Opinions

Gentlemen, you can't fight in here! This is the War Room

Ik beschouwde Dr. Strangelove altijd als één van Kubrick's minder bekende films. Kan eventueel wel aan mij liggen maar ik had geen enkel idee waar de film eigenlijk over moest gaan terwijl ik dat bij het overgrote deel van zijn oeuvre wel weet. Het leek me ook een vreemde eend in de bijt te zijn want ik kon Kubrick eerlijk gezegd niet associëren met een volbloed komedie dus ik was hier in ieder geval wel erg benieuwd naar.

Maar ik heb het gevoel dat ik een andere film heb gezien dan de meesten hier. Dr. Strangelove is op zich een redelijke film maar mag zich in werkelijk geen enkel opzicht meten met hetgeen wat ik voor de rest van de regisseur heb gezien. Komt voornamelijk omdat er een aantal vervelende personages aan te pas komen die blijkbaar heer en meester zijn in het lang rekken van scènes. Zo duurt bijvoorbeeld de checklist van de Texaanse piloot aan het begin van de film veel te lang naar mijn zin en konden ook de schijnbaar legendarische scènes zoals het telefoongesprek tussen Amerika en Rusland me niet zo bekoren. Is er dan niets goed aan Dr. Strangelove? Neen, dat wil ik zeker en vast ook niet zeggen want er zitten wel een aantal leuke scènes in en het uitgangspunt van de Koude Oorlog spreekt me op zich wel aan maar het ontbrak gewoon enige vorm van spanning. Misschien moet je de tijd zelf hebben meegemaakt om hier ten volle van te genieten, ik ben daar in ieder geval te jong voor. Daar komt dan ook nog eens bij dat Kubrick qua design hier enorm uit de bocht gaat. Nu verwacht ik geen hoogstaande effecten bij een film van bijna 50 jaar oud maar als ik het zelf niet had gezien dat dit van dezelfde regisseur is als 2001, ik had het niet geloofd.

Het merkwaardigste aan de film moeten de drie rollen zijn van Peter Sellers. Een acteur die legendarisch is geworden via zijn Pink Panther rollen waar ik ooit twee films van heb gezien. Sindsdien heb ik me voorgenomen om daar een kilometer van weg te blijven dus het moge duidelijk zijn dat ik niet zo wild sta van Sellers. Hij leek zelf veel plezier te hebben in de verschillende rollen maar ik begon me op het einde een beetje te irriteren aan Strangelove zelf. Dan kwam hij een stuk beter tot zijn recht als president. James Earl Jones is trouwens ook altijd een pluspunt, wat hou ik toch van die man zijn stem! Doordat het meeste van de aandacht naar Sellers gaat lijkt de rest van de cast een beetje ondergesneeuwd te worden maar George C. Scott weet op zich als Buck Turgidson nog wel wat leuke momenten te scoren.

Geen lachen, gieren en brullen komedie maar op zich nog redelijk onderhoudend wegens een paar goede momenten. Het is echter tot nu toe by far het minste dat ik van Kubrick heb gezien (2x 4* en 4x 4.5*) en dat is toch wel zonde. Zal hem vast en zeker nog wel eens terug opzetten maar voor nu maar een nipte score.

3*

Listen to them. Children of the night. What music they make

Voor velen zijn Frankenstein en Dracula de klassiekers uit de Universal Monsters reeks maar ik heb altijd gezworen The Invisible Man. Hoewel ik het verhaal van Dracula wel interessant vind, ben ik het ondertussen ook een beetje beu geraakt maar toen ze in Cinema Zuid een double feature gaven met deze Dracula en het rechtstreekse vervolg, Dracula's Daughter, kon ik het toch niet laten om hier naar te gaan kijken. Want geef nu toe, 3 euro voor die twee films op het grote scherm te zien... Het is geen geld.

Maar het is een ietwat vreemde zit geworden want het viel mij, en de rest van het gezelschap, op dat er maar bijzonder weinig soundtrack in de film zit. Ik heb geen idee of dat in de DVD release ook zo is (daarvoor is het te lang geleden dat ik die nog heb gezien) maar hier stoorde het eigenlijk wat. Vooral ook omdat de ruis daardoor nog eens extra hard wordt benadrukt en dat de sfeer bijna compleet teniet doet. Jammer eigenlijk want voor de rest blijft dit wel een erg interessante film om te zien. Het verhaal van Dracula blijft me echter niet in zijn geheel boeien. Ik ben lang geleden eens aan het boek van Stoker begonnen maar heb het halverwege moeten wegleggen omdat het me niet boeide en qua verfilmingen heb ik ook al een aantal pogingen gedaan maar alleen deze en Nosferatu heb ik kunnen uitzien. Sowieso dan al wel pluspunten voor Browning dat hij met de eerste horror talkie een interessantere film heeft kunnen maken dan al zijn opvolgers. Dat komt voornamelijk ook omdat Browning een paar prachtige sets ter zijner beschikking heeft (dat kasteel van Dracula blijft toch prachtig met al die spinnenwebben) en natuurlijk dankzij Bela Lugosi, zoveel mag duidelijk zijn.

Het was niet de eerste keer dat Lugosi de rol van Dracula vertolkte. Neen, ook in de Broadway theaterversie uit 1927 had hij de hoofdrol. Dat was zo'n succes dat hij kostte wat het kost de filmrol ook te pakken zou krijgen. Het is op het nippertje geweest want oorspronkelijk was het de bedoeling dat Lon Chaney de rol ging hebben maar vanwege die zijn dood is de rol naar Lugosi gegaan. En dat is een goede zet want iedereen die Dracula heeft gezien kan niet anders dan beamen dat hij personage op een iconische manier neerzet. De dialogen die hij heerlijk lijkt uit te spuwen, gewoon heel zijn charisma, het accent en natuurlijk de hypnotische blik. Karl Freund, de cinematograaf, poogde dat effect te creëren door met twee kleine zaklampen in de ogen van Lugosi te schijnen (niet altijd een even groot succes want op bepaald moment mist hij overduidelijk het oog van Lugosi en schijnt hij op de wang) maar het werkt wonderwel. Lugosi zou de rol van Dracula nog maar één keer terug opnemen, in het fantastische Abbott & Costello Meet Frankenstein, en zou later begraven worden in de bekende cape van Dracula. De film moet je gewoonweg ooit eens gezien hebben voor de rol van Lugosi maar hierdoor wordt vaak de rest van de cast onderschat. Zo blijf ik Edward Van Sloan nog altijd een uitstekende Van Helsing vinden (beter dan Hugh Jackman en Anthony Hopkins tezamen) en is ook Dwight Frye heerlijk op dreef als de langzaamaan gestoorde Renfield.

Dracula is een film die sowieso veel voor de filmwereld heeft betekend maar op zich is de klassiekerstatus mij iets te ver gegrepen, toch als volledige film. De rol van Lugosi echter is die status wel waard en is voor mij de enige reden waarom je dit toch eens gezien moet hebben. Vermakelijk, daar niet van maar meer niet. Al heb ik mijn twijfels of er misschien niet meer had ingezeten als er meer soundtrack aanwezig was geweest.

3.5*

Evenwaardig aan de Lugosi variant

Ik heb het idee achter deze versie van Dracula altijd wel fascinerend gevonden. Iedereen kent de versie met Bela Lugosi in de titelrol, maar het is lange tijd ongeweten geweest dat er op hetzelfde moment nog een tweede versie werd gemaakt. De Engelse versie werd tijdens de dag opgenomen, de Spaanse versie tijdens de nacht en het was pas met een teruggevonden print in de jaren '70 dat dit eindelijk globaal gezien kon worden. Tof van Universal dat ze dit als extraatje in de Dracula: Complete Legacy Collection box van een aantal jaar terug hebben uitgebracht.

Persoonlijk ben ik niet zo'n gigantische fan van Tod Browning's versie van Dracula. Lugosi is werkelijk geniaal (de dialogen die hij heerlijk lijkt uit te spuwen, gewoon heel zijn charisma, het accent en natuurlijk de hypnotische blik) maar geef mij toch maar The Invisible Man als het om de klassieke horrors van Universal gaat. In ieder geval is Spanish Dracula wel in eerste instantie een interessantere zit geworden dan ik had verwacht. De film duurt ongeveer een halfuur langer en het valt op dat de extra scènes helemaal niet het tempo uit de film halen (ik vermoed dat dat de reden is dat Browning ze uiteindelijk uit zijn versie heeft gehaald?) en dat bijvoorbeeld de extra scène op de boot net wat meer sfeer geeft. Ook de climax komt beter tot zijn recht en dan begin je je af te vragen wat voor film je had gekregen indien de beste elementen uit beide films tot één geheel waren versmolten.

Want qua sfeer en stijl is de Spaanse versie misschien wel superieur aan de Engelse versie, maar Lugosi blijft toch iconisch terwijl Carlos Villarías eerder wat aanvoelt als een flauw afkooksel. Beetje jammer ook dat hij als enige naar de dailies van de andere versie mocht kijken om te zien hoe Lugosi de rol invulde. Had liever gezien dat hij er zijn eigen ding mee deed, zowat hetzelfde als bijvoorbeeld Lupita Tovar (die pas in 2016 op 106-jarige leeftijd overleed!) deed. Die heeft een groter sex-gehalte als Eva dan Helen Chandler als Mina. Zelfde personages dus maar andere namen, een miniem verschil tussen beide versies. Iets wat op zich nog wel af en toe komisch is zoals John/Juan Harker, maar Pablo Álvarez Rubio is allesbehalve komisch. Hij speelt een heerlijk gestoorde Renfield en ook Eduardo Arozamena doet het nog wel leuk als Van Helsing. Naar mijn gevoel iets minder dan zijn Engelse tegenhanger, maar ook nog wel de moeite.

Straf eigenlijk dat George Melford dit tot een goed einde heeft weten te brengen, de man sprak namelijk geen woord Spaans... Ik vind het wel lastig om één van beide versies tot winnaar uit te roepen aangezien ze allebei hun mankementen hebben op verschillende niveau's. Browning scoort erg veel punten met Lugosi, Melford scoort veel met sfeer. Dit is dan ook gewoon een andere variant op het verhaal van Bram Stoker zoals er ondertussen zoveel films zijn gemaakt.

3.5*

Listen to them, the children of the night. What sad music they make!

Het is toch vreemd hoe sommige films altijd aan je aandacht kunnen ontsnappen. Ik heb ondertussen al een aantal films rond Dracula gezien (volgens IMDB is dit de 13e film die ik zie met het personage als keyword) en ook het boek heb ik iets meer dan een jaar gelezen maar van deze versie had ik nog nooit gehoord. Je zou kunnen concluderen dat ik een grote fan ben van het personage, maar dat valt eigenlijk best wel mee. Ik hecht niet hard aan het bronmateriaal en vind het altijd wel fijn als ze eens een andere richting uitgaan.

En dat kun je van deze Dracula wel zeggen. Het titelpersonage is meer een charmeur dan die angstaanjagende vampier die we vandaag de dag kennen. Een ietwat gedurfde keuze dus, regisseur John Badham baseerde zich niet enkel op het boek van Bram Stoker maar ook op het toneelstuk van Hamilton Deane en John L. Balderston, en dat is niet altijd een even groot succes. Vind vooral het einde waar je Dracula's cape ziet wegvliegen - met Lucy die de cape glimlachend nakijkt - een kleine anti-climax na een voor de rest goede finale. Qua sets is dit in ieder geval wel een heerlijk kunstje ouderwetse cinema. Het Hammer productiehuis is meestal koploper in dit soort films qua sfeer en setting maar het mag gezegd worden dat er hier een paar iconische scènes (Dracula die inbreekt bij Lucy wanneer hij via de muur naar beneden is gekropen!) tussen zitten. Alleen jammer dat sommige scènes wel erg donker ogen, had soms last om alles te kunnen onderscheiden. Sowieso ook vreemd dat de gezichten in het begin nogal oranje vlekken hadden, zeker de openingsscène had daar last van.

Badham gebruikte dus het toneelstuk als basis voor zijn film en wie was daar de hoofdrolspeler? Inderdaad, Frank Langella. Blijkbaar was iedereen onder de indruk van die performance waardoor Langella, die tot op dat moment weinig acteerervaring had, de titelrol toegewezen kreeg. Later zou hij tot een kleine favoriet uitgroeien ten huize Metalfist (The Box, Frost/Nixon, He-Man, ...) maar zijn aanpak werkt niet altijd even goed. Het is gevoelsmatig natuurlijk, maar hij is hier gewoon te jong/glad voor Dracula te spelen. Hij heeft er wel een indrukwekkende ondersteunende cast bij gekregen. Laurence Olivier mag zich Van Helsing kronen, je kunt de legendarische Peter Cushing dan ook enkel maar vervangen met een andere legende, maar ook hij zit soms wat gewrongen in de rol. Donald Pleasence daarentegen is uitmuntend en met Kate Nelligan krijg je nog een degelijke Lucy voorgeschoteld.

Er zijn betere Dracula films, maar er zijn er ook slechtere. Deze versie uit '79 zweeft zowat tussenin met een aantal grote pluspunten (die sets, die sfeer, ...) maar qua cast is het niet altijd even overtuigend en een aantal plotwijzigingen komen niet volledig tot hun recht. Vreemd eigenlijk hoe dit bij Badham is terecht gekomen. Je zou dit niet meteen verwachten van een regisseur wiens vorige film Saturday Night Fever is. Altijd tof, zo'n veelzijdig regisseur.

3*

You would play your brains against mine. Against me who has commanded nations?

Deze Dracula film was er één die ik eigenlijk al erg vaak was tegen gekomen toen ik door de Saturn of de Mediamarkt kuierde tussen de goedkopere DVD's. Ik had hem nooit meegepakt omdat ik bijna nooit 'zomaar' een DVD koop maar doordat Dracula A.D. 1972 één van de bekendste werken is uit de Hammer catalogus, was de keuze snel gemaakt. Een paar dagen geleden dan maar eens opgezet omdat die Hammer films me toch altijd enorm bevallen.

Maar ergens is dit wel op het randje want qua verhaal is dit niet zo sfeervol zoals andere Hammer films die ik tot nu toe heb gezien. Op zich is het idee nog redelijk boeiend en wordt het nog degelijk uitgewerkt. Ik ben al blij dat ze er niet voor hebben gekozen om Dracula via tijdreizen of iets dergelijks in de jaren '70 te krijgen. Dat had simpelweg niet gepast dus ben ik best wel tevreden met de keuze om de graaf ouderwets opgeroepen te laten worden. Gelukkig wordt er ook voor gekozen om Dracula in zijn ere te houden want waar ik absoluut niet op zit te wachten is een hippie Dracula. De openingsscène zet meteen de toon van de film maar wat is het ontzettend jammer dat de nachtscènes (Dracula is een vampier en die kunnen, zoals iedereen wel weet, absoluut niet tegen direct zonlicht dus veronderstel ik dat het een nachtscène moet zijn) in broad daylight zijn gedraaid. De clash tussen Van Helsing en Dracula had zoveel beter tot zijn recht kunnen komen. Voor de rest zitten er nog zo'n soortgelijke scènes in die wel wat van hun sfeer verliezen door ze midden in de dag op te nemen. Blijft toch enorm onverzorgd ogen. Het verhaal op zich ontluikt zich jammer genoeg nogal traag. De film heeft een niet zo lange speelduur maar wat meer vaart had geen kwaad kunnen doen. De confrontatie daarentegen tussen de tieners en Dracula blijft best wel leuk om te zien en natuurlijk een dikke knipoog naar Son of Dracula waarin Dracula zich ook de naam Alucard had aangemeten.

Een vrij degelijk verhaal maar er zijn twee redenen waardoor dit voor mij toch nog als een huis blijft recht staan. Die twee redenen zijn twee namen, namelijk die van Christopher Lee en Peter Cushing. Lee acteert hier al grotendeels op automatische piloot betreffende het Dracula personage (het was dan ook al zijn 6e keer dat hij het op zich nam en het werd elke keer meer en meer met tegenzin) maar zelfs met tegenzin blijft hij geweldig om naar te kijken. Het is natuurlijk een grootheid in de Hammer studio en wanneer de film dan ook nog eens zo'n andere grootheid herbergt, de immer geweldige Peter Cushing, dan is het hek natuurlijk helemaal van dam. Cushing neemt de rol van Van Helsing op zich en doet dat uitstekend. Ik ben hem al eerder tegen gekomen in Frankenstein Created Woman maar zelfs met nog maar 2 rollen, kan ik zien dat hij terecht een boegbeeld wordt genoemd. Caroline Munro maakte in haar kleine bijrol al indruk, toen wist ik ook nog niet dat ik haar een paar dagen later in Captain Kronos ging zien, maar vooral Christopher Neame zet een erg creepy personage neer. Ik kende hem voornamelijk alleen maar van Licence to Kill (wat één van de beste James Bond films is) maar hier is hij echt wel op zijn plaats. Vreemd trouwens om zoveel volk uit James Bond films te zien verschijnen want zowel Caroline Munro doet mee in The Spy Who Loved Me, Christopher Lee in The Man With the Golden Gun en Michael Kitchen in GoldenEye en The World is Not Enough.

De Hammer studio liep al op zijn laatste poten maar ze leveren in ieder geval nog wel een degelijke Dracula film af. Het had allemaal beter kunnen uitdraaien mochten de nachtscènes niet overdag zijn gedraaid maar Christopher Lee, Peter Cushing en de prachtige Caroline Munro maken veel goed. Ben benieuwd naar die andere Dracula verfilmingen.

3.5*

His name was Count Dracula

Ik kan de Hammer films eigenlijk meestal wel waarderen. Ik ben er pas sinds kort mee begonnen maar na een stuk of 5 films kan ik wel zeggen dat ik een fan ben. De enige die tot nu toe is tegengevallen was Captain Kronos en zelfs daar was nog wel wat vermakelijkheid in te vinden. Van de Dracula reeks had ik alleen nog maar Dracula A.D. 1972 gezien en toen ik op een rommelbeurs deze tegenkwam, dan kon ik het natuurlijk niet laten om hem mee te pakken. Gisteravond maar meteen opgezet maar toch wel lichtjes teleurgesteld.

Dit wordt blijkbaar algemeen beschouwd als één van de beste Dracula films in de 9-delige reeks maar het is allemaal serieus traag. De film draagt wel de naam Dracula maar het echte personage krijgen we eigenlijk amper te zien en wanneer de graaf dan uiteindelijk tevoorschijn komt, dan doet hij zijn bek nog niet open. Beetje jammer want een silent Dracula vond ik eigenlijk niet zo geslaagd maar als je Christopher Lee moet geloven dan heeft hij al zijn lijnen uit het script laten schrappen doordat ze zo stompzinnig waren. Geen idee of het klopt maar dit werkte in ieder geval ook niet. Ook qua sfeer is dit iets minder dan wat ik van Hammer gewend ben. Prince of Darkness is degelijk gemaakt maar het wordt allemaal tergend traag gebracht waardoor de film maar niet vooruit lijkt te gaan. Er zitten wel weer een paar geweldige scènes in (de resurrectie van Dracula o.a.) maar over het algemeen is het allemaal nogal saai gebracht. Gelukkig steekt dit visueel wel wat aantrekkelijker in elkaar dan die versie uit 1972 waar de scènes bij nacht overduidelijk in daglicht waren opgenomen. Het einde was dan wel weer wat misplaatst. De film concentreert zich gedurende 60 minuten op de komst van Dracula, dan krijgen we 15 minuten een achtervolgende Dracula en de laatste 5 minuten staat hij eigenlijk gewoon op het ijs. Ze zeggen in de film dat Dracula niet tegen stromend water kan maar het water waar Dracula in verdrinkt, is helemaal niet zo stromend te noemen. Het voelt allemaal nogal misplaatst aan en dat is jammer want met een iets beter uitgewerkt plot had dit wel eens een hogere score kunnen krijgen.

Ik zei daarjuist al dat mijn eerste kennismaking met de Hammer's idee in de Dracula saga via Dracula A.D. 1972 kwam en dat was een erg aangename kennismaking doordat daar 2 iconen in zaten, namelijk Christopher Lee en Peter Cushing. Die laatste zien we wel even in het begin van de film (via beelden die vermoedelijk uit Horror of Dracula of Brides of Dracula komen) maar hij verschijnt voor de rest compleet niet in de film. Gelukkig krijgen we wel Christopher Lee maar die komt dan weer pas helemaal op het einde van de film waardoor we lange tijd naar 4 niet zo'n iconische acteurs te kijken. Acteurs die het eigenlijk helemaal niet zo geweldig doen en dat doet wel afbreuk aan de film. Vooral Barbara Shelley is werkelijk enorm vervelend als Helen en heeft dan ook nog eens de grootste bijrol in de film. Ontzettend jammer want dan had ik veel liever Suzan Farmer wat meer willen zien. Of een andere actrice uit de Hammer Studios want die bevallen me toch altijd enorm goed. Andrew Keir kende ik al vanuit een andere Hammer, het uitstekende Blood from the Mummy's Tomb met een bloedmooie Valerie Leon, maar die is hier ook wel erg goed. In Blood from the Mummy's Tomb bleef het idee van Peter Cushing in de rol van Keir hangen (de rol ging normaal naar Cushing maar vanwege de dood van zijn vrouw ging de rol naar Keir) maar hier kan Keir zich helemaal laten gaan met een heerlijke priester als gevolg. Voornamelijk zijn introductiescène is Keir op topniveau. Philip Latham is trouwens ook wel geweldig als Klove, het hulpje van Dracula.

Als ik moest kiezen tussen de 1972 versie of deze dan zou ik voor de eerste gaan. Prince of Darkness is traag en niet altijd even boeiend. Vreemd dat dit één van de beste uit de reeks wordt genoemd doordat het gebrek van Lee in de film duidelijk doorweegt. De bijrollen zijn goed in orde maar toch voelt het allemaal aan als een net-niet film. Jammer.

3*

One of our elephants is seeing pink men!

Ik en mijn broer waren gisteren eigenlijk van plan om nog een andere film uit de Classic SciFi Collection te gaan zien maar Plan 9 from Outer Space viel zo enorm lelijk tegen dat we maar snel van dat idee afstapten. Vanwege de minieme rol van Bela Lugosi in die film begonnen we over Dracula en kwam ik op het idee om de vervolgen van Dracula nog eens op te zetten. Beginnende met Dracula's Daughter natuurlijk.

Hoewel Lugosi zo'n 4.000 dollar kreeg om mee te komen opdraven in publiciteitsfoto's is hij voor de rest in de film in zijn geheel niet te zien. Op zich nogal logisch ook want Dracula's Daughter is een rechtstreeks vervolg op de film uit 1931 en zoals we allemaal weten sterft die daarin. Wat daarna volgt is een vreemd plot over de (zoals te verwachten) dochter van Dracula. Het probleem is grotendeels dat het nergens authentiek aanvoelt. Het verhaal is lichtjes gebaseerd op een hoofdstuk uit Stoker's Dracula epos, Dracula's Guest, dat verwijderd werd vanwege het feit dat het boek toen al zo lang was. Het hoofdstuk geraakte twee jaar na Stoker zijn dood toch gepubliceerd maar echt interessant is dit niet te noemen. Het gebrek aan enige vorm van spanning is hier grotendeels de oorzaak van maar ook het feit dat een aantal plotelementen wel worden gestart maar nooit worden afgemaakt is erg jammer. Zo lijkt de film zich in het begin te concentreren op Von Helsing en de 'moord' op Dracula maar daar wordt voor de rest maar bitter weinig mee gedaan. Gelukkig zit het qua sfeer wel weer ontzettend goed. Lambert Hillyer, die hiervoor voornamelijk alleen maar B-westerns regisseerde, doet dit dan ook uitstekend waardoor de film toch nog enigszins interessant wordt om eens gezien te hebben.

Ook is het erg leuk om Edward Van Sloan terug te zien verschijnen als Von Helsing. Hij is de enige die een re-appearance krijgt in dit Dracula vervolg maar die doet het weer als vanouds. Het is wel jammer dat zijn rol op zich redelijk klein is want hier had sowieso wel meer ingezeten. Gloria Holden krijgt de eer om de vrouwelijke versie van een vampier te gaan spelen maar ik heb hier maar een gemend gevoel bij. Toegegeven, dat kan misschien ook wel aan mij liggen want de vrouwelijke Frankenstein vond ik ook niet zo'n enorm succes, maar dit werkt toch niet compleet. Holden speelt Mary Zelaska op een nogal vreemde manier en komt nooit echt overtuigend over. Degene die wel heerlijk op dreef lijkt te zijn is Irving Pichel die de manservant van Mary speelt. Een heerlijk slechte tronie (in een bepaald licht lijkt hij zelfs wat op Benicio Del Toro) en hij doet het meer dan bekoorlijk.

Ik heb de andere vervolgen in een ver verleden al wel eens gezien en in mijn herinnering zijn die in ieder geval beter dan dit. Dracula's Daughter is op zich geen slechte film maar het gebrek aan spanning en een coherent verhaal zorgt ervoor dat het toch niet helemaal pakt zoals zijn voorganger. Interessant om eens gezien te hebben, meer niet.

3*

Christine Brown has a good job, a great boyfriend, and a bright future. But in three days, she's going to hell

Drag Me to Hell was alweer zo'n titel die op mijn verlanglijstje stond. Evil Dead is gewoon fantastisch en ook de vervolgen zijn stuk voor stuk goede films. De spider-man franchise kon me in mindere mate boeien (moet ze wel eens nodig herzien) maar deze film intrigeerde me omdat hij over het algemeen werd bekeken als Raimi's terugkeer naar het genre dat hem heeft grootgebracht...

En wat een terugkeer! Drag Me to Hell is in alle opzichten gewoon ontzettend vermakelijk, zowel qua humor als qua horror. Raimi weet effectief een leuke balans te vinden. Vooral de scène waar de oude vrouw in de auto bij Christine Brown zit en ze beginnen te vechten is hier een goed voorbeeld van. Tegelijkertijd vrij vies met de oude vrouw die maar ligt te bijten maar dan ook weer hilarisch met Brown die haar aanvalt met een nietpistool. Het is gelukkig wel de horror die overheerst. Jammer genoeg maakt Raimi te vaak gebruik van goedkopere schrikeffecten door bijvoorbeeld het geluid loeihard open te zetten wanneer er iets gebeurt. Daar staat dan wel tegenover dat die effecten er goed uitzien. De eerste 80 minuten zouden niet meer als 3.5* hebben gekregen maar dankzij het einde komt er toch nog een halfje bij. Dit is echt hoe een horror moet eindigen. Eerst de kijker laten geloven dat het allemaal goed komt met Christine en dan uiteindelijk even een blok laten vallen door haar vriend die doodserieus komt zeggen dat hij haar vervloekte knop heeft en zij zijn muntje dat ze in de gipsey haar bakkes heeft geramd. Om dan uiteindelijk voor een trein te vliegen en al roepend in de grond worden getrokken. Al vond ik het wel wat goedkoop dat ze niet eerder op het idee zijn gekomen om het muntje weg te geven. Mij zou het persoonlijk niet veel kunnen schelen of ik daar nu een klootzak mee vervloek maar dat zal dan wel weer mijn karakter zijn zeker.

Acteerprestaties hebben wel eens de gewoonte om tegen te vallen in horrorfilms. Vaak is dat jammer want dat haalt heel de film naar beneden maar gelukkig is er bij Drag Me to Hell weinig tot geen sprake van. De zwakke schakel is toch Justin Long, in Dodgeball was hij ook al niet zo fantastisch. Alison Lohman is dan weer heel aangenaam om naar te kijken al ziet ze er op de poster wel veel cooler uit dan in de werkelijke film. Hoewel Lorna Raver het halverwege de film begeeft speelt ze haar rol van gestoorde zigeuner wel met verve. Rest van de cast was op hetzelfde niveau als de hoofdrollen.

Persoonlijk zie ik niet zo bijster veel horrors dus kan het goed zijn dat dit allemaal al bijzonder uitgekauwd is, dat neemt wel niet weg dat ik me gisteren goed heb geamuseerd.

4*

Opnieuw een Droopy short en wel één van de betere. Beetje vreemd dat Tex Avery niet zijn vertrouwde wolf gebruikt als tegenstander voor Droopy (of Spike bijvoorbeeld) maar dan deze keer als een soort van rancher. Het bijzondere is dat Droopy eigenlijk voor een keer de slechterik speelt, want de rancher doet weinig verkeerd en probeert gewoon zijn vee te beschermen. Er ontstaat natuurlijk een strijd tussen Droopy en de rancher en daar zitten wel weer wat fijne jokes in. Het is op zo’n momenten dat Avery op zijn best is, maar ik blijf met het gevoel zitten dat hij in deze jaren wat op de dool was geraakt en niet meer goed wist hoe hij nog echt origineel uit de hoek moest komen.

3.5*

Buitenbeentje in de reeks

Ik was vroeger, en in bepaalde mate vandaag de dag nog altijd, een groot fan van de Dragon Ball Z saga. De gewone Dragon Ball reeks heb ik nooit in zijn geheel gezien en GT ben ik mee gestopt maar met de Z reeks heb ik echt heel wat uurtjes gespendeerd. Ik had ook alle films gezien die waren gemaakt rond de reeks maar om de een of andere bizarre reden verscheen deze nooit in lijstjes of dergelijke. Het was dan ook pas toen de film hier op MovieMeter toegevoegd werd dat ik geïnteresseerd geraakte naar iets wat op het internet Dragon Ball Z: The Lost Movie wordt genoemd. Ik kon het kind in mij niet meer bedwingen en koste wat het kost moest ik dit te zien krijgen.

De film is gebaseerd op het gelijknamige spel voor de Famicom (bij ons uitgebracht als Nintendo Entertainment System oftewel NES) en dat spel zelf is sowieso al een unicum tot nu toe doordat het een verhaal volgt dat niet is afgeleid uit de manga/anime. Dit kan dan altijd twee richtingen uitgaan, ofwel de reeks onwaardig ofwel een goede toevoeging aan het verhaal, en gelukkig is dat hier het tweede geval. De OVA is onderverdeeld in twee episodes van ongeveer 30 minuten en 29 minuten. Je krijgt dus een extra lange episode als het ware maar het leuke is dat er eigenlijk maar bitter weinig verhaal in zit en dat we de gehele speelduur verwend worden met wat ouderwets DBZ geknok. Erg fijn is dan ook dat de film een aantal verwijzingen heeft naar voorgangers in de filmreeks (zo komen Cooler, Slug en Turles er in voor) heeft. Ook Frieza komt nog op de proppen om het even af te maken. Qua continuïteit lijkt me dit ook wel redelijk goed te passen in de reeks. De film speelt zich trouwens af tussen episodes 195 en 196 voor de geïnteresseerden. In het tweede deel van de film krijgen we wat meer duidelijkheid betreffende het verhaal maar op zich is dat meer een uitbreiding van flashbacks zoals we die in de reeks te zien hebben gekregen, wat vergelijkbaar met de Bardock film dus. Uiteindelijk worden we nog even op het verkeerde been gezet, al had ik het wel door omdat ik wist hoelang het moest duren, om daarna nog te worden verwend met een leuk eindgevecht met Hatchiyack.

Op gebied van animatie is dit trouwens een aangename verrassing. Vermits het eigenlijk een verfilming is van een spel (en in de eerste plaats ook wat bedoelt lijkt te zijn als een soort van video-walkthrough) had ik verwacht dat de animatie van een lager niveau ging zijn maar dit is perfect van dezelfde kwaliteit als de reeks. Nu niet dat dat zo'n enorm kwaliteitsvolle reeks was maar de stijl van animatie gaf een heerlijk nostalgisch tintje. Ook leuk om te zien hoeveel bekende personages hier eigenlijk in te zien zijn. We krijgen de vier Saiyans en Piccolo natuurlijk te zien maar ook Dende, Mr Popo, King Kai, Bulma, de ouders van Bulma, ... passeren allemaal de revue. Ik heb de nieuwe versie trouwens ook nog gezien maar hoewel die van animatie verbluffend is, is het in zijn geheel toch minder. Die versie duurt maar een halfuur en werd compleet opnieuw gemonteerd waardoor het allemaal erg lineair verloopt. Het gaat onze helden ook een stuk makkelijker af en dat is wel jammer maar bon, mijn score gaat toch sowieso voor de originele versie dus ik reken het niet af.

Ben wel benieuwd geworden naar het spel, ook leuk trouwens dat ze wat fragmenten van het spel zelf mee in de film hebben verwerkt, want dit is gewoon vermaak van DBZ zoals ik gewend ben. Er is nooit een gedubte Engelse versie uitgekomen maar het Japans geraak je snel gewend. Vreemd eigenlijk dat DBZ de enige anime reeks is die ik nog in een gedubte versie wil zien, zal wel weer iets met de nostalgie hebben te maken maar dat terzijde. Erg leuk in ieder geval.

4*

Draak van een film

Ik blijf er elke keer met open ogen intuinen. Een acteur/actrice die ik graag zie spelen die in het groot op de poster wordt getoond, maar die uiteindelijk amper screentime heeft. Het is me al vaak overkomen (één van de meest prominente voorbeelden is ongetwijfeld Marilyn Monroe) en nu gebeurt me dat dus ook bij de Muscles from Brussels. Dat zijn oudste films op deze manier worden verkocht, daar kan ik nog mee leven, maar hier had ik wel wat meer van verwacht.

Van Damme is dan ook enkel te zien als mentor van het hoofdpersonage en hij is in totaal nog geen 10 minuten ofzo in de film te zien. Hij drukt gelukkig nog wel wat zijn stempel aan de hand van een paar leuke kicks, die openingsscène in het gevang is wel tof, maar toch over de gehele lijn teleurstellend te noemen. Hetgeen me echter het meeste irriteerde was het complete gebrek aan een plot (de clichés vliegen je dan ook nog eens om de oren) en de stijl van John Hyams. Ik ben al langer eens van plan om de Universal Soldier franchise te gaan bekijken, moet enkel deel 2 en 3 nog eens op de kop tikken, maar als John Hyams daar hetzelfde trucje uitvoert.. Ik denk er liever niet aan. Neem nu het tonen van de namen van de personages. Dat ziet er gewoon enorm lelijk uit. De actie op zich kan er nog wel mee door. De gevechten zien er vrij goed uit en je voelt de slagen van Hong gewoon connecteren met de smoel van de slechteriken.

Diezelfde Hong die wordt gespeeld door Cung Le. Blijkbaar weer een Mixed Martial Arts vechter die een worp doet naar een filmcarrière, maar als hoofdrol is hij toch niet voldoende. De man kan vechten, zoveel is duidelijk, maar werkelijk elk ander aspect van het acteur zijn ontbreekt hem. Zou eigenlijk veel beter fungeren als een henchmen eigenlijk, die moeten nooit echt veel doen buiten wat vies kijken en vechten. Hij zou me weliswaar zo van het kastje naar de muur kunnen stampen, maar uitstraling mankeert hij toch en dat is zonde. Dat is iets wat eigenlijk over de gehele cast gezegd kan worden. Zeker Peter Weller, het moet geleden zijn van Robocop dat ik die eigenlijk nog is in iets heb zien opdraven, is gewoon lachwekkend als Mister V. De naam alleen al..

Het was alweer een tijd geleden dat ik me nog zo heb opgewonden bij een film en dit is niet in de goede zin van het woord. Van Damme is nog een lichtpuntje, de actie kan er mee door en voor de rest is dit gewoon huilen met de pet op. Snel vergeten dit.

1*

All these years later, people still wonder about how he died. I prefer to remember how he lived

Het was een tijd geleden dat ik een Bruce Lee collectie van iemand op de kop kon tikken. Het ging hier om zijn 5 bekendste films (beginnend van The Big Boss tot aan Game of Death), twee documentaires en deze Dragon: the Bruce Lee Story. De rest heb ik ondertussen met veel plezier allemaal al gezien en ik was benieuwd of Dragon in die lijn ging verder gaan. Ik had er eerlijk gezegd een beetje mijn twijfels over omdat ik biografieën met andere acteurs nooit echt kan smaken (er zijn uitzonderingen natuurlijk zoals The Doors en My Week With Marilyn) maar dit valt erg goed mee.

Het begin viel me echter wel een tikkeltje tegen want er wordt met geen woord gerept over Bruce Lee zijn filmcarrière in Hongkong. Hij speelde als klein mannetje in een aantal films mee (vaak met zijn vader) maar als je dit moet geloven, dan heeft Bruce Lee pas in The Green Hornet voor het eerst voor de camera gestaan. Ik heb nog maar 2 documentaires gezien over Bruce Lee dus ik kan jammer genoeg niet zeggen of dit getrouw is aan Lee's echte leven maar ik heb daar op een aantal punten toch wel mijn twijfels over. Zo is de toevoeging van Philip Tan niet logisch (de producer van The Big Boss was Raymond Chow) en de aanwezigheid van Johnny Sun is op zijn minst merkwaardig te noemen vermits Bruce Lee nooit zijn rug heeft gebroken in zo'n soort illegaal gevecht. Redelijk bizar dat dit zo verschilt van de werkelijkheid want dit zou normaal gezien gebaseerd zijn op het boek van Linda Lee Cadwell, de vrouw van Bruce Lee. Maar bon, als je dit beschouwd als een speelfilm die lichtjes gebaseerd is op het leven van de Aziatische superster dan krijg je eigenlijk nog wel een interessante film voorgeschoteld. Vooral het stuk met de demon is interessant en de film voelt aan als een mooi geheel. Het eindbeeld waar Lee zijn vechtkunsten tentoonstelt voor een ondergaande zon is dan ook een hoogtepunt zonder dat het geforceerd aanvoelt, iets wat wel eens makkelijk zou kunnen gebeuren.

Nog nooit gehoord van Jason Scott Lee maar die doet dit wel enorm sterk! Ik had gedacht dat ze één van de vele Brucesploitation acteurs gingen casten maar er is blijkbaar echt nagedacht over de keuze voor de hoofdrol. Jason lijkt misschien op het eerste zicht niet erg hard op Bruce maar maakt dit erg goed op gebied van vechtstijl. Erg aangenaam verrast. Ook een paar leuke knipogen eigenlijk door Van Williams (die met Bruce Lee meespeelde in The Green Hornet) in de film de regie te laten doen van datzelfde Green Hornet. Ook is er nog een kleine bijrol weggelegd voor Shannon Lee maar Brandon Lee ontbreekt jammer genoeg. Hoewel Jason Scott Lee dit erg degelijk doet, had ik eigenlijk wel willen zien wat er was gebeurd als Brandon de rol op zich had genomen zoals oorspronkelijk de bedoeling was. Linda Cadwell heb ik volgens mij alleen maar in een paar archiefbeelden gezien en voornamelijk op foto dus geen idee of de performance van Lauren Holly getrouw is maar Holly doet dit in ieder geval sterk. De chemie tussen haar en Jason Scott Lee voelt echt aan en geeft de film net dat beetje extra.

Volgens mij een film die niet echt overeenstemt met het echte leven van Lee maar toch is dit een interessante zit. Beschouw het als een film die gebaseerd is op het leven van Lee en niet als een documentaire en je krijgt een leuke film voorgeschoteld. Vooral Jason Scott Lee is erg sterk gecast als Bruce Lee.

3.5*

Welcome to the inside of your head. It's kind of empty in here

Er zijn zo van die guilty pleasures in het leven en Judge Dredd uit 1995 is er daar één van. De film wordt weliswaar zowat unaniem verguisd maar het is één van mijn favoriete rollen van Stallone waardoor ik de film met plezier kan blijven zien. Stond er dan eerlijk gezegd ook niet om te springen dat er weer een reboot, remake of hoe je het ook wilt noemen aan kwam maar sinds mijn broer deze een tijd geleden had aangeschaft, was ik er toch benieuwd naar geworden.

En ik heb er een dubbel gevoel aan over gehouden. Dredd, van het 3D effect is trouwens werkelijk niets te bekennen, lijdt vooral onder een wat zwak script. Scenarist Alex Garland begon al in 2006 met het schrijven van een scenario maar liet verschillende verhaallijnen (Dark Judges en Cursed Earth onder andere) vallen omdat hij het gevoel kreeg dat ze te onduidelijk gingen zijn voor de niet-lezers van de comics. Om daar aan tegemoet te komen besloot hij zich meer te concentreren op een kortverhaal en hiermee was de uiteindelijke verhaallijn van start gegaan. Ergens begrijp ik de beweegredenen van Garland wel, hij kreeg het gevoel dat hij eerder met een slotstuk van een trilogie bezig was, maar toch valt het op dat Dredd en Anderson hier niet veel om handen hebben. Hoewel de film maar een speelduur heeft van een dik halfuur (iets wat toch wel zeldzamer is voor de action movies van de laatste jaren), begint de film op den duur toch wel wat te slepen. Dredd en Anderson komen terecht in een vicieus cirkeltje waar ze continu worden beschoten en van verdieping wisselen en het gevoel overheerst toch wel dat hier meer mee gedaan had kunnen worden.

Karl Urban had al van in het begin gezegd dat hij Dredd nooit zijn helm ging laten afzetten zoals dat bij Stallone wel het geval was en dat kan ik enkel toejuichen. Alleen wat zonde dat Urban niet altijd genoeg uitstraling heeft om het personage over de gehele lijn imposant te maken. Hier en daar missen zijn one-liners dan ook wat pit. Voor karakterontwikkeling moet je bij Dredd zelf niet zijn, en gelukkig maar, dus Anderson krijgt genoeg mogelijkheid om de evolutie van rookie naar volwaardige Judge te volmaken. Olivia Thirlby slaagt hier goed in en is aangenaam om naar te kijken. Leuke bijrol trouwens van Lena Headey die zich eens lekker kan laten gaan als Ma-Ma. Deze keer ook geen Rob Schneider die er meer niet dan wel bijpast dus dat is ook mooi meegenomen.

Een sequel moeten we blijkbaar niet meer verwachten en ergens vind ik dat toch zonde. Nu zit je met twee films opgescheept die het reilen en zeilen van de Judges op poten zet maar waar nadien niets meer mee gedaan wordt. Ik blijf geloven in de potentie van de personages/verhaallijnen en het is te hopen dat Hollywood zich toch nog zal bedenken.

3*

One of the first principles in solving crime is to never disregard anything no matter how trivial

Ik ben even aan het twijfelen geweest om te wachten met deze Dressed to Kill totdat ik de rest van de 14-delige reeks van de Sherlock Holmes films met Basil Rathbone en Nigel Bruce had gezien. Dit deed ik omdat ik wist dat Dressed to Kill de laatste in die cyclus was en ik niet wist of je enige voorkennis van de andere films moest hebben. Mijn boxset bevat eigenlijk maar wat willekeurige delen die ik dan ook nog eens in willekeurige volgorde heb bekeken.

Dan gisteren toch maar mijn kans gewaagd en gelukkig is dit gewoon vergelijkbaar met eender welk deel. Naar goede gewoonte is dit Sherlock Holmes avontuur enkel maar gebaseerd op de creatie van Arthur Conan Doyle en wordt er een nieuw plot verteld dat bijeengesprokkeld wordt uit verschillende verhalen. Zo bevat Dressed to Kill elementen uit A Scandal in Bohemia en The Adventure of the Six Napoleons. Het plot rond de muziekdoosjes is op zich wel leuk gevonden, maar ik had het iets ingenieuzer verwacht. Jammer ook dat Watson hier wel erg clownesk uit de hoek komt, er komt werkelijk amper iets zinnigs uit zijn mond en de duck scène slaagt nergens op. Gelukkig bevat Dressed to Kill nog altijd wel een aantal vermakelijke elementen. De confrontatie met Courtney (ik kon zweren dat het nog ging uitdraaien dat het om Irene Adler ging draaien) bevat in ieder geval genoeg spanning voor de climax.

De laatste keer dat Basil Rathbone de rol van Sherlock Holmes op zich nam, maar er is werkelijk niets slechts aan zijn performance te merken. Het valt op hoe goed Benedict Cumberbatch is in de BBC reeks van Sherlock nu die weer bezig is, maar Rathbone is zowaar nog net iets beter. Grote fan van zijn invulling in ieder geval. Zoals gezegd iets minder te spreken over Nigel Bruce als Watson maar de chemie tussen beide blijft overeind en het zou eeuwig zonde zijn geweest mocht Watson nu ineens door iemand anders worden gespeeld. Nieuwkomer Patricia Morison doet het behoorlijk als Courtney en ook Frederick Worlock en Harry Cording zijn geslaagde side-kicks.

Jammer dat dit het laatste deel is, maar ik heb er nog zo'n 10 te gaan dus mijn Sherlock Holmes avontuur zit er nog niet op. Al moet ik die wel eens eerst op DVD zien te vinden. Dressed to Kill is in ieder geval een waardige afsluiter.

3.5*

I'm not a hobbit!

Ik ben nooit zo'n fan geweest van Owen Wilson, althans dat was toch zo tot ik hem aan de zijde van Jackie Chan zag in de Shanghai Noon/Knight films en in Around the World in 80 Days. Soms een ietwat irritant acteur maar wel één die regelmatig een leuke scène op zijn naam had staan. Deze Drillbit Taylor heb ik dan ook een aantal jaren gemeden als de pest maar gisteren wat in een melige bui en voor de televisie blijven hangen toen deze werd uitgezonden. Geen fantastische film maar dat ligt wonder boven wonder niet aan Wilson zelf.

Want die is het beste personage uit heel de film. Hij heeft de gave om alles op een erg droge en emotieloze manier op te zeggen en het is iets dat erg goed bij zijn personage past. Jammer genoeg is het verhaal op zich redelijk waardeloos. Op zich niets tegen dit soort highschool films, verre van zelfs, maar het is meer geslaagd wanneer er gefocust wordt op iets oudere kinderen. Dit zijn nog echt snotapen en met uitzondering van het uitgangspunt dat er gepest wordt, valt er voor de rest niet veel te doen. Had hen liever wat ouder gezien maar dan hadden ze natuurlijk helemaal een aftreksel geweest van de twee hoofdrollen in Superbad. Voor de rest is Drillbit Taylor van de eerste tot de laatste minuut compleet voorspelbaar maar dat hoeft de pret in ieder geval niet te deren. De climax waar Drillbit dan eindelijk de confrontatie aangaat met pestkoppen (en zijn pink verliest) is gelukkig nog vrij degelijk waardoor de film nog wel een halfje weet te sprokkelen.

Qua nerds hebben ze hier wel echt de hoofdvogel afgeschoten. Het trio Hartley, Gentile en Roberts zouden de kern van de film moeten zijn maar zijn in werkelijkheid af en toe vrij irritant. De meeste scènes zijn dan ook echt hitt & miss maar juist hierdoor bleef ik eigenlijk kijken omdat er na x aantal tijd wel weer eens iets leuker zat aan te komen. Hoogtepunt blijft het moment waarop ze op elkander beginnen te slagen om hun weerstand te trainen. Wilson doet dit wel goed. Het is en blijft een beperkt acteur maar voor dit soort rollen is hij gewoonweg ideaal. Het zijn dan ook vooral de bijrollen die dit geheel naar een hoger niveau tillen. Josh Peck heeft er aantal jaar uitgezien zoals de dikkerd (zeker in de Drake & Josh periode) maar heeft zich langzamerhand toch kunnen opwerken naar een compleet ander imago. Ook Alex Frost is leuk als Filkins en Leslie Mann is meestal wel mooi meegenomen. Tof ook om Adam Baldwin even in een kleine bijrol te zien, altijd fijn om hem ergens in te zien verschijnen.

Meh, leuk om eens een keer gezien te hebben maar meer ook niet. Film had misschien iets korter gemogen maar over het algemeen valt het nog wel goed te doen. Wilson is goed op zijn plaats net als een aantal geslaagde bijrollen maar Hartley, Gentile en Roberts wisselen geslaagde jokes iets te vaak af met pijnlijke stiltes.

2,5*

He wouldn't be able to find pussy in a whore house

Drive was een film die enorm veel opdook in de eindjaarslijstjes van 2011 en persoonlijk begreep ik niet waarom want de paar beelden die ik had gezien spraken me nu niet meteen enorm aan. Toen we gisteravond naar de cinema gingen was Drive één van de weinige films die ons iets leken en ik wou nu toch echt wel eens zien of het de hype echt waard is. Ergens heb ik dan ook een gemengd gevoel over deze kennismaking met Nicolas Winding Refn.

Waarom? Omdat Drive zeker een goede film is, daar niet van, maar er zijn simpelweg een aantal betere films uit 2011. Refn scoort wel zonder twijfel het beste op het gebied van sfeer want in dat opzicht is Drive heerlijk om naar te kijken. De roze neon letters zetten meteen de toon van de film en gaandeweg begin je meer en meer te beseffen wat voor een iconisch personage de Driver eigenlijk is. Als stuntman leeft hij enorm veel in de wereld van de cinema en hij begint zich langzamerhand dan ook als een echte actieheld te voelen. De good guy die erg graag een held wilt spelen maar dan brutaal naar de echte wereld wordt terug gestampt. Het is dan ook jammer dat Refn er uiteindelijk voor heeft gekozen om de Driver effectief te laten overleven want dit doet toch wel enigszins afbreuk aan het verhaal zoals ik het heb ervaren. Erg jammer want voor de rest is de evolutie die hij doormaakt erg sterk, vooral de manier waarop je langzamerhand voelt dat er een kwade aanwezigheid meer en meer de rustige en vriendelijke uitstraling van Driver begint over te nemen met een paar sterke scènes zoals het telefoontje naar Nino of de liftscène. Ook de keuze om zo min mogelijk dialoog te gebruiken is een erg sterke keuze en geeft net dat beetje extra aan de film. Alleen jammer dat de keuze om Angelo Badalamenti te gebruiken voor de soundtrack niet is doorgegaan. De score van Cliff Martinez is zeker en vast ook niet slecht maar ik vraag me af wat Badalamenti hier van gemaakt. De openingsscène is trouwens ook erg sterk, lang geleden dat ik vanaf de eerste minuten direct in de film zat.

Heerlijke cast trouwens die voornamelijk wordt gedragen door de voor mij tot nu toe onbekende Ryan Gosling. Hoewel, onbekend was hij niet maar ik had hem in ieder geval nog nooit in een film gezien. Met zijn rol hier legt hij de lat wel enorm hoog voor toekomstige rollen maar hij mag het want dit is gewoon erg indrukwekkend. Ik zei het daarjuist al dat de Driver een enorm iconisch personage is geworden maar Gosling geeft hem nog net dat beetje extra. Het lange staren, het glimlachje, de leren handschoenen, de kalmte waarmee overgoten is, ... Gosling is zonder twijfel de perfecte belichaming. En dan zie je opeens Bryan Cranston verschijnen. Breaking Bad staat nog altijd hoog op het verlanglijstje maar Cranston staat bij mij nog altijd in het geheugen gegraveerd vanwege zijn rol in Malcolm in the Middle. Daar was hij ook geweldig in en in Drive laat hij zien wat voor een gevarieerde acteur hij eigenlijk is want de twee rollen kun je langs geen kanten vergelijken. De scènes in combinatie met Gosling zijn om je vingers van af te likken. En alsof dat dan nog niet genoeg was heeft Ron Perlman ook nog een erg sterke bijrol. Geweldige karakterkop en hier dan ook perfect op zijn plaats. De mensen die trouwens wat bekend zijn met het werk van Badalamenti kennen dan natuurlijk zijn score voor Twin Peaks. Het is dan ook leuk om één van de acteurs uit die reeks hierin te zien verschijnen. Ik heb het natuurlijk over Russ Tamblyn die de rol van Doc hier vertolkt. Voor de rest ook erg sterk acteerwerk van Carey Mulligan die een perfect fit is voor Gosling.

De openingsscène is erg sterk maar vanaf dan lijkt de film eventjes in te zakken. Refn weet dit gelukkig redelijk snel op de lossen maar ergens is het kwaad toch een tikkeltje geschied. Ook het einde blijft jammer maar daar staat een geweldig sfeerbeeld en een erg sterke cast tegenover. Beste van 2011? Nah, dat nu ook weer niet maar wel een meer dan degelijke film.

4*

Even in Hell there is compassion

Het is eigenlijk elk jaar hetzelfde liedje. Ik zie een heleboel interessante nieuwe films voorbij komen maar om de een of andere reden komt het er nooit van om ze effectief te zien. Zo had ik tot sinds kort maar 10 films van het jaar 2011 gezien en omdat ik dit jaar toch wel eens een deftige eindejaars top 10 wil kunnen neerzetten, besloot ik om maar eens werk van te maken van een aantal titels die ik nog erg graag wou zien. Deze Drive Angry is er één van.

Waarom was ik hier zo benieuwd naar geworden? Voornamelijk vanwege de mooie Amber Heard die sinds Never Back Down een aantal jaar geleden in de cinema een onuitwisbare indruk heeft nagelaten. Zo'n prachtige vrouw (die ogen en het blonde haar... Goddelijk!) maar in die film wist ze ook een vrij standaard rol nog naar een degelijk niveau te tillen. Haar rol hier in Drive Angry is nog altijd redelijk standaard maar wederom weet ze het heerlijk te brengen. Fantastisch hoe ze erin slaagt om de ene moment enorm schattig over te komen vanwege haar uiterlijk om dan ettelijke minuten haar verloofde compleet bijeen te timmeren. Heard is zonder twijfel één van de meest beloftevolle actrices van het moment, ik hoop dat we ze nog veel gaan mogen tegen komen in dit soort producties. Een andere reden, maar minder belangrijk, was toch ook wel de rol van Cage. Ik heb altijd al een haat-liefde relatie met hem gehad want in rollen zoals in Ghost Rider of Con Air kan ik heb altijd waarderen maar tegelijkertijd heeft hij best wel wat crap gemaakt, dat valt nu eenmaal niet te ontkennen. Gelukkig mag de film zich bij de eerste categorie scharen want Cage is erg leuk in de rol van Milton. Hoogtepunt moet toch de scène in de slaapkamer zijn met de serveuse waar hij al neukend een hele resem bad-guys neer knalt. Maar de grootste verrassing van het geheel moet toch wel William Fichtner zijn die hier een bijna geniale prestatie neerzet als The Accountant. De manier van doen, de trekjes, de conversaties met Milton, gewoonweg het hele einde, ... Fichtner speelt dit met verve en ik zou niemand anders kunnen inbeelden voor de rol.

Visueel is dit ook vrij aantrekkend. De hele 3D hype ben ik ondertussen kotsbeu maar gelukkig kun je het merendeel van de films perfect in 2D zien. Met uitzondering van een paar kogels en ontploffingen zie ik hier verder ook niet in waarom je dit perse in 3D moet zien maar dat terzijde. Drive Angry heeft een toffe sfeer die zelfs voor een complete leek qua auto nog altijd leuk is om te zien. De races worden degelijk in beeld gebracht en ook de rest van de film is zeker geen straf om naar te kijken, al werd mijn aandacht wel erg vaak naar Heard getrokken maar daar ben ik zeker en vast niet kwaad om. Verhaal gaat trouwens compleet de andere richting uit dan ik had verwacht maar dit is gelukkig geen nadeel. Nu ben ik sowieso altijd al wel een sucker geweest voor dit soort fantasy verhalen waar oude mythologie wordt boven gehaald maar het wordt hier wel lekker uitgewerkt. Je hebt al vrij snel door dat Milton niet helemaal zuiver op de graat is en in combinatie met The Accountant komt dit nog mooi uit de verf. Het offer gedeelte voelt hier en daar nogal standaard aan, Billy Burke als Jonah King is niet zo'n fantastische bad-guy, maar het geeft wel aanleiding voor een paar heerlijke actiescènes.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik me hier niet mee heb geamuseerd. Coole auto's, een enorm sexy vrouwelijke hoofdrol en Cage die terug de rollen aanpakt waarin ik hem graag zie. Tel daarbij dan nog eens de vlotte actie, het degelijke verhaal en een glansrol van Fichtner bij en je hebt gewoonweg een sterke film. Ben blij dat dit soort films aan een revival is begonnen want er zit leuk spul tussen.

4*

And faith, that is like believing in something, man that's like having a good disease

Ik ben de laatste tijd wat in een Sylvester Stallone fase. Nu ben ik sowieso altijd al wel fan geweest van hetgeen Sly op het scherm bracht, maar de laatste tijd begin ik meer en meer het gevoel te hebben dat hij niet het krediet krijgt dat hij verdient. Oké, als actiester heeft hij hoge toppen gescheerd maar ook als regisseur en scenarist heeft hij naar mijn gevoel best wel wat moois gemaakt. Naar Driven was ik al langere tijd benieuwd en een tijdje geleden de DVD gevonden. Uiteraard zo snel mogelijk opgezet.

Ik heb altijd een gemengd gevoel bij dit soort racefilms. Het is een sport die me eigenlijk bitter weinig zegt, maar toch vind ik het altijd wel fijn om er eens een film rond te zien. Er zijn in de loop der jaren dan ook een aantal geweldige films uitgebracht (Rush!) en het leek me wel wat om Stallone een film te zien maken rond het leven van Ayrton Senna. Althans, dat was toch oorspronkelijk het plan van Sly maar de uiteindelijke film concentreert zich op iets dat de Champ Car World Series wordt genoemd. Geen Formule 1 dus, maar veel maakt dat voor de leek zoals ik niet uit. Beetje jammer dat er compleet van de pot gerukte scènes inzitten (iedereen die in de zomer ooit al eens met een raampje open op de snelweg heeft gereden weet dat het wel erg moeilijk is om een chauffeur in een andere wagen te verstaan, laat staan dat je in een tunnel rijdt) maar dit is een erg vlotte wegkijker geworden. Een voorspelbaar plotje weliswaar, maar genoeg fun om dat met de mantel der liefde te bedekken.

Wanneer Stallone achter de schermen aan een film werkt, dan kun je er meestal prat op gaan dat hij er ook wel in meespeelt. Soms is het maar een cameo zoals in Staying Alive, maar in Driven geeft hij zichzelf een grotere rol. Een soort van vaderfiguur voor de jonge Jimmy Bly (gespeeld door Kip Pardue) en klankbord voor Carl Henry (een schmierende Burt Reynolds in een rolstoel). Iets wat hij best wel goed doet trouwens, maar Til Schweiger overtuigt als de norse Beau Brandenburg nog wel het meest in het racecircuit. Het is echter Stacy Edwards die als Lucretia (Luc voor de vrienden, in Amerika hebben ze niet door dat dat in sommige stukken van de wereld een mannennaam is) die de tenen doet krullen. Geen idee waarom Stallone het een slim idee vond om met haar een romantisch subplot op te bouwen, ze delen totaal geen chemie. Dan is voormalig synchroonzwemster Estella Warren (die haar vroegere beroep nog even mag tentoon stellen in de film) een betere keuze geweest als vrouwelijke bijrol.

Stallone zou dit later één van de films noemen waar hij zich liever niet aan had gewaagd, maar daarmee doet hij zichzelf toch wat te kort naar mijn gevoel. De 7 nominaties waarmee de film 'beloond' werd tijdens de Raspberry Awards zijn ook wat overdreven, zeker als je ziet wat voor rommel zoals Freddy Got Fingered er nog tussen zat, maar dat is film zeker? Iedereen ziet er iets anders in. Fijn filmpje, zolang je je niet teveel stoort aan de dichterlijke vrijheid die Stallone en co zich toe-eigenen met betrekking tot racing.

3.5*

Louis de Funès als gangster

Van mijn 4 boxsets met Louis de Funès was deze Un Drôle de Caïd de laatste die ik nog moest zien. Het is altijd wat af te wachten wat we juist voorgeschoteld gaan krijgen maar het merendeel van het werk van de Franse komiek kan ik wel pruimen dus ik hoopte in ieder geval op een geslaagde film. Ik had geen weet van de plotinhoud, ik heb de indruk dat Limelight (de uitgever van de boxsets) er soms nogal vrijpostig mee omgaat en teveel vertelt waardoor je eigenlijk al heel de film kunt voorspellen.

En juist met deze film is het belangrijk dat je alles over je heen laat komen want anders verdwijnt een groot deel van de kracht. De Funès en Biraud zijn twee inbrekers die besluiten om een grote klus te klaren. Ze worden echter ontdekt door een buurvrouw van het appartement waar ze inbreken en die besluit mee te gaan doen. Vanaf dan wordt Un Drôle de Caïd redelijk onvoorspelbaar en krijgen we een aantal vermakelijke scènes te zien. De inbraak bij de vrouw die uiteindelijk de tante van Lucille blijkt te zijn maar ook de laatste kraak in het winkelcentrum is erg leuk uitgevoerd. De climax op de ijsschaatsbaan is het perfecte chaotische einde. Iedereen begint met elkaar te knokken (om de één of andere reden vind ik het altijd leuk als de Funès zijn vuisten bovenhaalt, net zoals in Taxi, Roulotte et Corrida) en er wordt ondertussen ook nog met curling ballen gesmeten/geschoven voor geld dat uiteindelijk vals blijkt te zijn. Ik heb me in ieder geval goed geamuseerd.

Maar dat komt natuurlijk ook doordat ik Louis de Funès erg graag zie spelen. Ik leerde de Fransman voor het eerst kennen in La Grande Vadrouille een aantal jaar geleden maar die viel me erg lelijk tegen. Wat later me dan toch eens aan de Gendarme films gewaagd en dat was al een heel stuk vermakelijker en dan eens box per box gekocht. Wat vooral opvalt is dat hij hier op zich nog helemaal niet zo koleriek is als bijvoorbeeld in Oscar waar hij helemaal doordraait. Hij blijft redelijk kalm (tenzij Lucille in de buurt komt) maar gelukkig blijft hij even hilarisch als gewoonlijk. Tof ook om Maurice Biraud terug te zien verschijnen na zijn bijdrage in Des Pissenlits Par La Racine. De chemie tussen beide Fransmannen was daar ook al erg goed, al was de rol van de Funès toen maar redelijk klein, en dat wordt hier gewoon perfect overgedaan. Een Franse film is geen Franse film zonder een blonde schone in de bijrol en die eer is deze keer weggelegd voor Dany Saval. In het begin irriteerde ik me aan dat enorm hoge stemmetje maar eenmaal ze goed en wel mee betrokken is in de plannen van de twee gangsters, is ze eigenlijk niet meer weg te denken. Ze weet zich in ieder geval goed staande te houden tussen de Funès en Biraud.

Wederom een erg aangename film van de kolerieke Fransman. Ik geloof dat dit mijn 20e film is die ik van hem zie (of ik zal er toch niet ver meer van af zitten) maar ik blijf hem keer op keer leuk vinden. Hier wordt hij bijgestaan door de meer dan degelijke Marcel Biraud en die tandem werkt perfect. Onvoorspelbaar, chaotisch maar vooral erg leuk.

3.5*

Net zoals wel vaker gebeurde in 1951 besluit Tex Avery om Droopy nog eens te combineren met Spike. In het verleden heeft dat al wel voor een aantal fijne shorts gezorgd en Droopy’s Double Trouble is dat ook. De short steunt vooral op de gimmick dat Droopy nog een identieke tweelingbroer heeft (Drippy) en de chaos die daardoor ontstaat. Spike weet dat namelijk niet en begrijpt het niet waarom Droopy soms zo anders doet. Veel van die typische deurenkomedie humor (in de zin dat Droopy de kamer uitgaat en Drippy nagenoeg op hetzelfde moment de kamer binnenkomt) maar het kijkt wel vlotjes weg. Met uitzondering van de ontdekking dat Droopy nog een broer heeft, is dit niet zo verschillend van de andere Droopy cartoons.

3*

Blijkbaar had Avery toch wel wat plezier met het maken van Daredevil Droopy, want hij kiest er deze keer opnieuw voor om Droopy en Spike samen in een cartoon te brengen. Deze keer is Droopy lid van de scouts en is hij in de running om een gegeerde prijs te winnen. Spike hoort dit en besluit zich te vermommen als scout om zodoende Droopy af te troeven. Beetje eenzelfde stramien als Daredevil Droopy waar Spike alles op alles zet om het van Droopy te winnen en uiteindelijk toch aan het kortste eindje trekt. Het blijven vermakelijke nonsens in ieder geval, maar hopelijk is de volgende Avery short weer eens iets anders.

3*

John Wayne as Football Player / Extra in Stands (uncredited)

Ziehier de enige reden waarom The Drop Kick überhaupt op DVD is verschenen. Het is namelijk één van de allereerste rolletjes van de Duke himself (nog voor hij zijn grote doorbraak in 1930 had met The Big Trail) en er moet iemand gedacht hebben: we zijn nu toch bezig met een aantal public domain films van Wayne in een boxset te steken, laten we deze er dan ook maar aan toevoegen. Liefhebbers van Wayne (en ik zou niet weten welke andere reden je kunt hebben om je aan deze film te wagen) kunnen dus op hun kin kloppen..

Want onze geliefde Westernheld speelt een footballspeler van het concurrerende team en zou zomaar ergens voor een paar seconden zijn gezicht laten zien. Chapeau aan degene die hem eruit haalt, want ik heb hem in ieder geval gemist. Je krijgt nochtans tijd genoeg om werkelijk elke acteur uitvoerig te bestuderen, want The Drop Kick is misschien wel één van de saaiste silent films ooit gemaakt. Een met haken en ogen aan elkaar hangend plotje rond een footballspeler die zijn beste vriend zelfmoord ziet plegen en dan verstrikt geraakt in een driehoeksrelatie tussen zijn vriendinnetje en de verloofde van zijn beste vriend. Klinkt heel wat spannender en gewaagder dan het uiteindelijke resultaat en de enige reden waarom dit nog enigszins de moeite is om uit te kijken, is de football match op het einde. Niet zo spectaculair of iets dergelijks maar als liefhebber van de sport vond ik het wel een leuke terugblik naar vroegere tijden. Onvoorstelbaar trouwens dat dit zo hoog scoort op IMDB, dan is de score van MovieMeter heel wat realistischer als je het mij vraagt.

Geen John Wayne dus om je aan te verkneukelen, had hem eigenlijk wel eens willen zien acteren in een silent film, en dan verdwijnt al een hele hoop van het plezier. Gelukkig krijgen we wel één van de meer interessante silent film sterren uit die tijd voorgeschoteld: Richard Barthelmess. Indrukwekkend in Tol'Able David (en ook overtuigend in geluidsfilms trouwens, dat bewijst The Cabin in the Cotton) en veruit het beste aan The Drop Kick. Barthelmess speelt de chouchou van het football team - voor een keer eens niet de quarterback maar wel de kicker - maar kan ook bitter weinig met het script doen. Wat overblijft is een bijzonder slechte beeldkwaliteit (kan me niet voorstellen dat regisseur Millard Webb effectief zo'n bruine film voor ogen had) en een soundtrack die wel erg geforceerd aanvoelt. Betwijfel of het de originele geluidsband is trouwens, dit klonk veel te 'recent' naar mijn gevoel.

Nee, dit is het overduidelijk niet. De rol van Barthelmess maakt nog wat goed maar hij gaat mee ten onder aan overdreven acteerprestaties zoals die van Dorothy Revier (Eunice) en Eugene Strong (Brad). Liefhebbers van Wayne kunnen dit met een gerust hart links laten liggen, want volgens mij is hij erg moeilijk te spotten. Een snelle Google search levert in ieder geval ook niets op.

1*

I just tend the bar

Van de nieuwste generatie Vlaamse regisseurs is Michael R. Roskam nog niet meteen één van mijn favorieten. Zijn kortfilm Carlo lag me helemaal niet, iets wat ik wel meer heb met films die ik verplicht met school heb moeten zien, en van Rundskop had ik toch nog net iets meer verwacht. Ik geef daar wel 4* voor, maar het was vooral een glansrol van Matthias Schoenaerts (en die van nog een paar acteurs) die me uiteindelijk over de streep trok om toch net dat halfje extra te geven. Roskam verhuisde na de Oscarnominatie voor Rundskop en maakte daar deze The Drop. Een resem bekende koppen en uiteraard ook Matthias Schoenaerts.

The Drop ligt me in ieder geval wel beter dan Rundskop. Roskam levert een film af waar continu een zekere dreiging van uitgaat en doet dat op een uitstekende manier. Je weet nooit goed naar waar de film juist naartoe wilt en toch blijft het geheel boeien. Hoewel de 'killer twist' waar over gesproken wordt op de poster niet zo'n enorme verrassing was, neemt de film wel ruim de tijd om de sfeer op te bouwen en daar zit voor mij dan ook de kracht achter The Drop. Brooklyn wordt op een heerlijk grauwe manier in beeld gebracht, wat blijft Nicolas Karakatsanis toch een genie, en de film passeert netjes de vertrouwde elementen in het genre. Reken dus op afgehakte ledematen, grote sommen geld die regelmatig van eigenaar wisselen en de occasionele afrekening.

Op narratief vlak dus niet zo bijzonder, maar de sfeerschepping en een geweldige cast doen gewoon de rest. Schoenaerts is verantwoordelijk voor een groot deel van de dreiging en dan blijkt toch wat voor een geweldige acteur dat is. Zelfs dat Brooklyn accent voelt erg echt aan. Vreemd eigenlijk dat een film die zo steunt op Brooklyn gebruik maakt van een cast waar maar één acteur Amerikaans is. Dan gaat het natuurlijk over de betreurde James Gandolfini die een maand na de opnames stierf en het is een waardig afscheid. De Brit Tom Hardy doet ook perfect wat hij moet doen en dat kan ook gezegd worden van Noomi Rapace. Vond haar sowieso al erg sterk in de Zweedse Millennium trilogie, maar ook zij is overtuigend als Amerikaanse.

De volgende film van Roskam staat alweer gepland voor dit jaar en uiteraard ook opnieuw met Schoenaerts. Een terugkeer naar België weliswaar, maar ik begin meer en meer vertrouwen te hebben in de man. Hij mag wel eens is iets anders gaan proberen dan telkens het misdaadgenre te verkennen, maar het is in ieder geval wel een kolfje naar zijn hand.

4*

Met maar één arm wordt toch alles wat trager

Ik heb het hier al wel eens eerder gezegd, maar van alle Shaw Brothers regisseurs blijft Cheh Chang toch één van mijn favorieten. Ik heb ondertussen 14 van zijn films gezien - een fractie van zijn grote oeuvre - maar met gemiddeld 3.71* doet hij het absoluut niet slecht. Het was ook hij die mijn liefde voor de productiemaatschappij en het genre op zich deed aanwakkeren en het is dan altijd fijn om aan iets nieuws van hem te kunnen beginnen. Deze keer is The One-Armed Swordsman aan de beurt.

Een vroege film in het oeuvre van Chang en vreemd genoeg niet het eerste dat ik zie rond deze ietwat gehandicapte vechter. Zo'n kleine 10 jaar later kwam Shaw Brothers regisseur Teng Hung Hsu namelijk met One Armed Swordsman against Nine Killers op de proppen. Naar het schijnt een onofficiële sequel op de film van Chang en bovendien nog altijd met Jimmy Wang Yu in de hoofdrol. Ik zou het echter niet aanraden om aan die film te beginnen, want wat Chang op het scherm tovert is 10x leuker. Een plot dat aan elkaar hangt van de toevalligheden (aha: mijn vader die al vele jaren gestorven is heeft ooit eens een boekje naar huis gebracht waarin je kunt leren hoe je met één arm nog aan kung fu kunt doen...) maar dat tegelijkertijd o zo tof is. De jacht op de discipelen, Fang Kang die tegen wil en dank toch nog wordt meegesleurd in het wereldje waaruit hij probeert te ontsnappen, uitvindingen zoals een soort van klauw die de vechtstijl van de goodguys perfect kan counteren, ... Chang gooit er ook nog een beetje romantiek bij en ook dat werkt wonderwel. Hij weet het allemaal goed te doseren alleszins.

En Jimmy Wang Yu is ook wel tof eigenlijk. Het zal fysiek niet de meest evidente rol zijn om te spelen en het gaat allemaal nogal traag qua gevechten, maar wat voor een heerlijke uitstraling heeft die man toch. Wat hij wat moet missen qua vechtstijl maakt hij goed in de emoties. Verder ook visueel wel weer redelijk indrukwekkend. Shaw Brothers staan erom bekend letterlijk een studiohuis te zijn en ze bouwen dan liever ook alles na dan ergens op locatie te gaan filmen, maar dat geeft vaak van die erg mooie scènes. Hulde voor de decorbouwers die hier toch ook wel wat erg mooi spul laten zien. Die Blu-Ray van 88 Films is dan ook absoluut zijn geld waard. Tien Feng is ook nog wel de moeite waard als sifu Qi en is het ook wel tof om Fan Mei-Sheng (een kungfu regular met onder andere wat Shaw Brothers werk maar ook films met Sammo Hung en Jackie Chan) nog eens terug te zien, het valt me nu wel pas op dat dat eigenlijk die eenogige bewaker uit Riki-Oh: The Story of Ricky is! Zo'n bijrolacteur die altijd wel ergens komt opdraven en het eigenlijk wel leuker maakt.

Fijn! Chang regisseerde zelf blijkbaar ook nog twee vervolgen, Return of the One-Armed Swordsman en New One-Armed Swordsman, en dan heb je dus ook nog films zoals One Armed Swordsman against Nine Killers en Zatoichi Meets the One Armed Swordsman die op zijn minst niet echt officieel te noemen zijn. Je kunt dus zeggen dat de film wel wat teweeg heeft gebracht en terecht, het is gewoon heerlijk vermaak.

4*

De titel dekt de lading

Je moet het dit soort kung fu titels wel aangeven, ze weten je altijd te lokken met een ronkende titel. Wie is er nu niet geïnteresseerd wanneer je een film tegen komt waarin een gast met één arm het tegen een aantal slechteriken opneemt. Al snel blijkt echter dat je die titel niet te nauw moeten nemen, want onze eenarmige held vecht met zijn vuist en niet met een zwaard. Maakt op zich niet zo veel uit natuurlijk, maar er schort wel meer aan deze film.

Wat me vooral verbaast is dat dit van een huisregisseur van de Shaw Brothers komt. Geen garantie op succes natuurlijk, maar het is wel het type regisseur dat me wel vaker ligt. Ik vraag me dan ook af in hoeverre de versie die vandaag de dag op DVD is uitgebracht, nog effectief in lijn ligt met hetgeen Teng Hung Hsu maakte. Zo blijkt er ook nog een langere versie (met originele audio en subtitels te vinden op het Youtube kanaal van Wu Tang Collection, ook de eerste keer dat ik dat van zo'n film uit de Kung Fu Classic Collection Vol xx de originele versie weet te achterhalen) te bestaan en dan begin je je toch af te vragen wat daar geknipt is. Temeer omdat dit wel letterlijk knip- en plakwerk lijkt te zijn. Een plot is er nagenoeg niet (eenarmige kung fu dude wilt zijn familie wreken en gaat achter de 9 moordenaars) en de film bestaat enkel en alleen uit vechtscènes. Die lopen echter niet altijd even vlot en soms lijkt het alsof er gewoon stukken ontbreken. Ik had echter geen zin om beide versies naast elkaar te gaan leggen om te zien waar de verschillen zich situeren.

Het interessante aan deze film is echter vooral het terugkeren van Jimmy Wang Yu. One Armed Swordsman against Nine Killers is namelijk een - onofficiële - sequel op Cheh Chang's One Armed Swordsman. Een klassieker in de Shaw Brothers catalogus (net zoals de officiële sequel Return of the One-Armed Swordsman) en inderdaad dus toen al met Jimmy Wang Yu. Yu is wel cool in ieder geval. Hij heeft van niemand schrik en knokt er lekker op los met zijn ene arm. Probleem alleen is dat het daar ook bij blijft. Hier en daar nog wel een leuk idee, vond vooral het levensgrote schaakbord wel iets hebben, maar qua verrassingen zie je alles al van redelijk ver aankomen, zelfs het feit dat onze One Armed held eigenlijk zijn beide armen nog had.

Toch is dit het soort film dat je gezien moet hebben om er echt over te kunnen meespreken. Hoe krijg je anders aan iemand uitgelegd dat je juist hebt gekeken naar gevechten met transgender monniken, een slechterik met een gigantisch zwaard (inclusief de getinte dialogen dat niet de grootte belangrijk is maar hetgeen je er mee doet) en iemand die vecht als een schildpad? Wil ooit wel is de originele versie bekijken maar dat zal voor een andere keer zijn. Ik betwijfel of die echt zoveel beter is.

1.5*

Morgen is er weer een dag

Ik was al langer van plan om naar het Film Festival van Oostende te gaan maar het was er de voorbije jaren nog niet van gekomen. Dit jaar had ik echter via Humo twee gratis tickets kunnen krijgen en was het even puzzelen welke film ik ging meepikken. De master van de 2013 editie is Johan Heldenberg, de acteur die met The Broken Circle Breakdown legendarische proporties heeft aangenomen, en één van de films uit zijn Master selectie was deze You, the Living. Een film die erg veel invloed heeft gehad op het werk van Heldenberg (hij 'leende' erg veel materiaal voor zijn theatervoorstelling Vorst) en mijn interesse was gewekt doordat hij ook nog een toelichting kwam geven.

You, the Living is onderdeel van een trilogie die gestart werd met Songs from the Second Floor in 2000 en zal afsluiten met A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence in 2014. Ik had nog nooit eerder iets van Andersson gezien maar ik kreeg niet de indruk dat dat effectief nodig was om hier aan te kunnen beginnen. Ik vraag me dan ook af of ik meer van de film had begrepen mocht ik Songs from the Second Floor gezien hebben want wat de Zweedse regisseur hier aflevert is vrij abstract te noemen. Ik had blijkbaar de plotomschrijving op de site van het filmfestival wat verkeerd begrepen want ik ging ervan uit dat het uitgangspunt van de film de psychiater is die zich na 27 jaar afvraagt waarom hij alleen maar egoïstische mensen heeft geholpen om gelukkig te worden. Ik vermoedde dat de losstaande scènes gingen bestaan uit verhalen van die psychiater maar ik zat er dus serieus naast. Hierdoor is het zeker in het begin nogal wennen, zeker omdat de psychiater pas ergens halverwege de film op de proppen komt, maar toch blijft You, the Living wel boeien. Niet elke scène is even goed geslaagd maar het zijn vooral de twee droomscènes die echt tot de verbeelding spreken. De goocheltruc met het tafelkleed is sowieso altijd wel leuk om te zien maar ik vond het stuk met het bewegende huis toch nog net iets interessanter.

Een vreemd figuur wel die Roy Andersson. Zijn debuut was een succes maar niet lang daarna kwam hij terecht in een depressie doordat hij niet aan een bepaalde stijl van regisseren wou vastzitten. Hij liet een aantal projecten vallen en maakte 5 jaar na zijn debuut de film Gilliap. Die flopte enorm hard waardoor hij een break van 25 (!) jaar nam. Hierdoor slaagt hij er ook maar niet in om zijn films te laten financieren want zo heeft hij over de 400 reclamefilmpjes geregisseerd om zijn eigen films mee te kunnen bekostigen via het door hem opgerichte Studio 24. Vreemd eigenlijk want je zou denken dat er wel één of ander artistiek filmbedrijf zou zijn die de films zouden financieren. Zeker omdat er duidelijk over elke scène is nagedacht en dat Andersson zijn stijl nogal artistiek aanvoelt. Het werkt in ieder geval wel maar het oogt wel erg somber en grauw en dat begint op den duur toch wel iet of wat tegen te steken.

You, the Living is een film die moeilijk te beoordelen is. Mocht je me vragen om de film nu eens na te vertellen, ik betwijfel of ik het zou kunnen. Het is in ieder geval een film die je als filmfan ooit eens gezien moet hebben, al is het maar voor de visuele stijl. Ik vond van mezelf dat ik wel een fan van zwarte humor was maar er waren mensen in de zaal die bij elke scène lagen te schaterlachen. Zo hilarisch vond ik de film niet maar toch blijft hij op de een of andere manier wel nazinderen.

3*

Een kleine documentaire over een kleine maar grootse regisseur

Met een gemiddelde score van 3.85 op 10 geziene films kan het wel gezegd worden dat Billy Wilder me ligt. Wanneer je het echter wat specifieker gaat bekijken, dan blijkt hij een aantal echt uitstekende films gemaakt te hebben (zijn Marilyn Monroe films, Double Indemnity, etc) maar ook een paar lichte stinkers. Zo heb ik de waardering voor Stalag 17 en The Apartment nooit zo goed begrepen maar bon, een regisseur die interessant genoeg is om eens een documentaire van te bekijken.

De keuze viel op Never Be Boring: Billy Wilder (die trouwens werd uitgezonden naar aanleiding van de uitzending van The Apartment op Cinema Canvas, ik hoop dat ze dit soort duo-programmatie eens vaker uit hun mouw gaan schudden) en die doet perfect wat je verwacht. In een speelduur van iets minder dan een uur kun je niet enorm diep gaan in een oeuvre dat bijna 50 jaar omvat maar de te verwachten films worden allemaal wel (lichtjes) besproken. Verder veel archiefmateriaal van Wilder zelf die aan het vertellen is om dan uiteindelijk redelijk wrang te eindigen met het interview van Marthe Keller. Zal waarschijnlijk wel terecht zijn hoor, Wilder heeft wel vaker de naam van dictator gekregen, maar het kwam me nu allemaal net iets teveel over als gal spuwen. Al moet je het regisseurs Jascha Hannover en André Schäfer (die blijkbaar nog een hoop andere filmdocumentaires hebben gemaakt) wel aangeven dat ze dat niet geknipt hebben. Verder een goede afwisseling tussen archiefmateriaal en echte interviews (hoewel niet iedereen daarin even goed lijkt te passen) waardoor dit vlotjes wegkijkt.

Tof om eens gezien te hebben omdat het een aantal puntjes aanstipte die ik nog niet eerder wist van Wilder en het gebruik van veel archiefmateriaal is sowieso positief. Geeft in ieder geval een goede inkijk in het wel en wee van Wilder maar het blijft allemaal natuurlijk redelijk algemeen. Perfect voor iemand die geïnteresseerd is in filmgeschiedenis en een uurtje tijd vrij heeft.

3*

Hail, hail Freedonia

Met Duck Soup ben ik aangekomen aan de laatste van de 5 films die de Marx Brothers met zijn vieren hebben gemaakt. In mijn geheugen was dit altijd al de beste geweest maar nu ik er een groot deel heb herzien, en binnenkort de rest ook ga bekijken, begon ik te twijfelen of die status terecht was. Er is dan ook geen betere manier om dit te onderzoeken door de film nog eens op te zetten. Het verdict is uiteindelijk geworden: Duck Soup is geniaal.

Maar eigenlijk zijn gewoon de Marx Brothers geniaal. Met Duck Soup leveren ze een heerlijke satire op de hele dictatuur en slagen ze er ook in om het geweldig hilarisch te maken. Duck Soup, Groucho heeft trouwens ooit de titel ooit eens als volgt uitgelegd: "Take two turkeys, one goose, four cabbages, but no duck, and mix them together. After one taste, you'll duck soup the rest of your life", is qua verhaal niet noodzakelijk de beste film die ze hebben gebracht en het is zeker niet dat deze film zoveel meer verhaal bevat dan bijvoorbeeld Horse Feathers of de Cocoanuts maar dankzij de korte speelduur razen de broers er in sneltreinvaart door en krijgen we een heleboel geniale scènes. Vooral naar het einde van de film toe, slagen de broertjes er in om compleet los te gaan en ging ik meerdere keren in een deuk van het lachen. Vaak moeten ze het hebben van hun solo performances maar mijn favoriete scènes zijn toch degene waar ze met zijn allen de boel op stelten zetten en daar is het einde natuurlijk geknipt voor. De idiote liedjes (snap trouwens niet dat mensen zich er zo aan ergeren want eigenlijk is het niet meer dan veel van Groucho's one-liners onder muziek gezet) maar ook de hilarische danspasjes en het bitsig reageren op Margaret Dumont is voor mij het toppunt voor geniale humor. Daar komt dan ook nog eens bij dat Duck Soup de scène bevat waardoor mijn twijfels verdwenen als sneeuw voor de zon om een boxset te kopen. Ik weet nog goed dat ik in de winkel stond te twijfelen en thuis besloot om eens wat filmpjes te bekijken of ik ze echt zou kunnen appreciëren. Ik ging naar Youtube en het eerste wat ik te zien kreeg toen ik Marx Brothers intikte was de spiegelscène. En wat voor een geweldige scène is dat ook. Oorspronkelijk geïntroduceerd door Chaplin maar zonder twijfel geperfectioneerd door Groucho en Harpo. Waarlijk een stukje fantastische cinema. Trouwens ook de eerste film zonder het pianospel van Chico en het harpspel van Harpo.

Verbazingwekkend ook hoe hard Groucho, Chico en Harpo eigenlijk op elkaar lijken. Oké, je ziet dat het broers zijn (ze hebben dezelfde driehoekige neus) maar met dezelfde kleren aan, een bril en een geverfde snor lijken ze echt extreem hard op elkaar. Daarmee waarschijnlijk dat de spiegelscène na al die jaren nog altijd zo hard tot de verbeelding spreekt. Je kan zeggen wat je wilt over de Marx Brothers maar ze waren wel uitstekend op elkaar ingespeeld. Maar ook solo zorgden ze weer voor hun gebruikelijke hilarische fratsen. Groucho blijft fantastisch met de vele sarcastische en bitsige commentaar maar ook Chico en Harpo hebben weer hun hilarische scènes (Peanuts!) en zelfs Zeppo weet me deze keer weer te bekoren. In het begin van hun carrière kreeg ik altijd het gevoel dat hij er eigenlijk niet bij thuishoorde maar, hoewel hij niet zo'n uitgesproken karakter heeft als zijn broers, heeft hij toch ook altijd wel een leuk rolletje in de film. Hij blijft natuurlijk nog altijd wel de meest inwisselbare van de vier. Ook leuk natuurlijk om Margaret Dumont weer te zien verschijnen in de films van de Marx Brothers. Een degelijke actrice die op zich niet zo erg memorabel is (ze heeft in totaal aan meer dan 50 producties meegedaan maar is vooral bekend wegens haar bijrollen in een aantal Marx Brothers films) maar ze is zo'n heerlijk klankbord voor de commentaar van Groucho. Van haar leeftijd tot aan haar gewicht, werkelijk alles wordt belachelijk gemaakt door Groucho maar op zo'n hilarische manier. Al is een deftige basis van Engels wel een must want met Nederlandse ondertitels wordt toch vaak de clou gemist.

Sowieso de beste van de Marx Brothers doordat er net een paar scènes tussen zitten die de film wat extra geven. De spiegelscène is daar een uitstekend voorbeeld van maar er is nog zoveel meer te ontdekken in de film. Een razend tempo, een verhaal dat niets meer dan een karikatuur van dictators is (Mussolini heeft de film zelfs jarenlang uit Italië geband uit schrik dat het over hem ging) en 4 fantastische acteurs. Meer heb je simpelweg niet nodig voor tijdloze humor.

Dikke 4.5*

Ducktales meet Aladdin

Ik heb 's morgens een vaste routine. Ik sta op, ik ga douchen en met een kom cornflakes in de hand kijk ik naar een serie van 20 minuten en tegenwoordig is dat Dharma & Greg. Nu was er een vrijdag geen episode (stomme tennis, wat kunnen de Belgische mannen nu in godsnaam beginnen tegen types zoals Nadal) dus had ik vanmorgen ook niets om naar te kijken. Ik begon wat te zappen en stootte op Disney Channel waar deze film juist begon. Een halfuurtje van gekeken en de rest maar opgenomen en daarjuist voort gezien.

Ik heb denk ik niet de nostalgie betreffende Ducktales die velen wel hebben. Ik heb er vroeger hier en daar wel eens een aflevering van meegepikt maar nooit echt gevolgd. Wel las ik vroeger vaak de strips die in één of ander blad stonden dus de personages waren me niet al te vreemd. Maar zelfs zonder de nostalgiefactor blijft dit wel een erg leuk filmpje. Ik moest wel vaak aan Aladdin denken toen de film bezig was en vond dit dan ook eerst wat een rip-off met sommige scènes maar dat is compleet onterecht want de Disney versie van Aladdin is pas 2 jaar later gerealiseerd. Soit, het plot van Het Geheim van de Wonderlamp (ik heb hem in een gedubte versie gezien) is misschien niet al te hoogstaand maar het heeft wel een zekere charme. Natuurlijk is het allemaal wat voorspelbaar en zie je de climax van nogal ver aankomen maar dat maakt het er allemaal niet minder vermakelijk om. De personages blijven hilarisch (Turbo steelde al de show in Darkwing Duck) maar vooral Dagobert is toch echt te grappig woorden. Geweldig personage dat eigenlijk alleen maar wordt voorbijgestreefd door die andere bekende eend, Donald Duck. Nu ben ik niet zo hard thuis in heel het Duck universum maar Kwik, Kwek en Kwak zijn toch de zonen van Donald en hoewel de zonen erg veel verschijnen, zie je Donald zelf nergens in de film?

De animatie is degelijk maar niet zo wow als ik gewoon ben van Disney. Als je bekijkt dat Ducktales rond dezelfde periode is gemaakt als Belle en het Beest of Alladin, dan stelt dit toch ietwat teleur. Let wel, de animatie is nog altijd erg degelijk maar soms ziet het er allemaal nogal lelijk uit. De verwijzingen naar de Turtles en Indiana Jones zijn leuk meegenomen natuurlijk. Maar gelukkig is er ook nog altijd de ijzersterke Nederlandse dubbing. Ik ben tegenwoordig bezig om eens regelmatig terug een Disney film op te zetten, er zijn er echt nog veel die ik nooit heb gezien en tegenwoordig vind je ze voor een spotprijs op VHS, maar daar weiger ik pertinent om een Disney in het Vlaams op te zetten. Het echte Nederlands daarentegen, dat zie ik even graag als de originele taal. Ik had het eigenlijk nooit gedacht dat ik een dub beter ging vinden maar net zoals bij Assepoester of De Aristokatten is er bij Ducktales ontzettend veel werk gestoken in een deftige versie. Geen idee wie de stemmen zijn maar het komt allemaal erg getrouw over.

Toevallig op terecht gekomen bij het zappen maar blij dat ik ervoor ben blijven zitten. Ducktales: Het Geheim van de Wonderlamp is een lekker vlot filmpje met een aantal geweldige personages en een ietwat solide tekenstijl. Het plot is nergens vernieuwend maar ach, dat hoeft ook helemaal niet. Ik heb me in ieder geval vermaakt.

3.5*

You better check yourself before you wreck yourself

Je kent het wel, je hebt een erg goede kameraad waar je jaren mee op school zit en dan ga je voort studeren en scheiden je wegen. Je wilt het niet zo laten en je wilt contact doen dus wat is er beter om bij te praten en daarna een filmpje te zien? Juist, niet veel. We stonden daarstraks dan ook voor de vitrine en de keuze was nogal snel gemaakt. The Hangover vonden we allebei geniaal en Due Date is van dezelfde regisseur plus de revelatie van toen,Galifianakis, en dan ook nog eens Robert Downey Jr. Dit kon gewoon niet slecht zijn.

Hoewel het een tikkeltje minder is dan The Hangover, weet Todd Phillips toch weer een ontzettend leuke film af te leveren. Het plot is nogal redelijk kort door de bocht en heeft op zich niet veel om handen. Alles wordt dan ook uit de kast getrokken om de trip van het duo zo lang mogelijk te laten doorgaan. Mij hoor je in ieder geval niet klagen want het blijft erg leuk om te zien. Due Date kent serieus wat plotholes (Daryll komt bijvoorbeeld gewoon niet meer tevoorschijn) maar het doet geen afbreuk aan de film. Op zich krijg ik bij Due Date niet het geniale road trip niveau zoals ik dat bij The Hangover kreeg voor bachelor party's maar het was te verwachten dat Philips dit niet nog eens een keer kon afbrengen. De film op zich is sterk in al zijn eenvoud. Door allerlei omstandigheden, de ene al geloofwaardiger dan de andere, komen 2 compleet verschillende karakters bij elkaar om naar Los Angeles te geraken in een auto. Met deze regel weet je al genoeg qua plot maar de chemie en het spel tussen de twee hoofdrolspelers is geniaal genoeg om een dikke score te krijgen. Geniaal Two and a Half Men stukje trouwens! Ik kon zweren dat het echt uit een aflevering was maar dat is blijkbaar niet het geval. Wel leuk dat de cast van de serie hier aan meewerkt.

Toegegeven, ik heb Galifianakis pas leren kennen dankzij The Hangover. Toen was hij echt de revelatie van het moment en ik was dan ook benieuwd naar zijn rol hier. Eerlijk gezegd doet hij niet veel anders maar het blijft een geweldig type. De mimiek, de uitspraken, het loopje, ... Geweldig om naar te kijken maar het is vooral in combinatie met Robert Downey Jr. dat hij helemaal loskomt. In de eerste Iron Man kreeg je al wel het gevoel dat Downey Jr. wel een goede komische timing had maar hier spat het van het scherm. Met zijn tweeën stelen ze echt waar de show maar Downey Jr. weet ook voor hilariteit te zorgen in de scènes zonder Galifianakis. Momenten bij de Mexicaanse grens zijn hilarisch, zeker wanneer Galifianakis er dan nog eens bijkomt en hem komt bevrijden. Ik hoop dat ze met twee nog eens in wat meer komedies verschijnen want dit is een combinatie die perfect werkt. In de bijrollen is er trouwens ook nog genoeg te ontdekken. Een paar geweldige rollen van o.a. Juliette Lewis als drugsdealer, Jamie Foxx als beste vriend, Michelle Monaghan als vrouw van Downey, ... Niemand is verkeerd gecast en past zodoende ook perfect in de film. Qua muziek is dit trouwens ook wel de moeite waard. Rockgoden zoals Cream, Pink Floyd passeren de revue maar ook het wat hardere werk à la Wolfmother of zelfs het heerlijke akoestische Old Man van Neil Young.

Due Date is praktisch van hetzelfde niveau als The Hangover, bijna maar niet helemaal dus. De cast is werkelijk uitmuntend, de humor is bij vlagen schaterlachend (Galifianakis die tegen die deur van de Mexicaanse auto loopt) en de muziek is ook heerlijk. Philips flikt het dus weer.

4*