Opinions

Louis de Funès en de reis naar Deauville

De regen valt deze zondagnamiddag weer met bakken uit de lucht, al komt er af en toe nog wel eens wat zon door, en dan heb ik altijd de neiging om terug te grijpen naar zo'n luchtige Franse komedie uit de jaren '60. Die stralen meestal zo'n zomerse charme uit en met Louis de Funès kan er meestal weinig verkeerd gaan. Plus, die andere film waar de Funès op vakantie gaat (Taxi, Roulotte et Corrida) is één van mijn favorieten van de Franse komiek.

En dit is toch wel weer een vermakelijke film gebleken. Niet zo'n enorme rol voor de Funès aangezien hij niet degene is die op reis gaat, maar gewoon regelmatig opduikt in het stadje, maar de avonturen van Lucien en Maurice (met telkens hun respectievelijke partner) zijn leuk genoeg voor een klein anderhalf uur. Een aantal running gags met een koffer die maar niet terecht lijkt te komen (de zoektocht eindigt uiteraard, letterlijk en figuurlijk, in het water) en de elektriciteit die niet werkt om dan naar het einde toe te escaleren. Blijft weliswaar allemaal nogal binnen de perken, maar vond het in ieder geval wel een leuk gegeven met de baas van Lucien die in een heus onweer bij hen besluit te kamperen. Die Fransen hebben trouwens toch een andere kijk op overspel lijkt me. Kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat dit soort romances (hoewel het allemaal nogal suggestief blijft) bij ons zou kunnen in deze tijdsperiode.

Soit, de voornaamste reden om dit aan te schaffen is Louis de Funès. Zoals gezegd heeft hij niet zo'n grote rol, maar hij komt er in ieder geval wel in voor en dat is meer dan dat gezegd kan worden van Huis-Clos, de andere film die in de boxset zit waar deze Deauville in is te vinden. Even had ik schrik dat de Funès enkel in de openingsscène (let vooral trouwens ook op de vrouw van de Funès zijn personage in die scène, dat is namelijk zijn echte vrouw) ging te zien zijn, maar hij duikt te pas en te onpas op in het leven van de vier vakantiegangers en doet dat voortreffelijk. Kleine bijrol ook voor de recent overleden Michel Galabru die ook weer op zijn best is. De vier hoofdrollen (Michel Serrault, Claude Brasseur, Pascale Roberts en Colette Castel) dragen de film voor het overige en doen dat goed.

Vermakelijke nonsens die nooit echt een hoog niveau benadert maar eerder zo'n typisch filmpje wordt dat je over een paar maanden weer compleet bent vergeten en toch terug met veel plezier opzet. Perfect voor een druilerige dag en een meerwaarde voor de liefhebber van de Funès.

3,5*

What is magic? Focused deception. But deception meant to entertain

Als kind was ik altijd fan van het televisieprogramma Breaking the Magician's Code: Magic's Biggest Secrets Finally Revealed. Een programma dat weinig meer doet dan de titel doet vermoeden, maar ik vond het altijd wel leuk om te zien hoe zo'n truc in elkaar zat. Jaren later leek er ineens wat een opkomst te komen in Hollywood rond het thema van goochelaars (met onder andere The Prestige) en een paar jaar geleden kwam Now You See Me uit. Een film die het blijkbaar vrij goed deed waardoor er sedert vorig jaar een sequel op de proppen is gekomen. Hoog tijd dus om eens te gaan zien of dit een interessante reeks is.

Neen, ik kon er niet veel mee. Now You See Me entertaint weliswaar en ziet er flitsend uit, maar het verhaal pakt nergens en de twists zie je ofwel van ver aankomen of zitten zo onlogisch in elkaar dat je met een bijzonder ontevreden gevoel blijft zitten. Nochtans is het combineren van overvallen met een stel goochelaars wel een leuk concept, maar echt boeiend wordt het nooit. Vooral omdat de film eigenlijk vol zit met wel erg bordkartonnen personages. De kameraad met wie ik de film gisteren keek kon zich met de beste wil van de wereld niet meer herinneren hoe de film juist in elkaar zat, lijkt me in ieder geval genoeg te zeggen over hoe memorabel dit eigenlijk allemaal is. Verder de nodige clichés (laten we een romance beginnen tussen de twee agenten die in het begin niets van elkaar moesten, dat is nog niet eerder gedaan!) en vooral veel uitleggerij. Klinkt misschien dubbel van iemand die vroeger graag naar zo'n programma dat niets anders als doel had om goochelarij uit te leggen, maar regisseur Louis Leterrier behandelt je bijna als een idioot.

Wat een vreselijke rol trouwens van Morgan Freeman. Jongens toch, van een geforceerde bedoening gesproken. Michael Caine doet het dan nog wel wat beter, maar gaat mee ten onder in de scène met de 'coole' dialoog tussen beide heren. Dit moet denk ik van het beide het slechtste zijn dat ik ooit heb gezien. Mark Ruffalo daarentegen doet het wel vrij behoorlijk en Woody Harrelson is even degelijk als altijd. Blijft toch een erg fijne acteur die een wijde range van personages aankan. Daar valt Jesse Eisenberg in ieder geval in het niets mee aangezien die weeral hetzelfde neurotische, arrogante en snel pratende typetje speelt dat hij al zo vaak heeft gespeeld. Hij komt er nog mee weg, maar er begint sleet op te komen. Verder nog de verplichte vrouwelijke aanwezigheden van Isla Fisher en Mélanie Laurent (die wordt willens nillens in een wel erg ondankbare rol gedropt) en loopt de jongste van de Franco broers ook nog ergens rond in een rol die gewoon gemaakt lijkt te zijn om tot 4 personages te komen.

Oorspronkelijk was het het plan om hier een double feature van te maken, maar ik had het momenteel wel even gehad na deze eerste film. De twee zal binnenkort waarschijnlijk nog wel volgen, maar ik hoop dat die toch net wat beter zal zijn. Al lijkt dat niet het geval te zijn. Op zich nog wel erg vlotjes gemaakt, maar de smoel ontbreekt.

2.5*

Now, Voyager, sail thou forth, to seek and find

Het is vreemd maar toen ik Bette Davis voor het eerst in een film tegen kwam moest ik niet veel van haar hebben. Dat was in All About Eve (een film die ik voornamelijk voor Marilyn Monroe had gekocht, wat ook een teleurstelling was maar dat terzijde) en ik weet niet waarom maar ik kon maar niet begrijpen hoe ze in godsnaam zo'n status verworven had. Het was echter via The Anniversary (tot nu toe nog altijd mijn favoriete rol van La Davis) dat ik me meer begon te interesseren in de actrice en ondertussen controleer ik TCM regelmatig op films met haar in de hoofdrol. Praktisch alles wat ze uitzenden heb ik daar al van gezien maar Now, Voyager was nog eens een uitzondering.

En dit is toch wel weer een degelijke film geworden. Vooral Bette Davis is hier wederom erg sterk in het merendeel van haar scènes. Alleen in het komische aspect komt ze niet altijd even goed over (dat autoritje met de anderstalige chauffeur was redelijk tenenkrommend) maar de breekbaarheid en de opstandigheid van haar personage weet ze toch maar weer erg goed in beeld te brengen. Degene die me echter het meest verraste was Claude Rains. Ik ken hem alleen maar van monsterfilms (de monsters hebben hier betrekking op het genre, niet op de kwaliteit) zoals The Wolf Man, The Invisible Man en Phantom of the Opera maar dit is een compleet andere rol en het gaat hem bijzonder goed af. Sterke rol ook voor Gladys Cooper die de rol van tirannieke moeder op zich neemt. Zeker de scènes tussen haar en Davis zijn erg geslaagd om te zien en getuigen van een geslaagde wisselwerking. Jammer genoeg komt Paul Henreid nogal zwakjes over en wordt hij regelmatig van het scherm gespeeld, iets wat me toch niet de bedoeling lijkt.

Ik ben nog altijd wat aan het twijfelen tussen 3.5* of 4*. Op zich is het verhaal redelijk atypisch voor de tijdsgeest waar hij zich in afspeelt. Zo trouwt Charlotte dan toch niet met Livingstone maar ze gaan uiteen op een volwassen manier die ik niet had zien aankomen maar de film heeft voor de rest iets teveel toevalligheden. Charlotte en Jerry lijken elkaar op de meest willekeurige momenten tegen te komen en het verbaast me ook dat dit zich allemaal zou afspelen in een tijdsgeest van een paar maanden, althans toch afgaande op een stuk dialoog van Jaquith die tegen Charlotte iets in de trant van 'dit had ik niet van je verwacht toen je een aantal maanden geleden hier aankwam' zegt. De cruise duurt al 6 maanden dus ik vraag me af wat er eigenlijk nog overschiet. Het maakt het in ieder geval allemaal nogal ongeloofwaardig en dat is toch zonde. Ook heel het aspect met de vrouw van Jerry wordt maar tussen de soep en de patatten aangehaald en daar had echt wel meer in kunnen zitten. Jammer trouwens dat er nooit een poging is gedaan tot het verfilmen van de rest van het verhaal want als ik het goed versta is dit eigenlijk een deel uit een reeks van 4 boeken over de familie Vale en ik had gerust wel meer willen zien.

Neen, ik ga het denk ik toch maar op een dikke 3.5* houden. Davis is erg sterk, net zoals Claude Rains en Cooper maar de film hangt me iets te hard aaneen qua toevalligheden en ik stoor me wat aan de uiteindelijke ongeloofwaardigheid om hier nog dat halfje extra aan te kunnen geven. Ondertussen al de 13e Davis film geloof ik en ben ze nog niet beu gezien dus laat maar komen.

3.5*

He's got an average penis

Jean-Claude Van Damme films, het blijft toch een guilty pleasure. De man is verantwoordelijk voor één van mijn favoriete jeugdherinneringen (ik kan me al niet meer voor de geest halen hoe vaak ik Street Fighter ben gaan huren en het heeft mijn voorliefde voor het gelijknamige spel aangewakkerd) en hij blijft iets erg amusant uitstralen. Het zijn niet altijd de beste films waar hij in meespeelt, maar ze behouden wel over de gehele lijn hun vermakelijksheidsfactor. Iets wat van andere soortgenoten in het genre niet altijd gezegd kan worden.

Nowhere to Run is echter geen grootschalige actiefilm, althans toch niet in de mate dat je zou verwachten wanneer de naam van de Muscles from Brussels er aan verbonden is. Er zijn wel een aantal knokpartijen, maar qua geweld blijft het allemaal wel wat binnen te perken. Dat neemt echter niet weg dat dit wel een erg vermakelijk filmpje is geworden waarbij Van Damme de romantische toer opgaat en ondertussen een stok in de wielen steekt van de plannen van een stel corrupte zakenmannen. Nergens vernieuwend, over de gehele lijn voorspelbaar en toch.. Perfect vermaak voor een dik anderhalf uurtje. Halverwege zit er nog een verplichte en compleet uit de toon vallende naaktscène (waar vooral Rosanna Arquette het nodige bloot laat zien, Van Damme houdt bijna alle kleren nog aan) en is de climax net niet te mierzoet. Ik ben in ieder geval allang blij dat ze niet laten zien dat Sam vervroegd uit de gevangenis mag komen en dat Clydie en koters op hem staan te wachten.

Een Van Damme film dus. Geen spreidstand, wel nog altijd een dik accent. Deze keer laten ze hem zowaar voor een Canadees doorgaan, dat oogt toch net iets beter dan die talloze keren dat hij de Russische nationaliteit kreeg aangeboden, maar het blijft toch een acteur die zich ook in de niet-actie scènes nog wel staande weet te houden. Een groot deel van zijn scènes deelt hij met Rosanna Arquette, de oudste van de Arquette clan, en dat blijkt een goede zet te zijn. Het is nu niet dat de chemie van het scherm spat, maar er zit een goede wisselwerking achter. Wat op zich vreemd is, want Arquette zou later zeggen dat ze absoluut niet graag samenwerkte met Van Damme. Verder nog een klein bijrolletje voor Kieran Culkin, broertje van Macaulay Culkin, en zoals het een Culkin beaamt maakt hij het naar het einde toe een aantal inbrekers nog wat lastig.

Tof, zoveel is duidelijk. Altijd fijn om zo eens af en toe een vreemde film in het oeuvre van Van Damme te ontdekken (Inferno is op dat gebied ook echt een aanrader) en Nowhere to Run is één van zijn leukere jaren '90 werk. Eind jaren '80 tot eind jaren '90 is toch echt wel zijn decennium geweest, met het latere werk kan ik wat minder.

3.5*

Jackie Chan en de enorme moedervlek

Ondertussen zijn we aangekomen aan de derde film van de Jackie Chan saga waar ik en een kameraad aan zijn begonnen. Tot nu toe niet echt een enorm succes te noemen vermits er maar één film is die aan een voldoende geraakt (Cub Tiger from Kwang Tung voor de geïnteresseerden) maar de films hebben hun charme. Zeker als je ze met een kameraad bekijkt kunnen ze wel voor wat lachsalvo's zorgen.

Rumble in Hong Kong heeft dat echter niet. Op het eerste zicht lijkt het nog wel een interessante film omdat Chan deze keer eens aan de andere kant van de wet staat maar echt geloofwaardig komt hij nergens over. Sowieso is heel het verhaal eigenlijk maar een bizar samenraapsel van vreemde scènes want zo lijkt de film zich eigenlijk te concentreren op de handtas van de vrouw die in de taxi sterft maar wanneer de film eindigt, is die handtas nog altijd niet gevonden. Waarom die zo belangrijk was voor de bende? God mag het weten, al moet ik toegeven dat er een kans bestaat dat ik het heb gemist want ik was er op het einde niet meer geheel met mijn aandacht bij. Geen idee trouwens of ik een slechte versie ter mijner beschikking had of dat de cameraman gewoon enorm scheel keek want het merendeel van de personages kwamen maar voor de helft op mijn televisiescherm. Gezichten werden afgeknipt, gevechten gebeurden buiten beeld, ... En dan heb ik het nog niet over de waardeloze dubbing gehad. Eagle Shadow Fist was ook in het Engels gedubt maar dat viel nog goed mee, dit lijkt echt nergens naar. Naar het einde van de film toe verdwijnt de dialoog zelfs voor 5 minuten en heb je alleen nog maar wat achtergrond geruis.

Net zoals alle Jackie Chan films die we tot nu in de queeste hebben gezien, is de film eigenlijk alleen maar aan te raden als je net zoals ons alles van Chan gezien wilt hebben. Rumble in Hong Kong bevat een redelijk speciale rol voor Chan vanwege het feit dat hij bendeleider is maar eerlijk gezegd, dit doet hij vrij slecht. Waarom er ook in godsnaam gekozen is om hem een enorme (en behaarde) moedervlek op zijn wang te laten hebben is mij een raadsel. Ach, het zorgt er wel voor dat je hem snel herkent. Voor de rest staat de film bol van de slechte acteerprestaties. De sterfscène in de taxi is werkelijk te fout voor woorden maar daar blijft het jammer genoeg niet bij. Wel leuk om praktisch de gehele cast uit Eagle Shadow Fist terug te zien verschijnen. Het was mij op het eerste zicht niet opgevallen maar toen mijn kameraad me er op wees, herkende ik een hele hoop personages.

Een verhaal dat nergens op slaagt en ook nooit echt mooi wordt afgerond, een groep acteurs die precies voor de eerste keer voor de camera stonden, slecht camerawerk en een dub om van te beginnen schreeuwen. Er is veel mis met Rumble in Hong Kong maar de aanwezigheid van Chan maakt het nog een tikkeltje doenbaar.

1*

Misschien wel het meesterwerk van Truffaut

Ik leerde Truffaut voor het eerst kennen via zijn Truffaut/Hitchcock boek dat hij had geschreven en meteen was ik wel geïnteresseerd in de Franse regisseur. Ik waagde me aan een aantal films maar dat was af en toe met wat wisselend succes (zo was Les Quatre Cents Coups een tegenvaller) maar over het algemeen kon ik hem erg waarderen. Van deze La Nuit Américaine had ik nog nooit gehoord maar toen ik zag dat ze de film gisteravond op het grote scherm in Cinema Zuid draaiden besloot ik er naar toe te gaan. En geheel tegen verwachting in werd ik compleet weggeblazen.

Ik wist totaal niet waarover de film ging gaan maar een vluchtige blik op MovieMeter voor ik vertrok leerde me dat het een film over een film was. Een interessant concept en ik was benieuwd wat Truffaut er van ging maken maar dit is een erg leuk resultaat. Dit was Truffaut's 15e film en tijdens het maken van zijn voorgaande films heeft hij geregeld wat problemen ondervonden en die komen hier allemaal terug. Dat varieert van leuke, speelse scènes zoals de kat die maar niet van een bord melk wilt drinken tot lastige problemen zoals een actrice die een zenuwinzinking krijgt. La Nuit Américaine is vooral interessant vanwege het inzicht dat we hier krijgen in het maken van de film. Truffaut gaat nergens iets uit de weg en laat het maken van een film dan ook in zijn volle glorie zien en weet er tegelijkertijd een erg interessante sfeer rond te maken. Je krijgt een heerlijk warm gevoel bij het zien van de hechte familie die de crew wordt tijdens het maken van de film. In dit opzicht is dit voor mij dan ook de beste film die ik van de regisseur tot nu toe heb gezien. Misschien omdat het net zo atypisch is voor hem, ik heb bijlange na niet alles van hem gezien maar de films die ik wel heb gezien gaan praktisch allemaal over driehoeksrelaties. Ook de vele subtiele verwijzingen naar zijn oudere films, zijn jeugd (geweldig stuk wanneer hij de foto's van Citizen Kane gaat stelen) en andere regisseurs zijn erg leuk om naar te zien.

Als regisseur heb ik Truffaut dus redelijk hoog zitten maar ik vroeg me af hoe hij het er vanaf ging brengen in de hoofdrol maar ook op dat gebied weet hij me aangenaam te verrassen. Truffaut moet op zich natuurlijk niet veel meer doen dan zichzelf spelen (schitterend ook dat hij zijn gehoorapparaat er heeft ingestoken. Truffaut was helemaal niet doof maar hij vond het makkelijker om lastige vragen gewoon te negeren en stak dit dan altijd op zijn 'gehoorproblemen') maar hij doet dit erg aangenaam. En dan verschijnt na veel tamtam opeens Jacqueline Bisset en zat Metalfist daar met open mond te staren. Wat een prachtige vrouw! En ook een actrice die heel goed wist wat van haar verwacht werd en dit perfect speelt. Maar sowieso is iedereen in de film enorm goed gecast want Jean-Pierre Aumont als Alexandre is ook een heerlijke acteur om naar te kijken. Alleen Jean-Pierre Léaud als Alexandre komt af en toe iets te gekunsteld over maar dat is maar een erg kleine smet op de film.

Ik heb het al meerdere keren gezegd maar voor mij is dit tot nu toe het beste wat ik van Truffaut heb gezien. De sfeer voelt erg goed, de kleuren geven een warm gevoel maar ook heel het concept van een film te maken over het maken van een film werkt perfect. Truffaut doet het als acteur erg leuk maar ook de rest van de cast mag er wezen.

4.5*

Franco doop

Jesus Franco, het is toch wel een ronkende naam in het horror wereldje. De man stierf halverwege dit jaar en eindigt met bijna 200 (!) films op zijn naam. Ik was al langer van plan om me eens te laten onderdompelen in de wereld van de Spaanse regisseur maar ik wist nooit echt goed waar te beginnen. Tot ik gisteren een 2-DVD set vond waarin deze A Virgin Among the Living Dead en Succubus zit. Op goed geluk de eerste van de twee maar opgezet.

En wat voor een doop is het geworden. A Virgin Among the Living Dead is op zijn minst een opmerkelijke film te noemen. Qua stijl doet Franco me erg hard aan het werk van Rollin denken en blijkbaar heeft die zich ook nog in de film kunnen wringen, al hebben de twee regisseurs elkander nooit gezien tijdens het opnemen van de film. Van A Virgin Among the Living Dead bestaan dan ook verschillende versies. Bij mijn weten zijn er in elk geval al twee. Je hebt de Franco versie die zo'n goede 75 minuten duurt en je hebt de Rollin versie die een kwartiertje langer duurt. De Franco versie was blijkbaar indertijd een flop en om mee te liften op het succes van zombies dat eind jaren '70 in gang werd getrapt door onder andere Zombi 2 werd er besloten om de film wat 'interessanter' te maken door hem compleet te gaan verneuken in de stijl zoals Alfredo Leone dat deed met Mario Bava's Lisa and the Devil. Rollin voegde een handvol scènes toe uit een zombie flick die hij regisseerde (Zombie Lake) als droomsequenties en maakte zich niet druk om het feit dat dat compleet niet in de film paste, dat het tempo onderuit werd gehaald en dat de actrice continu haar gezicht moest bedekken waardoor het geheel een hilarisch effect kreeg. De DVD van DFW (degene die ik heb gezien was wel van het Extreme sublabel) bevat gelukkig de gewone Franco versie maar voegt na het Fin nog een stuk van de Rollin scènes toe. Erg vreemd maar ik ben er op zich wel blij om want het is een leuke extra. De film is trouwens ook nog uitgebracht als Zombi 4 alsook met een vermelding van Hammer legende Vincent Price.. Best voor de DFW versie gaan dus.

Want de versie van Franco is eigenlijk wel leuk. Dit wordt op een aantal plaatsen genoemd als één van zijn besten, al verwacht ik eerlijk gezegd in die 200 films toch nog een iets hogere score dan 3* te kunnen geven, en dat valt wel te begrijpen. Een handvol surrealistische scènes (de tocht met Christina's opgehangen vader door het bos!) worden afgewisseld met een paar heerlijke locaties en dito personages. Horror films worden meestal gekenmerkt door mooie dames en dat is in het geval van Franco blijkbaar niet anders. Christina von Blanc is zeker geen straf om naar te kijken maar de film zit sowieso zit vol met leuke gestoorde figuren zoals Basilio, die gespeeld wordt door Franco zelf. Dit smaakt in ieder geval naar meer. Al is het wel zonde van de dub maar die is nog van een redelijk niveau.

Mijn score is volledig voor de versie van Franco en voor mijn part mogen de toegevoegde Rollin scènes voor eeuwig in een stoffige kelder verdwijnen. Ik ben blij dat DFW de keuze heeft gemaakt om deze scènes enkel op het einde te laten zien want het doet echt afbreuk aan het kunnen van Franco, die met één film al een hogere score heeft weten te bereiken dan Rollin met 5 films.

3*

Number Seventeen

Wederom een geweldige Hitchcock waarin hij vooral al wat trucjes laat zien die hij later terug zou gebruiken (o.a. de close-ups, het gebruik van overduidelijk fake attributen wat spijtig genoeg negatief is, het werken met schaduwen...)

De film is zeer sfeervol, vooral het huis dat wel iets van een spookhuis weg had met de al die trappen, maar een nadeel was toch echt wel die fake treintjes. Je zag echt hard dat het van die modelbouw rommel was.

Het verhaal is zeer spannend en ingenieus opgebouwd en leidt tot een mooie climax (heel de achtervolging op de trein/bus die er gelukkig niet zo verschrikkelijk fake eruit ziet). Was trouwens een van de mooiste climaxen in de Hitchcocks die ik tot nu toe heb gezien.

Alleen spijtig dat op het einde mijn ondertiteling niet meer goed liep en dat ik eigenlijk helemaal niets meer van Ben verstond, die ik in tegenstelling tot de andere commentaren wel goed vond.

4* voor deze vroege Hitchcock

You can cheat your sisters, but you cannot cheat yourself or God

Eerlijk gezegd ik had nog nooit van The Nun's Story gehoord maar toen ik de hoge score hier op MovieMeter zag en dat de hoofdrol was weggelegd voor Audrey Hepburn wist ik gewoon dat ik dit sowieso een kans moest geven. Het plot sprak me op het eerste zicht niet meteen aan maar ik laat me graag verrassen door dit soort films. Het was een lange zit maar als het allemaal wat boeiend was, dan zou de tijd snel voorbijvliegen. Althans dat dacht ik...

Maar wat een saaie boel is me dit! Ik verbaas me dan ook nogal over de hoge score want ik had hier enorm veel moeite mee om het allemaal uit te zitten. Overal in de wereld werd de film geportretteerd als fictie, alleen in bij ons waren er blijkbaar mensen van op de hoogte dat dit eigenlijk gebaseerd is op ware feiten. The Nun's story vertelt het relaas van Marie-Louise Habets, die als Zuster Xaverine door het leven zou gaan, en als vrouw besluit om in het klooster te gaan om mensen te helpen. Sowieso is het kerkelijke thema al niet enorm boeiend, of het is gewoon niet aan mij besteed want dat kan ook, maar het betert er niet op wanneer blijkt dat het kloosterleven alleen maar bestaat uit bidden en naar de voeten krijgen van Moeder Overste. Na zo'n uur had ik het allemaal al wel gezien in het klooster en ik was dan ook blij dat de film verhuisde naar Antwerpen. Even terzijde, het Tropisch Instituut in Antwerpen waar Zuster Luke terecht komt is volgens mij helemaal niet dat van Antwerpen. Hoewel er vaak wordt verwezen naar Antwerpen (en een aantal sites nemen ook Antwerpen over als filming location) is het volgens mij eerder allemaal in Brugge te zien. Soit, dat maakt op zich nu niet veel uit. Even lijkt de film dan weer wat boeiender te worden maar het heeft niet mogen baten en het wordt allemaal precies nog net iets slomer dan daarvoor verteld. De innerlijke strijd die Zuster Luke ondergaat kon mijn aandacht er niet bij houden, vooral ook omdat je al van mijlenver zag aankomen dat ze er uiteindelijk toch mee ging stoppen, en het is pas aangekomen in de Congo dat de film me terug iets meer begon te boeien. De bijrol van Dr. Fortunati brengt noodzakelijk leven in de brouwerij en lijkt de film te verfrissen maar ook dat gevoel duurt niet lang. In ieder geval, ik vond aan heel het plot niet bijzonder veel aan.

Nog wel een redelijke rol van Hepburn. Zelf vond ze het één van haar beste films en schijnbaar is daar zowat iedereen mee eens maar ik heb ze in ieder geval al beter gezien, in The Children's Hour bijvoorbeeld. Het probleem bij mij was dat de innerlijke strijd niet overtuigend werd gebracht. Hepburn's personage wilt voornamelijk de mensen helpen doordat ze een grote kennis betreffende medicijnen en ziektes meedraagt vanwege haar opvoeding maar waarom ze deze kennis perse wilt verspreiden door een non te zijn is mij nog altijd niet duidelijk. Ik ben natuurlijk niet opgegroeid in die tijdsgeest maar het leek me toch wel een erg vreemde keuze die voor een hele hoop problemen zorgt. Ik zei het daarjuist al dat de film even een opleving krijgt aan de hand van het personage Dr. Fortunati en dat wordt dan ook voortreffelijk gespeeld door Peter Finch. Ik kan me niets anders van hem voor de geest halen maar dit doet hij erg sterk. De rest van de cast bestaat voornamelijk uit mensen die nonnen moeten spelen, nu niet echt zo'n uitdagende rol, en laten dan ook geen indruk na. Nog wel even een kleine verwijzing naar Colleen Dewhurst die de rol van Archangel in het sanatorium vertolkt. Heerlijke scène!

Neen, zeker niet het beste werk van Hepburn. De film duurt een stuk te lang, heeft vandaag de dag veel van zijn kracht moeten inboeten waardoor alleen nog maar een handvol acteurs en de locaties overschieten. The Nun's Story is zeker en vast geen slechte film maar is in mijn ogen serieus overroepen..

2.5*

Jerry is a mousey chemistry prof who invents the greatest drink since Dracula discovered bloody marys

Ik heb al een tijd geleden drie Jerry Lewis van een kameraad geleend maar de eerste twee vond ik slecht tot ronduit slecht dus heb ik eigenlijk lang gewacht om de derde te bekijken. Nu vind ik het zelf irritant als ik een film uitleen en zeer lang moet wachten om hem terug te krijgen dus heb ik me vanmiddag er toch toe aan gezet om The Nutty Professor te bekijken.

Ik had de remake met Eddie Murphy vroeger redelijk veel gezien en ergens hoopte ik erop dat het origineel nog beter ging zijn. Vanaf dat Lewis in beeld komt blijkt dit overduidelijk niet het geval te zijn. Hij heeft nog altijd datzelfde irritante Donald Duck stemmetje en de grappen worden veel te lang uitgesponnen. Wat was dat in godsnaam trouwens ook met de transformatie? Van geek tot stud maar wat kregen we te zien? Eén of ander blauw monster dat er niet uit ziet! Zijn uiteindelijke vorm, Buddy Love was dan wel leuk voor even maar begint na de zoveelste keer dat hij piano speelt in de Purple Pit toch ook te vervelen.

Gelukkig is het niet alleen Jerry Lewis waar we in The Nutty Professor moeten naar kijken. Nee, hier heb je tenminste nog de mooie Stella Stevens die de film nog ietwat draaglijk maakt. Alleen spijtig dat de film naar het einde toe ook te lang duurt. Misschien had men er beter aan gedaan om een kwartiertje weg te laten.

Dit zal toch de laatste Lewis zijn die ik bekijk want na drie films is er eigenlijk geen enkele die me heeft kunnen bekoren.

1.5* vooral voor Stella.