Opinions

Give the anarchist a cigarette

Dont Look Back was zo'n documentaire/film die al geruime tijd op mijn verlanglijstje stond maar het heeft geruime tijd geduurd eer ik dit voor een wat schappelijke prijs op DVD vond. Ik heb altijd een dubbel gevoel bij documentaires die authentieke optredens combineren (ofwel krijg je een concert dat af en toe eens wordt onderbroken door one-liners van interviews ofwel krijg je een documentaire waar eens af en toe een fragmentje van een nummer wordt getoond) en vroeg me dan ook af welke richting D.A. Pennebaker ging uitgaan.

Het is dat laatste geworden en daar ben ik wel blij om aangezien Pennebaker er in slaagt om een erg open Bob Dylan voor zijn camera te krijgen. We volgen de zanger tijdens zijn Britse tour in 1965 waarin hij het aan de stok krijgt met vandalen (de scène waar iemand een glas uit het raam heeft gegooid is geweldig), waar hij de draak steekt met journalisten (die arme man van Time Magazine, die zal ook wel geen fan meer zijn) en waar hij zijn relatie met Joan Baez op de klippen ziet gaan. Dylan is arrogant, bij vlagen zelfs degoutant maar o zo interessant. Zelden een documentaire geweten die zo dicht op de huid van zijn hoofdpersonage zit en dat doet Pennebaker toch uitstekend. Bijzonder eigenlijk dat hij er zelfs in is geslaagd om onder andere de onderhandelingen van manager Albert Grossman (wat een imponerende figuur trouwens) in beeld te kunnen brengen. De concertbeelden zijn een leuke extra, maar bieden verder niet echt een meerwaarde omdat het geen volledige nummers zijn.

Wat daarentegen wel interessant is, zijn de jams die regelmatig werden gedaan om de verveling te doen verdwijnen. Inclusief een vroege versie van Love Is Just a Four-Letter Word, een Dylan nummer dat bij mijn weten nooit door hem zelf is opgenomen maar wel veelvuldig is gebracht door Joan Baez. Die verdwijnt halverwege uit de film (Dylan had beloofd dat ze mee mocht spelen op de concerten om haar carrière terug wat op te krikken maar kwam zijn belofte niet na waardoor de romance eindigde) maar er is nog genoeg ander interessant volk om je interesse te wekken. Het is echter natuurlijk de grote Bob Dylan show en in dat opzicht kom je hier als fan wel aan je trekken.

Ik moet No Direction Home nog maar eens in de herziening gooien, volgens mij haalde die toch wel serieus de mosterd bij deze Dont Look Back en ik twijfel al langer of die 4.5* eigenlijk niet wat te hoog is. Soit, Dont Look Back is een erg interessante blik in het leven van de jonge Dylan. Een must-see voor de fans als je het mij vraagt.

4*

In 1968 maakte De Hert en co S.O.S. Fonske en wekte daarmee de ergernis van de toenmalige BRT op. De Openbare Omroep weigerde namelijk elke medewerking, in zowel het maken van de documentaire alsook voor het uitzenden, maar het was nadat S.O.S. Fonske talloze prijzen in de wacht sleep en werd geroemd als iets dat op televisie uitgezonden moest worden dat de BRT plooide. De Hert noemde het een off-television productie en kijk, een aantal jaar later is er zo’n tweede off-television productie uit hun koker ontsproten: De Dood van een Sandwichman waarin ze de begrafenis van Jean-Pierre Monseré, een wereldkampioen wielrennen die in 1971 tijdens een wielerwedstrijd verongelukte, volgen. Naar het schijnt nogal een schandaalfilm en ook weer eentje waar de BRT ettelijke prijzen later (onder andere Cannes) pas overstag ging en besloot om de documentaire effectief uit te zenden.

Het is in ieder geval weer De Hert ten voeten uit. Hij en de zijnen nemen alle gelegenheid om onder andere de commercialisering van de wielersport aan de kaak te stellen. Dit levert frappante en merkwaardige interviews op met talloze betrokkenen (onder andere politici die zich in alle bochten wringen om te bewijzen dat ze effectief iets te zoeken hebben op de begrafenis en er niet gewoon puur zijn om zelf in de belangstelling te staan) en naar het schijnt zou wielerminnend Vlaanderen gechoqueerd zijn geweest van de manier waarop Fugitive Cinema op de kop van een net overleden coureur hun eigen agenda probeert te profileren. Ik ben echter geen wielerliefhebber en misschien daardoor begrijp ik al de heisa niet? Oké, de ondertoon is misschien nogal met de vinger wijzend maar het is wel een feit dat De Hert en de rest van Fugitive Cinema hier al duidelijk doorhadden in welke mate het uit de spuigaten begint te lopen. Ik vraag me af wat De Hert, die het op het einde van zijn leven met een OCMW appartementje moest doen waar de ratten over de vloer lopen, vond van de topbedragen die nu in de sport de ronde doen. Het zal niet veel goeds zijn denk ik..

3.5*

Zwarte gaten, een evenaar in de ruimte, Paaseiland en Jewel Staite. What's not to like?

Zo af en toe laat ik me eens graag verleiden door iets uit de budgetbakken. Doomsday Prophecy is vandaag de dag te vinden voor nog geen twee euro en voor dat geld kun je al eens een gokje wagen. Het was echter de aanwezigheid van Jewel Staite die me hier over de streep trok. Haar enige noemenswaardige rol is die van Kaylee in Firefly/Serenity (al was ze in Stargate Atlantis ook nog leuk) maar ik moet zeggen dat mijn hart na al die jaren toch nog altijd een slag overslaat wanneer ik haar zie.

Doomsday Prophecy is gemaakt in 2011, een periode waarin we letterlijk overspoeld werden door allerlei rampenfilms waar de voorspelling van de Maya's iets mee te maken heeft (bekendste voorbeeld in deze reeks is volgens mij Roland Emmerich's vrij amusante 2012) en ook deze film ontsnapt daar niet aan. Regisseur Jason Bourque, die in het begin van zijn carrière een patent had op dit soort films, gooit echter nog allerlei andere mysterieuze zaken in de mix (onder andere een stok waarmee je de toekomst kunt voorspellen en de beelden op Paaseiland) waardoor dit best nog een vlot tempo krijgt. Het is een andere vraag of dit überhaupt allemaal technisch klopt, maar toch wel leuk gedaan. Alleen beetje jammer dat Bourque, die ook het script schreef, zich laat vangen aan teveel 'twists'. Dat Eric de zoon van Rupert Crane blijkt te zijn zie je namelijk al van mijlenver aankomen.

Effecten zijn niet al te schitterend, maar een serie zoals Sanctuary bewijst dat je niet noodzakelijk de meest geloofwaardige special effects moet hebben om de kijker toch mee te nemen. Hier loopt dat wat minder goed als ik eerlijk moet zijn. Wel een fijne cast met Jewel Staite op kop. Ze weet toch vaak dit soort films wat op te fleuren, zie ook naar Mothman, maar echt geweldig wordt het nooit. Wel tof om Alan Dale nog eens terug te zien. Een schmierende legerofficier die alles voor Amerika doet (op een bepaald moment gebruikt hij zelfs ergens de one-liner: Because I'm a patriot!) maar het is het soort rol dat hem wel goed afgaat. Iets wat minder gezegd kan worden van Rick Ravanello die ook een soort cool moet uitstralen, maar daar faliekant in mislukt. A.J. Buckley heeft de hoofdrol en daar wordt je niet warm of koud van.

Weet je, ik heb een zwak voor de films die op SyFy draaien. Het zijn nooit echt de beste films, maar net zoals die reeks van The Asylum, kan ik hier wel de charme van inzien. Een noemenswaardige poging om mee te liften op de hype van rampenfilms en in die categorie is Doomsday Prophecy best nog wel vermakelijk.

3*

There are things known and things unknown and in between are The Doors

Ik noem mezelf zeker en vast een Doorsfan. Ik kende de groep vroeger alleen maar door Riders on the Storm maar sinds ik van mijn broer een magazine had gekregen met daarin een interview met Morrison was ik toch benieuwd wat iedereen nu aan deze band zo goed vond. Het begon met hun debuutalbum en al snel had ik de gehele collectie in mijn bezit. Stone zorgt ervoor dat mijn liefde voor film en voor The Doors een mooie combinatie wordt.

Er zijn zo een aantal mensen die zonder veel te doen ontzettend charismatisch zijn. Ché Guevarra is er één van, James Dean en Marilyn Monroe ook maar in de muziekbusiness is dit zonder twijfel Jim Morrison. Gewoon al de manier waarop de man, vaak knetterstoned of straalbezopen, op een podium stond zorgde voor een gigantische aantrekkingskracht bij mij. Reken daar nog eens zijn geweldige stem en prachtige poëzie en het kan niet meer stuk. Ik ben me in de loop der tijden dan ook beginnen interesseren in het fenomeen achter Jim Morrison, o.a. documentaires en boeken, dus ik was best wel benieuwd wat Stone hier van terecht ging brengen. Over het algemeen ben ik dan ook zeer tevreden van wat we hier te zien krijgen. Naar mijn weten zit er maar één grovere fout in, de Young Lion foto's werden getrokken door een man en niet door een vrouw, maar de meeste zaken worden ook netjes tot in de details besproken. De film duurt nu al meer dan 2 uur maar van mij had Stone het verhaal gerust nog wat verder mogen uitdiepen. Zo miste ik af en toe wel een klein detail dat Morrison echt kenmerkte. Een voorbeeld is dat Morrison naar het einde van de carrière van de band voorstelde aan de rest van de band om tegen het publiek te zeggen dat hij back stage was gestorven. Een verhaal dat later gigantisch veel roddels zou teweeg brengen of Morrison nu effectief gestorven is want als hij het toen al overwoog maar werd tegen gehouden door de band waarom zou hij het nu dan niet doen? Soit, Stone geeft in ieder geval wel een sterk beeld van Morrison weer zonder teveel in herhaling te vallen. Minpunt is wel dat ik het einde van de film iets te afgeraffeld vind met name Morrison zijn dood. Het zijn pas echt de laatste 5 minuten waarin hij sterft maar ik had gerust nog iets van de afloop willen zien. De film noemt niet voor niets 'The Doors' dus Stone had zich nog wel even mogen concentreren op de andere bandleden en hoe zij met de dood van hun vriend om gingen. Maar dit is maar een klein minpunt want voor de rest zet Stone een zeer sterk portret neer.

Iemand die nog een sterk portret neerzet is natuurlijk Val Kilmer. Verdomme, wat komt die man echt dicht in de buurt bij Morrison zelf. Qua uiterlijk is hij twee druppels water en alleen qua stem hoor ik soms nog een verschil maar dat is maar bij vlagen. In ieder geval behoort dit voor mij tot nu toe één van de beste, misschien zelfs de beste, rol van Kilmer. De manier waarop hij Morrison weergeeft is gewoon fenomenaal, ik kreeg echt het gevoel dat ik gewoon naar de pure belichaming van de Lizard King zat te zien. Ook de rest van de cast was fantastisch gecast. Meg Ryan, normaal gezien niet één van mijn favoriete actrices, zet hier een geloofwaardige Pam neer maar het zijn vooral de andere bandleden die bijna op hetzelfde niveau als Kilmer zitten. MacLachlan, ik zal er wel altijd Dale Cooper in blijven zien, ondergaat een ware metamorfose tot Manzarek maar Whaley en Dillon moeten niet veel doen om bijna dubbelgangers te zijn van Krieger en Densmore. Hieruit blijkt het nog maar eens hoe belangrijk het is om een geloofwaardige cast te kiezen. Degene die dan ook wat uit de boot viel was Michael Madsen. Echt geen idee wat die nu eigenlijk in de film had te zoeken.

Als je fan bent van The Doors dan zullen de vele nummers doorheen heel de film je wel bekend voor komen. Vele nummers zijn effectief de originele Doors opnames maar Kilmer slaagt erin om in de live versies de stem van Morrison perfect na te doen. Heerlijk!

Tjah, ik denk dat als je fan bent van de groep en van Morrison dat je dit sowieso al wel hoog beoordeelt. Hier en daar zitten er een paar nalatigheden in (het auto ongeluk is nooit zo bloederig geweest, in tegenstelling tot wat Morrison altijd heeft beweerd) maar Stone weet tot in de meeste details ontzettend nauwkeurig te zijn. Kilmer en de rest van de cast, met uitzondering van Madsen, zetten een knalprestatie neer die zich zo kan meten met de originele bandleden.

This is the strangest life I've ever known

4.5*

Dead Zone

Deze DBZ film is zonder twijfel de minste in de reeks van films vooral door de ietwat irritante characters en het saaiere verhaal.

Het grootste minpunt is sowieso Garlic Jr. In de gewone serie vond ik hem al ronduit irritant (Garlic Jr. Saga is dan ook meteen het slechtste van de serie) maar hier was hij zowaar nog vervelender. Ik vind het gewoon geen bad-guy (tenzij hij getransformeerd is) Ook zijn helpers zijn niet al te leuk om te zien tenzij dat ze beginnen te vechten. Dat was dan wel weer zeer vermakelijk.

Maar het zijn natuurlijk niet alleen maar minpunten wat de klok slaagt. Nee, er zitten ook een aantal geweldige stukken in (dronken Gohan) maar het is eindelijk ook nog eens een verrassend einde doordat het niet eens Goku is dat de wereld redt maar Gohan. Dat redt de film dan ook van een onvoldoende.

De DBZ films zijn interessant om te zien al zijn er soms wel, spijtig genoeg, veel fouten in verband met de serie die het plezier wat bederven. In de editie die ik trouwens heb is dit eigenlijk deel 11 in de reeks van films maar dat maakt op zich nu niet veel uit.

2.5*

Wederom één van de betere

Deze DBZ film speelt zich ongeveer af in de drie jaar durende training voor de Androids. Goku is al Super Saiyan en Frieza is vernietigd. Vond ik eigenlijk niet erg want Frieza heb ik altijd een minder character gevonden. Kwam mij eigenlijk veel te verwijfd over in tegenstelling tot zijn broer Cooler die hier aan te pas komt.

De film haalt het niveau van de reeks niet maar is zonder twijfel één van de betere. Het verhaal is een standaard wraakverhaaltje. Eentje waar je het eigenlijk doet voor de actie die erin zit. Alleen spijtig dat Goku niet ineens Super Saiyan wordt, had hij ineens met Cooler kunnen afrekenen.

DBZ is gewoon bijzonder vermakelijk en ook deze film is dat.

3.5*

Return of Cooler

Dragon Ball Z heeft toch altijd tot één van men favoriete reeksen behoort en ook nu zou ik er zo weer naar kunnen kijken. Heb een aantal van de films en af en toe zet ik er weer eens eentje op voor wat leuk sentiment.

Echter een groot nadeel van de films is dat er bijna geen één is waar geen fout in zit met de serie en daar ontsnapt deze ook weer niet aan. Zoals Nomak al zei

Battle Limit!! Three Great Super Saiyans

Deze 7e Dragon Ball Z film begint eigenlijk al met een grote fout waardoor je hem niet in volgorde met de andere films/serie kunt zetten. In de proloog zie je namelijk hoe Dr. Gero wordt afgemaakt door #17. Dat betekent dus dat deze androids na #17 en #18 komen maar dan hoort Goku normaal al dood te zijn. Maar op zich is het geen slecht deel.

Het verhaal is gevuld met van echte DBZ actie zoals we ze uit de reeks kennen. Super Saiyans, Spirit Bomb, ... maar ook een aantal coole bad guys. Vooral #13 is (wanneer hij getransformeerd is) zeer mooi gemaakt.

Alleen heb ik zwaar de pest aan hoe de stemmen worden gedubt. Zelfs de originele namen worden niet meer gebruikt (Krillin => Klyllyn en Picollo wordt opeens gewoon Big Green genoemd)

De DBZ films zijn zeker leuk om te zien maar het niveau van de serie halen ze niet. Al ligt dat ook wel aan de foutjes (in deze eigenlijk één grote) in de film en dat het niet meer met de originele namen/acteurs is.

3*

I know your kind, you think you can just walk in and take our planet.

Een iet of wat standaard DBZ verhaaltje. Monster komt op de Aarde, monster wilt Aarde vernietigen, Z Fighters vernietigen monster. Maar juist doordat de film voor een keer eens deftig in het verhaal past, wat bij de andere films wel eens niet het geval is, is deze zo goed.

Bojack Unbound bevat coole DBZ gevechten, vooral het einde waar Gohan wordt gered door Goku al eindigt dat gevecht wel te snel. is er zeker één van. Ook komen hier gelukkig een groot aantal personages uit het DBZ universum in voor waaronder Picollo, Yamcha, Chao-Tsu, Master Roshi, ...
Alleen spijtig dat op mijn dvd versie de namen op niets trekken. Krillin wordt Klylin, Piccolo wordt Big Green, ... Ook de stemmen zijn veranderd en dat is toch wel spijtig.

Eén van de beste DBZ films 3.5*

Toriyama's antwoord op Dragon Ball: Evolution

Dragon Ball Z. Ik denk dat ik voor velen spreek wanneer ik zeg dat dit één van de meest leukste series was toen ik een jaar of 12 was. De liefde voor Goku en zijn vrienden zijn nu een 10 jaar later nog altijd niet verdwenen en ik betrapte me erop dat ik zo blij was als een klein kind toen bleek dat Toriyama terug met een film op de proppen ging komen. Zijn redenen zijn misschien wat vreemd, hij was niet te spreken over het feit dat ze amper iets hebben gedaan met zijn tips bij de live-action film en vond de film de reeks onwaardig, maar mij hoor je in ieder geval niet klagen.

Al moet ik na het zien van Battle of Gods bekennen dat ik betwijfel of Toriyama zelf nog zo goed is voor Dragon Ball en alle afgeleiden. De tekenaar wist van een merendeel van zijn personages niet meer hoe ze eruit zagen (Android 18 had paars haar en bij de verschillende Super Saiyan vormen geraakte hij niet verder dan dat ze lang haar hadden bijvoorbeeld) en moest door zijn medewerkers op zijn fouten gewezen worden. Hij kiest er ook voor om met een aantal personages een andere richting uit te gaan en dat werkt niet altijd even goed. Grootste misser voor mij is Vegeta. De übercoole prins der Saiyans is altijd enorm arrogant geweest en heeft er nooit aan getwijfeld dat er iemand sterker was dan hem, met uitzondering van Goku dan. Gaandeweg werd hij wel wat softer (iemand die zich de scène met het roze hemd nog kan herinneren?) maar dat was een logische evolutie en hij bleef nog altijd één van mijn favoriete personages. Toriyama maakt er hier echter meer een angstige clown van, het bingo dansje was een dieptepunt, en dat is toch echt wel zonde.

Toriyama heeft ter voorbereiding (en waarschijnlijk om niet meer zo'n fouten te maken zoals die hierboven beschreven staan) zijn manga nog eens vastgenomen en dat is te merken want er komen heel veel personages terug. Alle Z-Fighters zijn aanwezig (al zijn Yajirobe en Chiaotzu jammer genoeg nergens te ontdekken maar die hebben nooit echt zo'n grote rol gehad) maar ook de Kai's, Buu en zelfs het trio Pilaf, Mai en Shu hebben een kleine bijrol. Erg leuk in ieder geval en ook Bills zelf is nog een redelijke bad-guy. Het wordt me allemaal weliswaar iets te hard in het komische getrokken (zelfs Shenron heeft schrik...) maar het opent perspectieven naar eventuele sequels en dat juich ik ten zeerste toe. Ben ook blij dat ze met de Super Saiyan God level hebben geprobeerd om eens iets anders te doen dan het gebruikelijke 'via trainen een hoger level bereiken' en het lukt nog aardig ook..

De animatie heeft een serieuze update gekregen ten opzichte van de serie uit de jaren '90 maar jammer genoeg betekent dat ook veel meer CGI. Het is soms een lelijke combinatie maar het heeft eerlijk gezegd toch wel zijn charme. Er is ook nog plaats voor Cha-La Head Cha-La vrij gehouden dat me direct terug katapulteerde naar vroeger dus qua nostalgie zit het wel goed. Juist door deze nostalgie zal mijn oordeel waarschijnlijk wat vertroebeld zijn maar DBZ staat nog altijd als een huis en de avonturen van Goku en co blijven na al die jaren nog vermaken.

Dikke 3.5*

Now Gohan... what would your father do?

Het moet alweer jaren geleden zijn dat ik deze televisie special had gekeken. In een tijd toen ik ontdekte dat er nog veel meer bestond van Dragon Ball Z dan tot aan de Frieza saga (om de één of andere reden zond het Vlaamse Kanaal 2, ondertussen 2BE, indertijd enkel maar tot daar uit en begon het terug met de landing van Raditz) had ik alle films wel eens bekeken en het was pas een maand ofzo geleden dat ik dit eindelijk eens op DVD vond. Ik had zin in iets kort en de keuze viel op deze History of Trunks.

Ik wist alleen niet meer dat dit alweer zo kort was. Met een speelduur van nog geen 50 minuten is deze alternatieve realiteit waarin Goku wel stierf aan zijn hartziekte enorm snel gedaan en dat is zonde. Temeer omdat je nu eindelijk eens de kans krijgt om effectief een aantal personages te laten sterven, iets wat in de gewone serie nooit zou gebeuren. Je ziet Piccolo even vechten met de Androids maar de de battles zijn in luttele seconden voorbij. Wat vreemd is voor een serie die gekend staat om zijn ellenlange gevechten waar met 3 afleveringen nodig heeft om 5 minuten in het verhaal verder te geraken. Soit, verdubbel de speelduur en steek er meer van dit soort scènes in en je hebt sowieso een hogere score. Het uitgangspunt blijft dan ook heerlijk. Nu ben ik sowieso wel fan van dit soort alternatieve realiteiten, maar het mooie eraan is dat het op zich ook nog mooi aansluit met de serie zelf.

Nog een reden om dit wel eens in het Japans te gaan zien is de bij vlagen vreselijke Engelse dub. Wat ze daar van de namen maken. Dat slaagt de helft van de tijd echt nergens op. Zo wordt Picollo gewoon Big Green genoemd en zijn de Saiyans opeens herleidt naar Space Warriors.. Erg respectloos als je het mij vraagt. De Engelse voice-cast kan er op zich nog wel mee door, al ben ik vandaag de dag wel net iets meer de Japanse stemmen gewend. Ach, niet veel aan te doen in ieder geval en gelukkig is de animatie op zich nog van een degelijk niveau. Niet echt enorm verschillend van de serie naar mijn gevoel, maar juist daarom voelt History of Trunks aan als een set van afleveringen die je al die jaren geleden hebt gemist.

Ik zal ooit wel eens achter de originele versie gaan en dan zal er waarschijnlijk nog wel een verhoging inzitten. Voor nu heb ik toch vooral het gevoel dat ik een versie heb gezien die de film geen eer aandoet. Vraag me af of de andere films ook zo vreemd gedubt waren. In ieder geval is dit tezamen met Plan to Eradicate the Super Saiyans en Bardock een boeiende special.

3*

Goku's Traffic Safety is één van de twee (de andere is Goku's Fire Brigade) Public Service Announcements videos die ze in Japan hebben gemaakt om kinderen bepaalde lessen bij te brengen. Best wel een leuk idee en de karakters lenen zich er ook wel voor doordat Goku, net zoals in de serie, totaal geen benul heeft van verkeersregels en zomaar over het straat loopt zonder ook maar om te zien. Zoals te verwachten past dit niet in de continuïteit van de reeks (Goku ontmoet Suno maar die herkennen elkaar niet) en het is vreemd hoe de verkeersagente een soort mix lijkt te zijn van Launch haar twee persoonlijkheden. Volgens het officiële Dragon Book dat bij de Dragon Box zit is dit echter toch Launch maar ze wordt (in de Japanse versie) alleszins zo niet genoemd. Lijkt mij eerder een foutje te zijn. Let vooral ook nog op een flits van Nam die wel correct de straat oversteekt en geniet verder van die typische Dragon Ball sfeer met Bulma, Yamcha, Roshi, Krillin en co.

3.5*

De tweede Public Service Announcements (PSA) video die werd gemaakt om kinderen in Japan bepaalde lessen bij te brengen. Waar het in Goku's Traffic Safety gaat, ligt hier de focus meer op het gevaar van vuur. Een filmpje met flink wat actie (een aantal branden en ook nog eens een aardbeving) waardoor de brandweer van Dragon Ball - bestaande uit Goku, Master Roshi en Yamcha - regelmatig moeten optreden. Naar het schijnt qua structuur een kopie van Super Mario's Fire Brigade (ook van Toei Animation maar zou wel pas in 1989 uitkomen) en ergens voel je dat wel. De verkeerslessen pasten beter bij de personages van Dragon Ball en hadden die typische sfeer terwijl het hier toch allemaal wat stroever loopt. Erg vreemd ook dat het Bulma haar appartement is dat in brand staat maar dat ze Goku en co niet herkent. Haar kat heeft dan ook nog eens een serieuze update qua animatie gekregen, dan vind ik de vertrouwde versie toch beter eigenlijk.

Kleine 3*

Dragon Ball en Sleeping Beauty

Met een speelduur van ongeveer twee afleveringen gaat zo'n Dragon Ball film wel in een snel tempo voorbij. Een jaar nadat Goku en de zijnen hun eerste film kregen met Curse of the Blood Rubies was daar dus meteen Sleeping Princess in Devil's Castle. Opnieuw onder regie van Daisuke Nishio die reeds al een aantal afleveringen van de reeks geregisseerd had en dat bovendien zou blijven doen met ook episodes (en films) in het Dragon Ball Z universum. Deze keer was Krillin in de reeks al op de proppen gekomen en worden onze helden door Master Roshi op een missie gestuurd.

Alleen dan ook weer zo vreemd dat ze zoveel recycleren en bovendien veranderen? Het zit niet meer scène per scène in men hoofd maar die aankomst van Goku en Krillin bij Kame House lijkt zo te zijn gelift uit de serie en ik begrijp niet waarom Nishio en co ervoor kiezen om Goku en Krillin opnieuw een proef te laten doen als bewijs dat ze het waard zijn om door Roshi getraind te worden. Met een paar aanpassingen in het begin had je dit perfect in de chronologie van de reeks kunnen laten passen maar daar hadden ze dus blijkbaar geen oren naar. Wat op zich jammer is, want voor de rest vond ik dit best nog wel een leuk idee. Ik kreeg er zowat een Castlevania gevoel bij en hoewel de dreiging allemaal nogal ver te zoeken is (al moet ik bekennen dat ik het nog wel een leuke twist vond dat de "Sleeping Beauty" een juweel is in plaats van een vrouw), is er iets kinderlijks grappig aan die strijd tussen Krillin en Goku. Krillin verliest later in de reeks praktisch volledig de persoonlijkheid die hij hier heeft en op zich is dat goede karakterontwikkeling, maar het was tof om eens terug te keren naar dat kleine smeerlapje.

Met Krillin is er al een extra personage bijgekomen dat in de vorige film nog niet aanwezig was en wat verder doet ook Launch haar intrede. Twee toffe personages dus (zeker voor Launch heb ik naarmate de reeks vorderde een zwak gekregen) maar je krijgt ook nog altijd de oudgedienden als Yamcha, Bulma, Puar en Oolong voorgeschoteld. Ik vraag me wel af voor wie dit dan effectief gemaakt is, want bijvoorbeeld over Yamcha's bindingsangst wordt dan ineens niet meer gesproken en dat was toch een groot issue in Curse of the Blood Rubies. Goede zet ook om het verhaalgewijs niet opnieuw over de Dragon Balls op zich te laten gaan. Met zo'n reekstitel ben je bijna verplicht natuurlijk om ze in het verhaal te verwerken maar je kunt ook perfect zonder. Qua animatie is dit van hetzelfde niveau als de voorganger, niet veel verschil ten opzichte van de serie maar dat moet ook niet perse van mij.

Zo zit ik meteen al in de helft van de Dragon Ball films. Zo gaat het wel snel natuurlijk. Een stapje vooruit op zijn voorganger en dan wel om de reden dat er hier toch moeite wordt gedaan om een nieuwe plotlijn op poten te zetten. Waarom dit dan niet meer in de lijn van de reeks kon liggen is me nog altijd een raadsel maar kom, Dragon Ball is in de eerste plaats toch vooral een gevechtsanime en Goku (en Krillin) mogen hier toch wel wat knokken.

3.5*

Emperor Chiaotzu

Het gaat allemaal wat sneller dan ik in eerste instantie had verwacht maar die Dragon Ball films zijn door hun korte speelduur eigenlijk erg makkelijke tussendoortjes. Ik blijf het tot nu toe nog altijd een vreemde reeks vinden omdat ze op narratief vlak telkens een aantal dingen wijzigen ten opzichte van de serie in plaats van een verhaal te vertellen dat in de tijdslijn van de reeks zou passen maar bon, eens zien wat Mystical Adventure gaat brengen. Het wordt echter al snel duidelijk dat dit in dezelfde lijn als de twee vorige films ligt.

Dat betekent dus een hervertelling van iets dat al in de serie is gebeurd (namelijk Goku en Krillin die die gigantische rots kunnen verschuiven en nadien met Master Roshi zich gaan inschrijven voor een toernooi) maar dan dus op een andere manier. Ergens heb je geen andere keuze aangezien je maar zo'n 45 minuten (en dat is dan nog inclusief openings- en eindcredits) speelduur hebt. Het resultaat is dus niet het toernooi zoals we het kennen uit de serie maar gaan we deze keer naar Mifan waar het allemaal veel simpeler is. Je moet gewoon in de ring blijven tot je geen uitdagers hebt.. Ondertussen passeren er nog een resem bekende gezichten waaronder Bora en Upa maar de vreemdste ontwikkeling is ongetwijfeld dat Chiaotzu hier geen student van de Crane Hermit is maar één of andere keizer. Tien is een soldaat, Blue van de Red Ribbon Army is ook een soldaat, Crane Hermit is een soort van minister en dan loopt General Tao er ook nog eens rond. Tegen een rotvaart vliegen we door de vertrouwde gebeurtenissen (onder andere een training bij Korin, al kun je dat hier eigenlijk dat niet noemen aangezien het gewoon wat goede raad is) en op het einde is Bora weer levend.

Dat duurde in de serie toch wel heel wat langer! Het beste lijkt me dan ook om dit als een soort van alternatieve realiteit te zien en dan is dit eigenlijk best nog wel fun. De dood van Bora blijft één van de meest brute scènes uit Dragon Ball en ik blijf General Tao wel een fijn personage vinden. Zelfs Chiaotzu is minder vervelend dan zijn tegenhanger in de serie maar dat is nu eerlijk gezegd ook niet zo moeilijk, dat is gewoon een bloedirritant personage. Verder nog de gebruikelijke personages die Dragon Ball zo leuk maken en dan heb ik het natuurlijk over die dynamiek tussen Bulma, Yamcha, Roshi, Launch, Oolong, ... Qua animatie blijft dit perfect in de lijn van de voorgaande films en van de serie liggen. Soms nogal lui door wat animatie te herhalen maar dat heb je in de serie evengoed. Grappig ook dat we nog even opnieuw een tussenstop maken in Penguin Village. Dat deden ze in de serie ook maar Arale en co komen natuurlijk oorspronkelijk uit Dr. Slump, Akira Toryama's vorige manga/anime.

Tjah, weer een compleet van de pot gerukt verhaal dat je met de beste wil van de wereld niet in de tijdslijn kunt plaatsen (tenzij je dus begint met alternatieve realiteiten/tijdslijnen) maar als je dat aspect even links laat liggen, dan krijg je eigenlijk nog wel een vermakelijke film voorgeschoteld. Blijft jammer dat die maar zo'n 45 minuten duren maar met The Path to Power komt daar blijkbaar verandering. Wordt vervolgd!

3.5*

Dragon Ball in Dragon Ball GT stijl

Zo, met The Path to Power ben ik alweer aan de laatste Dragon Ball (kort)film gekomen. De eerste 3 volwaardige films (als je zo al zo kunt noemen aangezien ze allemaal maar de lengte van 2 afleveringen hebben) wisselden wat in kwaliteit en ook de twee kortfilms waren niet evenwaardig aan de serie. Dan was de hoop gericht op deze 10th Anniversary film om toch eens een score hoger dan 3.5* aan iets van Dragon Ball te kunnen geven. Jammer genoeg blijkt dit juist de zwakste in de rij te zijn.

Sowieso al erg vreemd dat ze weeral opnieuw beginnen met een hervertelling van gebeurtenissen uit de serie. Ze nemen er deze keer wel net iets meer hun tijd voor doordat The Path to Power een volwaardige filmspeelduur heeft maar dat betekent nog altijd veel te weinig tijd voor het aantal plotlijnen dat ze hier in willen verwerken. Daar komt dan ook nog eens bij dat ik heel die Red Ribbon saga de zwakste (vooral omdat ze veel te lang aansleept) in de reeks vind en ik eigenlijk weinig zin had om terug de gebeurtenissen met Grey, Blue, Black en Red te zien. Om dit dan toch nog iet of wat "nieuw" te maken, besluiten ze met een aantal gebeurtenissen een loopje te nemen. Waar de vorige films op zijn minst nog nieuwe slechteriken introduceerde, is dat hier echter niet het geval. Om dan toch nog iet of wat een climax aan de film te kunnen geven besluiten ze Android #8 van onder het stof te halen en lijkt het einde veel meer aan te sluiten bij Dragon Ball Z met Goku die compleet doordraait (ik dacht echt even dat hij Super Saiyan ging worden) en gebruiken ze dan maar de Dragon Balls om Android #8 terug tot leven te wekken.

Eigenlijk dus bijna exact hetzelfde als de serie maar met hier en daar een wissel in personages. Het stoort me echter nog het meest dat dit niet aanvoelt als een Dragon Ball film. Tussen deze film en de vorige films zit minstens 8 jaar en ze hebben de animatie een serieuze update gegeven. Ik kreeg er nu alleen veel meer een Dragon Ball GT gevoel bij qua aankleding (geen idee of dat op iets concreets gestaafd is, ik heb GT niet meer gezien sinds 14 jaar geleden ofzo maar het voelt zo aan) en dat werkt gewoon niet. Tel daar dan ook nog eens bij dat sommige personages andere stemacteurs hebben gekregen. Bij Master Roshi konden ze niet anders aangezien Kōhei Miyauchi reeds in 1995 gestorven was, maar het is toch serieus wennen. Voor de rest uiteraard wel weer de vertrouwde personages zoals Goku en Bulma maar hun dynamiek die ik anders zo leuk vind, komt hier ook gewoon niet zo goed over. Het is moeilijk om er juist de vinger op te leggen maar dit voelt gewoon op alle vlakken niet aan als een Dragon Ball film.

En dat is toch wel net hetgeen je verwacht natuurlijk. Binnenkort maar eens aan Dragon Ball Z beginnen en eenmaal dat uit is, kan ik ook die films eens gaan (her)zien. Dat zal wel ergens voor in de nabije toekomst zijn, al moet ik toegeven dat ik ook niet had verwacht om zo snel door de Dragon Ball films te gaan. Bij Dragon Ball Z zit wel meer nostalgie dan aan Dragon Ball dus ik verwacht daar af en toe toch een 4* aan te kunnen uitdelen.

2.5*

De Emperor Pilaf saga maar dan met King Gurumes

Een tijdje geleden heb ik voor het eerst eens de volledige Dragon Ball reeks uncut en in het Japans gezien. Het was iets dat al langer op mijn verlanglijstje stond om de volledige franchise (in de toekomst zullen Z, GT en Super ook nog wel volgen) in de originele versie te kijken en dan kon ik er meteen eens de films achteraan gooien. Van Z heb ik ze allemaal ooit wel eens gezien maar die van Dragon Ball nog nooit en waar kun je dan beter beginnen bij Curse of the Blood Rubies? Het is namelijk de eerste Dragon Ball film.

En dat maakt het dan nog des te vreemder dat ze juist voor deze verhaallijn hebben gekozen. Het is een soort van hervertelling van de Emperor Pilaf saga (de eerste grote verhaallijn uit de Dragon Ball reeks en die bovendien ook in 1986 werd uitgewerkt in de anime) maar dan in een heuse sneltreinvaart en met andere slechteriken. Het is een mes dat langs beide kanten snijdt want hoewel het nu een beetje een verkapt geheel is, zitten er ook wel goede wijzigingen in. Gurumes is een toffere slechterik dan Pilaf (hoewel ik de knulligheid van hem en Mai & Shu nog wel kan waarderen) maar Roshi wordt danig onderbelicht en ook Yamcha komt er eigenlijk redelijk knullig van af. Dat had ik liever gezien dat ze een soort van verhaaltje hadden ontwikkeld dat zich tijdens de zoektocht naar de Dragon Balls had afgespeeld. Dan had je nog wel wat cameo's kunnen verwerken maar dan had je gewoon iets gehad dat qua continuïteit beter past. Nu is het allemaal vlees noch vis en het feit dat dit uiteindelijk de lengte heeft van maar 2 afleveringen doet er eerlijk gezegd ook niet veel goed aan.

Een aantal nieuwe personages dus (waarvan Pansy eigenlijk wel erg hard lijkt op Suno die later in de reeks nog haar intrede zou doen) maar de focus ligt uiteraard op de vertrouwde helden. Die dynamiek tussen Goku en Bulma blijft gewoon erg fijn om te zien en de perverse Master Roshi kan ook altijd wel voor een glimlach zorgen. Alleen is er hier ook weer danig geknipt in de Engelse versie, net zoals in de serie dus, en dat is toch altijd jammer. Moest je geen problemen hebben met de Japanse stemmen (en laat ons eerlijk zijn, eigenlijk went dat heel snel), dan zou ik toch voor de originele versie gaan. Zo'n scène als het gevecht tussen Yamcha en Pasta komt dan toch ook gewoon beter tot zijn recht. Qua animatie ook een tikkeltje beter dan de serie naar mijn gevoel maar dat kan ook wel aan de opgepoetste release liggen. Fijn ook dat de voicecast uit de reeks terugkeert voor de film. Dat geeft toch net iets meer dat vertrouwde Dragon Ball gevoel.

Geen idee wat de volgende films gaan brengen maar ik hoop toch op iets minder herhaling van hetgeen in de serie zit. Dan deden de Dragon Ball Z films dat later toch wel beter. Ach, ik kijk er in ieder geval wel naar uit om te zien wat het zal geven. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

3*

Vincke, Verstuyft en Verheyen

Oorspronkelijk was het het plan om eens een Vincke & Verstuyft trilogie te doen met De Zaak Alzheimer, Dossier K en Het Tweede Gelaat en hoewel De Zaak Alzheimer me bij een herziening nog altijd erg wist te charmeren (kreeg 4*), werd het kijken van de opvolger altijd maar achteruit geschoven. Ondertussen zijn we alweer 4 jaar verder en werd het toch echt wel eens tijd om dit op te zetten. Erik Van Looy was normaal gezien de regisseur die deze sequel op zich ging nemen, maar moest wegens een exclusiviteitscontract een stapje opzij zetten.

Waardoor dus opeens Jan Verheyen in de running kwam. Een regisseur die zijn strepen al wel had verdiend in het Vlaamse filmlandschap en toch was ik zo'n 10 jaar geleden toch niet echt overtuigd of dit iets voor hem ging zijn. Ergens heb ik naar mijn gevoel gelijk gekregen, maar Verheyen doet op zich nog wel erg veel goed. Gelukkig is het geen wanhopige kopie van de eerste film, maar probeert hij zijn eigen draai aan de personages te geven. Dat lukt weliswaar niet altijd even goed (zeker de romance tussen Vincke en Linda is wel erg kramakkelig gebracht) maar algemeen gezien is dit een vermakelijke politiefilm. Weliswaar eentje dat niet aan die typische clichés in dit genre weet te ontsnappen - onder andere flink wat corruptie hogerop - maar het kijkt wel allemaal erg vlotjes weg. Geen idee in hoeverre dit het verhaal van Jef Geeraerts volgt, nooit zo'n fan geweest van zijn schrijfsels, maar Verheyen benut zijn 2 uur goed. Naar het schijnt toen ook zijn grootste budget tot dan en dat zie je er ook wel aan, hij gooit op sommige momenten alle registers open.

Een sequel die 6 jaar later gemaakt wordt en dan hoop je natuurlijk dat de voltallige cast uit de voorganger nog kan wederkeren. Het succes van De Zaak Alzheimer zal er wel voor gezorgd hebben dat er met wat agenda's geschoven kon worden en dat resulteert in de terugkeer van Koen De Bouw en Werner De Smedt als Vincke en Verstuyft. Eigenlijk kan over hen hetzelfde gezegd worden als ik toen in 2016 zei: De Smedt is een niveautje lager dan De Bouw. Je mist natuurlijk ook zo'n klassebak als Jan Decleir en de bijrollen zijn redelijk standaard te noemen met onder andere Filip Peeters. Blerim Destani is echter nog een fijne nieuwkomer als wraakzuchtige Albanese gangster en ook R. Kan Albay weet hier en daar nog wel de show te stelen als Shehu. Fijn ook om Marieke Dilles in haar filmdebuut te zien (altijd al een zwak voor gehad sinds De Smaak van de Keyzer) maar ze oogt wat onwennig en geforceerd om eerlijk te zijn.

Op naar het Tweede Gelaat! Ik ben echter het oeuvre van Verheyen chronologisch aan het doornemen en daarvoor moet ik me dus nog door 2 Kampioenen films worstelen.. Mijn DVD-box gaat ook maar tot aan Het Vonnis dus dat betekent dat ik ook nog actief naar die films op zoek moet gaan, ik vrees dat het ook wel is 4 jaar kan duren vooraleer ik aan het derde deel kom.

3.5*

Look who's talkin', UG Lee

Het is een guilty pleasure, dit soort gameverfilmingen kijken. Om de gloriedagen van de NES ten volle te hebben meegemaakt ben ik te jong maar ik kende Double Dragon in ieder geval wel van naam en heb het ooit eens op een emulator gespeeld. Ik was dan ook wel geïntrigeerd toen ik dit in de Kringloopwinkel tegen kwam en besloot het toch maar mee te pakken toen ik de naam van Alyssa Milano op de hoes zag staan. Ik had wel zin in wat hersenloos vermaak dus leek Double Dragon me de perfecte keuze.

Hersenloos is het zeker maar over het vermaak valt te discussiëren. Double Dragon is dan ook het perfecte voorbeeld hoe een gameverfilming niet moet (de eerste Mortal Kombat en Street Fighter blijven hier de absolute top in voor mij) doordat het allemaal vrij serieus wordt aangepakt. Het wordt nergens echt cheesy (met uitzondering van de 2007 setting en de compleet achterhaalde technologie) en de twee hoofdrolspelers zijn eigenlijk maar twee weinig charismatische figuren die de film totaal niet kunnen dragen. Hier en daar komt er nog wel eens een leukere opmerking maar het wordt nooit echt een geslaagd geheel. Dat komt voornamelijk ook doordat de gevechten eigenlijk enorm houterig worden uitgevoerd en van een verfilming van een vechtspel verwacht je toch net iets meer. Misschien dat de die-hard fan hier nog wel wat aan zijn trekken komt qua personages want je merkt wel dat er een aantal bekende figuren komen optreden. Natuurlijk de broertjes zelf maar ook Abobo en Lash maken hun appearance.

Zoals gezegd is het grote hekelpunt aan de film de twee Lee figuren. Mark Dacascos en Scott Wolf (die trouwens een tweeling moeten voorstellen maar de ene is wel van Filippijnse/Spaanse/Chinese afkomst en de andere is een Amerikaan) stralen niets uit van charisma en schmieren er maar wat op los. Zo heel af en toe resulteert dat nog in een leuke opmerking maar eigenlijk irriteer je je de helft van de tijd aan hun dialogen. Van Alyssa Milano had ik iets meer verwacht eigenlijk. Dat ze haar haar zo kort en kapotgeblondeerd heeft was al wat een afknapper maar eigenlijk zit ze niet echt veel in de film. Haar rol is nochtans wel vrij leuk en het is eens iets anders om haar als leidster van een bende te zien. De rol van ultieme bad-guy is weggelegd voor Robert Patrick die nog was aan het nagenieten van zijn succes in de Terminator reeks en blijkbaar voor het easy money koos. Slechtste rol die ik tot nu toe van hem heb gezien.

Nope, had hier toch wel een pak meer van verwacht. Beat 'em up games zijn sowieso al niet echt een dankbaar medium om te verfilmen maar Double Dragon kampt toch wel met erg weinig inhoud. Het had nog kunnen uitdraaien op een zo fout dat het leuk wordt film maar dat is niet het geval.

1.5*

Big kiss? I'll give him a big kick in the ass, that's what I'll give him

Met de recente Expendables boom (hoewel de eerste toch ook alweer 5 jaar geleden is uitgekomen) heb ik een interesse in actiehelden gekregen. Ik heb er vroeger wel wat van meegekregen, maar het is pas recent dat ik me echt op bepaalde acteurs ben beginnen toeleggen. Jean-Claude Van Damme is denk ik toch wel één van mijn favorieten (Dolph Lundgren komt toch ook wel in de buurt en natuurlijk Arnold Schwarzenegger) en Double Impact was één van de laatste films die ik in bezit heb die ik nog moest zien van de Muscles from Brussels.

De reden waarom ik dit wat links had laten liggen is vanwege het feit dat ik deze gimmick waar een acteur zijn tweelingbroer speelt nooit echt kan waarderen. Twin Dragons met Jackie Chan kon op 2* rekenen, Maximum Risk (opnieuw met Van Damme) onderging hetzelfde lot en dan vergeet ik er waarschijnlijk nog wel een paar. Het verbaasde me dan ook dat Double Impact wel leuk is, iets wat vooral te wijten is aan het foute gehalte van de film. Van Damme die in het begin van de film in een veel te spannend spandex pakje les geeft, de verkeerde dialogen met zijn tweelingbroer en vooral het van de pot gerukte verhaal rond het bouwen van één of andere brug en de bad-guy die daar iets mee heeft te maken zijn leuk. Van Damme hielp regisseur Sheldon Lettich met het schrijven van het verhaal (en produceerde het geheel zelfs mee), maar of dat nu een goed idee was of niet laat ik in het midden.

Vlotte actie wel. Het begin waar de ouders worden vermoord kickt lekker binnen en Van Damme blijft altijd wel een zeker niveau behouden. Verwacht hier niet spectaculairs van, maar wanneer je zin hebt in wat straight-forward geknal is dit een wel erg leuke zit. Plus, je krijgt de immer coole Bolo Yeung nog als extraatje. Van Damme en Yeung hadden al eerder samengespeeld in Bloodsport en Van Damme vond dat zo leuk dat hij erop stond dat Yeung de rol van henchmen Moon moest spelen. Hun eindgevecht stelt een tikkeltje teleur, maar Yeung blijft een meerwaarde voor dit soort films. Nog wat vrouwelijk schoon nog in de vorm van Alonna Shaw (inclusief een sex-scène die compleet uit de lucht valt) en meer heb je niet nodig.

Het is niet het beste wat het oeuvre van Van Damme heeft te brengen, maar het is wel één van zijn betere. De gimmick met de tweeling is nogal flauw, maar het werkt wel uitstekend. Vooral omdat de twee zo'n tegengestelden zijn van elkaar. Toch wel weer geamuseerd met dit Van Damme vehikel.

3,5*

That's a honey of an anklet you're wearing, Mrs. Dietrichson

Billy Wilder is zo'n regisseur die bijna altijd wel op een hoge score kan rekenen, maar waar ik nooit actief naar op zoek ben gegaan. Sedert kort is daar verandering in gekomen via het uitstekende Witness for the Prosecution. Ik ben echter nog niet aan de helft van Wilder's oeuvre gekomen en toch valt het op dat zijn werk niet altijd even vlot is te vinden. Een kans om deze Double Indemnity op het grote scherm te zien laat ik dan ook niet liggen.

En Double Indemnity mag er zeker en vast zijn. Het is niet mijn favoriete Wilder film tot nu toe (zijn twee Marilyn Monroe films hebben net dat beetje extra als je het mij vraagt), maar dit komt toch wel erg dicht in de buurt. Het enige punt van kritiek is de wat zoutloze opening waarin eigenlijk meteen al de spanning onderuit wordt gehaald. Gelukkig blijft de film nog altijd wel inventief (dat Mrs. Dietrichson iets te maken ging hebben met de moord op de eerste vrouw van Mr. Dietrichson was wel te verwachten, maar dat Zachetti er nog voor iets ging tussen zitten had ik dan weer niet verwacht) en zit het geheel degelijk in elkaar. Dat is vooral te wijten is aan een erg lekker lopend plot rond het plannen van de perfecte misdaad, iets dat me altijd wel weet te boeien, en natuurlijk het ineen stuiken van dat perfecte plan. Wilder neemt de tijd om het allemaal uit de doeken te doen en slaagt er bovendien nog in het allemaal vrij luchtig te houden. Keyes is sowieso al een schitterend figuur (die scène bij de grote baas is geweldig), maar ook Neff en Phyllis zijn gewoon interessante personages.

Die bovendien nog eens door een uitstekende cast worden ingevuld. Recentelijk toevallig een paar Edward G. Robinson films gezien en de man begint me meer en meer te kunnen bekoren. Heb hem nooit slecht gevonden, maar dit is toch alweer de zoveelste rol die hem erg goed afgaat. Nooit echt zo'n enorme fan geweest van Barbara Stanwyck en een echte femme fatale is ze nog net niet (ze mist net dat beetje dat bijvoorbeeld een Ava Gardner wel heeft), maar ook op haar erg weinig op aan te merken. Ik ben Fred MacMurray enkel nog maar eerder in The Apartment tegengekomen (toevallig ook een Billy Wilder film) waar hij niet echt een indruk achter liet, maar hij draagt de hoofdrol met verve. Deed me, zeker in het begin, wel wat een James Stewart denken.

Een film noir komt altijd beter tot zijn recht in een zwartwit setting met flink wat sigarettenrook en dat beseft Wilder gelukkig ten volle. Visueel ziet het er allemaal degelijk uit, de cast zit ook goed en op narratief gebied valt er genoeg te beleven. Ik heb Stalag 17 en Sunset Boulevard nog liggen, moet ik ook maar eens aan beginnen.

4.5*

Kathryn! Your damn cow was in my way

Ik heb Hark Tsui best wel hoog zitten wanneer het aankomt op Chinese films, maar zijn poging in Hollywood met Knock Off was nu niet direct iets om over naar huis te schrijven. Ik had dan eerlijk gezegd ook wat mijn twijfels over deze Double Team, maar na een paar recentere Van Damme films te hebben gezien (Second in Command en Wake of Death) wou ik nog eens een wat oudere proberen.

En dit is toch wel erg leuk vermaak geworden. Komt voor mij in de buurt van Street Fighter en Inferno, wat ik toch de leukste Van Damme films vind. Sowieso wel fijn dat een deel zich in Antwerpen afspeelt (al heb ik mijn twijfels of er echt iets hier is opgenomen, kon werkelijk niets herkennen), maar Double Team is gewoon een toffe roetsjbaan geworden van overdreven scènes, idiote dialogen en een Dennis Rodman in de meest felle kleuren. Het plot is niet origineel genoeg om de kijker op het puntje van zijn stoel te laten zitten, maar gelukkig haalt Tsui alles uit de kast om je toch te laten opletten. De finale is dan ook het huzarenstukje van de film waarin Stavros (Rourke die om de één of andere reden zijn hemd/T-shirt heeft uitgedaan) het opneemt tegen Quinn en Jaz (Rodman die ook om de één of andere reden zijn hemd/T-shirt heeft uitgedaan) op een mijnenveld inclusief tijger, een baby en een heel stel cola automaten. Zo overdreven als het maar kan en zo zie ik het graag.

Van Damme doet waar hij goed in is, namelijk regelmatig eens een high kick uitdelen en er af en toe eens een vuist tussen verstoppen. De Muscles from Brussels is nooit een goed acteur geweest, maar dit soort overdreven nonsens zijn in ieder geval de reden waarom hij één van mijn favoriete actiefiguren is. Ook aangenaam verrast door Dennis Rodman trouwens. Het is niet de eerste basketballer die een filmcarrière achterna ging (Shaquille O' Neal, Michael Jordan en Kareem Abdul-Jabbar gingen hem voor) en het zal waarschijnlijk ook niet de laatste zijn. Rodman amuseert zich echter te pletter en doet zich tegoed aan de meest flauwe woordspelingen of one-liners. Van het genre 'zo fout dat het leuk wordt'. Ook Rourke verrast met een indrukwekkende fysiek (dat zal dan de reden zijn dat hij de finale in bloot bovenlijf doet!) en is een degelijke bad-guy.

Hoe lager een Jean-Claude Van Damme film hier beoordeeld wordt, hoe leuker ik hem lijk te vinden. Double Team is klinkklare nonsens (een stel cybermonikken...), maar het zijn erg leuke nonsens. Van Damme en Rodman vormen een geweldig team en Rourke maakt het af. Tsui levert in ieder geval een leuke mix af tussen zijn Chinese stijl (dat gevecht met de Chinees onder andere) en Hollywood. Meer van dit graag.

Dikke 3,5*

Ein! Zwei! Die!

Gisteravond een Halloweenfeestje bij een maat die een aantal films had gehuurd. Wat voor soort films kun je dan beter kijken? Juist ja, horror. Voor de eerste film waren we te laat en de derde hebben we niet kunnen uitzien maar daartussen in zat deze vermakelijke Noorse Sam Raimi.

Ik wist op voorhand niet dat de film zich ging opsplitsen in twee soorten films, de eerste helft horror en de tweede helft meer naar de grappige kant. Als ik het had geweten had ik er vrij sceptisch tegenover gestaan maar dat is helemaal niet nodig want zowel het horror gedeelte als de humor wordt goed uitgewerkt. Met de gore zit het vrij goed. Een paar sterke momenten die zich vooral in het begin van de film afspelen zoals die dikke filmnerd die door het raam wordt gesleurd en dat zijn hersenen met een lekker dikke splatsch op de grond vallen. Qua humor is Død Snø werkelijk hilarisch. Je kon me bijna van de grond oprapen wanneer één van die kerels een Molotov cocktail maakt en die na eindeloos gezaag van zijn maat naar buiten wilt smijten en zodoende de chalet in brand steekt. De kop van zijn maat was trouwens ook goud waard. Ook de vele verwijzingen naar de voorlopers van dit soort films is zeer leuk om te zien. Braindead, Evil Dead, ... Het komt er allemaal in voor. Eindelijk is er ook nog eens een film waar de personages niet wat gaan liggen snotteren in een hoekje of alleen door het bos gaan struinen maar gewoon een groep die het heft in eigen handen nemen. Resultaat: een lekker episch eindgevecht tussen honderden zombies en drie gasten die gewapend zijn met een kettingzaag, een sneeuwscooter en een bijl. Geweldig!

Over de Nazi's zelf ben ik minder te spreken. Bij vlagen zien de zombies er echt fantastisch uit maar je hebt ook momenten dat het precies lijkt alsof iemand een goedkoop Halloweenmasker op zijn kop heeft gezet. Qua cast was Død Snø ook wel een serieuze verademing. Deze keer eens geen all-time pretty teenagers maar gewoon realistische personages die van vlees en bloed zijn. Er zit dan ook geen echte acteur of actrice bij die slecht overkomt, al kwam die filmnerd er redelijk dicht bij.

Nazi's en zombies vind ik sowieso al een leuke combinatie (Outpost!) maar wanneer dit dan ook nog eens wordt gecombineerd met goede gore en leuke humor dan heb je een zeer vermakelijke film. Het is dan alleen jammer dat de aankleding van de zombies niet altijd even goed is en dat de film een aantal serieuze plotholes bevat.

3.5*

Ein! Zwei! Die! deel 2

Nazi's en zombies, het is een combinatie die de laatste jaren erg vruchtbaar is gebleken. De eerste Dead Snow was een onverwacht succes, maar het duurde weliswaar 5 jaar eer er een vervolg door dezelfde regisseur werd gemaakt. Hoogstwaarschijnlijk doordat Tommy Wirkola na het succes van Dead Snow een bezoekje aan Hollywood bracht via Hansel and Gretel: Witch Hunters en nu blijkbaar terug in Noorwegen is aangekomen.

Gelukkig blijkt hij zijn touch niet te zijn kwijt geraakt. Ooit wel eens wat fragmenten van Hansel and Gretel gezien, maar vond het niet boeiend genoeg om de film in zijn geheel te zien. Soit, deze sequel speelt zich direct af na de feiten uit het eerste deel en dat is toch vaak een slechte keuze. Ik krijg dan altijd het gevoel alsof het vervolg het moet doen met ideeën die niet goed genoeg werden bevonden voor de voorganger, maar Dead Snow 2 is zowaar nog meer over the top dan de eerste. Deze keer geen langzame opbouw, maar gewoon ineens knallen. Niemand wordt gespaard door de zombies en het resulteert in een aantal volstrekt belachelijke scènes. Heerlijk vermaak in ieder geval en goed kunnen lachen met onder andere het aanhechten van een arm van een Nazi en de gevolgen daarvan. Niet alles is weliswaar even goed gelukt (vind de toevoeging van de Zombie Squad soms nogal geforceerd overkomen), maar voor de rest weinig op aan te merken.

Jaren geleden al dat ik de voorganger nog gezien heb, maar visueel precies wel een update gekregen. Ergens logisch natuurlijk aangezien we ondertussen ook alweer 5 jaar verder zijn, maar waar de eerste Dead Snow soms te lijden had onder slechte make-up is er hier weinig op aan te merken. Hier en daar nog wel een paar lelijke stukjes (de Nazi dokter blijft er wat slecht uitzien), maar het gevecht tussen Martin en Herzog doorheen alle kamers van het huisje ziet er uitstekend uit. Tof ook dat Vegar Hoel (Martin) en Ørjan Gamst (Herzog) terugkeren voor de sequel. Zij zijn echter niet de enige, want ook Charlotte Frogner keert op het einde terug als (zombie) Hanna. Een derde deel zit er wel aan te komen afgaande op de after credits dus benieuwd wat dat gaat geven.

Toch wel weer erg leuk. Hopelijk moeten we deze keer niet zo lang wachten op een vervolg, maar maakt Wirkola hier zijn volgende project van. Langs de andere kant heeft hij die 5 jaar wel goed kunnen gebruiken om origineel uit de hoek te komen met deze sequel. Ach, laat maar komen zou ik zeggen.

4*

Het mysterie Nicholson

Hoewel Jack Nicholson als één van de grootste acteurs ooit wordt gezien, is het niet meteen mijn favoriete acteur. Toch niet in de zin dat ik een film blindelings zal aanschaffen maar ik moet toegeven dat ik altijd wel benieuwd wat hij er van terecht gaat brengen. Het is in ieder geval wel een acteur die zijn eigen ding doet en hoewel ik dat niet altijd even goed kan waarderen (Prizzi's Honor, Easy Rider of Chinatown behoren niet echt tot mijn toplijsten), is hij met films als One Flew over the Cuckoo's Nest of The Shining niet van mijn netvlies weg te branden.

Maar Nicholson is al een tijdje op pensioen en eigenlijk is het zo iemand die altijd een zekere mysterie rond zich heeft gehad en eerlijk gezegd, daar brengt deze documentaire weinig verandering in. Je krijgt voornamelijk floating heads met één of andere Franse filmcriticus, iemand die een biografie over de acteur heeft geschreven (één van de zovelen die dat heeft gedaan) en een jeugdvriend. Altijd gevaarlijk dat soort mensen, want ze lijken volledig overtuigd te zijn van hun statements en dan zie ik toch liever materiaal zoals dat - veel te korte - fragment met bijvoorbeeld Roger Corman die effectief nog met Nicholson heeft samengewerkt. Gelukkig is er ook nog veel archiefmateriaal met Nicholson zelf en hoewel je daar dus geen spat wijzer van wordt, blijft het toch wel fijn om hem zo bezig te horen/zien. De documentaire wordt verder nog wat opgevuld met obligatoir materiaal uit One Flew over the Cuckoo's Nest of The Shining (A Few Good Men wordt vreemd genoeg zelfs niet benoemd, toch ook één van de meest bekende Nicholson momentjes) en met zijn speelduur van nog geen uur kijkt dit wel erg vlotjes weg.

Het is dan ook onder andere het interview met onder andere Christopher Lloyd en Roger Corman dat me nog over de streep trekt om hier een halfje extra voor te geven. Weinig echt nieuwe informatie, en dat komende van iemand die de carrière van Nicholson niet met een vergrootglas heeft gevolgd, maar vlotjes gemaakt en informatief.

3*

I would be cheated by death... unless I could cheat death

Het is vreemd. Ik heb me nooit echt geïnteresseerd in horror terwijl mijn broer er verzot op is. Hij heeft een hele kast met goede (en ook slechtere) werkjes maar tot mijn grote verbazing zat daar niets van Hammer tussen. Ik geraakte gefascineerd door het productiebedrijf via een documentaire van Mark Gatiss en besloot om me eens in de wereld van Hammer te verdiepen. Toeval wou dat niet lang daarna Mediamarkt en Saturn een paar Hammer films verkochten voor bitter weinig geld. Het was liefde op het eerste gezicht...

Van Dr Jekyll & Sister Hyde had ik echt enorm hoge verwachtingen. Het boek van Robert Lous Stevenson is één van mijn favoriete boeken maar tot nu toe zijn er maar weinig verfilmingen geweest die het boek eer aandoen. Abbott & Costello komen nog het dichtste in de buurt denk ik maar dit kon wel eens beter gaan worden. Met een op het eerste zicht originele insteek en de invloed van Hammer leek dit me enorm interessant dus gisteravond maar meteen opgezet. Ik vrees dan ook dat ik eigenlijk iets teveel verwachtte want de film stelt iets teleur. De opzet is nog altijd interessant te noemen maar het gaat me allemaal maar iets te traag. Het is pas wanneer de achtervolging aan het eind van de film wordt ingezet dat de film serieus aan vaart wint maar het heeft niet mogen zijn. Dr Jekyll & Sister Hyde is nog altijd wel degelijk gemaakt, daar niet van, maar ik had het allemaal pakkender verwacht. Het is moeilijk uit te leggen maar de impact van de moorden en de transformatie van Jekyll naar Hyde mist zijn effect bij mij. Die transformatie is trouwens wel mooi gedaan. Al vanaf het begin van de film vroeg ik me af hoe ze het gingen regelen, ik bad dat ze niet gewoon de mannelijke Jekyll in vrouwenkleren hadden gehesen maar dat blijkt gelukkig niet te zijn. Het einde had trouwens ook wel iets duidelijker gemogen want het is vrij onduidelijk dat heel de film eigenlijk een flashback is van Jekyll. Chapeau trouwens aan Baker dat hij de Whitechapel moorden van Jack the Ripper weet te combineren met het verhaal van Stevenson. Mij was het nooit opgevallen maar mijn broer zei vroeger al dat er redelijk wat gelijkenissen zijn tussen beide verhalen maar dit is de eerste film die ik zie dat daar effectief op inspeelt.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Caroline Munro de rol van Sister Hyde vertolkte maar vanwege het feit dat ze nudity moest doen is dit niet doorgegaan. Ik had niet gedacht dat er een Hammer actrice was die zo preuts was maar blijkbaar wel want Munro sloeg niet alleen deze film af maar ook titels zoals Frankenstein and the Monster of Hell en Vampirella. Al is die laatste film nooit afgemaakt. Jammer dat ze de rol niet accepteerde want ik had haar hier veel liever in gezien dan Martine Beswick. Die is op zich niet slecht maar weet toch niet echt de finesse van de andere Hammer diva's vast te leggen, al geraakt ze naar het einde toe precies beter en beter in haar rol. Ralph Bates is wel dan weer één van de beste Dr. Jekyll's die ik ooit heb gezien. In het begin had ik nog even mijn twijfels maar die smelten echter als sneeuw voor de zon wanneer hij aan zijn experimenten begint. Wel leuk om te zien dat Bates hier zijn toekomstige vrouw, Virginia Wetherell, leert kennen als de prostituee die hij als één van de eersten vermoordt. Geweldige toevoeging trouwens van het illustere duo Burke en Hare. Ik wist het niet maar blijkbaar hebben die twee effectief bestaan, alleen zo'n 60 jaar voor de periode met Jack the Ripper, maar Ivor Dean en Tony Calvin spelen ze met verve. Het gezinnetje dat onder Jekyll woont is maar van een gemengd niveau had ik de indruk. De verhaallijn rondom de verliefdheid van Susan is al niet zo boeiend en Susan Brodrick speelt het dan ook nog niet zo echt overtuigend. Lewis Fiander gaf daarentegen wel een degelijke performance met een paar heerlijke opmerkingen naar zijn zuster toe.

Dr Jekyll & Sister Hyde is een goede film maar niet meer dan dat. Ik heb me nog altijd wel geamuseerd maar jammer genoeg verwachtte ik hier teveel van. De film zit nog altijd degelijk in elkaar, zoals de meesten Hammer producties, maar het mist vaart en een sterke leading lady. Ach, Hammer heeft voor mij nu al zoveel moois gemaakt dat dit rap vergeten is.

Kleine 3.5*

You've never known excitement - Have you?

In de jaren '20 begon Harold Lloyd meer en meer naar volwaardige speelfilms te evolueren. A Sailor-Made Man en Grandma's Boy waren allebei oorspronkelijk bedoeld als kortfilm, maar groeiden tijdens het filmen uit tot five-reelers. Met Dr. Jack maakte de bebrilde ster echter zijn eerste geplande langspeler en hoewel je zou denken dat Lloyd wat problemen zou ondervinden met de transitie van kortfilm naar volwaardige (al denken we vandaag de dag meer aan films van minstens 90 minuten) film, was Grandma's Boy al een erg aangename zit.

Want Lloyd is zo één van die sterren die vandaag de dag nog altijd tijdloos is. Ik merk ook dat ik veel makkelijker iets van hem opzet dan bijvoorbeeld het silent oeuvre van Alfred Hitchcock. Lloyd doet er ook gewoon veel mee. Een hoog tempo, geen al te droge tussentitels (meer zelfs, hij steekt er bijna om de paar zinnen wel een humoristische knipoog in) en gewoon veel fun. Dr. Jack moet een beetje op gang komen met de intrede van Lloyd die wat langer op zich laat wachten, maar bijvoorbeeld het pokerspelletje en natuurlijk die waanzinnige achtervolging aan het einde maakt erg veel goed. Verder is dit vooral een vermakelijke strijd tussen twee dokters die allebei om andere reden een patiënte willen genezen. De concurrentie tussen de twee vormt een groot deel van de film en dat werkt perfect voor een tussendoortje zoals dit.

Had het in eerste instantie verwacht, maar Lloyd scoort wel erg makkelijk punten. Ik ben sowieso meer een fan van Buster Keaton dan van de echte "klassiekers" zoals Laurel & Hardy of Charlie Chaplin maar Lloyd kan wel eens ergens bovenaan eindigen. Het is natuurlijk een typetje dat hij speelt en het is de vraag of het gaat blijven boeien, maar voor nu erg fijn in ieder geval. Ook een vlotte chemie met Mildred Davis die de naamloze dame in het geheel speelt. Grappig detail: Lloyd trouwde later effectief met Davis en zou met haar samen blijven tot haar dood in 1969. Verder nog leuke bijrollen van onder andere Anna Townsend (de grootmoeder uit Grandma's Boy die nu een patiënte - en de moeder van de vriend des huizes - speelt. Het is echter vooral ook nog een leuke Eric Mayne die als de concurrerende dokter Saulsbourg een aantal leuke scènes met Lloyd heeft.

Vierde film die ik ondertussen van Lloyd zie en telkens is het wel een interessante film. Welcome Danger viel wat tegen, maar ik ben vooral benieuwd naar de volgende film in de box. Dat is namelijk Safety Last! en dat is denk ik toch wel één van de bekendste silent films tout court. Ben in ieder geval benieuwd wat de rest van zijn oeuvre nog gaat geven.

3.5*

The world is yours, my darling, but the moment is mine!

Het personage Dr. Jekyll/Mr. Hyde is er één dat volgens mij ondertussen wel in elke tak van cinema heeft gezeten. In sci-fi nonsens zoals The League of Extraordinary Gentlemen, in komedies zoals die van Abbott & Costello en zelfs Hammer gebruikte het verhaal als bronmateriaal voor een horror. Het was dankzij deze verfilmingen dat ik geïnteresseerd geraakte in het oorspronkelijke verhaal van Robert Louis Stevenson en dat vind ik vandaag de dag nog altijd één van de beste boeken die ik heb gelezen. Ik probeer de meeste verfilmingen wel mee te pakken en naar deze was ik wel erg benieuwd.

Voornamelijk omdat dit van de hand van Victor Fleming is. Ik heb enkel nog maar Gone With the Wind en The Wizard of Oz gezien en daar is maar bitter weinig op aan te merken dus ik hoopte dat hij deze lijn zou kunnen verder zetten. Toch is Dr. Jekyll and Mr. Hyde niet geheel foutloos te noemen. Volgens de openingscredits zou de film gebaseerd zijn op het verhaal van Robert Louis Stevenson, maar het had correcter geweest mocht Fleming hier hebben gezegd dat hij zich heeft laten leiden door het afgeleide toneelstuk van T.R. Sullivan. De personages Ivy en Bea komen überhaupt niet voor in het originele boek dus ik was wel wat teleurgesteld dat dit niet een meer getrouwe verfilming was. Gelukkig blijft het verhaal op zich nog wel vrij goed overeind staan en is vooral Ivy een interessante toevoeging aan de interne strijd van Jekyll. Al is het wel jammer dat de producers niet het idee van Tracy hebben geprobeerd, die wou graag een meer realistische aanpak waar Jekyll in Hyde veranderde na het gebruik van alcohol of drugs.

Zelf vond Tracy dit trouwens één van zijn slechtste performances en blijkbaar waren praktisch alle critici het daar mee eens. Tracy werd te Amerikaans genoemd, straalde niet genoeg angst uit en was te 'ruw' om geloofwaardig te zijn als een upper class dokter. Nu ben ik sowieso wel een fan van Tracy geworden maar ik heb niets van dit alles gemerkt. Tracy zet de dubbelrol met verve neer en ook de transformatie vond ik degelijk. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Lana Turner de rol van Ivy, de barmeid, op haar ging nemen en Ingrid Bergman die van Bea, de verloofde, maar Bergman vond de rol van Ivy interessanter en slaagde erin om de producers te overtuigen om de actrices om te wisselen. Ik snap wel dat Bergman liever de rol van Ivy voor haar rekening nam want het personage Bea heeft maar erg weinig om handen. De 20-jarige Turner moet dan ook niet veel meer doen dan mooi te wezen, maar ik had het oorspronkelijke resultaat wel eens willen zien. Vooral omdat Bergman zich hier een nogal geforceerd accent aanmeet en ook niet altijd weet te overtuigen.

Uiteindelijk is deze Jekyll & Hyde verfilming op zijn minst vermakelijk te noemen maar hier had meer mee gedaan kunnen worden. Tracy is goed op dreef als het titelpersonage en ook het uitgangspunt is boeiend genoeg voor een film van 2 uur. Veel schoon vrouwvolk met Turner en Bergman op kop maar die stellen in hun rol op zich wat teleur.

3.5*

Everyone has a dark side

Ik ben altijd al wel een fan geweest van het Dr. Jekyll & Mr. Hyde verhaal van Robert L. Stevenson. Toen ik een tijd geleden Abbott & Costello Meet Dr. Jekyll & Mr. Hyde had gezien, wou ik me wel verder interesseren in heel het verhaal. Ik haalde het originele boek en begon daarin te lezen. Toen ik vrijdagavond met een kameraad film ging zien, stelde hij deze film voor. Ik was direct verkocht en uitermate benieuwd hoe ze het verhaal van toen hadden verfilmd met de mogelijkheden van nu.

Wel, de teleurstelling kan niet groter zijn want van het originele verhaal is bijna geen spaander meer van over gehouden. Er is gekozen om het hele verhaal naar een moderne setting te brengen en dat is een grote fout want wat blijkt? Dr. Jekyll and Mr. Hyde kan heel moeilijk vertaald worden naar de hedendaagse realiteit. Nogal logisch ook als je bekijkt dat het originele verhaal al meer dan een eeuw oud is, het stamt uit 1886 om exact te zijn. Maar waar ik me nog het meeste aan stoorde was het feit dat alles maar wordt afgedaan als een langgerekte CSI aflevering. De karakters worden totaal niet uitgediept, iets wat in het boek wel wordt gedaan, maar het vervelendste zijn de vele rare twisten die de film kent. Op de ene moment wilt Jekyll boeten voor zijn daden, dan weer niet en dan is hij weer Mr. Hyde. Ook het feit dat niemand hem wilt geloven, zelfs als hij zegt dat hij het effectief heeft gedaan, is er ongeloofwaardig. Ik stoorde me dan ook meermaals aan het slappe einde waar alles in één of andere vage rechtszaak wordt besloten. Qua plot mag dit echt zelfs de voeten van Stevenson kussen want Barzman maakt er een serieuze soep van. Dan heb ik zelfs nog niet gehad over de transformatie van Jekyll naar Hyde. In dat opzicht is deze film nog enigszins trouw gebleven aan het boek doordat de transformatie eigenlijk helemaal niets met een monster heeft te maken. De trekken van Jekyll zijn nog wel in Hyde te ontdekken maar het zijn eigenlijk twee verschillende personen en geen harig monster zoals in de meeste films. Soit, daar stopt de lofzang dan ook want hoewel het basisidee goed is, is de uitwerking uitermate slecht. Wanneer de transformatie start, klapt Jekyll meestal toe (iets wat ik nog kan begrijpen) maar het enige dat verandert wanneer hij Hyde is geworden zijn zijn ogen. Wat een afknapper! Het werkt totaal niet angstaanjagend, het Britse accent is trouwens wel geslaagd, maar voor de rest is het echt waardeloos.

Dan hoop je dat de acteurs de boel nog kunnen redden maar ook daar is bitter weinig goeds te ontdekken. Dougray Scott doet nog een ietwat waardige poging om het hoofdpersonage geloofwaardig voor te stellen. Let op het 'ietwat' gedeelte want eigenlijk is hij echt niet goed. Wanneer je hem echter vergelijkt met de rest van de cast, dan zou je hem bijna een Oscar geven. De rol voor meest tenenkrommende actrice gaat sowieso naar Krista Bridges. Wat een verschrikkelijk slechte rol heeft zij. Ik had nog nooit van haar gehoord en ben daar precies blij om want ze weet in geen enkele scène geloofwaardig over te komen. Het moment waarop Jekyll verteld dat hij de dader is, is zelfs lachwekkend slecht. Maar Bridges is, hilarisch genoeg, nog niet de slechtste actrice in de film. Oké, qua vrouwen wel maar Tom Skerritt is zowaar nog slechter. Hij heeft een kleinere rol dan Bridges maar verdomme, het zorgt er niet voor dat hij minder irritant is. Zelden zo'n vervelende cast gezien als in deze verfilming van een in mijn opzicht ontzettend goed boek. Het niveau van de andere acteurs? Even waardeloos...

Ik ben nog aan het twijfelen wat ik nu eigenlijk zou geven. Het meeste neig ik naar een 1* maar als ik er terug over nadenk was het wel een erg waardeloze film waardoor ik een halfje lager zou willen gaan. Hoe slecht de film echter ook is, de laagste score is alleen maar bedoeld voor de grootste crap en dat is deze Dr. Jekyll & Mr. Hyde nu niet. Net niet. Laat ik het dus maar bij mijn oorspronkelijke score houden.

1*

His name is Bond; James Bond

De eerste Bond film. Meer dan 40 jaar later zitten we ondertussen al bijna aan deel 23 maar ik heb nog maar ongeveer de helft bekeken. Hoog tijd dus om de reeks eens van het prille begin te bekijken.

Sean Connery is ijzersterk in zijn rol van 007. Gewoon al hoe hij in de film wordt geïntroduceerd is werkelijk geweldig om te zien. Hij heeft simpelweg het charisma en de stijl die het een echte Bond beaamt. Ursula Andress daarentegen was niet goed. Het is wel een echte typische Bond-babe maar acteren komt er niet echt aan te pas. Ook hoe ze in het verhaal terecht komt is vrij teleurstellend. Ze was schelpen aan het zoeken... Joseph Wiseman is ook uitstekend als de bad-guy. Alleen spijtig dat het zo lang duurt eer je hem echt in beeld ziet.

Qua verhaal is het in Dr. No een kleine teleurstelling. Het loopt allemaal redelijk voorspelbaar en de climax had gerust wel wat langer gemogen. Pas 20 minuten voor het einde komt Dr. No echt tevoorschijn en na 5 minuten is hij al dood. Al was de draak wel goed. Wat ook leuk is, is dat er hier al zeer veel elementen passeren die later de Bond reeks zouden typeren. De beroemde quotes zoals shaken, not stirred of Bond, James Bond maar ook het geweldige Bond deuntje is van de partij. Moneypenny, M en Felix Leiter zijn er ook al bij en gelukkig zijn de gadgets hier niet verschrikkelijk overdreven. Het enige dat Bond hier gebruikt is een Geiger teller.

Leuk begin maar soms wel een beetje gedateerd. Vooral in achtervolgingsscènes zie je duidelijk dat de achtergrond is geprojecteerd.

3.5*