Opinions

Altrementi?

Ik had gisteren even zin in een hersenloos knokfilmpje. Nu is dit niet echt een genre dat vaak in mijn collectie is terug te vinden maar ik had ooit deze Bud Specer & Terrence Hill gekocht om de simpele reden dat ik niets van hun kende. Bij de eerste kijkbeurt speelde de ondertiteling me parten maar dankzij de uitleg van Wouter heb ik nu de gedubte Engelse versie gezien in plaats van de originele Italiaanse.

Ik blijf het toch nog altijd raar vinden. De Italiaanse dub is de originele maar de Nederlandse ondertiteling concentreert zich op de Engelse dub waar er allerlei zaken worden toegevoegd. Beetje vreemd maar ach, het verhaal heeft nu niet zo bijster veel om handen waardoor het op zich niet uitmaakt of ik nu de Engelse of Italiaanse versie zie. Eigenlijk ben ik ook wel ergens blij dat het verhaal niet veel bevat want dit zag ik toch speciaal voor de vuisten van ons duo. De eerste keer dat ik ze in actie zag vond ik ze ietwat overroepen maar nu amuseerde ik me eigenlijk echt. De film kent op dit vlak ook wel een aantal hoogtepunten, hoewel het allemaal wat traag op gang komt. Vooral de scènes waar Ben en The Kid met zijn tweeën tegen hele legers vechten zijn puur vermaak. Het subplotje met de maffia had voor mij nu niet echt gehoeven maar zorgt op zich wel voor een aantal leuke personages zoals The Boss en The Doctor. Muziek is wel een minpuntje doordat er te vaak dezelfde, irritante, track wordt gebruik die ook te vinden is bij het menu scherm. Ik geloof dat het nummer Dune Buggy heet. Het western-achtige eindgevecht inclusief een soort van Morricone muziek is dan wel weer de moeite waard.

Ik zei het al, dit is mijn eerste Bud Spencer & Terrence Hill film en waar ik bij de eerste keer dat ik de film zag het niet de moeite waard vond om op zoek te gaan naar andere films moet ik zeggen dat het duo me wel heeft aangestoken. Ze zijn gewoon ontzettend vermakelijk en bij vlagen lekker droog. De gevechten zijn overduidelijk fake maar hebben tegelijkertijd ook een zekere vorm van charme. Iets wat me de eerste keer ook niet echt was opgevallen of ik was het alweer vergeten was de hilarische rol van Donald Pleasence. Ik ken hem alleen maar van zijn rol in James Bond en als Dr. Loomis in de Halloween reeks maar hier zet hij toch iets van een ander kaliber neer. Het verschrikkelijke Duitse accent, de stomme plannen en natuurlijk het constant roepen van "Nein, nein, nein!" waren ontzettend vermakelijk. Ik kreeg zowaar een Inglourious Basterds gevoel bij die quote. John Sharp zet op zich wel een leuke maffia baas neer maar hij kwam bij vlagen irritant over en dat was door de Engelse dub. Geen idee wat de bedoeling was maar ze verneuken het personage helemaal.

Altrimenti ci Arrabbiamo is me beter bevallen dan de eerste keer. De gevechten zijn leuk om te zien en natuurlijk de idiote rol van Pleasance is de moeite waard. Spencer en Hill vormen een leuk duo dus ik ga toch eens op zoek naar nog wat films.

3.5*

Bud Spencer en Terence Hill als piloten

Met All the Way, Boys ben ik alweer aan mijn 11e film van het geweldige duo Bud Spencer en Terence Hill gekomen. Niet alles is altijd even goed (Blackie, the Pirate is geen aanrader), maar toch ben ik altijd blij als ik nog eens één van hun films op DVD vind. Zeker wanneer het om eentje gaat waarbij ik mijn oude VHS kan vervangen, want die dingen die lijken nu toch echt wel aan het eind van hun leven te zijn gekomen. Gisteren aangeschaft, gisteren opgezet.

Al heb ik wel volgens mij voor de 2e keer in evenveel dagen te maken met een verknipte versie. Uit Jamaica Inn ontbraken al 10 minuten en het leek erop dat All the Way, Boys ook een beetje te lijden had onder abrupte overgangen. Volgens IMDB is de Netherlands versie van 94 min dan ook heavily cut, al wordt verder niet gespecificeerd wat er nu juist ontbreekt. Soit, één van de vroegere samenwerkingen tussen het duo en toch al wel fijn om te zien dat de gebruikelijke elementen al ruimschoots aanwezig zijn. De nodige vechtpartijen (inclusief eentje tussen Spencer en Hill, iets dat ik volgens mij nog niet eerder had gezien) en een vlot verhaaltje dat nergens echt verveelt. Springt dus wel wat van de hak op de tak, maar het is dus de vraag of dat effectief de schuld is van regisseur Giuseppe Colizzi. Vond in ieder geval wel het stukje met de diamanten er precies een beetje teveel aan, vraag me af of dat in een lange versie (de Italiaanse release zou zowaar een halfuur langer zijn!) beter tot zijn recht komt.

Een film met Engelse openingscredits en dan moet blijkbaar erg duidelijk worden gemaakt dat Spencer een personage speelt met de naam Salud en dat Hill een personage speelt met de naam Plata. Ze laten het denk ik zo'n keer of drie à vier zien.. In ieder geval vormen de twee wel weer een leuke combinatie. Een paar toffe scènes (onder andere Spencer die dronken een gewonde passagier gaat vervoeren met zijn vliegtuig) en nog wel leuke bijrollen. Qua slechteriken valt het een tikkeltje tegen (vond de dove Mr. Ears nu niet zo'n succes), maar zijn handlangers zijn wel leuk. Wederom ook zo'n aanstekelijke soundtrack die je nog een tijd blijft neuriën

Tof! De beste samenwerking blijft God Forgives... I Don't maar dit kan zich perfect meten met de rest van hun gezamenlijke oeuvre. Veel van hetzelfde weliswaar en toch blijft dat zijn charme behouden. Zou alleen graag eens een deftige versie zien, sowieso had de DVD ook nogal last van grote zwarte banden langs de boven- en onderkant.

3.5*

Jackie Chan en de piraten

Normaal gezien was het het plan om Fearless Hyena II te kijken maar mijn kameraad met wie ik de films kijk wou liever Project A zien. Hij had hem vroeger ooit eens gezien en wou hem graag terug opnieuw zien. Mij maakt het allemaal niet uit welke film we eerst zien, zolang we ze in een ietwat chronologische volgorde zien, en ik stond eerlijk gezegd ook niet te springen op Fearless Hyena II want het eerste deel was nu ook niet iets om over naar huis te schrijven...

En ik ben blij dat we dit gisteren hebben opgezet want Project A is een sterke film die zich mag meten met het beste werk van Chan. Deze keer komt er geen kung fu aan te pas maar krijgen we een verhaal voorgeschoteld dat een strijd tussen piraten en politie/kustwacht als uitgangspunt heeft. Het is eens iets anders dan gebruikelijk maar het werkt in ieder geval perfect. De film zit vol met geweldige scènes, onder andere de knokscène in de bar is geweldig, maar de film blijft ook de gehele speelduur boeien. Jackie Chan regisseerde en schreef Project A maar weet deze keer eindelijk een goede mix te vinden dus verhaal, humor en actie. Blijft trouwens nog altijd wel een meerwaarde om dit in de originele Chinese versie te zien en niet in de Engelde dub, al lijkt het me wel hilarisch om Danny Trejo zijn stem te horen verlenen aan een Chinees.

Jackie Chan blijft toch echt fantastisch om naar te kijken. Zijn latere Amerikaanse werk kan in geen enkele mate vergeleken worden met de films die hij in zijn Hongkong periode draaide want wat we hier weer te zien krijgen is verbluffend. Het hoogtepunt is natuurlijk de ode aan Harold Lloyd's Safety Last, toevallig de enige scène die ik ooit van Lloyd heb gezien maar dat terzijde. Een scène die Chan bijna het leven kostte, je ziet hem ook creperen tijdens de aftiteling, maar die wel tot één van zijn meest legendarische momenten gerekend mag worden. We zien de Jackie Chan films zonder ook maar enige voorkennis (althans, dat is toch zo bij mij) dus was het een erg aangename verrassing om Sammo Hung te zien verschijnen. Ik kende hem alleen maar vanuit Three Kingdoms waarin hij een bijrol vertolkte maar zelfs daar maakte hij al indruk. Zijn wisselwerking hier met Jackie Chan is dan ook uitstekend en zorgt voor veel vermakelijke momenten. Biao Yuen is blijkbaar ook een naam die erg bekend is in het genre en ik ben hem blijkbaar al eerder tegen gekomen in Spiritual Kung Fu (kan ik me hem niet meer herinneren) en in Young Master (waar hij een kleine bijrol heeft) maar hier is hij in ieder geval wel memorabel. De knokscènes met Chan zijn erg leuk om naar te kijken en samen met Chan en Hung vormt hij een perfect trio. Ik hoop in ieder geval wat meer van die drie te kunnen zien.

Erg aangenaam verrast door het trio Chan - Hung - Yuen die de film naar een hoger niveau tillen. Het verhaal is boeiend genoeg om de speelduur van zo'n 100 minuten te vullen en een handvol memorabele scènes zorgen ervoor dat dit sowieso tot het beste werk van Chan behoort.

4*

Jackie Chan en de piraten Part II

De eerste Project A film is één van de beste films van Jackie Chan maar met vervolgen weet Chan niet altijd even goed zijn weg. Fearless Hyena II bijvoorbeeld was al geen geslaagde film maar ik hoopte dat Project A II nog van eenzelfde niveau ging zijn als zijn voorganger. Toen het echter bleek dat zowel Sammo Hung als Biao Yuen hier niet meer in meespeelden, stelde ik mijn verwachtingen toch wel iets bij. Gelukkig valt het uiteindelijke resultaat nog erg goed mee.

Chan neemt opnieuw het script en de regie op zich maar slaagt er wederom niet in om de juiste mix te vinden tussen actiescènes en verhaal. Hetgeen wat er qua actie in zit is wel weer de moeite waard (Chan doet weer een paar heerlijke stunts) maar het is simpelweg te weinig om een film met een speelduur van 100 minuten te vullen. Vooral omdat de film op gebied van plot wel eens regelmatig inzakt, zeker het middenstuk is niet altijd even boeiend. Waar het eerste deel nog een amusant verhaal heeft met een bende piraten, wordt er hier meer geconcentreerd op een Serpico-achtige opzet over corruptie bij de politie. De piraten zelf komen op zich maar bitter weinig aan beurt, vond ik wel jammer want de scènes met hun waren wel leuk, en de extra verhaallijnen over revolutie en dergelijke voelen nogal geforceerd aan. Het had echter nog slechter kunnen uitdraaien want voor een vervolg blijft dit nog altijd wel een degelijke film maar dat ligt meer aan Chan zelf dan aan het verhaal.

Ik heb het al vaak gezegd maar Jackie Chan blijft toch echt wel een enorm coole acteur. Als je ziet wat voor stunts hij allemaal heeft uitgevoerd (soms op het dodelijke af), dan begin je echt met verbazing te kijken naar wat hij allemaal uit zijn mouw schudt. Hij lijkt zich ook continu te willen verbeteren en dit resulteert vaak in toch wel vernieuwende scènes. Ook hier heeft wel weer leuke momenten zoals het gevecht met de pepers. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het prop departement met valse pepers af kwam maar ze hadden die niet op tijd afgekregen waardoor Chan dus echte pepers in zijn mond steekt, zijn reactie is dan ook navenant. Waar hij trouwens in het eerste deel nog een ode bracht aan Harold Lloyd's Safety Last met de klokkenscène, doet hij hier hetzelfde voor Buster Keaton's Steamboat Bill Jr. Leuk om Maggie Cheung ook nog te zien opdraven, was toch alweer van Police Story geleden. Een actrice die hier precies nog wat in haar kinderschoenen staat maar al wel een degelijke rol weet af te leveren.

Redelijk vervolg dat naar een hoger niveau wordt getild door de actie, valt me op dat dat wel vaker gebeurd bij de films van Chan. Qua verhaal kan het soms saai zijn maar eens de actie begint, ben je dat euvel alweer vergeten. Leuk dat iedereen zijn rol terug opneemt maar de film mist toch de klasse van Sammo Hung en Biao Yuen.

Kleine 3.5*

We're gonna make the word "government" poison to them if it's the last thing we do

Gisteren na Pat Garrett & Billy the Kid had ik nog wel zin in een korte film. Ik had deze 'G' Men nog liggen van een uitzending op TCM en de film leek me met zijn speelduur van 85 minuten perfect aan mijn eisen te voldoen. Ik was eerlijk gezegd ook wel benieuwd geworden naar dit politiekorps want in een aantal interviews met castleden van Gangster Squad wordt deze term toch redelijk veel gebruikt en wat daar gezegd werd kon in ieder geval dienen als een goede basis voor een geslaagde politiefilm.

En dat is 'G' Men ook geworden. Ik heb ook de nieuwere versie uit 1949 gezien waar een klein intermezzo aan het begin is toegevoegd waar een aantal nieuwe rekruten de opdracht krijgen om deze film over levende legende Brick Davis te kijken. Had voor mij niet gehoeven maar bon, hiermee weet je wel direct dat je met een propaganda film te maken hebt. Meer zelfs, J. Edgar Hoover had zijn goedkeuring gegeven aan het script maar bleek er uiteindelijk toch niet zo heel tevreden over te zijn. Althans, dat was zo totdat de film serieus winst begon te maken en hij erachter kwam dat dit erg makkelijke publiciteit was. Gelukkig blijft er naast alle propaganda nog altijd wel een degelijke film over die van het begin tot het einde weet te boeien. Af en toe een tikkeltje voorspelbaar, zo weet je vanaf het eerste moment dat Davis en Jeff McCord elkaar leren kennen ze dikke maatjes zullen worden, maar 'G' Men bevat een aantal erg geslaagde momenten die vandaag de dag nog altijd overeind blijven staan. Persoonlijke favoriet is sowieso de massale vernietiging van de bad-guys op Pinecrest.

James Cagney zal bij de meesten bekend staan als gangster. Terecht want die rollen zijn legendarisch maar doorheen zijn carrière heeft hij wel eens wat anders geprobeerd. Zo staat hij te zingen in Love Me or Leave Me en speelt met The Oklahoma Kid mee in een Western. In 'G' Men staat hij deze keer aan de andere kant van de wet dan dat we van hem gewoon zijn maar dat gaat hem nog altijd erg goed af. Het is natuurlijk ook een rol die hem op het lijf is geschreven doordat Davis even goed bij de gangsters terecht had kunnen komen, mocht zijn opleiding niet betaald zijn door McKay. Die geweldige kop past dan ook perfect bij tough guy mentaliteit van Davis. Sterke bijrollen ook met Barton MacLane die qua gangster gehalte niet moet onderdoen voor Cagney. Robert Armstrong neemt de rol van Jeff McCord op zich maar dat is jammer genoeg de zwakste rol die er tussen zit en Armstrong weet het ook niet echt veel beter te maken. Sterke bijrollen trouwens ook nog van Ann Dvorak en Margaret Lindsay. Ik verwachte niet veel input van de dames doordat dit mij een pure mannenfilm leek te zijn maar ze doen het erg goed.

Ik moet dringend toch eens wat meer van Cagney gaan zien want elke keer op nieuw weet hij me goed te amuseren. Een ware klassebak die vandaag de dag wat vergeten lijkt te zijn en dat is zonde. Het verhaal, hoewel het nogal propaganda getint is, verloopt vlot en de film zit vol met heerlijke confrontaties tussen gangsters en politie.

4*

In 1921 begon Buster Keaton echt onder stoom te geraken en maakte hij een aantal van zijn meest gelauwerde kortfilms. The Play House zal altijd mijn favoriet blijven, maar The 'High Sign' moet daar toch ook niet veel voor onder doen. Misschien iets minder goed gebalanceerd maar dat slotstuk in het beveiligde huis met talloze geheime kamers is gewoon Keaton op zijn best. Verder nog flink wat scènes waarbij je je afvraagt hoe hij daar toch telkens weer in beland geraakt en het is vooral zijn inventiviteit die me altijd zo doet lachen. Het valsspelen in het schietkraam, een haakje schilderen voor zijn hoed aan op te hangen, ... Toffe bijrollen ook met Ingram B. Pickett als Tiny Tim en een hoop slechteriken die een redelijk aparte groet hebben. Keaton zelf zou trouwens niet tevreden zijn geweest met de kortfilm en liet die meer dan een jaar op de plank liggen, ik vraag me af waarom.

4*

S'il vous plait, I would like to have the same thing he had

Jazz is niet echt een thema waar ik bekend mee ben. Ik wil het wel zijn, maar de grote omvang van het genre houdt me altijd wat tegen. Mijn kennis reikt ook niet verder dan een aantal soundtracks (vooral Ascenseur pour l'échafaud staat me nog helder voor) en daardoor leek 'Round Midnight me wel een interessante start aangezien de film de Oscar voor beste score mee naar huis pakte en bovendien een resem legendes van de muziekscene als figuranten had.

En 'Round Midnight mag er zeker en vast wezen. Het viel me op dat de print gisteren in de cinema echt loepzuiver was. Er moet blijkbaar ergens een deftige DVD/Blu-Ray rondzwerven, want het mistroostige Parijs zag er nog nooit zo mooi uit. Al kan het natuurlijk zijn dat ik me te hard heb laten meevoeren door die fantastische soundtrack. Muziek die perfect op zijn eigen benen kan staan, maar naar een hoger niveau wordt getild door de beelden, iets wat natuurlijk ook geldt in de andere richting. Vooral de scène waar Francis de Blue Note uitloopt en in een zijstraat die huilende saxofoon hoort.. Prachtig gewoon. Toch is 'Round Midnight niet een film die perfect is. De optredens in het begin van de film zijn degelijk, maar misschien laat Bertrand Tavernier zich hier nog iets te hard overrompelen door Dexter Gordon, want hierdoor krijgt de film wel een te lange speelduur. Niet dat ik me verveeld heb, verre van, maar mijn gedachten begonnen toch weg te zwerven.

Het personage van Gordon is een combinatie tussen Lester Young en Bud Powell en hoewel het verhaal fictief is, leent het veel elementen uit Dance of the Infidels dat geschreven werd door Francis Paudras. Het plot heeft echter weinig om handen en het is duidelijk dat dit niet de prioriteit van Tavernier was, maar toch slaagt hij er nog in om de vriendschap tussen Dale en Francis mooi in beeld te brengen. De vreemdste bijrol is die van Martin Scorcese. Ik wist dat hij erg hard bezig was/is met Blues (hij maakte er zelfs een 7-delige reeks rond met afleveringen van 90 minuten), maar ik had hem hier niet in verwacht. Het waarom ontgaat me nog steeds, maar Scorcese weet overeind te blijven tussen al dit jazz geweld. Het is echter Dexter Gordon en de zijnen die de echte sterren zijn. Hij houdt er een vreemde manier van acteren op na, maar de rol van Dale gaat hem goed af. Al schijnt dat vooral ook te wijten zijn aan het feit dat hij niet veel meer moet dan zichzelf spelen. Het zou trouwens onterecht zijn om François Cluzet hier niet te vermelden. Hij heeft een zekere chemie met Gordon die de vriendschap net iets overtuigender maakt.

De eerste bewuste kennismaking met jazz en het smaakt naar meer. Het had anders kunnen uitdraaien, maar 'Round Midnight is een melancholische doch boeiende film over de vriendschap tussen een muzikant en een die-hard fan. Toch zien dat ik de overige jazz films in Cinema Zuid kan meepikken.

4*

To die by your side, such a heavenly way to die

(500) Days of Summer stond al een serieuze tijd op mijn verlanglijstje maar wanneer ik hem tegen kwam in de winkels, was hij meestal nog een tikkeltje te duur. Gisteren was het hier braderij en de plaatselijke videotheek had nog een ex-rental liggen. Direct meegepakt, voor 5 euro wou ik de gok wel maken, en 's avonds gezien.

En wat een heerlijke feel good film is dit geworden. Het verhaal is bij vlagen herkenbaar maar blijft ook gedurende heel de speelduur boeien. Het idee om te switchen tussen de verschillende dagen, eigenlijk is het niet meer dan een alternatieve adaptie van flashbacks, is niet erg origineel maar werkt wel erg aanstekelijk. Leuke continuïteitscènes waar de ene moment de liefde tussen de twee van het scherm spat om daarna naar een latere datum te springen waar ongeveer een zelfde scène zich afspeelt maar dat het er allemaal veel slechter aan toe gaat. Visueel speelt Webb dan ook lekker op deze sprongen in de tijd door de kleuren altijd maar fletser te maken naarmate we verder in de 500 dagen gaan. Ook het einde was een aangename verrassing. Ik verwachte dat de film een standaard einde ging hebben waar Summer en Tom toch nog bij elkaar komen maar gelukkig komt Tom later Autumn, de naam gaat er toch een tikkeltje over, tegen. Op zich het beste einde dat Webb had kunnen maken want nu past het perfect in de lijn van de film. Oké, Tom is Summer kwijt geraakt maar het wordt hem al snel duidelijk dat er meer dan één soul mate in je leven kan zijn. Hij viel eerst voor Summer omdat die iets onbereikbaar had maar tegelijkertijd ook dezelfde interesses had als hem (o.a. The Smiths) maar na een pijnlijke confrontatie met Summer komt hij toch weer iemand tegen die eenzelfde interesse deelt mee hem, een interesse waarvan hij dacht dat hij de enige was. Het is jammer voor Tom dat het met Summer niets wordt maar de toevoeging van Autumn bewijst dat het leven voort gaat. Persoonlijk één van de beste eindes dat ik ooit al heb gezien.

Joseph Gordon-Levitt, ik kende hem eigenlijk alleen maar van het kleinere rolletje in G.I. Joe en natuurlijk zijn hoofdrol in 3rd Rock from the Sun. Ik had dan ook ergens mijn twijfels of hij hier echt een goede acteur ging zijn maar ik had niet fouter kunnen zijn. Gordon-Levitt slaagt erin om de rol compleet naar zich toe trekken. De verliefdheid, de onzekerheid, de frustratie, ... Alles weet hij op een erg overtuigende manier neer te zetten. Toch had hem dit niet gelukt als er geen Zooey Deschanel was geweest. Net zoals in Yes Man is ze hier weer voor te smelten. Iedereen heeft wel zo'n type waarvoor hij/zij alles voor zou doen en Deschanel speelt dit met verve. De chemie tussen beide spat van het scherm af maar vooral de scènes die naar het einde van de 500 dagen liggen zijn uitstekend gespeeld door beide. De evolutie die ze in haar spel legt is dan ook erg verfrissend, eigenlijk is heel de film verfrissend leuk. In het begin heb je een zwak voor Summer, althans dat had ik toch, maar naargelang de film vordert voel je gewoon dat dit niets voor Tom is maar leef je met hem en zijn pogingen om Summer terug te winnen mee omdat je weet dat je zelf ook zo zou reageren. Hierdoor krijgt Summer elke keer minder sympathie en komt het er bij Tom juist extra bij. Daarom is het einde ook zo perfect voor de film. Soit, ik ben wat aan het afdwalen. De film concentreert zich dus vooral op deze twee maar toch zijn de bijrolacteurs vaak erg goed gecast. De muziek is trouwens ook wel een meerwaarde aan de film.

Uiteindelijk is (500) Days of Summer geworden wat ik er van had verwacht. Het plot is meeslepend, de muziek is vlot en visueel ziet het er allemaal netjes uit. Deschanel en Gordon-Levitt zijn perfect gecast voor de rollen van Summer en Tom. Blij dat ik hem dan toch eens aan mijn collectie kan toevoegen en misschien zit er met een herziening wel een hogere score in.

Dikke 4*

Pablo, graba lo todo por tu puta madre

De eerste Rec had ik al ooit eens een paar jaar geleden gezien en de film had toen zeker en vast indruk gemaakt. Het drukke sfeertje was zo heerlijk beklemmend dat ik Rec klasseerde als één van de beste horrors die ik tot nu toe had gezien. Voor kerstmis had ik het 2e deel aan mijn broer cadeau gegeven maar toen bleek dat dat een rechtstreeks vervolg was besloten we het eerste deel maar eens terug opnieuw te zien.

En dat Rec één van de beste hedendaagse horror films is, is vandaag ook weer eens gebleken. Dit ligt vooral aan het feit dat de regisseurs Jaume Balagueró en Paco Plaza de film zo echt hebben gemaakt. Het handheld gebeuren hebben we al meermaals gezien dus dat was niet echt iets nieuws maar de film is ook compleet in een echt flatgebouw gefilmd. De acteurs werden ook compleet in het duister gelaten betreffende het script en moesten dus af en toe gaan improviseren, zo werd het aan niemand verteld dat de tweede brandweerman een aantal verdiepingen naar beneden ging storten waardoor de reacties authentiek waren. En alsof dat nog niet genoeg was werd de climax die zich geheel in het donker afspeelt effectief in het donker opgenomen met een infrarood camera waardoor niemand iets kon zien. Door deze keuzes krijgt de film een serieuze laag authenticiteit en is het qua sfeer enorm goed geslaagd. Sowieso leent de drukke Spaanse taal zich perfect voor dit soort films. De korte speelduur van een dikke 70 minuten speelt hier dan ook een grote rol in. Voor de rest is het verhaal vermakelijk genoeg om te blijven boeien. Toegegeven, het is een concept dat we al vaker hebben gezien maar het word hier enorm sterk uitgewerkt.

Manuela Velasco, die ook effectief een carrière als televisie reporter heeft/had, was me vorige keer al opgevallen maar nu spatte ze echt van het scherm af. Ze heeft sowieso al een knap snoetje dus dat is mooi meegenomen maar de manier waarop ze haar rol speelt is erg overtuigend. Sowieso geldt dat voor het merendeel van de acteurs die hierin opdraven. Visueel is dit ook erg overtuigend. Normaal gezien ben ik helemaal niet te vinden voor handheld camera's, met hier en daar een uitzondering, maar dit stoorde helemaal niet. Er is hier dan ook nog sprake van een enorm sterke soundtrack die de beelden enorm goed ondersteunt. Alleen jammer dat de film hier en daar wel een klein steekje laat vallen. Grootste fout is toch wel de bandrecorder die Angela zogezegd terugspoelt maar de geluidsfragmenten worden wel chronologisch afgespeeld. Jammer maar echt storen doet het gelukkig niet.

Ben nu nog benieuwder naar deel 2 geworden maar dat zal iets voor morgen zijn. Deel 1 is in ieder geval een dijk van een film geworden die vooral erg overtuigend aanvoelt. Jaume Balagueró en Paco Plaza weten perfect de juiste sfeer te benaderen en hebben dan ook een uitstekende job verricht met het casten van de acteurs. Een verhoging is hier wel op zijn plaats.

4.5*

Geslaagde sequel

Het was al langer het plan om dit vervolg van Rec eens op te zetten maar vermits het een rechtstreeks vervolg is, besloten ik en mijn broer om eerst het eerste deel nog eens op te frissen. Dit deden we gisteren dus was het vandaag tijd om Rec 2 eens uit te testen. We wisten niet goed wat te verwachten, ergens hoopten we op meer van hetzelfde maar Jaume Balagueró en Paco Plaza pakken het toch nog anders aan.

Ergens vreesde ik toch voor de film want ik heb het nu eenmaal niet op sequels die zich in dezelfde dag of nacht afspelen. Ik krijg dan altijd het gevoel dat de makers nog een paar ideeën hadden en deze dan maar besluiten te verwerken in een vervolg dat snel incasht op het succes van de eerste film. Dat is hier gelukkig niet het geval en we krijgen dan ook een erg interessant vervolg voorgeschoteld. Ik was vooral te vinden voor hoe ze erin geslaagd zijn om het religieuze aspect van bijvoorbeeld The Exorcist te combineren met talloze virusfilms die we al voorgeschoteld kregen. Het is een combinatie die ik nog niet eerder was tegengekomen en hiermee voel je meteen aan dat er niet gekozen is om meer van hetzelfde te doen. Meer zelfs, het wordt er allemaal mysterieuzer en mysterieuzer op waarmee je wel erg benieuwd wordt naar een eventueel vervolg. De nieuwe aspecten van de film werken nagenoeg allemaal perfect met als uitzondering de toevoeging van de drie kinderen. Ergens is het wel verfrissend om niet continu naar het SWAT team te moeten kijken maar hun aanwezigheid was geheel verwaarloosbaar. Toch wel jammer eigenlijk. Ook het einde is me iets te voorspelbaar want ik voelde perfect aan dat de terugkomst van Angela nog een effect ging hebben, had alleen niet zien aankomen op wat voor een manier. Hiermee voelt de film toch net dat tikkeltje minder dan zijn voorganger maar het scheelt erg weinig. De film kent trouwens wel één van de heerlijkste kills uit het genre via een vuurpijl.

Sowieso erg tof om een groot deel van de personages uit het eerste deel te zien terugkomen als geïnfecteerden zoals Manu de brandweerman. Voor de rest heeft dit vervolg een bijna geheel nieuwe cast maar die doen het ook zeker en vast niet slecht. De drukke sfeer komt er met vlagen aan maar het is vooral leuk om Manuela Velasco terug te zien verschijnen als Angela Vidal. Erg mooi ook dat ze exact dezelfde tenue aanheeft als in de vorige film (jammer dat dat niet is doorgetrokken naar sommige andere personages zoals de Colombiaanse maar dat was blijkbaar omdat ze haar een met bloed doorweekt T-shirt wouden geven en met het bruine T-shirt, dat ze in de vorige film aanhad, kwam dat effect niet tot zijn recht) maar Velasco doet het net als in de vorige film uitstekend. Erg fijne actrice en het is te hopen dat ze nog wat meer komt opdraven. De korte speelduur is ook weer erg passend voor de sfeer van de film (tijdsduur klopt wel langs geen kanten op beide DVDs want bij deel 1 zou deze 85 minuten zijn terwijl de film 75 duurt en bij deze film staat de speelduur op 105 terwijl die eigenlijk ook een stuk korter is) en ook de muziek past weer heerlijk.

Een erg geslaagd vervolg dat op een frisse manier voort gaat op het vorige deel. Je zou denken dat het allemaal een stuk minder of praktisch hetzelfde is als de voorganger maar Jaume Balagueró en Paco Plaza weten overduidelijk wat ze doen en leveren een sfeervolle sequel. Regisseurs om toch wel in het oog te houden al zijn hun wegen vandaag de dag precies wel gescheiden.

4*

Paco Plaza vind de reeks terug opnieuw uit

De eerste Rec film had ik een aantal jaar geleden gezien en daar was ik best wel een grote fan van maar het was pas met de herziening naar aanleiding van het tweede deel dat ik cadeau had gegeven dat het kwartje viel. Rec 1 is één van de beste (misschien zelfs de beste) zombiefilms die ik ooit al had gezien en ik was dan ook enorm benieuwd naar dit 3e deel. Ik was de film eerlijk gezegd een tikkeltje uit het oog verloren maar toen bleek dat dit in de cinema draaide was de keuze al snel gemaakt. In een zaal met amper volk zaten we voor het sluitstuk van de trilogie en één gevoel heerst na de aftiteling. Dit is fantastisch.

En daar verschiet ik toch een beetje van want het is de eerste keer dat er een Rec wordt gemaakt zonder Jaume Balagueró dus ik had schrik dat de reeks hem te hard ging missen maar niets is minder waar. Toegegeven, de film opent misschien iets te traag maar langs de andere kant moeten er, in tegenstelling tot het 2e deel, terug nieuwe personages geïntroduceerd worden. Dit gebeurt via een vermakelijke trouwpartij waarop we op een vlotte en bij wijlen hilarische manier (SpongeJohn!) kennis maken met iedereen. Na deze introductie barst de film compleet los waardoor de ietwat trage aanloop compleet goed wordt gemaakt. De ene na de andere dode valt maar wat vooral het interessantste is aan deze film is dat Plaza een stuk cooler met zijn personages omgaat dan in de andere delen. Het moment waarop Clara een kettingzaag bovenhaalt is dan ook echt ge-ni-aal. Ik weet natuurlijk ook dat dit niet de eerste (zombie)film is waarin dit gebeurt maar verdomme, dit is toch wel erg cool. Ook de kills zijn een stuk inventiever geworden en de liefhebbers van het genre zullen hier dan ook vast en zeker aan hun trekken komen. Rec 3 bouwt tegelijkertijd ook nog voort op de religieuze aspecten die in de voorganger worden geïntroduceerd en doet dat meer dan behoorlijk. Dat de zombies (technisch gezien zijn het geïnfecteerden maar ik schaar het maar onder de noemer zombies vanwege de gemakkelijkheid) verslagen worden vanwege bijbelcitaten is een klein minpuntje maar dat is geheel te verwaarlozen vanwege de talloze andere pluspunten. Ik vraag me af of er nog een vervolg zal komen maar als dat van hetzelfde niveau is dan zeg ik: laat maar komen! Het einde is trouwens ook wel om van te smullen. Ik had eventjes schrik dat ze Clara uiteindelijk gingen laten leven (fantastisch stuk ook waar Koldo haar arm afkapt) maar dat gebeurt gelukkig ook niet en we krijgen één van de beste slotstukken die dit soort films kunnen hebben. Een tikkeltje romantisch en dan de kogelregen die daarop volgt. Heerlijk!

Een geheel nieuwe cast maar Plaza weet ze wel te kiezen! Leticia Dolera als Clara mag voor mij in de groep van coolste vrouwelijke hoofdrollen à la Rose McGowan in Planet Terror komen want oh mijn god, wat een geniale performance! Erg goed ook van Plaza dat hij niet in de gebruikelijke kettingzaag-hapert-nooit val trapt. Ook Diego Martín als Koldo is perfect gecast en de chemie tussen de twee is er overduidelijk. De film kent een hele hoop bijrollen, waarvan de meesten nogal snel uit het beeld verdwijnen maar er is niemand die echt slecht gecast lijkt te zijn. Iedereen doet perfect zijn ding en dit levert een erg sterke cast op. Jammer trouwens dat Ismael Martínez als Rafa het uiteindelijk niet meer zo lang trekt want die was ook erg vermakelijk. Visueel ziet dit er trouwens ook nog altijd even degelijk uit als de andere delen. Het knellende aspect is verdwenen maar Plaza vind nog altijd de kans om de film visueel mooi weer te geven. De schrikmomenten zijn niet meer zo inventief zoals in de voorgangers maar het werkt nog altijd perfect.

Met hoge verwachtingen binnen gegaan en meer dan tevreden buiten gekomen. Rec 3 is in alle opzichten een film met dezelfde elementen als de andere twee maar Plaza weet er zijn eigen mix van te maken. Vooral qua personages (Clara met de kettingzaag en Koldo met de ridder outfit) is dit gewoonweg vermaak van de bovenste plank. Laat dat vierde deel maar komen!

4.5*

Claire's body, I never looked at her naked without seeing her with Paul

Ik vind het altijd wel fijn om eens in de budgetbakken te kijken. Meestal laat de manier waarop die bakken gevuld zijn wel wat te wensen over (lees: ze worden gewoon op een hoop gegooid in een bak), maar af en toe kan je wel eens iets leuks tegenkomen. Althans, dat was toch mijn gedacht toen ik deze 10:30 PM Summer tegenkwam. Een Romy Schneider film die ik niet kende en dat voor een spotprijs! Meepakken dus.

Eenmaal thuis aangekomen bekoelde mijn enthousiasme weliswaar door de negatieve kritieken (zeker de score van Mochizuki Rokuro stemde me niet echt vrolijk) waardoor ik het kijken van de film altijd wat achteruit schoof. Gisteren toch weer eens zin in een Schneider film en deze dan gekozen omdat het degene met de kortste speelduur was. En eerlijk gezegd, ik vond 10:30 P.M. Summer best nog wel te pruimen. Al geef ik meteen toe dat de film best wel wat negatieve punten heeft. Zo had de driehoeksrelatie (een thema dat het trouwens altijd wel goed doet bij mij dankzij het werk van Truffaut) wat beter uitgewerkt kunnen worden, maar de film straalt een soort van Tennessee Williams vibe (die goed voelbaar is in verfilmingen zoals A Cat on a Hot Thin Roof en The Night of the Iguana) uit en ik kan zo'n broeierig sfeertje altijd wel waarderen.

Het grootste probleem aan de film is Melina Mercouri. Ze is ongetwijfeld niet de beste actrice tout court, ze is zelfs niet de beste actrice in deze film, en je vraagt je af waarom zij juist de hoofdrol naar haar toe heeft weten trekken. De oplossing is vrij simpel: wees de geliefde van de regisseur en je maakt een grote kans. Mercouri doet nogal hysterisch, maar gelukkig is er nog altijd de immer bevallige Romy Schneider om de brokken te lijmen. Ze heeft weliswaar niet veel om handen doordat ze het met een bijrol moet doen (wat had het gegeven mochten de rollen van haar en Mercouri omgedraaid zijn) en toch weet ze weer een goede indruk achter te laten. Peter Finch zit qua niveau wat tussen beiden in. Ik vond hem vooral een goede chemie met Schneider hebben.

Net zoals de meesten hier vind ik Mercouri het grootste struikelpunt, al heb ik de indruk dat ik er niet zo zwaar aan til als de anderen. Het uitgangspunt kan voor vonken zorgen, die jammer genoeg wat uitblijven, maar de film blijft over de gehele lijn boeien. Met een sterk einde als apotheose.

3*

The intersection where family, honor and betrayal collide

Zoals zo vaak stond ik gisteren voor een volle kast met films en weeral net als bijna alle andere keren kon ik gewoon niet kiezen wat te zien. Maar dan zag ik deze 10th & Wolf ergens vergeten in een hoekje staan en vroeg ik me af hoe hij daar kwam want hij behoort toch wel tot één van men favorieten. Gisteravond heb ik me dan ook weer eens laten overdonderen door deze geweldige film.

De openingsscène waarin je Marsden doelloos in een jeep ziet rondrijden als marinier doet eigenlijk direct afbreuk aan de de sfeer van de film die later veel beter tot zijn recht komt. Ben dan ook wel ergens blij dat het verhaal zich niet concentreert op Tommy's marine verleden maar meer op het verhaal tussen hem, zijn broer en zijn neef. Nu ben ik sowieso al wel verzot op gangsterfilms dus vond ik dit zeker een degelijk en sterk verhaal. Een verhaal dat mooi op zijn climax komt met Vincent die wordt vermoord en Tommy, alhoewel hij de snitch is, samen met Joey wraak gaat nemen. De scène waar Joey wordt neergeschoten en nog een laatste keer Tommy's naam roept gaf dan ook echt kippenvel.

Giovanni Ribisi zit hier in een glansrol, hij zet Joey werkelijk prachtig neer. Vooral op de scènes naar het einde toe en zeker in de bovengenoemde scène waar hij zijn klasse toch echt wel laat zien. Marsden acteert ook goed al deed hij mij soms teveel aan zijn andere bekende rol in X-Men als Cyclops denken. Renfo daarentegen kon me minder bekoren, vooral in de scène waar hij zijn broer belt om te zeggen dat hij de microfoon heeft gevonden stelt hij wel teleur. Val Kilmer zijn rol is echt minimaal te noemen, had hem er eigenlijk ook eerst niet uitgehaald. Hopper, die wel wat meer screentime had dan Kilmer, is zeker ook niet slecht maar zijn rol mocht echt wel wat uitgediept worden.

Het enige minpuntje van de film en dat is ook waarom hij niet de volle pot krijgt is het einde waar Marsden uiteindelijk alles overleeft, de agenten in het zak zet en dan uiteindelijk met Brandy en haar zoontje uit het stadje verdwijnt. Ik had het veel liever gezien dat hij net zoals Joey omkwam in de poging om zijn broer te wreken. Maar buiten dit minpuntje is 10th & Wolf zonder twijfel een dijk van een gangsterfilm.

4.5*

Where the fuck's my bowling ball?

Het is erg hoe lang ik sommige films al in mijn bezit heb eer ik ze kijk. Bij 11:14 zat de rekening van de 5 voor 5 euro actie van Blokker nog in de DVD-hoes en blijkbaar is dat alweer van 2010 geleden.. Schandalig eigenlijk, dus er zo snel mogelijk maar eens werk van gemaakt om de film eindelijk eens te zien. Ik had al lang geen idee meer waarom ik dit überhaupt had gekocht, waarschijnlijk voor Rachael Leigh Cook als ik mezelf zowat ken, en kon me dus laten verrassen.

Waar ik echter het meest van ben verrast is dat 11:14 zo'n hoge score krijgt. De gimmick met de verschillende verhaallijnen waar een bepaald aspect uit een ander oogpunt wordt uitgelegd is best wel leuk, maar het kan toch niet zijn dat de film enkel en alleen daarvoor wordt gewaardeerd? Het kan bijna niet anders, want voor de rest is dit qua verhaal niet al te bijzonder. De ene na de andere compleet overdreven verhaallijn wordt uit de kast gehaald en na een tijd heb je het echt wel gehad. Daar komt dan ook nog eens bij dat er nergens een aha-ervaring aan te pas komt doordat je met je ogen dicht kunt voorspellen hoe het juist allemaal in elkaar gaat zitten. Het blijft allemaal weliswaar vrij onderhoudend, de korte speelduur zorgt er ook nog eens voor dat het geheel nergens echt inzakt, maar over het algemeen is dit zo'n typisch filmpje dat leuk is voor 1x te zien en nadien nooit meer. Het wordt helemaal jammer wanneer er dan nog eens kleine foutjes in de film sluipen, toch wel nefast voor een film die erop prat gaat dat alle verhalen tot in de details met elkaar verbonden zijn.

Nogal veel bekende namen die zich hiermee moeien. Jason Segel (die via How I Met Your Mother toch wel doorgebroken is en de ene na de andere komedie schrijft) is nog in een kleine bijrol als ambulancier te zien, maar de focus ligt toch voornamelijk op de 11 (badum tss) personen wiens leven zal veranderen door activiteiten van iemand anders. Rachael Leigh Cook is het spilfiguur in dit alles en doet het behoorlijk goed. Hilary Swank daarentegen is compleet niet op haar plaats en wordt weggespeeld door zowat iedereen. Tof om Patrick Swayze is in iets anders dan Dirty Dancing te zien, doet het zelfs nog niet slecht.

Bwah, ik had er precies meer van verwacht. Het zou een psychotische thriller moeten zijn volgens de DVD-hoes, maar daar is niets van te merken. De gimmick is niet onderhoudend genoeg om de gehele film te ondersteunen. Leuk om eens een keer gezien te hebben en daar stopt het dan ook bij.

3*

Life is in their hands, death is on their minds

Het goede aan de zender Eén is dat ze steevast op zondagmiddag een film uit de oude doos uitzenden. Soms heb ik de film al gezien, recentelijk nog voorgehad met Citizen Kane, maar het meeste van de tijd zitten er films tussen die ik al een tijd wil zien maar waar ik nog niet de moeite voor had gedaan om ze te zoeken. 12 Angry Men is er daar één van.

De film heeft op zich een interessant uitgangspunt want wie ben jij om te beslissen wie er mag leven en wie er moet sterven. Het heeft allemaal een hard moralistisch tintje maar ik stoorde me er in ieder geval niet aan. Waar ik me wel een beetje aan ergerde waren de stereotiepe juryleden. Natuurlijk zijn er brulkikkers, sympathieke en antipathieke mannen en een aantal oldtimers met allemaal hun specifieke eigenschappen. Het plot is redelijk voorspelbaar, één jurylid heeft een andere mening dan de 11 anderen dus proberen ze elkander te overtuigen, maar de manier waarop is wat de film sterk maakt. Door nooit de effectieve moord, ontsnapping of wat dan ook te laten zien kiest Lumet ervoor om de kijker in het ongewisse te laten, ook het idee om nooit buiten de kamer te film geeft het claustrofobische waar de juryleden in zitten goed weer. Je kunt wel voorspellen dat ons moeilijk jurylid er in zal slagen om de meningen van de 11 anderen om te draaien maar waar vooral voor mij de kracht van de film zit is hoe hij erin slaagt om alles wat de rest zegt netjes weet te weerleggen. Beginnend met een soortgelijk mes als dat van de dader om dan uiteindelijk, met de hulp van de 'bekeerde' juryleden tot de sleutel van het onschuldig verklaren te komen, namelijk de vrouw die beweerde dat ze alles had gezien. Voorspelbaar? Ja, maar tegelijkertijd ook zeer vermakelijk en de tijd vliegt werkelijk voorbij. Normaal gezien zou de film op een kleine 4.5* gekomen zijn maar de climax van de film is iets te laag van niveau ten opzichte van de rest van de film. Oké, Lee J. Cobb zette al een verschrikkelijk cliché personage neer maar dat hij zomaar zijn stem verandert doordat hij moet denken aan zijn relatie met zijn zoon is teleurstellend en komt veel te geforceerd over.

Henry Fonda, geniaal in C'era una volta il West, maar hier toch van ongeveer hetzelfde niveau. Oké, hij heeft volgens mij zijn rol in het westernepos nooit meer kunnen halen maar hier is hij ook zeker de moeite waard. Teleurstellend was Lee J. Cobb. Ik ben hem de laatste tijd in een aantal films tegen gekomen (o.a. Brothers Karamazov en Green Mansions) en elke keer is hij daar gewoonweg geniaal. Die karakterkop, zijn woeste baard, ... Jammer genoeg is hij hier geschoren en ik weet niet of het er iets mee heeft te maken maar ik had zelfs last om in het begin te herkennen welk jurylid hij eigenlijk was. Jammer want hij was een geweldig acteur en hier had volgens mij meer ingezeten. De andere juryleden zijn op zich geen slechte acteurs maar weten nooit echt een stempel op de film te drukken, al is de man die naar de honkball wedstrijd wou misschien nog wel een uitzondering.

Voorspelbaar maar daarom niet minder de moeite waard. In '57 was het idee nog vers en was het dus nog niet aangetast door de vele kopieën zowel in andere films als series. Het doet dan ook geen afbreuk aan de film al is het wel jammer van de vele stereotiepen en de teleurstellende rol van Cobb.

Kleine 4*

Er zijn hier helemaal geen everzwijnen!

Gisteren raakte het droevige nieuws bekend dat Albert Uderzo is overleden. Niet alleen één van de regisseurs van deze Les Douze Travaux d'Astérix maar ook één van de bedenkers van Asterix en zijn kornuiten. Medebedenker René Goscinny was al lang geleden overleden (een jaar nadat deze film werd uitgebracht zelfs) en met zijn 92 jaar heeft Uderzo er toch een mooie carrière opzitten. Als eerbetoon dan maar eens aan de meest gelauwerde Asterix animatiefilm op MovieMeter begonnen. Vreemd genoeg eentje die ik als kind nooit heb gezien.

Terwijl ik de andere Asterix animatiefilms wel veel heb gezien, geen idee hoe dat ooit is misgelopen. Het verhaal kende ik wel (recent zelfs nog maar gekocht) en eigenlijk is dat vreemd aangezien dit de enige film is die niet op een bestaand verhaal is gebaseerd. Blijkbaar hebben ze het later toch nog opnieuw uitgebracht onder de titel Asterix Verovert Rome. Soit, maakt op zich weinig uit maar je voelt wel dat dit een buitenbeentje is in de reeks. De personages zijn hetzelfde gebleven uiteraard, maar het lijkt wel alsof Goscinny en Uderzo gewoon eens compleet iets anders wilden doen. Veel gepraat over goden, geesten, etc en het is allemaal gewoon wat minder gebaseerd op historische gebeurtenissen. Dat neemt echter niet weg dat hier wel weer die typische Asterix humor in zit in de vorm van knipogen naar hedendaagse zaken zoals bijvoorbeeld een Belgische kok - met een Brussels accent - die Manneken Pix heet en één van de godinnen die wel erg veel wegheeft van Brigitte Bardot. Alleen jammer dat het uiteindelijk allemaal wel erg vlotjes gaat. Het zouden nagenoeg onoverwinnelijke taken moeten zijn, maar Asterix en Obelix ondervinden er weinig last van.

Langs de andere kant zorgt dat er wel voor dat hier een serieus tempo achter zit. Wat wil je ook als 12 proeven in een dikke 80 minuten moet proppen. Qua animatiestijl lijkt hier ook wel wat meer werk ingestoken te zijn in vergelijking met de twee voorgangers (Asterix de Galliër en Asterix en Cleopatra) en dan is het eigenlijk des te jammer dat die DVD uitgave zo belabberd is. Ik heb sowieso al de rode boxset waar één van de films in ontbreekt (er is ook nog een blauwe boxset waar Asterix en de Knallende Ketel wel inzit) maar die is a) ook nog vreselijk gecropt (je moet maar eens letten op de scène waar de 12 proeven van Hercules worden getoond) en b) bevat enkel maar Nederlandstige audio.. Lijkt me toch een kleine moeite om Frans en subtitles te voorzien maar ja, van zo'n belabberde boxset kun je blijkbaar niet meer verwachten.

Het verbaast me dan ook dat dit op Bol.com voor zo'n 50 euro (!) de deur uitgaat. Als je eens een rommelmarkt doe, dan zul je deze ook wel tegenkomen. In ieder geval, ik heb warmere herinneringen aan de twee voorgangers dus die hebben een halfje extra gekregen maar dit is toch ook wel weer een erg vlotte zit. Geen idee meer of ik de andere films ook nog heb gezien, kan zijn dat de strips gewoon erg hard in mijn hoofd zitten.

3.5*

I don't want to survive. I want to live

Tot mijn schaamte had ik nog niets van Steve McQueen gezien. Zijn films brachten elke keer wel wat commotie naar mijn gevoel, maar het was er nooit van gekomen om eens werk van zijn (tot nu toe) kleine oeuvre te maken. Al vraag ik me eerlijk gezegd wel af hoe zijn werk zal evolueren met verloop van tijd, want de spraakmakende thema's die hij elke keer aanspreekt (hongerstaking in Hunger, seksverslaving in Shame en nu slavernij) zullen op een bepaald ogenblik toch op geraken. Soit, het is maar een kleine kanttekening die voor de rest niet van toepassing is op 12 Years a Slave.

Dat het een harde film ging worden, dat werd al erg snel duidelijk. Ik vind het dan ook vrij onbegrijpelijk dat Kinepolis hier een KT rating aan heeft toegewezen, maar dat terzijde. McQueen haalt één van de donkerste periodes uit de geschiedenis van de mensheid boven en vertelt het waargebeurde verhaal van Solomon Northup. Een vrije man die van de ene dag op de andere ontvoerd wordt, verkocht als slaaf en er uiteindelijk 12 jaar over zou doen om terug bij zijn gezin te geraken. Op zijn minst is dit een hallucinant verhaal te noemen, maar als film werkt het minder goed dan ik had verwacht. De hardheid waar McQueen sommige scènes in beeld brengt geeft net die extra dimensie aan de film ware het niet dat het op den duur meer en meer van hetzelfde wordt. Northup gaat van de ene na de andere plantage, wordt daar geconfronteerd met de slechtste kanten van de mens en 'leeft' verder. Met een speelduur van ruimschoots twee uur vervalt de film halverwege dan ook in een wat langdradige zit. De vertelstijl van McQueen waarin hij de nodige flashbacks gebruikt heeft op zich ook geen enkele meerwaarde en de keuze om geen enkele tijdsaanduiding (met uitzondering van de situering in het begin) te gebruiken, zorgt ervoor dat je nooit echt ten volle geconfronteerd wordt met de meer dan 4000 dagen waarin Solomon van zijn vrijheid is berooft.

Onvoorstelbaar eigenlijk hoe een sterke performances hier aan zijn verbonden. De invulling van Chiwetel Ejiofor is een serieuze krachttoer die niemand onberoerd zal laten, maar ook Michael Fassbender bewijst hier dat hij één van de beste acteurs van zijn generatie is. Ik heb hem nog nooit op een mindere rol weten te betrappen. Ook Paul Dano speelt zijn beste rol ooit als opzichter Tibeats (het 'Run, Nigger, Run' nummer wordt erg effectief gebruikt) en de bijrollen van onder andere Paul Giamatti en Benedict Cumberbatch zijn erg sterk. Alleen jammer van de toevoeging van Brad Pitt. Durfde McQueen niet neen zeggen tegen Pitt omdat hij de film voor een deel produceerde? Ik zou het niet weten, maar Pitt is als Bass compleet niet op zijn plaats. Het is één van de meest interessante personages uit de film en toch weet Pitt hem niet de juiste vibe mee te geven. Had meer van hem verwacht.

12 Years a Slave is geen slechte film, zeker en vast niet. Het grote probleem is dat de film op den duur nogal herhalend wordt. Kudos voor McQueen dat hij geen enkel aspect van de slavernij uit de weg wil gaan, maar een halfuurtje korter had zeker geen kwaad gedaan. Degelijke film dus, al had ik er toch meer van verwacht.

3.5*

It's no Slurpee!

Ik weet niet goed hoe het komt maar ik heb Danny Boyle altijd al een overgewaardeerd regisseur gevonden. Hij maakt op zich wel vrij degelijke films maar ik heb nog aan geen enkele score hoger dan 3.5* kunnen uitdelen. Ik heb niet zijn gehele oeuvre gezien dus misschien zit er nog wel ergens een verborgen parel tussen maar van 127 Hours verwachtte ik eerlijk gezegd helemaal niet veel. Het was dan ook omdat de film gisteravond op televisie was en mijn broer en zijn vriendin hem graag wouden zien dat ik meekeek. Over het algemeen toch nog wel aangenaam verrast.

Maar dat is gewoon volkomen dankzij James Franco. De acteur kwam me voor het eerst onder de ogen dankzij zijn heerlijke vertolking als James Dean in de gelijknamige biopic maar hier bewijst hij zijn kunnen toch ook weer. Zeker de momenten waarop hij met zichzelf begint te communiceren in de vorm van een talkshow host is geniaal te noemen. Onbegrijpelijk ook dat Franco niet de eerste keus van Boyle was, kan me geen enkele andere acteur voorstellen die dit tot een goed einde zou kunnen brengen. Dit is voornamelijk een one-man show van Franco maar Amber Tamblyn en Kate Mara zijn een geslaagde toevoeging aan het begin van de film. Interessant ook dat we op het einde de echte Aron Ralston nog te zien krijgen maar ik kon het niet van me afschudden dat Boyle dit speciaal deed om nog wat dieper op het sentiment te werken, iets wat bij mij niet goed werkte.

Want rondstrooien met clichés is precies wel iets dat de regisseur doet. Hij wordt vooral geroemd om zijn hippe en flitsende montage maar ik stoorde me er vrij hard aan. Hier en daar een mooi shot van de canyon (er is een moment waarop er verder en verder uit de kloof waar Aron vastzit wordt uitgezoomd dat er erg geslaagd uitzag) maar het begin met split screens is gewoon irritant. Beetje jammer dat de film zijn einde al vrijgeeft in de titel want zelfs zonder deze voorkennis wordt al snel duidelijk dat verhaaltechnisch 127 Hours niet veel om handen heeft. Boyle probeert het tempo erin te houden aan de hand van wat trip/droom momenten maar die voelen zo misplaatst aan dat het eigenlijk meer afbreuk doet aan de film dan wat anders. Zeker ook omdat het beklemmende aspect van de film hier wat door verdwijnt. Wel chapeau voor de manier waarop hij er in slaagt om de onvermijdelijke amputatie in beeld te brengen. Het vervolg daarvan voelt me wat te gerushed aan maar de aanloop op zich is knap gedaan.

Uiteindelijk is 127 Hours een film van hoogtes en laagtes. Franco's performance is het absolute hoogtepunt maar voor de rest is de film niet zo bijzonder speciaal zoals de vele recensies doen vermoeden. Jammer dat Boyle besloot om zijn beklemmende sfeer te gaan onderbreken met flashbacks en dergelijke.

3,5* waarvan een groot deel op naam van Franco mag worden geschreven

James Cagney is niet als gangster maar als good-guy?

Ik ken James Cagney eigenlijk alleen maar van zijn geweldige rollen als gangster in films als Public Enemy of The Roaring Twenties. Hoog tijd dus om de man eens in een compleet andere rol te zien maar ik had eerlijk gezegd geen twijfels dat hem dat niet zou afgaan.

En ik had gelijk. Cagney acteert hier wederom ijzersterk en laat vooral zijn klasse zien in de climax van de film. Gewoon al die maniakale lach van hem wanneer hij door heeft dat hij samen met de Duitsers zal sterven in de bombardementen is werkelijk fantastisch. Cagney bewijst toch weer eens om een echte karakter acteur te zijn maar ook de rest van de cast staat hun mannetje of vrouwtje in Annabella haar geval.

Het verhaal is weer eens iets anders dan dat van talloze oorlogsfilms. Geen constante geweerschoten maar een sterk, vooral psychologisch, verhaal dat uitstekend ineen zit. Het is al vrij snel duidelijk wie de Duitser nu is maar dit wordt mooi opgelost door hem zijn kameraad te laten vermoorden en te ontsnappen waardoor Cagney zelf naar hem op zoek gaat. Maar ook de trainingskampen voor geheimagenten aan het begin van de film zijn interessant om te zien, al had die slaapverwekkende voice-over voor mij niet gehoeven.

13 Rue Madeleine is uiteindelijk een goed gemaakte, spannende maar vooral ook interessante film over de training van geheim agenten in de tweede WO.

4*

No one lasts more than an hour

Ik had gisteravond wel zin in zo'n ouderwets spooky horror filmpje. Ik wist dat de film gebaseerd was op een verhaal van Stephen King dus de keuze was al snel gemaakt. Samuel L. Jackson speelde dan ook nog een rolletje dus stonden mijn verwachtingen redelijk hoog.

Die verwachtingen worden dan ook grotendeels waargemaakt. Vooral het eerste deel van de film waar de spanning wordt opgebouwd naar de beruchte kamer is erg sterk. Vooral het gesprek tussen Olin en Enslin is om je vingers van af te likken en zorgt voor een serieuze spanningsboog. Wanneer Enslin dan uiteindelijk in de kamer aankomt zijn de eerste mind-fucks ook nog zeer leuk om te zien. Vooral de scène waar hij aan de overkant iemand ziet waarvan hij denkt dat hij kan helpen maar dat hij het zelf blijkt te zijn. Jammer genoeg wordt het op den duur gewoon teveel van hetzelfde met hier en daar nog wel een leuk moment. Zo haalde het stuk waar hij via zijn laptop met zijn vrouw communiceert maar dat hij op zijn scherm ziet hoe er vanalles wordt gezegd terwijl hij zijn lippen stijf houdt het niveau van het eerste deel. Jammer genoeg lijken de ideeën dan op te zijn en krijgen we een hoop clichés, het zal allemaal wel weer een surfdroom zijn, om dan uiteindelijk af te sluiten met een totaal onbevredigend einde. Ik heb het originele verhaal van King niet gelezen maar ik kan me moeilijk voorstellen dat hij hem in het in die versie laat leven. Hierdoor verdwijnt toch ook gewoon de verwijzing die in het begin van de film wordt gegeven aan de hand van de cognac van Olin? Er zijn voor Enslin in de kamer zit 56 doden gevallen en de cognac noemt Les Cinquant Sept Décès wat 57 doden betekent... Het stuk dat hij niet kan ontsnappen maar elke keer dat uur herbeleeft is wel zeer sterk. Soit, met een beter einde had de film wel eens naar de 4* kunnen neigen. Leuk was trouwens ook de verwijzing naar The Shining onder de vorm van één van die 56 doden.

1408 lijkt vooral een one-man show te zijn van één man, John Cusack. Nu kan dit vaak tegenslagen maar gelukkig slaagt Cusack erin om zijn rol op een geloofwaardige en realistische manier neer te zetten. Vooral in de scènes waar hij echt alleen is komt hij het beste tot zijn recht. Dit betekent niet dat de andere acteurs verwaarloosbaar zijn want 1408 bevat nog zo'n andere fantastische acteur, Samuel L. Jackson. Hij heeft geen grote rol maar wanneer hij in beeld is trekt hij wel alle aandacht naar hem toe. Vooral de overredingsscène vlak voor Cusack de kamer wilt binnengaan is om je vingers van af te likken. Mary McCormack is ook nog wel te pruimen als Enslin zijn vrouw maar haar rol is eigenlijk te verwaarlozen, net zoals de rest van de cast.

Met een beter einde had dit wel eens een zeer sterke film kunnen zijn. Nu is het gewoon een bijna-gevalletje. Cusack en Jackson acteren beide zeer sterk en de film vermaakt wel.

3.5*

Riches don't make a man rich, they only make him busier

Toch vreemd hoe je soms jaren een film kunt laten liggen. Ik schafte Conquest of Paradise aan in de periode dat ik de Franse regisseur François Truffaut leerde kennen (en bijgevolg ook Gérard Depardieu) en ondertussen zijn we alweer 7 jaar verder en heb ik de film nog altijd niet gezien. Dat vind ik altijd enorm confronterend (en een geldverspilling bovendien) en was het dus gisteravond eens tijd om te gaan zitten voor dit epos van Ridley Scott. Volgens mij één van de meest wisselende regisseurs qua niveau dus het was de vraag wat hij er van ging maken.

Niet veel bijzonders. Kan op zich wel begrijpen dat ze dachten om voor het 500e jubileum eens iets speciaals te doen aan de hand van een verfilming, maar dit is amper een eerbetoon te noemen. In bijna 2 uur en een half neemt Scott ons mee door de geschiedenis van Columbus en hoewel hij dat bij vlagen tergend traag doet (heel het segment op de New World zelf voelt wat lang uitgesponnen aan), kiest hij er op andere momenten voor om er eventjes flink wat vaart in te steken. Columbus in de gevangenis? Volgende scène is hij alweer buiten.. Bijzonder om te zien wat voor een vreemd tempo Scott er in de film op nahoudt. Verder ook een film die erg standaard aanvoelt. Zit geen greintje verrassing in en ik vraag me ook af in hoeverre dit historisch correct is. Nu op zich geen problemen mee als er eens een loopje met de werkelijkheid wordt genomen (sommige gebeurtenissen zijn nu eenmaal niet filmisch genoeg), maar doe dan ook iets nuttigs met eventuele aanpassingen. Sowieso is ook het gespeel met dat Engels om zot van te worden. Heb je een heel stel Spanjaarden en dan laat je hen zijn Amerikaanse naam uitspreken..

Gelukkig is er nog Vangelis. Volgens mij kent iedereen wel het bekende nummer uit Conquest of Paradise (even aanstekelijk als dat nummer uit Chariots of Fire) en het was fijn om het eens in de film geïntegreerd te zien worden. Werkt niet altijd even goed weliswaar, maar kom. Oorspronkelijk dus gekocht vanwege Depardieu en die mag hier als Fransman een Italiaan gaan spelen die Engels spreekt terwijl hij omgeven wordt door Spanjaarden die uiteraard ook Engels spreken.. Geen al te logische keuze, maar wonder boven wonder geraakt de Fransman er nog voor een groot stuk mee weg. Geen hoogvlieger in zijn carrière, maar hij maakt de film nog draaglijk. Ondertussen draaft Sigourney Weaver ook nog even op voor een erg klein bijrolletje (die was volop Alien 3 aan het filmen dus had blijkbaar niet veel tijd) en loopt er wat voor spek en bonen bij. Verder hebben nog onder andere Frank Langella een bijrol, maar zonder al te veel indruk te maken.

Zo'n typisch voorbeeld van een film die er op papier veel beter uitziet dan hij in het echt is. Ik vraag me af of Scott wel de juiste regisseur voor deze film was en zo zijn er wel meer vreemde beslissingen gemaakt. Niet alles is slecht te noemen uiteraard, Scott blijft een redelijk kundige filmer, maar veel te weinig voor zo'n lange film.

1.5*

I hoped today would be a good day. Hope is a dangerous thing

Ik was eigenlijk vrij teleurgesteld in het hernieuwde aanbod van de bioscopen nu ze weer films uitzenden. De grote titels zijn natuurlijk allemaal al naar 2021 geschoven, maar ik had gehoopt dat ze wat ouder materiaal gingen brengen zoals bijvoorbeeld een Die Hard of Robocop. Gewoon van die lekkere jaren '80 actieknallers maar neen, het was Harry Potter en films als La La Land. Geen slechte films, maar allemaal dingen die ik indertijd al in de cinema had gezien maar kijk: ook 1917 werd opnieuw uitgebracht en die had ik in eerste instantie compleet gemist.

Het is en blijft een vreemde ervaring om na al die maanden terug in de bioscoop te zitten maar gelukkig is de keuze wel op een indrukwekkende film gevallen. Ik wist op voorhand al van de "gimmick" dat dit nagenoeg allemaal in één shot lijkt te zijn opgenomen (wat op zich niets nieuws is aangezien Alfred Hitchcock het ook al met Rope deed) maar zelfs dan is het nog altijd spectaculairder dan ik had verwacht. Het is dan ook enorm indrukwekkend wat Sam Mendes hier op het scherm tovert en gewoon voor dit concept is zo'n bezoek aan de cinema al de moeite waard. Alleen jammer dat het voor de rest een nogal platgetreden oorlogsfilm is geworden. De Duitsers hebben schietles gevolgd bij de Stormtroopers uit Star Wars, het stukje menselijkheid middenin alle waanzin (de vrouw met de baby) is voorspelbaar met die fles melk, het lopen in het midden van de eerste aanvalsgolf, ... Je hebt het allemaal al wel eens eerder gezien maar visueel is dit o zo overdonderend.

En daar schuilt dan ook de kracht van deze 1917 voor mij. Het idee om dit allemaal in één shot te brengen geeft de film meteen zijn eigen smoel maar die photography van Roger Deakins is ook echt wel om van te smullen. Misschien ook hier iets te gekunsteld (het lijkt wel alsof Blake en Schofield van de ene prachtige plek in de andere terecht komen, hoewel prachtig misschien niet het juiste woord is. Die spookstad ziet er visueel prachtig uit maar is niet te vergelijken met dat idyllische boerderijtje) maar ik bedek het met de mantel der liefde. In de hoofdrollen zitten twee relatief onbekende acteurs maar zowel Dean-Charles Chapman alsook George MacKay doen het uitstekend. Beetje jammer dat Mendes die lijn niet volledig doortrekt want door het casten van onder andere Colin Firth en Benedict Cumberbatch wordt de illusie doorbroken.

Echt zo'n typische cinemafilm en ik ben blij dat ik dit dan toch nog op groot scherm heb kunnen meepakken. Vreemd genoeg wel tegen volle prijs, daar zouden ze nu toch wel een beetje korting voor mogen geven, maar bon. Ik moet eigenlijk maar is naar die overige 2 films van Mendes op zoek gaan, toch een regisseur die me wel ligt blijkbaar.

4*

The lucky ones were the first to die!

Ik maakte voor het eerst kennis met Castellari door Inglorious Bastards maar die sloeg redelijk hard tegen waardoor het even duurde eer ik iets nieuw van hem wou aanzien. Dan zag ik deze film in de updates verschijnen en herinnerde ik me opeens dat iemand me deze had aangeraden omdat ik The Warriors van Walter Hill zo goed vond. Snel maar eens bekeken.

De vergelijking met The Warriors is dan ook niet ver te zoeken. Bendes regeren over hele wijken en de politie kan er niets aan doen. Leuk uitgangspunt en Castellari weet er wel degelijk iets deftig van te maken. 1990 is ondertussen al wel 20 jaar achter de rug en de toekomstvisie die hier wordt weergegeven is zo achterhaald als het maar kan maar toch blijft het allemaal interessant. Castellari weet dan ook een aantal uitstekende scènes op het scherm te toveren. De uitschieters zijn toch wel de crematiescène waar de riders de as van hun kameraad één voor één in de zee smijten maar ook de scène waar de Riders allemaal in een W staan, onder leiding van tromgeroffel, en dat de Tigers er aan komen. Heerlijke spanningsopbouw en zeer doeltreffend. De gevechten zijn maar zo zo. De ene moment lijken ze vrij geloofwaardig maar dan schakelt het over naar ontzettend houterig en overduidelijk fake. Ach, het heeft wel zijn charmes. Iets wat ook zijn charmes heeft is de aankleding van de vele bendes doorheen heel de film. Bij The Warriors zijn ze net dat tikkeltje stoerder maar eerlijk gezegd kon ik de aanpak van Castellari om er een rolschaatsbende, een stel wilden, de tapdansers, ... in te steken wel waarderen. Het zorgde ervoor dat ik nooit goed wist wat ik moest verwachten en daar hou ik wel van. Voor de rest bevat Bronx Warriors ook nog een sfeer die de film naar een hoger niveau tilt, de muziek heeft hier sowieso een groot aandeel in. Allemaal typische jaren '80 deuntjes maar het past zo lekker bij de film dat ik me er compleet niet aan stoorde. Wel vind ik het jammer dat er naar het einde toe teveel gebruik wordt gemaakt van dezelfde scènes, ik heb denk ik dezelfde gast 4x verbrand zien worden door die vlammenwerper. Het einde zelf was dan wel weer goed en bij vlagen zelfs onverwacht.

Qua cast is dit soms ook wel tenenkrommend slecht, ik val hier waarschijnlijk mee in herhaling, maar toch paste het plaatje perfect. In eender welke andere film waar Mark Gregory in mee zou spelen dat van dit soort genre is zou ik me ontzettend hard irriteren aan de nichterige manier waarop hij loopt en praat. Castellari heeft hem echt rechtstreeks uit de fitness geplukt en het is eraan te zien. Toch doet hij het helemaal niet slecht en liet hij zelfs wat acteren zien bij de sterfscène van Fisher (?). Oké, het is zo melodramatisch als de pest maar toch ben ik een sucker voor dit soort scènes mits ze wat deftig worden uitgevoerd. Fred Williamson, ik kwam hem voor de eerste keer tegen in diezelfde Inglorious Bastards van Castellari maar daar sloeg hij, samen met de rest van de film, dik tegen. Ik vroeg me echt af waar hij in godsnaam de status van cultlegende aan verdiende. Gelukkig wordt het hier duidelijk. De man heeft gewoon een charisma van hier tot in Tokio en is zelfs cool met zijn wandelstok. Hetzelfde geldt voor Vic Morrow, die jammer genoeg niet veel hierna in een tragisch accident is omgekomen bij het filmen van de Twilight Zone. In het begin lijkt hij niet zo speciaal maar wanneer hij daar op het einde in compleet leren outfit staat te roepen en te lachen is het gewoon hilarisch slecht. Stefania Girolami Goodwin was trouwens nog een mooie verschijning, niet zo geweldig qua acteren maar het kon er net zoals bij de rest van de cast ermee door.

Ik ben op het moment van schrijven maar één van de twee mensen die de film beloont met 4* en dat verbaast me eerlijk gezegd. Dit is gewoon heerlijk pulpvermaak dat door een catchy soundtrack, een sterke sfeer en een cast die perfect in het verhaal past helemaal tot zijn recht komt. Ik ben benieuwd naar het vervolg!

4*

Een 2e Fast and the Furious film zonder Vin Diesel?

Lang geleden dit deel eens gezien maar kon me er eigenlijk niet echt meer iets van herinneren. Hoog tijd om hem dus eens te herzien en wanneer kun je dat beter doen als hij op TV komt?

Van het originele deel zit alleen nog maar Paul Walker erin en spijtig genoeg geen Vin Diesel. Daar wordt wel geprobeerd een oplossing voor te vinden door het introduceren van Roman 'Rome' Pearce. Op zich niet slecht al irriteerde ik me soms aan het 'coole neger' gehalte. Walker behoort nu niet echt tot men favoriete acteurs maar hier is hij goed doenbaar, snapte alleen soms de keuze van kleren dat ze hem hadden gegeven (een short en sandalen met daarin witte sokken...) Eva Mendez heeft niet echt een grote rol maar acteert wel solide. Ook fijn om James Remar (Ajax uit The Warriors) terug te zien maar dan nu als good guy al is ie in die jaren precies niets verandert.

Het verhaal is flinterdun maar met dit soort films verwacht je ook geen hoogstaand epistel. Waar het hier om gaat is de actie en de auto's en dat is met 2 Fast 2 Furious dik in orde. Vooral in het begin van de film waar Walker wordt geïntroduceerd met de race waar ze over de open brug vliegen. Ziet er allemaal wel mooi uit.

De film doet waarvoor hij gemaakt is. Een simpele actiefilm met coole races en dito auto's

3.5*

Never rob a bank across from a diner that has the best doughnuts in three counties

Aah, de BNP Paribas Fortis Film Days zijn toch altijd een leuke periode in september. Vier dagen lang voor 4 euro naar de film waar een handvol avant-premieres tussen zitten, daar kun je niet voor sukkelen. Mocht ik echter de volle prijs betaald hebben, dan zou ik hoogstwaarschijnlijk niet naar 2 Guns zijn geweest. Waarom? Omdat ik Wahlberg en Washington nu niet echt als een komisch talent beschouw (vooral Washington niet) en vermits de originele cast bestond uit Vince Vaughn en Owen Wilson verwachtte ik ook nog eens vrij flauwe humor. Het gezelschap met wie ik de film ging zien was hier wel in geïnteresseerd en ik laat me graag eens verrassen door een film.

En die flauwe humor valt eigenlijk erg goed mee. 2 Guns is een film geworden die zich dan ook mag scharen bij de beteren in het buddy genre. De dialogen zijn vrij snedig bij momenten en de chemie tussen de twee hoofdrollen is uitdrukkelijk aanwezig. Blake Masters, die zich voor het eerst aan een filmscript waagt na het schrijven van afleveringen voor onder andere Law & Order: Los Angeles en Brotherhood, laat zich leiden door de gelijknamige comic reeks maar ontsnapt echter niet aan een aantal clichés. Geen idee of dit in het bronmateriaal ook zo is, ik heb de reeks in ieder geval nooit gelezen, maar om de een of andere reden vind ik dat minder storend bij dit soort films. Via een aantal wendingen (de ene al meer geslaagd dan de andere) komen we uiteindelijk aan bij de leuke climax waar Kormákur echt zijn ding kan doen. Een leuke shoot-out waar de kogels je rond je kop vliegen gevolgd door de leuke payback van Bobby. Ik had even schrik dat de film te lang ging naslepen maar dit werd zowaar één van de leukste scènes uit de film.

Vooral omdat Wahlberg en Washington echt heerlijk op elkander zijn ingespeeld. Na recentelijk Pain & Gain en Ted te hebben gedaan heeft Wahlberg precies een nieuw genre ontdekt maar dit gaat hem dan ook gewoon erg goed af. Ook fijn om Washington eindelijk eens in een iets ander soort van film te zien. Ik begon hem de laatste tijd echt wel wat beu te geraken maar er schuilt blijkbaar een komisch talent in hem. Onvoorstelbaar trouwens dat die al tegen de 60 draait! De twee vullen elkander perfect aan en worden dan ook nog eens bijgestaan door de mooie Paula Patton. Voor de rest nog leuke bijrollen van Bill Paxton (al is het accent dat hij zich hier aanmeet bij vlagen wel verschrikkelijk) en James Marsden die het geheel afmaken.

De meningen liggen blijkbaar ver uiteen, zowel hier als op IMDB, waardoor ik me afvraag of ik wel dezelfde film heb gezien. 2 Guns pretendeert niet meer te zijn dan een vermakelijke buddy film gekruid met de nodige actie en humor. Wahlberg en Washington zijn heerlijk op dreef en hoewel het verhaal nogal rommelig oogt, blijft het geheel boeien.

3,5*

Ain't he got cute legs, like Marlene Dietrich

Ik dacht dat ik ondertussen wel alles van Bette Davis had gezien/opgenomen van TCM maar zo af en toe weet de zender me toch nog opnieuw te verbazen door een meer onbekendere film weer onder het stof vandaan te halen. Waarom 20,000 Years in Sing Sing onbekend is (hier op MovieMeter heeft de film maar 22 stemmen, inclusief die van mij), is mij een raadsel want dit is de enige film waar Davis en Tracy het scherm delen en dat is toch wel wat speciaal als je het mij vraagt. Vanwege zijn korte speelduur en de op het eerste zicht atypische rollen van Davis en Tracy is de film de rest van het oeuvre van de actrice met de vreemde ogen voorgeschoten maar ik heb daar geen spijt van.

Gewoon omdat dit een degelijk gevangenisdrama is. Fijn ook dat ik eindelijk nog eens 4* aan een film van Michael Curtiz kan uitdelen want zijn films met Erroll Flynn waren eerlijk gezegd toch niet aan mij besteed. Je ziet wel dat de man een zekere klasse heeft qua filmen maar het kwam er nooit echt volledig uit. Soit, hier is dat dus wel het geval en het is opvallend hoe menselijk Curtiz zijn gevangenis toont. Deze keer geen aloude strijd tussen de gevangenen en de überslechte gevangenisdirecteur maar gewoon een verhaal rond menselijkheid en compassie. Op zich is dit voor de rest wel een redelijk standaard verhaal (voelt inderdaad wel erg James Cagney-achtig aan) maar juist door bovengenoemde elementen heeft 20,000 Years in Sing Sing toch een soort verfrissing die andere films van deze ouderdom vaak niet hebben.

20,000 Years in Sing Sing moet zowat de oudste Bette Davis film zijn die ik ondertussen heb gezien. Op haar 24e was ze nog maar een goed jaar aan het acteren en had ze nog maar een handvol films op haar naam staan. Een schril contrast met het oeuvre dat ze uiteindelijk bijeen zou spelen maar het is wel leuk om te zien dat haar klasse hier al komt bovendrijven. De rol van Fay is ook een compleet atypische Davis rol en voor de eerste keer vind ik haar hier erg aantrekkelijk overkomen. De rol van gangsterliefje gaat haar eigenlijk erg goed af. Maar het is Spencer Tracy die me het meest weet te verrassen. Een goed anderhalf jaar geleden had ik mijn eerste kennismaking met de acteur via Adam's Rib en die film viel me eigenlijk zo lelijk tegen dat ik niet echt veel zin had om nog meer van de acteur te zien. Ik kwam hem echter meer en meer tegen (voornamelijk omdat hij 9 films heeft gemaakt met Katherine Hepburn) en hij steeg meer en meer in mijn achting met zijn rol in Fritz Lang's Fury als hoogtepunt. Dit kan zich echter met gemak tot zijn beste rollen scharen en hij doet je compleet vergeten dat dit oorspronkelijk bedoeld was als film voor James Cagney. De chemie tussen beide is in ieder geval erg aanwezig. Geslaagde bijrol ook nog voor Arthur Byron die hier de rol van de gevangenisdirecteur op zich neemt.

Erg aangenaam verrast in ieder geval. Curtiz regisseert op een getogen manier die perfect past bij de sfeer van dit gevangenisdrama. Het is echter dankzij een erg sterke Bette Davis en Spencer Tracy dat 20,000 Years in Sing Sing een film is die meer aandacht verdient, juist vanwege het feit dat beiden hier een rol spelen die je niet direct met hen zou associëren. Aangenaam verrast.

4*

Jupiter and beyond the infinite

Kubrick heeft voor mij al een aantal mooie films afgeleverd (Eyes Wide Shut, Clockwork Orange, Full Metal Jacket, %u2026) maar zijn bekendste, deze 2001: A Space Odyssey, had ik nog nooit gezien. Als verjaardagscadeau gekregen en geef nu toe, wat is er beter dan op een woensdag namiddag, terwijl het buiten slecht weer, is je in een gemakkelijke stoel te zetten en de kamer donker maken, het surroundsysteem aanzetten en een speciaal filmpje als deze in de Dvd-speler te steken?

In het begin had ik nochtans mijn twijfels, vooral wanneer de film begint met sterk opbouwende muziek maar dat het scherm zwart blijft. Ik had zelfs even schrik dat men tv kapot was%u2026 Gelukkig gaat de film dan van start en hoe. Ik had hier, al een geluk, al ergens gelezen dat het het beste was dat je gewoon de film over je heen liet komen en dat heb ik dan ook gedaan. Om te beginnen was er mankind die in een geweldige openingsscène wordt geïntroduceerd. De mensapen liggen met elkaar te vechten en één ontdekt in de schaduw van een vreemde zwarte monoliet een wapen. Dat bot wordt dan tenslotte omhoog geworpen en via een leuke cut zijn we dan ook opeens miljoenen jaren verder. Op mijn hoes stond deze overgang als duizelingwekkend aangegeven maar dat was het nu eigenlijk echt niet vond ik. Bij duizelingwekkend denk ik in deze context aan hallucinerend of technisch heel ingewikkeld maar dit was al even duizelingwekkend als een van de apen die we daarjuist hebben gezien rondjes zien rijden op een fiets%u2026 Het vervolg van de film is subliem in alle aspecten en veel lijkt onduidelijk tot wanneer de aftiteling over het scherm rolt. Ik kan het niet precies uitleggen maar vanaf dat Dave in zijn psychedelische trip zit van Jupiter and beyond the infinite krijg je een gevoel van dat je het echt snapt. Een gevoel dat uiteindelijk resulteert in een prachtige climax waar alles samen komt, de evolutie van de mens, de uiteindelijke dood maar ook het prille leven. Jammer genoeg zag ik het einde waar de kleine baby rondzwerft ietwat aankomen doordat er volgens mij een soortgelijke scène in een aflevering van The Simpsons zit maar daar kan de film natuurlijk niet aan doen. Iets waar de film ook niet aan kan doen is dat één van zijn plotlijnen namelijk dat de technologie de overhand lijkt te nemen over de mensheid wat uitgekauwd is. Later zijn er genoeg films gemaakt die dit uitgangspunt hanteren en het zou niet mogen maar ergens doet het toch afbreuk aan de film.

Visueel is 2001: A Space Odyssey magnifiek en gigantisch vooruitstrevend voor zijn tijd. Mij had je nooit kunnen wijsmaken dat dit uit 1968 stamt. In heel de film komt misschien maar in totaal een uur aan dialoog voor en voor de eerste zin moet je dan zelfs een halfuur wachten. Wanneer de dialoog dan aan bod is dan wordt er gesproken over de meest banale zaken zoals welke boterham iemand wil hebben. Kubrick deed dit met een reden, je moet de film beleven door middel van de beelden en de muziek. Een reden die gedurfd is en alhoewel ze op het eerste zicht saai is blijkt niets hier van waar te zijn. De décors zijn prachtig, de apenpakken zijn trouwens echt van dezelfde kwaliteit als die van Planet of the Apes dat in hetzelfde jaar uitkwam en dus met de prijzen ging lopen maar Kubricks toekomstvisie is nog indrukwekkendst. Een visie die nog eens extra wordt ondersteund door de klassieke muziek. Ik heb het waarschijnlijk al wel eens gezegd maar ik ben geen fan van Beethoven of Bach of wie weet ik ook nog allemaal maar in combinatie met dit zou ik er direct een cd van kopen. Eén van de hoogtepunten in mijn ogen zit aan het begin van de film waar je de ruimteschepen voor de eerste keer ziet maar dat ze onder leiding van de muziek zo ronddraaien dat het lijkt alsof je gewoon naar een balletles zit te kijken. Gewoonweg prachtig.

In tegenstelling tot elke andere film kunnen de acteurs me nu eigenlijk eens echt niets schelen. Je let er gewoon niet op maar je laat je simpelweg wegblazen door de visuele pracht. Ik ga er dan ook geen extra woorden meer aan vuil maken.

Volgens mij begrijp ik een aantal zaken nog niet echt 100% maar het is zoals Arthur C. Clarke zegt: "If you understand '2001' completely, we failed. We wanted to raise far more questions than we answered." Ach, het nodigt dan alleen nog maar meer uit voor een herziening. Ik zal in ieder geval nooit meer hetzelfde naar een Kubrick kijken want dit is echt één van zijn beste misschien zelfs zijn beste (en dat wilt wat zeggen voor een regisseur die met deze erbij op de moment op vier 4.5* films staat)

Dave, my mind is going... I can feel it

4.5*

The year we make contact

Kubrick maakte met 2001 een geniale film. Ergens in september keek ik hem voor de eerste keer maar hij maakte al direct een verschijning in mijn top 10. Pas toen hoorde ik ook over een vervolg. Op zich wel interessant maar ik besloot om hem pas een geruime tijd na het origineel te zien zodat ik niet alles zou vergelijken want dan zou het vervolg er sowieso slechter uitkomen. Gisteravond was het dan zover.

Het is me uiteindelijk wel gelukt maar het was toch verdomd moeilijk om dit los van 2001 te zien. Misschien maar goed voor de film dat ik er wat tijd tussen heb gelaten want Hyams pakt het compleet anders aan. Hij weet zelf goed genoeg dat hij Kubrick niet is en besluit dan ook om niet dezelfde toer op te gaan. Deze keer geen ellenlange sublieme shots van de ruimte maar gewone dialogen zoals in bijna elke andere film. Het is goed dat hij dat doet want anders had ik het helemaal ervaart als een rip-off. Qua verhaal is dit best nog wel interessant te noemen. Beide films zijn gebaseerd op boeken van Arthur C. Clarke waardoor het verhaal een soortgelijk niveau weet te behalen, al was het eerste deel qua plot wel interessanter en vernieuwender om te zien maar aan de scores te zien op Boekmeter wordt dat wel in het algemeen wel zo gezien. Wel vond ik het jammer dat er op zoveel zaken wordt geprobeerd een antwoord te geven. Oké, het is en blijft een vervolg maar van mij had het niet gehoeven dat een team op zoek ging naar wat er van Dave Bowman is terecht gekomen. Langs de andere kant heb je dan wel een vlot verhaal dat één van de geweldigste computerpersonages aller tijden weer introduceert. Ik heb het natuurlijk over de Hal-9000. Ik dacht eventjes dat het vrij lame ging blijven doordat Chandra ineens sprak met een Sal computer maar gelukkig reactiveren ze Hal weer. Dat is en blijft toch een heerlijk personage en gelukkig weet Hyams ongeveer dezelfde sfeer als Kubrick bij dit personage te scheppen. Ik vond het in ieder geval heerlijk. Het einde was trouwens wel iets te moralistisch met al hun "Use them in peace" gezever maar soit, daar wil ik best wel over kijken.

2001 haalde zijn kracht bij mij bij de visuele pracht die de film teweeg bracht. Acteurs waren hierbij niet belangrijk dus 2010 is in dat opzicht al wel een verbetering. Jammer genoeg lijkt de cast me niet van zo'n hoog niveau en dat stoort soms wel. Roy Scheider bijvoorbeeld. Op zich zet hij wel een redelijke prestatie neer maar je mist toch overduidelijk William Sylvester uit het eerste deel. Het is dan maar goed dat 2010 qua personages niet zo hard doorgaat op het eerste deel maar een aantal nieuwe personages introduceert. Een probleem dat ik met John Lithgow had was dat ik hem continu zag als Dick Solomon uit 3rd Rock From the Sun. Ook hij acteert vast en zeker niet slecht maar zo'n komische serie is toch overduidelijk overkill voor de rest van je carrière doordat je altijd als dat personage wordt gezien. Je moet bij mij al een goed acteur zijn om je rol zo te kunnen afschudden. De rest van de cast is van een soortgelijk niveau. Ze zijn nergens storend maar memorabel is het allemaal niet.

Ik had het slechter verwacht. Hyams haalt niet hetzelfde niveau als Kubrick maar probeert er toch zijn eigen draai aan te geven. De effecten zien er netjes uit, let vooral op het feit dat Kubrick veel van de sets heeft vernietigd omdat hij nooit of te nimmer wou dat er iets terug opnieuw werd gebruikt. Hal blijft een geweldige toevoeging en de rest van de cast is van een redelijk niveau. Uiteindelijk worden er teveel zaken uitgelegd betreffende 2001 maar het stoort niet echt.

3*

We Were Warned

Van tijd tot tijd zie ik wel een graag zo'n de-wereld-vergaat filmpje. Er is wel maar één voorwaarde die ik stel en dat is dat de effecten er zo goed mogelijk moeten uitzien want dat is toch waarvoor ik in de eerste plaats naar de film kijk. Gelukkig is dat met Emmerich aan het roer geen enkel probleem.

Al van in het begin van de film zit het dik in orde qua effecten. De zonnevlammen zien er werkelijk prachtig uit. Na deze paar minuten concentreert Emmerich zich eerst meer op het verhaal om dan in vol ornaat te kunnen losgaan. Alles wat kapot kan gaat effectief kapot en het ziet er verschrikkelijk adembenemend uit, vooral op groot scherm is dit sowieso de moeite waard. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat je dit pindakaast. Uitstekende effecten dus maar daar zit jammer genoeg ook het minpunt van de film, overdaad schaadt namelijk. Op den duur kon het me eigenlijk allemaal niet meer zo bijzonder veel schelen en ik was blijkbaar niet de enige want mijn maat, die dit soort films nog veel liever ziet dan ik, had ook zoiets van "kijk weer een kloof" of "kijk weer een tsunami die hele werelddelen wegvaagt". Ik zeg het, op zich ziet het er prachtig uit maar het begint gewoon te vervelen. Iets waar ik ook niet echt ben over te spreken is Emmerichs keuze om de film goed te laten aflopen. Komaan, als je het geld hebt om het deftig te doen doe dit dan ook. De film was sowieso op 4* gekomen als heel de wereld gewoon compleet naar de klote was gegaan maar nee, Emmerich kiest ervoor om een vreselijk cliché einde te gebruiken inclusief oversentimenteel shot van iedereen die op het dek staat op weg naar Kaap De Goede Hoop. Ik weet het, de naam bestaat echt maar het blijft verschrikkelijk cliché.

Bij dit soort films moet je niet veel verhaal verwachten maar Emmerich lijkt nog wel ergens te proberen vind ik. De film opent met een hele boel verschillende verhaallijnen die op het eerste zicht niets met elkaar hebben te maken, de een al meer interessanter dan de andere maar uiteindelijk komt alles toch mooi bijeen. Had van mij eerlijk gezegd niet gehoeven want nu komt alles gewoon te toevallig over. Nog maar te zwijgen over de bordkartonnen personages inclusief ontwricht gezin met nieuwe vader en een zoon die meer naar zijn nieuwe vader trekt dan naar zijn biologische. Lekker boeiend allemaal... Vond het ook maar vrij stom dat iedereen het maar leek te overleven. Oké, Gordon gaat dood maar dat is noodzakelijk voor het cliché om Noah (subtiel hoor, Emmerich) terug bij zijn vader te laten komen maar Jackson slaagt er zelfs in om terug uit een kloof te klauteren terwijl hij er met auto en al was in geslagen. Er was wel één verhaallijn die ik uiterst vermakelijk vond en dat was die van Charlie en zijn radiozender. Met zijn eigengemaakte filmpje heb ik dan ook meerdere keren plat gelegen.

Laat die Charlie dan nu ook net toevallig worden vertolkt door een fantastische Woody Harrelson. Verdomme, wat een rol en jammer dat hij niet langer meedoet. John Cusack verraste me wel wat in 1408 en doet het hier bij vlagen ook zeker niet slecht, ik blijf hem nog altijd doorheen slagen met Kevin Spacey met maar één verschil. Spacey heeft meer gezichtsuitdrukkingen. Voor Amanda Peet geldt trouwens hetzelfde, buiten de verwarring met Spacey dan. Noah en Lily vielen wel mee, in tegenstelling tot Alec en Oleg. Die hun vader was trouwens hilarisch. Ik lees dat iedereen zich aan hem irriteerde maar ik heb echt soms in een deuk gelegen om de idioterie die hem omhulde. Beatrice Rosen, Tamara in de film, deed me trouwens echt hard aan Anna Faris denken maar dan wel minder goed (alhoewel als je Observe and Report meerekent...) Ook leuk om Oliver Platt en Danny Glover nog eens terug te zien, al ging die laatste iets te hard over the top in zijn rol van Obama. De parallellen met onze wereld waren trouwens wel leuk om te zien met als hoogtepunt natuurlijk de Schwarzenegger look alike op televisie.

Geweldige effecten maar idiote personages en een dito verhaallijn. Wanneer je dit met de juiste verwachtingen ziet is dit best wel de moeite waard. Het is wel echt een film die je in de cinema moet zien en niet thuis op je computerscherm of dvd.

3.5*

Down on Jump Street. 37 Jump Street... wait, that doesn't sound right

Oorspronkelijk was ik niet van plan om deze 21 Jump Street een kans te geven doordat ik sinds The Fighter niet zo'n enorme Channing Tatum fan ben en ook Jonah Hill begon me eerlijk gezegd wat te irriteren in zijn laatste rollen. Het was echter op aanraden van een paar vrienden dat ik uiteindelijk besloot om de film een kans te geven en de eerlijkheid gebiedt me het te zeggen: daar ben ik blij om want dit is een erg vermakelijke film geworden.

Volgens mij moet ik de enige ter wereld zijn die aan de film is begonnen zonder enige weet van de originele reeks. Op zich nog niet zo slecht want zo vond ik het erg leuk om opeens Johnny Depp te zien verschijnen maar langs de andere kant is het redelijk verfrissende plot helemaal dus niet zo verfrissend maar bon, daar ga ik nu geen puntenafrek voor doen want wie weet zit de originele 21 Jump Street compleet anders in elkaar. Wat wel leuk is, zijn de vele knipogen doorheen de film zoals de clichés met betrekking tot ontploffende auto's. Voor de rest voelt dit qua humor aan zoals Superbad en dat is hoogstwaarschijnlijk door de aanwezigheid van Hill maar ook door de vele fucks en dicks die uit de monden van de hoofdrolspelers komen. Het moet je in ieder geval liggen maar ik ben er toch wel een paar keer mee neergegaan. Natuurlijk blijft de film voor de rest nogal melig bij vlagen en voorspelbaar maar het stoort nooit en de film vliegt uiteindelijk vrij gemakkelijk voorbij.

En dat is voornamelijk dan weer te wijten aan het heerlijke samenspel tussen Jonah Hill en Channing Tatum. Ik had het niet verwacht maar verdomme, ze zijn heerlijk op dreef. Slaagt natuurlijk nergens op dat ze nog altijd kunnen doorgaan voor high-school students maar bon, ze weten een paar erg vermakelijke scènes op hun naam te schrijven. Zeker wanneer ze samen op pad zijn maar ze weten evengoed apart hun mannetje (dat Peter Pan pakje van Hill!) te staan. Zoals gezegd was de bijrol van Johnny Depp nog een leuk what-the-fuck moment maar ook Ice Cube weet als de vloekende en tierende Captain Dickson nog af en toe de show te stelen. Rappers in films, het is al vaker gebeurd maar dit is in ieder geval één van de vermakelijkste. Onvoorstelbaar trouwens dat Dave Franco (het jongere broertje van James Franco) die hier Eric speelt ook al zo'n 27 jaar is. Hij scheelt maar 5 jaar met Tatum en 2 jaar met Hill en lijkt alsof hij in het 2e middelbaar zit.. Er moet trouwens nog veel gebeuren wil hij ooit het niveau van zijn bekende broer halen want hij was hier overduidelijk de zwakste schakel. Amusante bijrol voor Brie Larson maar ik had misschien toch liever Emma Stone gezien. Die kon echter niet vanwege haar rol voor Spider-Man en dat deed ze immens goed dus het is haar vergeven.

Een stuk amusanter dan ik had verwacht. Als ik een film alleen kijk, dan moet er al veel gebeuren wil ik een keer hardop lachen maar met 21 Jump Street is dat zelfs meerdere keren gebeurt. De score lijkt me navenant maar het is vooral de heerlijke samenwerking tussen Jonah Hill en Channing Tatum die dit echt af maakt. Laat deel 2 maar komen!

4*