Opinions

Spencer en Hill flikken het weer

Gisteravond na X-Men: the Last Stand had ik nog wel zin in iets luchtig en niet al te vermoeiend. Ik heb ooit is bij de Kringloopwinkel een resem Bud Spencer & Terence Hill films gekocht en zo af en toe kijk ik er eens eentje van. Tot nu toe is er nog geen enkele echt tegengevallen en ik hoopte dat die lijn zou kunnen voortgezet worden met deze Crime Busters.

En dat is zeker het geval. De film is niet hun beste werk, die eer gaat tot nu toe naar God Forgives, I Don't maar dit is toch weer een erg vermakelijke film in de reeks. Het begint al erg sterk de introductie van beide heren en de vernieling van een stuk of drie wagens en de pret lijkt nergens echt te stoppen. Spencer & Hill komen van de ene leuke situatie in de andere en het wordt pas echt grappig wanneer ze in een politiebureau binnen sukkelen en besluiten om politie te worden. Vanaf dan lijkt de film wat van zijn humor kwijt te geraken, er wordt meer geconcentreerd op de dood van de Chinees, maar de knokpartijen zijn nog altijd veelvuldig van de partij en daar doe je het bij dit soort films toch voor. De film duurt op zich iets te lang maar dat kan de pret gelukkig niet deren. Ook het vrolijke deuntje doorheen heel de film was bijlange na niet zo storend zoals in andere films, waaronder Watch Out We're Mad.

Als er een lijst bestaat van duo's die onafscheidbaar zijn van elkaar dan moeten Terence Hill en Bud Spencer hoog op die lijst staan. Bij mij zit er geen greintje nostalgie aan vast, ik was zelfs nog niet geboren toen het merendeel van de film gemaakt werden, maar hiermee kun amuseer ik me enorm hard. De twee zijn perfect op elkaar ingespeeld en vullen elkander op zoveel manieren aan. De brommerige commentaren van Spencer, het vlotte pretty-boy gehalte van Hill, ... Heerlijk om naar te kijken en het is dan ook jammer om te zien dat het duo langzamerhand vergeten begint te raken. Soms zitten er naast het duo nog een aantal leukere bijrollen (zoals Donald Pleasance in het hierboven genoemde Watch Out, We're Mad) maar dat is hier niet het geval. De rest van de cast is dan ook snel vergeten maar de sfeer zit goed en dat is toch wel het belangrijkste bij dit soort knokfilms. Het wordt allemaal niet te serieus genomen en juist daarmee wordt erg genietbaar om naar te kijken.

Niet hun beste film maar zeker ook niet hun slechtste. Met uitzondering van God Forgives, I Don't staan al de geziene films tot nu toe bij mij op 3.5* en daar hoort deze ook bij. Spencer & Hill zijn lekker op dreef, het verhaal heeft genoeg om handen om de speelduur vol te houden en de knokpartijen blijven geweldig om naar te kijken.

3.5*

Een, twee, drie en een ander

Een paar jaar geleden was op Youtube een aantal van de films van Edith Kiel te vinden. Het was via daar dat ik aan materiaal kwam om een still te fabriceren om de films zodoende toe te voegen aan de site, maar niet lang daarna werden de films jammer genoeg alweer verwijderd. Het leek erop dat ik deze De Duivel Te Slim niet meer ging kunnen aanschouwen. Gelukkig bleek de openbare omroep daar een mouw aan te passen door een tijd geleden opeens met een uitzending op de proppen te komen. Toen opgenomen en vandaag, eindelijk, eens voor gaan zitten.

Eerste film dus die ik zie van Edith Kiel en dit smaakt naar meer. Als Antwerpenaar is dit sowieso wel tof om te kijken vanwege de oude beelden van onder andere de Groenplaats en Het Steen, maar ben ik de enige die hier wel wat gelijkenissen met Some Like It Hot in ziet? Wilder's grote hit (die een jaar eerder uitkwam) met Marilyn Monroe, Tony Curtis en Jack Lemmon ging namelijk ook over twee muzikanten die tegen wil en dank met een stel gangsters in contact komen en zich op een bepaald moment in vrouwen verkleden, inclusief een romance met een vent die niet doorheeft dat hij een andere vent is aan het opvrijen. Soit, gelukkig geen exacte kopie en eigenlijk vooral leuke nonsens. Het einde is weliswaar wat abrupt, al is het stuk in de boerderij wel een leuke climax, maar wordt voornamelijk nog gered door de twee hoofdrollen.

En die zijn weggelegd voor Gaston Berghmans en Jef Cassiers die rollen van Pol Rubens en Pierre op hen nemen. Moet zeggen dat ik nooit echt zo'n enorme fan ben geweest van Berghmans, maar dit doet hij nog wel vrij behoorlijk. Het is echter Jef Cassiers die hier compleet de show steelt. Het blijft allemaal ietwat belegen humor natuurlijk, maar ik heb me er kostelijk mee geamuseerd. Op de openingscredits worden enkel Gaston Berghmans en de Woodpeckers gecrediteerd en dan weet je dat Cois Cassiers ook nog ergens gaat opduiken. Dat gebeurt hier in de rol van Tibor, de Hongaar die uiteindelijk de spilfiguur in het alles blijkt te zijn.

Ach, ik ben waarschijnlijk veel te gul en toch... ik heb me hier anderhalf uur goed mee geamuseerd. Edith Kiel levert een vlotte film af die vooral dankzij de Cassiers broertjes en Gaston Berghmans nog naar een net iets hoger niveau wordt getild. Toch eens een poging doen om mijn handen te leggen op meer van hen.

Kleine 4*

These are the Duke boys... from the beginning

Van de originele Dukes reeks heb ik af en toe eens een paar afleveringen gezien (genoeg om te weten wie wie is) maar nooit echt goed gevolgd. Voor de bijhorende films met originele cast heb ik dan ook gepast. Wat ik wel heb gezien is de remake met Sean-William Scott en Jessica Simpson. Dat was helemaal nog zo slecht niet dus werd de volgende in rij The Beginning.

Wat jammer is, is dat de cast uit de versie van 2005 er niet meer aan te pas komt. Oké, het is een Beginning waardoor ze jonger moeten zijn maar toch mis je Scott en Knoxville. Jonathan Bennett en Randy Wayne proberen wel en hebben een aantal leuke scènes maar kunnen toch niet aan bovengenoemde tippen. April Scott ziet er op de poster bijzonder verleidelijk uit maar komt niet echt over in de film. Met haar haarkleur zit het in tegenstelling tot Jessica Simpson wel goed maar het idee om Daisy als een preutse vrouw neer te zetten die in het begin van de film een maagdencontract ondertekent strookt toch niet echt met wat het personage later zou worden. Ik kon zweren dat ik Willie Nelson al eerder had gezien maar ik kon hem aan geen andere film linken tot dat ik hem op dat drankfestijn een gitaar zag vastpakken. Toen drong het me ineens door dat het een bekende country zanger is. Hij zet in ieder geval wel een perfecte Uncle Jesse neer. Harland Williams is verschrikkelijk irritant als Rosco P. Coltrane. Geen idee of het personage in de originele reeks ook zo tenenkrommend idioot is maar dit ging er gewoon over. Hetzelfde geldt voor Christopher McDonald als Hogg.

Verhaal van deze The Beginning is wel leuk om te volgen. Hilarisch wordt het nergens, grappig eigenlijk ook niet maar met verstand op nul valt dit eigenlijk af en toe wel te pruimen. De General Lee ziet er fantastisch uit, al had ik wel de indruk dat de bekende Texaanse vlag er niet altijd opstond. Jammer genoeg is dit uiteindelijk toch een typische Amerikaanse tienerfilm waar de blote borsten over het scherm vliegen, de grappen over seks al teveel in andere films zijn gemaakt en waar stomdronken worden bij de eerste slok sterke drank geheel normaal is inclusief een date met twee zussen die er bekend om staan dat ze alles doen... Ergens had ik niet meer verwacht maar hoop je toch op eens wat nieuwe grappen en dat is tegelijkertijd de dooddoener in de film want de leukere momenten wegen niet tegen de slechte momenten op. Iet waar ik me trouwens zeer hard aan irriteerde was die voice-over.

De film uit 2005 was, verrassend genoeg, vrij amusant om te zien maar zijn prequel is van mindere kwaliteit. Misschien toch eens achter de reeks gaan en die andere Dukes-film eens herzien want de algemene rating ligt daar niet veel hoger dan hier.

1.5*

Dumb-Hounded is een klassieker in het oeuvre van Droopy. Niet omdat het zo'n atypische short is of iets dergelijks maar puur en alleen omdat het de introductie was van de ietwat neerslachtige hond genaamd Droopy. Hij wordt hier ook nog de Happy Hound genoemd en het enige wat hij doet is een slechterik achtervolgen. Net zoals in The Early Bird Dood It (en een aantal Disney cartoons) steunt de short enkel en alleen op deze gimmick, maar in de handen van Tex Avery werkt het werkt goed. Dit vooral omdat Droopy zelf een heerlijk neerslachtig personage is en de stem van Bill Thompson past daar perfect bij. Voor de rest weer die unieke visuele stijl van Avery waaraan ik nu al verkocht ben.

3.5*

L.S.D(isney)

Een tijd geleden was ik eens begonnen aan het (her)zien van een groot aantal Disney klassiekers. Het was een tijd dat je in Kringloopwinkels nog VHS tapes kon vinden en ze smeten er toen echt met naar je hoofd voor spotprijzen zoals 10 of 20 cent. De aanschaf van Dumbo stamt ook nog uit die tijd en toch bleef dit altijd links liggen. Misschien omdat dit een film is die ik als kind nooit heb gezien of eerder het feit dat dit me eigenlijk echt niet aansprak? Ik zou het niet weten, maar vanmiddag eindelijk eens gaan zitten voor Disney's vliegende olifant.

Het verbaasde me trouwens dat dit reeds afklokt op zo'n goede 60 minuten. Nu zijn die eerste Disney films (Dumbo was de 4e in de reeks) nooit aan de lange kant, maar dit voelt wel erg hard als een poging om met weinig middelen toch volk naar de cinemazaal te lokken. Iets wat je ook wel in de animatie ziet. Hier en daar nog wel eens een leuk ideetje (vond vooral het mislukte optreden van Dumbo en de andere olifanten waarna het hele circus wordt afgebroken tof) maar op zich is er weinig aandacht besteed aan achtergronden en de echt indrukwekkende scènes (de achtervolging van de koningin door de dwergen aan het einde van Snow White staat nog altijd in mijn geheugen gegrift) ontbreken. Daar komt dan ook nog eens bij dat de film nogal onevenwichtig aanvoelt en opeens wordt er een heuse LSD trip (al kwam het deze keer door alcohol) in het verhaal gepropt. Een complete breuk met de rest van de film en dit lijkt me vooral een overblijfsel uit Fantasia, misschien wel één van de zwakste Disney films aller tijden, te zijn.

Klinkt allemaal bijzonder negatief nu ik het er nog eens op nalees en dat is ook niet helemaal correct. Dumbo zelf is een enorm aandoenlijk personage en de nodige Disney elementen zijn hier al voldoende aanwezig. Een leuke side-kick, een aantal slechte personages (de andere olifanten, met uitzondering van de moeder van Dumbo natuurlijk), veel muziek en een aantal originele ideeën. Zo is de opening met het 'leveren' van alle kinderen erg leuk gedaan en ben ik enorme fan van de scène waar Dumbo's moeder doordraait en ze subtiel de kleur van haar ogen hebben aangepast wanneer ze kwaad is. Sowieso zijn de scènes tussen die twee (het troostmomentje is hartverscheurend) het beste wat de film heeft te bieden.

Hier en daar dus een wat vreemde film (de opbouw van het circus waarbij alle gezichten van de mensen onherkenbaar worden gemaakt onder andere) en een aantal scènes die compleet niet in de film lijken te passen zorgen ervoor dat Dumbo vooral als een onevenwichtige film kan beschouwd worden. Niet slecht, maar Disney heeft eerder en zeker later betere films gemaakt.

3*

A long time ahead in a galaxy far, far away

Wanneer ik een Lynch voor een luttele bedrag van 3.90€ tegenkom kan ik het toch niet laten om hem mee te pakken, al ziet de hoes er nog zo slecht gekopieerd uit. Lynch is iemand die geniale films kan maken zoals Mulholland Dr maar ook serieuze tegenvallers zoals Blue Velvet. In ieder geval mag hij zich met Dune in de eerste categorie steken.

Ik ben al een tijd aan het nadenken op de goede woorden om het verhaal van Dune en zijn effect op mij uit te leggen maar het lukt me gewoon niet. Dit hier is de beste poging. Lynch creëert op zijn eigen wijze een universum dat kleurrijk, vaak walgelijk, op sommige momenten niet te volgen is maar tegelijkertijd wel één dat verschrikkelijk episch overkomt en laat ik daar nu net van houden. Ik heb de boeken nooit gelezen, ik wist zelfs niet dat er boeken van bestonden voor ik de naam van Frank Herbert op de openingscredits zag verschijnen als schrijver van het Dune verhaal, maar ik had eerlijk gezegd niet zo heel veel last om het verhaal te volgen. In het begin is het allemaal wat verwarrend met de vele personages die tevoorschijn komen inclusief moeilijke namen maar de kracht van de film is dat het blijft boeien. Ik heb nu wel maar de 'korte' versie van 137 minuten gezien maar ik kan me moeilijk voorstellen dat de langere versie van 176 minuten zo verschrikkelijk saai zou zijn. Ik ben er best wel benieuwd naar vooral omdat Lynch met die versie helemaal niets wil te maken hebben. Er is eigenlijk maar één ding dat ik niet zo goed begrijp en dat is de reden van de vete tussen Paul en Feyd. Is het gewoon omdat hij een Harkonnen is? Minpuntje dat hier automatisch op volgt is dat het gevecht tussen beide echt wel wat langer had mogen duren met sowieso meer actie. Het gevecht werd even tussen pot en pint opgelost en leek meer weg te hebben van grandma gone wild. Misschien brengt de extended version hier dan weer soelaas.

Qua effecten was Dune ook een vreemde rit. In het begin lijkt het allemaal ontzettend treurig (de 'schilden' die werden gebruikt bij het gevecht tussen Paul en Gurney!) maar even vaak ziet het er best wel mooi uit. Vooral de wormen werden mooi in beeld gebracht. De muziek was hier trouwens wel perfect voor. In het begin was ik teleurgesteld dat Badalamenti niet de keuze was voor de soundtrack maar Toto doet dit zonder twijfel even goed. Volgens mij zou ik het zonder de beelden maar half zo goed vinden.

De reden dat ik Lynch echt ben gaan appreciëren was zijn magnifieke reeks, Twin Peaks. Vind het dan ook altijd leuk om een aantal acteurs hier van terug te zien in het merendeel van zijn films. MacLachlanheb ik volgens mij nog nooit ergens anders in zien spelen dan in een Lynch film. In ieder geval, hier is hij weer lekker op dreef. Op mijn dvd hoes staat hij wat heroïsch op de kaft en dat gaat hem niet helemaal lekker af, al kan het ook aan de slechte kwaliteit liggen. Film is trouwens wel legaal gekocht en ziet er voor de rest even normaal als elke andere film uit. Soit, in de film komt hij gelukkig wel tot zijn recht maar MacLachlan is niet de enige acteur waarvoor Dune de moeite is. Persoonlijk vond ik de rol van Sting als de coole Feyd nog het meest memorabel maar de rollen van The Baron en zijn onderdanen zijn zonder twijfel even waard. Als één van de weinige vrouwen staat Francesca Annis toch ook nog wel haar mannetje. Het is dan ook een mooie verschijning, toch voor ze verandert naar een Reverend Mother.

Wederom een uitstekende film van Lynch. De effecten zien er soms niet uit maar het geeft zo'n lekker cheesy gevoel aan de scènes. Qua cast en muziek zit het wel goed en vooral Sting is een meerwaarde aan de film. Als ik de extended version ooit tegenkom voor niet veel geld gaat die ook nog wel mee naar huis.

4*

Dirty Dozen in Vietnam

Zoals de meesten onder ons vermoed ik, maak ik gebruik van een to see lijst met daarop de titels die ik ooit heb gekocht in de een of andere vorm en die ik nog steeds niet heb gezien. Ik baseer me meestal op die lijst om een film te kiezen en een tijd geleden kwam ik echter bij het hersorteren de DVD van Eastern Condors tegen. Een Sammo Hung die ik nog niet had gezien? Ik kon het me moeilijk voorstellen maar inderdaad: geen stem. Wat echter belangrijker was, hij stond zelfs niet in mijn lijst!

Blijkbaar ooit eens door de mazen van het net geglipt toen ik de DVD had aangeschaft en dan gisteravond eindelijk eens tijd voor gemaakt. Geen idee wat ik moest verwachten en eerlijk gezegd, ik denk niet dat iemand me hier had op kunnen voorbereiden. Een film waar regelmatig een steek naar de Amerikanen wordt gegeven, maar ook een film die nooit echt een goede balans lijkt te vinden. Het Dirty Dozen-achtige plot werkt in ieder geval wel goed. In het begin lijken er teveel hoofdpersonages aanwezig te zijn, zeker wanneer er dan nog eens de nodige achtergrondinformatie op je wordt afgevuurd aan de hand van wat pancartes, maar dat probleem lost zich gelukkig vanzelf op. Het is echter die typische humor die ik niet altijd even goed kon plaatsen. Bij vlagen niet minder dan geniaal (het stuk met de stotterende parachutist!) maar soms werkt het gewoon niet. Wat overblijft zijn een handvol indrukwekkende vechtscènes (die climax met de giechelende generaal maakt het echt wel af) maar ik bleef vooral zitten met het gevoel dat ik drie uitstekende films (humor, actie en plot) door elkaar heb gekeken.

En dat matcht dus niet altijd even goed. Moet wel zeggen dat ik Hung nog nooit zo fit heb weten zijn. Hij is blijkbaar serieus afgevallen voor de rol van Tung Ming-Sun en hoewel dat voor een stukje een deel van zijn charme weghaalt (ik vind hem juist altijd zo indrukwekkend omdat hij normaal gezien fysiek helemaal niet in staat lijkt voor de moves die hij uitvoert), laat hij hier veel goeds zien. Ook de wisselwerking met oude bekende Yuen Biao is de moeite (fijn eigenlijk om die nog eens in iets te zien verschijnen, moet van mijn Jackie Chan periode geleden zijn) en ook in de bijrollen is genoeg fun te beleven. Tof ook om bijvoorbeeld zo'n Woo-Ping Yuen eens als acteur te zien in plaats van als regisseur. Ik kan me niet herinneren hem al eerder in zo'n prominente rol te zien maar dit doet hij nog wel goed.

Veel verwijzingen ook naar allerlei andere films in het genre en dat is ook altijd wel fijn om te spotten. Ik ben niet meteen de grootste fan van oorlogsfilms dus ik zal er wel nog wat hebben gemist, maar zo'n knipoog naar onder andere The Deer Hunter.. Het zorgt toch voor één van de meest intrigerende scènes uit de film. Tof om eens gezien te hebben en ik zie het nog wel gebeuren dat dit nog een halfje extra krijgt maar voor nu mag Sammo het doen met een stevige 3.5*

3.5*