A Farewell to Arms (1932)

Gedenkwaardige verfilming van het boek van Hemingway over de tegenspoed van een ambulancesoldaat en een verpleegster tijdens de Eerste Wereldoorlog. Zoals zo vaak in zijn films richt Borzage de focus op de hartverscheurende liefde tussen de twee. Met Gary Cooper en Helen Hayes heeft hij daarvoor de ideale acteurs. Voor Cooper betekende deze film de grote doorbraak. De kleine Hayes laat o.a. in de beklijvende sterfscène op indrukwekkende wijze zien wat ze als actrice in huis heeft. Jammer dat zij het na een handvol films in Hollywood voor gezien hield om op Broadway ongekende successen te gaan vieren.

Een romantische oorlogsfilm die goed genoeg was voor 2 Oscars en 1 NBR Award. Tevens was dit de 1e roman van Ernest Hemingway die werd verfilmd. Het verhaal speelt zich af van februari tot 4 november 1918. Ruth Chatterton, Claudette Colbert en Eleanor Boardman kwamen in aanmerking voor de rol van Catherine Barkley, maar deze werd uiteindelijk toegewezen aan Helen Hayes. In haar biografie heeft Hayes later toegegeven dat ze verliefd was op Gary Cooper. John Cromwell zou oorspronkelijk deze film hebben geregisseerd, maar hij werd vervangen door Frank Borzage. Cromwell's afwezigheid leidde ertoe dat Fredric March eveneens afhaakte voor de hoofdrol van Lt. Frederic Henry. Het personage van Tom Ricketts is helaas nooit in deze film voorgekomen. Sommige theaters kregen 2 versies aangeboden. Het grote verschil was de afloop van de film, waarin het personage van Hayes stierf of blief leven. Hemingway was uiteraard not amused. In 1957 verscheen een nieuwe verfilming onder leiding van Charles Vidor en John Huston. In 1966 werd er een remake gemaakt die als miniserie werd uitgebracht. De romantiek ligt er dik bovenop, maar alles bij elkaar heb ik toch wel genoten van deze verfilming. 3,0 *

Romantiek aan het front. Hier zal de filmfan van vandaag niet mee aan zijn trekken komen. Nochtans werd de film indertijd bedacht met Oscars en dito nominaties. Eigenlijk zou men zich moeten kunnen plaatsen in de huid en het brein van die gelukkige cinemabezoeker uit die crisisjaren, waar de herinnering aan WO I nog erg levendig was en er midden al die ellende er toch plaats was voor een mooi en voor die tijd zeker aandoenlijk liefdesverhaal. Ik weet niet of de film Hemingway's roman perfect volgt maar de wens "Nooit meer oorlog" is wel heel duidelijk. Heb er toch uiteindelijk een 3,5 voor over.