Opinions

Ducks fly together!

Normaal gezien was het het plan om gisteravond nog wat verder te gaan met de Jackie Chan-athon maar mijn kameraad belde af waardoor ik de kans zag om nog eens een Mighty Ducks film op te zetten. De trilogie barst van de nostalgie bij mij en die nostalgie was nog altijd aanwezig bij de herziening van de eerste film. In mijn herinnering was de tweede film nog net iets beter dus ik was benieuwd of dat nog altijd zo ging zijn.

En neen, de eerste film blijft toch nog mijn voorkeur hebben. Voornamelijk omdat ik de indruk heb dat ik in mijn hoofd een eigen samenraapsel van de beste momenten uit deel 2 en deel 3 heb gemaakt. Dit tweede deel van het ijshockeyteam heeft zeker wel zijn pluspunten (de Bash Brothers!) maar voor de rest kent de film praktisch dezelfde opbouw als zijn voorganger. Het blijft natuurlijk nog altijd wel vermakelijk om naar te kijken maar het is toch net iets minder. De film probeert halverwege ook nog een plot rondom reclame en sponsoring te introduceren maar dat voelt een tikkeltje geforceerd aan doordat dit soort sporten gewoonweg draait op geld van sponsors. Steven Brill neemt deze keer opnieuw het script voor zijn rekening en maakt dan ook voluit gebruik van de personages die hij in het eerste deel heeft laten opdraven. Hoewel er een aantal de uiteindelijke film niet halen (Tammy en Tommy Duncan onder andere), verschijnt de overgrote hoop wel terug opnieuw. Om het gebrek aan de anderen te compenseren introduceert Brill een aantal nieuwe personages en de ene is daar meer geslaagd van dan de andere. Portman blijft een goede toevoeging aan Fulton Reed maar de Texaan Robertson voelt dan enorm geforceerd aan. In ieder geval is het verfrissend om nieuw bloed te zien maar het was nu ook niet dat de personages die geknopt zijn zoveel meerwaarde hadden.

Ik zei het bij het eerste deel al maar Estevez blijft toch werkelijk geknipt voor deze rol. De broer van Charlie Sheen en zoon van Martin Sheen heeft voor de rest in de filmwereld niet al te veel brokken gemaakt maar dit doet hij gewoonweg goed. Vreemd trouwens dat de rol van Charlie Conway, hier opnieuw gespeeld door Joshua Jackson, zo beperkt is geworden. Zijn moeder, Heidi Kling, komt er al helemaal niet meer aan te pas en de aandacht gaat ook Vincent Larusso die de rol van Adam Banks speelt. Op zich niet zo erg want Larusso acteert goed, zeker voor een kind, maar ik zie Joshua Jackson ook wel graag spelen. Dan rest eigenlijk alleen nog maar de coach van IJsland en dat is in elk opzicht een typische Disney villain. Carsten Norgaard, lijkt eigenlijk best wel hard op Steven Seagal, doet dit dan ook op een geslaagde manier. Ook nog wel leuk natuurlijk dat de oude getrouwe cast terug op de proppen komt. Iedereen is wat ouder geworden, logisch ook, maar de cast blijft grotendeels hetzelfde.

Net iets minder dan deel 1 maar het scheelt niet veel. De nieuwe personages zijn over het algemeen geslaagd, het verhaal blijft getrouw aan de voorganger maar de feeling is er toch niet compleet. The Mighty Ducks 2 is een vermakelijke film die vooral zijn doelgroep zal aanspreken maar toch iets teveel terugvalt op deel 1.

3.5*

Hey, Biff. One more thing. After we beat you, the Warriors die and the Ducks fly

Qua weer kan het hier ook nooit eens goed gaan. Eerst hebben we maandenlang op een straaltje zon moeten wachten en wanneer we dat dan eindelijk krijgen, dan wordt het meteen zo snikheet dat je amper nog kunt bewegen zonder in zweet uit te barsten. In de hoop wat verfrissing te kunnen zoeken dit derde deel van Ducks trilogie nog eens opgezet.

Het is nu alweer bijna een jaar geleden dat ik de eerste twee delen nog had gezien maar ik heb de reeks zo vaak gezien toen ik jonger was dat ik de films bijna kan dromen. In dit derde deel zijn de Ducks weer wat ouder en worden ze ingelijfd in een prestigieuze school. De films blijven volgens dezelfde formule gemaakt worden en het is er aan te merken dat het vet er hier een beetje af was. De pranks tussen de twee teams zijn op zich wel vermakelijk maar in dat soort scènes zit voor mij niet de kracht van de Mighty Ducks reeks. Ook het aantal ijshockey wedstrijden lijkt te zijn teruggeschroefd ten opzichte van de voorgangers en normaal gezien stevende ik dan ook af op ongeveer 3* maar gelukkig voelen de laatste 3 kwartier weer als vanouds aan. Bombay komt op de proppen en de film krijgt de nodige stroomversnelling. De climax tegen de Eden Hall Warriors (die vreemd genoeg worden gespeeld door dezelfde acteurs die The Hawks speelden in de eerste film) is degelijk maar wordt pas echt heerlijk wanneer Portman de kleedkamer binnenstormt. Natuurlijk is de film voorspelbaar, het is en blijft een Disney film, maar dat stoort niet.

In de overgang van deel 1 naar deel 2 verdwenen een hoop Ducks zonder enige vermelding waarom. Vond ik op zich wel jammer en gelukkig is dat bij de overgang van deel 2 naar deel 3 niet zo hard het geval. Brandon Quintin Adams als Jesse Hall is dan ook maar de enige die zijn rol niet terug opneemt. Dat betekent dus terug Joshua Jackson en dergelijke en dat is een groot pluspunt. De rol van Emilio Estevez is wel erg miniem te noemen. Met uitzondering van de eerste 2 minuten is hij voor het merendeel van de film niet te zien maar hij blijft natuurlijk de perfecte coach Bombay. De nieuwe lichting personages daarentegen is niet altijd even geslaagd. Zo moet Jeffrey Nordling de nieuwe Bombay voorstellen maar de evolutie in zijn personage is te ongeloofwaardig. Nu is het sowieso al niet meteen het sterkste straaltje scriptwerk maar van de ene moment op de andere verandert hij van bikkelharde coach naar liefhebbende coach. Wel tof dat Joss Ackland als Hans ook terug zijn opwachting maakte na het eerste deel. Net zoals in de vorige delen is er hier ook een cameo van een bekende kop vanuit de NHL wereld en dat is deze keer Paul Kariya, de toen huidige kapitein van de Ducks.

Vooraleer ik de films nog eens had herzien, had ik niet echt een favoriet. Nu is het duidelijk dat het eerste en tweede deel superieur zijn aan dit slotstuk dat enkel en alleen nog wordt gered door het laatste 3 kwartier. De overige minuten zijn vermakelijk, daar niet van, maar het mist toch een tikkeltje de sfeer uit de voorgangers.

Kleine 3.5*

Jackie Chan en de generaal

Ik ben altijd meer fan geweest van Jackie Chan's Chinese producties dan zijn Amerikaanse escapades. Oké, de Rush Hour reeks is nog amusant te noemen de Shanghai films met Owen WIlson kunnen er nog mee door maar een Spy Next Door bijvoorbeeld is gewoon een vlek op de man zijn oeuvre. Van deze Little Big Soldier had ik echter nog nooit gehoord maar het plot leek me wel interessant dus ik hoopte dat Chan de wrange nasmaak van Spy Next Door kon wegspoelen.

En dat lukt hem op zich ook wel maar het is even wachten eer Little Big Soldier compleet loskomt. Zeker het begin oogt nogal wat traag en het is pas wanneer de soldaat en de generaal echt op elkander zijn aangewezen om te overleven dat het een stuk interessanter wordt. Nu ben ik op zich wel geïnteresseerd in dit soort verhalen rond het oude China (Three Kingdoms, The Water Margin of het spel Dynasty Warriors bijvoorbeeld) maar Chan weet een geslaagde combinatie tussen actie, verhaal en humor op het scherm te brengen. Hoewel de regie in handen ligt van Sheng Ding kwam Chan al 20 jaar geleden met het idee op de proppen. Het was dan ook oorspronkelijk de bedoeling dat hij de rol van de jonge generaal op zich ging nemen. Tegen de tijd dat het filmen uiteindelijk begon was Chan logischerwijs te oud en passeerden onder andere Daniel Wu (Chan liet hem vallen toen hij tot de conclusie kwam dat hij al twee films eerder met Wu had gedraaid), zijn zoon Jaycee Chan om dan uiteindelijk bij Leehom Wang terecht te komen. Een goede keus want de wisselwerking tussen beide is zeker en vast geslaagd te noemen.

Qua plot is Little Big Soldier misschien niet zo interessant te noemen. Het pakte me niet vanaf het begin maar het laatste halfuur wordt het niveau wat opgetrokken. De soldaat die toch wel een hechte vriendschap met de generaal begint te sluiten, het wederzijds respect dat de mannen voor elkaar opbouwen en natuurlijk het einde. Met een ster als Chan verwacht je niet vaak dat hij het loodje legt in een film en wanneer hij het deed gebeurde het op een vrij brakke manier, iets wat voornamelijk voorkwam in zijn oudste werk. Hier is de dood echter geslaagd in beeld gebracht en Ding weet er een mooi geheel van te maken. De mooie beelden (vooral die optrekkende mist is knap) gecombineerd met de soundtrack en de voice-over... Heeft toch wel voor een half puntje extra gezorgd. Ik vind Chan trouwens ook veel meer naturel overkomen wanneer hij zich in zijn moedertaal mag uitdrukken. Zijn Engels zorgt vaak meer voor een komisch effect maar met dit soort rollen bewijst de man dat hij zich wel kan redden met een meer dramatische rol.

Goh, het duurt even eer je in de film zit. Althans dat gevoel kreeg ik toch doordat het pas echt interessant wordt wanneer beide soldaten elkaar beter leren kennen. Het einde geeft de film echter een extra boost en de combinatie Chan/Wang is optimaal benut. Veel humor is hier niet in te bekennen maar de acties van Chan's personage draaien vaak op een glimlach uit. Ik heb me wel vermaakt in ieder geval.

3.5*

Kreupele boxer

Ik heb deze week een paar dagen verlof genomen en een ideale manier om deze te besteden is om eens regelmatig een film op te zetten. Ik heb indertijd op een rommelmarkt eens een aantal van die Kung Fu Classics Volumes op de kop getikt en deze Big Rascal was de volgende in het lijstje die ik nog moest zien. Ze zijn niet altijd van een degelijke kwaliteit (en ze zijn gedubt) maar vind het altijd wel vermakelijke films.

Ik ben eigenlijk wat in het genre ingerold samen met een kameraad toen we besloten om het oeuvre van Jackie Chan eens te gaan doorspitten en bij die zijn oudste films gebruikten we altijd volgende regel: worden de openingscredits ondersteund door de hoofdfiguur die allerlei moves demonstreert, dan wordt het een film met flink wat actie. Big Rascal heeft zo'n openingscredits en de regel komt zowaar uit. Een plot is nagenoeg onbestaande (twee broers, Ho en Yee Fei, zitten zonder werk en Ho wordt een soort van enforcer voor de plaatselijke gangster) waardoor er des te meer ruimte is voor gevechten. Een choreografie die er niet meteen bovenuit springt in vergelijking met andere films in het genre, maar die wel vaardig genoeg is uitgevoerd. Op het einde komt er op narratief vlak nog even wat schot in de zaak wanneer Yee Fei tijdens zijn trouw vermoord wordt waarop eerst zijn verloofde/vrouw achter de bad-guys gaat en wanneer die het niet kan halen, komt Ho op de proppen.

Chi Kuan Chun speelt Ho, de enforcer, en het wordt al snel duidelijk dat zijn kung-fu niet te onderschatten is. Chun speelde indertijd nog in een aantal Shaw Brothers films mee, maar toen zijn contract met het productiehuis eindigde ging hij zijn eigen weg. Hij draagt overduidelijk de film en regisseert hem bovendien ook. Naar het schijnt zou het trouwens ook een soort van remake zijn van de Shaw Brothers film Disciples of Shaolin uit '75. Soit, Chun is goed en zijn schoonzuster in de film (wie de actrice is heb ik niet gevonden) mag er zeker en vast ook zijn.

Ik vond het in ieder geval wel eens een leuke verandering dat het Fee Yei is die sterft en niet zijn vrouw. Dat zorgt voor een goede afwisseling in de gevechten doordat Ho en zijn schoonzuster toch een andere stijl qua vechten hebben. Zou dit wel eens in een originele en deftige kwaliteit willen zien, maar dat zal moeilijk worden vrees ik.

3.5*

Shaw Brothers en piraten

Gisteren was ik al zappend bij één of ander deel uit de Pirates of the Caribbean reeks uitgekomen en realiseerde me opeens dat ik zelf nog een vermakelijk uitziend piratenepos had liggen. Het is een genre dat je niet meteen bij de Shaw Brothers verwacht en juist daarom leek me dat wel eens de moeite te kunnen zijn. Hun uitstapjes zijn soms wat wisselvallig (Human Lanterns is een erg fijne horror maar The Oily Maniac is dan weer een flauwe monsterfilm) maar altijd wel interessant om eens voor te gaan zitten.

Temeer omdat de regie van The Pirate (deels) in handen is gekomen van Cheh Chang. De man die verantwoordelijk was voor mijn eerste Shaw Brothers films en daardoor altijd een wat hogere plaats in de rangschikking zal krijgen. Hij deelt hier echter de regie met Hsueh Li Pao en Ma Wu, wat echter geen uitzondering is aangezien ze het epos The Water Margin een jaar eerder op dezelfde manier hadden geregisseerd. Heb in vergelijking met Chang niet veel van het solo werk van Pao of Wu gezien, maar daarop afgaand lijkt het me wel duidelijk dat ze in combinatie met Chang beter tot hun recht komen. Ook The Pirate is uitgedraaid op een vermakelijke film maar wel eentje die wat met haken en ogen aan elkaar hangt. Het plot stelt nochtans niet zo veel voor, maar het is vooral een warboel van personages en het is eigenlijk pas echt op het einde dat de film echt losbarst. Verwacht trouwens ook niet teveel van heel dat piratengebeuren aangezien de personages zich nagenoeg de volledige film aan land bevinden.

Fijn om Lung Ti nog eens terug te zien. Sowieso één van de grotere sterren in de Shaw Brothers catalogus, maar bij mij staat hij vooral gekend vanwege de A Better Tomorrow reeks. Hij overtuigt hier over de gehele lijn als Chang Pao Tsai maar het is toch ook vooral de wisselwerking met David Chiang (de twee speelden ook al regelmatig samen) die dit naar een hoger niveau tilt. Chiang speelt namelijk General Wu en wanneer die meer en meer in the picture komt, ontstaat er ook meer en meer een spanningsboog die naar het einde mooi tot zijn recht komt. Verder is het fijn om Dean Shek nog eens te zien, lang geleden dat ik zijn komisch gezicht nog eens in iets heb gezien, en mag Mei Sheng Fan als Hua Erh Tao er voor mijn part altijd bij zijn. Blijft zo'n enorm leuke en herkenbare acteur die altijd wel wat leven in de brouwerij brengt, ook voor hem niet de eerste keer dat hij met deze cast samenwerkt trouwens.

Een atypisch einde in ieder geval en wel eentje dat nog wat punten weet te sprokkelen. Sowieso is het gevecht ervoor aan het water van een hoog niveau, maar verder loopt dit niet altijd even vlotjes. Zoals wel vaker bij de broertjes ligt een Chinese geschiedenis aan de bron van deze verfilming en het is dan ook niet verbazingwekkend dat Cheung Po Tsai effectief in de 19e eeuw heeft bestaan.

3.5*

So Dark The Con Of Man

Toen het boek van de Da Vinci Code uitkwam heb ik het, vooral door de grote hype die er rond zat, ook gelezen. Een aantal jaar daarna kwam de film dan uit maar daar heb een lange tijd mee gewacht om hem te zien want ik probeer toch altijd de film als een apart geheel te zien van het boek.

Het grote minpunt aan de film is dat de puzzels wel zeer snel worden opgelost. Hanks moet er maar eens naar kijken en hij weet direct het antwoord al. Ook volgen de plottwists en de omliggende intriges elkaar soms in een zeer snel tempo op terwijl je je een halfuur daarvoor bijna dood verveelt. Het verhaal zelf zit dan wel weer goed ineen maar daarvoor ligt de basis bij het boek zelf natuurlijk.

Tom Hanks vind ik vroeger wel een vrij goede acteur maar als ik zie hoe hij hier weer zo verschrikkelijk statisch rondloopt begint mijn waardering toch wel te dalen. Tautou ziet er goed uit maar komt ook niet over door dat verschrikkelijke Engels. De enige twee die de film nog iet of wat draaglijk maakten waren Ian McKellen en Jean Reno (al irriteerde ik me ook wel wat aan dat gebrekkige Engels van hem)

Doordat ik het boek had gelezen was het verhaal nog wel doenbaar maar het word soms toch wat te onlogisch allemaal. De film komt traag op gang en voor de acteurs moet je het ook niet doen.

2*

Gouden zwaluw en dronken kat VS groene tijger en lachende tijger

Als er iets is wat me nooit gaat vervelen bij dit soort kung fu filmpjes, dan is het wel de namen die aan de personages worden gegeven. Het zijn namelijk nooit 'normale' namen maar altijd een verwijzing naar één of ander dier en Come Drink with Me zit daar werkelijk vol mee. Alleen jammer dat dat uiteindelijk het leukste aan deze Shaw Brothers productie bleek te zijn.

Het is ondertussen de 15e film die ik van de productiemaatschappij zie, maar dit is in ieder geval één van de zwakste films uit het reeds geziene oeuvre. Qua plot is hier nochtans niet veel op aan te merken. Een soort van Crouching Tiger, Hidden Dragon avant la lettre waarbij het blijkbaar vooral erg vreemd moet zijn geweest dat een vrouw de hoofdrol opeist. Het duurt dan ook ongeveer de helft van de film vooraleer de slechteriken van dienst doorhebben dat ze het tegen iemand van het andere geslacht opnemen en dat zorgt toch voor een aantal vreemde scènes. Het grootste probleem aan Come Drink with Me is echter het gebrek aan goede actie. Nu kan ik dit soort gestileerde gevechten die wat weghebben van ballet meestal wel waarderen, maar dit oogt wel erg pover. Personages staan gewoon minutenlang naar elkaar te staren en wanneer ze dan eindelijk beginnen te vechten, dan is het ook enorm snel gedaan. Ik was al blij dat er dan toch nog een iets langer gevecht kwam tussen de abt en Drunken Cat, anders was het wel een serieuze anti-climax geweest.

Samen met The Magnificent Trio het oudste dat ik van de Shaw Brothers heb gezien, maar het blijft wel fijn om te zien dat hun kenmerkende stijl toen al overeind bleef staan. Qua locaties en aankleding ziet dit er in ieder geval geweldig uit, met als hoogtepunt het eindgevecht. Toffe rol wel voor Pei-Pei Cheng. Ze straalt een zekere gratie uit die perfect bij het personage past. Hua Yueh speelt Drunken Cat, een dronken bedelaar die eigenlijk het meeste van de tijd in zingen uitbarst. Wie hoopt op wat Drunken Fist gevechten komt jammer genoeg bedrogen uit en hoewel Hung Lieh Chen als Jade Tiger trouwens nog wel een fijne slechterik is, blijft hij vooral steken in de potentie van indrukwekkend te zijn.

Shaw Brothers icoon Cheh Chang maakte 2 jaar later nog een sequel trouwens onder de naam Golden Swallow waarbij Pei-Pei Cheng terugkeert in de titelrol. Blijf Chang één van de beste regisseurs van de Shaw Brothers stal vinden dus hoogstwaarschijnlijk passeert de sequel ook nog wel eens. Ik verwacht dat hij er meer mee kan doen.

2*

Eat my dust, Dusty!

Het moet in een recente aflevering van The Graham Norton Show zijn dat ik het fragment van Will Ferrell die met een basketbal los op het gezicht van een cheerleader smijt voor het eerst zag. Vond het toen wel een leuk fragment en de film bleef daardoor wat in het achterhoofd hangen. Gisteren stelde een kameraad voor om Daddy's Home op te zetten en ik had eigenlijk niet meteen de link gelegd dat dat diezelfde komedie was rond de strijd tussen de vader en de stiefvader. Leuke verrassing dus.

En Daddy's Home, ik blijf het trouwens een verschrikkelijke titel vinden, heeft wel zijn charme maar slaagt toch ook geregeld de bal mis. Regisseurs Sean Anders en John Morris leveren dus met andere woorden een ietwat onevenwichtige film af. Sommige grappen worden te lang doorgetrokken, het sprookje dat aan de kinderen wordt verteld is er daar eentje van, en de andere jokes zijn soms van zo'n stupide niveau dat je eigenlijk bijna niet anders kunt dan ermee lachen. Typisch ook zo'n film die leuker wordt wanneer je hem met meerdere personen kijkt, werkt toch altijd net iets aanstekelijker. Verder is het allemaal nogal voorspelbaar maar is dat erg? Bwah, het kan wel eens leuk zijn om zo'n hersenloos filmpje op te zetten en in dat opzicht heeft Daddy's Home nog wel wat te bieden. Leukste moment zit hem zowaar nog aan het einde waar niemand minder dan John 'U Can't C Me' Cena komt opdraven voor een cameo/bijrol.

Mark Wahlberg is tegenwoordig zich wel aan het amuseren met komedies blijkbaar. Ik blijf het een acteur vinden die ik niet direct met het genre associeer, maar ik begin hem leuker en leuker te vinden. Als badboy gaat hij hier af en toe wat de mist in (hij kan er natuurlijk niet veel aan doen maar met zijn 1m73 lijkt hij zo klein tegenover de 1m91 van Will Ferrell) maar de vibe met Ferrell zit wel goed. Die laatste doet weer zijn vertrouwde ding en de chemie met Linda Cardellini (tof om Ms. Hawkeye nog eens in iets buiten het MCU te zien) komt mooi over op het scherm. Toffe bijrol ook nog voor Thomas Haden Church die zich ook weer eens van zijn beste kant kan laten zien.

Goh, typische film die eens leuk is om een keer gezien te hebben en meer ook niet. Vanwaar dan ook opeens de interesse komt om hier een deel 2 van te gaan maken is me ook een raadsel, kan vrees ik enkel op een fiasco uitdraaien. Ach, dat zijn 'zorgen' voor later. Daddy's Home 2 is vooral de moeite vanwege de combinatie Ferrell - Wahlberg, maar ze zullen niet uitgroeien tot een onafscheidelijk duo lijkt me.

3*

Hier, ge moogt hem hebben voor een week. Dan kunt ge hem kussen zoveel ge wilt

Ik heb altijd wat een haat/liefde verhouding gehad met Daens. Het is zo'n film die wel eens regelmatig vertoond werd toen ik nog op school zat en dat is zelden een goede plaats om echt onder de indruk te zijn van een film maar op latere leeftijd irriteerde het me vooral dat het leek alsof Stijn Coninx vooral met de pluimen van Robbe De Hert was gaan lopen. Die heeft namelijk jarenlang geprobeerd om Daens verfilmd te krijgen maar werd menigmaal tegengewerkt door de toenmalige filmcommissie. Toen Coninx het project overpakte, leek het dan weer niet snel genoeg te kunnen gaan.

Ondertussen weet ik ook wel dat De Hert de gave had om te overdrijven - al maakt dat zijn twee boeken/memoires er niet minder vermakelijk op - maar het deed me toch ergens deugd om te zien dat Coninx De Hert krediet gaf waar nodig op de credits. Zo is er een vermelding van het oorspronkelijke script door De Hert maar wordt ook het Fugitive Cinema collectief bedankt voor hun voorbereidend werk. Ondertussen is Daens in een hernieuwde gedigitaliseerde versie te ontdekken (uitgevoerd en uitgebracht door Cinematek in samenwerking met Coninx en DOP Walther Vanden Ende) en dan valt het toch op hoe een goede film dit eigenlijk is. Niet alles loopt weliswaar even goed in elkaar over en zeker sommige verhaallijnen worden wat abrupt afgesloten (het is meer een aaneenschakeling van verschillende indrukken zonder dat er een echt gevolg aan wordt gegeven) maar het blijft een indrukwekkende film over een historische bladzijde. Ten opzichte van het bronmateriaal van Louis Paul Boon zijn er flink wat wijzigingen (onder andere Nette en Jan zijn personages die niet voorkomen in het boek maar Boon legt ook veel meer de focus op Pieter Daens in plaats van priester Daens) maar het zijn wijzigingen die de film ten goede komt.

Het valt ook op hoe een grootschalige film Daens eigenlijk is geworden met opnames in onder andere Polen (voor de arbeiderswijken) en Italië (voor logische redenen) maar ook qua cast zitten hier een aantal erg grote namen. Jan Decleir was anno 1992 al een formidabele acteur en cementeert die status nog wat meer met de vertolking van priester Daens. Die preek in de kerk waarbij de rijken de kerk verlaten.. Kippenvel! Ook Julien Schoenaerts is uitstekend als bisschop Stillemans (en let vooral ook nog op het debuut van zoonlief Matthias als één van de broers van Nette) en die dynamiek tussen Antje de Boeck en Michael Pas werkt ook wel goed. Pas blijft weliswaar soms iets te hard hangen in zijn schelmachtige rollen zoals deze en Kulderzipken maar hij geraakt er mee weg. Van de Boeck zouden we later - met uitzondering van Stille Waters - weinig tot niets meer horen totdat het nieuws kwam dat ze geschorst werd door de RVA. Ze bedankte namelijk voor een job als vestiairemedewerkster voor de musical 'Daens'. Qua bijrollen ook nog een aantal erg degelijke performances (onder andere Gérard Desarthe als Charles Woeste en Johan Leysen als Schmitt) maar ook kleine bijrolletjes zoals Gérald Marti als Leopold II zijn de moeite.

Wel jammer trouwens dat het voor de rest wel een povere release is van Cinematek. Ze hebben in het verleden een aantal erg verzorgde releases met veel extra's uitgebracht maar voor Daens moeten we het enkel maar doen met een trailer. Als er nu één film is die wel een documentaire (over de aanloop naar de film maar ook de nasleep met de race naar de Oscars waar Daens uiteindelijk de duimen moest leggen tegen Indochine) zou horen te hebben, dan is het deze film wel.

4*

Blonde Kelly, Zwarte Kelly en een ontwrichte vriendengroep

Felix Van Groeningen is misschien wel één van de interessantste Vlaamse regisseurs aller tijden. Een ietwat stevig standpunt misschien, maar de man heeft met De Helaasheid der Dingen en The Broken Circle Breakdown een serieus diepe indruk achter gelaten. Zijn meest recente film, Belgica, vond ik echter wat minder en in afwachting van zijn Beautiful Boy (die ergens in november dit jaar zou moeten gaan uitkomen) dan maar eens aan wat van zijn ouder werk begonnen.

Al wist ik eigenlijk niet meer of ik nu zijn debuut of niet vast had. Om de een of andere reden slaag ik Steve + Sky en Dagen zonder Lief door elkaar (had tot gisteren nog geen één van beide gezien) en al zeker wanneer blijkt dat als extra op de DVD van Dagen zonder Lief de kortfilm 50CC staat. Ben blij dat dat wordt uitgebracht, maar vind het vreemd dat dat niet op de DVD van zijn debuut staat. Soit, maakt verder geen verschil en het punt is dat Dagen zonder Lief weer zo'n indrukwekkende film is. Komt weliswaar wat trager op gang en het duurt even vooraleer je echt wordt meegezogen, maar eenmaal je je hebt laten onderdompelen in de wereld van de twee Kelly's en Frederic.. Het is moeilijk de vinger erop te leggen maar je krijgt er in ieder geval veel voor in de plaats. Hoewel de film naar het einde toe even lijkt te gaan ontsporen, is het reisje dat Frederic, Nick en Kurt ondernemen naar Frankrijk wel de perfecte afsluiter. Mooi ook met die instrumentale versie van Something, het nummer dat door de Kelly's (en ook door mezelf) luid werd meegezongen in de clubscène.

Sowieso heeft de film een sterke soundtrack, iets waar Van Groeningen wel vaker aandacht voor heeft aangezien ook De Helaasheid der Dingen (net als voor deze film in samenwerking met Jef Neve trouwens), Broken Circle Breakdown en Belgica een erg herkenbare sound heeft. Een film als deze die zich vooral concentreert op de personages kan niet zonder een goede cast. Het wordt in ieder geval dringend tijd dat we nog eens wat meer zien van Wine Dierickx, want die doet het hier uitstekend als Zwarte Kelly. Ook Ann Miller laat met gemak haar vorige rollen verdwijnen in het niets wanneer ze Blonde Kelly speelt, maar het is toch ook Jeroen Perceval die zich de laatste tijd keer op keer weet te bewijzen ten huize Metalfist. Toffe bijrol ook nog van Koen De Graeve en ook Pieter Genard is perfect op zijn plaats als Kurt. Let ook nog op Van Groeningen's vriendin (en ondertussen vrouw ook dacht ik) Charlotte Vandermeersch die nog een kleine bijrol als Ingrid heeft.

Visueel trouwens ook wel leuk. Het is opvallend hoe weinig volk er eigenlijk rondloopt in heel de film. Alles oogt verlaten en desolaat, geeft net dat beetje extra charme. Dringend maar eens op zoek gaan naar Steve + Sky in ieder geval. Van Groeningen is en blijft één van de beste (misschien wel zelfs gewoon de beste) regisseurs van het moment. Erg benieuwd wat hij nog gaat maken.

4*

Jackie Chan in Turkije

Ik heb altijd rondgelopen met het gedacht dat ik The Accidental Spy ooit al eens had gezien. Ik wist zelfs nog wie er naast Jackie Chan meespeelde in de film maar blijkbaar heb ik me al die jaren vergist en ging het eigenlijk om The Tuxedo met Jeniffer Love-Hewitt. Ach, op zich niet zo erg en ik was wel benieuwd wat ik van deze film kon verwachten want de korte inhoud leek me wel garant te staan voor een vermakelijke Jackie Chan film. Al komen die verwachtingen niet uit..

Dat komt vooral doordat het verhaal niet al te bijster interessant is. Ik heb de Amerikaanse versie gezien (die maar 80 minuten duurt in plaats van de 108 minuten durende Chinese versie) waar een kleine aanpassing is gebeurd in het verhaal. Waar de Chinese versie de nadruk legt op antrax, gaat de Amerikaanse versie over opium. Niet echt vergelijkbaar (vraag me ook af waarom ze deze verandering hebben doorgevoerd) maar het resultaat is ook niet echt memorabel te noemen. The Accidental Spy voelt dan ook nog eens redelijk fragmentarisch aan, wat wil je als je bijna een halfuur uit een film knipt, waardoor je eigenlijk van actiescène tot actiescène leeft en dat kan nooit de bedoeling zijn. Misschien dat de Chinese versie beter in elkaar zit maar jammer genoeg hadden we alleen maar de Amerikaanse tot onze beschikking.

En het is me opgevallen dat het eigenlijk moeilijker en moeilijker wordt om mij als kijker nog gefascineerd te laten kijken naar de vele stunts. Een luxeprobleem natuurlijk want met Chan staan de stunts bijna altijd garant voor vermaak en zijn ze praktisch altijd van een hoog niveau maar zijn gloriedagen zoals in Police Story en Project A bereikt hij precies niet meer, hij wordt natuurlijk ook al een dagje ouder en ik wil het hem in ieder geval niet nadoen, en dat is zonde doordat je altijd meer wilt en je dat hier niet krijgt. Toch wil ik nog even benadrukken dat zijn stuntwerk hier zeker en vast niet slecht is, integendeel zelfs want het stukje met de reusachtige gordijn kon op een dikke glimlach rekenen, maar het voelt allemaal net iets minder aan. Voor de rest nog een redelijke cast al hield ik mijn hart vast toen ik zag dat Eric Tsang een rol had in deze film want die was echt enorm vervelend in de Lucky Stars reeks maar gelukkig is hij hier nog vrij degelijk.

Ach, Chan heeft in zijn jaren als acteur/regisseur/... zeker veel goeds gemaakt maar The Accidental Spy hoort daar gewoonweg niet bij. Misschien over een aantal jaar eens proberen om aan de originele versies te geraken (Gorgeous was ook al zo waanzinnig slecht gedubt, al valt het hier nog mee) maar ik betwijfel of de film dan nog een hogere score in de wacht zal slepen. Op naar Jeniffer Love-Hewitt!

2*

Eerste kennismaking met Emilio Miraglia

Geen idee of het terecht is, maar regisseur Emilio Miraglia stond ergens in mijn geest weggeborgen als een boegbeeld van de Italiaanse Giallo. The Red Queen Kills 7 Times is denk ik wel één van de meer gekende titels in het genre en ook The Night Evelyn Came Out of the Grave doet een belletje rinkelen, maar voor de rest heeft hij precies niet echt veel spraakmakend geregisseerd? Ach, dat heeft me er alvast niet van weerhouden om een tijd geleden de Arrow release van The Red Queen Kills 7 Times aan te schaffen en daar heb ik geen seconde spijt van.

Want wat een heerlijke film is dit geworden! Er moet misschien een kleine kanttekening gemaakt worden dat ik sowieso wel een grote fan ben van Italiaanse cinema, maar dit is gewoon een soort van Italiaanse Hammer productie geworden en laat ik nu net van die laatste categorie ook grote fan zijn. Dat Gotisch kasteel (en natuurlijk de legende over de Red Queen zelf) gecombineerd met de Italiaanse modewereld - hoewel de film zich vreemd genoeg in Duitsland afspeelt? Dat zal wel iets te maken hebben met het feit dat dit een Italiaans/Duitse co-productie is vermoed ik - en dan een plot waar je echt wel je aandacht bij moet houden.. Het is 98 minuten genieten en dan vooral ook van een aantal inventieve kills. Ik blijf erbij dat je met dit soort ambachtelijk werk gewoon meer kunt doen dan met effecten uit de computer. Oké, de CGI ziet er misschien 'echter' uit maar je krijgt er toch niet hetzelfde gevoel bij. Tof ook dat dit uiteindelijk nog een deftige ontknoping krijgt, ik had echt schrik dat het met een gigantische sisser ging aflopen maar dat is niet het geval.

Fijne cast ook met Barbara Bouchet op kop als Kitty Wildenbrück. Geen idee waar Miraglia trouwens al zijn actrices ging zoeken, maar het zijn nagenoeg allemaal erg mooie dames. Qua acteren durft het allemaal wel eens iets theatraler ogen (al is dat naar mijn gevoel ook wel wat eigen aan gewoon de Italiaanse taal op zich) maar het is vooral het sfeerbeeld dat het hier zo goed doet. Veel felle kleuren (die rode jas!), een degelijke soundtrack en natuurlijk gewoon heel die setting. Dat resulteert onder andere in een vermakelijke climax (waar anders dan in een oud kasteel kan je bijna verzuipen wanneer je opgesloten wordt in een kamer met ratten...) en dat zorgt ervoor dat dit tijdloos blijft. De ontknoping zal me na 1x kijken niet meer zoveel interesseren denk ik.

Mijn eerste kennismaking met het Giallo genre kwam er indertijd met Dario Argento. Een regisseur waar ik ondertussen allergisch aan ben geworden met 1.75* gemiddeld op 4 geziene films (al is de allergie gelukkig niet overgegaan op zijn dochter) maar misschien toch nog eens iets proberen. Hij staat toch bekend als één van de groten in het genre, maar laat ik eerst maar is op zoek gaan naar wat andere regisseurs. Zoals The Night Evelyn Came Out of the Grave bijvoorbeeld, lijkt me ook wel tof te zijn!

4*

Let him that hath understanding

Eergisteren was ik aan het eerste deel van The Omen begonnen en eerlijk gezegd kon ik niet wachten om het tweede deel op te zetten. In mijn herinnering was dat deel hier ondergewaardeerd en ik vroeg me af of mijn geheugen me bedroog. Gisteravond opgezet en wat blijkt, men geheugen is juist.

Pas op, ik zeg wel dat het vervolg goed is maar het mankeert toch een aantal elementen die het origineel zo fantastisch maken. De mysterieuze sfeer is soms ver te zoeken maar daar staan dan wel weer een aantal geweldige scènes tegenover. Deze keer wordt er niet meer gekozen voor de rustieke opbouw die zijn voorganger kenmerkt maar krijgen we na een korte introductie van wat er gebeurd is de dagen na het overlijden van Robert Thorn een sprong van zeven jaar. The Omen II moet het vooral hebben van zijn moorden die er gelukkig wel weer goed uit zien. Deze keer geen voorproefjes aan de hand van foto's maar gewoon ineens de moord zelf. Het is alleen jammer dat deze, in tegenstelling tot het eerste deel, op de verwachte momenten komen. Ach, het doet maar een beetje afbreuk aan de moorden zelf want die zijn best wel goed gevonden. De honden zijn deze keer vervangen door kraaien die er wel minder angstaanjagend uitzien maar soit, het geeft wel een leuke scène. Ook het ijshockey wedstrijdje op het bevroren meer waar Bill onder het ijs geraakt was de moeite waard. Verder bevat de film nog een aantal verwijzingen naar het eerste deel en daar heb ik vreemd genoeg altijd een zwak voor.

Qua cast is het al snel duidelijk dat William Holden geen Gregory Peck is. Hij probeert wel maar je voelt toch dat hij een klasse lager zit. Dit geldt ook voor Jonathan Scott-Taylor die overduidelijk geen Harvey Stephens is maar Damien wel op zijn eigen manier weet neer te zetten. Waar ik me wel aan stoorde was het idee om Damien zijn krachten te laten gebruiken. In theorie geen slecht idee maar het had wel wat spectaculairder gemogen want het enige wat Scott-Taylor doe is wat vies zien. Lee Grant is wel een verademing ten opzichte van Lee Remick die de rol van de moeder op zich neemt. Vooral het kleine twistje waar blijkt dat zij al die tijd al onderdeel van Damiens plan was was zeer leuk. De rest van de cast is op zich niet echt noemenswaardig, al mankeer je wel zo'n gestoorde oppas zoals in deel 1.

In tegenstelling tot de meeste dus vond ik The Omen II wel een waardig vervolg op het origineel. Naar wat ik me meen te herinneren is dat de reeks pas afzwakt bij het 4e deel maar dat zullen we dan wel over een aantal dagen zien.

3.5*

A public servant is the only servant who has secrets from his master

Met These Are the Damned ben ik aan de laatste film uit de Hammer boxset gekomen. Een erg interessante box trouwens die tot nu toe gevuld was met films die niet echt bij het beeld passen dat ik van de studio heb, maar die nagenoeg allemaal wel hun goede momenten hadden. Het is altijd verkeerd om enkel en alleen af te gaan op de poster maar met These Are the Damned dacht ik als afsluiter zo'n typische Hammer horrorfilm voorgeschoteld te krijgen, eentje die wat in de lijn ligt van Village of the Damned. Een link die de marketingafdeling (al bestond dat doen nog niet) van Hammer ogenschijnlijk ook voor ogen had.

Leg de poster van deze These Are the Damned maar eens naast Village of the Damned en je ziet meteen de gelijkenissen en om het nog wat duidelijker te maken: de film is een aantal keer van titel gewijzigd. Onder andere "The Brink" en "The Abyss" was in de running als titel maar uiteindelijk werd de film dus uitgebracht zoals we hem vandaag de dag kennen. De films hebben echter verder niets met elkaar te maken maar zijn op hun eigen manier allebei wel interessant. These Are the Damned is misschien net iets taaier en gewoon wat pover gedoseerd. Het is me te hard verdeelt in twee segmenten: het stuk met de bende is het eerste deel van de film en halverwege wordt er opeens veel meer focus gelegd op het "grote" mysterie. Als kijker heb je namelijk wel heel wat sneller door dat het allemaal iets met radiatie heeft te maken dan dat de personages het vatten maar dat kan de pret niet deren. Het voelt me echter gewoon iets te hard aan als twee aparte ideeën die toevallig dezelfde hoofdpersonages hebben.

Het laatste kwartier ofzo, vanaf dat de kinderen in opstand komen, is wel een heerlijke climax trouwens met onder andere King die met zijn auto crasht, Joan en Simon die achtervolgd worden op hun boot en Freya die in koelen bloede wordt neergeschoten. Wel fijn trouwens om Oliver Reed nog eens in iets te zien. Ik vond het van mezelf een beetje beschamend dat ik niet meteen de link legde met Frank uit Tommy (die geweldige Rock Opera van The Who) maar hij doet het wel fijn als King. Soms misschien net iets te theatraal en houterig maar langs de andere kant past het wel bij het personage, overduidelijk een knul die met zijn emoties geen blijf weet. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Macdonald Carey en Shirley Anne Field waarbij je in het begin wat je twijfels hebt bij het verschil in leeftijd (Carey was met zijn 49 jaar dubbel zo oud ten opzichte van de 24-jarige Field ten tijde van de opnames) maar ook dat lukt wonderwel.

Geen idee of er vandaag de dag nog makkelijk is aan te geraken (ik kocht mijn set op een beurs een aantal jaar terug) maar die The Icons of Suspense Collection van Hammer is een absolute aanrader. Zoals gezegd dus een aantal atypische Hammer films maar ze bewijzen dat ze niet enkel en alleen in het horrorgenre de moeite waard maken. Alleen Never Take Candy from a Stranger is de aankoopprijs al waard.

3.5*

Who says Vampires are no laughing matter?

Twee dagen geleden maakte ik voor het eerst kennis met Polanski. Het was niet zo goed als ik had verwacht, Oliver Twist behoort nu niet direct tot één van men favoriete verhalen, maar deze Fearless Vampire Killers zei me wel wat. Ik had vandaag een paar dode uurtjes dus besloot ik maar om deze op te zetten. Heb ik spijt dat ik dat heb gedaan want dit trok echt op niets.

Ik had er nochtans echt wel wat verwacht want aan de titel te zien ging me dit een film zijn van het kaliber waarmee Polanski groot is geworden, de horror. Al vanaf de openingsscène wordt het nogal snel duidelijk dat ik er nog nooit zo hard naast heb gezeten want blijkbaar is het de bedoeling dat dit allemaal humoristisch moet overkomen. Het is de bedoeling want Polanski faalt hier gigantisch hard in. Het komt dan ook allemaal ontzettend knullig, gedateerd maar vooral slapstickachtig over en laat dat nu net een genre zijn waar ik het niet zo mee heb. Persoonlijk kan ik dan ook niets met mopjes over een homo vampier of een scène waar een vampier bij de graaf wilt slapen en wordt verlegd. Humor? Nou, niet echt. Wel zaten er af en toe wel mooi geschoten scènes tussen (de scène waar je door het sleutelgat ziet hoe de vampier bij Tate in het bad binnenvalt door het dakraampje bijvoorbeeld) en ook de decors zijn weeral, dit heeft vooral betrekking op Oliver Twist, van een hoog niveau. Hier haalt de film dan ook zijn weinige puntjes.

The Fearless Vampire Killers heeft een wrange nasmaak. Niet omdat de film zo slecht is, al kan dat ook wel beschouwd worden als een reden, maar omdat het één van de laatste rollen van Sharon Tate zou zijn. Tate zou een kleine 2 jaar later brutaal vermoord worden door Charles Manson samen met nog een aantal mensen. Hierdoor doet het ook raar om haar te zien spelen met haar geliefde, Polanski, en geeft het de film dus ook een duister tintje mee. Tate was wel overduidelijk geen grote actrice maar dit lot verdiende de mooie roodharige niet. Ze deed me zelfs bij vlagen aan een Brigitte Bardot in haar gloriedagen denken. Ik irriteerde me tijdens de film constant aan dat idiote hulpje van Abronsius. Wist ik veel dat dat Polanski zelf was maar het maakt wel één ding duidelijk, naast een tot nu toe teleurstellende regisseurscarrière slaagt hij er ook niet om op het scherm iets tot een deftig einde te brengen. Verdomme, wat acteert hij hier rotslecht. Hetzelfde geld voor Jack MacGowran die de rol van Abronsius op zich neemt. Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een dik verdiende 1* kon uitdelen maar dankzij de rollen van Polanski en MacGowran is dit weer eens mogelijk gemaakt. De rest van de cast zit jammer genoeg op eenzelfde niveau als de twee heren waardoor Tate eigenlijk nog het beste acteert van iedereen tijdens de film, al kan haar mooie snoetje der ook wel voor iets tussen zitten.

Slecht maar dan echt door en door slecht. Ik verschiet eerlijk gezegd van de hoge waardering hier want dat verdient Polanski in geen enkel opzicht. Misschien voor de aankleding van de film maar als acteur en verhaalverteller slaagt hij de bal compleet mis. Ik zal ooit nog wel eens Rosemary's Baby proberen maar voor mijn part stopt het hier met de Polanski films ten huize Persoon.

1*

Het einde van de samenwerking

Eerlijk gezegd, ik wou niet aan deze Abbott & Costello beginnen. Niet omdat de film me niet aansprak, niet omdat ik er geen zin in had maar simpelweg omdat het de allerlaatste was in de reeks van 36 films die ze samen hadden gemaakt. Op 18 maart maakte ik voor het eerst kennis met het duo en ze lieten me vanaf toen niet meer los en op 23 maart startte ik met mijn queeste om heel de reeks te zien. Nu, bijna een jaar later is het dan uiteindelijk toch een einde gekomen en hoewel ik het erg jammer vind dat ik geen wekelijkse Abbott & Costello film meer heb, toch hebben ze me gedurende het voorbije jaar ontzettend vaak doen lachen. Abbott & Costello zijn geniaal maar in de loop der jaren onterecht vergeten want zelfs nu zorgen ze ervoor dat ze met een knaller eindigen.

Dance with Me, Henry is niet de beste film van het duo maar dat had ik ook niet verwacht. Die eer gaat toch naar Meet Frankenstein en Meet Dr. Jekyll and Mr. Hyde. Betekent dit dat de film slecht is? Zeker en vast niet want met de terugkeer van Charles Barton (zowat de beste regisseur die het duo heeft gehad) is Dance with Me, Henry erg grappig geworden. Het is vooral opvallend hoe een evolutie Costello heeft doorgemaakt in de films. Hij was altijd de grappige maar sullige kleine dikzak die nooit veel variatie had. Geleidelijk aan nam hij wat meer diepgang in zijn rollen, in hoeverre je daarover kunt spreken in dit soort films, maar hier zijn de rollen tussen hem en Abbott eindelijk eens omgedraaid. Het is een aangename verrassing en het bewijs dat Costello wel degelijk kan acteren. Het plot is dan ook minder slapstickachtig dan hun voorbije films. Costello heeft meer verantwoordelijkheid in zijn personage en het plot is daardoor ook meer uitgediept en het zorgt ervoor dat Barton een ietwat vreemde maar geslaagde eend in de bijt aflevert. Het is alleen jammer dat het einde van de film, waar de slapstickhumor ineens ontzettend veel tevoorschijn komt in de vorm van de kinderen, niet echt bij de film lijkt te passen. Het is trouwens wel schandalig dat de RSZ na het maken van de film Abbott & Costello aanklaagden voor achterstallige belasting waardoor ze hun huizen en filmrechten hebben moeten verkopen. Hierdoor zijn er een aantal films in publiek domein terecht gekomen zoals Africa Screams en Jack and the Beanstalk.

Ik blijf erbij, de kracht van een duo dat goed op elkaar is ingespeeld is ontzettend ondergewaardeerd. Abbott & Costello zijn ontzettend sterk op elkaar afgestemd en dat merk je ook. Ze weten perfect hoe de ander gaat reageren en spelen hier dan ook maar al te vaak graag op in. Nogal logisch natuurlijk als je bekijkt dat ze vele, vele jaren zijn samen geweest maar toch, het blijft fantastisch om naar te kijken. Scènes als die waar Costello wordt ondervraagd/gemarteld door de gangsters is goud waard, vooral door de reactie van Abbott. Ik heb het al meerdere keren gezegd en ik zal het altijd blijven zeggen. Het is ontzettend jammer dat het duo zo hard vergeten is en dat komieken zoals Chaplin altijd herinnerd blijven. Geheel onterecht want Abbott & Costello zijn 10x zo grappig als dat een Chaplin ooit is geweest in de films die ik van hem heb gezien. De rest van de cast is op zich ook wel leuk gecast. De kinderen aan het einde van de film zijn me ietwat te zeemzoet (vooral Proctor?) was vervelend. Maar de gangsters en dergelijke maken wel veel goed, vooral de achtervolging op het einde van de film met de LP is hilarisch.

En toen kwam het ten einde. De aftiteling liep over het scherm en Metalfist zat met een gemend gevoel te kijken. Ik betwijfel of ik ooit nog zo'n duo zal vinden dat me zo doet lachen, ik denk het niet. In ieder geval is Dance with Me, Henry een waardige afsluiter. De gebruikelijke Abbott & Costello zijn weer van de partij en het plot is meer dan vermakelijk. Bud Abbott en Lou Costello: Bedankt voor de vele lachbuiten! Nu resten me alleen nog een paar documentaires (die jammer genoeg niet allemaal op MovieMeter mogen) en de solo carrière van Costello, al is die wel erg erg kort.

4*

In trying to produce my own death, I was elevated to the status of a living hero

Dances with Wolves was zo'n film die ik al erg lang had liggen. Ooit eens in een opwelling gekocht, maar ik had toen niet door dat mijn versie bijna 4 uur duurde. Een serieuze zit dus en eentje waar je voor in een bepaalde mood moet zijn. Gisteren was het hier echter aan het sneeuwen en er is toch niets heerlijker dan eens te gaan zitten voor zo'n lange film terwijl de sneeuw op de ruiten neervalt. Ideaal scenario dus en ik was oprecht benieuwd wat ik hiervan ging vinden.

Want het was alweer eventjes geleden dat ik me nog aan een film met deze speelduur heb gewaagd, maar het is knap hoe Kevin Costner erin slaagt om dit toch over de grote lijn boeiend te houden. Zeker wanneer je bekijkt dat het plot eigenlijk bitter weinig om handen heeft. Je kunt al vanaf de eerste seconde voorspellen dat Dunbar vrienden gaat worden met de indianen, dat hij een romance gaat beginnen met iemand van de stam (uiteraard is dat de enige blanke vrouw bij de indianen die dan ook nog eens een woordje Engels blijkt te spreken) en dat hij problemen gaat krijgen met zijn vroegere makkers. Voorspelbaar dus en toch blijft er een zekere aantrekkingskracht in de film schuilen. In de eerste plaats omdat Costner blijkbaar een begenadigd filmer met een goed oog voor schone landschappen blijkt te zijn. Je waant je werkelijk in de uitgestrekte prairie en dat is toch een bewonderenswaardige prestatie. Ook de mierzoete soundtrack van John Barry doet hiervoor de noodzakelijke duit in het zakje en hoewel hij nooit één van mijn favoriete componisten zal worden, past zijn score perfect bij de beelden.

Alleen jammer dat Costner het nodig vind om een redelijk monotone voice-over in de film te steken. Zonde eigenlijk, want voor de rest doet hij de heilige Drievuldigheid (produceren, regisseren en acteren in dezelfde film) met verve. Misschien wel één van zijn beste rollen, maar met een oeuvre zoals dat van hem is dat natuurlijk ook niet zo enorm veel concurrentie. Gelukkig dat hij wel beseft dat authenticiteit bij dit soort films van groot belang is. Vandaar ook de keuze om de personages in de Lakota taal te laten spreken en dat moet geen gemakkelijke klus zijn geweest voor Graham Greene en co. Die doen het echter allemaal erg goed en ook Mary McDonnell is de moeite als de love-interest voor Costner. Het zijn echter niet alleen de mensen die hun stempel weten te drukken op de film. Zo werden er twee wolven gebruikt voor de rol van White Socks, geweldig beest met een hartverscheurend einde, maar ook die jacht op de bizons ziet er indrukwekkend uit.

Blij dat ik dit eindelijk eens heb gezien. Meteen dus voor de lange versie gegaan en ik vraag me af of dat uiteindelijk wel een goed idee was. Zal ervan afhangen wat Costner juist geknipt heeft in de kortere versie, maar het mag duidelijk zijn dat hier erg veel interessante stukken inzitten. Het is me echter uiteindelijk allemaal wat te traag en te voorspelbaar om hier echt de volle pot voor te kunnen geven.

3.5*

Heb je een midlifecrisis? Koop dan een verloederde club en begin een relatie met de zoon van je ex!

Eigenlijk is het toch een beetje jammer hoe een actrice van het kaliber van Jacqueline Bisset vanaf de jaren '90 in meer en meer romantische niemendalletjes begint te spelen. Oké, er zitten af en toe wel eens leukere films tussen zoals The Maid maar ze heeft veel meer in haar mars dan bijvoorbeeld in Sex & Mrs. X. Ik zie ze echter nog altijd graag spelen en dan neem je dit soort films er maar bij zeker? Dat was ook het geval bij Dancing at the Harvest Moon. Ik had alleen één hoop: een flard te horen van Harvest Moon van Neil Young.

Een dijk van een nummer (en van een plaat) maar waarschijnlijk zullen de rechten te duur zijn geweest. We krijgen wel wat andere flarden uit de jeugdjaren van Maggie te horen, maar echt bijzonder is het allemaal niet. Soit, dit is natuurlijk ook niet het type film dat je voor de muziek kijkt. Romantiek is het sleutelwoord in Dancing at the Harvest Moon en het is romantiek die een wat rare richting uitgaat. Liefde is blind et cetera, maar ik vond het toch een bijzonder vreemde zet dat de film zich vooral focust op de liefde tussen Maggie en de zoon van haar ex vriendje van 25 jaar geleden. Het wordt nog erger wanneer blijkt dat er niemand anders hier graten inziet (call me old fashioned maar ik zou het toch erg vreemd vinden om met de ex-van mijn vader te rollebollen) en de film gaat uiteindelijk finaal uit de bocht door Maggie en John een koppel te laten worden en dan weer niet en dan weer wel en dan weer niet. Ik weet eerlijk gezegd niet meer of ze nu wel of niet bij elkaar zijn gebleven.

Waarom dan toch nog 2.5*? Wel, de reden bestaat uit een voor- en achternaam: Jacqueline Bisset. Geen idee wat het juist is, maar ze kan dit soort rollen met zo'n charme spelen dat ik het nooit erg vind om een film met haar te zien. Ze kan zelfs zo'n mierzoet en flinterdun verhaal als dit nog tot een goed einde brengen. Ook Eric Mabius doet het nog vrij goed eigenlijk. Ken hem enkel en alleen maar van een wat povere bijrol in The O.C. (nu dat is pas een reeks die je moet kijken wanneer je relatiedrama wil zien!) maar met uitzondering dat hij misschien wel de slechtste voetballer is in de geschiedenis van acteurs die tegen een bal stampen, deelt hij op zich nog wel een goede chemie met Bisset. Een broodnodige chemie, want de andere acteurs stellen niet bijzonder veel voor. Valerie Harper moet in elke scène perse vertellen hoeveel keer ze al gescheiden is en speelt als hartsvriendin van Maggie gewoon advocaat van de duivel door elke keer het compleet tegenovergestelde te vinden/te doen van wat Maggie denkt/doet.

Ach, ik zit hier nu wel af te geven op het ongeloofwaardige plot en het feit dat er met uitzondering van de hoofdrollen geen goede acteurs zitten, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit wel een vlotjes lopend anderhalf uur was. Zal waarschijnlijk niet de laatste romantische made for tv flick zijn die mijn netvliezen passeert.

2.5*

Dangerous Dan McFoo, een parodie op het gedicht The Shooting of Dan McGrew, is weer een Tex Avery pur sang. Zo heb je McFoo (een hond), zijn liefje Sue (ze ziet er uit als Betty Boop, ze praat als Katherine Hepburn en op een bepaald moment verandert ze in Bette Davis) en natuurlijk de big bad wolf. De eerste en de laatste beginnen aan een bijzonder vreemde boxmatch (de wolf heeft ettelijke hoefijzers en een paard in zijn bokshandschoen zitten) die uiteindelijk beslist wordt via een pistoolduel. Erg leuk in ieder geval, maar jammer genoeg nogal traag naar de normen van Avery.

3.5*

You're good, baby. I'll give you that. But me? I'm magic

Tegenwoordig ben ik weer volop bezig met een aantal films te herzien de ik in geen jaren heb gezien en vreemd genoeg zitten daar vrij veel Marvel films bij. Een paar dagen geleden heb ik de X-Men trilogie terug opnieuw gezien en gisteravond was het dus de beurt aan deze Daredevil. Naar wat ik me herinnerde was dit absoluut geen slechte film maar iets te langdradig, ik was benieuwd hoe een herziening ging uitpakken.

Ik ben nooit echt enorme fan geweest van Daredevil geweest van Daredevil, voornamelijk omdat het uitgangspunt van een blinde superheld in een rood latex pakje me niet enorm interesseert. Ik heb echter lange tijd geleden een Marvel 70th Anniversary TPB gekregen waarin issue 168 van Daredevil in stond, dat ook een tikkeltje is mee verweven in deze verfilming, en dat was erg sterk. Deze verfilming is dat in ieder geval niet, hoewel het zeker en vast wel zijn charme heeft. Het probleem is echter nog altijd de appearance van Daredevil zelf want waar Frank Miller (legendarisch wat die allemaal heeft geflikt) er in slaagde om een coole superheld weer te geven, lukt dat Mark Steven Johnson niet altijd. Hiermee komt Daredevil zelf af en toe nogal belachelijk over maar gelukkig zijn deze voorvallen op één hand te tellen. Het verhaal is dan weer van het typische superhero-movie-blockbuster gehalte. We krijgen de origine van de superheld te zien en de aanloop naar een gevecht met de schurk van dienst, hier is dat Kingpin. Ondertussen wordt er nog een romantisch plotje rond geweven en zit de film er met een dikke twee uur op. Ik heb dus de Director's Cut gezien en ik vraag me af of de gewone cut inderdaad niet beter is want het subplot met Coolio die beschuldigd wordt van moord haalt de vaart wat uit het verhaal en maakt het allemaal maar wat langdradig.

Op zich wel een leuke stoner rol trouwens van Coolio maar dat terzijde. Het probleem dat ik vaak heb met dit soort superheldenverfilmingen is dat ik de uiteindelijke acteurs die de personages moeten vertolken maar niets vind. Dit gebeurde met Captain America en ook Ben Affleck is niet altijd even succesvol als Matt Murdock/Daredevil. Nu is dit sowieso redelijk moeilijk, probeer maar eens stoer over te komen in je rode latex spandex terwijl andere films in het genre bomvol staan van testosteron types zoals Wolverine of Iron Man. Hetzelfde geldt voor Bullseye want oh, wat is die belachelijk! Op zich komt hij als bad-guy nog wel vrij goed over en Farell doet dit helemaal niet slecht maar het design is om van te schreeuwen.. Waarom hebben ze in godsnaam die roos los op zijn kop gezet in plaats van het pak zoals in de comics? Leuke rol trouwens voor Jennifer Garner die bewijst dat je toch op een getrouwe en overtuigende manier een comic personage kunt neerzetten. Hetzelfde geldt voor Michael Clarke Duncan die hier de rol van de Kingpin krijgt. Beetje vreemde zet, Kingpin is bij mijn weten altijd blank geweest, maar Clarke Duncan doet dit perfect.

Ik klink misschien negatiever dan ik eigenlijk bedoel want met al deze 'mankementen' is Daredevil nog altijd wel een vermakelijke actiefilm die doet wat hij moet doen, mij een uur of twee bezighouden. De effecten zijn geslaagd en ook het merendeel van de acteurs doen het degelijk, het is alleen jammer van een paar vreemdere keuzes en slechter design. Al die verwijzingen naar legendarische comic artiesten zijn erg leuk meegenomen trouwens.

3.5*

Nadat hij nog eens een nieuwe versie van Spike op de kijker losliet in Cock-a-Doodle Dog, gebruikte Tex Avery de hond deze keer in een Droopy short. Het komt er eigenlijk op neer dat Spike en Droopy beiden een functie bij het plaatselijke circus willen en elkaar continu de loef proberen af te steken. Veel visuele humor zoals we van Avery gewend zijn en het is altijd wel fijn om Spike te zien foefelen om dan uiteindelijk toch het deksel op de neus te krijgen. Hier en daar wel een tikkeltje voorspelbaar (de balk die wordt doorgekliefd door Spike en uiteindelijk toch op hem valt) maar dat kan de pret niet deren. Droopy blijft toch wel een leuke anti-held.

3.5*

Another World, Another Time... In the Age of Wonder

Een vriendin van mij had me lange tijd geleden ooit eens Labyrinth aangeraden omdat ze wist dat ik fan van David Bowie ben. Die film heb ik dan redelijk snel kunnen opsnorren (lang leve de bibliotheek) en toen ik daar een bericht schreef, raadde iemand hier op de site me deze The Dark Crystal aan. De film leek me zeker en vast niet slecht en ik probeerde de titel ergens in mijn achterhoofd te plaatsen zodat ik het me toch nog eens zou herinneren mocht hij op televisie komen. Een paar weken was het dan zover, The Dark Crystal op televisie en Metalfist had zijn decoder geprogrammeerd. De film werd dan op de to see lijst gezet om daar een beetje digitaal stof te verzamelen maar daar kwam recent verandering in.

Eindeloos respect voor Jim Henson en Frank Oz. Ik had nog niet zo lang geleden een aantal stukjes van The Muppet Show terug gezien en toen viel me op hoe geniaal de show eigenlijk ineen zit (Statler en Waldorf!). Hetzelfde geldt voor Labyrinth en het duo weet met The Dark Crystal ook een serieus mooie film af te leveren, althans toch qua design. Ik had het nooit gedacht maar ik ben blijkbaar echt een sucker voor poppenfilms. Ik noemde daarjuist al the Muppet Show en Labyrinth maar ook dit wordt allemaal weer zo ontzettend mooi gecreëerd. Henson en de zijnen bewijzen dat je geen miljoenen aan CGI nodig hebt om een fantasievolle film te leveren. De wereld ziet er ontzettend fantasierijk uit en hiermee kreeg de film dus al een erg goede start. Het characterdesign is dan ook soms echt verbluffend mooi en zorgt voor een paar memorabele scènes. Het zijn vooral de Skeksis die de show stelen, vond het maar vieze beesten eigenlijk, en het hoogtepunt qua beklemmende is de dood van de keizer Skeksis. Ik zat dus al compleet in de film en ik leek dan ook een serieus geniaal filmpje tegemoet te gaan. Het is dan ook jammer dat er op ander vlak wel wat is aan te merken...

Hiermee doel ik vooral op het verhaal dat nergens echt bijster interessant wordt. Normaal ben ik wel fan van dit soort fantasy verhaaltjes, vroeger talloze soortgelijke boeken verslonden, maar hier is het allemaal nogal saai, hoewel dat saai misschien niet het juiste woord is. Op zich is het concept van de film wel interessant maar het wordt allemaal maar wat magertjes uitgewerkt en hoewel de film maar een anderhalf uur duurt, lijkt het allemaal veel langer. Alles loopt ontzettend langzaam waardoor het soms echt tergend traag vooruit lijkt te gaan. Ik kan er dan ook niet echt mijn vinger op leggen waarom het juist zo traag lijkt te gaan. Misschien ligt het aan het feit dat je ook niet echt feeling krijgt met de vele beestjes die de film kent. Pas op, het ziet er allemaal erg knap gemaakt uit, maar het gebrek aan een menselijke acteur of actrice nekt de film een klein beetje. Ik kan het niet laten om wederom de vergelijking met Labyrinth te maken en te concluderen dat de aanwezigheid van Bowie en Connely wel degelijk een meerwaarde heeft. Het is een aantal dagen geleden dat ik de film gezien heb maar ik kan me eigenlijk nog bitter weinig scènes herinneren. Oké, de dood van de keizer Skeksis waar ik het daarjuist al over had, is me wel bijgebleven maar voor de rest niet veel. Dit in tegenstelling tot Labyrinth die ik veel langer geleden heb gezien en waar ik me nog bijster veel van kan herinneren.

Misschien waren de verwachtingen te hoog? Ik weet het niet maar The Dark Crystal is een teleurstelling geworden. Het ziet er allemaal erg goed uit maar daarmee zijn de goede punten ook wel gezegd, gelukkig maakt dit nog altijd wel veel goed. Ik vraag me af wat ze met het vervolg gaan doen.

3*

There's a storm coming, Mr. Wayne

Ik weet niet hoe het komt maar ik liep nooit echt warm voor de Batman trilogie van Christopher Nolan. Ik had beide delen in de cinema gezien (en hoog beoordeeld) maar ik voelde nooit de drang om de films nog eens te herkijken. Naar aanleiding van het slotstuk van de trilogie dat dan toch gedaan en daaruit bleek dat de films hun kracht wel behielden maar dat ik toch nog altijd iets mistte. Ik hoopte dan ook dat dit derde deel de grande finale ging worden die de andere delen compleet ging wegblazen.

Dat is het in ieder geval niet geworden. Met een speelduur van 164 minuten is dit de langste Batmanfilm die door Nolan geregisseerd wordt, het is zelfs zijn langste film tot nu toe uit zijn carrière, maar dat had echt niet gehoeven doordat de film veel te traag op gang komt naar mijn zin. Als Nolan hier een half uur uit had geknipt en sneller naar de opkomst van Bane op het football field was gegaan, dan had ik hier sowieso een hogere score aan gegeven. Nu rammelt het begin een beetje langs alle kanten en zitten we tegelijkertijd ook met een slechterik die niet helemaal uit de verf komt. Nu was het natuurlijk al praktisch van in het begin onmogelijk om een erg sterke Heath Ledger als The Joker te overtreffen maar op papier lijkt Bane erg indrukwekkend. Ik twijfel er dan ook niet aan dat het in de comics een geniaal personage moet zijn maar wat flikt Nolan in hemelsnaam met zijn stem? Dat masker, tot daar aan toe, maar die mengeling van Darth Vader en Sean Connery kon me echt niet bekoren. Geldt trouwens ook opnieuw voor de stem van Batman zelf die ook te vaak te belachelijk voor woorden is. De twist waar Miranda de uiteindelijke slechterik blijkt te zijn is redelijk belachelijk (dat traantje uit Bane's oog!) en is het jammer dat Bane uiteindelijk zo makkelijk uit de film wordt geschreven. Normaal gezien stevende ik af op een score van ongeveer een 3* maar in de climax weet Nolan toch nog wel wat goed te maken. Het moment waar er een tipje van de sluier wordt gelicht betreffende de toekomst van Blake als Nightwing of als Robin smaakt in ieder geval naar meer maar ook de eindscène tussen Alfred en Bruce is erg geslaagd, al is het natuurlijk wel een cliché vanjewelste.

Anne Hathaway geeft Halle Berry het nakijken, zoveel is duidelijk. Hoewel beide personages op zich niet veel met elkaar te maken hebben, kun je onmogelijk aan de vergelijking ontsnappen en is ze zodoende toch snel gemaakt. Hathaway wint op elk vlak maar dat was al wel duidelijk volgens mij. Alsof dat nog niet genoeg was krijgen we ook nog Joseph Gordon-Levitt voorgeschoteld (onvoorstelbaar in wat die allemaal meedoet de laatste tijd) die een erg geloofwaardige Blake weet te portretteren. Twee goede nieuwkomers dus maar spijtig genoeg is de rol van Marion Cotillard als Miranda erg geforceerd en was het een slechte keuze om haar voor de rol te strikken. Bij Tom Hardy heb ik dan weer een gemengd gevoel overgehouden. Qua fysiek en acte de presence overdonderend maar dat belachelijke stemmetje haalt veel van zijn chemie weg. Dat Nolan altijd een goede cast bij elkaar weet te sprokkelen was al uit de voorgaande Batman films gebleken en gelukkig komen die oudgedienden terug. Zo is Michael Caine nog altijd de perfecte Alfred en is Gary Oldman ook nog altijd een perfecte Gordon. Zelfs Morgan Freeman werkte me minder op mijn systeem dan in de vorige twee films. Leuk ook dat Cillian Murphy als Crane en Liam Neeson als Ra's Al Ghul nog even komen piepen. Christian Bale is als Bruce Wayne ook nog altijd goed op dreef maar het stemgeluid van zijn alter ego toch nog altijd even lachwekkend.

Visueel degelijk (al zag de Bat, dat vliegend ding, er niet uit) maar vooral dankzij een uitmuntende cast worden de fouten grotendeels gemaskeerd. De film komt te traag op gang maar Nolan weet uiteindelijk zijn ritme te pakken te krijgen. Niet de afsluiter die ik had gehoopt en persoonlijk vind ik de hele Nolan reeks wat weg hebben van een overdreven hype maar bon, het blijft een vermakelijke saga. Het wordt alleen eens tijd dat er iemand nieuw zijn kans eens waagt met de gevleugelde superheld.

3.5*

Why so serious?

Het was alweer 3 jaar geleden dat ik The Dark Knight in de cinema had gezien. Sindsdien had ik de film ook niet meer gezien dus de 4.5* die ik toen had gegeven bleef staan in de loop der jaren. Ik begon er echter meer en meer aan te twijfelen of dat wel compleet verdiend was maar gelukkig bood de televisie weer eens de uitkomst door de film gisteravond te geven. Ik was het eigenlijk al compleet vergeten maar tijdens het zappen kwam ik 5 minuten voor het begin uit op de juiste zender dus nestelde ik me goed in de zetel en zat ik klaar voor een dikke 2 uur vleermuizenvermaak.

En ik heb me wel vermaakt, alleen niet zo hard als toen in de cinema. Nu heb ik al vaker films in de cinema gezien en later op televisie of op DVD maar the Dark Knight is de eerste film waar het me eigenlijk opvalt dat het me tegenvalt. Ik kan er dan ook niet juist mijn vinger op leggen waar het fout gaat. Is het het verhaal? Ik ben sowieso al geen echte fan van de DC comics en Batman behoort dan ook niet tot mijn favoriete comic characters maar daar ligt het volgens mij niet aan. Want The Dark Knight kent nog altijd wel een uitstekend verhaal, al zitten er teveel dooie stukken in en wordt het pas echt interessant wanneer Harvey Dent transformeert in Two Face. Ik heb vroeger redelijk veel van de tekenfilmreeks van Batman gezien (waar het volgens mij zelfs een neger was) maar ik heb het altijd wel een interessant personage gevonden en het wordt hier wel degelijk uitgewerkt. Ook heel de dans der demonen die ontstaat tussen de Joker en Batman blijft vermakelijk om te volgen maar het maakte toch niet dezelfde indruk als toen.

Zijn het dan de effecten? Neen, daar ligt het naar mijn gevoel ook niet aan. Want de effecten zijn wel weer superieur. Na onlangs Inception te hebben gezien bleek dat Nolan een film stijlvol kon weergeven en dat doet hij met deze Batman film ook. De donkere sfeer van Gotham wordt erg mooi benaderd en de gebruikelijke effecten zoals auto ontploffingen zien er ook dik in orde uit. Visueel staat dit als een huis maar toch heeft het wederom niet hetzelfde effect als toen in de cinema. Natuurlijk is dat te wijten aan het grote cinemadoek en de geluidsinstallatie waar de installatie van hier thuis bijlange na niet aan kan tippen maar toch, Inception zag er op een klein scherm ook indrukwekkend uit dus had dat hier ook zo kunnen zijn.

Neen, ik denk eerder dat het aan de acteurs ligt. The Dark Knight heeft een gigantische sterrencast ter beschikking maar dit zorgt grotendeels voor een serieuze overkill maar voornamelijk aan teveel stereotiepe rollen. Neem nu Morgan Freeman die de rol van Lucius Fox op zich neemt. Op zich zet hij de rol wel goed neer maar ik begin echt een degout te krijgen van dit soort rollen die altijd aan Freeman worden gegeven. Als hij in een film meespeelt is het altijd als de wijze en oude Afro-Amerikaan die altijd gelijk heeft. Klinkt misschien klein maar mij stoorde het enorm. Ook de rol van Christian Bale werkte me eigenlijk meerdere keren op de zenuwen. Niet wanneer hij Bruce Wayne was, dan was hij goed te doen, maar wanneer hij zijn batsuit aandoet en zo'n overdreven stem krijgt zorgt hij eigenlijk voor veel ergernis. Is dan heel de cast slecht te noemen? Neen hoor, verre van want er zijn genoeg uitstekende rollen te vinden. Het geniaalste blijft natuurlijk wijlen Heath Ledger die hier zonder twijfel de rol van zijn leven neerzet. Van de andere Batman films staat me eigenlijk alleen Jack Nicholson nog helder bij maar Ledger slaagt erin om die te doen vergeten. Allebei geven ze een geheel eigen en unieke interpretatie aan het personage maar die van Ledger zit zo fantastisch in elkaar dat het een genot is om naar te kijken. Ook Aaron Eckhart speelt hier een fantastische rol. Ik kan me hem nog vaag herinneren in Erin Brockovich maar hier laat hij een uitstekende indruk achter. Alleen jammer trouwens dat Katie Holmes de rol liet schieten en dat hij naar Maggie Gyllenhaal ging. Ik vind het altijd jammer dat een actrice wordt vervangen in films die snel op elkaar volgen... Voor de rest zitten er nog een paar geweldige acteerkanonnen in zoals Michael Caine.

Over het algemeen nog altijd de moeite maar bijlange na niet meer zo indrukwekkend als toen. De bijrollen zijn goed gecast maar Bale is eigenlijk meer vervelend dan goed en ook Freeman zorgt voor ergernis. Visueel is er hier een uitstekende sfeer te vinden maar qua verhaal duurt het allemaal net iets te lang.

Kleine 4*

Just pick up the sofa and throw it at her. That'll make her catch on

Een tijd geleden was ik in Zwitserland voor het filmfestival van Zürich en één van de zaaltjes was gedecoreerd met oude filmposters. Vind ik altijd wel leuk en één van die posters was die van Dark Passage. Een Hollywood film uit de oude doos en wat me nog het meest verbaasde was dat dit met zowel Humphrey Bogart alsook met Lauren Bacall was. Ik dacht dat ik al hun samenwerkingen ondertussen wel had gezien (ze speelden samen in The Big Sleep, Key Largo en To Have and Have Not) maar blijkbaar heb ik er al die jaren eentje gemist. Hoog tijd dus om die achterstand in te halen!

Dark Passage is ook wel de minst bekende samenwerking blijkbaar tussen B&B, althans toch afgaande op het aantal stemmen dat de vier films hier op MovieMeter krijgen. Compleet onterecht, want regisseur Delmer Daves levert een erg leuke film-noir af. Sowieso een geniale zet om de grote Bogart meer dan een uur - letterlijk en figuurlijk - in de schaduw te laten (sowieso is het first person view aspect een leuke gimmick die gelukkig niet te lang wordt doorgetrokken, zeker het begin met onder andere de afdaling van Parry via de ton is een heerlijk stukje cinema) maar er zit genoeg vaart in de film en het antwoord op de vraag wie nu eigenlijk de echte moordenaar is blijft nog lang onbekend. Toegegeven, het plot maakt hier en daar wel erg rare sprongen (de switch van Madge die eerst Allan probeert te versieren en dan een heuse bitch wordt wanneer ze doorheeft dat het eigenlijk Parry is, is geweldig gebracht maar de zelfmoord komt dan weer iets te abrupt naar mijn gevoel) maar je wordt al snel zo in de film gezogen dat dat geen enkel probleem blijkt te zijn.

Ik heb ondertussen al wel wat Bogart films gezien en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik eigenlijk niet zo'n gigantische fan ben van de man. Hij heeft echter een aantal klassiekers op zijn naam staan en Dark Passage reken ik nu met gemak tot één van zijn beste films. Nog niet teveel van die ticks die hij later zou hebben en natuurlijk sprankelt het samenspel met Lauren Bacall. Op haar is maar zelden iets op aan te merken en ook qua bijrollen zijn hier nog wel degelijke acteurs te spotten. Zo trekt Agnes Moorehead als Madge de film op een bepaald moment helemaal naar haar toe, niet makkelijk wanneer je tegenover zo'n kanon als Bogey staat, en hoewel hij het met een erg kleine bijrol moet doen, is Douglas Kennedy ook altijd wel een meerwaarde in een film.

Vreemd genoeg het eerste dat ik zie van Delmer Daves en afgaande op deze film is dat toch een kleine schande. Hij heeft een oeuvre gedraaid dat vandaag de dag niet meer zo bekend is, enkel 3:10 to Yuma springt ertussenuit op het eerste zicht, maar dit smaakt naar meer. Bogart en Bacall maken het geheel af, maar het is toch vooral een erg fijne regie die Dark Passage bestaansrecht geeft na al die jaren.

4*

You're always sorry, Charles. And there's always a speech. But nobody cares!

Ik moet toegeven, ik heb altijd een zwak gehad voor de X-Men franchise. In de eerste plaats omdat ik de comics een warm hart toedraag en hoewel de films nogal durven te zwabberen qua kwaliteit, heb ik altijd wel zin in het volgende deel. Deze keer werd nogmaals een poging ondernomen om de Dark Phoenix verhaallijn onder handen te nemen, samen met Days of Future Past één van mijn favoriete verhaallijnen tout court, en dan rest vooral de vraag waarom aangezien - al sta ik daar redelijk eenzaam in - The Last Stand dat al op een goede manier deed.

Maar kom, ik ben de kwaadste nog niet en in handen van Simon Kinberg (die mee het script schreef voor The Last Stand indertijd) kon dit misschien wel iets worden. Het resultaat is echter opnieuw maar zozo en dan is het jammer dat de franchise uiteindelijk met zo'n sisser moet aflopen. Zo'n First Class of Days of Future Past gaven de reeks echt een nieuwe duw en gelukkig is Dark Phoenix nog net iets beter dan X-Men: Apocalypse maar veel scheelt het eerlijk gezegd niet. Kinberg laat zich teveel leiden door wat hij denkt dat het publiek graag ziet (die opmerking dat het team beter X-Women genoemd moet worden.. Alsjeblieft seg.. Al even van de pot gerukt als dat feministisch rondje in Endgame) en vult de film voor de rest met vooral veel hoogdravende dialogen. Vreemd genoeg blijft dit verder nogal kleinschalig en dat doet de film deugd. Magneto begint deze keer bijvoorbeeld niet een heel stadion te verhuizen en de film krijgt wat een nieuwe drive wanneer hij en Genosha (!) op de proppen komen. Tegen dan is het kalf verhaaltechnisch al wel verdronken en rest vooral nog het pluspunt dat dit onder de 2 uur afklokt.

Daardoor wordt de film toch gelukkig ietwat compact en blijft de vaart er grotendeels inzitten. Het "probleem" met dit soort films is ook dat er veel gegoocheld wordt met grote namen en in het geval van onder andere James McAvoy en Michael Fassbender zijn dat ook gewoon erg degelijke acteurs die hun personages in de vingers hebben zitten. Het voordeel daaraan is dat een ietwat belabberde performance nog wordt rechtgetrokken door het gevoel dat ze in de vorige films hebben opgewekt. Het einde in het café is weliswaar compleet van Batman Begins gestolen, maar je voelt wel een zekere afsluiting tussen de personages. Dat geldt echter niet voor iedereen, want Jennifer Lawrence lijkt er per film minder en minder zin in te hebben en Tye Sheridan geraakt nooit echt goed in de rol van Cyclops. Geen terugkeer ook voor onder andere Olivia Munn als Psylocke (jammer!) maar gelukkig weet Sophie Turner dit nog vrij goed te dragen als Jean Grey en blijft Alexandra Shipp nog fijn als Storm.

Jessica Chastain, en als verlengde ook haar volledige verhaallijn, is echter compleet inwisselbaar (waarom ook opeens voor het D'Bari ras gaan terwijl je evengoed de Shi'ar kunt gebruiken?) en het feit dat hier zelfs geen moeite meer wordt gedaan om een eventueel vervolg op te zetten lijkt me voldoende bewijs dat Kinberg halverwege ook al doorhad dat het niet goed ging aflopen. Laat een aantal acteurs gewoon overgaan naar het MCU en we kunnen er weer tegen voor een aantal jaar, maar dit was het toch niet.

Nipte 3* (vooral omdat dit gevoelsmatig net iets beter dan Apocalypse is)

Ugliest woman I've ever seen

Dark Shadows was een film die al een tijdje op mijn to-see lijst stond. Hoewel ik nooit echt een fan van Burton's werk ben geweest (ik heb er op zich ook wel niets tegen), was ik wel benieuwd geraakt naar zijn nieuwste samenwerking met Depp. Van al zijn films die ik tot nu toe heb gezien, zijn de samenwerkingen met Depp vaak de interessantste. Van de beelden die ik zag leek dit een vermakelijke komedie te zijn dus gisteravond naar de cinema getrokken ter ontspanning van die hatelijke examens weeral.

In een interview met Depp/Pfeiffer had ik gelezen dat Dark Shadows gebaseerd is op een oudere reeks uit de jaren '60. Ik heb die reeks nooit gezien, ik had er eerlijk gezegd ook nog nooit van gehoord, maar ik dacht dat Burton zich dit wel eigen kon maken. En op een bepaalde manier lukt hem dat ook wel maar tegelijkertijd bevat Dark Shadows ook een hoop onnodige scènes die de film wat onderuit halen. Zo is de twist waar Carolyn een wolf blijkt te zijn compleet onnodig en haalt het de vaart uit de film. Sowieso weet Burton niet overal het tempo vast te houden en voelen sommige stukken gewoon ongepast. Dat probleem ligt misschien ook niet geheel aan Burton maar eerder aan de verwachtingen die de trailers en dergelijke scheppen. Normaal gezien probeer ik zo min mogelijk op voorhand iets van een film te zien maar dat was hier dus niet het geval. Het resultaat is dat ik een meer komische film verwachtte over de capriolen van een vampier die in de jaren '70 terecht komt. Nu zijn er een handvol scènes (die ondertussen ook alweer kapot gespeeld zijn in de trailers) die me deden glimlachen maar meer niet. In dat opzicht valt de film een tikkeltje tegen maar misschien zorgt een herziening, en deze keer met de juiste verwachtingen, wel voor een verhoging.

Want visueel is dit wel weer zoals we van Burton gewend zijn. Ik ken hem voornamelijk van zijn 'donkere' films à la Sweeney Todd en Corpse Bride en dit past perfect in die lijn. Qua muziek is het ook een leuke zit en de kleine bijrol van Alice Cooper is dan ook één van de pluspunten aan de film. Voor de rest passeren in Dark Shadows de bekende Burton gezichten. Dit was alweer de 8e samenwerking tussen de regisseur en Depp en de tandem blijft blijkbaar goed draaien, al kreeg ik wel soms het gevoel dat er toch wel wat sleet op Depp zijn personages begint te komen. Gelukkig verschijnt dit gevoel maar sporadisch en weet hij voor de rest nog vaak een glimlach op mijn gezicht te toveren. Net zoals het de 8e samenwerking is tussen Burton en Depp, is het ook alweer de 7e samenwerking met zijn vrouw Helena Bonham Carter. Een actrice die ik erg graag zie spelen (de rol van Bellatrix in de Harry Potter reeks blijft dan ook geniaal) maar ik had de indruk dat ze er nu maar wat verloren bij liep. Ook Christopher Lee (held!) komt voor de 5e keer opdraven in een kleine bijrol in het werk van Burton. Niets speciaals deze keer maar elke moment van hem op het grote scherm is meegenomen. Ook voor Michelle Pfeiffer was het al niet de eerste keer dat ze samenwerkte met Burton maar ook zij doet het vermakelijk. Valt me wel tegen hoe oud ze is geworden want de laatste keer dat ik haar had gezien in een film was in Batman, die ook alweer van Burton is.. Dan resten er nog een paar nieuwe gezichten waarvan Chloë Grace Moretz eigenlijk de enige misser is. Sowieso nog geen enkele geslaagde rol van haar gezien, althans toch niet dat ik me nu kan herinneren, en deze hoort daar in geen geval bij. Jackie Earle Haley en Eva Green daarentegen doen het wel erg leuk.

Dark Shadows is een leuke zit geworden maar ik had toch niet het wauw-gevoel waarop ik had gehoopt. Visueel is het degelijk maar nergens baanbrekend, qua verhaal is het vlotjes maar teveel inzakkingen en de cast bestaat uit een hoop klassiekers waardoor het geheel toch nog een serieus niveau krijgt.

3.5*

The man in black fled across the desert, and the gunslinger followed

Het waren bovenstaande woorden waarmee Stephen King zijn magnum opus begon en het waren diezelfde woorden die ervoor zorgden dat ik zo'n goede 10 jaar geleden in het universum van The Dark Tower saga werd gezogen. Een geweldige boekenreeks en naar aanleiding van de film (en vanwege het feit dat ik The Wind Through the Keyhole nog niet had gelezen aangezien dat boek pas was uitgebracht nadat ik de reeks volledig had gelezen) besloot ik om me na al die jaren nog eens onder te dompelen in de wondere wereld van Roland. Het was een feest van herkenning en de boeken staan nog altijd als een huis, of liever gezegd een toren, overeind. De verfilming daarentegen? Die werd al van in het begin afgekraakt.

En daardoor had ik dit ook wat links laten liggen, maar uiteindelijk overwon de nieuwsgierigheid het toch. Hier spreekt dus vooral in de eerste plaats een liefhebber van de boeken en zelfs in dat opzicht vind ik dat Nikolaj Arcel en de zijnen het nog niet zo slecht hebben gedaan. Het is en blijft een compleet van de pot gerukt idee om een verhaal dat in zijn globale reeks al meer dan 4.000 pagina's bevat (en dan nog maar te zwijgen van de talloze verwijzingen die King in zijn andere boeken steekt) in een film te proppen van anderhalf uur. In een tijd waar films qua speelduur compleet uit de bocht vliegen vinden ze het hier een goed idee om op een krappe 90 minuten dit volledige universum uit de doeken te doen. Ik vraag me dan ook af in hoeverre je dit eigenlijk allemaal begrijpt wanneer je niet bekend bent met het bronmateriaal, dan wordt het toch een hoop hypothetische nonsens waar je kop noch staart aan krijgt volgens mij. Soit, de essentie zit er echter wel in dat zorgt ervoor dat dit een vlot wegkijkend filmpje wordt maar hoogstaand is het allemaal niet.

Stephen King heeft zijn inspiratie voor Roland (hij baseerde het personage op Clint Eastwood's Man With No Name uit de Dollar trilogie van Sergio Leone) nooit onder stoelen of banken gestoken en al die jaren leek me er één perfecte acteur te zijn: Scott Eastwood. Vader Eastwood had ook nog gemogen, maar die is denk ik toch net iets te oud. Zoon Eastwood is echter een bijna exacte kopie van zijn vader in zijn jonge jaren en voor wie kiezen ze? Idris Elba. Een goede acteur, maar toch net een "beetje" anders dan hetgeen in de boeken staat. Het was dan ook de vraag hoe ze dan heel dat racisme thema met Susannah gingen aanpakken en dat wordt makkelijk opgelost: geen Eddie en geen Susannah... In dat opzicht kan ik dan nog wel leven met Elba aangezien die nog wel de juiste uitstraling bezit. Ook Tom Taylor doet het goed als de jonge Jake maar als er één acteur werkelijk spot-on is, dan is het wel Matthew McConaughey als Walter. Verder nog degelijke bijrollen van Jackie Earle Haley en Fran Kranz als Sayre en Pimli en is het vooral ook nog een leuk wedstrijdje van wie de meeste Stephen King referenties kan spotten.

Want daar lijkt Arcel precies nog het meeste tijd in te hebben gestoken, in dit allemaal te linken met andere bekende King films. Van 1408 tot The Shawshank Redemption, van The Shining tot It en dan vermoed ik er zelf nog een paar gemist te hebben. Ben benieuwd of we ooit nog iets van The Dark Tower op het grote (of kleine scherm) te zien gaan krijgen, maar maak in het vervolg alstublieft een grootschalige franchise à la Lord of the Rings of een serie à la Game of Thrones. Dan gaat dit veel beter tot zijn recht komen.

2.5*

Nothing can hurt us now. What we have can't be destroyed. That's our victory - our victory over the dark. It is a victory because we're not afraid

Toen Dark Victory een tijd geleden op TCM kwam heb ik hem maar snel opgenomen toen bleek dat het met good old Bogart was en zo'n film laat ik nu eenmaal niet liggen. Tegenwoordig begin ik teveel films bijeen te krijgen waardoor er een aantal vaak een tijd blijven liggen maar uiteindelijk komen ze toch aan de beurt. Gisteren was het dus tijd voor Dark Victory.

Ik wist dus eigenlijk helemaal niet waarover de film ging gaan en ik had dan ook wel serieus mijn twijfels toen het op het eerste zicht een oeverloos gezwets van rijkeluis kindje, Judith, ging zijn. In het begin is het dus niet echt allemaal heel boeiend doordat er gewoon bitterweinig gebeurt. Judith heeft hoofdpijn, valt van haar paard en moet naar de doktor, lekker interessant... Gelukkig krijgt de film daarna een serieuze boost en is de grens tussen drama en humor amper nog te zien. Langzaamaan zien we Judith helemaal aftakelen van gelukkig meisje dat een hele wereld voor zich heeft tot een volwassen geworden vrouw die accepteert dat ze gaat sterven. Het is en blijft moeilijk om iemand te vertellen of hij/zij nu dodelijk ziek is maar de manier waarop Goulding dit in beeld brengt is gewoonweg uitstekend, al zit daar de glansrol van Davis ook wel voor iets tussen. Vooral de eindscène is een stuk dat me nog lange tijd zal bijblijven, Judith die voelt dat haar einde nadert maar toch haar man en vriendin geruststelt om dan met een uitzonderlijke flair haar maken tegemoet te treden. Prachtig gewoon.

Zoals hierboven gezegd nam ik de film speciaal op voor Bogart maar die is eigenlijk in de film verwaarloosbaar. Hij heeft op zich al niet zo'n grote rol maar er is ook niet echt veel memorabel aan, hij is een gewone staljongen maar in de scènes met Davis komt zijn klasse toch al wel boven. Wat me trouwens wel opviel is dat hij er wel heel jong uitziet dan in zijn andere films die ik nu al heb gezien. Een gewone rol van Bogart maar een glansrol van Bette Davis. Er zijn talloze mensen die Davis op handen dragen maar ik heb er nooit veel aan gevonden. Ik heb haar dan nog wel maar in één andere rol gezien, All About Eve, en daar was ze zwaar teleurstellend en overroepen maar hier maakt ze alle lofzang waar. Ze zet haar rol van Judith op zo'n overtuigende manier neer dat je echt gelooft dat er effectief iets aan haar ogen mankeert. Iets wat het voor mij nog vreemder maakte is de keuze om Davis, waarvan wordt gezegd dat ze de mooiste ogen ooit heeft, deze rol te laten spelen. Het geeft een extra tintje aan haar rol. Ik zal trouwens één van de weinige zijn maar ik vind het helemaal niet zo'n mooie actrice en haar ogen vind ik meer storend. Geef mij dan maar Marilyn Monroe, Grace Kelly of Audrey Hepburn. Het is dat Davis zo waanzinnig goed gespeeld want anders had de rol voor beste actrice van Dark Victory zonder twijfel voor Geraldine Fitzgerald geweest. De scènes tussen haar en Davis zijn van een hoge kwaliteit en de tussen twee vuren gevangen Ann op een uitstekende wijze neer. Wie ook niet mag vergeten worden is natuurlijk George Brent die de rol van dokter op zich neemt, ook een glansrol. Let trouwens ook op Ronald Reagen die een klein bijrolletje heeft voor hij president van Amerika werd.

Simpelweg een uitstekende film. Davis maakt samen met Fitzgerald en Brent een geweldige combinatie en het bijrolletje van Bogart is ook te pruimen. Het is een gevoelig thema maar het weet je serieus te raken.

Dikke 4*

One of the living for one of the dead

Zelf kijk ik af en toe eens een horror-film maar heb er zelf niet echt veel in bezit. Gelukkig bezit mijn broer een redelijk grote collectie. Soms pak ik daar eens eentje uit en gisteren was het de beurt aan deze The Dark.

Visueel is de film echt wel geslaagd. De constante donkere en dreigende sfeer die over heel de film zit is goed geslaagd en vooral op het einde wordt dit vooral een meerwaarde wanneer Adèlle zich met Ebril en al van de kliffen smijt en zo in Annwyn terecht komt. Qua schrikmomenten is het met The Dark wat een teleurstelling. De enige momenten waarop je soms wat verschiet is wanneer het geluid gigantisch hard wordt opengedraaid.

Het hele gegeven van een priester die gestoord is geworden en een eigen religie heeft opgestart is best wel interessant en zorgt voor een paar coole scènes zoals de schapen die zelfmoord pegen. De rest van het verhaal blijft constant boeien al zat het me op het einde de plottwist soms wel wat tegen. Op zich wel een leuk einde alleen, spijtig genoeg, een beetje voorspelbaar maar dat wordt dan toch weer goed gemaakt door het visuele gedeelte. Gelukkig is het voorgaande gedeelte waar langzaamaan het mysterie rond Ebrill/Sarah wordt ontrafeld wel interessant.

Sean Bean speelt zijn rol van vader niet slecht al had ik wel constant het gevoel dat hij opeens een helm ging opzetten en iets over Gondor of Frodo ging uitslaan. Maria Bello is een mooie verschijning om naar te zien maar slaagt er niet in om haar rol echt geloofwaardig neer te zetten. Ze probeert wel maar toch mis je nog iets. Sophie Stuckey was dan weer ronduit irritant, ik weet niet wat het tegenwoordig is maar ik erger me tegenwoordig bijna altijd als er een klein meisje in een film meespeelt. Abigail Stone daarentegen was dan wel weer zeer goed.

Leuke horror die vast en zeker nog wel eens een herziening krijgt.

3.5*