gelukkig nog wel bijgestaan door onder andere Biao Yuen en Andy Lau. Sammo Hung regisseert wederom maar beseft al dat hij het zinkende schip moet verlaten want hij komt zelf helemaal niet zo veel in beeld had ik de indruk. De Winners & Sinners groep is wel weer bijna volledig van de partij. Dit betekent dus wederom Richard Ng (altijd leuk) maar ook jammer genoeg Eric Tsang (hoewel die alleen maar in het 2e deel zat en niet in het eerste) en die is wederom bloedirritant. John Shum komt ook nog halverwege piepen en ook Shui-Fan Fung en John Shwam zijn er als vanouds weer bij. Jammer genoeg komt niemand, zelfs Richard Ng, echt tot hetzelfde niveau als in deel 1. Toch zonde hoe dit laatste deel de reeks de dieperik in jaagt, ik wil zelfs niet weten hoe slecht de 4 vervolgen die hierna kwamen zijn. Gelukkig doet Chan daar niet in mee dus laten we die voor wat ze zijn.

Neen, dit was het toch echt niet. Het is dat het einde opeens nog interessant wordt vanwege de actie want anders had ik dit met gemak tot het slechtste gerekend waaraan Sammo Hung, Jackie Chan en Biao Yuen hun naam aan hadden verbonden.

1*

Jackie Chan en de Pink Panther

Normaal gezien was het gisteravond het plan om Drunken Master te zien maar vanwege technische problemen konden we die titel niet kijken. Op naar Snake in the Eagle's Shadow maar ook daar ondervonden we een aantal problemen waardoor we naar de volgende titel gingen. Dat was deze The Fearless Hyena maar ik had toch liever één van de twee andere titels gezien want dit is redelijk teleurstellend.

Dat is vooral te wijten aan enorm vervelende personages in het eerste deel van de film. The Fearless Hyena heeft een redelijk chaotisch verhaal, iets wat op de koop toe met de soms onverstaanbare dub nog onduidelijker werd, en het wordt er met types zoals Stoney Egg, the Great Bear en Iron Head echt niet leuker op. Verre van zelfs, want het irriteert enorm. Ook heel de opzet van Chan die allerlei jobkes gaat uitvoeren om geld te verdwijnen, werkt langs geen kanten. Gelukkig verdwijnt deze idioterie halverwege de film en krijgen we een vermakelijke film rondom een klassiek Jackie Chan thema. Alleen blijkt daar ook wel wat mis te lopen want persoonlijk vond ik de vechtstijl van Chan op het einde van de film (de zogenaamde emotionele kung fu) maar vrij belachelijk en één van de slechtste climaxen die ik al ben tegen gekomen in dit oudere werk van Jackie Chan. Waarom dan toch nog die 2.5*? Wel, voornamelijk omdat er tussen alle Three Stooges-achtige humor (die ik anders wel kan waarderen maar hier werkt het niet) nog wel een aantal leuke scènes zitten. Chan die zich als vrouw verkleed en dan een pak rammel uitdeelt is leuk en het hoogtepunt is het chopstick gevecht tussen Chan en zijn meester.

Na een aantal successen kreeg Chan de gelegenheid om zelf het script te schrijven en te regisseren. Lei Wo kwam er bij het regisseren sinds lang eens niet aan te pas, ik vraag me dan ook af vanwaar MovieMeter dit haalt (misschien een verwarring met deel 2) maar het is ergens wel eens een verademing om een andere regisseur zich eens te laten vastbijten in het kung fu genre. Met Chan heb je dan logischerwijs ook een goede keus en hij weet het in het algemeen wel mooi in beeld te brengen. De gevechten variëren van redelijk (al komt dat door de vechtstijl) tot heerlijk uitgevoerd. Chan blijft op zich geen geniale acteur maar als kung fu dude is hij in ieder geval wel erg vermakelijk om naar te kijken. Erg blij ook dat James Tien hier wederom in meespeelt. Moet zowat de meest gebruikte bijrol acteur zijn in de Chan films, al bestonden de eerste films praktisch altijd uit dezelfde cast, maar wel één die altijd een indruk nalaat. Dean Shek, hier nog gecrediteerd onder Shih Tien, heeft ook nog een vermakelijk klein rolletje als begrafenisondernemer. Wel leuk trouwens om nog een aantal bekende muziekstukken te horen. Dit gebeurt wel meermaals in de Jackie Chan films (Snake & Crane Arts of Shaolin gebruikte de muziek uit Monty Python) maar de muziek uit de Pink Panther past hier wonderwel.

Op Imdb zijn ze zot van The Fearless Hyena maar ik kan me gelukkig meer vinden in de smaak van de mede MovieMeter gebruiker. Chan haalt zijn slapstick wederom boven maar doet dit op een vrij vervelende manier. Het zijn echter de irritante bijrollen (en verschrikkelijke dubbing want de dialoog van The Great Bear is werkelijk niet te verstaan) en het gebrek aan geslaagde climax die de film compleet onderuit halen. Gelukkig zijn er nog een aantal pluspunten te vinden in een aantal geslaagde choreografieën.

2.5*

Method Man en Stompie

Daarstraks was ik voor wat nostalgie nog eens wat aan het kassen op Dragon Ball Z Budokai op de PS2 om genadeloos ingemaakt te worden door niemand minder dan Krillin in de finale van het advanced wereldtournament. Het was al de 3e keer achter elkaar (what are the odds) en ik moet bekennen dat ik het op mijn heupen kreeg. Terwijl ik was aan het vloeken op de kleine kaalkop moest ik opeens aan de hoes van deze Method Man denken. Geen idee eigenlijk waarom want Peter Chang heeft op zich niet zo erg veel weg van Krillin, al vind ik hem op de poster redelijk klein van gestalte lijken, maar ineens de film maar eens opgezet ter ontspanning.

Geen idee trouwens waarom ze voor Method Man hebben gekozen want Avenging Boxer dekt de lading veel beter. Qua plot is Method Man een vrij standaard kung fu revenge filmpje. Shao Long is getuige van de moord op zijn vader die wordt aangevallen door een oud bendelid. De zoon zweert wraak en besluit om te gaan trainen en zoekt onderdak bij zijn oom. En daar stopt het en dat is op zich niet slecht. Dit soort films moet het toch niet hebben van zijn grootse verhaallijnen en Method Man verliest dan ook geen tijd met introducties. Dit wordt al snel duidelijk in het begin van de film waar er na twee zinnen dialoog al direct wordt verder gegaan met vechten. Halverwege de film verandert de sfeer echter en wordt er meer de komedie kant opgegaan zoals Jackie Chan ook regelmatig deed in zijn films. Dit gebeurt onder andere door één of andere dikzak die zichzelf Superman noemt te laten dansen terwijl hij probeert de nicht van Shao Long, die Shao Ling heet voor de gemakkelijkheid, te versieren. Nu kan ik dit soort humor op zich nog wel waarderen maar de hoeveelheid die Shaw op de kijker loslaat is toch echt wel teveel te noemen.

Ook bij de gevechten wordt er te vaak gefocust op het humoristische aspect en dat is vreemd want op zich nodigt het plot zich daar niet voor uit. Je krijgt wat een Jackie Chan gevoel maar daar zijn de gevechten net niet goed genoeg voor. Hoewel, dat geldt maar voor een aantal van de gevechtscènes want het eindgevecht is werkelijk fenomenaal te noemen. Hier wordt alles uit de kast gehaald en je bent geneigd om de film extra punten te geven puur en alleen voor dit gevecht. De DVD die ik heb is uit de Kung Fu Collection maar qua dub is die vrij waardeloos te noemen. Beeldkwaliteit kan er nog goed mee door maar de ondertiteling staat wederom vol met taalfouten. Ach, voor die paar euro kun je moeilijk klagen natuurlijk. Degelijke cast wel weer. Zeker Casanova Wong als de slechterik van dienst straalt een heerlijk charisma uit. Peter Chang heeft een aantal vermakelijke acrobatische trucjes maar het is toch Casanova die de show steelt.

Af en toe rare sprongen in het verhaal (zo begrijp ik nog altijd niet waarom er een personage Stompie werd genoemd, zag niets afgestompt aan zijn ledematen) maar de gevechten zijn op zich wel degelijk. Alleen de overdaad aan flauwe humor is een smet op deze voor de rest redelijk amusante kung fu flick.

2,5*

Geslaagde stripverfilming

De afgelopen paar dagen zijn er twee nieuwe XIII strips uitgekomen. Omdat het zowat een jaar duurt eer de volgende in rij uitkomt, is dat dus altijd een moment om naar uit te kijken. Vandaag allebei de strips gelezen en ik kwam tot de conclusie dat ik nog meer XIII wou en mijn wensen werden verhoord toen ik tot de conclusie kwam dat ik deze miniserie nog opgenomen had liggen van een televisie uitzending.

Al veronderstelde ik wel dat ik effectief de miniserie had opgenomen (VT4 kondigde de film volgens mij ook aan als miniserie en zond ze effectief in 2 delen uit) maar halverwege kwam ik tot de conclusie dat ik dus een geknipte versie was aan het kijken. Er zou een heel uur uitgeknipt zijn maar daar is gelukkig niet bijzonder veel van te merken. Dat komt natuurlijk ook wel doordat ik de stripreeks meerdere keren heb gelezen en dus het verhaal vrij goed ken. Op zich blijf ik het concept van XIII nog altijd wel de moeite vinden, zelfs al is er in de eerste verhalen nogal leentje buur gespeeld bij Robert Ludlum zijn Bourne boek. Al blijft het natuurlijk wel zonde dat deze miniserie maar pakweg de eerste 5 strips als bronmateriaal gebruikt want de reeks gaat nadien nog veel (en veel) verder. Er schijnt echter nog een televisieserie gemaakt te zijn met praktisch dezelfde acteurs dus waarschijnlijk wordt het daar nog verder uitgewerkt. Het eindigt dan ook allemaal wat met een anti-climax maar bon, dat is natuurlijk de perfecte aanleiding om de televisiereeks een kans te geven.

Ik probeerde de strips en de verfilming los van elkaar te kijken maar af en toe is het toch hard met de wenkbrauwen fronsen. Val Kilmer, voor mij legendarisch als Jim Morrison in The Doors van Oliver Stone, moet wel de grootste miscast ooit zijn. De Mangoest is normaal een oude man en Kilmer is gewoonweg te jong maar vooral ook veel te dik om geloofwaardig over te komen. Gelukkig komt hij op zich niet zo heel veel voor dus is de stoorfactor redelijk miniem. Ook Amos wordt compleet anders vertolkt door Greg Bryk dan in de strips maar is wel een perfect schoolvoorbeeld hoe je van het bronmateriaal kunt afwijken maar toch een goede rol kunt neerzetten. Erg sterk van Byrk. Stephen Dorff neemt de rol van XIII op zich en doet dat vrij goed. Nooit zo'n enorme fan van hem geweest, al is hij in Somewhere wel erg goed, maar dit kan er zeker en vast mee door. Vreselijke poster trouwens die in geen enkel opzicht lijkt te kloppen met de film, zelfs Dorff zijn haar is veel te lang.

Ik ben grote fan van de XIII stripreeks en ook de game heb ik met plezier gespeeld dus deze verfilming heeft wel een klein streepje voor. Er worden een aantal aanpassingen gedaan in vergelijking met het bronmateriaal maar niets storend, alleen jammer van de enorme miscast in de vorm van Kilmer.

4*

Jackie Chan meets Bruce Lee

Met New Fist of Fury maken we een kleine sprong in het oeuvre van Jackie Chan, niet alles is even makkelijk te vinden heb ik de indruk, en tegelijkertijd komen we ook aan bij een film waar ikzelf vrij veel van verwachte. Met The Big Boss en Fist of Fury maakte Wei Lo een grote ster van Bruce Lee maar het waren voornamelijk erg vermakelijke films. Ik was dus benieuwd of hij hetzelfde kon doen voor Chan.

Op zich wel een vrij vreemde film eigenlijk. New Fist of Fury is op het eerste zicht een remake van Bruce Lee's Fist of Fury (inclusief Bruce Lee in een flash) maar het komt nergens echt geslaagd over. Jammer genoeg liep het geluid ook niet synchroon dus dat was ook al vrij storend maar bon, New Fist of Fury is gewoon slecht uitgewerkt. Het verhaal van de rivaliteit tussen de verschillende scholen komt compleet niet tot zijn recht en de film lijkt dan ook enorm lang te duren. Vreemd want mijn versie duurde zelfs maar zo'n kleine 80 minuten en niet 112 zoals hier op MovieMeter en Imdb staat aangeduid. Ergens ben ik daar wel blij om want dat had ik echt niet volgehouden vrees ik. Ook het einde voelt niet echt geslaagd aan. Hoewel Bruce Lee's Fist of Fury op eenzelfde manier eindigde, kwam het hier echt totaal niet over. Waarom dan toch nog een voldoende? Wel, voornamelijk eigenlijk voor de choreografie. De knullige manier van vechten van Jackie Chan is in het begin nog wel redelijk amusant maar het wordt pas interessant wanneer hij echt goed begint te vechten. Wei Lo is dan ook de eerste regisseur in de Chan films (althans toch van degenen die ik de afgelopen dagen heb gezien) die effectief weet hoe hij een gevecht in beeld moet brengen.

Valt me wel op dat de Chan voornamelijk meespeelt in films die als uitgangspunt de relatie tussen Chinezen en Japanners hebben maar dat vind ik hier een pluspunt. Hoewel de films op den duur wel een tikkeltje op elkander beginnen te lijken, is het wel een goede kapstok om vechtscènes aan op te hangen. De versie die ik heb gezien heeft een vrij vreselijke dub maar het lijkt alsof het niveau van Chan gegroeid is in die paar jaar waarin hij acteert. Vooral ook omdat hij in deze rol iets meer de drama kant opzoekt en hij doet dat vrij degelijk. De rest van de cast lijkt ook op een vrij goed niveau te acteren maar wordt vaak compleet onderuitgehaald door de dub.

Het verhaal heeft wel wat potentie maar het komt er niet allemaal uit. De film is bij vlagen vrij saai en het einde is een serieuze anti-climax. De choreografie is vrij degelijk en Chan is hier aan zijn beste rol bezig die ik tot nu toe in de afgelopen dagen heb gezien maar toch mankeert er nog erg veel. Misschien ooit de film eens zien met Engelse ondertiteling in plaats van een dub.

3*

Verschrikkelijk, gewoonweg verschrikkelijk

Ik had vroeger eens wat korte fragmenten gezien van deze "Dragonball" film maar nooit echt de behoefte gehad om hem op te zetten. Een aantal dagen kwam één van mijn beste vrienden echter met dezelfde fragmenten op Youtube af en vroeg of ik ooit de film had gezien. Vermits wij met twee wel vaker zijn te vinden voor dit soort crap, was de beslissing snel gemaakt om hem eens op te zetten. Na een dik kwartiertje wouden we dat we nooit op dat idee waren gekomen..

Ik en mijn kameraad zijn even oud en zijn ook allebei opgegroeid met Dragon Ball Z en in mindere mate de gewone Dragon Ball en al helemaal niet met Dragon Ball GT. Vroeger gaven ze op televisie zelfs alleen maar tot het einde van de Frieza saga waarna er met de hulp van het internet een compleet nieuwe wereld voor ons open ging. De spelletjes werden verslonden en ook de afleveringen gingen er in een vlot tempo door en als je die goed kent, dan besef je pas hoe enorm slecht dit is. Het was de eerste live-action verfilming (niet de eerste verfilming in het algemeen want Dead Zone was zo'n twee jaar eerder uitgekomen) maar het wordt al snel duidelijk dat de film te vroeg is gekomen want qua effecten ziet dit er werkelijk niet uit. Belachelijke vechtscènes, Oolong die gewoon zwart gemaakt is en op een bepaald moment wordt er zelfs even naar de graphics van een Playstation 1 spel overgeschakeld. Dit ziet er over het algemeen werkelijk bijzonder slecht uit en je verbaast je dan ook over het hoge crap gehalte. Er wordt trouwens ook meer aan een draad gehangen (dat gevecht tussen Goku en Gohan!) dan dat er op de grond wordt gewandeld.

Ook het verhaal is te lachwekkend voor woorden. Ik heb altijd gedacht dat dit een officiële verfilming was maar dat blijkt dus niet zo te zijn. Hierdoor zijn sommige keuzes van de makers een stuk logischer geworden want in vergelijking met de manga (of de anime) zitten hier echt rare sprongen in. Voornamelijk qua naamgeving is dit soms bizar te noemen want Goku wordt Monkeyboy, Bulma wordt Seetou, Yamcha wordt Westwood, ... Maar dat was dus te wijten aan het feit dat ze kleine veranderingetjes moesten aanbrengen om geen rechtszaak aan hun been te krijgen. Ook de karaktertrekken van de meeste personages worden er maar wat bij de haren bijgesleurd (o.a. de angst die Yamcha heeft van vrouwen) en de enige die eigenlijk echt uit de verf komt is Master Roshi. Dat is dan ook de enige reden dat de film nog hier en daar een beetje te doen is omdat de perversiteit van de Turtle Master gelijkwaardig is aan die uit de manga. Over de cast ga ik zelfs nog niet beginnen want die is waardeloos en zijn uitstekend in het tonen van idiote koppen en slecht acteerwerk.

Het is interessant om dit eens gezien te hebben maar daar blijft het dan ook bij. Praktisch alles wordt veranderd (het zijn zelfs geen Dragon Balls maar Dragon Pearls) en qua effecten, cast en verhaal is dit gewoonweg belachelijk. Nog een beetje kunnen lachen om Master Roshi maar die scènes kun je evengoed op Youtube zien en dan ben je geen anderhalf uur kwijt.

1*

Hark Tsui en de vliegende monniken

Het is best wel vreemd hoe een Aziatisch regisseur soms compleet de mist kan gaan wanneer hij de overstap maakt naar Hollywood. Van Hark Tsui had ik tot een tijd geleden enkel Double Team gezien en dat was nu niet bepaald een hoogvlieger te noemen. De film verdient wel een herziening trouwens, want het is al erg lang geleden dat ik die heb gezien, maar dat zal pas gaan gebeuren wanneer mijn kijkachterstand gedaald is. Soit, het was pas met de Once Upon a Time in China reeks dat het kwartje echt viel. Er kwam dan ook nog eens het degelijke derde deel van A Better Tomorrow bij en Tsui werd één van de regisseurs die ik in het oog ging houden.

Al moet ik bekennen dat ik Zu Warriors in de eerste plaats voor Sammo Hung en Yuen Biao had gekocht. Dit is momenteel het oudste dat ik van Tsui heb gezien en ik had het vermoeden dat dit een nogal bizar filmpje ging worden. Ik wist op zich ook niet goed wat ik me moest voorstellen bij Zu Warriors en het moge duidelijk zijn dat dit in ieder geval alle verwachtingen overtreft. Tsui levert een sfeervolle fantasy/martial arts film af die bol staat van de leuke choreografieën en de gestoorde personages. De monniken vliegen in het rond, de personages worden continu gebombardeerd door magie en dit alles gebeurt allemaal in de zoektocht naar twee mysterieuze zwaarden die de wereld van zijn ondergang kunnen redden. Het plot is nagenoeg niet na te vertellen, maar juist dat maakt het zo leuk. Je weet nooit wat je kunt verwachten en de climax waar onze twee helden moeten synchroniseren is heerlijk fout. Het begin van de film is nog redelijk straight forward (erg leuk wel met de verschillende legers die elk hun eigen kleur hebben), maar na een tijd verandert Zu Warriors in een film met geweldige campy effecten. Vond het er voor die tijd trouwens ook nog erg sfeervol uitzien.

Beetje teleurgesteld weliswaar door de kleinere bijrol van Sammo Hung. De interactie met Yuen Biao is erg leuk in het begin, doch verdwijnt hij vrij snel uit zijn rol van soldaat van het Rode leger en dat is jammer. Hij heeft gelukkig nog wel een tweede rolletje als Chang Mei (of Cheung Mei volgens mijn DVD), maar die heeft maar een handvol leuke momentjes. Begin ook meer en meer fan te worden van Yuen Biao. Ik krijg wel het gevoel dat zijn werk van een lagere klasse wordt beschouwt dan dat van Hung of Jackie Chan (praktisch al zijn films die ik tot nu toe heb gezien hebben wel een invloed van een van deze twee), maar in mijn ogen is dat onterecht. Biao draagt hier de hoofdrol en doet dat uitstekend. Voor de rest nog leuke bijrollen van onder andere Brigitte Lin en Moon Lee. Plus naar oude traditie ook weer een kleine cameo van Hark Tsui zelf naar het einde toe.

Veruit het origineelste dat ik Tsui al heb weten te maken. Dit is een film die volgens mij per kijkbeurt nog wel leuker wordt. Biao en Hung zijn goed op dreef, de effecten zijn geweldig fout en het plot is zo overdreven dat het gewoon leuk wordt.

Dikke 3.5*

He's the king of kung fu

Nog niet zo lang geleden heb ik eindelijk eens alle films van Bruce Lee gezien, althans toch de volwassen Bruce Lee want als kind heeft hij ook nog wel wat films gemaakt maar die zijn erg moeilijk te vinden. Dat terzijde was ik erg gefascineerd geraakt door het concept dat Lee wou brengen met Game of Death. Die film viel me eigenlijk vrij goed mee (de knulligheid had zijn charme en de beelden van Bruce Lee waren goed) en ik kocht dan ook deze film in de hoop een goede film te zien krijgen met hetzelfde thema.

Tjah, aan mijn score is het al duidelijk geworden dat dat dus niet het geval is. Goodbye Bruce Lee zou zogezegd gebruik maken van zeldzaam beeldmateriaal. Daar is dus blijkbaar niet veel van waar want het enige beeldmateriaal dat je van Bruce Lee te zien krijgt in heel de film zijn wat foto's.. Ook de special appearance van Kareem Abdul-Jabbar heb ik compleet gemist maar daar kom ik straks nog wel op terug. Zoals gezegd vind ik het basisidee van The Game of Death, namelijk de Tower of Death, erg interessant. Ik leerde het voor het eerst kennen in een aflevering van Spongebob (had toen helemaal nog niets van Bruce Lee gezien) en ik hoopte dus ook dat deze film iets soortgelijks ging afleveren. Maar wat we hier te zien krijgen is gewoon waardeloos.. Er wordt een onduidelijk plot verteld over drugsgeld en een geheimzinnig pakje maar dat springt zo van de hak op de tak dat het mijn aandacht al snel kwijt geraakte. Het één kan natuurlijk ook een gevolg zijn van het ander. De film wordt ook nog eens gekenmerkt door stomme acties van de hoofdpersonages, zeker naar het einde toe. Die baas van dat Far East gedoe zegt tegen zijn handlangers dat hij Lee's vriendin over de reling moet smijten en die staan daar echt zonder zwans zo'n 5 minuten te wachten te draaien om dan op het einde te worden tegengehouden door Lee. Jongens toch, het is gewoonweg lachwekkend.

Als je Bruce Lee ziet dan krijg je het idee dat kung fu eigenlijk erg makkelijk moet zijn. Het komt allemaal zo naturel over dat je zou denken dat iedereen het kan. Wel, deze film maakt ineens komaf met dat idee want de gevechten zijn erg, erg slecht. Ligt grotendeels aan de montage die werkelijk op niets trekt maar de gevechten op zich zijn ook zo enorm traag! Je ziet de vuistslagen al van mijlenver aankomen en het is duidelijk dat de echte Lee iedereen in de film met het uiterste gemak in het ziekenhuis kan slagen. De film maakt dus gebruik van een look alike, Ho Chung Tao alhoewel hij hier bekend staat als Bruce Li. Niet meteen een schitterende acteur en ook de gelijkenis vond ik meteen niet zo enorm treffend. Het meest hilarische aan de film is eigenlijk wanneer je de biografieën die als extra op de DVD staat begint te lezen. Wat voor een onzin daar wordt verkocht.. De bijdrage van Kareem Abdul-Jabbar is dus ook een complete leugen blijkbaar want hij wordt ook nergens op Imdb vermeld.

Het enige goede aan de film is nog de titelsong die wordt uitgevoerd door Candy. Voor de rest kun je hier in ieder geval met een erg wijde bocht omheen lopen, tenzij je echt gefascineerd bent door de Brucesploitation films. Ik ben in ieder geval al blij dat ik hier maar een euro voor heb betaald.

1*

Chinezen in Japan

Ongeveer een jaar geleden had ik deze Shinjuku Incident aan een kameraad gegeven voor zijn verjaardag. We waren toen bezig al een goede maand bezig met het kijken van het oeuvre van Jackie Chan en hij had juist een PS3 gekocht dus een blu-ray leek me wel een geschikt cadeau. Het heeft even geduurd eer we aan de film begonnen, we hebben lange tijd bezig geweest met de films in chronologische volgorde te zien, maar gisteravond dan toch eindelijk eens aan begonnen.

En aangenaam verrast maar ik verbaas me eerlijk gezegd wat over de lage score hier want dit behoort samen met New Police Story tot één van zijn beste films. Ik had totaal geen idee waar de film eigenlijk over ging, ben nooit zo'n fan van plotomschrijvingen op voorhand te lezen want elke keer wanneer ik het al heb gedaan ben ik gespoilerd geweest, maar Shinjuku Incident is een interessante misdaadfilm geworden. Een genre waar ik voornamelijk mee bekend ben via de Amerikaanse films maar Yee weet er perfect zijn eigen draai aan te geven. Voornamelijk omdat hij de keuze maakt om iedereen in zijn eigen taal te laten acteren, iets wat altijd wel een pluspunt is, maar vooral omdat hij het rise & fall verhaal op een geloofwaardige manier in beeld weet te brengen. Een paar hardere scènes (de shit dat Jie allemaal overkomt..) worden bijgestaan door een hoog tempo en het enige minpunt is dat het nooit echt duidelijk wordt wat er met Lily en Xiu-Xiu gebeurt. Zonde want voor de rest weet Yee het geheel op zich goed te balanceren.

Dat Chan meer kan dan enkel de clown uithangen was me al langer duidelijk. Zijn acrobatie is natuurlijk zijn grootste aantrekkingskracht maar met Shinjuku Incident bewijst hij wederom dat hij wel degelijk een goede acteur is. Hij kan het blijkbaar wel niet laten om er wat humor in te verwerken (ik vond de manier waarop hij pa Togawa vermoord nogal klungelig overkomen) maar laat hij zich in het vervolg maar op dit soort films concentreren in plaats van de Amerikaanse kinderoppas zoals in Spy Next Door te worden. Ik dacht dat de focus voornamelijk op Chan ging liggen maar Daniel Wu neemt ook een groot deel van de film voor zijn rekening als Jie. Vooral naar het einde toe wanneer hij is doorgeslagen, is het genieten. Sowieso is heel de Chinese crew wel van een hoog niveau. Tof ook om eens een eerste indruk te kunnen maken van Bingbing Fan (Lily) want ik heb hoge verwachtingen van X-Men: Days of Future Past waar ze de rol van Blink op zich gaat spelen. Ze verdwijnt nogal geruisloos maar ze vormt een aangename toevoeging tussen al dat mannelijk geweld. Bijrollen van onder andere Masaya Katô en Naoto Takenaka zijn degelijk.

Ik heb ze nog niet veel uitgedeeld aan Jackie Chan maar Shinjuku Incident verdient 4.5*. Het totaalplaatje klopt bijna perfect, de film had 10 minuten langer mogen duren om even uitleg te geven wat er met een aantal randpersonages gebeurt, en Chan is heerlijk op dreef. Verwacht geen typische actiefilm van de Chinese superster want dan kom je bedrogen uit.

4.5*

King Kong goes Shaw Brothers

Ik ben altijd wel fan van dit soort monsterfilms. Het is een genre dat jammer genoeg niet zo makkelijk te vinden is, of de prijs ligt veel te hoog, maar The Mighty Peking Man had sowieso mijn aandacht getrokken omdat het een productie van de Shaw Brothers is. Een legendarische maatschappij die menig kungfu film op ons heeft losgelaten en dit is één van de meer afwijkende films in hun oeuvre. Had er in ieder geval wel zin in en hoe kun je een vakantie beter starten dan met een ouderwetse monsterfilm.

De originele King Kong film uit 1933 vond ik in ieder geval één van de beste in het genre. Naar het schijnt besloten de Shaw broertjes in te spelen op de remake van King Kong uit 1976 en gelukkig hebben ze er voor gekozen om geen straight forward remake te maken, maar meer een herinterpretatie. Vind het in ieder geval wel een leuk idee dat de jonge deerne in nood eigenlijk beste vriendjes is met de uit de kluiten gewassen aap. Verder natuurlijk een paar heerlijk verkeerde scènes (onder andere Ah Wei en Zhengfeng die wat liggen te rollebollen terwijl de aap nogal afkeurend toekijkt) en uiteraard foute effecten. Klinkt allemaal erg leuk, maar het is jammer dat de film op het einde nogal begint te slepen. Altijd leuk als zo'n man in een monsterpak een miniatuurstad naar de filistijnen helpt, maar het blijft maar duren zonder dat er echt iets bijzonders gebeurt.

Dit soort films heeft natuurlijk alle baat bij een knappe jonkvrouw in nood en met Evelyne Kraft is daar een goede keuze in gemaakt. Bijzonder eigenlijk dat ze als Zwitserse een contract met de studio heeft kunnen versieren, ze heeft ook nog meegedaan in Deadly Angels uit hetzelfde jaar als deze Mighty Peking Man, maar ze past hier perfect. Overduidelijk gecast voor haar looks uiteraard, die bikini laat ook weinig aan de verbeelding over, maar het stoort niet. Rest van de cast is perfect inwisselbaar maar toch nog even een vermelding voor de man in het pak. Afgaande op de gekwelde ogen die de aap teistert moet die geen gemakkelijke rol hebben gehad.

Veel green screen gedoe en miniatuur en dat werkt nog altijd het beste vind ik. Blijf ik bijzonder charmant vinden en met Kraft heb je een uitstekende lead. Interessant om eens een alternatieve King Kong te zien, maar het einde had best wat ingekort mogen worden. Daardoor ook net geen 3.5* maar het scheelt niet veel.

3*

Cliché Kung Fu

Zo langzaam maar zeker geraak ik door mijn voorraad Kung Fu Classics heen en ik moet zeggen: de kwaliteit gaat er wel wat op achteruit. Zo af en toe zit er nog wel eens een fijne film tussen, maar algemeen gezien eindigen de meeste films wel met een onvoldoende. Hopelijk ging The Eagle Fist daar verandering in kunnen brengen en nog een kleine tip voor degene die zich storen aan de slechte kwaliteit van de DVD: de film staat ook in zijn volledigheid (legaal!) op Youtube via het onvolprezen Wu Tang Collection kanaal.

Je hebt zelfs de keuze tussen een gedubte versie en een originele versie met Engelse subtitles. Klein detail bij die laatste versie is wel dat dat een nogal slechte crop is qua beeldverhouding en dat de ondertiteling aan weerskanten er soms afvalt. Iets wat echter belangrijker is, is dat dit echt geen goede film is. Ik heb ondertussen al wel wat van dit soort films gezien en eerlijk gezegd: ik denk dat dit de meest cliché film is die ik al in het genre heb gezien. De focus ligt op één of ander boekje met geheime moves dat ooit gestolen is en waarbij een leerling die 10 minuten geleden het pak rammel van zijn leven heeft gekregen besluit om bij zijn op zijn minst gezegd nogal excentrieke meester punten te scoren door de queeste aan te gaan om het boekje terug te vinden en ondertussen komt er ook nog ergens iets van wraak aan te pas. Hier en daar nog wel eens een leuk momentje (zoals gewoonlijk bij dit soort films is de climax het leukste aan de film, al is het maar omdat de grote slechterik vlak voor het eindgevecht nog in bad zit en er niet beter op heeft gevonden dan de blouse van zijn vriendinnetje aan te doen) maar over het algemeen is dit gewoon zo'n enorm standaard film.

Zelfs het eindgevecht wordt onderbroken met flashbacks naar de (al even verplichte) trainingsscène zodat je goed kan zien welke moves Lau Si Chung heeft geleerd om de slechterik te verslaan. Kei Ying Cheung zette zijn eerste stappen als regisseur via iets wat waarschijnlijk een typische Brucesploitation film zal zijn (ik zou anders niet weten waarom zijn debuut de Engelstalige titel Bruce against the Odds heeft gekregen) en neemt hier ook de hoofdrol voor zijn rekening. Niet zo'n enorm indrukwekkende vechter als je het mij vraagt en hoewel hij best wel wat films op zijn naam heeft staan, ben ik hem blijkbaar nog niet eerder tegen gekomen. Sowieso lijkt dit een redelijk onbekend filmpje te zijn (in vergelijking met andere films uit de Kung Fu Classics Vol xx collectie) aangezien er op IMDB en HKMDB maar weinig informatie te vinden is. Rest van de cast stelt ook niet zo enorm veel voor, al is de slechterik in het eindgevecht best nog wel leuk. Alleen geen idee wie de acteur is aangezien er nergens credits zijn terug te vinden.

Daardoor zit ik meer en meer met het vermoeden dat dit echt een compleet vergeten filmpje is en hoewel dat uiteraard geen garantie is dat het een slechte film is, is het geen schande dat The Eagle Fist in die donkere spelonken der vergetelheid is terecht gekomen. Er zijn leukere dingen om te doen wanneer je anderhalf uur de tijd hebt.

1.5*

Het harde leven van een postbode

Ronny Yu, het is een regisseur die na een korte periode in Hollywood terug in Hongkong verzeild is geraakt. Ik stootte gisteren op zijn nieuwste film (Saving General Yang) en ontdekte dat ik zowaar zijn debuut nog had liggen. Volgens IMDB is dat echter niet deze Postman Fights Back, maar Jiu shi zhe waar met uitzondering van de acteurs alle informatie onbekend is. Zijn Amerikaans werk (hoewel het allemaal lang geleden is dat daar nog iets van heb gezien) kan ik wel waarderen, maar ik had daarstraks nog wel eens zin in een kung fu flick en Chow Yun-Fat sla ik nooit af.

En het is wat een moeilijke zit geworden omdat de film zeker in het begin nogal onevenwichtig is. Ik heb ondertussen al wel wat Hongkong films zien passeren, maar wanneer ze snelsnel met allerlei namen beginnen te gooien dan geraak ik toch altijd even verloren. Het is pas wanneer de vier vrienden effectief samen op pad gaan dat de film echt op gang geraakt. En vanaf dan begint het interessant te worden. Het plotje rond de geheimzinnige inhoud van de kisten is bijzaak, al had ik niet verwacht dat het een gatling gun ging zijn, maar Yu weet me aangenaam te verrassen met een aantal andere elementen. Zo maakt hij een nogal brute film, ik kan me niet al te veel films herinneren waar kinderen frontaal in beeld worden neergemaaid met een gatling gun, en zien de gevechten er degelijk uit. Zeker naar het einde toe gaat Yu helemaal los en vliegen de ontploffingen je rond de oren. Beetje jammer dat hij het niet wat beter heeft kunnen doseren, want anders had hier wel een 4* in gezeten.

Tof om Chow Yun-Fat eens zonder pistolen te zien. Met de A Better Tomorrow trilogie kwam hij na jaren terug op mijn radar (ik had voorheen enkel Bulletproof Monk gezien) en via nog wat John Woo werk werd hij één van mijn favoriete actiesterren. In The Postman Fights Back gebruikt hij vooral zijn sjaal en het resulteert in een aantal sterke momenten. Het zou echter verkeerd zijn om alle aandacht op Fat te brengen, want Leung Ka-Yan (Broeder Ma, de postbode) is zeker even goed op dreef. Sowieso interessant om te zien dat Yu de actie tussen de 4 vrienden netjes weet te verdelen. Ieder heeft zijn time to shine en zo'n scène zoals op het ijs of het duel met de twee dienaars van de wet zijn gewoon sterk.

Komt wat traag op gang dus, maar voor de rest weinig op aan te merken. Vond de kwaliteit van de Hong Kong Legends DVD wel wat zozo trouwens. Chow Yun-Fat in één van zijn eerste rolletjes, maar hij doet het behoorlijk, net als de rest van de cast. Moet maar eens op zoek gaan naar het overige werk van Yu.

3.5*