Opinions

Mijn eerste kennismaking met Rollin

De regisseur Rollin is precies de laatste tijd in trek bij de Free Record Shop want je wordt met veel films naar je kop gesmeten. Nu leek de hoes van deze me wel interessant, ongeveer dezelfde als deze, maar om nu 10€ neer te leggen voor een blinde aankoop vond ik wat te gortig dus heb ik de film eerst maar eens gepindakaasd.

Nadeel is dan natuurlijk wel dat je een Franse versie krijgt met Engelse ondertiteling die ongeveer een dikke 3 minuten voorloopt. Gelukkig is Rollin zijn doel niet om een ingewikkeld en deftig verhaal te vertellen maar eerder een plot neer te zetten om de kijker te vermaken, iets waar hij half en half in slaagt. Het eerste uur is veruit het interessantste van de film en blijft het ook allemaal nog wel redelijk boeien maar jammer genoeg duurt de film te lang en verslapt de aandacht na een uur toch serieus en was het de laatste 10 minuten toch zwaar aftellen. Het aftellen was vooral te wijten aan het gebrek aan sfeer want liefhebber of niet, Rollin weet toch wel een sfeervol begin neer te zetten. Het kasteel, de mooie vrouwen, de bandieten die het kasteel belegeren en natuurlijk de posterscène waar Eva doorheen heel het kasteel rond zwalpt met een gigantische zeis. Allemaal zeer vermakelijk, inclusief het lesbisch gestoei van beide hoofdpersonages, maar na bovengenoemde zeisscène verdwijnt dit allemaal om te eindigen in een goedkoop ogend horror werkje met vreselijke effecten. Vaak steekt het knullige er ook met kop en schouders boven uit (het horen van donder terwijl er geen wolkje aan de lucht is, iemand wiens strot wordt overgesneden met de zeis en daarna nog even doodleuk met zijn ogen knippert wanneer hij al twee minuten dood is, ...)

Brigitte Lahaie zet zonder twijfel het leukste personage neer. Een bloedmooie vrouw, excuses voor de woordspeling, maar best ook nog wel een redelijke actrice, vooral als je bekijkt dat Rollin haar van een porno set heeft afgehaald. Ik heb er al slechter zien acteren in dit soort films. Het beste blijft natuurlijk wanneer ze doodleuk een zeis bovenhaalt en even iedereen in het kasteel afmaakt. De rest van de vrouwen in de film staan dan ook ondergeschikt aan haar, met uitzondering van Franca Mai als Elisabeth. De rest van de vrouwelijke cast komt eigenlijk ook helemaal niet lang in de film voor. Jean-Marie Lemaire zet ook nog een redelijke rol neer als enige man in het kasteel maar moet toch ook onderdoen voor bovengenoemde vrouwen.

Leuk voor eens een keer gezien te hebben maar niet om in je collectie te hebben. Fascination duurt simpelweg iets te lang en kan naar zijn climax toe niet genoeg boeien. Neemt wel niet weg dat ik eens achter iets anders van Rollin zal gaan, het liefste dan met Lahaie in de hoofdrol.

2*

Niet zo fascinerend als de titel doet vermoeden

Ik had al een tijd met Fascination in mijn handen gestaan. Ik probeer wat mijn to-see lijst te doen minderen en dan is het natuurlijk geen al te slim plan om deze te gaan vullen met nieuwe films. Zeker wanneer het een ietwat gokje was of de film me ging kunnen bekoren, maar het was uiteindelijk de aanwezigheid van Jacqueline Bisset die me over de streep trok. De films van de mooie Française zijn sowieso al wat lastiger te vinden, zeker haar Franse periode, en voor de spotprijs van 2 euro scheurde ik nu hier ook niet mijn broek aan.

Een paar dagen geleden opgezet maar helaas is de initiële verwachting uitgekomen. Het plot achter Fascination boeit op zich nog wel ietwat, maar heeft simpelweg te weinig om handen. De speelduur van 100 minuten wordt bovendien nog eens opgevuld met een resem naaktscènes, naar goede gewoonte enkel van de vrouwelijke cast en niet van de mannen, die eigenlijk meer de vaart uit de film halen dan wat anders. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een even grote fan van vrouwelijk als the next straight guy maar hier is het wat overbodig. Soit, wat overblijft is een thriller waar je continu heen en weer wordt geslingerd of Patrick nu vermoord is of niet en indien wel: door wie dan. Op zich nog wel iets wat redelijk wordt gebracht, maar het blijft niet over de gehele lijn boeien. Het alternatieve einde, wat als extra op de DVD is te vinden, slaagt trouwens nergens op. Dan is het originele meer in lijn met de rest van het plot.

Vooral gekocht vanwege Bisset eigenlijk, maar wist niet dat dit nog een redelijk recente film was. Nu is 2004 op zich ook alweer 12 jaar geleden, maar de actrice was op haar mooist (en best) in onder andere La Nuit Américaine. Soit, Bisset speelt hier de vrouw van de dode Patrick en krijgt eigenlijk maar weinig screentime. Ze fleurt de boel nog wel wat op, maar de meeste aandacht gaat toch uit naar Adam Garcia en Alice Evans. Die laatste is overduidelijk een klasse lager dan Bisset (zowel in schoonheid als in acteren), maar het kan er nog wel mee door. Garcia daarentegen weet niet over de gehele lijn te bekoren.

Typisch zo'n filmpje dat leuk is om een keer gezien te hebben en meer ook niet. Liefhebbers van erotische films komen hier nog wel aan hun trekken, pun not intended, en verder is dit vooral een film voor de Bisset completisten onder ons.

2*

A real driver knows exactly what's in his car

Ik had de eerste drie delen van de Fast and the Furious reeks al wel eens gezien maar buiten flarden kon ik me er niet meer zo bijster veel herinneren. Gisteren was ik in de videotheek dus aan het twijfelen tussen deze of The Boat That Rocked. Uiteindelijk had ik toch wel zin in wat actie dus werd het deze.

Fast & Furious steunt vooral op het gegeven dat de originele cast uit het eerste deel weer terug bijeen is. Een gegeven dat een goede film had kunnen maken maar dat jammer genoeg niet goed wordt uitgewerkt. Het begint dan al met de dood van Michelle Rodriguez waardoor er al direct één van de betere actrices uit de film verdwijnt. Voor de rest wordt heel het Toretto - O'Conner maar zwakjes uitgewerkt en ook de romance tussen O'Conner en Mia Toretto verschijnt even maar verdwijnt al snel terug naar de achtergrond. Van karakterontwikkeling is er dus geen sprake. Wat wel leuk is, zijn de vele humoristische knipoogjes naar de vorige delen. Walker die tegen Diesel begint te zagen dat hij een 10 seconden auto tegoed heeft, Walker die tegen zichzelf zegt dat Diesel zijn nitro te vroeg heeft gestart net zoals hijzelf in deel 1 had gedaan, ... Wat ik me nog wel afvroeg is wanneer dit deel zich eigenlijk afspeelt. In ieder geval na deel 1 (logisch ook) maar toch ook voor deel 3 omdat Han ergens in de film zegt dat hij naar Tokyo trok?

Qua actie zit het in dit 4e deel wel weer goed omdat het net zoals in de vorige delen lekker over the top gaat. Jammer genoeg wordt het soms echt teveel zoals in de openingsscène waar Diesel zijn auto stopt vlak voor een botsende, rollende olie tanker om er dan uiteindelijk perfect eronder te rijden... Ach, die overdreven puntjes neem je er maar bij omdat eindelijk de echte American Muscle Cars weer van de partij zijn, alleen niet bij iedereen. Diesel zijn Charger (?) ziet er prachtig uit maar die auto's waar Walker doorheen heel de film rijdt zijn gewoon lachwekkend lelijk.

Zoals hierboven gezegd steunt de film vooral op de originele cast en dat voelt toch goed aan. Vin Diesel kan eigenlijk geen zak acteren maar voor dit soort knok/race rollen is hij gewoonweg perfect gecast. Walker daarentegen is lachwekkend. Hij heeft gelukkig geen idiote kleren meer aan zoals in deel 2 (sandalen met witte sokken...) maar hij komt gewoon niet over als coole gast. Jordanna Brewster ziet er prachtig uit maar heeft een verwaarloosbare rol en dat kan ook gezegd worden van Michelle Rodriguez. Een bloedmooie vrouw maar veel screentime krijgt ze niet omdat ze ongeveer maar één scène echt meespeelt in de film! Ontzettend grote fout van de makers en toch iets waar ik de film op afreken.

Deel 1 blijft toch het beste en alhoewel deze veel potentie had komt het er allemaal niet echt uit.

2.5*

And from that day on, you're in a constant state of panic

Afgelopen vrijdag was ik nog aan het sakkeren dat TCM regelmatig de sequel van Father of the Bride (Father's Little Dividend) uitzond maar dat ik maar vruchteloos bleef wachten op de eerste film. Uiteindelijk besloot ik om eerst met het 2e deel te beginnen en de dag nadat ik die had gekeken, checkte ik de televisiegids van TCM nog eens en zag dat ze opeens wel Father of the Bride gaven.. Natuurlijk ineens opgenomen (wie weet hoe lang het zou duren eer ze hem terug uitzonden) en vandaag eens gekeken.

Ik had al meermaals gehoord dat het eerste deel superieur was aan het vervolg (ook hier op MovieMeter scheelt de score ongeveer 0.5*, ten voordele van dit deel) dus ik verwachtte dan ook een iets hogere score langs mijn kant dan voor dit eerste deel. Dat komt echter niet geheel uit doordat beide films eigenlijk redelijk hard op elkaar lijken. Nu is het natuurlijk fout om Father of the Bride daarop af te rekenen want deze was natuurlijk eerstes maar het heeft volgens mij toch onbedoeld zijn effect gehad op mijn ervaring. Het voelde teveel aan als een herhaling van dezelfde zetten en ik vind het dan ook jammer dat ik uiteindelijk de sequel eerst heb gezien. Op zich zitten er hier gelukkig nog een aantal erg vermakelijke scènes in maar ik had verwacht dat er meer ging mislopen. Met uitzondering van de chaotische repetitie loopt er uiteindelijk maar bitter weinig in het honderd en ik had ook meer interactie verwacht van de schoonouders want die zie je eigenlijk maar amper verschijnen.

Gelukkig is er nog altijd Spencer Tracy om de boel recht te trekken. Het was me al eerder opgevallen dat hij in dit soort komische rollen erg goed was en dit is wederom weer een kolfje naar zijn hand. Heerlijk hoe hij de rol van vader die zijn oogappel wegschenkt speelt. Ik heb zelf geen kinderen (en het is me eerlijk gezegd ook wat te vroeg als je het mij vraagt) maar ik kan me zijn reacties perfect voorstellen. Maar de waarheid moet gezegd worden, zonder Joan Bennett was het allemaal wat minder geweest want die is het perfecte klankbord voor Tracy. Ik keek de twee Father films eigenlijk vanwege Elizabeth Taylor en die is hier wederom goed op haar plaats. Een kleinere rol weliswaar doordat alle aandacht wordt weggezogen door Tracy maar de scènes tussen Tracy en Taylor zijn aandoenlijk. Father of the Bride moet trouwens wel de makkelijkste film geweest zijn om promotie voor te voeren doordat Taylor zelf op het punt stond te trouwen, al zou dat niet de laatste keer zijn. De film kreeg dan ook zijn première 2 dagen voor het huwelijk en kon netjes meepikken van al de fuzz die het huwelijk van La Taylor kreeg.

Vermakelijke film waar ik toch net iets meer van had verwacht. De rollen van Tracy en Bennet zijn uitmuntend en Taylor is weer even fabuleus zoals gewoonlijk maar ik kreeg hier een te hard gevoel van herhaling bij. Ik probeer om dat niet te laten meewegen in mijn uiteindelijke score maar dat is toch moeilijk. Wel geamuseerd, daar niet van.

3.5*

Don't worry about it then, if she took her toothbrush, she's not headed for the river

Ik denk dat Father's Little Dividend één van de meest stof happende films is die ik heb opgenomen van TCM. Ik wou hem op zich wel graag zien maar doordat dit een vervolg is op Father of the Bride besloot ik om eerst te wachten tot die een keer zou verschijnen op TCM. Dat leek echter maar niet te gebeuren waardoor ik een paar dagen geleden besloot om dan eindelijk toch de gok te wagen door erop te hopen dat je niet perse de vorige film gezien moest hebben.

En dat is inderdaad zo want als je de remakes hebt gezien (Father of the Bride en Father of the Bride II met Steve Martin) dan weet je eigenlijk al genoeg van het verhaal om te kunnen volgen. Toch heeft deze versie zeker en vast zijn charmes en is het door de korte speelduur genieten van een amusant verhaaltje dat op zich niet bijzonder veel om het lijf heeft. Jammer dat ik niet eerst de voorganger heb gezien, ik denk dat ik toch nog een paar verwijzingen gemist heb, maar dit kan er zeker en vast mee door. Toegegeven, Father's Little Dividend is vandaag de dag misschien wat braafjes (je zou het nu maar eens moeten wagen om een kind in een voiture gedurende een dik halfuur alleen te laten op straat) en voorspelbaar (je weet natuurlijk van in het begin dat de pasgeborene naar Stanley genoemd zal worden) maar het is dankzij een aantal sterke personages (met Stanley op kop) dat de film de moeite waard is om gezien te worden. Zeker de momenten waar hij rationeel nadenkt in, tegenstelling tot de rest van het gezin die er bijlopen als kippen zonder kop, zijn geslaagd.

En de hoofdvogel is toch zonder twijfel Spencer Tracy. Het is grappig eigenlijk maar ik heb Tracy eigenlijk nog maar een goed jaar geleden voor het eerst in een film gezien. Dat was toen in Pat and Mike (die ik eigenlijk alleen keek voor Hepburn) maar daar viel hij zo verschrikkelijk tegen dat hij eigenlijk al meteen had afgedaan. Ik bleek echter nog wel wat meer samenwerkingen tussen hem en Hepburn te hebben en zodoende kwam hij toch nog eens regelmatig piepen. Vanaf toen begon het tij wat te keren en begon ik hem meer en meer te waarderen met zijn rol in Fury als hoogtepunt tot nu toe. Ook dit doet hij eigenlijk erg degelijk (had nooit gedacht dat hij zo'n goede komische timing had) en ik kijk er al naar uit om hem eens terug in wat meer films te zien verschijnen. Oorspronkelijk nam ik dit op puur voor Elizabeth Taylor maar die haar rol hier is redelijk klein. Wel een goede wisselwerking tussen haar en Tracy dus ik hoop dat ze nog meer films hebben gemaakt samen, naast Father of the Bride natuurlijk. Wel tof ook om een jonge Russ Tamblyn te zien verschijnen in een piepkleine bijrol als één van de zonen van de Banks familie. En ik zou het bijna vergeten maar Joan Bennett mag zeker en vast ook genoemd worden. Sowieso een goede actrice maar met Tracy aan haar zijde vormt ze een aangenaam duo.

Beetje moeilijk te beoordelen doordat dit soort films vandaag de dag wel eens erg verouderd kunnen aanvoelen. Dat is natuurlijk ook wel ergens logisch maar het doet me dan ook deugd dat de film op zich nog altijd wel zijn charmes behoudt. Ik begon al het vermoeden te krijgen dat Minelli niets voor mij ging zijn.

3.5*

Four Days, Three nights, Two Convertibles, One City

De examens zijn gedaan en hoe kun je dat het beste vieren als het zo hard sneeuwt dat je niet meer buiten kunt zonder gedegradeerd te worden tot plaatselijke sneeuwman? Juist, lekker warm één van je favoriete films op zetten en laat dat nu net zijn wat ik heb gedaan.

Het was inderdaad niet de eerste keer dat ik Fear and Loathing in Las Vegas had gezien want een twee jaar geleden had ik deze al in een mooi steelcase 2 Disc Edition gekocht maar het was er de laatste tijd gewoon niet meer van gekomen om hem nog eens op te zetten. Eigenlijk was het zelfs niet het plan om deze op te zetten maar ik liet me weer fascineren door die geweldige hoes. Misschien nog niet zo slecht want ik kon me weer compleet laten meevoeren door de hersenspinsels van Hunter S. Thompson. Al vanaf de minutenlange openingsscène waar je zonder pardon kennis maakt met Duke en Gonzo en hun gestoorde geest kun je niets anders doen dan gebiologeerd kijken. Ik kan me best voorstellen dat niet iedereen even goed vind, mijn broer bijvoorbeeld vindt er niets aan, maar voor mij is het een stukje geniale cinema. De hallucinaties, de gehele trip, de wartaal die Duke of Gonzo soms uitslagen. Het is gewoon geweldig en het is dan ook ontzettend jammer dat het naar het einde toe iets teveel wordt en dat de film begint te vervelen. Op den duur verwacht je het onmogelijke en kijk je van niets meer op en dat doet de film de nek om voor een 4.5*. Best wel jammer want langs de ene kant verdient de film het wel voor zijn eerste deel maar om voor mij een 4.5* te krijgen moet je echt goed zijn van begin tot einde en daar faalt Fear and Loathing jammer genoeg in. Misschien dat ik er volgende keer met een herziening weer compleet anders over sta. Natuurlijk zijn ook de vele geweldige quotes de moeite waard.

Benicio Del Toro is zo'n acteur die ik al regelmatig in wat films ben tegengekomen maar waar hij nooit echt blijft hangen. De laatste tijd ben ik meer op hem aan het letten en ik moet toegeven dat ik me echt afvraag waarom hij niet blijft hangen. Zijn rol in Licence To Kill, Sin City en zijn belichaming van Ernesto 'Che' Guevara zorgen ervoor dat ik meer en meer fan van hel begin te worden. Nog een reden eigenlijk om Fear and Loathing zo goed te vinden want Del Toro is gewoonweg fantastisch. Gewoon de manier waarop hij samen met Depp de film naar zich toetrekt is fenomenaal. Depp is zo'n acteur waarvan je weet dat hij dit soort films aankan, dat heeft hij de laatste tijd al genoeg bewezen (al begint het wel meer en meer op hetzelfde truukje te lijken want ook hier zie je al vlagen van Captain Jack Sparrow) maar Fear and Loathing is geen uitzondering. Hij is net een gradatie beter in zijn rol dan Del Toro en dat is puur voor die waanzinnige kop van hem denk ik. De manier waarop hij Thompson neerzet is dan ook bijzonder memorabel. Wat ook memorabel is, zijn de vele bijrolletjes die de film kent. Natuurlijk is er Tobey Maguire als de lifter maar ook Christina Ricci als Lucy, het meisje dat Gonzo half ontvoert maar ook het, piepkleine, rolletje van Cameron Diaz. Ik heb ze altijd al een geweldige actrice gevonden en zelfs in deze paar minuten is ze de moeite waard.

Wat is er nu eigenlijk interessant aan twee dudes die een twee uur liggen te trippen? Op zich niet veel maar dankzij het verhaal of juist het mankement eraan en de prachtprestatie van Del Toro en Depp komt de film op een dikke 4*

Too weird to live, and too rare to die.

4*

Boris Karloff en de moordlustige steen

Altijd handig als je zo'n broer hebt die een grote voorraad aan horrorfilms heeft liggen. Ik heb indertijd veel met hem meegekeken en zijn voorliefde voor de oude iconen zoals Bela Lugosi en Boris Karloff is op den duur op mij overgegaan. Hij had nog een reeksje van 3 films liggen met Boris Karloff uit de Boris Karloff collectie, weliswaar op VHS. Ik heb echter nog een VHS speler dus de films maar eens geleend en daarnet eentje van geprobeerd.

Wel een fikse tegenvaller als je het mij vraagt. Torture Zone, zoals de versie blijkbaar in de Benelux is uitgebracht, is nog het best te vergelijken met films als The Blob. Er wordt één of andere mysterieuze entiteit gevonden en wat blijkt? Die kan enkel en alleen gevoed worden met het bloed van jonge vrouwen die ettelijke seconden ervoor doodsangsten hebben uitgestaan. Klinkt op zich nog redelijk tof, maar het wezen zelf valt nog het best te beschrijven als een steen met astma en halverwege de speelduur zakt de film zo hard in dat regisseurs Jack Hill en Juan Ibáñez een striptease nodig hadden om het publiek terug wakker te schudden. Wat volgt is een van de pot gerukt plotje waarbij good old rockie meer en meer groeit en meer en meer invloed krijgt. Hier en daar zorgt dat voor lachwekkende scènes (aan het begin van de film, wanneer de onderzoekers in één of andere vulkaan met de wetenschapper van dienst zijn aan het telefoneren, roept er nog iemand "it's alive! Aliiiiive!") maar vooral voor een godsgruwelijk saaie film.

Enkel en alleen de moeite dus om eens gezien te hebben voor de rol van Karloff maar hou er rekening mee dat die a) al op het einde van zijn carrière zat en b) eigenlijk helemaal niet zo veel voorkomt in de film. Hij speelt weliswaar de wetenschapper die het allemaal in gang trapt, maar een hartaanval of iets dergelijks schrijft hem halverwege uit het plot om dan naar het einde toe weder te keren en de boel te redden. Karloff is en blijft echter een goede acteur maar dit is op het randje. Al zijn zijn kompanen nog altijd heel wat slechter. Yerye Beirute speelt de achterlijke helper zonder al te veel finesse, Julissa en Carlos East hebben als Corinne en Mark geen greintje chemie en Isela Vega zou nog beter in zo'n Ilsa film passen dan in deze rol.

Nope, nope en nog eens nope. Blijkbaar is dit wel ooit op DVD uitgebracht, maar het viel me positief op in wat voor staat de VHS nog was. Lijkt precies alsof de film maar 1x is afgespeeld en vanwege het miserabele niveau kan ik me daar nog wel iets bij voorstellen. De twee andere films zijn The Incredible Invasion en Dance of Death. Die scoren gemiddeld zowaar nog lager dan deze film, kan al niet wachten...

1*

Tamme tijger

"Mocht ik Merhi voor de rest van mijn leven nooit meer in een film tegenkomen, dan zou ik als een gelukkig man sterven." Het is een zin uit mijn recensie bij de film Tiger Claws en ik was van plan om er alles aan te doen om me daar aan te houden. Ik had echter zin in een no-brainer film en het enige wat me nog bij stond van Fearless Tiger was dat de übercoole Bolo Yeung een rol had. Halfweg de openingscredits begon ik echter nattigheid te voelen.

Net zoals bij Tiger Claws is Jalal Merhi alomtegenwoordig in deze film doordat hij zowel de productie, het schrijfwerk als de hoofdrol voor zijn rekening nam. Over de productie kan ik geen oordeel vellen (al moet je het hem wel aangeven dat hij er op één of andere manier toch in is geslaagd om mensen te overtuigen dat de film een goed idee was), maar op de twee andere aspecten gaat hij serieus de mist in. De dialogen zijn stompzinnig (let vooral op het gesprek tussen Lyle, zijn vader en zijn verloofde wanneer ze zijn aan het wandelen in het park nadat hij heeft besloten hen allebei de rug toe te keren), maar gewoon heel het plot staat vol van belachelijke beweegredenen en dito personages. Saalamar, ik dacht trouwens eerst dat het hier om Steven Tyler van Aerosmith ging, heeft de uitstraling van een zak aardappelen en Boh is één van de slechtste henchmen ter wereld. Fearless Tiger is tot de koop toe een film die nogal veel kopieert van genregenoten, maar faalt daar miserabel in. Neem nu bijvoorbeeld het Bloodsport-achtige toernooi waaraan Lyle en zijn vrienden aan gaan meedoen. De martial-arts die door hen wordt uitgevoerd is werkelijk tenenkrommend. Veruit het slechtste dat ik ooit al ben tegengekomen in dit genre.

In vergelijking met dit was Tiger Claws nog een geweldige film. Zeker omdat je daar tenminste nog kon rekenen op de imposante Bolo Yeung. Op alle promotiemateriaal wordt de naam van Yeung in het groot genoemd, maar in werkelijkheid moet hij het doen met een schamele bijrol van pakweg 4 minuten. We zien hem nooit deftig vechten en voor 3 van die 4 minuten doet hij zelfs zijn mond niet open. Yeung is zo'n acteur die een film kan doen opflakkeren, maar zelfs hij kan hier bitter weinig mee. Jalal Merhi was zoals te verwachten waardeloos. Hij heeft maar zo'n dikke 15 films op zijn naam staan en door stom toeval heb ik er nu al 2 gezien op iets meer dan een jaar.. Ik was zijn naam ook alweer compleet vergeten, maar het schoot me weer te binnen op het moment dat dat vreselijke Engelse accent op de proppen kwam. Het enige lichtpuntje is de bevallige Monika Schnarre, voormalig model en cover-girl voor Sports Illustrated, die met haar 1m84 boven de kleine Jalal Merhi uittorent. Iets wat best wel voor een komisch effect zorgt.

Nee, ik kon hier nu eens echt niets mee. Ik geef ze niet zo vaak, maar Fearless Tiger is zijn 0.5* waard. Werkelijk alles, of het nu om het acteren, het verhaal, de soundtrack of enig ander aspect van de film gaat, is waardeloos en zelfs Bolo krijgt te weinig screentime om iets te goed te trekken. Hopelijk is dit mijn laatste ontmoeting met de hersenspinsels van Jalal Merhi.

0.5*

Jackie Chan en de 3D hype

Het valt op dat de jaren '70 wel erg productief waren voor Jackie Chan. Hij was volop aan zijn weg tot icoon aan het timmeren en deed dit met goede en minder goede films maar één ding was duidelijk: Chan was al van in het begin erg overtuigend als kung fu ster. Met Magnificent Bodyguards laat hij zich vangen aan de 3D hype die begon in het begin van de jaren '50 en ik moet zeggen, het is nog vrij degelijk gebleken.

Want ik ben echt geen fan van 3D. Net zoals alles terug komt, is ook deze filmstijl de laatste jaren terug bekender geworden met als resultaat dat werkelijk elke film wel een 3D laag krijgt. Compleet overbodig in de meeste gevallen en breek me de mond niet open over het prijskaartje dat er aan hangt. Wei Lo neemt terug de regie op zich (als er iemand is die veel heeft betekent voor de carrière van Chan dan is hij het toch wel) en maakt af en toe op een vermakelijke manier gebruikt van 3D. Verwacht er echter niet teveel van want meestal is het niet meer dan een stok of een vuistslag maar het geeft een zekere charme. De verhaallijn van Magnificent Bodyguards onderscheidt zich op zich van de meeste andere films uit deze periode vanwege het gebrek aan enige vorm van humor. Meestal bevatten de films van Chan wel wat slapstick-achtige capriolen maar dat is hier dus niet het geval. De verhaallijn van drie lijfwachten die een vrouw en haar zieke broer moeten beschermen is ook complexer dan dat je op het eerste zicht zou zeggen maar dit zorgt er alleen maar voor dat je redelijk geboeid naar de film zit te kijken. Verwacht hier nu geen Mulholland Drive of iets dergelijks maar in vergelijking met de vorige films zit hier echt wel meer verhaal in. Alleen jammer dat de Engelse subs niet op het scherm pasten. Zelfs met het beeldformaat zo te veranderen zodat je zwarte balken aan beide kanten krijgt, bleek de ondertiteling er niet op te passen. Langs de andere kant is het wel handig natuurlijk om een vriend te hebben die Kantonees spreekt en dus op eender welke moment de film even kan vertalen.

De film opent wederom met een gevechtscène en dan is het dus al te verwachten dat de film vol zit met willekeurige gevechten. Dat is dus het geval en dat maakt het toch nog altijd net iets leuker. Beetje jammer dat er te weinig onderscheid zit tussen de verschillende gevechten (liever een unieke stijl zoals de Snake stijl) maar doordat Magnificent Bodyguards over 3 lijfwachten gaat, is er nog altijd wel enige verscheidenheid te vinden. De choreografie is hier dan wel weer geslaagd te noemen, iets wat toch wel eens wilt wisselen bij Lo. Zoals gezegd deze keer eens een Chinese versie gezien en het valt op dat Chan dan toch een stuk geloofwaardiger overkomt. Ik blijf ook een fan van zijn stijl in deze periode (het lange haar en de bakkebaarden) maar hij acteert ook nog eens vrij degelijk. Leuk ook om James Tien nog eens te zien verschijnen in een wel erg leuke bijrol. Voor de rest blijft de film soms wat merkwaardig vanwege de dialogen (de dove bodyguard lijkt niet altijd even doof te zijn heb ik de indruk) maar het blijft vermakelijk. Tenslotte nog een eervolle vermelding voor de soundtrack. Eén van de beste stukken die ik al in de Chan films ben tegen gekomen, al had het Stormy Mountains nummer wat korter gemogen maar soit.

Alweer de 10e Jackie Chan film die ik in korte tijd zie en ik geraak hem niet beu. Magnificent Bodyguards heeft alle elementen om een vermakelijke film te zijn in het genre en gebruikt deze dan ook ten volle. Het verhaal komt goed uit de verf, de choreografie is goed en het is een verademing om eens een Chinese audiotrack te hebben, al blijft een Engelse dub soms toch ook hilarisch. De combinatie Jackie Chan - Wei Lo komt niet altijd tot zijn recht maar hier wel.

3,5*

Jackie Chan en de chemische fabriek

Met Dragons Forever keerde Jackie Chan terug naar de films à la Project A en Wheels on Meals vanwege de aanwezigheid van zowel Sammo Hung en Biao Yuen. Hiermee werd Dragons Forever een film waar ik best wel wat van verwachtte want als je deze 3 acteurs tot je beschikking hebt, dan kan het gewoon niet anders dan dat je een geslaagde film voorgeschoteld krijgt. De score hier op MovieMeter is ook vrij hoog dus gisteravond zat ik helemaal klaar om nog eens te genieten van een ouderwetse Chan - Hung - Yuen film.

Valt me dat toch wel een beetje tegen. Qua actie is dit wel weer degelijk gedaan (kan ook moeilijk anders wanneer je deze 3 acteurs tot je beschikking hebt, zeker als Sammo Hung ook nog eens de regie doet) maar het nadeel is dat er teveel onderbrekingen zijn in de gevechten. Geen enkel gevecht lijkt langer te duren dan 3 minuten doordat het continu even op pauze gezet moet worden. Het eindgevecht met Benny Urquidez is het hoogtepunt in heel de film (sowieso is heel het gevecht in de fabriek de moeite waard) maar wordt wederom onderbroken. Erg jammer in ieder geval, vooral omdat ik van Sammo Hung wel verwacht dat hij weet hoe hij een gevecht in beeld moet brengen.

De Chinese humor is toch echt niet mijn ding blijkbaar. De eerste Winners & Sinners vond ik nog wel leuk, het tweede deel was iets minder en het derde deel is gewoon abominabel maar het grappige aan Dragons Forever ging me compleet voorbij. Af en toe ook erg vreemde scènes waarvan ik nog altijd twijfel of het nu komisch was bedoeld of niet (heel die rechtszaak met die wel erg rare rechter..) waardoor ik eigenlijk nooit echt heb gelachen. Daar komt dan ook nog eens bij dat de rechtszaak die in de film centraal staat niet echt al te boeiend is waardoor het echt hopen wordt op goede gevechten. Die heb je natuurlijk in de vorm van de drie Dragons maar ik vond hun rollen zelf niet zo geslaagd. Het is vooral Chan die hier als advocaat wat de bal misslaat, laat hem maar terug een politie agent spelen want dat gaat hem een stuk beter af. In ieder geval leuk om Benny Urquidez uit Wheels on Meals nog eens terug te zien. Voor de rest nog een paar leuke bijrollen zoals die van Wah Yuen als dikke sigaar rokende baas van de bad-guys. Schijnt dat hij iets soortgelijks doet in Eastern Condors dus die komt ook nog op het verlanglijstje.

Misschien begin ik wat te verzadigd te geraken met het werk van Chan maar ik vond dit echt niet zo denderend. De humor is wel erg flauw en het verhaal is niet al te boeiend. De aanwezigheid van Chan, Hung en Yuen redden de film grotendeels maar als de actie niet zo verknipt was geweest, dan had dit ongetwijfeld een hogere score gekregen.

2.5*

Jackie Chan als Indiana Jones, deel II

Het was ergens in Juni, juist na de examens, dat ik en een kameraad aan onze Jackie Chan periode begonnen. Tegenwoordig staat dat op een lager dipje (nogal veel school, examens en al die bijhorende rompslomp) dus kijken we maar één film per week. Nu was het gisteren het plan om 3 Chan films achter elkaar te kijken (we zijn uiteindelijk maar aan 2 geraakt) om toch wat verder te geraken en begonnen we dus met deze Armour of God II.

We hadden het eerste kwartier al eens eerder gezien maar wegens haperingen zijn we toen aan Police Story 3 begonnen. Het is in ieder geval geen straf om de openingsscène terug opnieuw te zien want die is erg vermakelijk met die enorme bal waar Chan als een hamster in rondloopt. Het is meteen een voorbode voor wat we voorgeschoteld gaan krijgen tijdens de rest van de film want Armour of God II zit toch weer lekker vol met leuke actie. Op zich is dit dan ook wel een beetje een verademing ten opzichte van zijn voorganger want die stelde op dit gebied wat teleur. Er wordt deze keer ook meer geslaagde komedie in de film gestoken maar misschien komt dat wel doordat we de film in het Chinees hebben gezien en niet in het Engels. Qua verhaal stelt dit wederom niet zo bijzonder veel voor maar waar ik er in het verleden nogal eens over viel, ben ik ondertussen aangekomen bij het gevoel dat dat eigenlijk helemaal niet nodig is. Een paar plotlijnen als kapstok en voor de rest goed wat actie en humor en je bent vertrokken. Die Nazi basis was wel weer heel leuk gevonden trouwens.

En Chan blijft toch een enorme held. Jongens toch, wat voor stunts hij keer op keer weet uit te voeren, vaak op het randje van het dodelijke... Ik heb het al meermaals gezegd maar hij wordt terecht een legende genoemd. Ook hier laat hij zich weer van zijn beste kant zien en zet hij de boel weer eens lekker op stelten. Hij wordt deze keer bijgestaan door een hoop vrouwen waarvan Carol 'Do Do' Cheng de vreemde eend in de bijt is. Zo Arisch als maar kan zijn maar wel schijnbaar perfect bedreven in het Chinees, of ze is gedubt natuurlijk. Zij zorgt samen met Eva Cobo en Shôko Ikeda voor de meer komische noot in het verhaal en dat lukt eigenlijk wonderwel. Er zijn hier en daar momenten waarop je je ogen sluit voor de stupiditeit van hun acties maar hun komische timing is vrij degelijk en in combinatie met de immer geweldige Chan weten ze een paar leuke scènes te tonen.

Wel een hoop onduidelijkheid met de Engelse titels van de eerste 2 delen (deel 3 is ondertussen ook op weg maar dat zal nog wel even duren eer we daar aan geraken) maar in ieder geval is dit deze film superieur aan zijn voorganger. Betere grappen, betere actie en vooral beter gedoseerd. Chan laat hier wederom een aantal leuke stunts zien en al dat vrouwvolk weet ook hun plan te trekken. Het was toch alweer van Police Story geleden dat ik nog eens een 4* kon uitdelen.

4*

Felon

Ik had het hoge gemiddelde niet verwacht eigenlijk maar is wel verdiend.

Felon is een harde gevangenisfilm over hoe je door je gezin te beschermen zwaar in de problemen kan komen. De acteerprestaties zijn ook geweldig, met name Val Kilmer en Stephen Dorf. Het verhaal barst wel van de clichés maar dit stoort niet echt.

4*

Ni avec toi, ni sans toi

Ik had een tijd geleden Jules et Jim gezien die me redelijk hard wegblies. Na deze ervaring ben ik achter meer van zijn films gegaan en zodoende een box set gekocht met onder andere Jules et Jim. Jules et Jim had ik dus al gezien en werd de volgende in rij deze Femme d'à Côté.

Truffaut lijkt in zijn films wel meestal hetzelfde thema aan te snijden, namelijk dat van verboden liefde. Dit was in ieder geval al zo in Jules et Jim en Le Dernier Métro. Het kan misschien saai lijken om films te zien die altijd rond hetzelfde thema draaien maar dat is het niet doordat Truffaut het altijd wel verfrissend weet neer te zetten. De eerste 90 minuten lijken nochtans het tegendeel te bewijzen. La Femme d'à Côté is vooral in de eerste plaats een dialoogfilm zonder weinig actie. Het is zoals Madame Jouve zei: je hebt een plaats, de twee huizen die over elkaar staan, en de situatie daarrond. Die situatie, waar Bernard zijn oude jeugdvlam tegenkomt, is in het begin boeiend maar lijkt na een tijd wat in te zakken. Gelukkig slaagt Depardieu er dan in om met een geniale uitbarsting de film terug op een hoog niveau te brengen. Vanaf dan lijkt het allemaal weer wat bergaf te gaan om dan uit te gaan met een knaller van formaat als einde. Het valt me op dat Truffauts films vaak een destructief einde hebben en dat is hier ook het geval. Ik zag het in ieder geval langs geen kanten aankomen dat Mathilde een pistool uit haar handtas ging halen en zelfmoord ging plegen na eerst Bernard te hebben neergeschoten. Daar hou ik echt van en het is een einde dat de film gewoon verdient.

Ik kende Gérard Depardieu vroeger echt alleen maar vanuit de Asterix en Obelix films maar dankzij Jean de Florette heb ik hem eigenlijk herontdekt. Sindsdien ben ik hem al in een aantal rollen tegengekomen en is hij gewoon elke keer steengoed. Ook hier is hij van hetzelfde niveau. De scène waar hij toegeeft aan zijn verlangens en Mathilde half verkracht voor iedereens ogen is gewoon geniaal en goud waard. Van Fanny Ardant had ik nog nooit gehoord maar ze zet een meer dan uitstekende rol neer, vooral dankzij het lekkere samenspel dat ze met Depardieu heeft. Henri Garcin en Michèle Baumgartner spelen de wederhelften van Ardant en Depardieu maar verdwijnen eigenlijk bijna in het niets ten opzichte van die twee. Wel verdient Véronique Silver nog een vermelding voor haar leuke rol als Madame Odile Jouve.

Derde Truffaut die ik zie en wederom een zeer goede. Het verhaal is bij vlagen saai maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de cast en het einde.

4*

Hedendaagse Chang

Na een tijdje er geen meer gezien te hebben, lijk ik nu opeens in een Cheh Chang periode te zitten. Ik koop mijn Shaw Brothers films gewoon blindelings wanneer ik ze tegenkom (jammer genoeg moet je daarvoor wel naar Duitsland of Zwitserland aangezien enkel de Duitse markt goed vertegenwoordigd is qua releases), zet ze weg naar volgorde van aanschaf en pak gewoon telkens de volgende in rij wanneer ik nog eens zin heb in een film van de productiemaatschappij.

The Delinquent is dus film nummer 17 van Cheh Chang voor mij en blij om te zien dat het toch terug een betere zit is na het ietwat zwakke Have Sword, Will Travel. Even leek het er echter op uit te draaien dat dit me opnieuw ging tegenvallen, want ik zie de regisseur toch veel liever wanneer hij zich concentreert op historische epossen. Het is daar dat zijn grote kracht zit maar The Delinquent blijkt toch een erg tof hedendaags (jaren seventies) filmpje te zijn geworden. Geen idee hoeveel invloed Chih-Hung Kuei in het geheel heeft (dit is nog maar de eerste keer dat ik iets van zijn hand zie, zo zie je maar dat er toch nog altijd regisseurs te ontdekken zijn in de Shaw stal) maar de energie spat alleszins van het scherm af. Het beste aan de film is misschien nog wel het feit dat dit qua gevechten een hoog niveau behoudt. Veel grootschalige scènes met veel vechters tegelijkertijd maar waar in soortgelijke films iedereen zowat Power Rangers-gewijs staat af te wachten om het hoofdpersonage 1-op-1 aan te vallen, moet John (vreemd trouwens dat er voor de ondertiteling voor zo'n klassieke Engelse namen is gekozen, dan klinkt Shen Chang toch iets aannemelijker) meerdere mensen tegelijkertijd van zijn lijf houden. Een aantal scènes springen ertussenuit en dan vooral het stuk met de brommers.

Ook een film met maar erg weinig karakteropbouw eigenlijk. Normaal gezien moet het hoofdpersonage altijd de nodige training ondergaan, maar nee: John kan vanaf de eerste seconde een danig potje knokken en doet dat ook de gehele speelduur. De invulling van Chung Wang is dan ook degelijk te noemen en verder nog wel een aantal toffe bijrollen. Ti Lu heeft nog een erg fijne vechtscène als de vader van John maar het is toch vooral Mei Sheng Fan als Big Sean en zijn kornuiten die het de moeite waard maken. Let vooral ook nog op een kleine bijrol van Dean Shek als de kreupele kompaan van Big Sean. Liefhebbers van het oudere werk van Jackie Chan zullen Shek wel herkennen van Chan's eind jaren '70 periode. Visueel ook een aantal vreemde scènes trouwens waar er wordt ingezoomd op bepaalde lichaamsdelen en heel snel over en weer gecut wordt. Dat kan bijna niet anders de invloed van Kuei zijn volgens mij dus ik zou is moeten nakijken of ik nog iets van zijn hand heb liggen. Een blik op zijn oeuvre zegt me op het eerste zicht niets en het lijkt me dan ook vooral wat een atypische Shaw Brothers regisseur te zijn.

Zo eentje die wel eens iets compleet anders durfde te doen zoals Chung Sun met Human Lanterns. In ieder geval: The Delinquent is eens een stapje weg van het vertrouwde pad voor Chang en het klein beetje maatschappijkritiek dat hij hier in verwerkt (dat tieners nietsnutten zijn) gaat hem niet zo geweldig goed af maar qua gevechten is het smullen.

3.5*

Nodeloos vervolg

Hoewel er uiteindelijk minder nostalgie aan te pas is gekomen dan ik in eerste instantie had verwacht, vond ik de eerste FernGully film best nog leuk. Van deze sequel had ik nog nooit gehoord, maar het was mooi meegenomen dat mijn DVD beide films bevatte op hetzelfde schijfje. Met blanco verwachtingen aan begonnen, al zat in het achterhoofd al wel de schrik dat dit wel eens zou kunnen uitdraaien zoals die nodeloze Disney sequels.

Wat blijkt? De schrik was terecht. FernGully 2 is in alle opzichten een mindere film dan zijn voorganger. Het plotje van 'red het milieu' is vervangen door 'red de dieren' en dat wordt gewoon niet al te boeiend gebracht. Zelfs met een speelduur van iets meer dan 1 uur is deze The Magical Rescue nog altijd te lang. Naar het einde toe geraakt er iets meer vaart in de film door de toevoeging van Budgie en haar grootvader, maar voor het overige is dit niet al te veel soeps. De eerste film had dat probleem weliswaar ook wel een beetje, maar wist dat nog mooi te maskeren door er een hele hoop liedjes in te steken. Hoewel niet alle nummers weliswaar altijd even geslaagd waren, was dat op zich nog wel een aangename afwisseling. Deze sequel kent ook wel een paar muzikale onderbrekingen, maar je bent ze al vergeten wanneer het nummer gewoon nog bezig is.

Altijd straf ook als een sequel slechter geanimeerd is dan zijn voorganger. De eerste FernGully schatte ik sowieso al ouder in dan hij eigenlijk was en deze film doet het niet veel beter. Erg vreemde keuzes ook met bijvoorbeeld het design van Batty. In de eerste film nog klauwen en deze keer een soort van handen? Nog een nadeel dat je meestal bij dit soort goedkopere sequels hebt, is dat de stemmencast niet meer wederkeert. Deze keer dus geen Robin Williams als Batty maar Matt K. Miller geraakt er eigenlijk nog vrij goed mee weg. Een aantal leuke momentjes in ieder geval. Geen Christian Slater ook als Pips en vooral ook geen Cheech & Chong meer. Al doen de nieuwe acteurs op zich nog wel een behoorlijke poging.

Nah, deze FernGully is duidelijk bedoeld om zo goedkoop mogelijk nog te kunnen cashen op het succes van de voorganger. Wat me dan nog het meest verbaast is dat het 6 jaar heeft geduurd eer ze met de sequel zijn gekomen. In die tijd had je toch echt wel met een iets beter verhaal kunnen komen.

Nipte 2*

Hello, I'm a nocturnal placental mammal of the order pterodidae, or ptero-didn't-I...

Het is vreemd hoe een film soms nog zoveel jaren later in een hoekje in je geheugen kan blijven hangen. Ik was FernGully eerlijk gezegd compleet vergeten, maar een tijd geleden stond ik in de Kringloopwinkel en vond daar een DVD met de originele film en de sequel (vanwaar ik het bestaan zelfs niet wist) op één schijfje. Hoewel de titel wel ergens een belletje deed rinkelen, was het pas met het zien van Batty op de cover dat er opeens een hoop herinneringen terug kwamen.

Natuurlijk meegepakt en gisteravond eens opgezet. Bleek me er uiteindelijk toch niet meer zo enorm veel van te herinneren (met uitzondering van Batty dan) en dan is het fijn dat de film op zich nog goed overeind blijft staan. FernGully heeft de allures van een Disney film, maar mist juist net dat magische dat die films wel hebben. Wat overblijft is de ecologische boodschap die waarschijnlijk bedoeld is om zich onbewust in de kinderen hun achterhoofd te nestelen, maar daar ligt het er waarschijnlijk net iets te dik voor op. Gelukkig niet op zo'n manier dat het storend wordt, hoewel die laatste tekst met 'For our children and our children's children' nu ook weer niet had gehoeven. Bill Kroyer besefte gelukkig ook wel dat hij met enkel deze boodschap geen volledige film ging volmaken en besloot om a) de speelduur niet te lang te maken en b) er best wel wat muzikale intermezzo's in te steken. Hoewel niet alle liedjes weliswaar van eenzelfde niveau zijn, is dat nog wel een aangename afwisseling.

Qua animatie in ieder geval degelijk, al speelde ik wel met het idee dat dit meer iets eind jaren '80 was in plaats van begin jaren '90. Soit, de film speelt zich bijna in zijn geheel af in het bos en de feeërieke wereld komt mooi tot zijn recht. De afwisseling met de slechte leveller, de kompanen van Zak en natuurlijk Hexxus werkt goed. De film steunt voor het overige vooral nog op zijn stemmencast. Robin Williams doet hier hetzelfde trucje als in Aladdin, wat bizar is aangezien beide films uit hetzelfde jaar stammen, en doet dat goed. Tim Curry is dreigend als Hexxus en Christian Slater is nog wel geslaagd als Pips. Iets wat ook gezegd kan worden voor Samantha Mathis als Crysta. Leuke bijrol nog voor Cheech & Chong als twee van de vrienden van Pips.

Er kwam minder nostalgie aan te pas dan ik had verwacht, maar FernGully blijft zelfs nu nog altijd mooi overeind staan. Toegegeven, de boodschap ligt er misschien ietwat te dik op en toch.. Ik heb er op zich geen problemen mee. Het is uiteindelijk nog de uitstekende voice-cast die dit nog naar een hoger niveau weet te tillen. Benieuwd naar de sequel.

3,5*

Save Ferris

Ik kende Ferris Bueller's Day Off wel van titel maar ik had hem nog nooit gezien en voelde daar ook niet meteen de behoefte voor. Tot ik een dikke maand of 2 geleden in de Delhaize was en ze daar de film in een speciale editie (het DVD hoesje zit in de vest van Ferris) voor weinig geld verkochten. Vermits ik een enorme sucker ben voor mooie edities van films en hij zo weinig kostte, heb ik hem maar meegepakt. Gisteren wist ik weer niet goed wat zien omdat er in mijn to-see kast alleen nog maar lange films of zware thematiek overschiet, tot dat ik Ferris terug in een hoekje tegenkwam. Ik had het idee dat dit iets ontzettend luchtig ging zijn en dat paste perfect in de planning.

En Ferris Bueller's Day Off is ook ontzettend luchtig en een stuk beter dan ik hem had verwacht. De film komt wat traag op gang en ik irriteerde me in het begin wat aan het 'kijk ik praat tegen de camera' gedrag van Ferris maar eens ze met de Ferrari op weg zijn, wordt de film erg leuk. Ferris voert dan ook uit waar elke middelbare schoolganger al meerdere keren aan heeft gedacht, spijbelen en er mee weg geraken. Ik ben zelf nog geen volledig jaar afgestudeerd dus ik herinner me nog perfect hoe hard ik me soms verveelde tijdens sommige lessen en in dat opzicht is Ferris een leuk hoofdpersonage. Hij slaagt erin om, weliswaar met wat hulp, een hele dag vrij te hebben met zijn vriendin en beste kameraad en beleeft een geweldige tijd. Het is dan ook vanaf wanneer Sloane mee op de proppen komt, dat de film echt los gaat. Een hele boel leuke situaties, waarvan de helft waarschijnlijk niet echt mogelijk zijn zoals een baseball match op een gewone weekdag, maar dat is zo weer vergeten. Hughes levert dan ook een paar erg vermakelijke scènes (de scène waar ze in de taxi zitten en dat Ferris zijn vader met een andere taxi naast hun komt rijden!) maar weet er ook nog een leuk einde aan te breien. Blijkbaar zijn er veel mensen die vinden dat heel de situatie rondom Cameron niet echt geslaagd is maar ik vond het juist het één van de beste stukken uit de film. De evolutie die Cameron meemaakt is geweldig om naar te zien en het moment waarop de auto naar buiten vliegt is fantastisch. De gelaatsuitdrukkingen van Ferris, Sloane en Cameron zeggen genoeg. Het echte einde waar Ferris tegen de klok (en zijn zus) in naar huis moet racen is een tikkeltje cliché maar storen doet het niet. Ik had het echt niet verwacht maar Ferris Bueller's Day Off is een vermakelijke, amusante film die lekker vlot voorbij vliegt.

Veel is daarvan natuurlijk ook te wijten aan de geweldige cast die Hughes hier op de proppen krijgt. De namen zeiden me niets toen ik de film kocht maar toen de film bezig was herkende ik toch vrij veel gezichten. Broderick ken ik voornamelijk als Inspector Gadget en Godzilla maar hij is hier leuker. Ik zei het daarjuist al, in het begin is hij wat irritant door het tegen de camera praten maar op den duur wen je eraan en is het totaal niet meer storend. Al vanaf de eerste moment dat Alan Ruck op de proppen komt kreeg ik het gevoel dat ik hem ergens van kende. De vooruitstekende kin, de manier waarop hij zijn ogen tot kleine spleetjes maakt, ... maar ik geraakte er maar niet wijs uit. Tot het me ineens binnen schoot: het is Stuart uit Spin City! Die show behoort nu niet echt tot één van mijn favoriete series maar door Stuart (en Paul) is het vaak wel leuk. En ik moet zeggen, Ruck is hier fantastisch. Je zou denken dat alle aandacht naar Ferris gaat maar Cameron heeft genoeg om handen om een volwaardige bijrol te zijn. De scène waar hij maar niet kan besluiten om in bed te blijven of om naar Ferris te gaan is fantastisch maar hij komt pas echt tot zijn recht wanneer hij in een dipje geraakt naar het einde van de film toe. Ferris Bueller's Day Off was pas het tweede rolletje voor Mia Sara maar ze doet het goed. Mooie vrouw maar niet zo'n simpel grietje dat te stom is voor woorden. Jammer dat we daar eigenlijk later niet meer echt veel van hebben gehoord want hier geeft ze toch iets extra aan de film, hoewel haar rol redelijk klein is in vergelijking met Ferris en Cameron. Wel leuk om Jennifer Grey uit Dirty Dancing nog eens in een film te zien, al is ze soms wel wat vervelend. Het was het minste personage uit de film maar de scène met een jonge Charlie Sheen maakt erg veel goed. Om zijn personage er goed te laten uitzien heeft hij 48 uur niet geslapen en het werkt perfect. Heerlijk bijrolletje! Jeffrey Jones als de directeur kende ook wel een paar erg leuke scènes.

Tegen verwachting in een erg leuke film. Ik had gedacht dat hij wel leuk ging zijn maar niet zo bijster grappig omdat de meeste grappen al achterhaald zouden zijn maar daar vergiste ik me in. Oké, Ferris Bueller's Day Off is soms wel wat cliché maar nergens werkt het storend. De muziek is heerlijk (Beatles!) en de cast heeft er overduidelijk plezier in. Misschien toch maar eens achter wat meer werk van Hughes gaan.

4*

Franse familiefeestjes, altijd interessant om te zien

Geen idee of het toeval is, maar Catherine Deneuve lijkt wel vaker te hebben meegespeeld in een heel specifiek subgenre: dat van een disfunctioneel gezin dat voor een bepaalde gelegenheid samen komt en waar allerlei geheimen en frustraties naar boven komen drijven. In 2002 had je 8 Femmes, in 2008 had je Un Conte de Noël en nu is daar dus Fête de Famille. Het is het soort film dat ik wel graag zie, maar ik had nooit of te nimmer verwacht dat Fête de Famille zo'n indruk ging achterlaten.

Cédric Kahn, die ook de rol van de oudste zoon op zich neemt, schetst namelijk een fascinerend beeld van een familie die allemaal samen komen voor de verjaardag van de grootmoeder. Je voelt al vrij snel dat er iets niet helemaal goed zit en beetje bij beetje worden de maskers afgedaan. De labiele Claire die zonder aankondigen ineens op de stoep staat, gedoe rond een erfenis, familieleden die niet meer met elkaar door eenzelfde deur kunnen en ga zo nog maar even door. Het mooie is dat iedereen nagenoeg evenveel screentime krijgt en het is knap van Kahn dat hij dit klaarspeelt in een relatief korte speelduur. Normaal gezien is dit het soort film dat gemakkelijk tegen de 2 uur of langer aanschuurt, maar na anderhalf uur ben je hier wel klaar en het mooie is dat je compleet verdwaasd achter blijft. Heerlijk hoe je nooit helemaal zeker bent van welke richting de film gaat uitgaan. Wordt het een fijn familiemomentje zoals het toneel van de kleinkinderen of slaan de stoppen compleet door? Kahn zet je regelmatig op het verkeerde been en kijkers die allergisch zijn aan tierende mensen kunnen dit best links laten liggen.

Want er wordt nogal wat afgeroepen, dat mag gezegd worden. Deneuve is zoals altijd gewoon enorm degelijk en speelt met verve de mater familias maar het zijn echter de kinderen die met de meeste aandacht gaan lopen. Emmanuelle Bercot moet als Claire werkelijk alle registers opentrekken en doet dat naar behoren terwijl Kahn (Vincent) en Vincent Macaigne (Romain) van die typische broers zijn. De ene moment zijn ze de beste vrienden en dan vliegen ze elkaar opeens in de haren. Toch mogen ook de bijrollen niet onderschat worden met Isabel Aimé González-Sola op kop als Rosita, het nieuwe liefje van Romain. Zij is eigenlijk degene met wie je je het meeste kunt vereenzelvigen, want ook zij is ongewild in een fucked-up situatie terecht gekomen en hoewel ze wilt verdwijnen, wordt ze toch elke keer terug in het verhaal getrokken. Toch ook nog even kleine vermelding voor Luàna Bajrami en Joshua Rosinet die als Emma en Julien voor een stuk de soundtrack voor hun rekening nemen.

Want die is ook uitmuntend trouwens. Het is altijd fijn als je zo compleet verrast kunt worden door de film. Oorspronkelijk aan begonnen door de aanwezigheid van Deneuve, maar Fête de Famille is zoveel meer. Die scènes in de tuin (zie ook de poster) zijn ook gewoon erg mooi en heel die aankleding van het huis is geweldig. Die jaren '70 tegels in de badkamer.. Ik zou ze zelf niet willen hebben maar hier werkt het gewoon. Ga dat kijken en snel een beetje!

4.5*

Pas de fleurs

De nieuwe Michaël R. Roskam, het is toch altijd iets om naar uit te kijken. Dat moet het VAF (Vlaams Audiovisueel Fonds) blijkbaar ook gevonden hebben, want zij selecteerden eind augustus al Le Fidèle als Belgische inzending voor de Oscars. Beetje vreemd natuurlijk voor een film die nog moest uitkomen, maar het is wel een feit dat Roskam's debuut Rundskop het indertijd wel ver heeft geschopt met de inzendingen. Ik vraag me alleen af of Le Fidèle dezelfde potten gaat breken.

In een tijdsduur van iets meer dan twee uur en verspreidt over 3 aktes vertelt Roskam het verhaal van Gigi en Bibi: hij zit in de "import/export van auto's", zij is een racepilote en al vrij snel worden de twee een koppel. Wat volgt is een rollercoaster aan emoties die ervoor zorgt dat Le Fidèle een film wordt met meerdere gezichten. Het lijkt wel alsof elke akte zijn eigen stijl en emotioneel dieptepunt meekrijgt en het is dan ook jammer dat de film langzaamaan de pedalen verliest. Het vriendengroepje van Gigi, de misdaden die ze plegen, de prille romance tussen Gigi en Bibi, ... Het is het beste stuk aan de film en lang leek dit dan ook Roskam's beste film tot nu toe te gaan worden. De tweede akte heeft ook zijn kwaliteit omdat de relatie tussen Gigi en Bibi nog altijd als een huis overeind blijft staan en in de derde akte wordt er a la Broken Circle Breakdown een onverwachte mokerslag uitgedeeld. Op zich eentje die zijn doel niet mist, maar de film blijft te lang doorgaan met onder andere de ongewilde ontsnapping met hulp van de Albanezen. Laat de film gewoon eindigen met de dood van Bibi en je hebt een dijk van een einde.

Vooral ook omdat dit qua cast om van te smullen is. Dat Roskam en Matthias Schoenaerts een interessante combinatie leveren, dat hebben we al in het verleden kunnen zien, maar wat een vonken tussen Schoenaerts en Adèle Exarchopoulos! Al vanaf de eerste scène matchen ze bijzonder goed bij elkaar en dat blijft zo gedurende heel de film. Roskam laat zijn volledige film steunen op zijn twee hoofdrollen en dat blijkt wel een goede zet te zijn. In die mate zelfs dat de rest van de cast er wat bekaaid uitziet. Het selecte groepje delinquenten (met onder andere Jean-Benoît Ugeux en Nabil Missoumi) is nog de moeite waard maar de bijrollen van Stefaan Degand en Sam Louwyck missen hun nut. Zeker met Louwyck kun je heel wat meer dan dit soort cliché van een gevangenisdirecteur, al krijgt hij ook niet veel tijd om er iets meer van te maken.

Stevende lang af op het beste van Roskam, eindigt uiteindelijk onderaan. Het interessante aan de regisseur is echter dat zelfs een mindere film van hem, nog altijd een degelijke film is. Het eerste stuk in het misdaadmilieu is Roskam op zijn best. Met de romantiek begeeft hij zich op glad ijs en naar het einde toe schuift hij uit. Jammer, maar gelukkig is er nog de chemie tussen Schoenaerts en Exarchopoulos om je aan op te trekken.

Dikke 3.5*

Opnieuw een short waar Tex Avery zich focust op jagen en vissen. Een onderwerp dat hij al wel eens meer heeft getackled en ik ben eigenlijk wat in herhaling aan het vallen, maar in het geval van Avery was het vroeger echt wel beter. Het aantal shorts dat hij maakt is al serieus geminderd ten opzichte van zijn hoogdagen maar dit is gewoon een aansluiting van twee halfbakken ideeën. Je hebt eerst de vissers die hij op de hak neemt en dan worden het jagers en er zijn weinig echt geslaagde jokes. Het einde waar de jager op de motorkap ligt in plaats van het hert waar hij op was aan het jagen hoort in die categorie maar verder niet veel soeps.

2*

Some dreams are worth the fight

Ik had gisteravond met een maat wel zin in zo'n ouderwets knokfilmpje. Waar het vroeger meestal over boksen ging is de vechtstijl nu veranderd naar MMA. Normaal gezien geen slechte keuze, zie Never Back Down, maar hier werkt het langst geen kanten.

Het verhaal in Fighting is te verwaarlozen en ik had niets minder verwacht eigenlijk. Wat ik wel had verwacht waren een aantal lekkere harde gevechten waar het bloed en de tanden in het rond vliegen.Tjah, dan is dit toch echt wel een zware teleurstelling. In heel de film komen misschien maar een vijftal gevechten en die zijn, met uitzondering van het eindgevecht, maar een aantal minuten lang. Ook snap ik het niet dat Sean ineens zo goed is geworden in het vechten. In zijn eerste match krijgt hij het pak rammel van zijn leven en wint hij gewoon met pure chance doordat zijn tegenstander op een wasbak vliegt, geldt ook voor het tweede gevecht met die gigantische knul. Je ziet hem doorheen heel de film nooit trainen, met uitzondering van dat minuutje in de tram op het einde maar opeens is hij bedreven in de MMA. Slechte gevechten dus maar ook de tonnen clichés irriteerden me verschrikkelijk zwaar. De verplichte romance, het verraad, het terug goed maken, de mysterieuze fighter waar Sean tegen moet vechten die met zijn verleden heeft te maken, het gevecht tegen die knul dat Sean natuurlijk wint, ... Ook duurt de film met gemak een kwartier à 20 minuten te lang en had het beter geweest als men meer aandacht aan het vechten had geschonken in plaats van de relatie tussen Sean en Harvey die gigantisch saai is. Tot slot zijn er gewoon te veel fouten in de film die het allemaal nog wat vervelender maken.

Er waren verschillende mensen die Tatum al afkraakten in zijn rol nog voor ze de film hadden gezien. Ik had altijd de neiging om het tegendeel te beweren want mij leek Tatum juist wel een goede acteur te zijn voor deze rol maar daar zat ik dan toch wel even dik fout. Praten kan hij blijkbaar niet, ik verstond er bij vlagen toch niet veel van maar vooral het overdreven stoer kijken was verschrikkelijk. Het was wel hilarisch dat, wanneer hij zo stoer probeerde te kijken, hij een harde twitch in zijn oog leek te hebben. Tatum was dus de eerste maar spijtig genoeg niet de laatste miscast want die rol is nog voor Terrence Howard weggelegd. In Iron Man was hij goed en in The Hunting Party was hij zelfs uitmuntend maar hier is hij verschrikkelijk. Het nichterige stemmetje, het continue gezeik over allerlei bullshit, ... De enige die op haar plaats stond was Zulay Henao maar die moest dan ook niet veel meer doen dan wat mooi te wezen. Brian White was trouwens ook nog een gigantische kwal in zijn rol van nemesis.

Fighting is een serieuze teleurstelling en het is dan ook bijzonder moeilijk voor te stellen dat dit wanproduct van dezelfde regisseur is als A Guide to Recognizing Your Saints, waar Tatum wel op zijn plaats was. De gevechten zijn veel te kort en er is gewoonweg teveel oeverloos gepraat in de film.

1*

When did an Irishman need a prayer in a fight?

Ik weet nog goed hoe ik voor het eerst kennis maakte met James Cagney ergens in 2008. Ik had The Public Enemy gehuurd in de bibliotheek omdat er altijd gezegd werd dat Marilyn Monroe haar platina haar van Jean Harlow had overgenomen en ik wou wel eens zien wat voor actrice die Harlow was. Die was niet veel bijzonders maar de film bevatte een New Yorker die tot de verbeelding sprak. Ik werd fan van Cagney en ging op zoek naar meer van zijn werk en langzaamaan volgden de klassiekers zoals Angels With Dirty Faces en White Heat. Jammer genoeg bleken de winkels niet erg veel van Cagney op DVD te hebben waardoor de acteur uit mijn gedachten verdween. Althans totdat Metalfist een aantal jaar later TCM ontdekte en er een gehele nieuwe wereld aan films aan hem openging. Ondertussen heb ik een redelijk deel van zijn werk gezien maar The Fighting 69th was er één die ik nog niet kende.

En dat verbaasde me eerlijk gezegd want dit is een Cagney film die veel connecties heeft met ander werk. Het is terug een samenwerking met William Keighley, waar hij onder andere 'G' Men en Each Dawn I Die mee maakte, maar het is ook een wederzien met Pat O'Brien. Genoeg redenen om mij te laten hopen op minstens een 4* film maar dat zit er jammer genoeg niet in. Ik ben persoonlijk meer fan van Cagney aan de verkeerde kant van de wet maar The Fighting 69th gaat gebukt onder een hoop patriottisch geneuzel. Het merendeel stoort op zich nog niet zo hard maar de eindscène is wel heel erg vaderlandsgericht. Duffy die een monoloog opvoert met daarachter close-ups van de gesneuvelden... Het is de eerste keer dat ik me zo stoor aan patriottisme in een film. En dat is zonde want voor de rest levert Keighley wel een degelijke film af. Het plot rond de bange Ier met grote mond is boeiend om te volgen (al had ik hem als officier toch al veel sneller uit het regime gesmeten) en de korte speelduur zorgt voor een hoog tempo. Het is echter op het einde dat Plunkett de held begint uit te hangen dat de film zijn draai wat kwijt geraakt. Zeker ook omdat de stemmingswisseling van Plunkett zo abrupt komt, al weet je natuurlijk dat ze er zit aan te komen. Het had beter geweest als ze het personage geleidelijk aan tot inkeer hadden laten komen in plaats van dat te doen in de laatste 5 minuten.

Cagney is leuker als hij een slechterik is maar dit soort rollen gaan hem toch ook nog altijd vrij goed af. Ik vrees dan ook voor zijn musicalfilms die ik tot nu toe altijd wat bewust heb gemeden maar hij weet de angstige Plunkett mooi in beeld te brengen. Het blijft toch echt een erg degelijke acteur. Het was dus niet de eerste keer dat Cagney en O'Brien samen speelden maar waar Cagney verandert is van bad-guy naar good-guy is O'Brien nog altijd een priester gebleven. Er was natuurlijk geen reden tot verandering want hij deed dat in Angels with Dirty Faces erg goed maar het is wel merkwaardig. In ieder geval doet hij het hier ook weer erg goed en zijn de scènes tussen hen beide genieten. Wat ook nog het vermelden waard is, is de kwaliteit van de oorlogsscènes. Nu is het op zich een genre waar ik niet zo enorm mee bekend ben maar voor een film van een dikke 70 jaar oud ziet dit er nog altijd erg geslaagd uit.

Vermakelijk, dat is het zeker en vast maar de film heeft me een iets te geforceerde vaderlandsliefde gedachte. Dat is echter volkomen te wijten aan de tijdsperiode waaruit de film stamt maar het is dankzij een sterke Cagney en O'Brien dat The Fighting 69th de tand des tijds heeft overleefd. Misschien toch maar eens aan Love Me Or Leave Me wagen.

Dikke 3.5*

And if we can just get lucky, we will make it to Kentucky. Only five hundred miles more to go

Ik ben ondertussen al een paar keer naar Duitsland op reis geweest en ik betrap me er elke keer op dat ik met een koffer vol films terugkom. Het is onvoorstelbaar hoe dat land zich nog richt op fysieke dragers van films die bij ons praktisch onbestaande lijken te zijn. Ik denk dat ik met gemak mijn Shaw Brothers collectie heb verdubbeld, maar ook mijn John Wayne collectie heeft een flinke boost gekregen. Het enige nadeel is dat de titels in het Duits zijn vertaald en dan is het soms lastig om de juiste film te koppelen.

Want The Fighting Kentuckian werd daar uitgebracht als In letzter Sekunde en dat is nu niet meteen de meest logische vertaling als je het mij vraagt. Gelukkig heeft de film wel altijd 2 audiotracks ter beschikking (een originele en een Duitse dub) maar het is de eerste keer dat ik weet dat zelfs de credits - en dus ook het titelscherm - ook in het Duits zijn. Een lange aanloop om eigenlijk te zeggen: The Fighting Kentuckian is een erg fijn filmpje gebleken. Geen Western pur sang en ook van heel het soldatenplotje blijft weinig overeind, maar het is wel een film met de nodige knokpartijen (doet het altijd goed bij mij) en ook met flink wat humor. Naarmate de film vordert moet het verhaal wat meer de bovenhand krijgen en je voelt wel dat het daar dan begint mis te lopen. Het plotje rond het gestolen land wordt er wat met de haren bijgetrokken en het enige goede daaraan is dat je John en Willie wat kunt zien sukkelen terwijl ze zich voordoen als landmeters.

Want de combinatie John Wayne/Oliver Hardy is goud waard. Het is de enige film waarbij de 2 samen te zien zijn (ze hebben wel een jaar eerder in 1948 een toneelstuk gedaan van What Price Glory? onder regie van John Ford en met onder andere Ward Bond en Maureen O'Hara) en dat is erg jammer, want het werkt gewoon enorm goed. Beetje vreemd om Hardy zonder zijn gebruikelijke kompaan te zien, die was aan het herstellen van suikerziekte, maar het went snel. De twee hebben duidelijk veel plezier in hun rollen en het spat in ieder geval van het scherm af. In die mate zelfs dat de rest er wat bekaaid afkomt en zeker Vera Ralston is compleet inwisselbaar als de Franse Fleurette De Marchand, de love intrest van John. Ze deelt ook weinig chemie met Wayne, een probleem dat hij wel is meer heeft gehad met vrouwelijke rollen, maar hier had meer in kunnen zitten.

Tof trouwens dat als extra op de DVD nog de aflevering Arroyo van de Screen Directors Playhouse tv-serie is te zien. Die is namelijk van de hand van Waggner (om de een of andere reden gebruikte die indertijd de schrijfwijze waGGner) en afgaande op The Fighting Kentuckian, The Wolf Man en Operation Pacific heb ik daar wel interesse in.

3.5*

Well, I'm glad to know you Friday even if it's only Thursday

Zo langzamerhand begin ik wat door mijn John Wayne voorraad te geraken. Logisch natuurlijk aangezien ik ondertussen al zo'n dikke 70 films met de man heb gezien (jammer genoeg een aantal via TCM gezien dus niet in mijn bezit) maar dan vind je opeens toch nog eens een boxset met allerlei films die je nog niet hebt gezien. Daarvoor moet je precies in Duitsland zijn en het enige jammerlijke aan die boxsets is dat enkel de Duitse titel erop staat (Alarm im Pazifik is dat hier) en dat er enkel Duitse ondertiteling is.

Gelukkig kun je nog altijd wel kiezen tussen Engelse of Duitse audio en die Duitsers brengen zo'n kraakheldere films uit, dat je met een gerust hart voor de Engelse audio kunt kiezen. Wat geen sinecure is voor een film uit 1944, maar dit is een erg degelijke transfer. Een degelijke film ook trouwens. The Fighting Seabees is het soort film dat John Wayne in de jaren '40 wel eerder maakte en het resultaat is een volbloed propaganda film. Dit soort films werden hem weliswaar niet door iedereen in dank afgenomen (tijdens het location scouting zou Wayne het aan de stok hebben gekregen met legerpersoneel omdat hij zich niet had opgegeven om in de oorlog te gaan vechten. Wayne was als vader van 4 kinderen niet verplicht trouwens) en het zijn in zijn geval ook niet altijd de beste films. Er is echter weinig aan te merken op The Fighting Seabees en het is bovendien één van die zeldzame films waar Wayne effectief het loodje legt, dat zorgt altijd wel voor een verrassing.

Sowieso wel meer verrassingen in deze film, want het is denk ik ook één van de weinige keren dat je Wayne ziet dansen en eerlijk gezegd? Die Jitterbug in de nachtclub is een erg fijn momentje. Een propaganda film dus en dan vooral als bedoeling om de Construction Batalions van het leger (degene die verantwoordelijk zijn voor het bouwen van de landingsbanen enzovoorts) een hart onder de riem te steken. Het begint al (letterlijk) met een lap tekst die zegt voor wie we dankbaar moeten zijn, maar het interessante is dat het niet enkel en alleen de grote John Wayne show is geworden. Susan Hayward is een meer dan degelijke tegenspeelster voor hem en hoewel Dennis O'Keefe als Yarrow er een beetje als vijfde wiel aan vast hangt, hebben ze nog wel een aantal sterke scènes met hun drieën. Verder een aantal van die typische "legerhumor" momenten met veel zang en kameraadschap en dat doet het ten huize Metalfist ook altijd wel goed.

Blijkbaar een wat onbekende John Wayne film met zijn 13 stemmen en dat verbaast me een tikkeltje aangezien dit dus wel in een goede release te vinden is. Dacht dat er toch meer Moviemeteraars waren die in Duitsland gingen shoppen voor hun films. Soit, de boxset waar deze inzit (Die John Wayne Collection - Vol. 2 voor de geïnteresseerden) is vast en zeker zijn geld waard. Kleine kanttekening is wel dat hier een grote John Wayne fan speelt natuurlijk...

3.5*

Den draad

Het is soms schandalig hoe lang het duurt vooraleer ik een gekochte film kijk. Het kassaticketje van Le Fil stak nog in het DVD-doosje en de aanschaf dateert van 30 augustus 2014.. Bijna 7 jaar geleden dus maar gisteravond dan eindelijk eens voor gaan zitten. De zon is hier weer danig aan het schroeien en ik had wel zin in een film met eenzelfde broeierige sfeer. Ik kocht Le Fil oorspronkelijk voor Claudia Cardinale, maar kwam er al snel achter dat die eigenlijk meer een bijrol heeft en dat de focus voornamelijk op Malik is komen te liggen.

Hoewel, dat klopt eigenlijk ook niet helemaal. Malik is inderdaad wel de spilfiguur in Le Fil maar regisseur Mehdi Ben Attia maakt er vooral een onevenwichtige film van die allerlei thema's wil aansnijden en daardoor altijd op de oppervlakte blijft. Of het nu de innerlijke strijd van Malik is met zijn geaardheid en de liefde voor de tuinman van zijn moeder of het verwerken van de dood van zijn vader of het zich opgeven als zaaddonor voor een bevriend lesbisch koppel, ... Attia gaat verschillende richtingen uit in een film van krap anderhalf uur en verliest daardoor af en toe nogal de focus. En dat is zonde, want er zitten een aantal boeiende uitgangspunten in. Het helpt natuurlijk ook niet dat de plotlijn met de psychische aandoening waar Malik aan lijdt (waarbij het idee heeft dat hij aan een draad vasthangt) ooit als uitgangspunt heeft gediend voor een geweldige sketch uit het Vlaamse In de Gloria. Elke keer als ik Malik zo bezig zag, was er het beeld van Tom van Dyck die zegt "jah den draad e, den draad.." Niet bepaald bevorderlijk voor deze film.

Ik zocht iets broeierigs en dat kreeg ik gelukkig wel. Tunesië is een perfecte setting voor fantasietjes zoals Bilal die na het ophangen van een hangmat "sensueel" van een tuinslang ligt te drinken, wat Malik op bepaalde gedachten brengt, maar Attia kiest wel voor een godsgruwelijke soundtrack. Met de manier waarop er op die toetsen wordt geramd, kan die piano onmogelijk de opnamesessie hebben overleefd.. Gekocht voor Claudia Cardinale dus en dat is even wennen wanneer je de actrice vooral kent van haar jaren '60 en jaren '70 werk. De actrice is beduidend ouder geworden maar dat doet aan haar acteren geen afbreuk. De scène waar ze Bilal en Malik betrapt is in ieder geval goud waard. Antonin Stahly neemt de rol van Malik voor zijn rekening en doet dat goed. Er zit iets aandoenlijks in de manier waarop hij Malik neerzet en de combinatie met Salim Kechiouche (Bilal) is degelijk. De overige bijrollen komen er echter wat bekaaid af, vooral omdat Attai ze niet genoeg ruimte geeft. Lotfi Dziri zou als vader Abdelaziz bijvoorbeeld ofwel meer screentime moeten krijgen ofwel hadden de flashbacks gewoon weggelaten moeten worden.

Le Fil was het debuut van Mehdi Ben Attia en in de tussentijd heeft hij nog 2 films gemaakt waarvan de laatste ook alweer uit 2017 dateert. Films die amper bekeken zijn als je de stemmen op IMDB bekijkt en dan is het toch wel grappig dat de naam van Cardinale na al die jaren nog altijd de nodige deuren opent. Ik had dit hoogstwaarschijnlijk ook laten liggen indien ik niet had gezien dat de iconische Italiaanse hier een rol in had. Genoeg goede aspecten aan Le Fil maar als totaalplaatje werkt het niet zoals het zou moeten.

3*

Het "einde" van Fugitive Cinema

In 1966 richten Robbe De Hert, zijn broer Jos 'Grapjos' De Hert, muzikantcomponist Walter Heynen, de fotografen Louis en Frans Celis, geluidsman André Boeren en uitgever Kris van den Bogaert Fugitive Cinema op. Een Vlaams filmcollectief dat in de loop der jaren hoge toppen scheerde maar opeens leek het gedaan te zijn. Intern waren er al de nodige strubbelingen geweest (zo verlieten Guido Henderickx en Patrick le Bon het collectief wegens ruzie rond budgetten) en plots was er De Witte. Het grootste succes van De Hert en een film waarin de regisseur compleet leek te breken met al wat hij voordien had gemaakt.

Wie echter wat bekend is met het Fugitive Cinema filmcollectief herkent nog genoeg elementen in die verfilming van Ernest Claes die De Hert nauw aan het hart lagen maar het blijft wel een feit dat het voor een verandering in zijn oeuvre zorgde. De Witte werd in 1980 uitgebracht en met de winst besloot De Hert om dan toch nog een oud project af te werken: het in 1974 gestarte Le Filet Américain. Daar zit meteen dan ook het probleem als je het mij vraagt. Waar producties als S.O.S. Fonske of De Dood van een Sandwichman nog enorm actueel waren, was Le Filet Américain door alle productieproblemen bijna achterhaald nog voor de montage gedaan kon worden. Zo werden er fragmenten rond de Vietnamoorlog (naar het schijnt met Jane Fonda!) geknipt omdat die ondertussen toch ook alweer een aantal jaar afgelopen was maar er zit toch nog altijd wel fascinerend materiaal in. In het eerste deel is Ernest Mandel de spilfiguur met talloze interviews rond onder andere een staking bij Ford en in het tweede deel ligt de focus meer op Paul Vanden Boeynants.

Het segment met Vanden Boeynants, toen al een controversieel figuur die in de loop der jaren meermaals met de Bende van Nijvel in verband is gebracht en in 1989 nog werd ontvoerd door Patrick Haemers, is in ieder geval wel een stuk interessanter en meeslepender dan hetgeen Mandel vertelt. Het helpt natuurlijk ook wel dat hij over veel meer charisma beschikte dan Mandel maar het grote probleem aan de vertoning die ik zag is echter dat het om een niet ondertitelde versie ging. Een Latijnse opening, veel interviews in het Frans, sporadisch interviews in het Nederlands, Duitse tussenteksten, Engelse krantenartikels, ... Je moet een redelijk ontwikkelde talenknobbel hebben om echt alles te begrijpen en jammer genoeg ben ik niet al die talen voldoende machtig. Daardoor ontbrak ook het meeslepende aspect dat ik bij de andere Fugitive Cinema producties wel had. Het nut van het afwisselen met toneelstukken waarin onder andere Vanden Boeynants op de hak wordt genomen (wie goed oplet kan onder andere Jan Decleir en Bert André herkennen) zie ik ook niet eerlijk gezegd.

Fugitive Cinema zou uiteindelijk nog wel ettelijke jaren het hoofd boven water houden. De Hert maakte nog een aantal documentaires onder die - letterlijke - vlag (onder andere De Droomproducenten uit 1984 en Janssen en Janssens Maken een Film uit 1990) maar het maatschappijkritische karakter was verdwenen en de dood van monteur Chris Verbiest, die al sinds 1973 die perfecte mix tussen archiefmateriaal, interviews en zelf geschoten materiaal wist te benaderen, was de druppel. De Hert werd commerciëler maar bleef (uiteraard) nog altijd volop tegen de schenen schoppen. Zou dit graag nog eens in een ondertitelde versie willen zien, misschien dat het me dan beter bevalt.

2.5*

Had een stuk interessanter kunnen zijn

Af en toe passeer ik eens langs de plaatselijke bibliotheek om een voorraadje Catherine Deneuve films op te doen. Blijkbaar is één van de medewerkers een redelijk grote fan van de actrice want er is wel wat van haar te vinden tussen de huurfilms maar tegenwoordig zijn ze verhuisd naar een nieuwe locatie en is wegens plaatsgebrek maar een klein deel van de DVDs mee verhuisd. La Fille de RER was dan ook maar de enige film die ik nog niet had gezien die ze daar nog hadden dus die maar eens meegenomen.

Ik moet eerlijk zeggen, het concept sprak me niet zo meteen aan. Ik vond de omschrijving op de hoes nogal onduidelijk maar bon, misschien dat het me allemaal wel duidelijk ging worden eens ik in de film zat. Echt duidelijk is het uiteindelijk niet geworden maar toch is La Fille de RER een film die wat blijft nazinderen. Hier had echter een stuk meer mee gedaan kunnen worden als het tweede deel interessanter was uitgewerkt. Nu blijf je op dat punt wat op je honger zitten en wordt het nooit echt duidelijk waarom Jeanne de leugen vertelt en dat is toch zonde. Ook de hele commotie rond de leugen op zich wordt niet al te geslaagd in beeld gebracht doordat je nooit het gevoel krijgt dat er überhaupt enige commotie is. Oké, er is een telefoontje van de president maar daar stopt het dan ook bij.. Ik vrees dan ook dat ik met wat verkeerde verwachtingen de film ben in gegaan want ik had het idee dat dit een echt gebeurd verhaal ging zijn en dat Jeanne effectief aangevallen ging zijn als gevolg van haar Joodse roots en dan is dit natuurlijk wel even wennen.

Wel een degelijke cast trouwens. Émilie Dequenne weet te overtuigen als de onberekenbare en mysterieuze Jeanne en ze weet de film goed te dragen. Degene die echter in een vrij nietszeggende rol toch compleet het laken naar zich toe weet te brengen is Catherine Deneuve. Het blijft toch een oerdegelijke actrice en ik hoop dat ik in de toekomst nog meer van haar te zien ga krijgen want zelfs een redelijk standaard rol als deze weet ze geslaagd te brengen. Het boeiendste aan heel de film vond ik trouwens de wisselwerking tussen Dequenne en Nicolas Duvauchelle die hier de rol van haar liefje Franck speelt. Het sfeerbeeld van La Fille du RER is trouwens op zich ook nog wel opmerkelijk. Het komt niet altijd even goed tot zijn recht maar een aantal scènes in de metro zijn geslaagd en de muziekkeuze is over het algemeen ook wel goed, al ben ik sowieso wel een sucker voor Lay Lady Lay van Bob Dylan.

Ietwat bevreemdende film. De opdeling in de twee hoofdstukken in merkwaardig doordat de film hierdoor ook in twee delen lijkt uiteen te vallen. Het eerste deel is sowieso superieur aan het tweede maar de film wordt gelukkig nog gered door een degelijke cast. Interessant om eens gezien te hebben maar hier had echt wel meer mee gedaan kunnen worden.

3*

Count the number of the beast

De eerste Omen was een uitmuntend stukje cinema en het tweede deel was bijlange na niet zo slecht als hier wordt beweerd. Mijn verwachtingen waren dus redelijk gespannen met dit derde deel maar jammer genoeg blijkt de film daardoor nog meer een teleurstelling te zijn.

Het grootste mankement aan The Final Conflict is het gebrek aan sfeer die de vorige delen zo leuk maakten. De rustieke opbouw is nergens meer te bekennen en qua moorden is dit ook allemaal redelijk triestig. Alhoewel de zelfmoord van de ambassadeur van Groot Brittannië wel de moeite waard was, al was die qua effecten redelijk teleurstellend. Vooral te zien wanneer de kogel echt zijn hoofd raakt, je ziet overduidelijk dat het een pop is. Nergens haalt de film dan ook het niveau van het geweldige eerste deel of het mindere maar nog altijd goed te pruimen tweede deel. Dit is vooral ook door het gebrek aan de muziek die de andere delen zo kenmerkte. Oké, bij de vorige delen had ik daar commentaar op dat het soms te abrupt werd afgekapt maar om de bombastische deuntjes nu helemaal uit de film te weren is ook niet echt een oplossing. Het idee om de reeks nu af te sluiten met een happy end is in mijn ogen ook niet echt een ideale oplossing. De vorige delen waren juist sterk doordat de film zich eens distantieerde van andere soortgelijke films door het kwade te laten overwinnen maar jammer kiest Baker voor de gemakkelijke weg en laat hij de reeks in een teleurstelling eindigen. Hoewel er later nog wel een vierde deel is gemaakt maar dat is iets voor vanavond. Pluspuntje in het verhaal was wel het idee van de 7 priesters. Ik kreeg zowaar een soort van Shichinin no Samurai gevoel bij, ook het enige moment dat de films iet of wat te vergelijken zijn met elkaar. In ieder geval wordt het wel niet zo heel denderend uitgewerkt.

De kracht van de eerste twee delen zit hem vooral in het hoofdpersonage, Damien. Het kind wordt beide keren goed neergezet, alhoewel het eerste deel toch de voorkeur geniet, maar Sam Neill is hier niet de man voor. De gehele film zat ik te denken dat ik hem van ergens kende en toen ik de credits op Imdb las wist ik het ineens, hij is Merlin uit de gelijknamige mini-serie. Daar zit hem dan ook het probleem, ik kon hem niet apart van zijn rol daar zien. Ook zijn rol in Jurassic Park 3 hielp hem ook niet. In ieder geval, hij slaagt er niet in Damien op een geloofwaardige manier neer te zetten en wist me pas op het einde me een beetje te overtuigen. Misschien had het beter geweest om hier een deel tussen te laten en Damien als personage van 18-20 jaar neer te zetten want nu moet Neill zich baseren op een jongetje van 12-13 jaar. De film draait vooral rond Damien en Baker heeft daardoor blijkbaar niet veel zin gehad om geloofwaardige acteurs voor de andere rollen te casten. Niet echt slecht maar ook niet memorabel zoals de andere randpersonages in het origineel en in mindere mate deel twee.

Teleurstellend, zeker als je de eerste twee delen juist achter de kiezen hebt. In mijn herinnering was dit nu niet zo'n slecht deel maar smaken veranderen blijkbaar. Ach, het is en blijft een leuke reeks. Op naar deel vier en de remake.

2*

All we are is dust in the wind

Normaal gezien was het het plan dat ik vandaag met wat kameraden ging drinken om de uitslag van de herexamens te gaan vieren maar vermits de helft niet kwam opdagen, bleef ik met mijn beste kameraad over in Antwerpen. We besloten om even langs de UGC te passeren om een voorstelling van 13.00 mee te pakken en van al wat ze draaiden waren deze en The Smurfs het interessantste wat we allebei nog niet hadden gezien. The Smurfs bleek echter alleen maar op zaterdag, maandag en woensdag te draaien (waarom? Geen idee) dus ging de keuze naar het 5e deel in één van de bekendste cheating death reeksen. Na 10 euro lichter te zijn gemaakt en een 3D bril rijker kon de film beginnen.

Eerlijk gezegd, na de eerste twee delen kon de franchise me niet zo enorm hard boeien. Van deel 3 heb ik wel eens wat fragmenten gezien (als dat toch dat deel is met dat pretpark) maar deel 4 heb ik compleet links laten liggen. Het deed me dan ook deugd om te zien dat de reeks eigenlijk niet veel van zijn kracht is verloren. Aan het concept is praktisch niets gesleuteld maar de film is eigenlijk de moeite waard vanwege de soms hilarische kills (geweldig hoe het toch altijd nog net iets anders uitdraait dan je vermoedt) en natuurlijk de vele knipogen naar de voorgaande delen. Ik meende al een aantal verwijzingen naar de eerste twee delen te ontdekken maar ik dacht dat dit gewoon een leuke gimmick was van de regisseur maar wanneer er passagiers van het vliegtuig worden gehaald, was ik mijn geheugen aan het pijnigen of het allemaal niet zo begon. Het was echter veel te lang geleden dat ik de films nog had gezien dus zeker was ik niet maar gelukkig bood de film zelf uitsluitsel. De poging om een nieuwere dimensie aan het gegeven te brengen via het doden van iemand anders en zodoende zijn levensduur over te nemen is een leuk idee maar wordt iets te tam uitgewerkt. Ook leuk om Tony Todd nog even zijn rol van lijkschouwer terug te zien oppakken.

Persoonlijk begin ik een enorme hekel aan 3D te hebben. De grote klassieker onder de derde dimensie genaamd Avatar heb ik niet gezien, zei me ook echt werkelijk niets, maar in de loop der tijd toch hier en daar een paar 3D films gezien. In het begin nog enthousiast maar langzaamaan begon het tot me door te dringen dat dit eigenlijk echt niets waard was. Vanaf toen meer beginnen opteren voor 2D versies (vooral ook omdat ze nogal doorvragen voor een 3D film) maar hier was nu eenmaal geen andere keus doordat ze hem alleen maar in deze versie vertoonden. En ik moet eerlijk toegeven, het was eens een geslaagde zit want Steven Quale weet zijn weg wel te vinden. De openingscredits komen al lekker bruut in de derde dimensie op je af en hoewel het soms echt alleen maar de ondertiteling is die in 3D staat, zijn er vele kills wel enorm goed geslaagd. Sowieso zien de kills er al wel vrij goed uit met als hoogtepunt de dood van de gymnaste.

Geen idee of het de bedoeling was maar de personages worden nogal hatelijk neergezet door de acteurs. Hierdoor krijg je een effect waardoor je naar de kills uitkijkt en hoopt op zo gruwelijk mogelijk dus ik kan me goed voorstellen dat hiervoor bewust is gekozen dus in dat opzicht spelen de acteurs wel goed hun rol. Miles Fisher, zowat een combinatie tussen Tom Cruise en Brandon Routh, komt nog het beste uit de verf als de doorslaande Peter maar de rest van de acteurs (met Nicholas D'Agosto en Emma Bell op kop) hebben te weinig charisma om de film te dragen als hoofdpersonen. Dan waren de bijrollen voor Jacqueline MacInnes Wood als Olivia en David Koechner beter ingevuld.

Interessant deel dat dankzij een paar inventieve kills en leuke knipogen naar een hoger niveau worden getild. Het 3D is eindelijk eens voor een keer een meerwaarde en Quale weet perfect hoe hij het allemaal in beeld moet brengen. Ik ga me toch maar eens aan deel 3 en 4 wagen want nu krijg ik zin om heel de reeks nog eens te herzien. Oh ja, geweldig idee trouwens om tijdens de aftiteling alle kills uit de voorgaande delen nog eens op een rijtje te zetten!

4*

I can't believe we're just gonna casually watch someone get murdered. What is this, Detroit?

Halloween was weliswaar alweer een dag gepasseerd, maar dan werd er gisteravond ineens maar eens een Halloween weekend van gemaakt. The Final Girls had ik al een paar keer zien passeren hier op MovieMeter (vooral vanwege de mooie poster eigenlijk), maar ik dacht dat de film op zich nog niet uit was. Groot was dan ook de verbazing toen ik dit opeens in de VOD TV-theek tegenkwam en natuurlijk ineens opgezet.

En het is genieten van de eerste tot de laatste seconde. The Final Girls houdt er een ietwat vreemd plot op na waar een stel tieners op een verder niet uitgelegde manier in een film terechtkomen, maar Todd Strauss-Schulson maakt er een heerlijke ode aan de slasher film van die overduidelijk met veel plezier is geschoten. Veel knipoogjes, visueel echt uitstekend (die confrontatie op het einde tussen Max en Billy met de bliksem en dat fantastische kleurenpalet!) en natuurlijk het einde dat flink wat ruimte overlaat voor een sequel. In het origineel was het Paula die alles overleefde (en naar alle waarschijnlijkheid in het ziekenhuis wakker werd) en nu moeten Max en haar vrienden de sequel ook nog eens zien te overleven. Het was dan ook een double feature.. Leuk slotstuk in ieder geval! Alleen wat zonde dat er hier en daar toch nog een beetje de mist wordt ingegaan. Grootste 'ergernis' was het gebrek aan een imposante killer. De film verwijst naar onder andere Friday the 13th en weet toch de iconische status van een Jason niet te benaderen, iets wat vooral ook te wijten is aan een wel erg flauw masker.

Ik kende Taissa Farmiga eigenlijk enkel uit Sofia Coppola's The Bling Ring van een tweetal jaar geleden en daar maakte ze wel een indruk, maar niet op zo'n manier dat ik had verwacht dat dit een kolfje naar haar hand ging zijn. Aangenaam verrast dat dat blijkbaar wel het geval is. Goede chemie ook met Malin Akerman die rol van Nancy/Amanda op zich neemt. De focus ligt voornamelijk op deze twee maar dat neemt niet weg dat de rest van de cast hun mannetje nog wel staan. Adam Devine is zoals gewoonlijk weer op het randje, maar Nina Dobrev is een leuke bitch en Thomas Middleditch zorgt nog voor wat geslaagde humor. Alexander Ludwig is degene die het minst opvalt, nogal kleurloze rol eigenlijk.

Een film met een originele (hoewel The Last Action Hero met Schwarzenegger me tijdens het kijken in mijn gedachten schoot) insteek, zoveel is duidelijk. Het zou een krampachtige parodie kunnen worden, maar Todd Strauss-Schulson doet er genoeg mee om één van de beste horror/komedie films van de laatste jaren te maken. Verwachtte er best wel veel van en het resultaat mag er zijn.

Dikke 4*