Opinions

Everyone wants a happy ending

Toen ik hier een paar dagen geleden reclame van zag op televisie, zei ik tegen mijn broer dat ik nog nooit zo'n slechte film had gezien. Hij kende de film niet maar ik raadde hem aan om de film nooit te zien. Ik ging niet lang daarna hier op MovieMeter eens zien naar de reacties en de score en tot mijn grote verbazing zag ik dat ik de film een voldoende had gegeven (3*) terwijl ik er toch echt van was overtuigd dat het echt een slechte film was. Gisteren kwam hij dan op televisie en toch maar eens gezien. Laat het van het begin duidelijk zijn, ik verlaag mijn stem en nog geen klein beetje.

Gaandeweg de film vorderde besloop me de vraag waarom ik dit ooit zo'n redelijk hoge score had gegeven. De film is totaal niet grappig en voor een parodie op romantische films te zijn, zijn alleen maar de kleine stukjes over Lord of the Rings (met een leuke rol van Tom Lenk uit Buffy, the Vampire Slayer) en het stukje op het einde met King Kong. Het is dus redelijk triestig dat de film zijn paar schamele puntjes haalt met parodieën waarvoor op films die eigenlijk niets met hen genre hebben te maken... Op zich is het wel ergens leuk om te zien hoeveel films je kunt herkennen in de parodieën maar Date Movie weet er zelfs voor te zorgen dat het me echt niet bijster veel kon schelen. Naast dat de film totaal niet grappig is, is hij vaak ook nog eens erg wansmakelijk. Het uitknijpen van de puist en Eddie Griffin die haarballen ligt uit te spuwen o.a. staan bij mij nu niet echt ten boek als echte humor. Eerder walgelijk. Ik heb het nooit zo met al die "insert genre here movies" gehad, al waren de Scary Movies nog wel te pruimen, maar dit is het bewijs dat er voor mijn part nooit meer zo'n film gemaakt moet worden. Man, wat heb ik me gisteravond geïrriteerd aan de film. Komt dan ook nog eens bij dat ik van het principe ben dat wanneer ik aan een film begin, ik hem ook uitzie. Ik en mijn stomme principes ook...

Al was er nog wel een andere reden waarom ik ben blijven kijken en dat is Alyson Hannigan. In de American Pie films is ze wel leuk maar voor mij zal ze toch altijd Willow blijven uit Buffy, the Vampire Slayer (al de 2e castmember uit die serie die hier inzit). Ze heeft iets erg aantrekkelijks en schattig over zich waardoor het nog enigszins draagbaar om de film uit te zien. Al was het in het begin moeilijk omdat het aantrekkelijke en schattige van Hannigan erg ver te zoeken was. Adam Campbell was al direct een gradatie minder. Op zich kan ik zo'n Brit in een film altijd wel waarderen, ik hou van het accent, maar dit is gewoon een erg vervelende acteur. Werkelijke elke scène waar hij in voorkomt is erg saai en vervelend, jammer genoeg is hij het hoofdpersonage en zijn er dus erg veel scènes waar hij in voorkomt. Sophie Monk heeft ooit in haar eerste rolletje de legendarische actrice Marilyn Monroe vertolkt maar van mij had ze toen al mogen stoppen met acteren. In combinatie met Campbell is het duo nog vervelender dan apart en echt werkelijk nergens kregen ze een glimlach op mijn gezicht, zelfs geen krulling van de mondhoeken. Hoewel ik één keer dacht dat het zover was maar toen moest ik blijkbaar niezen. Eddie Griffin is zo'n twijfelgeval. De ene moment kan hij leuk zijn, de andere moment haalt hij het bloed onder je nagels. Het bloed zit me verser in het geheugen dan de leuke herinneringen en Date Movie zorgt ervoor dat het nog allemaal net wat erger wordt want ook hij weet nooit echt een leuke scène af te leveren. Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik tot de conclusie kom dat ik me werkelijk aan elke acteur in de film heb geërgerd, met uitzondering van Hannigan.

Ik ga er dan eigenlijk ook verder geen woorden meer aan vuil maken. Date Movie is niet grappig, is wansmakelijk en kent teveel vervelende acteurs. Het is goed dat de film kort is want anders had ik me echt een kogel door het hoofd geschoten. Zelfs nu ik terug aan scènes denk, wordt ik alweer slecht gezind dus het is echt maar beter dat we het hier bij houden. De score lijkt me duidelijk.

0.5*

This was an important place in their lives

George A. Romero, het is toch een naam met een zekere allure in het wereldje. Het toffe aan hem vind ik dat hij zijn carrière op dezelfde manier is begonnen als dat hij ze heeft geëindigd, namelijk met een trilogie rond zombies. Ooit wel eens Night of the Living Dead gezien, maar ik vond de tweede trilogie (Land/Diary/Survival) eigenlijk over de gehele lijn al beter dan wat hij in zijn debuut liet zien. Dat is waarschijnlijk vloeken in de kerk, maar ik was al langer van plan om de originele trilogie ook eens een kans te geven. Day of the Dead beviel me een aantal jaar geleden erg goed (mijn hoogst genoteerde Romero) en dan was het nu de beurt aan Dawn.

De remake van Zack Snyder had ik in een ver verleden ook al eens gezien en ik verwachtte hier wat meer van hetzelfde. Alleen is het verschieten wanneer blijkt dat Romero zowaar 2 uur en 20 minuten nodig heeft om zijn film tot een einde te brengen! Je kunt zeggen wat je wilt, maar dat is voor dit soort films simpelweg te lang. Eigenlijk alles dat zich afspeelt voor het moment dat ze in het winkelcentrum terecht komen had van mij geknipt mogen worden. Bovendien kiest Romero er ook nog eens voor om de film een stuk komischer te maken en dat resulteert in onder andere een bende belachelijke bikers (enkel Tom Savini is zoals altijd cool) en zowaar een taartengevecht met zombies... Dit alles wordt dan nog eens ondersteund door een niet al te denderende soundtrack (het lijkt wel alsof Asia Argento het enige deftige is dat vaderlief Dario Argento ooit op de wereld heeft losgelaten) die bij vlagen wel erg misplaatst aanvoelt.

Gelukkig is daar nog Tom Savini. Zijn remake van The Night of the Living Dead is sowieso al heel wat beter dan wat Romero er indertijd van maakte, maar ook hier kan de man zich weer eens goed laten gaan. De speelduur is hier echter ook een doorn in het oog, want in die 140 minuten zijn er eigenlijk maar weinig echt memorabele momenten. Ja, er zijn een paar ontploffende hoofden en een biker die absoluut zijn bloeddruk wilt meten, maar dat zijn maar uitzonderingen in een voor de rest makke film. Sowieso kregen de zombies wel een erg vreemde blauw/grijze kleur, dan deed Savini dat later toch beter. Fijn trouwens dat hij zelf ook nog eventjes komt meedoen, daardoor komt er eens wat pit in de personages aangezien het voor de rest maar huilen met de pet op is.

Day of the Dead wordt om de een of andere reden als minste in de originele trilogie bekeken. Ik snap dat niet, want voor mij is Romero er per film op vooruit gegaan. Night blijft de minste, Dawn is een kleine verbetering en met Day kan hij helemaal losgaan. Twee uur en 20 minuten, wat was hij in hemelsnaam aan het denken..

2.5*

When there is no more room in hell, the dead will walk the earth

In een ver verleden had ik Dawn of the Dead al wel eens gezien en hoewel ik het een goede film vond, had ik niet de behoefte om hem te kopen of om hem eens opnieuw te zien. Althans dat was zo tot ik de DVD op een rommelmarkt vond voor 1 euro en hem besloot mee te pakken. Vermits ik met mijn broer regelmatig horrorfilms zie, was de keuze voor vandaag dan ook snel gemaakt. Een blikje cola, wat nootjes en een handvol zombies.. Meer heb je niet nodig.

Ik heb het origineel van Romero, als je zelfs kunt spreken van een origineel want ik heb al vaker gehoord dat het gewoon een ander soort interpretatie is, nooit gezien en heb daar met het zien van deze film ook niet direct een behoefte aan. Ik weet niet goed waar het aan ligt maar Dawn of the Dead weet me nog altijd niet bij mijn strot te grijpen terwijl werkelijke alle elementen er wel zijn. Misschien heeft het er mee te maken dat het Snyder zijn debuut is en dat hij nog niet compleet vertrouwd was met de kneepjes van het vak? Geen idee maar ik mis iets. Erg jammer eigenlijk want het eerste deel van de film is wel geslaagd. Sowieso al extra punten voor het gebruik van The Man Comes Around van Johnny Cash. Dat is al lang één van mijn favoriete nummers van Cash maar ik had het nooit in deze context durven gebruiken. Snyder was de enige die het wel zag en hij heeft gelijk gekregen. Heerlijk moment in ieder geval. De rest van de muziek is trouwens ook wel erg sterk maar soit, ik ben aan het afdwalen. Voor de rest zitten er hier en daar nog wat storende ergernissen in (hoelang heeft het geduurd eer ze doorhadden dat de beten van de zombies ervoor zorgen dat je er ook eentje wordt) maar ook een paar vreemde acties van de personages. De spanning is soms ver te zoeken en dat is toch wel erg jammer.

Qua cast is dit ook redelijk stereotiep ingesteld. Gelukkig is dat helemaal niet storend en krijgen we nog een aantal vermakelijke personages te zien .Ving Rhames blijft altijd geweldig om naar te kijken, zeker in dit soort tough-ass rollen maar ook geweldig om eens een compleet andere kant van Ty Burrell te zien. Ik ben nu al een tijd Modern Family aan het volgen en daar is hij een hilarische one-man show maar dit doet hij ook meer dan behoorlijk. Burrell is trouwens niet de enige die een flashback naar een andere serie geeft want ik ging eraan toen ik Ken Foree zag als de aangever van één van de beste quotes in de film. Ik kende hem voornamelijk van zijn rol in Kenan & Kell (man, dat waren pas nog eens tijden) waar ook hij compleet anders is. Leuke bijrol ook nog van Tom Savini. De main cast is voor de rest redelijk vermakelijk te noemen. Sarah Polley voelt bij vlagen een beetje miscast aan maar weet dat op andere momenten dan weer compleet om te draaien. Het einde dat tussen de aftiteling door is gemonteerd is nog wel goed gevonden trouwens. Enorm kut dat het continu met van die flashes moet gaan (waarom niet gewoon een volledig filmpje na de aftiteling geven?) maar Snyder weet hier in ieder geval origineel mee uit de hoek te komen.

Vermakelijke film maar vanwege een aantal ergernissen niet geworden wat ik er van verwacht had. Ondertussen ken ik Snyder al wat meer en heeft hij voor mij betere films gemaakt. Visueel is dit in orde, de muziek is goed gekozen maar de cast is niet altijd even goed op dreef en de film zakt halverwege een tikkeltje in. Vermakelijk maar niet meer dan dat.

3.5*

From humans Koba learned hatred

Rise of the Planet of the Apes bleek een vermakelijke zit te zijn en ik nam me voor om meteen ook maar werk te maken van de rest van de trilogie. De afgelopen weken stonden in het teken van de apenplaneet films en ik was wel benieuwd hoe dit ging evolueren. Rise was namelijk een soort van remake/reboot van Conquest of the Planet of the Apes en ik hoopte ergens dat met deze Dawn of the Planet of the Apes een nieuwe weg uitgegaan ging worden. Rupert Wyatt keerde weliswaar niet meer terug als regisseur waardoor het stokje werd doorgegeven aan Matt Reeves.

Naar het schijnt was Wyatt niet al te overtuigd van de deadline die hem was voorgesteld en het ironische is dan ook dat die releasedatum is verlaat nadat hij het project had verlaten. Dat kon Reeves natuurlijk weinig schelen, maar je merkt toch dat Wyatt misschien net iets meer de betere regisseur was. Dawn is op zich een vermakelijke zit, maar verliest zich in het middenstuk toch net iets te hard in oeverloze herhaling. 130 minuten is dan ook gewoon te lang voor deze soort film en dan is het je vooral optrekken aan een aantal degelijke effecten. Het is moeilijk te zeggen waar juist het verschil zit, maar ik vond de apen uit Rise toch ook wel iets beter dan hetgeen hier wordt getoond. Wat vreemd is aangezien er 3 jaar tussen beide films zit dus je zou ervan uitgaan dat het eigenlijk enkel maar kan verbeteren bij dit soort grote producties. Verder is dit vooral een vervolg dat bijna alleen maar in name only is. Met uitzondering van Caesar en zijn kompanen schiet er namelijk niemand meer over.

En dat is op zich wel jammer. Nu het wordt wel netjes opgevangen door a) de film zich zo'n 10 jaar later te laten afspelen en b) een paar subtiele hints betreffende het lot van Rodman in de film te steken maar je mist toch wel James Franco als ik eerlijk ben. Jason Clarke voelt dan ook een beetje als een goedkopere kopie (Franco wou niet meer meedoen nadat Wyatt uit het project was gestapt en was naar het schijnt erg verbaasd toen hij te horen kreeg dat hij een cameo - die uit ongebruikt materiaal van Rise is samengeplakt - in deze film had) en hoewel ik best wel een Gary Oldman fan ben, krijgt hij hier veel te weinig ruimte om echt iets goeds met zijn rol te kunnen doen. De overige menselijke cast loopt er verder maar wat verloren bij (wat is het nut van de zoon van Malcolm? Het enige noemenswaardige dat Kodi Smit-McPhee doet is even met Maurice Black Hole van Charles Burns lezen) en het is dan ook maar goed dat je nog zo'n Andy Serkis ter beschikking hebt die de rol van Caesar met verve blijft spelen. Ook Toby Kebbell als Koba is een goede toevoeging.

Ooh ja, elk personage dat The Weight van The Band gebruikt als eerste nummer om af te spelen wanneer je jarenlang zonder stroom hebt gezeten krijgt sowieso van mij een halfje extra. Erg leuk momentje, maar het was echter jammer genoeg ook de aanduiding dat dat de film wat ging beginnen inzakken. War for the Planet of the Apes is dan alweer de laatste apenplaneetfilm in de reeks, ben benieuwd naar de afsluiter van een reeks die ondertussen al ettelijke decennia overspant.

Kleine 3.5*

The Dawn Rider

Weeral een Lone Star production film met John Wayne. Verhaal is hetzelfde zoals bijna alle John Waynes, ik dacht even dat hij niet met het meisje ging lopen maar dan blijkt dat ze uiteindelijk toch trouwen.

Niets speciaals en morgen ben ik hem waarschijnlijk al vergeten.

2*

Whoever said "Tomorrow is another day"... didn't check the weather

Ik had Day After Tomorrow al een tijd liggen maar nooit opgezet omdat het van dezelfde regisseur was als van 10,000 BC. Gisteravond had ik toch zin in een wereld-vergaat-filmpje en werd het deze.

Het verhaal stelt niet zo heel veel voor. Het zijn gewoon de standaard problemen waaronder een gezin dat problemen heeft maar uiteindelijk toch terug bijeenkomt, mensen die niet willen luisteren naar degene die de oplossing heeft, ... maar het is allemaal wel vermakelijk al zie je het einde wel van mijlenver aankomen. Alleen snap ik niet goed wat dat schip ineens komt doen?

Een rampenfilm moet het bij mij hebben van zijn special effects en die zijn hier allemaal stuk voor stuk geslaagd met maar één uitzondering, de wolven Maar een bevroren New York ziet er echt fantastisch uit.

Over het algemeen waren de acteerprestaties goed, vooral Gyllenhaal begint meer en meer tot één van mijn favoriete acteurs te behoren. Ook de bijrolletjes waren goed gevuld en konden soms zelfs op een glimlach rekenen, een zwerver die zijn hond Buddha noemt

The Day After Tomorrow is een vermakelijke popcorn film met mooie effecten en goede acteerprestaties die nergens echt verveelt.

3.5*

Don't point that beard at me! It might go off!

Ik zit weer eens volop in mijn examenperiode en er is geen betere ontspanning dan een film van The Marx Brothers. Ik heb ze altijd al geniaal gevonden maar nu ben ik bezig om alle films eens in de juiste volgorde te zien (niet dat dat iets uitmaakt maar de evolutie is wel leuk om te zien) en A Day at the Races was de volgende in rij. De 2e film zonder Zeppo en de 2e film onder begeleiding van Irving Thalberg.

Hoewel, lang heeft dat niet geduurd want Thalberg liet het leven midden in deze film op 37 jarige leeftijd. Wel heeft hij weer zijn stempel gedrukt op deze Marx Brothers film, net zoals met A Night at the Opera, is deze film een stuk minder sketcherig en onsamenhangend. Een tikkeltje jammer want ik prefereer de meer chaotische en anarchiste Marx Brothers. Let wel, het is niet dat A Day at the Races (en dat geldt ook voor A Night at the Opera) niets waard is want het zijn films die nog altijd bol staan van die typische Marx humor. Ook hier zijn er weer een aantal geniale scènes te zien (zoals de verkoop van de code boeken door Chico aan Groucho) maar het tempo wordt af en toe onderuit gehaald door de vele muzikale intermezzo's. Normaal gezien kan ik dit altijd wel waarderen bij de broertjes en ook hier is het in het algemeen wel de moeite waard (Chico's geweldige pianospel en Harpo die een piano omvormt tot een harp blijft fantastisch) maar het jazzy nummer dat ongeveer 10 minuten duurt in de stal verveelde me wel. Simpelweg doordat het eigenlijk niet grappig is. In de films die de Marx Brothers met Paramount maakten, waren de nummers vaak niet meer dan Groucho's one-liners maar dan onder muziek gezet. Hier is dat niet het geval en het zorgt ervoor dat de film iets te lang duurt. Het plot is heeft ook iets te weinig om handen om de gehele speelduur vol te houden. Een beetje een misser van Thalberg maar hij weet ook wel een aantal goede ideeën in de films te introduceren zoals het uittesten van scènes zoals het dokstersonderzoek van Upjohn. Met uittesten bedoel ik dat ze er eigenlijk een theatershow van maakte met een live publiek en dat er perfect werd getimed wanneer er werd gelachen en hoeveel pauze ze tussen de zinnen moesten laten. Maxine Marx, de dochter van Chico, zou later zeggen dat ze nog altijd perfect wist wanneer hoeveel seconden er tussen elke zin van Chico en Groucho zat in de boekenverkoopscène doordat ze er zo vaak is bij geweest wanneer de routine werd geperfectioneerd.

Gedurende de film waren er echter ook wel wat problemen. Natuurlijk was er de dood van Irving Thalberg, de wonderboy die de Marx Brothers bij MGM had gebracht wanneer Duck Soup bij Paramount was geflopt. Groucho had enorm veel respect voor Thalberg (hij zou zelf in zijn laatste jaren het nog erg vaak over hem hebben) maar toen Thalberg stierf kwamen de broertjes terecht bij de 2e M van MGM, namelijk Louis B. Mayer. En die was Groucho liever kwijt dan rijk doordat die hem vroeger ooit eens beledigd had doordat Mayer aan Thalberg vroeg "How's the picture going" en dat Groucho zich in het gesprek mengde en tegen Mayer zei "You don't need to know, we're not working for you" en dit schoot bij Mayer in het verkeerde keelgat. Groucho had ook problemen met de regisseur Sam Wood doordat die elke minuscuul detail correct wou hebben en scènes zoals het openen van een deur verschillende keren moest worden geschoten. Groucho zou zijn spitsvondigheid gebruiken naast de camera om de regisseur wat belachelijk te maken door op diens opmerking "You can't make actors out of clay' het gevatte antwoord "And you can't make a director out of Wood" te geven. De besnorde Marx Brother zorgde dus voor heel wat problemen tijdens het filmen. Ook Chico, die altijd graag een weddenschap afsloot, zorgde voor problemen door effectief op de paarden te gokken tijdens de climax van de film en er zo voor te zorgen dat die scène meerdere keren moest worden opgenomen. Ach, zelfs met al deze problemen en ergernissen is A Day at the Races nog altijd wel een film die bij de klassiekers van The Marx Brothers hoort. Groucho, Chico en Harpo zijn weer hun eeuwig hilarische zelf maar ook de bijrollen zijn wel weer goed verzorgd. Ik blijf het wel jammer vinden dat Allan Jones wederom zo'n typische Zeppo rol vertolkt maar Margaret Dumont is er wederom weer bij en heeft op zich ook wel een leuke rol. Ze is altijd al een geweldig klankbord geweest voor de grappen van Groucho maar nu is ze zelf vaak een leuke aangever. Groucho vond het personage Dr. Hackenbush (oorspronkelijk zelfs Quackenbush maar toen er tientallen dokters bleken te zijn onder die naam, werd er van dat idee afgestapt) zelf het leukste personage dat hij ooit heeft gespeeld en zou de naam later nog vaak gebruiken in brieven naar vrienden.

Een mindere Marx Brothers, MGM heeft me tot nu toe nog niet overtuigd dus ik neig meer naar het Paramount werk met Zeppo, maar nog altijd wel één die het waard is om gezien te worden. Een aantal hilarische scènes, de broers die weer lekker op dreef zijn en Margaret Dumont die weer een uitstekende straight lady is. Alleen jammer van de speelduur en de muzikale intermezzo's die niet allemaal geslaagd zijn. In ieder geval weer een erg fijn avondje.

4*

Ik vraag me af in hoeverre de versie van Daydreams die vandaag te vinden is eigenlijk nog hetgeen is dat Buster Keaton indertijd voor ogen had. Er is een groot stuk van de kortfilm verloren gegaan en aan de hand van foto's en nieuwe tussentitels wordt er een poging gedaan om het allemaal wat tot een mooi geheel te vormen. Een beetje knip- en plakwerk dus en dat voel je wel. Het uitgangspunt met Keaton die allerlei baantjes uitvoert is erg leuk (en er zit een erg fijne grootschalige politieachtervolging in en ook Keaton in het theater is erg tof) maar het loopt niet echt allemaal vlotjes in elkaar over. Praktisch elke versie die te vinden is heeft een speelduur van rond de 22 minuten, al schijnt er wel een scène met Keaton als politieman te zijn teruggevonden en die zou op een Kino DVD als extra zijn toegevoegd. Hopelijk komt de volledige versie ook nog eens bovendrijven, misschien dat het dan als een beter geheel aanvoelt. Alleen al voor Keaton in het waterrad is dit wel de moeite om eens te zien trouwens.

3.5*

Your ignorance is exceeded only by your charm

Zonder dat het eigenlijk de bedoeling was, is de filmavond van gisteren op een Romero avond uitgedraaid met eerst Land of the Dead om dan af te sluiten met deze Day of the Dead. Het eerste deel van Romero's eerste trilogie (Night, Dawn en Day) had ik al eens eerder gezien en ben ik niet meteen zo'n fan van en het tweede deel heb ik jammer genoeg niet in mijn bezit (is ook niet meer gemakkelijk te vinden heb ik de indruk?) maar ik hoopte maar dat het op zich niet noodzakelijk ging zijn dat de twee eerdere films noodzakelijk waren om deze te zien.

Misschien dat ik een paar verwijzingen of iets dergelijks heb gemist maar Day of the Dead is voor de rest gelukkig perfect te volgen zonder voorgaande titels en om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit is de beste Romero tot nu toe. Het is ondertussen de 5e film die ik van de regisseur zie en de eerste die ik met een 4* kan belonen. De reden hiervoor is dan ook simpel, namelijk de uitstekende special effects. Dat Tom Savini een naam in het make-up wereldje is, dat was me al langer duidelijk maar het valt me nu pas op waarom. Wat hij hier in samenwerking met Romero laat zien is gewoon fantastisch te noemen. Zelden zoveel gore gezien in één van Romero's zombiefilms maar het ziet er allemaal dan ook nog eens erg geslaagd uit. Erg aangenaam verrast en dit is qua sfeerschepping toch superieur aan alles wat met de computer kan gemaakt worden.

Het valt op dat Day of the Dead en Land of the Dead wel wat overeenkomsten hebben. Dat is blijkbaar te wijten aan het feit dat Romero geen budget had voor zijn film en dus een deel van het verhaal heeft overgebracht naar Land of the Dead om de kosten te drukken. Op zich ben ik daar blij om want volgens mij had hij een vrij lange film moeten maken om heel het plot deftig verteld te kunnen krijgen. In ieder geval valt het op dat Day vrij veel dialoog bevat. We krijgen op zich niet zo enorm veel zombies te zien, met uitzondering van de climax natuurlijk, maar juist hiermee wordt de film in mijn ogen een stuk interessanter en krijgt hij meer diepgang. Daar komt dan nog eens bij dat er een heerlijke jaren '80 soundtrack aan is verbonden die het geheel afmaakt. Cast doet het trouwens op zich ook meer dan behoorlijk met Joseph Pilato als een heerlijk typische klootzak.

Erg aangenaam door verrast, zeker omdat ik Night het zwakste uit Romero's oeuvre vind. Ben in ieder geval erg benieuwd geraakt naar Dawn (de remake van Snyder vond ik op zich ook al vermakelijk) maar moet toch dringend eens werk maken om de rest van zijn films te checken. Kan nog een mooie tijd worden.

4*

Day of the Fight is sowieso al een interessante short omdat het het debuut is van Stanley Kubrick. Hij had al eens eerder Walter Cartier als onderwerp gehad voor een pictorial voor Look Magazine en gebruikte de bokser opnieuw voor zijn eerste film. Tof om Kubrick's eerste stappen in de filmwereld te zien, de boksmatch zelf ziet er wel erg goed uit voor een debutant, maar op narratief vlak is dit niets bijzonders. Een makke voice-over vertelt over de aanloop van het gevecht, met vooral nadruk op het wachten, en c'est tout. Naar het schijnt bestaat er ook een 16 minuten durende versie, de originele versie duurt zo'n 13 minuten, maar dat was op specifieke vraag van RKO en Kubrick wou dat soort stock footage eigenlijk liever niet gebruiken.

3.5*

Klaatu barada nikto!

Ik ben al langer geïnteresseerd in science-fiction, hoewel die interesse zich momenteel nog meer op boeken en op series lijkt te concentreren dan op film, en The Day the Earth Stood Still is zo'n naam die me altijd is bijgebleven. Ik had altijd wel een andere verhaallijn in gedachte (meer iets in de vorm van de aarde die effectief stopt met draaien en de gevolgen daarvan) en de originele poster deed dan weer iets anders uitschijnen. Vandaag dan eindelijk eens opgezet en wat blijkt?

De echte film gaat eigenlijk nog een compleet andere richting uit dan die van de poster. Kan me vergissen maar ik heb Gort in ieder geval niet zien rondlopen met een blonde deerne in een roze jurk... Soit, Robert Wise (schitterend trouwens hoeveel verschillende genres die heeft doorlopen in zijn carrière) maakt er dan ook geen actievehikel van en het is zelfs niet zo'n campy & cheesy film zoals je zou verwachten doordat er hier nog een intelligent plot achter zit. Zinspelend op de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog (die toen nog maar een goede 5 jaar achter ons lag) en de paranoia ten tijde van de Koude Oorlog (die toen in volle gang is) is The Day the Earth Stood Still in de eerste plaats een film met een boodschap van vrede. Een boodschap die er indertijd toch serieus moet hebben ingehakt, dat einde met de toespraak van Klaatu is nog altijd bijzonder imponerend, en dat maakt het des te erger dat we vandaag de dag nog geen stap verder lijken te staan.

Aangenaam verrast dat dit qua effecten meer als een halve eeuw later nog netjes overeind blijft staan. Uiteraard voelen ze ietwat gedateerd aan, hetgeen me echter onbegrijpelijk het meeste stoorde was die plooi rond de knie in het kostuum van Gort wanneer hij met Helen rondloopt in zijn armen, maar ook hier maakt Wise gebruik van het less is more idee. De focus ligt namelijk niet op de effecten, maar op de boodschap. En die boodschap die wordt voorgebracht door een stel uitstekende acteurs. Michael Rennie (ik kan trouwens toch niet de enige zijn die even dacht dat hij naar Christopher Lee zat te kijken?) is uitstekend als Klaatu en Patricia Neal weet zowaar een meerwaarde te geven aan iets wat erg makkelijk zou kunnen uitdraaien als een standaard dame-in-nood rol.

Toch een regisseur om in het oog te houden, die Robert Wise. The Day the Earth Stood Still is vandaag de dag nog actueel en dat is tegelijkertijd schrijnend en knap. Langs de andere kant levert Wise hier ook een interessant tijdsdocument af dat gevuld is met een degelijk plot en al even degelijke vertolkingen. Ik denk dat ik die remake van een paar jaar geleden maar links ga laten liggen.

Dikke 4*

In 2019, the most precious natural resource... is us

Zo eens in de week spreek ik met een kameraad af om wat te gamen of een film te zien. Ik had zelf nog nooit van Daybreakers gehoord maar mijn kameraad wou hem graag zien dus werd het vrijdagavond deze film. Ik stond een beetje sceptisch ten opzichte van het feit dat er weeral vampieren aan te pas komen maar het plot leek wel vernieuwend voor het genre dus ik was wel benieuwd geworden.

Zoals gezegd is het plot op zich wel redelijk interessant. Er wordt geprobeerd om eens een nieuwe twist aan de stortvloed van vampierenfilms te geven maar Daybreakers kan het niet nalaten om toch weer in diezelfde valkuilen te trappen. Het grootste minpunt is voor mij toch wel de manier waarop de vampiers terug in mensen kunnen veranderen. Ik ben persoonlijk een fan van de originele vampierensaga's à la Dracula en dan is een remedie zoals die hier in de film wordt voorgesteld wel erg idioot. Vampieren die terug mens worden doordat ze aan zon worden blootgesteld, het moet niet gekker worden. Voor de rest verzandt de film naargelang de speelduur vordert in meer en meer gezapige clichés zoals de twist tussen de broers en de one-liners van Dafoe. Hollywood ten voeten uit en hoewel ik me er meestal niet aan stoor was het toch wel degelijk de (bloed)druppel die emmer deed overlopen. Jammer voor het plot maar ook qua effecten was dit nogal wisselvallig. Sterke shots worden vaak afgewisseld met echt tergende CGI (dat openingsshot waar het meisje tot as vergaat is verschrikkelijk, de gemiddelde aflevering van Buffy ziet er beter uit en die hadden wel een kleiner budget). Zonde want op zich was er hier af en toe ook wel wat goeds op aan te merken want de kille sfeer zit op zich wel goed en ook het design van de vampieren was wel geslaagd.

Ik zei het daarjuist al maar ik had werkelijk geen idee wie er nu eigenlijk allemaal in de film meespeelde. Mijn kameraad vertelde over het plot maar wist ook geen acteurs. Ik was dan ook verrast toen ik zowel Hawke als Dafoe tegenkwam. Beiden zijn wel goede acteurs maar hier passen ze toch niet echt. Vooral Dafoe is een serieuze miscast want het enige wat hij werkelijk doet is one-liners rondstrooien maar gelukkig hebben we nog altijd zijn geweldige karakterkop. In dat opzicht past hij dan weer wel in de film, het is een mes dat aan twee kanten snijdt. Hawke is van hetzelfde laken een pak. Als acteur lijkt hij hier ook niet te passen maar geeft zijn personage zo'n duistere sfeer dat het wel lekker past in de film. Hilarisch ook om Sam Neill nog eens te zien verschijnen. Ik had tijdens de film een weddenschap afgesloten dat Neill dezelfde acteur was als in Lord of the Rings, The Omen en The Matrix, internet bewijst dat ik voor een deel heb verloren, maar het geeft wel weer hoe boeiend de film was. Neill speelt wel mee maar heeft echt werkelijk niets memorabel in de film, ik heb dan ook moeite om me hem nog voor de geest te halen.

Neen, dit is het toch niet. Ik begin langzamerhand wat genoeg te hebben van de resem vampierenfilms die we voorgeschoteld krijgen en al helemaal als ze zo halfbakken zijn als hetgeen wat de broertjes Spierig voorschotelen. Hawke, Dafoe en Neill zijn op zich redelijke acteurs maar weten niet echt te overtuigen, de eerste twee passen alleen in de film qua looks, dus Daybreakers is over het algemeen een serieus overgewaardeerde film. Dit zou in geen geval een voldoende moeten krijgen.

1*

Hey. I was born 6 months premature. My own mother could'nt keep me in

De jaren '90 en Sylvester Stallone, ik vind het een aangename combinatie. Het was een decennium waarin hij onder andere Cliffhanger, Judge Dredd, Cop Land en Demolition Man maakte en die behoren toch wel tot zijn vermakelijkste werken. Daylight was zo'n film die ik alweer geruime tijd had liggen, ooit eens gekocht ten tijde van de eerste Expendables toen ik wat meer van de sterren van de franchise wou zien, maar die altijd stof lag te verzamelen. Ik was echter gisteren aan het terugrijden van mijn werk en stond in file in een tunnel en dacht: hmm, wat zou er gebeuren als hier nu eens een ontploffing gebeurde.

En dat is uiteraard het uitgangspunt van deze Daylight waardoor ik gisteravond besloot om dit dan toch eindelijk eens op te zetten. Had er niet waanzinnig veel verwachtingen van, maar ik snap eerlijk gezegd niet wat er hier zo verkeerd aan is. Rampenfilms steunen nooit echt veel op logica of op slimme personages en dat is bij Daylight niet veel anders. Bij veel beweegredenen van de personages kun je dan ook de wenkbrauwen fronsen, maar dat neemt niet weg dat dit wel een heerlijke film is geworden. Een spanningsboog die gedurende heel de film strak gespannen staat, al had het feit dat Madelyne ook nog achterblijft dan weer niet gehoeven, en een occasionele dood die het toch nog ietwat realistisch houdt. Geef nu toe, zo'n rampenfilm waar het selecte groepje het compleet weet te overleven is toch ook niet leuk. Sowieso wel kudos voor regisseur Rob Cohen om de claustrofobische sfeer gedurende lange tijd goed vast te houden.

Een film die Sly op het lijf is geschreven. Naar het schijnt heeft hij de rol enkel en alleen geaccepteerd omdat hij van zijn claustrofobie af wou (dezelfde reden waarom hij indertijd Cliffhanger wou maken, toen leed hij aan hoogtevrees), maar Stallone is gewoon erg in zijn nopjes. Toegegeven, misschien wat te weinig one-liners (hoewel dit toch ook een soort film is waar dat niet echt zou passen), maar eigenlijk weinig op aan te merken. Wel jammer dat Viggo Mortensen zo snel de film verlaat, vond het nog wel een fijn arrogant personage. Met Amy Brenneman is er nog een leuke afwisseling ten opzichte van dat testosterongeweld van een Stallone en die doet het ook behoorlijk. Let ook vooral nog op een Sage Stallone, zoon van Sly, in een verwaarloosbare rol als één van de gevangenen die mee vast zitten in de tunnel.

Zo'n rampenfilm van tijd tot tijd, ik kan het altijd wel waarderen. Het probleem met de hoogdagen uit de jaren '70 is dat die films toch wat te hard lijden onder de effecten en daar heeft Daylight meer dan 20 jaar later verbazingwekkend genoeg nog geen last van. In ieder geval weer één van de leukste rollen van Stallone en gewoon in het algemeen een erg fijne film.

4*

All right, all right, all right

Toch vreemd hoe sommige films je lang kunnen bijblijven zonder dat je ze überhaupt hebt gezien. Ik had indertijd een leerkracht die erg grote fan was van Dazed and Confused en het was een titel die altijd wel bleef hangen. Misschien voor een groot stuk ook wel dankzij het geweldige Led Zeppelin nummer (dat jammer genoeg niet in de film voorkomt, al is er wel een leuke knipoog naar de befaamde drumsolo's van John Bonham) maar een tijdje geleden niet getwijfeld toen ik dit op een rommelmarkt vond. Wel met een spuuglelijke cover maar wat blijkt?

Het is zowaar de originele (alleen zonder de credits) poster en dan was het maar hopen dat de film voor de rest wat meer kwaliteit ging uitstralen. Gelukkig is dat wel zo, maar het is niet die echt geweldige film waar ik op hoopte. Ik ben nochtans wel fan van dit soort highschool films, maar zoiets als Ferris Bueller's Day Off of The Breakfast Club liggen me toch net iets meer. Dat neemt echter niet weg dat ik me hier wel mee heb geamuseerd. In de laatste dag van het schooljaar wordt werkelijk alles gepropt wat bij eenieder ander op een heel jaar voorkomt (ik heb in ieder geval in mijn schoolcarrière nooit zo'n veelbewogen laatste dag beleefd) en hoewel het daardoor een beetje chaotisch aanvoelt, is het tegelijkertijd toch wel herkenbaar. Eerste liefdes, peer pressure, het rebelleren tegen leerkrachten, ... Toffe personages ook wel met onder andere Pink en Mike. Beetje jammer wel van het wel heel erge stereotiepe stonerpersonage. Het aantal keer dat Slater 'man' zegt, het begon me op den duur serieus te irriteren.

Wel een fijne cast trouwens. Een mix van onbekende en (ondertussen) bekende koppen en een paar onverwachte bijrollen. Zo blijkt dit het debuut van Matthew McConaughey te zijn (wiens iconische catchphrase 'all right, all right, all right' zowaar de eerste woorden zijn die hij ooit op het scherm uitsprak) maar ook een nog aantal kilo's zwaardere Ben Affleck en een bijna onherkenbare Milla Jovovich zijn in kleine rollen te zien. Op zich springt niemand er echt tussenuit, hoewel Jason London als Pink nog het meest indruk maakt, maar het is juist de combinatie die Dazed and Confused interessant maakt. Zo'n voor de hand liggende scène als een vechtpartij op het feestje wordt net door Adam Goldberg (de praatgrage Mike) perfect gebracht.

Beetje lastig te beoordelen. Gisteravond zat ik nog met het gedacht in mijn hoofd dat een 3.5* ruimschoots genoeg zou zijn, maar het knaagt om toch misschien net dat beetje extra te geven. Het is zo'n film waar je een 'gevoel' aan overhoudt en die zijn redelijk zeldzaam. Misschien binnenkort eens herzien, wie weet valt het kwartje dan wel helemaal. Voor nu houden we het toch maar op die 3.5*

3.5*

How do I smell?

Aaah, Nicole Kidman... Het is toch een actrice waar ik een enorm zwak voor heb. Het is altijd moeilijk uit te leggen waarom, maar ze is precies als een goede wijn die met de jaren nog beter wordt. Hoewel de films uit haar beginperiode vaak niet al te denderend zijn (Watch the Shadows Dance en Emerald City zijn niet echt aanraders te noemen), blijf ik het wel interessant vinden hoe zo'n bleke rosse krullenbol met een dik Australisch accent zou uitgroeien tot één van de meest interessante Hollywoodactrices van de voorbije 25 jaar. Dead Calm is zo één van die films waar je al sporen van een grootse actrice kunt zien.

Want Kidman, die tijdens het filmen de kaap van 20 jaar overschreed, is overduidelijk de beste acteur/actrice in deze driehoeksverhouding. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Charles Williams is Dead Calm een ietwat voorspelbare en toch boeiende film waarbij een koppel geterroriseerd wordt door een eenzaat en dat in het midden van de oceaan. Vanaf de eerste seconde dat Hughie Warriner in beeld komt weet je gewoon dat er iets niets juist zit aan de man en hoewel er op dat gebied weinig verrassingen komen, is de manier waarop regisseur Phillip Noyce dit in beeld brengt wel de moeite. Niet teveel tijd verliezen aan nodeloze zijplotjes, al mist heel de openingsscène met de dood van de kleine Danny wel wat zijn nut als ik eerlijk moet zijn, en gewoon ook niet te ongeloofwaardig worden. Oké, naar het einde toe vliegt hij misschien wel net iets te hard uit de bocht, maar je verwacht bij dit soort films nu eenmaal ook wel dat de slechterik iets bovennatuurlijks heeft waardoor hij blijft overleven.

Het is echter vooral het kat-en-muisspel tussen Rae en Hughie die dit naar een hoger niveau tilt. Kidman overtuigt over de gehele lijn en trekt naarmate de film vordert het laken meer en meer naar zich toe. Ze ging wel compleet op in haar rol trouwens, de scènes waar ze het schip bestuurt zijn eigenlijk niet in scène gezet. Vooraleer ze begonnen te filmen heeft Kidman namelijk lessen genomen.. Wat is dat trouwens met Billy Zane en films waar hij op een zinkend schip zit? Het lijkt wel alsof ik hem enkel in dat soort films tegenkom. Hij speelt de ietwat gekke Hughie en hoewel dat niet altijd even geslaagd overkomt, is hij wel een goede tandem met Kidman. Iets wat niet zo gezegd kan worden van Sam Neill die, hoewel hij even degelijk is als altijd, net dat beetje chemie met Kidman mist. Verder vooral nog een aantal mooi geschoten beelden op zee en een effectieve soundtrack.

Noyce zou in hetzelfde jaar nog het vermakelijke Blind Fury maken en zou vooral bekendheid verwerven met The Bone Collector. Interessant regisseur dus die alleen nooit echt de volle pot lijkt te krijgen. Dead Calm is in ieder geval een intrigerende film en het is jammer dat Kidman er met kop en schouders bovenuit lijkt te steken. Zane en Neill doen echt nog wel hun best, maar verzuipen een beetje ten opzichte van hun medespeelster.

3.5*

I've been called a son of a you-know-what plenty of times, but I've never been called a son of God

We waren met godsdienst bezig over doodstraf en of het allemaal wel ethisch verantwoord was. De les eindigde tenslotte met deze Dead Man Walking. Ik had de film al wel eens gezien maar een herziening kan nooit kwaad natuurlijk. Misschien had ik dat beter niet gedaan.

Het verhaal is veel te dramatisch verfilmd en zit vol met een gigantische doos clichés. Penn die onschuldig blijkt te zijn, Sarandon als non die nooit haar geloof in God verliest, de kwade ouders die tenslotte nog vergiffenis schenken, ... Om gewoon van te walgen. De flashbacks die keer op keer terug keren met die verschrikkelijk irritante muziek maken de zaak er ook niet beter op.

Waarom dan geen 0.5 maar 2? Door het steengoede acteerwerk van Sean Penn. Hoe hard ik me ook ergerde aan al de rest, Penn zorgde ervoor dat het allemaal draaglijk werd. Sarandon met haar kikkerogen daarentegen...

De eerste kijkbeurt was redelijk (3*) maar na een 2e keer is het toch wel een onvoldoende die zonder Penn veel minder had gekregen.

2*

He's in all of us

Ik kende de regisseur Shane Meadows alleen van de film This Is England. een film waar ik in de tijd zeer hard naar uitkeek maar die door de hoge verwachtingen wat tegenviel. Van Dead Man's Shoes had ik nog nooit gehoord maar mijn broer zei dat het een aanrader was. Gisteravond eens geprobeerd en hij had gelijk, het is een dikke aanrader.

Dead Man's Shoes is vooral emotioneel vrij zwaar. Op zich heb ik niets tegen dit soort films maar het zorgt er wel voor dat ik hem maar één maximum twee keer zal zien. Qua plot lijkt de film meer een standaard wraakfilm waarvan we er al bijzonder veel hebben gezien maar Meadows slaagt er in om niet in de gebruikelijke clichés te vervallen. Vooral de twist waar blijkt dat ze Anthony hebben vermoord en dat Richard niet alleen voor de pesterijtjes terug naar de stad is gekomen is onverwacht. Je wordt als kijker dan ook compleet op het verkeerde been gezet doordat je vaak Richard met Anthony ziet lopen maar als je erover nadenkt zie je in de film ook geen enkele scène waar Anthony met iemand anders praat dan met Richard. Misschien is het voor velen helemaal niet zo onverwacht maar mij raakte het toch als een donderslag bij heldere hemel. Meadows zorgt ook voor een vrij onorthodoxe opbouw van het verhaal doordat het eerste deel van de film zich toch vooral concentreert op het belachelijk maken van het groepje. Vooral het knullige van het groepje steekt hierboven uit door ze te laten rondrijden in een Eend en Sonny die zijn eigen maat afschiet met het geweer. Langst de ene kant heb je dus de lullige 'bad-guys' maar langs de andere kant heb je dan de spanning, een soort die ik niet meer heb gezien sinds de eerste Halloween. Richard verschijnt op de meest onvoorspelbare momenten inclusief geweldig masker. Ik kreeg echt een Michael Myers gevoel en dat is bedoeld als compliment. Het tweede deel concentreert zich meer op de wraakacties en de flashbacks. Op zich allemaal mooi in beeld gebracht, vooral de flashbacks maar Meadows lijkt te twijfelen of hij met zijn script nu nog altijd een vleugje drama moet behouden of moet veranderen in een loeiharde wraakfilm. Hij lijkt de tweede optie te kiezen tot het einde. Eerlijk gezegd, daar ben ik blij want Richards toespraak tegen Mark hoort voor mij tot één van de beste scènes uit filmgeschiedenis. Ook knap dat hij doorheeft dat hij een monster is geworden, het monster dat eigenlijk Mark had moeten zijn en dat hij wilt dat dat stopt met als gevolg dat hij vrijwillig wordt neergestoken door Mark. Lang geleden dat ik met zo'n brok in mijn keel een film heb gevolgd.

Met een goed verhaal alleen ben je niet veel. Als maker steun je toch vaak op je gekozen cast maar Meadows heeft hier werkelijk een fantastische job gedaan. Paddy Considine, die ook mee aan het script heeft geschreven, is fantastisch in zijn rol van wraakengel. Hij is heerlijk koelbloedig en straalt een ontzettend grimmige sfeer uit. Die zou ik echt 's avonds niet willen tegenkomen met zijn masker op. Het is trouwens wel grappig om de foto's op Imdb eens te bekijken, je zou echt niet zeggen dat het één en dezelfde persoon is. Maar Toby Kebbell mag ook niet vergeten worden in zijn rol als spastische broertje. Ik vind het altijd wel knap om zo'n rol zo geloofwaardig te kunnen neerzetten. De rest van de cast is ook gewoon uitmuntend.

Uiteindelijk is Dead Man's Shoes een zware emotionele zit maar wel een ijzersterke film. De cast is sterk en ook het plot zit goed in elkaar. Zonder twijfel een aanrader en nu ben ik toch wel benieuwd naar ander werk van Meadows.

I told him not to mention the elephant...

4.5*

Een stuk beter dan zijn voorganger

Het was me nochtans aangeraden door Mochizuki Rokuro, de user en niet de regisseur, om snel aan Dead or Alive 2 te starten toen ik liet blijken dat ik bijzonder weinig kon met de eerste film in de trilogie. Ik ging mijn best doen zei ik en ondertussen zijn we 4 jaar verder.. Beetje schandalig dus en nu eindelijk met de nodige vertraging eens in de DVD speler gestoken. Verwachtte er in ieder geval bijzonder weinig van en misschien is dat de reden waarom dit me dan toch is bevallen?

Want Dead or Alive 2 is inderdaad een interessantere zit dan zijn voorganger. Niet dat beide films echt veel met elkaar te maken hebben trouwens, maar dit oogt compacter en de balans tussen verhaal en gekheid komt beter tot zijn recht. Takashi Miike gaat voluit voor de nostalgie en dat resulteert in aandoenlijke scènes (heel dat toneeltje in het weeshuis is gewoon geweldig) en tegelijkertijd van de pot gerukte montages (wie komt er in hemelsnaam op het idee om zo van die typische Unicef beelden te combineren met een brutale afslachting) die ervoor zorgen dat je nooit goed weet wat je moet verwachten. Niet alles wat Miike uit zijn mouw schudt is even goed geslaagd trouwens, maar de leuke momenten (de gangster die in zijn hoofd wordt geschoten door 3 anderen en de baan van de kogels wordt dan even wiskundig getoond) wegen deze keer meer door dan de slechte.

Alleen jammer dat sommige zaken er visueel zo enorm slecht blijven uitzien, voor een film uit 2000 kan die kartonnen komeet echt niet meer. Langs de andere kant krijg ik eerder het gevoel dat Miike echt wel meer kan dan dit maar dat hij gewoon zijn eigen zin doet en graag de studio wat pest, moet je toch ook kunnen waarderen. Soit, een vervolg dus en dat betekent de terugkeer van Sho Aikawa en Riki Takeuchi. Niets als dezelfde personages die ze eerder speelden trouwens, dit zijn gewoon compleet verschillende gedaantes ten opzichte van de vorige film. Wel weer twee toffe figuren. Zeker Aikawa steelt regelmatig de show met zijn geblondeerde haar.

Verder zorgen een aantal leuke bijrollen (die magiër!) en vooral een iets beknoptere speelduur ervoor dat dit een stuk beter behapbaar is dan zijn voorganger. Ik beloof nu plechtig dat ik dringend werk ga maken van deze trilogie. Hopelijk bevalt het derde deel me ook en kan ik ineens Bodyguard Kiba er nog achter gooien, ben ik volledig klaar met mijn Miike achterstand.

3*

Middelmatig slotstuk van een middelmatige trilogie

Ik vond Dead or Alive 2: Birds nu niet van zo'n ongekend hoog niveau dat ik meteen zin had om het derde deel erachter te gooien, maar ik had me echter wel voorgenomen om niet zoveel tijd te laten tussen deel 2 en deel 3 te laten als ik indertijd met deel 1 en deel 2 had gedaan. Vandaar hier een paar dagen geleden (weliswaar in twee stukken) voor gaan zitten. Opnieuw een verbetering ten opzichte van het eerste deel als je het mij vraagt.

Maar de beste film uit de trilogie blijft nog steeds deel 2. Het probleem met deze Final is dat Miike niet zo hard is doorgedraaid als in de vorige films. Ik was op den duur zijn van de pot gerukte stijl wel beginnen te waarderen en hier komt dat er maar eens erg sporadisch uit. Wat op zich jammer is, want nu verzandt hij in een soort van Blade Runner rip-off dat iets te normaal is om te blijven boeien. Sowieso een regisseur die het echt van momentopnames moet hebben. Dankzij het einde met de gigantische cyborg heb ik toch nog met een goed gevoel de aftiteling gekeken (vooral ook wel omdat ik de zanger met zijn gitaartje tijdens de eindcredits nog wel leuk vond) maar het idee blijft overheersen dat er hier meer had ingezeten. Dan kun je nog wel wat lelijke gele filters over je beelden gooien, het bevordert niet echt de science-fiction. Wel jammer trouwens dat mijn versie nog eens extra Japanse ondertiteling had wanneer iemand anders dan Ryo of Honda sprak. Zal wel iets te maken hebben met het feit dat er flink wat Kantonees wordt afgepraat, maar voor mij had enkel de Nederlandse sub voldoende geweest. Oogde erg lelijk in ieder geval.

Opnieuw dus Sho Aikawa en Riki Takeuchi in de hoofdrollen. Ook deze keer zijn het andere personages dan in de voorgangers, maar het is wel fijn dat er uiteindelijk nog een zekere link tussen de verschillende films wordt gelegd. Beetje een vreemde connectie weliswaar en bovendien eentje die ik niet helemaal kan plaatsen volgens mij, maar dat begin ik wel leuk te vinden bij Miike. Sowieso zijn Aikawa en Takeuchi duidelijk de lijm die deze reeks bij elkaar houdt. Deze keer staan ze meer tegenover elkaar dan samen, maar het zorgt nog voor een aantal erg leuke scènes. Verder blijft het qua bijrollen ook redelijk beperkt (je mist de gekke personages zoals de magiër uit deel 2) en is enkel Richard Chen als Woo nog wat de moeite waard.

Ten tijde van het kijken van de eerste Dead or Alive (ergens in 2014) had ik het gevoel dat ik me nooit meer aan iets van Miike ging wagen. Ik had echter nog deel 2 en 3 op DVD liggen en uiteindelijk wel blij dat ik dit nog een kans heb gegeven. Hoewel deze Final een ietwat teleurstellende finale is, is het wel een reeks die je ooit eens gezien moet hebben.

2*

Eerste Takashi Miike

Ik was al langer van plan om eens iets van Takashi Miike te zien maar het was er nog nooit van gekomen. Voornamelijk wegens twijfels of dit eigenlijk wel iets voor mij ging zijn maar een tijd geleden de Dead or Alive trilogie op de kop getikt alsook Bodyguard Kiba. Het was even twijfelen welke van de twee ik ging kiezen als kennismaking maar dan toch voor de meer bekende van de twee films gegaan.

Het is omdat ik dus nog 3 andere films van de man in huis heb gehaald dat ik hem nog een tweede kans wil geven maar Dead or Alive is niet mijn ding. Het opent nochtans wel heerlijk met een enorm chaotische montage van een aantal moorden maar de film zakt in als een kaartenhuis eenmaal die 5 minuten gepasseerd zijn. Sowieso is het een vreemde overgang maar het werkt ook gewoonweg niet. De leukste scènes zijn dan ook overduidelijk het begin en het einde waar Miike een andere weg inslaat dan met de rest van zijn film. Wat overblijft is een saai Yakuza verhaal dat nooit echt van de grond wilt komen. Ik vrees dat ik hier dan ook wat met de verkeerde verwachtingen aan ben begonnen want ik dacht dat het hier om een A Better Tomorrow variant ging gaan. Qua ranzigheid viel het eerlijk gezegd ook allemaal wel mee. De DVD hoes sprak over kotszakjes bij de hand houden maar met uitzondering van een paar scènes (die op zich nog niet expliciet in beeld worden gebracht zoals de bestialiteit scène) is het allemaal wat overroepen naar mijn gevoel. Al pas ik liever in het algemeen voor dit soort cinema waardoor het gevoel dat ik en Miike geen goede combo zullen zijn versterkt wordt.

Interessant is trouwens wel het interview met de regisseur dat als extra te vinden is op de DFW dvd. Daarin legt Miike uit dat de productiemaatschappij enkel en alleen in geld was geïnteresseerd en zelfs vooraleer het script was geschreven al een cast had aangenomen waarop Miike besloot om een film te maken die de ambitie van de producenten onderuit zou halen. Zelf is hij ook niet meer al te content van de film en noemt hij Dead or Alive zeker niet één van zijn beste films. Mooi dat dat interview er als extra op staat want voor de rest is dit een DVD-uitgave waar men overduidelijk zijn voeten aan heeft geveegd. Gelukkig wel Japanse audio maar de beeldkwaliteit is ondermaats. Of Miike moet deze wazige beelden zelf zo hebben bedoeld, ik verschiet nergens meer van.

Een handvol leuke ideeën (ik vond het kerkhof trouwens wel erg cool, jammer dat daar niet meer mee werd gedaan) zorgen ervoor dat ik hier nog net iets meer aan kwijt wil dan het minimum maar het scheelt toch niet veel. In het vervolg misschien toch maar eens film per film proberen te kopen in plaats van ineens een gehele trilogie.

1*

You're shit outta luck!

De vijfde en laatste film uit de coole Dirty Harry cyclus. Deel 1 is een klassieker, deel 2 is beduidend minder, deel 3 zit ongeveer op hetzelfde niveau maar deel 4 is dan weer een fractie beter. De verwachtingen waren dus wel weer redelijk hoog gespannen.

Voor het overgrote deel van de film lijkt dit niet echt een goede afsluiter te worden. Harry dat een vriendinnetje krijgt (iets waar ik in Magnum Force ook al problemen mee had) maar wat me vooral stoorde was Evan C. Kim als Callahans partner, Quan. Ik weet niet waarom maar ik vond zo'n kung-fu Chinees gewoonweg niet passen bij Eastwood. Dit zijn niet echt minpunten maar ze deden afbreuk aan de film. Maar dan komen de laatste 20 minuten. Een coole car chase, waar het wel een beetje spijtig is dat Eastwood zelf geen verwondingen heeft maar Quan bijna sterft... maar ook nog eens het geweldige einde waar Callahan even een einde aan Rook maakt door hem te doorboren met een harpoen. Zonder twijfel de reden waardoor de film op hetzelfde niveau zit als 2 en 3.

Eastwood is zelfs 17 jaar na de eerste Dirty Harry nog altijd fantastisch in zijn rol. Zijn one-liners, zijn smoel, ... Dat is wat Dirty Harry gewoon onsterfelijk maakt. Wat ook leuk is, is om Jim Carrey (aftitelnaam James Carrey) in één van zijn allereerste rolletjes te zien. Liam Neeson speelt ook nog leuk als creepy b-horror regisseur.

Toch wel een einde die de reeks waardig is. Het niveau van deel 1 wordt nergens gehaald maar ik heb al veel slechtere vervolgen gezien. Alleen de muziekkeuze had van mij wel wat beter gemogen. Welcome To the Jungle is een zeer lekker nummer maar past toch niet bij de sfeer van de film.

3.5*

He'd get his revenge all right, but then he'd lose the one thing he had to live for

Ergens eind februari bracht de BBC een ode aan de overleden Maureen O'Hara. Het was weliswaar een ietwat verlate ode (O'Hara stierf in oktober op 95-jarige leeftijd) en ze bestond uit deze The Deadly Companions en This Land is Mine. Allebei uiteraard opgenomen en even getwijfeld welke ik zou opzetten. Uiteindelijk, en dat zal de aandachtige lezer niet verbazen, voor The Deadly Companions gekozen omdat die een net iets kortere speelduur had.

En ik wou ook wel eens zien wat voor debuut Sam Peckinpah had gemaakt. Een naam die een serieuze status met zich meedraagt, maar wel één die me tot nu toe nog niet echt kon overtuigen. Pat Garrett & Billy the Kid en The Wild Bunch zijn vermakelijke films maar ook niet meer dan dat. Soit, met The Deadly Companions is het duidelijk geworden dat Peckinpah en ik nooit grote vrienden gaan worden. Sowieso al een ietwat lastigere film om zonder ondertiteling te zien aangezien Chill Wills wel eens de neiging heeft om binnensmonds te mompelen, dat in combinatie met zijn taalgebruik maakt het nog wat lastiger, maar het is bovenal gewoon een saaie film. Hoewel het boek van Albert Sidney Fleischman waar de film op gebaseerd is nog wel een interessant uitgangspunt bevat, is de tocht van Kit met haar dode zoontje traag en zonder enige vorm van spanning.

Ik begin ook mijn twijfels te hebben of ik eigenlijk echt fan ben van het Western genre. De films met John Wayne liggen me erg goed, maar dat vind ik dan ook simpelweg een fantastische acteur. Het was via hem dat ik ook Maureen O'Hara heb leren kennen en dat blijft toch een enorm goede actrice. Werkelijk nog geen enkele slechte rol van gezien en ook als saloongirl Kit overtuigt ze. Voor het overige wordt er vooral aandacht besteed aan de drie mannen. Brian Keith kent als Yellowleg niet echt bijzonder veel charisma en de vete met Chill Wills (Turk) is maar zozo. Dan vond ik de gluiperige Steve Cochran als Billy een stuk beter. Kleine bijrol ook nog voor Jim O'Hara en dan werd de film ook nog eens geproduceerd door Charles B. Fitzsimons, nog een telg uit de O'Hara clan.

Ik heb in de loop der jaren wel wat van Peckinpah bijeen geraapt omdat ik dacht dat het een regisseur ging zijn die me wel ging liggen dus ik wil de gok nog wel eens wagen met Ride the High Country, Ballad of Cable Hogue en Junior Bonner. Als die me echter niet liggen, dan vrees ik dat het daar gaat ophouden tussen mij en de regisseur.

2*

McAvoy or Stewart? These timelines can get so confusing

Deadpool, het enfant-terrible van het Marvel universum en een personage dat ik eigenlijk had afgeschreven toen hij zo miserabel werd neergezet in X-Men Origins: Wolverine. Ik kon me niet voorstellen dat er ooit nog iemand ging geloven in het succes van een film rond Wade Wilson, maar dat was blijkbaar zonder Ryan Reynolds gerekend die alles op alles zette om de film te kunnen maken. Het was uiteindelijk een drietal minuten gelekte footage dat ervoor zorgde dat het internet ontplofte waardoor Fox besloot om Reynolds een kans te geven.

Een kans die hij met twee handen aanpakte en het resultaat mag er wezen. Deadpool is in alle opzichten één van de getrouwste comic verfilmingen met tal van verwijzingen naar andere Marvel films, maar ook naar veel pop-culture. De lijst is volgens mij eindeloos, maar het leukste moment was ongetwijfeld Deadpool die dat Hugh Jackman masker onder zijn gewone masker had. De film steekt bovendien nog eens regelmatig de draak met zichzelf (het is geleden van Zombieland dat ik nog zo gelachen heb met openingscredits) en het tempo zit ook gewoon erg lekker. Het verhaal an sich stelt niet enorm veel voor, maar het is een euvel dat Miller nog mooi weet te verbloemen door regelmatig te switchen tussen flashbacks en fast forwards. Het werkt, hoewel het natuurlijk niet echt de meest originele uitvinding op narratief vlak is. Er loopt naar mijn gevoel dan ook maar één ding mis en dat is de toevoeging van Colossus. Ik ben een grote fan van het personage (en van zijn chemie met Kitty Pryde), maar deze incarnatie vond ik niet geslaagd. Sowieso een vreemde keuze aangezien Colossus en Deadpool niet al te veel historie hebben in de comics en het iemand is die in de X-Men films als een ander personage wordt neergezet. Ik vond in ieder geval de twee moeilijk te rijmen met elkaar.

Deadpool kan praten! Wat een verademing ten opzichte van X-Men Origins. Ryan Reynolds blijft de ideale keuze voor het personage en doet de huurmoordenaar alle eer aan. Die komische timing, die stoïcijnse blik, ... Het is een moeilijk geval om de balans te vinden met dan ook nog eens een love-interest en toch.. Reynolds doet het. Veel is ook te wijten natuurlijk aan de altijd geweldige Morena Baccarin. De twee hebben overduidelijk chemie en dat spat dan ook van het scherm af. Ed Skrein is een goede bad-guy en de cameo van Stan Lee is één van de leukste van de afgelopen jaren. Erg leuke after credits scène ook nog. Ben benieuwd of ze effectief Cable gaan laten opdraven in de sequel.

Er is wat gedoe geweest rond het feit dat de film R-Rated is, maar in België trekken ze zich daar niet veel van aan blijkbaar en heeft de film een 12+ rating gekregen. Best wel wat kinderen in de zaal, maar die waren gelukkig te verbouwereerd om teveel hun bek open te doen. En terecht, want Deadpool is zo'n film geworden waar je met van bij de eerste seconden door gefascineerd wordt.

Dikke 4*

You're so dark. Are you sure you're not from the DC universe?

Ik heb het al wel eens vaker gezegd maar ik heb het een beetje gehad met al die superheldenfilms. De tijd dat ik elke nieuwe Marvel trouw in de eerste week van release in de cinema ging kijken is ondertussen voorbij (vooral omdat het er gewoon teveel zijn geworden) en daardoor duurt het bij sommige delen soms nogal lang vooraleer ik me er aan waag. Zo was ik al wel geruime tijd benieuwd naar Deadpool 2, zeker omdat de eerste film gewoon een erg frisse en fijne film was, maar heeft het dus ruimschoots tot 2 jaar na de initiële release geduurd vooraleer ik dit in de Blu-Ray speler stak.

En eigenlijk is dat zo slecht nog niet, dan kan ik dit toch net iets beter waarderen. Deadpool 2 is alles wat zijn voorganger was maar slaagt er ondertussen toch nog wel in om fris en fruitig over te komen. Van de regisseurswissel (Tim Miller verliet de productie wegens meningsverschillen waardoor David Leitch het regiestokje overnam) is niet bijzonder veel te merken doordat het nog altijd vooral de grote Ryan Reynolds show is. Die heeft overduidelijk veel plezier in de dikke middenvinger die hij kan opsteken naar zijn vorige performances (zowel zijn vertolking van Deadpool in X-Men Origins maar ook het Green Lantern debacle, al vond ik die eigenlijk echt nog niet zo slecht, passeren de revue) maar niet alles werkt even goed. Zo is de enorm lange sterfscène grappig bedoeld maar komt dat totaal niet uit de verf maar Deadpool 2 heeft het voordeel dat er zoveel grappen op je worden afgevuurd, dat er al eens een misser mag tussen zitten. Verder beetje jammer hoe ze met Vanessa omgaan maar het wordt vooral de vraag in hoeverre ze dit met het Marvel Cinematic Universe gaan kunnen rijmen. Nu krijg je al wel een leuke knipoog via die scène uit Dark Phoenix maar de bedoeling is toch om Deadpool 3 volwaardig in het MCU te integreren.

Hopelijk houdt dat wel in dat de cast behouden blijft. Ryan Reynolds is geboren om Deadpool te spelen en net zoals Hugh Jackman met Wolverine kun je eigenlijk niemand anders meer voorstellen in de rol. Morena Baccarin blijft ook geweldig als Vanessa maar die wordt hier wel erg snel opzij gezet. Verder aangenaam verrast ook door de nieuwkomers. Zazie Beetz is het ideale voorbeeld dat je gewoon de beste acteur/actrice moet nemen voor de rol, onafhankelijk van de huidskleur, en ook Josh Brolin is gewoon perfect als Cable. Beetje klein van gestalte misschien maar daar steken ze dan evengoed de draak mee, zo'n flinke dosis zelfspot doet het altijd wel goed ten huize Metalfist. Verder ook flink wat (bijna onherkenbare) cameo's en ook de nodige pop culture references. Ook daar veel dingen die compleet de mist ingaan maar wat maakt het ook uit als het zo'n hoog tempo heeft. De film zakt nergens echt in en visueel is hier (zeker met de capriolen van Domino) ook nog genoeg te beleven.

Fijn! Erg fijn zelfs. De eerste Deadpool heb ik niet meer gezien sinds mijn bioscoopbezoek in 2016 maar gevoelsmatig is dit een sequel die hetzelfde niveau benadert. Misschien maar goed dat er in het derde deel meer speelruimte is om dit toch wat fris te houden. Ben benieuwd hoe het gaat uitdraaien om Deadpool in het MCU te zien, hopelijk beslissen ze al niet om de R-Rating af te pakken maar dat zou echt wel een lomp idee zijn.

4*

Het wel en wee in een klein Schots dorpje

Geen idee hoe het ooit is gekomen maar meestal begin ik het nieuwe jaar met een miniserie. Zo passeerden de afgelopen jaren al onder andere And Then There Were None en The Night Manager maar 2020 is op alle vlakken zo'n raar jaar geweest dat ik dacht: laat ik het roer maar eens omgooien en het jaar eindigen met een miniserie. We moeten weliswaar nog een aantal dagen maar kom, we doen niet moeilijk. Ik had totaal geen idee waar ik me aan moest verwachten bij deze Deadwater Fell maar positieve mond-tot-mondreclame van familie deden me overstag gaan.

En het feit dat dit wel wat wegheeft van Little Big Lies, toch één van mijn favoriete series van 2017. Ik verbaas me dan ook een beetje over de lage score hier op de site, want dit is toch een erg fijne mix geworden van flashforward, flashback en alles daartussen. je voelt meteen aan dat er iets niet juist zit in de verhoudingen met de personages en hoewel het allemaal soms nog wat cliché aanvoelt (je zit met twee koppels: Tom en Kate & Jess en Steve. Tom en Steve zijn goede vrienden en ook Jess en Kate kunnen heel goed met elkaar overweg maar natuurlijk heeft Tom op een bepaald moment seks met Jess en is er ook nog een samengesteld gezin waarbij de respectievelijke ouders het niet altijd eens zijn met elkaar), is het lange tijd genieten van hoe het zich nu allemaal gaat ontvouwen. Ik ben altijd wel fan van dit soort spelen met de tijd en het feit dat je zelf een aantal puzzelstukken moet leggen. Blijkbaar was het de bedoeling dat dit in 4 stukken werd uitgezonden maar op de Belgische openbare omroep kiezen ze er voor om alles in 2 afleveringen te steken. Je voelt wel effectief even een pauze in het midden van zo'n aflevering maar storen doet het niet.

Met dit soort rollen ligt de tijd dat David Tennant Doctor Who speelde wel ver achter ons. Hij begint de reeks nog als een soort van ideale vader en echtgenoot maar naarmate de speelduur vordert, beginnen er de kleine (en niet zo kleine) kantjes boven te komen. Als geboren Schot voelt hij zich overduidelijk in zijn sas in het fictieve Schotse dorpje Kirkdarroch en hij is overduidelijk de drijvende kracht. Toch mag ook Matthew McNulty niet onderschat worden als Steve. Waar Tennant een personage speelt die alles op een rijtje heeft, is McNulty juist iemand die een aantal verkeerde keuzes heeft gemaakt en met de gevolgen ervan moet leven. De scènes tussen de twee zijn alleszins het hoogtepunt maar ook bij de vrouwen valt nog wel wat te beleven. Cush Jumbo kan zich soms moeilijk staande houden ten opzichte van Tennant en McNulty maar Anna Madeley doet het erg goed als Kate.

Tof! Flinke zit maar je kunt dit dus makkelijk in verschillende delen splitsen. Het is alvast een goed teken dat het mij absoluut niet stoorde om dit in 2 afleveringen te kijken in plaats van 4 afleveringen zoals het oorspronkelijk bedoeld is. Tennant is de spilfiguur en trekt het laken helemaal naar zich toe. McNulty en Madeley weten hem daar perfect in te ondersteunen. Er werd ook uiteraard volop in Schotland gefilmd en dat blijft toch ook een erg mooi land maar dat terzijde.

4*

Wat een documentaire...

Persoonlijk heb ik het niet zo echt op documentaires, vraag me niet waarom maar ik zie gewoon liever een ouderwetse film. Normaal gezien ging ik deze ook niet zien op tv maar toen ik de reacties hier las begon ik toch serieus te twijfelen. Uiteindelijk de gok gewaagd, vandaag gekeken en emotioneel verdwaasd achtergebleven.

Hetgeen dat de documentaire zo sterk maakt is zonder twijfel de manier waarop het gefilmd is. Al vanaf de eerste 5 minuten heb je onmetelijke sympathie voor Andrew en de zijnen. Natuurlijk is het moeilijk voor te stellen dat de persoon in kwestie effectief zo in het leven was maar het mooie bij dit soort gelegenheden is dat alleen maar het goede aan een persoon wordt herinnerd. Je gaat geen documentaire maken over iemand zijn vader en heel de tijd negatief gaan doen.

De docu blijft in deze stijl heel de tijd doorgaan met oude beelden over Andrew en met flarden van interviews van de mensen rondom Andrews leven. In de eerste helft is dit nog allemaal interessant maar na een uur begint het toch allemaal te vervelen. Mijn gedachten waren aan het wegdromen en dan gebeurde er die emotionele klap waar velen hier over zijn te spreken, de dood van Zachary. Verdomme, ik werd ineens terug met beide voeten in de film gesmeten en ik bleef gebiologeerd kijken naar het doorzettingsvermogen van de grootouders. Nu heb ik het op zich niet met dit soort tearjerkers maar dit is toch iets wat me zal bijblijven.

Normaal gezien zou ik er denk ik niet meer dan 3.5* voor geven maar dankzij de sterke montagestijl komt er toch nog een extra half puntje bij. Vooral in het eerste deel van de film is dit zeer sterk en ook in het tweede deel komt dit mooi tot uiting bij de reactie van de grootvader bij de dood van Zachary. Nadien komt er wel wat overkill door de te felle beelden en rode filters die worden gebruikt.

Een sterke documentaire die je een serieuze emotionele klap in je gezicht geeft. Doe hier ook nog eens de sterke montage bij en je hebt een kleine verborgen parel. Ik ben in ieder geval blij dat ik dit toch nog heb opgenomen.

Dikke 4*

In a democracy, the midnight knock on the door can be friendly

Tot sinds kort had ik eigenlijk nog niets van Polanski gezien en als filmliefhebber stak me dit eigenlijk wat tegen van mezelf. De man kwam nogal veel in opspraak vanwege de rechtszaak rondom hem en dat was blijkbaar het sein voor de televisie om een aantal films van hem uit te zenden. Met deze Death and the Maiden kwam ik bij mijn 4e Polanski aan en ik was benieuwd of deze nu de doorslag zou geven of hij een regisseur was die me kon blijven boeien want met uitzondering van The Ninth Gate had ik eigenlijk nog niet zo heel veel bijzonders ontdekt.

Het doet me dan ook deugd om eindelijk eens een film onder ogen te krijgen waarin het kunnen van Polanski blijkt. Death and the Maiden, gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Ariel Dorfman, is een film die zich nagenoeg op één locatie afspeelt. Dit kan altijd in 2 richtingen uitdraaien want ofwel heb je een oersaaie film die nergens boeiend wordt ofwel krijg je een klein pareltje voorgeschoteld zoals hier het geval is. Polanski weet een ontzettend beklemmende sfeer neer te zetten en laat je als kijker dan ook gedurende heel de speelduur in het ongewisse. Toen ik de film opnam, zal ik waarschijnlijk wel hebben geweten over wat het ging maar vermits het ondertussen al meer dan 2 jaar geleden is dat ik de film had opgenomen, was ik het eigenlijk al compleet vergeten. En daar prijs ik me ergens gelukkig om want ik heb de indruk dat het nu nog allemaal net iets meer tot zijn recht komt. Het idee van een gevangene die opeens oog in oog komt te staan met haar martelaar is iets wat we al wel eens eerder in films hebben gezien maar het wordt hier wel sterk uitgewerkt. Vooral dankzij de onduidelijkheid betreffende het einde waar we eigenlijk nog altijd niet te weten komen of Miranda nu effectief al die misdaden heeft gedaan of het uiteindelijk toch een ultieme leugen was om zijn eigen leven te redden. Het laatste shot betekent dan ook zo veel want je weet nog altijd niet of Miranda nu de dader is of dat het gewoon een blik van haat naar Paulina en Gerardo is. Persoonlijk heb ik de indruk dat Miranda de misdaden heeft gepleegd maar dat kan natuurlijk ook door die geweldige slechte karakterkop van Ben Kingsley zijn.

Geen idee waarom maar het meeste van de tijd heb ik een vrij grondige hekel aan Sigourney Weaver. De enige actrice die voor mij nog erger is, is Susan Surandon maar die loopt hier gelukkig nergens in rond. Weaver doet het nochtans nog niet zo slecht maar komt af en toe iets te fake over. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen waar het mis loopt maar af en toe komt haar performance gewoonweg ongeloofwaardig over. Neen, geef mij dan maar Stuart Wilson en Ben Kingsley. Wilson was voor mij de onbekendste van de drie maar speelt wel een uitstekende rol. Het is echter Ben Kingsley die hier compleet de show steelt. Ik kende hem tot een paar dagen geleden alleen maar als Fagin uit Polanski's Oliver Twist maar recentelijk zag ik hem ook in Prince of Persia waar hij ook wel goed op dreef was. Dat komt natuurlijk door die karakterkop van Kingsley en eigenlijk zit er niet zo veel verschil tussen nu en 17 jaar geleden, iets minder rimpels misschien. Kingsley zet hier voor mij dan toch wel zijn beste performance tot nu toe neer. Knap ook dat de combinatie van de drie acteurs de gehele speelduur blijft boeien, zegt toch ook wel wat over hun kunnen want het lijkt me verdomd moeilijk om dit niveau hoog te houden.

Het beste wat ik tot nu toe van Polanski heb gezien maar dat zegt misschien niets want de klassiekers zoals Rosemary's Baby en Chinatown heb ik nog niet gezien. The Death and the Maiden is een interessante en boeiende film die geen moment lijkt te vervelen, al komt het begin nogal traag op gang. Toch maar eens wat meer van hem opzoeken, dat zal hoogstwaarschijnlijk Chinatown worden want die heb ik hier nog op DVD liggen.

4*

Fictieve Houdini

Na het succes van The Illusionist en The Prestige werd het in Hollywood duidelijk dat er blijkbaar wel wat geld is te verdienen met films over goochelaars en wie wordt nu nog altijd als één van de grootste aller tijden beschouwt? Juist ja, Harry Houdini. Zijn trucs worden vandaag de dag nog altijd in één of andere vorm gebruikt en ik was dan best wel benieuwd naar deze biopic over het leven van de boeienkoning.

Al moet je dit blijkbaar wel als een fictief verhaal aanschouwen want menig Houdini kenner is hier blijkbaar niet over te spreken. Ik vond het in ieder geval nog wel te pruimen maar ik ben dan ook geen Houdini kenner dus ik stoorde me niet aan de schijnbaar vele verdraaingen rond het personage. Death Defying Acts is dan ook een film die je eigenlijk niet noodzakelijk moet zien met Houdini in het achterhoofd want dit had eigenlijk over eender welke goochelaar kunnen gaan, al maakt de film natuurlijk wel gebruik van het leven van Houdini. Wat overblijft is een interessant verhaal over een goochelaar die, in een poging om in contact met zijn overleden moeder, aan seances meedoet en ze ondertussen te ontmaskeren. Natuurlijk moet daar een relatie uit ontstaan met een charlatan maar het geheel blijft boeien.

Catherine Zeta-Jones is de laatste tijd terug wat in de picture na haar acteerpauze van 3 jaar en daar ben ik nog niet zo slecht gezind om. Het klikt niet altijd even goed tussen mij en de ravissante schone maar dit doet ze degelijk. Het is echter Guy Pearce die compleet de show weet te stelen als Houdini. Ben voor de rest eigenlijk niet zo enorm bekend met de acteur maar ik kijk er in ieder geval naar uit om hem in Iron Man 3 de rol van Aldrich Killian te zien vertolken. Leuk ook om Timothy Spall nog eens te zien verschijnen, hij wordt altijd onterecht over het hoofd gezien wanneer het over de Harry Potter saga gaat. Interessant ook om een jonge Saoirse Ronan te zien. Een paar dagen geleden toevallig een episode van The Graham Norton Show gezien waar ze gast was maar ik kon me geen enkele film voorstellen waar ze in meespeelde. Dit doet ze in ieder geval erg behoorlijk.

Amusante film die vooral gedragen wordt door Guy Pearce en in mindere mate door Catherine Zeta-Jones. Beschouw dit echter als een fictief verhaal rond bepaalde elementen uit het leven van de boeienkoning in plaats van een biopic want anders zul je bedrogen uitkomen.

3.5*

God bless us all

Sinds het kijken van The Trial of the Incredible Hulk (met een bijrol van Daredevil!) was ik wel benieuwd geraakt naar de verdere Bixby/Ferrigno Hulk escapades. Ondertussen zijn we 4 jaar verder en jammer genoeg was het nog steeds bij die ene film gebleven. Althans totdat ik een tijd geleden op een rommelmarkt deze Death of the Incredible Hulk vond. De reeks nooit volledig gezien, maar ik veronderstelde dat dit wel gewoon los van alles gezien kon worden.

En dat klopt volgens mij ook wel, ik heb in ieder geval toch niet het gevoel dat ik iets heb gemist. Er is best wel wat aan te merken aan dit slotstuk van de Hulk saga, vooral die gigantische spoiler van een titel, maar het behoudt op zich nog allemaal wel goed zijn charme. Met als opmerking dat ik dit soort ouderwetse effecten wel kan waarderen. Soit, Banner komt hier in contact met een geleerde die hem zou kunnen genezen van zijn woede-uitbarstingen en ondertussen is er nog één of ander spionnennetwerk op zoek naar de geheime formules om een super soldier te kunnen maken. Genoeg plot voor anderhalf uur vertier in ieder geval en het resultaat mag er zijn. The Death of the Incredible Hulk blijft over de gehele lijn vermakelijk en het is eigenlijk enkel de verplichte romance (inclusief een sexscène die compleet uit de lucht komt vallen) die de pret wat drukt. Oorspronkelijk was het trouwens nog de bedoeling dat een andere superheld hier ging opdraven (op dezelfde manier als Daredevil in The Trial of the Incredible Hulk en Thor in The Incredible Hulk Returns) maar She-Hulk, en in een latere versie van het script werd het Iron Man, zijn uiteindelijk geschrapt geweest.

Je mag zeggen wat je wilt, maar Bill Bixby en Lou Ferrigno maken deze franchise toch wel. Bixby is meer dan overtuigend als Banner, de wetenschapper die ongewild verandert in een monster, en Ferrigno is hilarisch slecht als het effectieve monster. Gewoon al het idee om een bodybuilder groen te schilderen.. Ferrigno doet bovendien ook niet meer dan wat grommen en met zijn spieren rollen. Het dynamische duo, hoewel ze natuurlijk hetzelfde personage spelen, wordt bijgestaan door Elizabeth Gracen die een soort van Russische spionne hoort te spelen, niet echt overtuigend als je het mij vraagt, en Philip Sterling die als Dr. Pratt een poging onderneemt om Banner te genezen. Sterling was in ieder geval een goede toevoeging aan het geheel. Voor de rest nog een paar slechte bad-guys (John Novak als Zed...) en het foute gehalte stijgt weer een beetje.

Oorspronkelijk was het het plan om toch nog verder te gaan met de reeks, maar vanwege de slechte box-office werd de sequel (The Revenge of the Incredible Hulk met opnieuw Gerald Di Pego als scriptschrijver) afgeschoten. Niet lang daarna stierf Bill Bixby dan ook nog eens en werd het project compleet van de baan geschoven. Jammer, had wel willen zien wat er van was gemaakt omdat de Hulk de intelligentie van Banner zou gaan krijgen, maar zonder Bixby is het het niet waard.

3,5*

Oh! Never have I seen such a reptile in a first class cabin!

Mijn moeder is een enorme fan van de boeken van Agatha Christie. Ze is altijd wel in één van de vele verhalen bezig en heeft ook een aantal verfilmingen aangeschaft. Daar is ze meestal niet over te spreken, maar zoals altijd zijn er uitzonderingen. Ik was een tijd geleden over Bette Davis bezig tegen haar en ze herinnerde zich dat ze daar nog een Agatha Christie verfilming van had liggen. Dat was Death on the Nile en zelf vond ze dat één van de betere verfilmingen. Dan is mijn interesse gewekt natuurlijk.

Al had ik de film ooit al wel eens gezien, want er kwamen halverwege wel wat stukken terug. Gelukkig was het te lang geleden en bleef de ontknoping een mysterie tot aan het einde. Een ontknoping die toch wel erg goed in elkaar zit. De opbouw duurt wat lang en is niet altijd even goed gelukt, maar de whodunit op zich blijft de gehele speelduur boeien. Al is regisseur John Guillermin niet volkomen foutloos. Zo is het wel jammer dat hij er zich nogal makkelijk vanaf maakt door het opsommen van de verschillende motieven (dat kwam nogal gekunsteld over) en ook de gimmick met het continu verbeteren van Fransman naar Belg begon me op den duur wat te vervelen. Naarmate de ontknoping vordert zou de film makkelijk kunnen vervallen in een chaos van de ene twist na de andere, maar Guillermin weet het vakkundig in beeld te brengen. Al zal veel daarvan ook te wijten zijn aan het kunnen van Agatha Christie zelf natuurlijk.

Death on the Nile kan rekenen op een serieuze sterrencast. Voornaamste reden om de film te kijken was Bette Davis en in dat opzicht ben ik wel een tikkeltje teleurgesteld. Nogal een kleinere rol (de uitwerking van het Van Schuyler personage in het boek zou beter zijn), maar Davis weet zelfs op een gezegende leeftijd nog altijd te overtuigen. Als ik aan Poirot denk, dan zie ik altijd David Suchet voor me. Peter Ustinov lijkt daar in de verste verte niet op, hij staat zelfs vrij ver van het oorspronkelijke personage, maar weet toch nog overeind te blijven. Toffe rol nog van Angela Lansbury. Mij enkel bekend uit Bedknobs & Broomsticks en Murder, She Wrote en hier gaat ze compleet de andere richting op. Het werkt niet altijd even goed, maar de schmierende Lansbury in de vorm van een dronken schrijfster van erotische boeken zorgt voor een handvol leuke toestanden.

Het probleem bij dit soort films is dat ik me afvraag zo'n film bij een tweede of zelfs derde kijkbeurt overeind blijft. Het is ook niet mijn favoriete genre en ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat ik dit soort films al eens herzien heb terwijl ik de dader nog wist. Het sterkste aspect aan Death on the Nile is ongetwijfeld de ontknoping, maar die zit dan ook gewoon sterk in elkaar. Voor nu 3,5*, al sluit ik niet uit dat er met een herziening nog een halfje bijkomt.

3,5*