Opinions

Elke film is een meesterwerk

Quentin Tarantino.. Lange tijd mijn favoriete regisseur geweest en toch iemand die met films als Reservoir Dogs mijn toen nog erg jong filmhart sneller deed kloppen. Ik heb ooit nog een spreekbeurt voor het vak Engels gedaan over de Stuck in the Middle with You scène maar daarna is de liefde een beetje bekoeld. Ik ga nog altijd netjes in de cinema zitten wanneer hij weer eens iets nieuws heeft uitgebracht, maar Inglourious Basterds is toch zijn echt laatste geweldige film, al vond ik Once Upon a Time in Hollywood ook nog wel een stap vooruit ten opzichte van Django en Hateful Eight.

Wie dan ook een genuanceerde documentaire verwacht komt hier alleszins serieus bedrogen uit. Werkelijk elke scheet die Tarantino heeft gelaten wordt als niets minder dan geniaal beschouwd en bepaalde zaken (hoe heel het Grindhouse concept flopte en dat Planet Terror van maatje Rodriguez als de betere van de twee films wordt beschouwd) worden vakkundig geminimaliseerd of zelfs gewoon compleet genegeerd. Zo wordt er niets over Four Rooms verteld maar dat ligt dan misschien eerder aan het feit dat dat maar een segment in een omnibusfilm is. Die CSI aflevering bijvoorbeeld wordt ook niet ter sprake gebracht en om over My Best Friend's Birthday maar te zwijgen. Toch kijkt dit allemaal wel erg vlotjes weg en is het enthousiasme van bijvoorbeeld Zoë Bell wel aanstekelijk. Regisseuse Tara Wood vliegt echter wel uit de bocht door op het einde heel de Weinstein affaire te vermelden (als je dat wilt doen, doe het dan gespreid aangezien de Weinstein broertjes al vanaf film numero uno in samenwerking waren met Tarantino) en ook het ongeluk van Uma Thurman op de set van Kill Bill wordt wel wat op een speciale manier gebracht. Vreemd ook dat Tarantino zelf hier niets komt vertellen maar dat je het met soms wat vreemde floating heads (die Louis Black bijvoorbeeld, die had hier weinig te zoeken) moet doen.

Ik kan me ook niet voorstellen dat hier echt nog grote verrassingen zitten voor de doorgewinterde Tarantino fan (dat Michael Madsen zijn eigen kostuum mee had voor Reservoir Dogs of dat er een soort van Tarantinoverse bestaat met personages die allemaal familie/kennissen zijn van elkaar was voor mij niets nieuws) maar ik moet zeggen dat ik me hier toch wel mee vermaakt heb en bovendien nog eens zin heb om de DVDs uit de kast te halen. Dat is toch vooral ook de bedoeling van zo'n documentaire vermoed ik.

3.5*

Oh, yes. Uh…it was Dora, and Diego and Swiper

21 Jump Street was zo'n film die ik oorspronkelijk weinig kans gaf. Het was echter op aanraden van vrienden dat ik dit eens op een koude decemberdag bekeek en ik was blij dat ik de film uiteindelijk toch een kans had gegeven, want ik heb me er goed mee geamuseerd. Normaal gezien niet zo'n fan van Tatum en ook Hill was ik wat beu geraakt, maar de twee bleken een geweldige combinatie te zijn. De sequel liet twee jaar op zich wachten en na dan nog eens twee jaar besloot ik de film eindelijk eens op te zetten.

En toch weer danig geamuseerd, al vermoed ik wel dat de reeks hiermee wel zijn houdbaarheidsdatum heeft bereikt. De jokes rond een stel bijna dertigers die terecht komen in een scholierenomgeving en daar absoluut niet passen zijn nu allemaal wel gemaakt volgens mij. Veel herhaling ook maar hetgeen de film uiteindelijk nog overeind houdt is de vele zelfspot. Regisseurs Phil Lord en Christopher Miller steken vooral de draak met zichzelf en dat is iets waar ik altijd wel voor te vinden ben. Verder een te verwachten plotje rond het najagen van tweede kansen, maar gelukkig neemt de film zich nooit echt te serieus. Iets wat je ook wel ziet in de eindcredits trouwens die gevuld zijn met talloze mogelijke sequels op de franchise (blijkbaar effectief gebaseerd op brainstormsessies voor eventuele richtingen die de reeks zou kunnen uitgaan) en het is altijd fijn als je met één van de leukste jokes de film kunt eindigen.

Veel cameo's, veel vriendendiensten vermoed ik ook met bijvoorbeeld een Seth Rogen die komt opdraven nadat Channing Tatum een cameo speelde in This Is the End, maar de meeste aandacht gaat uiteraard naar Tatum en Hill. Die doen hetzelfde kunstje als in 21 Jump Street en daar blijkt nog geen sleet op te zitten. Ice Cube krijgt ook iets meer uitwerking dan in de voorganger en die blijkt ook uitstekend te fungeren als slachtoffer van bepaalde jokes. Die Jillian Bell daarentegen was wel verschrikkelijk. Naast het feit dat je al van ver zag aankomen dat zij iets met de WHYPHY te maken ging hebben, waren de scènes tussen haar en Hill pijnlijk ongrappig.

Het is te hopen dat de reeks niet te hard uitgemolken wordt door Hollywood. Een all-female film zou al in de maak zijn, er zou sprake zijn van een Men in Black crossover, ... Deze sequel is al een tikkeltje minder dan zijn voorganger, maar kan gelukkig nog perfect op zijn eigen benen staan. Ik krijg echter het vermoeden dat ik het hier wel mee heb gehad, zeker als Hill en/of Tatum niet meer terugkeren.

3.5*

His fear began when he woke up alone. His terror began when he realised he wasn't

In een ver verleden heb ik me ooit eens gewaagd aan het vervolg van deze film, 8 Weeks Later, en die beviel me eigenlijk wel. Mijn broer had deze film op een rommelmarkt voor een spotprijs gekocht maar toen ik zag dat de film van Danny Boyle was, daalde mijn interesse wel wat. Boyle is een regisseur die verafgood werd met films zoals Slumdog Millionaire en Shallow Grave maar ik vond het allemaal maar wat overrated. De verwachtingen werden dus wat getemperd maar nog altijd is 28 Days Later een teleurstelling te noemen.

Al moet ik eerlijk toegeven, ik had soms de indruk dat ik naar een kopie was aan het kijken. De hoes zag er nogal korrelig uit qua afbeelding maar was toch geprint op het correct aanvoelende papier. Er was een scènemenu en dergelijke aanwezig en ook de afbeelding op het schijfje zelf zag er authentiek uit maar de kwaliteit van de film was soms toch echt wel bedroevend slecht. Is dit een gimmick van Boyle? Geen idee maar het werkte wel op mijn zenuwen. Voor de rest is de film ook niet al te boeiend. Op gebied van zombies wordt dit nergens echt vernieuwend maar heel de plotlijn wordt zo ontzettend saai uitgewerkt! Had af en toe last voor mijn ogen open te houden. Gelukkig dat Boyle er nog wel een beetje sfeer in weet te brengen. Nu is London blijkbaar wel een perfect gebied voor een claustrofobische film want gecombineerd met een heerlijk accent bij vlagen, geeft dit toch nog enig vermaak. Het einde vond ik trouwens wel compleet misplaatst. Het idee van de soldaten die eens niet de typische soldaten-in-een-zombiefilm-rol hebben is goed gevonden en één van de weinig verfrissende aspecten van de film maar wanneer Jim dan eens eventjes ontsnapt uit de handen van de soldaten en begint knokken, dan had ik het echt wel gezien.

Waarom weet ik niet maar die Engelsen kunnen vaak echt wel ontzettend goed acteren. Types zoals Paddy Considine uit Dead Man's Shoes zijn geweldige acteurs en ik hoopte er hier een nieuwe te ontdekken. Jammer genoeg blijkt dat niet waar te zijn. Cillian Murphy kende ik al vanuit Inception en de Nolan's kijk op de Batman saga maar daar lijkt hij me beter op dreef te zijn dan hier. Pas op, hij doet het niet slecht maar het kwam niet echt goed over. Hetzelfde geldt voor Naomie Harris die de rol van Selena vertolkt. Sowieso een waardeloos personage in mijn opzicht. Iets van background story had gerust gemogen (of lopen er in London overal van die harde chicks rond die zonder enige twijfel hun vrienden afslachten?) maar ze speelt ook zo overdreven. Bij de rest van de namen kan ik me eigenlijk al bijzonder weinig meer voorstellen dus dat is voor mij ook al het bewijs dat er niet echt een indruk werd nagelaten.

Nah, ik denk dat ik de films van Boyle in het vervolg toch echt aan mij voorbij ga laten gaan. Nu al een aantal verschillende genrefilms van hem gezien maar geen enkele lijkt een diepe indruk achter te laten, al zeker deze 28 Days Later niet. De korrelige weergave lijkt op een kopie te duiden al zou ik er niet van verschieten dat dit de bedoeling was. Qua cast is dit nergens hoogstaand en ook heel het plot is iets om snel te vergeten, alleen de sfeer is nog redelijk de moeite waard.

2*

Enorme teleurstelling

Ik was het afgelopen jaar al vaker van die Japanse onzinfilms tegengekomen met titels zoals Big Tits Dragon, Horny House of Horror en wat weet ik nog allemaal. Ik wou al lang eens zo'n film proberen maar de prijs stak me altijd wat tegen. Althans dat was zo tot ik in de Free Record Shop twee collecties van Mad Monkey vond (een Japanarama collectie met daarin deze film, Chanbara en nog een titel die ik me momenteel niet meer voor de geest haal en een Horror Delight collectie met Frontiere(s), Senseless en Saint Martyrs of the Damned) in de twee voor 15 euro actie. Natuurlijk ineens meegenomen en de eerste van de reeks eens gezien.

Maar man, valt dit me tegen. Hoogstwaarschijnlijk omdat ik er met de verkeerde verwachtingen ben aan begonnen. Ik had de indruk dat het een collectie was van Japanse babes in bikini's of andere kledij met maar bitter weinig stof die lekker konden losgaan met het meest uiteenlopende arsenaal aan wapens maar 2LDK is toch wel net iets anders qua opzet. Met een speelduur van 70 minuten duurt dit gelukkig helemaal niet lang maar het was zwoegen om de film uitgezien te krijgen. Het uitgangspunt is nochtans nog wel redelijk interessant maar de uitwerking was zo enorm slaapverwekkend. De voice-over komt belachelijk over en het is pas wanneer de feitelijke fysieke strijd van start gaat dat de film nog ietwat de moeite is. Het kwaad is echter al geschied zeker wanneer blijkt dat de film zichzelf in het begin vrij serieus nam en dan opeens de geheel andere richting opgaat. De electrocutie in het bad bijvoorbeeld. Alsof er echt iemand is die dan nog recht komt, vraag het maar aan Claude François. Wanneer de grote middelen dan eindelijk gebruikt worden (op mijn hoes staat de scène met de kettingzaag afgebeeld), dan wordt het in zo'n recordtempo verteld dat je er maar amper van kunt genieten. Het ironische einde waar blijkt dat beiden de rol kregen was dan nog wel een leuke vondst.

Wel interessant om te zien hoe de twee vrouwen in het eerste zicht compleet normaal zijn maar dat ze langzaamaan meer en meer gestoord worden. De film speelt zich geheel op dezelfde locatie en er komen dan ook maar twee personages aan te pas. Eiko Koike neemt de rol van, op het eerste zicht, de normaalste op zich maar schijn bedriegt overduidelijk. Haar samenspel met Maho Nonami, die logischerwijs de andere rol op zich neemt, is genietbaar. Het is wel goed dat de film maar zo kort is want ik vrees dat een langere speelduur zich wel eens had kunnen wreken op de actrices.

Direct na het zien mijn stem van 0.5 uitgebracht maar nu een paar uur later tot de conclusie gekomen dat dat misschien toch niet in zijn geheel terecht is. Het is nu niet dat ik de film een voldoende ga geven, verre van, maar zo'n lage score verdient de film nu ook weer niet. Ik verschiet eerlijk gezegd van de hoge waardering hier op MovieMeter maar ik zei het daarjuist al, waarschijnlijk ben ik met de foute verwachtingen gestart.

1*

I'll be seeing you boys... prob'ly

Het moet volgens mij een tijd geleden John Ford - John Wayne maand zijn geweest op TCM want met deze Three Godfathers zit ik aan mijn derde film die ik op korte tijd zie van deze twee. Hoewel ik Ford's carrière tot nu toe niet veel vind voorstellen, ben ik een grote fan van John Wayne geworden dus laat ik geen kans onbenut om een film van hem te zien. Ik had al vaker gehoord dat John Ford een echte Western regisseur was maar tot nu toe had ik daar eigenlijk weinig van gemerkt doordat hij zich meer op oorlog leek te focussen in de films die ik heb gezien maar nu was het dan toch eindelijk tijd voor de authentieke Wayne - Ford Western combinatie.

De reden waarom John Ford de film wou maken is nogal ongewoon. Het verhaal van Three Godfathers werd al eens eerder verteld in een silent film uit 1916, met 20 jaar later nog een nieuwe versie en dus meer dan 30 jaar later deze versie maar dat terzijde. In de versie uit 1916 speelde een goede vriend van Ford mee, Harry Carey, en toen die in 1947 stierf dus besloot de regisseur om een eerbetoon aan zijn vriend te geven door de nieuwe film op te dragen in diens herinnering. Hoewel er dus al bijna 100 jaar verstreken is tussen nu en de eerste versie van de film, heeft het verhaal weinig aan kracht ingeboet. Een echte Western kun je dit niet noemen, met uitzondering van de setting, omdat er meer gefocust wordt op het effect van de baby op de drie mannen. In dat opzicht is de film dan ook wel een leuke zit geworden. Normaal gezien heb ik het niet op dit soort sentiment maar Ford weet het eigenlijk allemaal nog degelijk te brengen maar wat me vooral aansprak was de eer en zelfopoffering waarmee de drie mannen door de woestijn gingen. Zelf amper iets hebben en hetgeen ze wel hebben afstaan aan de kleine Robert William Pedro Hightower. Alleen jammer dat het einde nogal vreemd aanvoelt. Wayne draait uiteindelijk de bak in voor een jaar en een dag maar hij ziet dat blijkbaar perfect zitten. Ford had dit misschien nog iets beter kunnen uitwerken maar ach, voor zijn doen weet hij een vlotte en vooral geen langdradige film neer te zetten. Voor de rest zitten er ook een aantal geslaagde scènes in, het begin waar de drie bandieten de sheriff ontmoeten is echt goud waard qua gelaatsuitdrukkingen, maar langs de andere kant wel jammer van sommige verplichte humor. Zo was Curly eigenlijk meer irritant dan leuk.

Ik denk dat ik voor het eerst kennis maakte met John Wayne een aantal jaar geleden via een goedkope DVD box met 3 films die mijn broer had gekocht. Het waren een paar Lone Star Westerns en mijn broer vond ze verschrikkelijk. Omdat ze zo kort zijn (elk ongeveer een uurtje) heb ik ze toen ook eens opgezet en hoewel de Lone Star films niet echt het toonbeeld zijn van fantastische films maakte John Wayne toch een serieuze indruk. Sindsdien wat films van hem gekocht en ook regelmatig eens iets opgenomen van TCM en wat ik zie kan me toch altijd bekoren. Ik heb al vaker gehoord dat veel mensen iets tegen Wayne hebben, zelfs bij deze film alleen al zijn er een paar reacties, maar ik vind hem heerlijk. Ook hier is hij weer heerlijk op dreef, en voor de eerste keer dat ik me kan herinneren als bandiet. Vaak draait het uit dat hij dan één of andere undercover is maar hier overvalt hij echt een bank en dat geeft wel een leuke verandering. Harry Carey speelde dus mee in de originele versie uit 1916 maar er is nog een Carey die hierin zit en dat is zijn zoon, Harry Carey Jr. Tijdens het zien kreeg ik het gevoel dat die er wat verplicht bij zat en nu ik weet dat het zijn zoon is, geraak ik helemaal niet van dat gevoel af. Geen slechte acteur maar moet onderdoen voor Wayne en een geweldige Pedro Armendáriz. Vooral de scènes tussen die twee zijn soms echt heerlijk.

Veruit het beste van Ford dat ik tot nu toe heb gezien. Zijn oorlogsperiode is niet echt geweldig te noemen (dan heb ik het over How the West Was Won, They Were Expendable en Wings of the Eagle, hoewel die laatste nog wel vrij goed was) maar dit smaakt naar meer. Benieuwd naar Stagecoach en Rio Grande die ik hier ook nog ergens op DVD moet hebben liggen.

4*

3:10 To Yuma

De western is aan een wederopmars bezig en dat doet het geweldig met o.a. Assassination of Jesse James maar ook met deze 3:10 To Yuma.

Film komt traag op gang maar verveeld geen enkel moment door de prestaties van Crowe en Bale want over Crowe had ik eerst toch men twijfels, hij leek compleet miscast maar dit komt naar het einde van de film echt wel goed.
Zoals gezegd bouwt de film traag op maar er zit dan wel diepgang in de karakters die je soms in andere westerns mist. Op het einde is er een geweldige shoot-out wanneer de trein dan eindelijk aankomt (met vertraging natuurlijk) die trouwens prachtig in beeld wordt gebracht met dito muziek.
Nu maar hopen dat we meer van zo'n films mogen verwachten.

4*

When man meets a force he can't destroy, he destroys himself. What a plague you are.

30 Days of Night heeft om te beginnen zeer knappe special effects, de vampiers zagen er echt goed uit maar wat een zeikerd is Hartnett eigenlijk, hij irriteerde me echt hard op sommige momenten. Al was de eindscène wel cool.

Het verhaal heeft, zoals gewoonlijk in horrors, niet veel om handen maar het blijft wel boeien en er zitten een aantal mooie schrikmomenten in. Alleen spijtig dat heel het tijdsgedeelte wat met de losse hand is gedaan. De ene keer is het 7 dagen, dan 17 en dan 27 maar buiten wat 5 uur schaduw op Hartnetts gezicht zie je niet veel veranderen. Eten moet blijkbaar ook al niet meer. Gelukkig zit er ook wel redelijk veel gore in de film en samen met het beklemmende gevoel zorgt het wel voor een mooie, donkere sfeer

Waarom een 4? Wel, de mooie effecten, een knappe Melissa George en goed uitziende vampiers zorgen echt wel voor een meerwaarde in 30 Days of Night. Reken daarbij dan nog eens het iet of wat verrassende einde en daar heb je het.

4*

Today we will dance across the backs of dead Greeks!

300 uit 2006 was een onverwacht succes. Toen de film indertijd in de cinema kwam interesseerde het me allemaal niet erg, maar ik werd meegetrokken door mijn broer die hier helemaal fan van was. En ja, ook ik kon 300 zeker en vast smaken. Er was al vrij snel sprake van een sequel, maar daar zouden we uiteindelijk 8 jaar op moeten wachten. Zack Snyder had de regie aan iemand anders overgelaten en het was maar de vraag of Rise of an Empire niet te laat was gekomen.

Aangezien heel die 300 rage toch wel wat is gaan liggen. Geen idee trouwens hoe het in andere landen zat, maar naar mijn gevoel was de marketing in België ook erg pover. En dat blijkt onterecht te zijn, want dit is gewoon een vermakelijke pre-, mid- en sequel die de situatie van de Grieken nog verder uitwerkt. Hier en daar nog een leuke knipoog/verwijzing naar de eerste film (zo keert Peter Mensah, die in de eerste film iconisch de put wordt ingestampt, terug als de mentor van Artemisia) en voor de rest gewoon vermakelijke nonsens. Al valt het wel op dat, hoewel Snyder opnieuw het script schreef, we het wel moeten stellen met minder coole one-liners. De overdreven kantjes zijn er wat afgeslepen en dat was juist hetgeen dat de eerste 300 net dat beetje extra gaf. Het is al lang geleden dat ik 300 nog heb gezien, maar qua stijl vond ik dit eigenlijk vrij goed aansluiten bij de vorige. Snyder gaf die film een eigen smoel en Noam Murro maakt daar met plezier gebruik van. Hier en daar wel wat eentonig weliswaar (en ik vond Ephialtes er wel erg slecht uitzien), maar het zag er beter uit dan ik in eerste instantie verwacht had.

Wel jammer dat Sullivan Stapleton als Themistocles wat de schwung mist die Gerald Butler als Leonidas wel had. De one-liners komen niet tot hun recht en je krijgt ook nergens het gevoel dat hij een echte leider is. Gelukkig is er nog altijd Eva Green die duidelijk doorheeft in wat voor soort film ze is terecht gekomen en er lekker op los schmiert. Ik had verwacht dat de film zich meer op Xerxes ging concentreren, maar dit was een aangename verrassing. Voor de rest nog wel wat terugkerende gezichten (onder andere Lena Headey als Queen Gorgo, Andrew Pleavin als Daxos en David Wenham als Dilios) en dat is ook altijd wel fijn.

Rise of an Empire scoort nu al een stuk lager dan zijn voorganger, maar de schade is minder groot dan ik had verwacht. Of mijn verwachtingen waren juist zo laag geworden dat het alleen maar kon meevallen, dat kan ook. In ieder geval is dit een vermakelijk vervolg en voor mijn part mag er nog een derde komen.

3,5*

Tot nu toe het beste van zijn Britse periode

Wederom een zeer vermakelijke spionagethriller van de hand van de Master of Suspense. Wat interessant is, is dat in The 39 Steps voor de eerste keer echt een aantal zaken tevoorschijn komen die Hitchcock typeren (de onschuldige man, de blonde femme fatale, ...)

Het verhaal is weer op zijn minst geweldig te noemen. Constant zit je gefixeerd te kijken naar wat nu die 39 Steps kunnen zijn met een magnifieke ontknoping in het theater zoals alleen Hitchcock het kan.

Robert Donat speelt sterk al had ik in het begin wat mijn twijfels over zijn kunnen. Vond hem nogal houterig overkomen maar vanaf dat Madeleine Carroll er aan te pas komt haalt ze precies het beste in hem naar boven.

Hier laat Hitchcock al degelijk zien met wat voor films hij later bekend zou worden.

4*

Naar aanleiding van de screening van La Sirène du Mississipi in het FilmFestival van Gent gaven ze een extraatje, namelijk deze Los 4 Golpes. Een 3 minuten durende silent (met een Spaanse title card) waarin Truffaut zelf de moordenaar van dienst is en zich bezighoudt met mensen slaan met een krant en een vrouw wurgt met haar sjaal vooraleer duidelijk wordt dat het een film in een film is. Gemaakt tijdens een filmfestival in Mar del Plata waar Truffaut de prijs kreeg voor Jules et Jim is dit vermakelijke nonsens van een grote regisseur. Los 4 Golpes is dan ook nooit bedoeld om grootschalig uit te brengen, maar was eerder een bedankje aan Cinémathèque voor het screenen van menig Hitchcock film als voorbereiding voor het bekende Truffaut/Hitchcock interview.

3.5*

Paris, city of lovers...the day the clocks stopped turning and the world stood still...

Ik heb altijd wel een zekere fascinatie gehad voor het Bijbelse verhaal over de vier ruiters van de Apocalyps, het is dan ook één van de weinige Bijbelverhalen dat me kan boeien. Ik was dan ook al eens via Moviemeter op deze versie gestuit en de combinatie oorlog-religie leek me wel interessant. Maar omdat er hier zo weinig stemmen waren veronderstelde ik dat het onwaarschijnlijk ging zijn dat ik hem ooit zou zien. Dan kun je je wel voorstellen dat ik een gat in de lucht sprong toen deze op TCM kwam.

Het uitgangspunt van Four Horsemen of the Apocalypse is in mijn ogen vrij boeiend. Een oude Argentijnse man die twee dochters heeft. De één is getrouwd met een Fransman en heeft een zoon, Julio, en een dochter, Chi-Chi. De andere is getrouwd met een Duitser en heeft drie zonen, Heinrich, Franz en Gustav. Dan blijkt dat de Duitse tak van de familie nog altijd extreem harde Duitse sympathieën voor Hitler heeft en besluiten om hem te helpen. De Franse tak van de familie gaat hier tegenin en sluit zich aan bij het verzet. De eerste 20 minuten van de film behoren dan ook tot het beste van de film en is tegelijkertijd ook een extreem mooi stukje cinema. Het is knap om te zien hoe de spanning tijdens het etentje waar Heinrich zijn Duitse sympathieën bekend maakt toeneemt tot de dood van de padre de familias, de grootvader. Een dood die zeer te betreuren is want Julio Madariaga was één van de interessantste personages die heel de film had te bieden. Wordt trouwens ook op een zeer indrukwekkende manier neergezet door Lee J. Cobb. Ook knap om te zien hoe Julio eerst zijn neef Heinrich verdedigt terwijl ze op het einde van de film helemaal uit elkaar zijn gegroeid met de dood van beide tot gevolg. Jammer dat de film na deze sterke inleiding steeds saaier en saaier wordt. Zo had de romance tussen Julio en Marguerite gerust een half uurtje korter gemogen want nu neemt het alle rek uit de film. Het paste eigenlijk ook gewoon niet in de film doordat je toch meer de tegenstrijdigheid van beide kanten van de familie verwacht maar over Franz en Gustav wordt niet meer gesproken. Je ziet ze zelfs niet meer verschijnen na het etentje maar naar het einde toe van de film kom je langst de soep en de pattaten even te weten dat ze zijn gestorven. Het einde zelf is dan wel weer goed maar veel te lang uitgesteld om het nog meeslepend te maken. Ook vond ik dat Julio wel heel rustig bleef onder de dood van zijn jongere zusje.

Oorspronkelijk was het de bedoeling van Minnelli om Alain Delon te strikken voor de rol van Glenn Ford maar dat lukte niet omdat de producers een Amerikaanse hoofdrolspeler wouden. Jammer want alhoewel Ford hier zeer sterk speelt had ik wel willen zien wat Delon hier van had gemaakt of Dirk Bogarde als hij de rol had geaccepteerd. Ingrid Thulin deed mij constant aan Catherine Deneuve denken zowel in looks als uitstraling en dat is toch wel een compliment. Ze speelt haar rol overduidelijk met gevoel en zorgt dan ook voor een hartverscheurende scène wanneer haar man Etienne ineens voor haar deur staat na een aantal tijd door de Nazi's te zijn opgepakt. Tot slot ook nog een vermelding voor Karlheinz Böhm die een overtuigende vertolking van een Nazi-officer neerzet.

Four Horsemen of the Apocalypse bevat een ijzersterk begin en een einde dat bijna even sterk is maar dat wordt spijtig genoeg bijna compleet teniet gedaan door het verschrikkelijk saaie middenstuk. Jammer want hier had meer ingezeten, misschien dat het origineel uit 1921 nog iets is maar daar zal ik helemaal wel niet aangeraken.

3*

Wel een zeer prachtige poster (de vier ruiters die hierop staan afgebeeld worden trouwens ook mooi weergegeven in de film)

All that you know, is at an end

Een tijd geleden het eerste deel van de Fantastic Four films nog eens op televisie gezien en toen ik niet veel later voor een paar euro de DVD van de sequel op de kop kon tikken, kon ik het toch niet laten liggen. De verfilmingen van Marvel's eerste superheldenteam behoren niet tot mijn favoriete films in het genre maar het eerste deel had op zich nog wel wat potentie en ik was alweer vergeten hoe ze het hier met de Silver Surfer aanpakten.

De Galactus trilogie (issues 48-50) behoort dan ook tot één van de meest spraakmakende verhaallijnen uit de historie van de Fantastic Four. Dit was echter blijkbaar niet genoeg bronmateriaal en er werd besloten om issues 57-60 waar Dr. Doom de krachten van de Silver Surfer steelt er ook nog bij te gooien. Een ietwat jammerlijke zet want nu krijg je het gevoel dat het allemaal nogal een overhoop is qua verhaallijnen. De dreiging van Galactus krijgen we nooit te zien (jeuj, een wolk in de vorm van zijn helm!) en wordt veel te snel verslagen. Verhaaltechnisch had hier veel meer gedaan mee kunnen worden. En dat wisten de makers volgens mij ook want ze proberen om nog wat in te cashen op het sentiment van de comiclezers door er een aantal leuke verwijzingen naar de strips in te steken. Zo wordt de trouw van Sue en Reed niet echt fantastisch uitgevoerd maar is het wel heerlijk om Stan Lee terug als gast geweigerd te zien worden. In de comics worden hij en Jack Kirby (de andere bedenken van het team) ook geweigerd. Het zijn dit soort knipogen die ervoor zorgen dat ik me nog wel amuseer maar ik kan me voorstellen dat ik één van de weinigen ben die hier wild van wordt.

Hoewel het Fantastic Four team in de comics een geslaagd viertal is, is de cast vooral een hit & miss verhaal. Ioan Gruffudd als Reed blijf ik nog altijd een redelijke keuze vinden maar het is Jessica Alba als Sue die hier compleet misplaatst is. Sue Storm is geen latino griet en wanneer ze dan nog eens beslissen om haar hier een belachelijke blonde pruik op te zetten, wordt dat nog eens extra geaccentueerd. Chris Evans en Michael Chiklis zijn op zich nog redelijk als Johnny en Ben. Plus Julian McMahon is nog altijd een perfecte Dr. Doom maar wat me het meeste stoorde was het slapstick gehalte dat aan de film verbonden is. De bachelor party van Reed en de geforceerde mopjes getuigen nu niet echt van een hoog niveau. De stem van Laurence Fishburn is trouwens ook vrij misplaatst. De Silver Surfer heeft naar mijn gevoel niet zo'n diepe stem en het past ook totaal niet bij zijn menselijke vorm. Langs de andere kant, dit is dan weer van iemand die wel wat weet van de Silver Surfer's origine dus ik zal wel wat bevooroordeeld zijn.

Minder als zijn voorganger in ieder geval maar het komt nog in de buurt. Toch is de Fantastic Four niet zo'n enorm fantastische reeks van Marvel en is het misschien maar goed dat het hierbij is gebleven. Al wil ik de 1994 versie toch ook nog eens te pakken krijgen. De Silver Surfer is een interessant personage maar wordt hier niet naar behoren uitgewerkt.

Kleine 2.5*

50CC is mede verantwoordelijk dat regisseur Felix Van Groeningen de grote naam is die hij vandaag de dag is geworden. Het was namelijk dit afstudeerproject dat onder de aandacht van producent Dirk Impens kwam en daarna werkten de twee samen aan Steve + Sky. In het achterhoofd houdende dat dit een afstudeerproject is, is 50CC best een vermakelijke zit. Een kortfilm van een dikke 40 minuten over een stel jongeren en hun brommertje lijkt niet echt interessant maar in de handen van Van Groeningen wordt dit een intrigerend beeld over vriendschap, liefde en seks. Vooral ook dankzij rollen van Sam Louwyck, Titus De Voogdt en een nog erg jonge Trixie Whitley.

3.5*

Samuel L. Jackson met een Engels accent? Dat kan niet goedkomen!

Gelukkig is het dan zover ook niet gekomen maar speelt Jackson een gewone Amerikaan die naar Engeland gaat om zijn drugs te verpatsen. Jackson wordt trouwens ook wel hilarisch in de film geïntroduceerd.

Het verhaal is mager maar wel vermakelijk vooral door een aantal leuke personages (Elmo, Felix deSousa, Dakota, ...) maar ook één irritant karakter namelijk de Lizard. Meatloaf had het beter bij zijn Paradise By the Dashboard Light gehouden.

De actie is mooi gefilmd al werd ik den duur wel onnozel van al die fastforward slow motion shots. Ook zitten er wel een aantal leuke scènes maar spijtig genoeg ook een paar pijnlijke missers. Ach, al bij al is het een leuk actie filmpje dat niet verveelt.

3.5*

He always manages to give the impression that God must be an Englishman

Normaal gezien ben ik aangewezen op TCM om mijn portie Ava Gardner te zien maar tot mijn grote verbazing vond ik gisteren in de Kringloopwinkel de DVD van 55 Days at Peking. Alsof het nog niet genoeg was dat Gardner hier in meespeelt (wat een klassedame was dat toch), krijgen we ook nog onder andere Charlton Heston en David Niven voorgeschoteld. Mijn interesse was gewekt en omdat het toch vakantie is (staat gelijk aan een tijd van lekker luieren en films zien), de film ineens maar opgezet.

En compleet weggeblazen. Sowieso is de Boxer rebellion een erg interessant thema maar wat Ray hier aflevert is erg degelijk materiaal. Dit soort groots opgezette epossen worden vandaag de dag gewoonweg niet meer gemaakt. De lange speelduur is dan ook wel even slikken maar je krijgt er veel voor in de plaats. De film neemt dan ook rustig zijn tijd om de situatie tussen de Chinezen en de buitenlanders te schetsen waardoor er een soort van dreiging wordt gecreëerd doordat je perfect weet dat de situatie uiteindelijk in een gevecht zal ontwikkelen. Eenmaal dat gevecht van start gaat komt de film in een stroomversnelling die je niet meer loslaat. Het enige jammerlijke is dan ook dat het einde op zich nogal afgerammeld wordt. De barones is dood en opeens staat er een gigantisch leger voor de deur die eventjes alles komen oplossen. Zonde want voor de rest zitten er hier een aantal indrukwekkende scènes tussen (onder andere de aftocht van Lewis en Arthur waar ze continu omsingeld zijn door Chinezen maar ook de scène waar Lewis en de barones op het bal aankomen is goud waard) die ervoor zorgen dat 55 Days at Peking een film is die je ooit eens gezien moet hebben.

Ah, Ava Gardner. De zwartharige schone die menig hart op tilt moet hebben laten gaan. Ik krijg de indruk dat ze vroeger als niets meer werd gezien dan een knap snoetje om wat volk naar de zalen te lokken (The Little Hut waar ze gedurende 90 minuten in kledij van Dior op een onbewoond eiland mag zitten is hier het perfecte voorbeeld van) maar naarmate ze ouder werd, werd ze gekozen voor meer uitdagende rollen. Hoewel de rol van barones op het eerste zicht nog wat een uitloper lijkt te zijn van het bovengenoemde soort rollen, weet ze toch een zekere evolutie in haar personage te leggen die me aansprak. Zeker de scène waar ze bekent dat ze haar man had bedrogen getuigt van klasse. Op mijn DVD staat er tussen de films waar je Charlton Heston van moet kennen onder andere Any Given Sunday. Geen slechte film, verre van, maar Heston heeft meer in zijn mars gehad dan die rol als je het mij vraagt. De rol van Lewis is dan ook schijnbaar op zijn lijf geschreven en het gaat hem ook veel beter af dan bijvoorbeeld een El Cid. David Niven is trouwens ook te zien in het hierboven genoemde The Little Hut en vormt daar met Gardner een aangenaam duo. Hier hebben ze maar bitter weinig interactie maar toch valt ook zijn klasse weer op. Zeker de combinatie met Heston is erg geslaagd.

Heuse spektakelfilm waar wel wat is misgelopen (zo trapte Nicholas Ray het uiteindelijk af en werd de film door Andrew Marton en Guy Green verder afgewerkt) maar daar is amper iets van te merken. De film neemt zijn tijd en dat is goed, al had het einde iets minder abrupter gemogen maar het is puur genieten vanwege het trio Gardner, Heston en Niven.

4.5*

You were named after a star? Cassiopeia? … I was named after Ben & Jerry’s

Het lijkt de laatste tijd weer erg in de mode te zijn om van die Young Adult boeken te gaan verfilmen. Liefst dan ook nog een reeks waar een aantal delen in zijn te vinden (The Hunger Games is een reeks van 3, The Maze Runner is ondertussen aan zijn 5e deel) en aan die voorwaarden voldoet The 5th Wave helemaal. Het derde deel moet weliswaar nog uitkomen, maar het werd al snel duidelijk dat Hollywood erop rekent dat ze dit ook nog verder kunnen uitwerken.

Want hoewel deze The 5th Wave op zich een vrij sluitend einde heeft, wordt er toch nog veel ruimte opengelaten voor verdere uitdieping van het plot. Van mij mag de sequel er in ieder geval komen aangezien dit toch nog wel een vermakelijk filmpje is geworden. Toegegeven, echt origineel is het allemaal niet. De film lijkt af en toe een samenraapsel te zijn van de meer bekendere films in het genre, vond het basisidee wel wat weghebben van The Fourth Kind trouwens en heel dat invasie gebeuren ruikt hard naar War of the Worlds/The Day the Earth Stood Still, maar echt storen doet het niet. Halverwege wordt dat alles even ingewisseld voor één of andere tiener romance die niet geloofwaardig uit de hoek komt en dan wordt het bij vlagen toch echt wel op de tanden bijten. Gelukkig is daar nog Chloë Grace Moretz die de film nog weet recht te houden. Normaal gezien niet zo'n fan van haar, maar dit doet ze in ieder geval goed. Dit soort films staat of valt vandaag de dag met de effecten en die zien er op zich ook nog wel degelijk uit.

Grote ster van het geheel is dus Moretz. Ik moet erbij zeggen dat het me verbaasde, want in de vorige films die ik met haar had gezien (Dark Shadows onder andere) viel ze me toch wat tegen. Soit, voor het overige weinig bekende acteurs. Liev Schreiber duikt redelijk snel nog op als de grote boeman en acteert overduidelijk op automatische piloot. Leuk om Maika Monroe nog eens terug te zien, uitstekend in It Follows, maar die moet het doen met een ietwat teleurstellende bijrol als soort van onhandelbare gothic. Zal misschien in de sequel, als die er al van komt aangezien ik de indruk heb dat The 5th Wave niet zo'n populair filmpje is, wat meer aandacht krijgen. De romance met Ben/Zombie zit er precies wel aan te komen.

Kan me perfect voorstellen dat dit genadeloos in de grond wordt geboord, maar met tof gezelschap wordt dit soort films altijd wel leuker. Ik ken slechtere films om een kleine 2 uur mee te spenderen en van mij mag die sequel er wel gaan komen. Liefst dan wel terug met Moretz uiteraard.

Kleine 3.5*

Oergiallo

Ik blijf een vreemde vibe hebben met Mario Bava. Ik reken hem tot één van mijn favoriete regisseurs en schaf zijn werk nagenoeg blind aan en toch reflecteert zich dat niet in de algemene score. Er zitten namelijk veel 3.5* films tussen, maar met een gemiddelde van 3.63* op 8 geziene films heeft de regisseur op zich dan ook weer niet te klagen. Ik beoordeelde hem ook nooit met minder dan 3.5* en Blood and Black Lace gaat daar niets aan veranderen.

Omdat dit gewoon weer een erg degelijke Bava film is. Plotgewijs wat een rommeltje (dan vond ik bijvoorbeeld zo'n Red Queen Kills 7 Times - weliswaar niet van Bava - die ik recent zag op dat gebied heel wat beter) doordat er gewoon een te grote groep mensen is. Je kunt amper volgen wie wie is en tegen dat je het weet, dan zijn ze alweer dood. Wat laat hij hier echter toch weer een visuele pracht zien.. Die Arrow release is dan ook volledig zijn geld waard en het is werkelijk indrukwekkend hoe hij hier met kleuren weet te spelen. De openingscredits alleen al met die tracking shots en de cast die poseert (onvoorstelbaar dat de Amerikaanse distributeur voor de Amerikaanse release deze besloot te vervangen..) zijn erg geslaagd maar de mooie scènes zijn gewoon veel te veel om apart op te noemen. Verder ook een film die overduidelijk een aantal typische giallo elementen heeft geïntroduceerd, maar het loopt dus niet altijd even vlotjes in elkaar over.

Wel een heerlijk iconische killer trouwens (zeker qua design) maar ook de bruutheid is vrij stevig te noemen. Van de geziene Bava films die nog een stapje verder gaan zou ik enkel A Bay of Blood noemen, maar het is geen storende factor in deze Blood and Black Lace. Meer zelfs, zo'n scène als die waar het gezicht van Peggy verbrand wordt.. Het is een kundig staaltje make-up werk. Qua cast valt hier niet zo bijzonder veel te zeggen. Een allegaartje aan mooie vrouwen en shady ogende mannen waarbij de slachtoffers vooral in de eerste categorie vallen. Het probleem blijft echter dat er gewoon echt teveel personages zijn, ik had het toffer gevonden mocht Bava gewoon met wat minder mensen aan de film was gestart. Zijn moordenaar verliest weliswaar niet veel tijd om dat aantal te doen minderen maar toch.. het leidde iets teveel af.

En zo is er bijna telkens wel iets mis met een Bava waardoor ik net geen 4* kan uitdelen. De favoriet blijft nog steeds Lisa e il Diavolo maar dan effectief de Bava versie en niet de House of Exorcism variant van Alfredo Leone.. In ieder geval: enorm sfeervol maar hier en daar hapert het op narratief gebied en dat is eeuwig zonde. Al denk ik wel dat Bava zo'n regisseur is die met herzieningen wel eens hoger gewaardeerd wordt.

3.5*

Van de fans, voor de fans

Er is een periode dat ik compleet idolaat was van Alfred Hitchcock en toch heb ik Psycho nooit zijn beste werk gevonden. Sowieso is de regisseur wat achteruit geschoven geraakt in mijn lijstje met beste regisseurs aller tijden, maar zo'n Rear Window vind ik vele malen indrukwekkender dan Psycho. Dat neemt natuurlijk niet weg dat de film nog altijd iets iconisch heeft en dat het wel eens bijzonder interessant kan zijn om wat meer over het ontwikkelproces te weten. In het achterhoofd houdende dat teveel analyse ook wel eens nefast kan zijn.

Want dan doe je toch voor een stuk de magie van iets weg en dat is een beetje wat ook bij 78/52 is gebeurd. De film leent zijn titel aan de befaamde douchescène (die via 78 verschillende setups en 52 cuts tot leven werd gewekt) en juist die scène van pakweg een paar minuutjes wordt werkelijk kapot geanalyseerd. Van de muziek tot de soundtrack, van de acteurs tot de storyboards, van het script tot zelfs het behang aan de muur, ... Werkelijk elk aspect wordt tot in de meest kleine details besproken en hoewel ik best wel fan ben van dit soort diepgaande onderzoekingen, zijn de conclusies die eruit getrokken wordt wel vaak bij de haren getrokken. Zo'n vergelijking met Irréversible? Het is ver gezocht. Bovendien lijkt het wel alsof Hitchcock over al deze minieme details urenlang zijn hoofd heeft gebroken, maar ik vermoed dat er gewoon eerder een paar lucky shots tussen zitten. Ik begrijp dat je de Master of Suspense een zekere status wilt meegeven, maar er zijn grenzen.

Ook in het gebruik van de gasten trouwens, maar allereerst: wat ziet dit er spuuglelijk uit! Psycho is een zwart-wit film en het leek regisseur Alexandre O. Philippe dan ook een goed idee om dat met zijn interviews dan ook maar te doen. Resultaat is dat er een zekere grijze filter over de geïnterviewden hangt die over de gehele lijn vloekt. Het groepje van geïnterviewden is trouwens redelijk groot te noemen. Belangrijkste is dat er ook nog ruimte is voor archiefmateriaal van Hitch himself, toch hetgeen je in dit soort documentaires het liefste zie. Verder nog de aanwezigheid van Marli Renfro, die als body-double voor Janet Leigh nog één van de weinig levende mensen is die effectief heeft meegewerkt aan Psycho, en ook Jamie Lee Curtis (dochter van Tony Curtis en Janet Leigh) mag nog even haar zegje doen. Verder nog een paar nuttige bijdrages van onder andere Peter Bogdanovich, maar wat bijvoorbeeld dat vriendengroepje met Elijah Wood op kop hier heeft te zoeken?

Dan vond ik de interviews met de mensen die aan de remake hebben meegewerkt nog net iets nuttiger (die kunnen toch nog iets vertellen over hoe moeilijk dit of dat was) maar bijvoorbeeld Bret Easton Ellis - auteur van American Psycho - heeft weinig zinnigs te vertellen. Plus, een kritische noot had ook wel gemogen. Nu is het misschien toch net iets teveel een hallelujah verhaal, maar langs de andere kant. Wie anders kijkt er ook naar een documentaire van 90 minuten over een scène van pakweg 3 minuten.

3.5*

7eventy 5ive

Een redelijk teen-slasher filmpje met een zeer klein bijrolletje van Hauer.

Verhaal valt wel mee, redelijk veel body-count maar alleen de characters waren soms echt wel dik irritant (die overdreven homo bij uitstek) Verder is de link met Scream ook wel snel gelegd en zijn er toch wel een aantal zaken die volgens mij niet echt kloppen. De hele plottwist kon je ook al bijna voor 100% voorspellen.

Vermakelijk maar niet goed genoeg. 2*

Eindelijk een geslaagde François Ozon

Het was even bang afwachten of ik eigenlijk ondertiteling op mijn DVD had of dat het een gedubte versie was. Ik had de film gekocht op een rommelmarkt maar het gaat hier om een UK uitvoering die als titel 8 Women heeft meegekregen. Het was me dan eerst ook niet opgevallen dat het hier om een Franse film ging (Deneuve heeft wel meer Engelstalige films) maar gelukkig was er Engelse ondertiteling aanwezig. Het is wat vreemd om een Franse film met Engelse subs te zien maar toch is 8 Femmes een erg genietbare film gebleken.

Al ben ik niet zo'n fan van Ozon. Dit is nog maar mijn derde film maar Swimming Pool en Potiche vielen me eerlijk gezegd wat tegen. Hier weet hij echter de balans compleet om te gooien door een hilarisch aangedikte whodunnit af te leveren die vooral opvalt door de overdreven kitscherige sfeer die er hangt. Personages die barsten opeens uit in muzikale intermezzo's (inclusief de meest belachelijke danspasjes!) maar het is vooral het verhaal dat me kon bekoren. Werkelijk elk cliché dat je bij dit soort films kunt bedenken wordt gebruikt zoals overspel, chantage, buitenechtelijke kinderen, ... en dat zorgt voor een film waar je eigenlijk continu zit af te wachten wat er nu weer op je gaat afkomen. Vond vooral eigenlijk ook de climax waar Marcel uiteindelijk nog blijkt te leven geslaagd. Je zit je continu af te vragen wie nu eigenlijk de moordenaar is maar iedereen heeft wel iets op zijn kerfstok waardoor je iedereen verdenkt en dit is een aangename oplossing. Film voelt op zich wel niet echt aan als een film maar meer als een toneelstuk. De personages blijven altijd in de afgelegen villa en het laatste shot waar de 8 dames naast elkaar hand in hand staan voelt wel erg toneelachtig aan. Is dat erg? Voor mij niet maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen hier mee overweg kan.

Voornamelijk gekocht voor Catherine Deneuve eigenlijk. De Française blijft één van mijn favoriete actrices en dit is een kolfje naar haar hand. De musicalnummers lijken een beetje geforceerd te zijn (zo is het eerste dansje wel erg onhandig) maar Deneuve weet vooral de show te stelen in onder andere haar catfight met Fanny Ardant die hier de rol van de zus van het slachtoffer, Pierette, speelt. Waar Deneuve in de vorige eeuw de vamp was die de Franse film in vuur en vlam zette, wordt ze hier qua schoonheid wat weggespeeld door Emmanuelle Béart. Logisch ook natuurlijk want Deneuve is 20 jaar ouder dan Béart maar wanneer die haar haar los gooit is het hek helemaal van dam. De confrontaties tussen beide dames zijn ook genieten trouwens. Al geldt dat voor praktisch elke confrontatie want werkelijk elke actrice is perfect op haar plaats in deze film. Ludivine Sagnier is misschien ietwat de zwakste schakel maar dat is gewoon omdat de rest zo erg goed is.

8 Femmes is een typische love-it-or-hate-it film. Ozon levert een enorm kitscherige film af die enorm aangedikt is met allerlei vergezochte openbaringen. Het resultaat mag er in ieder geval wezen maar je moet er voor te vinden zijn. In ieder geval ben ik erg aangenaam verrast na Swimming Pool (2*) en Potiche (3*). Meer van dit!

Dikke 4*

Eerste Fellini en toch wel een teleurstelling

Sinds ik me wat meer in Italiaanse regisseurs ben beginnen interesseren mocht Fellini natuurlijk ook niet ontbreken. Door Cardinale en Mastroianni was de keus snel gemaakt maar het was uiteindelijk toch een lange, saaie zit.

Al vanaf de openingsscène blijkt dat 8½ een speciale film zal worden. Mastroianni die door de lucht ligt te zweven, dan weer aan een touwtje vast hangt... Ik kreeg het merendeel van de film het gevoel dat ik naar de Italiaanse voorloper van David Lynch zat te zien. Symbolisch ziet het er allemaal wel mooi uit want zo is heel het Saraghina gedeelte en het Asa Nisi Masa stuk wel knap in beeld gebracht maar voor de rest blijft het toch allemaal vreselijk absurd. Ook over de acteerprestaties ben ik niet zo te spreken. Mastroianni is wel zeer goed maar Cardinale vond ik eigenlijk maar wat zwakjes overkomen. De rest van de rollen vielen wel mee al stak er niemand echt boven uit.

Visueel is het allemaal ook niet zo bijster speciaal. Eigenlijk steekt alleen de beginscène er wat bovenuit maar wat wel eens een sterke scène had kunnen worden is het einde. Het verwijderde einde waar iedereen als spoken in een trein zou zitten dan wel want dit circus einde vond ik wat teleurstellend.

8½ slaagt er niet in om mijn verwachtingen waar te maken. Er zit wel goede muziek in maar de bizarre personages en verhaal zorgen toch wel voor een absurde film waar je moeilijk doorheen geraakt.

2.5*

Eindelijk een Godard waar ik iets mee kon

Jean-Luc Godard is zo'n naam in de cinema waar je niet omheen kan. Ik ben altijd al wel fan geweest van de Franse cinema, maar om tot nu toe was het geen grote liefde tussen de cineast en mezelf. Le Mépris kon er nog iet of wat mee door, maar zijn segment uit Ro.Go.Pa.G. was werkelijk abominabel. Ik probeer echter een regisseur niet op één of twee films af te schrijven en kocht ik een tijd geleden deze À Bout de Souffle, al was dat vooral vanwege Jean-Paul Belmondo..

Want die kan bijna nooit iets verkeerd doen bij mij, Louis Malle's Le Voleur even buiten beschouwing gelaten. À Bout de Souffle wordt als één van de bekendste films van JLG gezien en het is tot nu toe ook zijn beste. Hier en daar vreselijk chaotisch, die jumpcut die hij onder andere gebruikt in het gesprek tussen Patricia en de journalist is niet echt voor mij weggelegd en de scène aan het begin waar Michel de agent neerschiet ziet er vreselijk amateuristisch uit, maar de leegheid van het leven van een gangster komt mooi tot zijn recht. Hoewel het met een speelduur van nog geen 90 minuten geen lange film is, valt het wel op dat het naar het midden toe allemaal wat begint te slepen. Zeker het gesprek tussen Michel en Patricia in de hotelkamer lijkt urenlang te duren en dan is het eigenlijk vooral nog wat genieten van een heerlijke jazzy soundtrack. Zonde eigenlijk, want het begin van de film was van een hoger niveau. Michel die wat doelloos lijkt rond te rijden en ondertussen commentaar op alles en nog wat geeft.. Ik had er gerust nog wat langer naar kunnen kijken.

Vooral ook wel omdat Belmondo een heerlijke acteur blijft. Met gedeukte hoed, zonnebril en een sigaret in de mond steelt hij hier in ieder geval de show. Goede chemie ook met Jean Seberg trouwens. Het is in ieder geval schrijnend dat haar carrière zo abrupt zou stoppen (een lastercampagne van de FBI zou uiteindelijk tot haar vermoedelijke zelfmoord in 1979 leiden) want Seberg lijkt toch wel wat in haar mars te hebben. Verdere bijrollen zijn compleet verwaarloosbaar, al is het wel fijn om zowel Godard zelf alsook Jean-Pierre Melville in een kleine bijrol te zien. Die van Godard is meer een cameo (een omstaander die Michel herkent en de politie verwittigt), maar Melville is als Parvulesco (de schrijver die wat flirt met Patricia wanneer ze hem interviewt) wel leuk.

Ik hoop dat ik hiermee een goede reeks van Godard start, ik heb in ieder geval Le Petit Soldat nog liggen. Hopelijk is het niet enkel vanwege de hulp van François Truffaut dat deze film me is bevallen, al is het wel frappant dat ik diens Nouvelle Vague film (Les Quatre Cents Coups) minder kan waarderen dan deze. Toch ook maar eens werk van Le Petit Soldat gaan maken om echt zeker te zijn.

3.5*

A love story...with strings attached!

Ergens in november maakte ik dankzij de film Volver voor de eerste keer kennis met Pedro Almodóvar. Die kennismaking beviel me zeer goed en ik was dus eigenlijk ook wel benieuwd naar de rest van Almodóvar. Atame had ik dan ook al geruime tijd liggen maar het kwam er precies maar niet van om die op te zetten, tot gisteravond dan natuurlijk.

De enige reden waarom ik Atame dan ook effectief keek was omdat het van Almodóvar was dus ik had geen enkel idee waarover de film eigenlijk echt ging. Het verhaal verliep dan ook best aangenaam doordat je in het begin van de film overduidelijk voelt dat er iets met Ricky is maar je weet niet juist wat, een effect dat teniet was gedaan mocht ik de plotomschrijving hebben gelezen. Wat daarna volgt is een meeslepend verhaal over het bekende Stockholmsyndroom. Op zich wel interessant maar ik ben minder te spreken over het nogal abrupte einde waarmee Almodóvar zijn eigen film bijna de nek omdraait. Het is precies alsof hij, net als Maximo, geen deftig einde voor zijn film weet. Langs de ene kant is het nog niet veel gedaan, de film eindigt tenslotte met Marina die toch voor haar ontvoerder kiest maar de manier waarop die wordt geaccepteerd door Marina's zus ging mij toch iets te vlot. Misschien had het beter geweest om de film toch nog een 10 minuten langer te maken om dit idee iets verder uit te werken. De film steunt in mijn opzicht ook iets te hard op de gimmick van de relatie tussen ontvoerder en slachtoffer. Wel weet Almodóvar zijn verhaal, net zoals in Volver, weer ontzettend luchtig te vertellen. Sommige scènes zijn vrij humoristisch en ondanks het thema voelt de film nooit aan als echt zware kost. De vrolijke deuntjes doorheen heel de film hebben hier vast en zeker ook wel iets mee te maken, hoewel het niet altijd even vrolijk is want in de scènes met Ricky in het begin zijn ze zelfs vrij angstaanjagend.

De kracht van Volver zat hem vooral in de acteerprestatie van Cruz. Ze zette een prachtprestatie neer en ik twijfelde dan ook of Victoria Abril van hetzelfde niveau kon zijn. Ik kende haar niet maar het is een naam die ik wel in het oog zal houden in de toekomst want hier zet ze een uitstekende rol neer. Maar de prijs voor beste prestatie gaat toch naar Antonio Banderas. Ik had de film opgenomen van televisie een serieuze tijd geleden maar zoals je kunt hebben met opgenomen films is dat je een stukje van het begin mist. Hier was dat dus het geval want toen ik de film gisteravond opzette waren de openingscredits al bezig en had ik de grote namen al gemist. Jammer, want nu heb ik me dus effectief 90 minuten zitten afvragen of dit nu effectief Antonio Banderas was maar hij zag er zo jong uit. Het was dan ook niet bij me opgekomen dat de film wel eens redelijk oud kon zijn, ik dacht echt dat het van dezelfde periode als Volver was. Soit, het is hem dus maar hij steelt tegelijkertijd ook nog eens de show zoals ik van hem niet gewoon ben. Ik ken hem alleen maar van zijn Hollywood periode met films zoals Spy Kids en Once Upon a Time in Mexico maar hier doet hij al die rollen tot stof vergaren. De manier waarop hij Ricky neer zet is bij vlagen humoristisch, ik kwam bijna niet meer bij wanneer hij drugs ging kopen door dat stomme loopje en die valse snor, maar vaak ook best wel beangstigend. Voor mijn part mag dit als zijn beste prestatie tot nu toe worden genoemd. De rest van de cast lijkt bij vlagen overbodig doordat de combinatie Banderas - Abril gewoon uitmuntend is.

Minder als Volver maar zeker niet slecht. Almodóvar is een interessante regisseur en ik wil best nog wel eens wat meer van hem zien. Een box set of iets dergelijks zal er nog wel niet van komen maar misschien in de toekomst. Ik ben in ieder geval benieuwd wat de man nog uit zijn mouw kan schudden.

3.5*

Films en psychoanalyse, schijnbaar niet zo'n uitstekende combinatie

Van Hitchcock tot David Lynch was een documentaire die al een aantal maanden digitaal stof stond te happen op mijn decoder maar waar het nooit van kwam om hem te zien. Nu had ik zin om iets kort te zien en vermits dit schijnbaar Frans stukje cinema maar een klein uurtje duurt, was het de perfecte gelegenheid om het eens te zien. De verwachtingen waren redelijk hoog maar de score hier op de site zorgde er al voor dat mijn verwachtingen ietwat getemperd werden en maar goed ook want anders had dit wel een erg grote teleurstelling geweest.

Het concept is nochtans wel uitermate boeiend. Nu ben ik helemaal niet thuis in het wereldje van de psychoanalyse maar types zoals Freud zeggen me natuurlijk wel iets. Ook de titel van de documentaire (als je dit zo kunt noemen) wekt erg grote verwachtingen want een groot deel van het oeuvre van Lynch is erg bevreemdend en Hitchcock gaf ons met Spellbound een uitstekende film over het onderwerp. Genoeg stof dus voor een interessante film maar jammer genoeg wordt er teveel gebruik gemaakt van het laten zien van allerlei films en worden Hitchcock en Lynch een aantal keren gewoon genoemd zonder enige betekenis. En daar zit dan ook het knelpunt van de documentaire doordat er gewoon een hele boel films worden geïntroduceerd aan de hand van allerlei korte fragmenten maar dat het allemaal niet echt veel nut heeft. Pas op, het zijn allemaal boeiende films (Suddenly Last Summer, een aantal werken van Fellini, ...) maar er wordt gewoon teveel gebruik gemaakt van de films. Het lijkt alsof Kapnist de link met de psychoanalyse compleet heeft overschat en dat er eigenlijk helemaal niet zo veel te linken valt. Ik zeg het, de fragmenten zijn boeiend maar ze zijn niet hetgeen wat ik verwachtte toen ik las waarover Van Hitchcock tot David Lynch ging.

Waarom dan toch nog een voldoende? Afgezien van het bedrieglijke concept van de film, niet zozeer het idee zelf maar de uitwerking is bedrieglijk, zijn er nog wel een aantal goede zaken op te merken. Zo zijn er veel interviews met een aantal legendarische regisseurs die stuk voor stuk boeiend weten te vertellen. Oké, het gaat hier allemaal over archive footage en dat betekent dus dat het allemaal footage is dat maar wat bijeen is geraapt door Kapnist maar dat is ergens nogal logisch. We krijgen footage van Hitchcock, Fritz Lang, Godard, Fellini en nog meer. En dat is de reden waarom dit toch nog op een manier het waard is om te kijken.

Niet wat ik ervan had verwacht maar toch nog enigszins boeiend. De link met de psychoanalyse komt niet uit de verf, de interviews met de regisseurs wel, alleen is het wel jammer dat de stem van de Nederlandstalige commentaargever ronduit irritant was.

3*