Opinions

Miss Fellowes, honey, if paramour means what I think it does you're gambling with your front teeth

Na het enorm tegenvallende Blowup stond deze Night of the Iguana nog als tweede film op de decoder. Een film waar ik niet perse enorm veel van verwachtte maar waar ik wel benieuwd was geraakt naar de rol van Ava Gardner. In Mogambo en Bhowani Junction leek ze precies niet helemaal goed uit de verf te komen en ik vroeg me af wat het zou geven als ze in een degelijke film speelde. Vonken, dat gaf het.

Want wat een glansrol speelt ze hier! Ten tijde van deze film was ze zo'n 10 jaar ouder dan in bovengenoemde titels maar ze heeft nog altijd niets van haar touch verloren, meer zelfs want het lijkt er met de jaren precies op vooruit te zijn gegaan. Gardner speelt de interessantste rol van de vier vrouwen in Shannon zijn leven maar het is voornamelijk de manier waarop dat me deed watertanden. Ze deed me een beetje denken aan Saraghina uit Fellini's Otto e Mezzo (en ook Marshall's Nine) maar ze weet dit te overtreffen. Ik kan het moeilijk uitdrukken waarom ik haar hier zo geweldig vindt maar het is haar manier van doen, haar spraak die echt tot de verbeelding spreekt. Ik heb er drie films op moeten wachten maar eindelijk heb ik de mooie Gardner in volle glorie kunnen zien. Deborah Kerr is zo'n naam die je ook regelmatig ziet verschijnen op de TCM films maar ook één die me eigenlijk bitter weinig zegt. Niet moeilijk ook want ze wordt hier toch wel grotendeels weggespeeld door haar vrouwelijke kompanen waarvan Sue Lyon veruit de mooiste is. Hier is ze net 18 geworden maar het is een diva pur sang, ben in ieder geval nog benieuwder geworden naar Kubrick's Lolita waarin ze de hoofdrol speelt. Maar daar stopt het nog niet met al die vrouwelijke kracht want ook Grayson Hall heeft als Fellowes een nogal leuke rol die vaak voor erg sterke dialogen zorgt. Maar eerlijk is eerlijk, onder al dit vrouwengeweld zit één man die de film bijna op zijn eentje kan dragen. Burton staat bij mij vooral ten boek als echtgenoot (2x zelfs) van Elzabeth Taylor maar ook als spilfiguur in het geniale Who's Afraid of Virginia Woolf. Het wordt hoog tijd dat ik eens wat meer van hem ga opzoeken want hier is hij fantastisch als getormenteerde dominee die het toch niet kan laten om aan zijn zwaktes toe te geven. De paniekaanvallen zijn perfect gespeeld maar ook de vele dialogen zijn vaak om je vingers van af te likken.

Ik denk dat ik ondertussen wel wat verfilmingen van de toneelstukken van Tennessee Williams heb gezien en eigenlijk zijn die praktisch allemaal me erg goed bevallen, alleen Suddenly Last Summer viel me tegen maar daar staat dan wel dit ijzersterk werk en Cat on a Hot Thin Roof tegenover. Soit, iets dat me is opgevallen is dat er vaak een erg broeierige sfeer hangt en dat is hier ook overduidelijk het geval. Huston zet het stadje Puerta Vallarta compleet op de kaart, zeker wanneer Elizabeth Taylor er dan nog eens een aantal keer op bezoek kwam voor Burton, maar het is dan ook de perfecte plaats voor deze film. Qua sfeerschepping zit het hier enorm goed maar ook het verhaal zelf blijft boeien. De strijd van Shannon tegen de vier vrouwen is geweldig om naar te kijken en gecombineerd met de dichter geeft het zelf een zekere epische vorm aan heel het gebeuren. Film kent trouwens ook wel één van de sterkste openingsscènes die ik ooit heb gezien. Burton die er als dominee staat te preken en het dan opeens verliest, fantastisch!

Van Huston wist ik al dat hij mooie dames op een goede manier kon regisseren (The Misfits o.a.) en dat hij een degelijke noir kon regisseren wist ik ook al via The Asphalt Jungle maar dit is tot nu toe echt wel zijn meesterwerk. Ben nog aan het twijfelen tussen een 4* of 4.5* maar ik geef Burton en zijn dames het voordeel. Een erg sterke film.

4.5*

Night of the Living Dead

Naar het schijnt is dit George A. Romero's eerste en beste zombiefilm. Mijn verwachtingen stonden dus redelijk hoog gespannen maar werden toch niet compleet waargemaakt.

De latere Romero's moeten het meestal van hun goor hebben maar hier wordt er nog geprobeerd om een zekere spanning te creëren maar deze voelt juist erg gedateerd aan. Ook de acteerprestatie van sommige acteurs was echt niet goed (Barbara o.a.) Daar komt dan ook nog eens bij te kijken dat na een redelijk sterke eerste helft de film gewoon wat inzakt en voortkabbelt naar het einde (wat overigens dan wel weer goed is wanneer Ben ook wordt neergeschoten omdat mensen denken dat hij een zombie is.)

De film heeft vast en zeker veel betekend voor het zombiegenre en er zitten ook zeker vrij goede stukken in ( de dochter bijvoorbeeld die is gebeten en in de kelder een zombie wordt) maar als gewone film is hij toch wel wat overrated.

2.5*

They're horny, Barbara. They've been dead a long time

Hoewel ik best wel een fan van George A. Romero ben, kon ik zijn filmdebuut genaamd Night of the Living Dead niet echt ten volle waarderen. Hierdoor had ik ook niet al te hoge verwachtingen voor de remake maar uiteindelijk toch maar eens aangeschaft vanwege de aanwezigheid van Tom Savini. Als regisseur maakte hij hier zijn debuut maar mijn fascinatie voor de man was er vooral vanwege zijn uitstekende make-up effecten in onder andere de Friday the 13th reeks. Als er één iemand was die hier iets van zou kunnen maken, dan was het Savini wel.

En dat lukt hem ook, hoewel het weliswaar een tijdje duurt eer hij zich echt kan laten gaan. Zeker de openingsscène op de begraafplaats is werkelijk tergend traag. Bill Moseley (die verkeerd wordt gecrediteerd onder de naam Bill Mosley trouwens) is verschrikkelijk houterig en Barbara lijkt dezelfde saaie doos te zijn uit het origineel. Gelukkig weet Savini door een paar minieme aanpassingen zijn personages wat meer diepgang te geven en is het voor de rest genieten van een heerlijke zombie flick. Vooral de twee hoofdpersonen in de vorm van Ben en Barbara zijn stukken beter uitgewerkt naar mijn gevoel. Nog een reden waarom ik deze versie prefereer is dat dit qua aankleding toch wel mijlenver boven het origineel staat. Logisch natuurlijk want er zit 22 jaar tussen beide films maar deze versie kan zich nog altijd meten met de meer recentere films in het genre. Jammer van de overduidelijk rubberen kop bij één van de zombies maar bon, het wordt met de mantel der liefde bedekt.

Aangenaam verrast ook door Tony Todd. Een acteur die een paar iconische rollen op zijn naam heeft staan, zeker Candyman kan zich in dat rijtje scharen, maar die deze keer eens een atypische rol op zich neemt. Het resultaat mag er in ieder geval zijn maar het is toch Patricia Tallman als Barbara die hier het voortouw neemt. Ik ben een fan van dit soort vrijgevochten vrouwen die de touwtjes in eigen handen nemen en het is een aangename verandering ten opzichte van het origineel waar Barbara een jankende hoop miserie was. De rest van de cast is niet echt een verbetering op het origineel maar ook niet slechter.

Naar het schijnt zou Savini deze remake (met Romero als producent) hebben gemaakt vanwege het feit dat Romero de rechten van het origineel niet bezat en dus nooit een dollar heeft gezien van de winst. Mocht de remake succesvol zijn dan had Romero toch wat geld kunnen verdienen met iets wat oorspronkelijk zijn idee was. Een nobel plan als je het mij vraagt en of Romero er nu uiteindelijk iets aan verdient heeft, ik ben in ieder geval blij dat de remake er is gekomen.

3.5*

There is no security

Altijd handig wanneer je twee vliegen in één klap kunt slaan. Ik ben al een tijd bezig met het volledige oeuvre van Sylvester Stallone te verorberen, maar Rutger Hauer was ook zo'n acteur waar ik al lange tijd meer van wil zien. Het was dan ook een fijne ontdekking dat beide heren samen in een film hebben gespeeld, maar gewoon ook heel de setting sprak me aan. Zo'n soort van Serpico in het New York van de jaren '80? The Warriors (uit 1979 weliswaar) bewees dat dat een uitermate goede setting voor een film kan zijn.

Het resultaat van Nighthawks is echter maar zozo. Qua setting niets op aan te merken. New York is dreigend en indrukwekkend tegelijkertijd, maar het plot laat teveel kansen onbenut. Wat vreemd is voor een film die oorspronkelijk over Carlos the Jackal ging gaan (en ook nog eventjes in de running is geweest als The French Connection III) maar het terrorisme aspect komt minder goed tot zijn recht dan verwacht. Dan kun je je afvragen aan wie of wat dat dat ligt, maar het is in ieder geval nooit een goed teken dat a) vlak voor het beginnen van filmen de regisseur wordt vervangen b) de film oorspronkelijk veel langer was c) Stallone niet tevreden was met de film en op eigen houtje is beginnen te monteren en d) de productiemaatschappij die versie dan ook nog eens heeft gehermonteerd, dit toch grote frustratie van Sly. In ieder geval een film waar je het gevoel hebt dat er onderhuids veel meer speelt dan dat er getoond wordt en het zou toch enorm interessant kunnen zijn om hier de verschillende versies van te kunnen zien.

Want eerlijk is eerlijk, Stallone en Hauer vormen wel een interessant duo. Naast de set konden ze het niet goed met elkaar vinden blijkbaar, maar juist dat geeft waarschijnlijk net dat beetje extra venijn dat hun personages nodig hebben. Hauer zet in zijn Amerikaans debuut meteen al één van zijn beste Engelstalige rollen neer en Stallone, met Serpico baard, zet misschien wel één van zijn beste performances als agent neer. Een rol die hij later nog meer ging spelen met onder andere Cop Land en Demolition Man. De bijrollen zijn echter niet veel soeps. Billy Dee Williams loopt er een beetje verloren bij als partner van Stallone en Persis Khambatta mist als Shakka de uitstraling die dit soort personages legendarisch kan maken. Dat neemt niet weg dat er verder best nog wel wat te genieten is in Nighthawks. Zo blijft de film visueel overeind staan en zit er een leuke soundtrack achter.

Die scène in de disco is dan misschien ook wel het hoogtepunt qua beeld, geluid en performance. Film trouwens best niet verwarren met die andere Nighthawks. De 1978 variant gaat over een homoseksuele leraar die 's nachts een stapje in de wereld zet. Pas op, kan ook een goede film zijn natuurlijk. Soit, Bruce Malmuth zou nooit een grote carrière als regisseur uitwerken en staat vandaag de dag vooral nog bekend als regisseur van één van de betere Steven Seagall flicks. Afgaande op dit had hij meer verdiend.

3.5*

Five, Six
Get Your Crucifix

Dream Warriors bevat weer een aantal van de sterke punten van deel 1. Een sterke beginscène, coole moorden (waar Freddy aderen i.p.v. touwtjes gebruikt) en mooie special effects (alleen spijtig van die skelet scène waar Nancy's vader sterft) Dat zag er echt fake uit maar dan bijvoorbeeld in die isolatiecel waarin Freddy heel de boel aan stukken scheurt ziet er weer geweldig uit. Ook het stuk met die tv is cool.

Het verhaal is ook weer dik in orde vooral doordat deel 2 wat miste door Freddy te laten moorden in de echte wereld maar hier wordt gelukkig terug gebruik gemaakt van de droomwereld. En hoe, ik vind het een geweldig idee dat de personages ook in speciale krachten hebben in hun dromen. Al mocht die wizard er wel uit want die was dik irritant.

Personages zijn ook goed, een verbetering met een bijna wenende Jesse in deel 2. Vooral Kincaid is echt hilarisch met sommige van zijn one liners. Patricia Arquette had ik er trouwens nooit uitgehaald zonder haar naam op de aftiteling te hebben gezien.

Waardig deel in de Nightmare on Elm Street reeks.
4*

Seven, Eight
Better Stay Up Late

Vanaf hier begint het met het Freddy gebeuren een klein beetje mis te gaan. Let op, ik heb een humoristische Freddy even veel graag als een duistere Freddy maar die scène op het strand, die op zich nog wel goed was maar dat Freddy die zonnebril op zet ging er toch wat over.

Maar buiten dat is The Dream Master toch weer een goed te pruimen deel in de Freddy septologie. Alleen spijtig dat ze Patricia Arquette hebben vervangen door een andere blonde. Wat ook tof was dat er een aantal personages uit het vorige deel tevoorschijn komen waaronder Kincaid! Man, wat heeft die soms een geweldige tekst. Beetje jammer dat ie dan ook als eerste dood gaat.

Een aantal coole scènes(de dood van Joey, die pizza scène, ...) en wederom een übercoole Freddy zorgen voor een leuk deel dat toch niet kan tippen aan deel 3 maar zelfs als het dit niveau blijft ben ik dik tevreden.

3.5*

Three, Four
Better Lock Your Door

Deel 1 is één van de beste horrors aller tijden. Het leek me dan ook verschrikkelijk moeilijk om dat deel te evenaren. Freddy's Revenge is zeker een goede film maar kan inderdaad niet evenaren aan het geweldige eerste deel.

Een groot nadeel aan de film is, is dat het niet goed voelt wanneer Freddy in de echte wereld begint te moorden. Dit doet zoveel af aan de originele sfeer waarin Freddy alleen kon moorden als er iemand was aan het slapen maar na een tijdje irriteer je je eigenlijk niet meer en past het ook wel in de reeks. Een gewaagde maar toch ook wel geslaagde gok. Ook vond ik Jesse niet al te geweldig acteren maar Robert Englund als Freddy stal toch weer de show.

Deel 2 bevat toch ook een aantal geweldige scènes. De moord op Schneider, de hele Birds/Alien hommage en dan de meest humoristische scène wanneer Freddy aan het zwembad staan en dat één van die knullen de held wilt uithangen en hem probeert om te praten waarop Freddy hem dan afmaakt en de coole one liner "Help yourself, Fucker" uitstoot zijn er maar een aantal van.

Kan deel 1 niet evenaren maar is toch wel weer een geweldige slasher en is hier eigenlijk te ondergewaardeerd en zeker op Imdb.

3.5* maar misschien met een herziening een 4

Geweldig mooie poster trouwens.

One, Two
Freddy's Coming For You

Gisteravond een derde herziening gedaan en de film is me weeral beter bevallen, meer zelfs, het is zonder twijfel één van de beste horrors die ik tot nu toe heb gezien. Gewoon geweldig om dit alleen in je bed te zien met alle lichten uit.

A Nightmare on Elm Street begint met een prachtige openingsscène waarin je Freddy zijn messen/klauwen ziet slijpen. Vlak hierna maak je direct voor de eerste keer kennis met het horror-icoon via de droom van Tina. Wat ook zeker voor spanning zorgt is dat je in het begin Freddy's gezicht niet ziet doordat hij ofwel in de schaduw staat of dat zijn hoed een schaduw werpt op zijn gezicht. Alleen spijtig van het stuk met de lange armen, ziet er echt fake uit en ook totaal niet beangstigend. Gelukkig zien de andere stukken er beter uit met als topper het stuk waar Nancy ligt te slapen in de klas en dat ze die bodybag met Tina ziet staan en die dan ook nog eens een heel spoor van bloed nalaat. Of de moord op Glen, fijn trouwens om Depp erin te herkennen, met massaal vele liters bloed. Zo zijn er nog wel meer stukken te noemen, zoals bijvoorbeeld het stuk in het bad met de klauw van Freddy!

De cast acteert allemaal echt uitzonderlijk goed voor in een slasher met als geweldig hoogtepunt Robert Englund. Staande ovatie verdient die man voor het neerzetten van Freddy. Alleen spijtig dat hij dat niveau precies nooit meer heeft gehaald.

Een geniaal concept, knappe effecten en goed spel van de acteurs zorgen voor een voor mij tijdloze horrorklassieker. Op naar de andere delen die toch ook eens een herziening mogen hebben!

4.5*

Nine, Ten
Never Sleep Again

Veruit het minste deel van heel de reeks. Het is wel leuk om wat meer over Freddy te zien maar dan wil ik meer info over hoe hij zo is geworden en niet over zijn geboorte wat we eigenlijk al bijna voor 95% weten.

De bodycount is ook veel lager, er gaan misschien 3 mensen dood? In een kleine documentaire dat als extra staat op de dvd zegt de regisseur dat hij hier geen rekening mee had gehouden maar dat hij dacht dat het publiek wel tevreden zou zijn. Not! Robert Englund is ook wel weer awesome en er zitten wel weer een aantal leuke scènes in. Zoals die moord op Mark met dat stripboek, wal wel mooi vormgegeven of de moord op Greta met een hilarische Freddy als kok.

Maar wat het spijtigste is, is dat er geen enkele link meer is met de originele Elm Street kinderen en/of hun ouders. Oké Alice heeft haar kracht via Kristen die nog wel één van de originele was maar het begint toch wel wat uitgemolken te geraken.

Nu hoop ik dat dit het laagste punt van de reeks is en dat de andere delen me wel weer kunnen bekoren.

3*

Is trouwens één van die maniakken in het begin niet Robert Englund zelf? Zonder make-up. Je ziet hem volgens mij ook even op het bed van Alice.

Waar Sin City de mosterd van haalde

De eerste Suzuki die ik zag, Youth of the Beast, viel me erg goed mee dus ik was wel geïnteresseerd in de tweede film uit de reeks in Cinema Zuid. Ik had me al eerder laten vertellen dat dit op zich niet vergelijkbaar is met Youth of the Beast, die film concentreerde zich meer op Yakuza terwijl dit meer de prostitutie toer opging, dus ik was wel benieuwd hoe dit ging uitdraaien. Plus, het is weer met Jô Shishido en dan heb je mijn aandacht wel te pakken.

En dit is wederom een uitstekende film van de Japanse regisseur. Dit is dus nog maar mijn tweede film die ik van hem heb gezien maar dit nodigt in ieder geval uit naar maar. Gate of Flesh heeft inderdaad maar weinig met Yakuza te maken maar wat in de plaats krijgen is in ieder geval even hard de moeite waard. Tijdens het kijken valt op dat Rodriguez hier de mosterd heeft gehaald voor zijn dames van lichte zeden uit Sin City en dat is geen schande want de vijf blijven zoveel jaar later nog altijd boeiende personages. Ruko (in de gele jurk) is de minst interessantste van de hoop, er moet natuurlijk altijd wel iemand zijn die het minst interessantst is, maar Suzuki weet er een mooie diversiteit in te creëren. Dit doet hij uitstekend aan de hand van de verschillende kleuren van de jurken en een paar mooi geschoten scènes. Persoonlijke favoriet is het gedeelte tussen Maya en de zwarte priester.

Opnieuw met Jô Shishido dus en het zou ook niet de laatste keer zijn. De acteur met de bolle wangen (ondertussen is Shishido al omgedoopt tot De Hamster in de gesprekken tussen mij en mijn kameraad die de films met me mee kijkt) is hier echter niet zo uitdrukkelijk aanwezig als je zou vermoeden. Hij heeft nog altijd een meer dan degelijke rol maar de show wordt compleet gestolen door de dames van lichte zeden. Met uitzondering van Kurosawa en wat Shaw Brothers kung fu flicks ben ik voor de rest niet zo bekend met de Japanse cinema en ik kan me ook niet herinneren dat ik ze al eerder ben tegen gekomen maar Satoko Kasai (Sen, rode jurk), Yumiko Nogawa (Maya, groene jurk) en Kayo Matsuo (Mino, paarse jurk), Tamiko Ishii (Ofuku, witte jurk) zijn erg goed op elkaar ingespeeld.

Erg aangenaam door verrast. Suzuki levert visueel een knappe film af en slaagt er ook in om het zwaardere thema rond prostitutie na de Tweede Wereldoorlog interessant te brengen. Hier en daar een vleugje humor maar het totaalplaatje klopt perfect. Kan nu al niet kiezen welke van de twee films mijn favoriet is dus kom maar op met de rest.

4*

This Holiday Season: Be Italian

Fellini's 8½ was een teleurstelling en in het begin stond ik toch wat sceptisch tegenover deze 'remake'. Ik had nog geen enkele film van de regisseur gezien maar het was vooral de cast die mijn interesse wekte. Wanneer je Nicole Kidman, Penélope Cruz, Marion Cotillard, Kate Hudson en Sophia Loren in een film kunt steken met als bonus de geweldige Daniel Day-Lewis dan krijg je mijn aandacht, hoe slecht de recensies ook zijn.

Ik, we eigenlijk want ik ben de film met mijn broer gaan zien, had eigenlijk veel chance dat de film nog in de zalen draaide. Geen idee hoe lang hij al draaide, meer dan een week kan het denk ik niet zijn geweest, maar vandaag was het dus al de laatste voorstelling. Om 16.45 zaten we daar dan samen met nog 3 anderen in een voor de rest compleet lege zaal in de Metropolis te Antwerpen. Eerlijk gezegd, ik snap langs geen kanten waar die slechte kritiek vandaan komt. Nine wordt als een remake gezien van 8½ maar buiten het uitgangspunt van de regisseur die vast zit met zijn script en Saraghina kon ik niet veel meer ontdekken. Nu is het al wel weer een tijd geleden dat ik 8½ heb gezien, hij beviel me ook niet, dus waarschijnlijk ben ik al veel vergeten. Soit, genoeg geleuterd over Fellini en nu terug naar Marshall. Het is de eerste keer dat ik een film van hem zien, al wel van Chicago en Memoirs of a Geisha gehoord maar daar stopt het dan ook, maar wat al meteen in de sterke openingsscène duidelijk wordt is dat dit visueel een pareltje zal worden. Vele commentaren gaan erover dat Marshall over the top gaat met de geliktheid van de film maar persoonlijk vond ik het echt uitstekend. Een probleem dat ik met de versie van Fellini had was dat het moeilijk was om in het verhaal te komen. Het kwam allemaal wat te afstandelijk over maar Marshall weet goed genoeg wat hij doet om niet in deze valkuil te trappen. Hij slaagt er dan ook in om een mooie mengeling te maken van pure Hollywood en het neo realistische gedeelte waarvoor ik Visconti zo hoog heb zitten. De visuele grens is dan ook hard te zien bij de kleurrijke gedeeltes en de ingetogenere, sobere zwart-wit scènes. Voor velen zal het een schandelijke combinatie zijn, voor mij werkte het perfect.

Het zou geen musical zijn zonder nummers natuurlijk maar ook hier weet de film me aangenaam te verrassen. Ieder hoofdpersonage krijgt zijn eigen nummer (Cottilard en Day-Lewis krijgen er zelfs 2) en stuk voor stuk zijn het nummers die perfect de sfeer van het moment weten vast te leggen. Als ik zou moeten kiezen dan zou ik als minste Folies Bergère kiezen dat wordt vertolkt door Judi Dench. Favoriet is dan het heerlijke beukende Be Italian dat door Fergie wordt gezongen. Het zijn dan ook nummers waar je maar een regel van moet horen en je zit er weer een tijd mee in je hoofd en zo heb ik het graag. Elk nummer past dan ook perfect in de film en voelt nergens misplaatst aan. De vreemdste eend in de bijt moet dan toch wel het meer hedendaagse nummer van Hudson zijn maar ook dit is vreselijk catchy. Eigenlijk is hier geen sprake van beste en slechtste nummer maar van geweldige en een tikkeltje minder geweldige nummers.

De cast was, zoals ik hierboven al zei, de reden om de film te gaan zien. Met zoveel vrouwelijk schoon had ik het vermoeden dat ik niet ging weten waar eerst te kijken. Nicole Kidman is dan zonder twijfel de schoonste van de groep en het is dan ook jammer dat zij tegelijkertijd het minste op het scherm te zien is. Wanneer ze dan tevoorschijn komt is het genieten geblazen. Ondertussen is ze al 43, moeder van een pas geboren tweeling maar zelfs met een aantal botox spuiten en kilo's make up mag ze gerust altijd voor de deur staan, ik zal met plezier open doen. Hetzelfde geldt voor Penélope Cruz. Vroeger vond ik dat ze haar goede en slechte momenten had maar die mening heb ik tegenwoordig wat moeten bijstellen. In Vicky Christina Barcelona en Volver is ze al erg sterk maar hier doet ze er gewoon nog een tikkeltje boven op. Haar openingsscène is voor de mannelijke fans van Cruz dan ook zeker de moeite waard. Over Marion Cotillard ben ik ook vast en zeker te spreken, in Public Enemies viel ze wat tegen maar hier is zeker en vast op haar plaats. Haar nummers behoren dan ook tot het beste van de film. Iets wat ook voor Fergie telt. Geen idee waarom maar ze heeft een heerlijke vulgaire uitstraling waar ik maar niet mee kan ophouden om naar te kijken. Het is te vergelijken met haar rol in de film. Je weet dat ze een hoer is maar toch heeft ze een bepaalde aantrekkingskracht die je gewoon mateloos fascineert. Perfecte cast dus. Van de vrouwelijke cast resten er dan nog twee oudgedienden. Eén die vroeger bij het vrouwelijke schoon hoorde en één die er volgens mij nooit heeft bij gehoord. Ik heb het natuurlijk over Sophia Loren en Judi Dench. Gelukkig laten ze allebei zien dat je niet noodzakelijk de looks moet hebben om een ijzersterke rol neer te zetten want hoewel ik meer screentime van Loren wou zien zitten ze allebei serieus in hun vel. Dan zou ik bijna nog Daniel Day-Lewis vergeten! Ik heb hem voor de eerste keer gezien in Gans of New York waar hij één van de weinige goede punten was maar hier geeft hij uitsluitsel over het vermoeden dat ik had, namelijk dat hij een echte acteerkameleon is. Onlangs was het op ATV een kleine special over de film waar ze de andere rollen van Day-Lewis op een rijtje zette en de man lijkt echt nooit dezelfde rol te hebben gespeeld. Ook hier is hij in de verste verte niet te vergelijken met Bill 'The Butcher' Cutting maar zet hij wel een evenwaardige rol neer. Gewoonweg heerlijk.

Zo zie je maar weer dat je niet altijd op de mening van een ander moet voortgaan. De reacties en de score hier op Moviemeter deden me wat twijfelen maar ik wou het toch voor mezelf uit maken of de film goed was. Blij dat ik dat heb gedaan want Nine is een meer dan uitstekende film die het origineel, in hoeverre er van een origineel is te spreken, van Fellini compleet overtreft. De nummers zijn geweldig, de choreografie (vooral het nummer van Fergie is fantastisch) en de gehele cast zit perfect in hun vel.

4.5*

They Broke Every Rule

Nine 1/2 Weeks kwam me als titel wel redelijk bekend voor. Toen ik hem in de Free Record Shop twijfelde ik even om hem mee te pakken maar omdat hij maar 3 euro kostte en dat er op de hoes in het groot opstond dat het een echte klassieker was heb ik hem toch maar meegepakt.

Eerst even een noot aan mezelf, pak nooit meer films mee waar in het groot opstaat dat het een rasechte klassieker is. Pure geldverspilling want de film is veel te saai. Op zich lijkt het idee van twee mensen die elkaar tegenkomen en een hartstochtelijke relatie beginnen me wel wat maar dan wil ik echt wel wat meer achtergrondinformatie hebben. John wordt neergezet als een redelijk harde zakenman met zijn mooie pak en gigantisch kantoor maar buiten dat hij op Wall Street werkt komen we nooit echt veel meer van hem te weten. Hetzelfde voor Elizabeth, ze is een assistente in een kunstgalerij en haar huwelijk met haar man is gestrand. Waarom? Totaal geen idee. Was Lyne zijn bedoeling nu om de kijker de relatie tussen John en Elizabeth op dezelfde manier laten beleven als de twee hoofdpersonen is kwestie? Het slaagt in ieder geval niet aan. De zeldzame momenten waar trouwens eens een ander personage aan bod komt waaronder de collega van Elizabeth die met haar ex aan de haal gaat worden niet goed uitgewerkt. Het enige wat dan uiteindelijk in de film overblijft zijn een aantal erotisch getinte scènes die veel meer faam hebben verworven dan dat de film eigenlijk verdient. Dan heb ik het vooral op het bekende striptease nummer van Elizabeth op het nummer You Can Leave Your Hat On van Joe Cocker en het stuk waar John allerlei eten in Elizabeths mond steekt terwijl ze haar ogen moet toe houden. In ieder geval bijlange niet goed genoeg om de film te redden van een dikke onvoldoende.

Iets waar ik zeer hard van verschoot was Mikcey Rourke. De man heeft in zijn leven al heel wat plastische chirurgie ondergaan met als gevolg dat hij nu er eigenlijk echt slecht uitziet. Misschien is dat juist de reden waarom ze hem voor Sin City hadden gekozen. In ieder geval is Nine 1/2 Weeks de moeite waard om een naturelle Mickey Rourke te zien. Jammer genoeg is zijn rol niet echt de moeite waard doordat hij blijkbaar maar één emotie heeft (misschien toen toch al iets misgelopen met de plastische chirurgie?) en die emotie is een vettig lachje laten zien. Zijn vrouwelijke tegenspeelster Kim Basinger is dan wel iets beter. Waarom iedereen het zo'n prachtige vrouw vind snap ik niet echt, ik zeg niet dat ze lelijk is maar niet zo fantastisch als op mijn dvd-hoes waar ze trouwens redelijk hard op Nicole Kidman lijkt. Tjah, dan is Basinger wel een tegenvaller. Het enige waar Basinger eigenlijk in lijkt uit te blinken is de beroemde striptease act. Toch wel triest dat je als actrice daar een film mee moet gaan redden.

Eén van de grootste miskopen die ik tot nu toe ben begaan. De film is verschrikkelijk saai en de scènes worden afgewisseld tussen geleuter van Mickey Rourke en diezelfde Rourke die met zijn leuter ligt te zwaaien.

1*

I've killed the boss, you think they're not gonna fire me for a thing like that?

Vreemd genoeg wist ik tot voor kort niet dat het nummer Nine to Five van Dolly Parton geschreven was voor de gelijknamige film. Parton werd zelfs genomineerd voor een Oscar, maar moest het uiteindelijk afleggen tegen de titelsong van Fame. Niet meteen een reden om de film te gaan zien, maar de aanwezigheid van Jane Fonda trok me toch over de schreef. Gisteren werd de film uitgezonden op televisie en ineens maar gekeken.

Al moet ik wel zeggen dat ik met de verkeerde verwachtingen aan de film was begonnen, want ik zat met het idee dat Dolly Parton een serveerster ging spelen. Geen idee waarom, zal wel uit een andere film komen, maar ik werd in ieder geval aangenaam verrast door deze komedie waar 3 vrouwen ongewild besluiten om hun baas te ontvoeren en te chanteren. De film heeft wat een screwball gehalte met de ene na de andere gekke situatie en bovendien is dit nog zo'n komedie waarbij je nu eens niet weet wat je kunt verwachten. Een aantal vreemde scènes zoals het segment waar de drie dames zich tegoed doen aan een flinke joint of elk fantaseren wat ze zouden doen om Hart het leven zuur te maken. Erg leuk in ieder geval en verbazingwekkend genoeg zakt de film nergens in. Ik ben meestal niet zo te vinden voor komedies die rond de twee uur draaien, maar regisseur Colin Higgins slaagt erin om het allemaal nog vrij vlot te houden.

Iets wat vooral te wijten is aan een degelijke cast. Voornamelijk gezien vanwege Jane Fonda, maar het mag gezegd worden dat Dolly Parton en Lily Tomlin niet voor haar moeten onderdoen. Vooral aangenaam verrast door Parton eigenlijk die zich, weliswaar met een verschrikkelijke haartooi, goed stand weet te houden ten opzichte van Fonda en Tomlin. Hoewel de film dus voornamelijk steunt op deze drie, mag ook de invloed van Dabney Coleman als Hart niet onderschat worden. Die vormt een uitstekend klankbord voor de fratsen van de drie dames. Voor de rest nog een leuke bijrol van Elizabeth Wilson als Roz, een personage dat in de gelijknamige serie die op het succes van de film volgde meer en meer in the picture zou komen. Al zou niemand van de film zijn rol terug opnemen.

Nine to Five gaat los en het resulteert in een film die vooral erg gek is. Zo'n soort van film dat je vandaag de dag niet meer gemaakt ziet worden. Niet alles is altijd even goed geslaagd, maar de hit or miss ratio balanceert gelukkig serieus naar de eerste categorie.

Dikke 3.5*

Ninjas don't use guns

Soms heb je een stom idee. Je komt op een zaterdagavond thuis van een zomerbar, besluit om nog een film op te zetten en opeens kom je terecht bij Ninja Cheerleaders, die trouwens niet te verwarren is met Cheerleader Ninjas! Een weinig gekende film over een stel highschool chicks die in hun vrije tijd de weledele kunsten van het ninja zijn beoefenen. Je hebt een pintje op en je denkt: hé, dat lijkt me wel een toffe film om eens op te zetten. George Takei (de immer geweldige Sulu) en Eric Stonestreet (gekend uit Modern Family) doen hier aan mee, dan zal het allemaal wel meevallen. Toch?

De film is me beter bevallen dan mijn voorgangers blijkbaar, maar ook ik geef toe dat dit geen echte topper is. David Presley doet werkelijk alles (producen, regisseren & schrijven) en het had misschien beter geweest als iemand met meer ervaring hier had aan meegewerkt. Het resultaat is een halfbakken plot (dat dan nog eens enorm fragmentarisch wordt verteld aan de hand van flashbacks) over een stel tieners die blijkbaar teveel vrije tijd hebben aangezien ze naast het ninja zijn ook nog strippers zijn. Hoewel, in de film zegt één van de meisjes dat ze een Go-Go danseres is en dat zou toch een significant verschil moeten zijn. Soit, gelukkig zitten hier nog wel wat vermakelijke stukjes in. Zo is één van de dames er op gebrand om elke tegenstander eens letterlijk en figuurlijk bij zijn kloten te hebben en wordt praktisch elke scène telkens afgewisseld met een soort van lamlendige powerpoint overgang waarin om de één of andere bizarre reden een nude stripper inzit. Niet één van de drie hoofdrollen volgens mij, gewoon een random naked lady..

George Takei dus. Vraag me af wat de man heeft bezield om hier aan mee te werken. Op papier lijkt het allemaal nog wel zijn charme te hebben, maar de uitwerking voelt enorm houterig aan. Dat kan ook gezegd worden van onze goede vriend Takei die naast de sensei van het vrouwelijk trio ook nog eens de eigenaar van de stripclub is. Erg vreemd allemaal en wat Eric Stonestreet hier heeft te zoeken is ook een raadsel. Langs de andere kant is Modern Family pas een jaartje later begonnen dus de man zal nog wanhopig naar rolletjes hebben gezocht. De drie dames van de titel (twee blondines en één brunette die gedurende heel de film in sexy kleren rondlopen) stellen niet bijzonder veel voor. Vreemd genoeg is de best geacteerde scène nog degene waar ze een stel domme trienen spelen, niet dat ik daar iets mee wil zeggen.

Tjah, wat doe je hier mee. Met een kameraad zien heeft sowieso wel zijn meerwaarde bij dit soort films aangezien gedeelde smart halve smart is, maar ergens heeft me dit ook niet verveeld. De martial arts zelf ziet er beroerd uit, net zoals de gehele film eigenlijk en dan heb ik het nog niet gehad over die geweldige openingsscène waarin we het favoriete boek van elke ninja leren kennen! Zien om te geloven.

Nipte 2*

The last mass trials were a great success. There are going to be fewer but better Russians

Een tijd geleden kwam ik er tot mijn grote verbazing achter dat ik nog niets met Greta Garbo had gezien. Toch wel een grote naam in het oude Hollywood en dus hoog tijd om daar eens iets aan te gaan doen. Het was even twijfelen waarmee ik ging beginnen maar waar kon ik beter starten dan met een film waar Billy Wilder mee aan heeft geschreven en waar zelfs de legendarische Bela Lugosi een bijrol in heeft?

Maar dit is een teleurstelling van de bovenste plank geworden. De film opent nochtans vrij leuk met de drie Russen die door het leven gaan onder de ronkende namen Buljanoff, Iranoff en Kopalski maar eenmaal die wat uit de film verdwijnen is het armoede troef. Qua komedie is Ninotchka dan ook een vrij eenzijdige film geworden. Het uitgangspunt rond de Russen die in het kapitalistische Parijs terecht komen en daar de tijd van hun leven hebben heeft op zich wel een aantal leuke steken naar het communisme maar dat is dan ook maar de enige vorm van humor doorheen heel de film en regisseur Ernst Lubitsch blijft daar te lang op doorhameren. Geef mij dan maar de Marx Brothers als het om komedies uit de jaren '30 gaat. Ook heel Ninotchka zelf als personage is trouwens niet echt aan mij besteed. Wanneer ze stoïcijns was, vond ik het nog allemaal wel meevallen vanwege de contradictie met de flamboyante en flirterige Leon maar eenmaal ze ontdooit, wordt het er niet echt beter op. De scène waar Ninotchka dronken is, is dan ook het dieptepunt. Daarbovenop duurt de film dan ook nog eens zo'n 20 minuten te lang waardoor het aftellen is naar het einde.

Voor de bijrol van Bela Lugosi moet je het hier trouwens niet doen. Hij is bijna onherkenbaar als Razinin, de leider van wie de drie Russen zo'n schrik hebben. Soit, eerste kennismaking met Greta Garbo dus maar voor mij mag het hierbij blijven. In het begin is zo nog redelijk leuk, de tagline 'Garbo laughs!' doet me vermoeden dat ze dit soort zwijgzame en afstandelijke typetjes wel meer speelde, maar eenmaal ze ontdooit, voelt ze erg geforceerd aan. Aan de rol van Leon waren een aantal ronkende namen verbonden zoals onder andere Spencer Tracy en Cary Grant. Jammer dat die het niet zijn geworden want Melvyn Douglas heeft bitter weinig chemistry met Garbo. Dan restten alleen nog maar Sig Ruman, Felix Bressart en Alexander Granach die met verve de rollen van Iranoff, Buljanoff en Kopalski vertolken. Een soort van mengeling tussen de Marx Brothers en de Three Stooges die het merendeel van de leuke scènes voor hun rekening nemen.

Neen, dit is het toch niet geworden. Vraag me werkelijk af wat ik hier aan heb gemist want met een score van 3,58* doet Ninotchka het een stuk beter dan een paar van mijn favoriete komedies uit deze periode. Vanwaar Garbo haar status heeft gehaald wordt me hier ook niet helemaal duidelijk en Wilder's schrijfwerk komt overduidelijk beter uit de verf wanneer hij zelf achter de camera kruipt.

1.5*

The only thing more terrifying than searching for the Devil... is finding him

Mijn relatie met Polanski blijft een vreemde relatie. Ik had er tot kort geleden niets van gezien maar toen ik dan twee van zijn films keek bleken het teleurstellingen te zijn. Toch slaagt hij er in om me nieuwsgierig naar zijn andere films te laten zien want zowel deze The Ninth Gate als Death and the Maiden staan op de decoder en The Pianist heb ik zelfs gekocht op DVD. Gelukkig is dit eindelijk eens een meevaller waardoor ik me eens ga zetten voor die twee andere films.

Eerlijk is eerlijk, ik wist eerst niet dat deze film van Polanski was. Toen hij op televisie kwam zag ik de naam van Johnny Depp staan en het plot leek me wel interessant. De verrassing was dan ook groot toen in de, erg saaie openingscredits trouwens, de naam van Polanski tevoorschijn kwam. Toch moet ik toegeven dat hij met The Ninth Gate me eindelijk te pakken heeft. Polanski weet de spanning er goed in te houden en hoewel het allemaal naar het einde toe voorspelbaar leek, is de uiteindelijke climax toch een anti-climax van formaat. Beetje tegenstrijdige woorden maar de reden waarom het op mij als een anti-climax overkwam is dat de film wel heel abrupt eindigt. Ik ben blij dat ik hier op het bericht van Tardis stuitte want die heeft wel veel duidelijk gemaakt. Polanski slaat hier in ieder geval de bal mis want ik kan me moeilijk voorstellen dat het zijn bedoeling was dat één of ander anoniem persoon op het internet de film moet gaan uitleggen. Of het ligt aan mij en mijn gebrek aan de kennis van de symboliek natuurlijk. Gelukkig is heel de opbouw van de film wel de moeite waard. Het plot geeft netjes op tijd de noodzakelijke details weer, al kun je als kijker na anderhalf uur al wel een gok wagen hoe het verder verloopt en er niet al te ver naast zitten. Visueel ziet het er wel allemaal erg netjes uit, iets waar Polanski meestal zijn punten mee haalt. Alleen sommige stukken zoals het meisje dat van de trap 'afvliegt' hadden van mij niet gehoeven. Daar staan dan gelukkig wel een aantal ontzettend sfeervolle momenten tegenover.

Ik zei het daarjuist al, Johnny Depp was naast het plot de reden om de film op te zetten. Ik zal niet echt perse alles gaan verzamelen omdat hij er in meespeelt maar meestal is hij toch wel een meerwaarde in een film. In The Ninth Gate is hij meer dan dat want hier speelt hij echt de pannen van het dak. De evolutie die hij in zijn spel legt is gewoonweg fantastisch. In het begin van de film leef je echt met hem mee doordat hij onwillig in een mysterieuze zaak is terecht gekomen die hem al bijna het leven heeft gekocht maar wanneer blijkt dat hij Lucifer in eigen persoon is, krijg je het gevoel dat hij een gigantische tweezak is. Heerlijk spel dus. Frank Langella is ook geweldig in een nogal psychotisch rolletje (de liefhebbers moeten dan maar eens achter The Box gaan waar hij een soortgelijk rolletje speelt). Emmanuelle Seigner daarentegen vond ik wat teleurstellend. Ze moet al niet al te veel doen maar de manier waarop ze de mysterieuze vrouw speelt is nogal houterig. Vooral in de vechtscènes komt ze echt niet over (in de hierboven genoemde 'vliegscène' ook niet trouwens). De rest van de cast past ook goed in de film met als hoogtepunt natuurlijk wel José López Rodero die elke keer 2 rollen tegelijkertijd speelden. Tuurlijk, met de hedendaagse technologie is dat nu niet echt moeilijk maar toch is het het vermelden waard, net als de uitstekende muziek trouwens.

Ontzettend veel symboliek en meerdere lagen maar dat nodigt alleen maar uit om de film nog eens te zien. Depp acteert geweldig en over het algemeen weet Polanski me eindelijk eens vast te grijpen met een film. Normaal gezien 4* maar door het abrupte einde toch een halfje eraf.

3.5*

I don't mind being shot, I just don't dig being told about it

Ik begin Bob Dylan cd per cd te ontdekken. Het begon nog niet zo lang geleden met een mooie rode CD box met daarin 3 best of cd's van bovengenoemde. De CD kostte 2x niets en was een verschrikkelijk mooie editie maar sindsdien is de muziek van Dylan continu aanwezig in mijn nog jonge leventje. Vanaf dan komt er zo om de maand eens één of twee schijfjes van Dylan binnen ten huize Metalfist en al een serieuze tijd was het de beurt aan deze No Direction Home. Ik had de film blind gekocht omdat de combinatie Scorcese en Dylan me al lang over de streep hadden getrokken maar ik had me niet gerealiseerd dat de film meer als 3 uur ging duren. Daarstraks dan toch eens tijd van gemaakt om hem op te zetten en man, wat heb ik genoten.

Films over Bob Dylan kan ik precies altijd wel trekken. I'm Not There. behoort nu al tot één van mijn favoriete films maar ook dit werk van Scorcese hoort daar vast en zeker bij. Het is eigenlijk vreemd maar eigenlijk concentreert de film zich met zijn lange speelduur maar op een redelijk korte periode uit het leven van Bob Dylan. De film werkt geheel toe naar de omschakeling van akoestisch naar elektrisch in 1966, wat dus eigenlijk maar een viertal jaar is als je rekent vanaf zijn eerste cd. Het lijkt niet veel maar Scorcese brengt hier dan wel een heerlijk geheel naar het scherm. Dylan werkte al met Scorcese ten tijde van The Last Waltz maar gaf hem ook toestemming om alle materiaal uit het archief te gebruiken, iets wat hij nog nooit had toegestaan aan eender welke documentairemaker. Scorcese maakt hier dan ook gretig gebruik van en we krijgen dan ook bijzonder veel beeldmateriaal dat voor de fan een waar walhalla is. Ik ben sowieso geen fan van Youtube dus veel materiaal en live-opnames waren nieuw voor mij. Het is wel jammer dat Scorcese vooral gebruik maakt van de film Don't Look Back. Ik kon het gevoel niet vermijden dat dit een soort vervolg op die documentaire was waardoor sommige stukken nogal onsamenhangend overkomen. Daar komt dan ook nog eens bij dat het soms allemaal nogal chaotisch aan elkaar is geplakt, iets wat vooral in de interviews met Dylan zelf is te merken. Vaak zie je erg hard dat twee zinnen worden geknipt en geplakt tot één zin waardoor je je soms afvraagt of die zin wel effectief is wat Dylan bedoelde. Ach, het zijn maar een paar kleine minpuntjes want voor de rest wordt er een uitstekend coherent beeld geschetst voor de fan. Er worden een aantal interessante thema's aangesneden waaronder het Woody Guthrie gedeelte, de overgang tussen akoestisch en elektrisch en de evolutie die Dylan doormaakt. No Direction Home kent een erg lange speelduur en was bij mij gespreid over 2 discs maar toch vliegt de documentaire zo voorbij.

Dylan is zo'n persoon waar ik urenlang naar kan kijken. Het is vreemd want de man kent bijzonder weinig emoties, toch zeker in het interview dat Scorcese afneemt met de zanger.Dylan geeft op zich wel weer weinig informatie over zichzelf weer maar daar zit dan ook de kracht van de man in mijn opzicht. De mysterieuze factor is een groot pluspunt aan het imago van Dylan maar gelukkig weet Scorcese dat je geen meesterwerk kunt maken met alleen maar beelden van Dylan die wat over zichzelf vertelt. Daarvoor geeft hij te weinig prijs over zijn beweegredenen van zijn muziek en dergelijke dus zijn er gelukkig nog de vele archiefbeelden en de vele interviews met collega's of jeugdvrienden. Ik begrijp de commentaar wel dat dit aspect niet echt deftig is uitgewerkt, dat is het ook, maar ik stoorde me er niet zo bijster hard aan. Bij elke persoon wordt wel gezegd wat ze zijn, waren of wat de link is met Dylan en als het er niet expliciet bijstaat, dan wordt het wel duidelijk aan de hand van live opnames of foto's. De film kent dan ook een groot aantal artiesten die de moeite waard zijn om te zien maar jammer genoeg wordt ook dit aspect niet altijd even goed uitgewerkt. Neem nu iemand zoals Johnny Cash. Geniale zanger en heeft een aantal keren samengewerkt met Bob Dylan (ze hebben elk op een studioalbum van de andere gezongen) maar de relatie tussen hen beide wordt amper uitgewerkt. Toch zijn het factoren waar ik me tijdens het zien niet erg aan stoorde. De beelden spreken voor het overgrote deel voor zich waardoor dit een erg interessant werkje is.

Scorcese heeft me ook wel geïnteresseerd gekregen in Don't Look Back, een documentaire die precies over hetzelfde onderwerp gaan, althans toch ongeveer dezelfde tijdsperiode. In ieder geval is No Direction Home een uitgebreide biografie over de eerste 4-5 jaar van leven van Dylan. De archiefbeelden zijn verbluffend en de interviews zijn erg vaak de moeite waard, met hier en daar een uitzondering maar dat is niet moeilijk als je bekijkt dat de documentaire meer dan 3 uur duurt. Een dikke aanrader voor een Dylan fan maar een Dylan leek zal hier vrees ik niet veel aan hebben.

4.5*

But this time it will be different. Russian

Ik had al vaker gehoord dat No Retreat, No Surrender een niet al te beste Van Damme film was. Toch was ik wel benieuwd naar zijn bijdrage maar het werd een stuk interessanter toen bleek dat Corey Yuen in de regiestoel was gekropen. Een paar dagen geleden al eens geprobeerd op te zetten maar toen weigerde de Playstation om hem af te spelen dus vandaag maar eens op een gewone DVD-speler uitgetest. Daar werkte hij gelukkig wel totdat de DVD er na een uur mee ophield en ik genoodzaakt was om de film op een andere manier verder te kijken.

Al heb ik serieus staan twijfelen of dat dat het wel waard was want No Retreat, No Surrender is een slechte film. Ik vraag me af wat Yuen heeft bezield om zo'n flauw script op poten te zetten want dit kan gewoon niet door de beugel. Dat je bij dit soort films geen al te schitterend verhaal moet verwachten is bekend maar de film wordt nooit echt interessant en blinkt uit in van de pot gerukte verhaallijnen, al schijnt er nog een uncut versie te bestaan waar de relatie tussen Kelly en Jason beter wordt uitgewerkt. Toch betwijfel ik of een uncut versie de belachelijke verhaallijn met een valse Bruce Lee (blijkbaar kun je elke Chinees in een zwart pak steken en hem laten doorgaan voor Bruce Lee), de ontzettend flauwe humor en dito personages kan verbeteren. Soit, de film stevende dan ook af op een dikke 0,5* maar dan wordt het ietwat interessanter wanneer we eindelijk eens wat gevechten te zien krijgen. Een aangename afwisseling in ieder geval en Yuen gaat in een hogere versnelling waardoor de film een stuk aantrekkelijker wordt. Ivan is een heerlijk fout personage maar jammer genoeg wordt het gevecht tussen hem en Jason onderbroken door flashbacks waardoor de drive van het gevecht wat verloren geraakt.

Van Damme mag dan wel in het groot op de poster en de DVD pronken maar zijn rol bevat maar drie lijnen dialoog. Op zich ben ik blij dat hij niet al te veel zijn mond moest open doen want wat er uit komt is te slecht voor woorden (So it is you, son, is it not?) en de reden dat hij gecast is, is natuurlijk het vechten. Het is wachten op de climax eer hij eindelijk in actie mag schieten, al voert hij één welgemikte kick uit in het begin van de film, maar het blijft altijd wel leuk om hem te zien. De rest van de cast is troep, maar dan echt gewoon troep. Kurt McKinney was net als Van Damme een martial-arts beoefener vooraleer hij zich aan een filmcarrière waagde maar om logische redenen hebben we daar nooit meer veel van gehoord.

Het is voornamelijk vanwege het laatste kwartier dat de film nog een halfje extra weet te sprokkelen. De gevechten met Van Damme zijn geslaagd maar al hetgeen dat ervoor komt is echt waanzinnig slecht. Brak geacteerd en een handvol irritante personages zorgen ervoor dat ik toch echt mijn twijfels begin te hebben bij het vroeger werk van Yuen.

1*

De Russische Lord of the Rings, althans toch zogezegd volgens Quentin Tarantino

Er zijn zo van die films waar ik me eigenlijk niet meer goed van herinner waarom ik ze überhaupt heb aangeschaft. Vaak komt het me tijdens het kijken wel weer te binnen (in de zin van 'aha, het is met acteur x/actrice y/regisseur z') maar bij deze Russische fantasyfilm leek die kans me klein te zijn. De DVD-hoes bracht me zowaar de oplossing, want daaruit stond vermeld dat Tarantino dit de Russische Lord of the Rings had genoemd en er was een tijd dat ik dweepte met alles waar de naam Tarantino op stond.

Vandaar dat ik dus ook films als Killing Zoe en Hell Ride in bezit heb... Ik heb ondertussen geleerd dat dat vaak niet de beste films zijn en dat zijn naam vooral wordt gebruikt als lokkertje om de mensen over de streep te trekken om dit toch eens te proberen. In het geval van Night Watch is dat zonde dat dat effectief is gelukt aangezien hier weinig goeds is te vinden. Een enorm chaotische film waar verhaaltechnisch met moeite een touw aan is vast te knopen en dat vooral bij vlagen erg lelijk oogt. Er zitten hier en daar nog wel eens wat leukere visuele vondsten in (zo is de transformatie van een uil in een vrouw nog wel een tof momentje) en ergens moet je regisseur Timur Bekmambetov wel complimenten geven dat hij hier vooral lekker zijn eigen ding mee doet, maar het resultaat stelt gewoon weinig voor. Geen idee ook waar dit nu uiteindelijk allemaal over gaat en veel is er eerlijk gezegd ook niet blijven hangen, al vond ik dat in het Russisch gedubte stukje uit Buffy, the Vampire Slayer om de een of andere reden wel grappig.

Het vervolg ga ik in ieder geval aan mij voorbij laten gaan. Ik betwijfel of Bekmambetov in die 2 jaar opeens zo hard vooruit zal zijn gegaan qua niveau, al doet het me wel de wenkbrauwen fronsen dat het oorspronkelijk het begin van een trilogie ging zijn maar dat hij het derde deel heeft laten vallen aangezien Wanted hetgeen is geworden dat hij oorspronkelijk voor ogen had met Twilight Watch.. Lang geleden dat ik Wanted überhaupt nog heb gezien, maar die lijkt in de verste verte niet op deze Night Watch als je het mij vraagt. In ieder geval een film waar je als cast volgens mij ook niet goed weet waar je in terecht bent gekomen. Konstantin Khabenskiy lijkt dan ook compleet verloren te lopen als Anton en je kunt het hem echt niet kwalijk nemen. Bij de rest van de namen van de personages kan ik zelfs al geen gezichten meer plakken en dat is nooit een goed teken.

Ik ben verder niet zo enorm bekend met Russische cinema (ik heb blijkbaar ook meer films uit het Sovjet-Unie tijdperk gezien dan uit het Rusland tijdperk) en dit nodigt in ieder geval niet uit naar meer.. Geen idee waar ik nu eigenlijk bijna 2 uur naar heb zitten kijken en bij deze gaat dat ook nooit meer gebeuren. Bekmambetov heeft later wel wat fijne dingen gemaakt, maar van deze film en zijn opvolger moet ik niets weten.

1*

Well, if you're someplace else you can't be here

Ik probeer toch elke week een film van mijn favoriete humoristische duo te zien maar soms gaat dat nogal kramakkelig. Vanwege examens en dergelijke toestanden was het er nog niet van gekomen maar de oplossing bood zich 's avonds aan doordat ik er vanwege een nieuwe lessenrooster niet vroeg uit moest. Perfecte gelegenheid voor een Abbott & Costello film!

Ik begin er langzamerhand door te geraken. Dit is denk ik film nummer 23 die ik van het duo zie en de resterende titels zijn er ongeveer 14. Ik zit dus al ver over de helft maar het sterke aan Abbott & Costello is dat ze nooit vervelen. Er is gewoon zo'n uitstekende chemie tussen beiden waardoor echt bijna elke film ontzettend vermakelijk wordt. The Noose Hangs High kent een groot aantal routines die ze al eerder in films hebben gebruikt (de Mudder en Fodder uitleg over de paarden was volgens mij een nieuwe in hun films) maar zelfs de meest herhalende scketches blijven hilarisch. Ik blijf nog altijd neergaan met de You're 40, She's 10 sketch maar je kunt me oprapen bij de geweldige Phone Booth waar Costello lekker kan doordraaien. Het plot op zich heeft niet al teveel om handen, niet dat dit bij andere films van het duo wel het geval is, maar deze keer hebben Abbott & Costello nog eens een nieuw beroep gevonden, namelijk dat van glazenwassers. Ze blijven het echter niet al te lang waardoor ze veranderen in koeriers. En laat daar nu alle problemen mee beginnen. De misverstanden stapelen zich op en een lach is hier en daar wel van toepassing. Toch kent de film af en toe een aantal saaiere punten waardoor dit de vermakelijkheidsfactor niet echt overstijgt. De beste films van het duo staan allemaal steevast op 4* (Meet Frankenstein staat zelfs op 4.5*) maar hiervoor is The Noose Hangs High toch iets minder. Het is vooral het personage MacBride dat af en toe voor irritatie zorgt. Wel leuk dat de scène betreffende Costello zijn bezoek aan de tandarts 6 jaar later is gebruikt als reclamespot in zijn volle 9 minuten durende glorie. Het is grappig, normaal gezien zou ik zo'n scène gigantisch achterhaald en veroudert vinden maar Costello weet dit uitermate sterk te brengen.

Abbott & Costello blijven toch nog altijd een erg leuk duo. Ik zei het daarjuist al maar ze zijn zo geweldig goed op elkaar ingespeeld. Elke sketch wordt versterkt door het uitstekende spel en mimiek van beide waardoor het een waar hilarisch genot wordt om naar de grappen en grollen van het duo te zien. De rest van de cast is wel redelijk in orde. Leon Errol is serieus vervelend als MacBride en is ook erg onverstaanbaar. Mijn ondertiteling begaf het ook na een dik 3 kwartier en ik had soms echt serieus last om hem te verstaan. Joseph Calleia is wel leuk als de soort van gangster maar voor de rest is het allemaal, net als het plot, net dat minder. Niemand laat echt een nadruk na, met uitzondering van de twee hoofdrollen, en Cathy Downs is ook één van de mindere leading ladies uit de reeks. Ze is ook een stuk minder aantrekkelijker dan de vele jonge vrouwen die Costello in de loop der tijd heeft mogen veroveren.

Vermakelijk maar niet goed genoeg om een echt hoge score te krijgen. Abbott & Costello is zoals altijd de moeite waard maar de rest is het allemaal net niet. Het plot is leuk en de korte speelduur speelt hier mooi op in maar geen echte hoogstaander in de reeks.

3.5*

Marilyn Monroe was our fantasy. Norma Jean was her reality

Ikzelf ben een zeer grote fan van Marilyn Monroe en probeer ook altijd zo veel mogelijk van haar te verzamelen. Normaal gezien hou ik me alleen maar op de 'originele' stuff en niet dit soort biografieën maar voor 1€ kon ik dit gewoonweg niet laten liggen. Ach, ik had het misschien beter wel gedaan.

Fywell zorgt voor een veel te oppervlakkig portret van Marilyn. Personages komen met pure willekeur tevoorschijn en de belangrijkste mensen worden komen gewoon niet in de film voor (Ralph Greenson!) Als je ziet dat een documentaire zoals Marilyn Monroe: The Final Days (2001) er wel in slaagt om in een dikke 80 minuten een mooi beeld van Marilyn neer te zetten dan zou Fywell dit in een dikke 2 uur toch ook moeten lukken. Niets was dus minder waar. Iets waar ik me ook ontzettend aan stoorde waren de vele fouten die de documentaire bevatten. Oké, nu is er veel van het leven van Marilyn een mysterie maar wanneer je faliekant de mist in gaat bij de meest bekende en uitvoerig beschreven stukken uit haar leven (haar dood) is er toch iets mis lijkt me. Jammer want met deze speelduur was er veel meer uit te halen.

Als je als filmmaker besluit om een documentaire over iemand te draaien dan lijkt het me dat je toch veel respect hebt voor die persoon in kwestie? Ik snap dan ook niet waarom Fywell haar als een notoire hoer neerzet. Marilyn had een zekere vrijheid betreffende haar lichaam maar niet zoals ze hier wordt neergezet. Ook heel het idee om haar schizofreen neer te zetten stoorde me vaak. Nu is het wel waar dat het vaak leek alsof ze twee personen was maar dan ook weer niet zo in het extreme dat ze Norma Jean vermoorde toen ze Marilyn Monroe werd. De negatieve kanten van haar leven worden dan ook veel te hard in het licht gezet in tegenstelling tot de positieve kanten. Hier lijkt het gewoon alsof ze één of ander labiel wijf was dat niet wist wat ze wilde (zie naar hoe haar huwelijken hier worden neergezet) en altijd maar jankte. Het is juist tegengestelde want Marilyn bezat een klasse en wist maar al te goed wat ze wou.

Het grote probleem met dit soort documentaires waar er niet met archiefbeelden wordt gewerkt maar met echte acteurs is dat je al echt goed moet zijn om je het personage eigen te maken, zeker dan als dat personage één van de grootste actrices aller tijden is. Ik vind het dan ook een beetje jammer dat er wordt gekozen om zowel een actrice te casten voor Norma Jean als voor Marilyn want het wekt de indruk van de schizofrenie des te meer. Ashley Judd neemt de rol van Norma Jean op zich en Mira Sorvino die van Marilyn en beide zijn ze redelijk. Natuurlijk heeft niemand effectief de ontwapende charme die Marilyn kenmerkte maar ze zetten bij vlagen nog een redelijke prestatie neer. Iets waar ik me wel over verbaasde was de kunde van Sorvino om Marilyns stem bij haar bekende nummers perfect weet na te bootsen. Volgens mij deed ze dit dan ook niet zelf maar is er gebruik gemaakt van nasynchronisatie. Wat ik wel vreemd vond was de rol van Eddie Jordan. Ik weet dat er een Ted Jordan was (die heeft later nog een boek geschreven over zijn 'leven' met Marilyn) maar hier in de film is er de oude man Ted Jordan, de muzikant, en zijn neef Eddie Jordan maar raar genoeg staat Ted Jordan niet op de credits bij Imdb.

Misschien is dit de moeite om eens te bekijken als je eens vluchtig iets over Marilyn wilt weten maar voor de meer geïnteresseerde kijker is dit pure bagger. Ik raad dan ook iedereen die geïnteresseerd is in Miss Monroe af om dit te bekijken maar meer op zoek te gaan naar The Final Days documentaire of gewoon naar het merendeel van haar films die niet zo moelijk zijn te vinden.

1*

I don't like the way Teddy Roosevelt is looking at me.

Nu ik Rear Window, Psycho en North By Northwest heb gezien lijkt het me wel dat ik de 3 bekendste heb gezien en ook North By Northwest scoort echt goed. Sterk en boeiend verhaal, een geweldige Cary Grant en een mooie Eva Marie Saint zorgen voor een topper van formaat. Reken daarbij ook nog eens een aantal geweldige scènes bij, het sproeivliegtuig, Mount Rushmore, ... en je hebt echt een knappe film. Alleen spijtig dat sommige scènes er toch weer zo fake uit zien, echt wel een nadeel bij sommige Hitchcocks (met als tegenstelling het moment waar het sproeivliegtuig tegen de vrachtwagen knalt)

Er zitten ook hilarische scènes in vooral door Cary Grant. Wanneer hij straalbezopen is, wanneer hij uit die veiling probeert te geraken, ... maar spijtig ook sommige irritante karakters. De politie agenten waren precies wat achterlijk maar waar ik me wat aan irriteerde was die moeder. Met die scène in de lift waar ze zegt "Are you guys really trying to kill my son? als dieptepunt.

Rear Window zal toch nog altijd mijn favoriet blijven uit tot nu toe bijna 30 Hitchcocks.

4*

Errol Flynn als mountie

Northern Pursuit is eigenlijk één van de weinige films die ik speciaal voor Errol Flynn heb gekeken. Dodge City was de eerste geloof ik en die had ik speciaal gekeken omdat het een nogal atypische rol voor hem was. Ik was hem in ieder geval al vaker tegen gekomen maar vaak in bijrollen en dat beviel me meestal wel. Waarom Northern Pursuit dan kiezen want dat is toch een vrij onbekende Flynn film? Klopt en het was dan vooral de aanwezigheid van Raoul Walsh als regisseur die me over de streep trok.

Maar ik heb de indruk dat die alleen maar een goed regisseur was met James Cagney als hoofdrolspeler. White Heat en The Roaring Twenties staan alletwee op een dikke 4* maar voor de rest heeft Walsh me nog niet veel kunnen overtuigen. Northern Pursuit doet dat ook niet want de film is op zich redelijk saai te noemen. En dat is vreemd want op zich biedt Wereldoorlog II nochtans wel genoeg stof voor een actievolle film maar Walsh strandt hier in een nogal dramatisch getinte propagandafilm die van de eerste tot de laatste minuut is te voorspellen. Het is allemaal nog vrij vakkundig gemaakt (op de belachelijke ski-achtervolging naar het einde toe) maar de spanning is ver te zoeken. Voor de rest bevat de film de noodzakelijke propaganda maar voor een film uit 1943 is dat te verwachten natuurlijk. De climax waar het gevecht tussen Steve en von Keller tot zijn hoogtepunt komt is hetgeen waar je uiteindelijk de film voor uitzie maar jammer genoeg was ik tegen dan al in slaap gesukkeld en heb ik hem vandaag verder uitgezien.

Als je dit leest, dan kan ik begrijpen dat je je afvraagt waarom ik hier in godsnaam nog 2,5* aan kwijt wil. Wel, voornamelijk omdat Walsh hier een degelijke cast heeft opgetrommeld. Flynn is geslaagd als Canadese mountie maar hij heeft dan ook genoeg oefening gehad want hij heeft dit soort rollen waar hij in het leger of iets dergelijks zit al erg veel gespeeld. Ach, mij hoor je in ieder geval niet klagen. Degene die echter het meeste tot de verbeelding spreekt is Helmut Dantine die de rol van de slechte Nazi op zich neemt. De chemie tussen beide heren is zeker en vast aanwezig en ik durf zelfs te zeggen dat Dantine hier net iets beter is dan Flynn. Julie Bishop als Laura had voor mij niet gehoeven maar in dit soort films moet de hoofdrolspeler altijd een love-intrest hebben en daar komt zij aan te pas. Niet veel bijzonders dus. Pluspunt trouwens dat de Duitsers effectief Duits spreken, iets waar het moderne Hollywood met onder andere Valkyrie nog veel van kan leren.

Goh, op zich nog niet zo'n slechte film maar het is allemaal enorm standaard en het komt nooit echt boven de middelmaat. Het is dankzij het acteerwerk van Flynn en Dantine dat de film nog enigszins interessant is. In ieder geval niet het beste (maar ook niet het slechtste) dat ik al van Walsh heb gezien.

2,5*

Avery is voor de titel van deze short eens gaan kijken naar North West Mounted Police uit 1940 en baseerde zich voor het plot op Dumb-Hounded, de eerste cartoon waar Droopy in voor kwam. Wat op zich wel vreemd is aangezien a) die cartoon maar 3 jaar eerder uitkwam en b) dat dit nog maar de vierde Droopy cartoon was en dat de originaliteit toch nog niet op kon zijn. Soit, eenmaal je die hebt gezien, dan weet je wat je kunt verwachten is deze Northwest Hounded Police nog wel leuk. Een paar toffe visuele gags (de wolf die uit de gevangenis ontsnapt door een deur te tekenen..) en het idee dat Droopy, hier Sergeant McPoodle, eender waar de wolf kan achtervolgen blijft leuk.

3.5*

Eine Symphonie des Grauens

Nosferatu was een titel die al langer op mijn verlanglijstje stond. De DVD vond ik altijd iets de duur om de gok te wagen (ben niet zo'n enorme fan van stille films) maar Cinema Zuid heeft deze zomer een Vampierenthema en trapt de reeks af met deze Nosferatu. De ideale gelegenheid dus om eens kennis te maken met misschien wel het bekendste werk van Murnau.

Nosferatu is gebaseerd op het alom bekende boek van Bram Stoker maar toch is het geen getrouwe verfilming. Dit is doordat Murnau eigenlijk geen toestemming had om het boek van Stoker te verfilmen en dacht dat hij hier mee kon wegkomen mits hij een aantal details veranderde. De Dracula fan zal de meeste verschillen wel opmerken (vooral op gebied van namen want zo is Hutter eigenlijk Jonathan Harker en is Count Orlok eigenlijk Count Dracula) maar wat mij vooral boeide was dat Murnau als eerste gebruik gemaakt van het feit dat vampiers sterven door zonlicht, iets wat later door zowat elke vampierenfilm overgenomen zou worden. Het is dan ook duidelijk dat Nosferatu zijn stempel heeft gedrukt en dat is zeker en vast terecht want de film kent wel een aantal iconische scènes. Het knapste, en hetgeen mij het meest zal bijblijven, is sowieso de 'schaduwaanval' van Nosferatu op Ellen. Maar eigenlijk zijn alle scènes waar schaduw aan te pas komt erg interessant om te zien. Ik blijf dan ook een zwak hebben voor dit soort oude films waar alle effecten nog echt met de hand werden gedaan en niet met de computer. Nog even een eervolle vermelding geven aan de pianist die live de muziek verzorgde. Geen idee of het de originele soundtrack was (dat wilt wel eens verschillen per versie heb ik de indruk) maar het past perfect in de sfeer van de film.

En de sfeer rondom Nosferatu is eigenlijk erg interessant te noemen. Angstaanjagend is het zeker en vast niet meer, 90 jaar later zijn we ondertussen al wel meer gewoon op dit gebied, maar er hangt toch een beklemmende sfeer. Dit is vooral te wijten aan de zwartwit cinematografie maar voornamelijk vanwege het iconische hoofdpersonage. Count Orlok is op elk gebied compleet verschillend van elke vampier die we nu kennen. Zelfs de bekende spitse hoektanden komen er hier nog niet aan te pas maar we krijgen wel spitse voortanden in de plaats. Max Schreck is dan ook gewoon ideaal in zijn rol van de Count. Een probleem dat ik wel vaker heb met dit soort stille films is het overmatig gebruik van overacting. Toegegeven, je had geen dialoog dus het moest duidelijk zijn voor de kijker maar dit gaat er soms toch wel net wat over. Gelukkig valt dit grotendeels nog altijd wel met de mantel der tijd te bedekken en stoort het op zich niet hard. Wel erg vreemd trouwens dat sommige dialoogschermen opeens in het Frans waren. Nosferatu stond mij altijd ten boek als een geheel Duitse film dus het was vreemd om opeens naar een andere taal over te schakelen. Dit werd dan ook nog niet ondertiteld en dat was redelijk vervelend.

Een aantal erg interessante scènes (de boot sequence!) en een heerlijk hoofdpersonage zorgen ervoor dat Nosferatu erg vermakelijk is te noemen. Langs de andere kant zijn er ook een aantal hekelpunten zoals het overdreven acteren maar dat is nu eenmaal eigen aan de tijdsperiode. Ik ben niet meteen een die hard fan van heel het Dracula gebeuren maar dit was in ieder geval eens een interessante kijk op het bekende verhaal.

4*

Dry your eyes, baby; it's out of character

Eigenlijk is het vreemd hoe je soms veel films van een regisseur kunt kijken terwijl je één van zijn bekendste films al die tijd links laat liggen. Een tijd geleden zag ik mijn 40e film van Alfred Hitchcock en kwam tot de conclusie dat ik Notorious al jaren op DVD had liggen, maar nog nooit had gezien. Vreemd eigenlijk, want hier zit met onder andere Cary Grant, Ingrid Bergman en Claude Rains een heerlijke cast in. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen!

Moet zeggen dat het wel even duurde vooraleer de film echt op gang komt. Heel het kat- en muisspel tussen Devlin en Alicia vond ik niet al te boeiend en het is pas wanneer Alicia besluit om in te gaan op het aanbod om bewijsmateriaal tegen Alexander te verzamelen, dat de film wat een boost krijgt. Het plot achter Notorious (gebaseerd op het verhaal The Song of the Dragon van John Taintor Foote waar ook de silent film Convoy uit 1927 inspiratie in vond) is ietwat voorspelbaar, maar Hitchcock is en blijft de Master of Suspense en hij doet zijn naam dan ook eer aan. Zeker naar het einde toe begint hij heerlijk op dreef te geraken en hoewel je weet dat Devlin uiteindelijk op tijd zal komen om zijn grote geliefde van de vergiftigingsdood te redden, blijft het wel een lekker spannend stukje. Fijn ook dat Hitch er daarna niet teveel woorden meer vuil aan maakt. Devlin rijdt weg met Alicia en met een simpele vraag ("Alex, will you come in, please? I wish to talk to you") is meteen ook het lot van Alexander bezegeld. Niet al te veel poespas, gewoon boem: The End.

Hitchcock in zijn glorieperiode kon altijd rekenen op een vaste cast, van zowel vrouwen als mannen. Met Cary Grant heeft hij een aantal van zijn bekendste titels gemaakt, onder andere North By Northwest, en Notorious is een uitstekende samenwerking. Een ietwat atypische rol voor Grant, er zit wat meer venijn in dan ik van hem gewend ben, en het gaat hem goed af. Ook Ingrid Bergman is geen onbekende voor de regisseur en onder zijn regie straalt ze als nooit tevoren. De rol van Alicia is misschien wel één van haar beste rollen tout court en ook Claude Rains kan zich goed laten gaan als de spilfiguur in het plot. Zeker de combinatie met Leopoldine Konstantin, die zijn moeder speelt, geeft een handvol erg leuke scènes.

Met uitzondering van het trage begin is hier dus weinig op aan te merken. Fijn om nog eens een echt sterke Hitchcock te zien (The Paradine Case en Jamaica Inn strandden allebei op 3.5*), maar het is wel niet het meesterwerk dat door sommigen genoemd wordt. Bergman draagt de film en Grant en Rains ondersteunen haar er wonderwel bij.

4*

Ik kende het verhaal van de klokkenluider van de Notre Dame eigenlijk alleen maar van de Disney tekenfilm. Was dus ook wel benieuwd wat deze versie zou worden...

De film opent met een leuk weetje over hoe het boek waarop de film is gebaseerd tot stand is gekomen maar vanaf dan begint het allemaal wat te minderen. Het verhaal kan gewoon niet boeien en wordt ook allemaal wat oninteressant en theatraal gebracht. Het kabbelt allemaal wat voort alhoewel het slot wel aangrijpend was en sterk in beeld werd gebracht.

De acteerprestaties daarentegen waren wel zeer sterk. Quasimodo werd door Anthony Quinn zeer goed neergezet. Ook is Gina Lollobrigida als Esmeralda een mooie verschijning.

Notre Dame de Paris is een twijfelgeval. Langs de ene kant heb je het ietwat saaie verhaal en langs de andere kant heb je wel een sterke cast. Ik hou het dan toch maar op een 2.5*

Tweede kennismaking met Emilio Miraglia

Ik nam me voor om eens wat meer van regisseur Emilio Miraglia te gaan toen ik ergens in oktober vorig jaar The Red Queen Kills 7 Times keek. Een regisseur die maar een handvol films heeft gemaakt maar toch wel zijn stempel op het Giallo genre heeft gedrukt met twee van zijn latere films: het al eerder genoemde The Red Queen Kills 7 Times en ook deze The Night Evelyn Came Out of the Grave. Sowieso al twee geweldige titels en beide zijn ook door Arrow in een puike release uitgebracht. Gisteravond was het dus de beurt aan Evelyn.

Maar het heeft lang geduurd vooraleer ik er echt leek in te komen. Zeker het begin is een nogal onsamenhangend geheel waar moeilijk een touw aan vast te knopen is maar langzaam maar zeker begon Miraglia me meer en meer over de streep te trekken. Vanaf dat Alan met Gladys trouwt schiet de film in een hogere versnelling en hoewel een aantal twists zijn te voorspellen, gelukkig niet allemaal, scoort hij hier toch nog serieus wat punten. Een aantal sfeervolle shots (je vraagt je af waarom ze eigenlijk altijd zo'n graf openbreken tijdens een stormachtige nacht terwijl je dat op zo'n verlaten kasteel evengoed tijdens een zonnige zondagmiddag kunt doen. Het ziet er gewoon veel leuker uit!) en vooral veel schoon vrouwvolk dat in weinig verhullende kledij mag komen rondhollen.

Al werkt de klederdracht van Gladys wel nogal hard op de lachspieren en dat lijkt me niet de bedoeling te zijn geweest. Op een bepaald moment heeft ze een soort van boerinnetjeskleed aan waarmee ze net niet in "the hills are alive with the sound of music" uitbarst en het is jammer dat dat vooral een afleiding is voor de performance van Marina Malfatti. Die weet zich nog redelijk staande te houden (hoewel ik Erika Blanc als Susan en Maria Teresa Tofano als Polly ook nog wel toffe toevoegingen vond) maar van Anthony Steffen ben ik toch nog niet helemaal overtuigd. Die openingsscène waarin hij probeert te ontsnappen is gewoon lachwekkend en het is maar goed ook dat hij wordt geflankeerd door Enzo Tarascio (George) en Joan C. Davis (Aunt Agatha). Die laatste komt er plotgewijs een beetje bekaaid af maar bon, ze heeft nog wel één van de leukste scènes (die volgens mij ook komisch bedoeld was) op haar naam staan met de introductie van al die blonde huishoudhulpen.

Het overige werk van Miraglia lijkt niet zo eenvoudig te vinden zijn als ik het aantal stemmen op MovieMeter er eens op naloop. Benieuwd of Arrow die misschien ook nog eens gaat uitbrengen, ik zou ze kopen alleszins. The Red Queen lijkt tot nu toe wel het hoogtepunt in zijn carrière te zijn geweest, maar deze Evelyne mag er ook wel zijn.

3.5*

Visconti's visie van een boek van Dostojevski

Ik was een tijd geleden mijn top 10 er eens op aan het nalopen om te zien of ik nog altijd vond of die films een terechte plaats hadden gekregen en of ik ondertussen niet betere films had gezien. Er zijn wel een aantal titels van plaats verschoven maar bij Le Notti Bianche had ik toch nog wat mijn twijfels of de film een 8e plaats verdiende. Gisteren maar eens aan een herziening gewaagt.

De eerste keer dat ik de film zag was ik ontzettend lyrisch over Visconti's prachtstuk. Ik dacht dat dit een film was die me altijd ging bijblijven maar gisteravond moest ik eerlijk toegeven dat ik me niet meer zo bijster veel van de verhaallijn kon voorstellen, ik had de film dan ook nog maar één keer gezien. Eerlijk is eerlijk, ik denk dat ik hem wel uit mijn top 10 ga smijten want de film pakt me net iets minder dan de eerste keer. Visconti zorgt nog altijd wel voor een visueel pareltje. De straten van Venetië zien er werkelijk prachtig uit en het filmen in zwart-wit geeft nog net dat extra tintje aan heel de film. Visconti heeft een sterk oog voor details en weet dit dan ook ten volle te benutten. Vooral de scène waar Natalia en Mario in het bootje zitten en het begint te sneeuwen of de uiteindelijke climax waar we Natalia in de armen van Jean Marais zien met op de achtergrond Mario zijn stuk voor stuk ontzettend mooi gechoreografeerde beelden die ik zo zou willen inkaderen. Visconti bewijst hiermee toch nog eens dat hij werkelijk één van mijn favoriete regisseurs is en ik twijfel er niet aan dat dat zo blijft. Visueel is het dus allemaal dik in orde maar de kracht van het verhaal had deze keer toch wat een mindere impact dan een dik jaar geleden. Normaal natuurlijk want ik wist nog altijd hoe de film ging aflopen maar de grens tussen banaal (Natalia die zich verschuilt in een kippenhok) en meeslepend (het einde) werd me iets te vaak opgezocht. Ontzettend jammer want voor de rest is het echt zo'n pareltje. Vooral het einde is zo ontzettend treffend geschoten en verhaald. Mario die eindelijk toch de liefde voor Natalia beantwoordt ziet worden maar wanneer haar voormalige geliefde op de proppen komt laat ze hem vallen als een baksteen. Het is om echt medeleven met Mario te krijgen en daar zit dan ook de kracht van Visconti, hij weet zijn personages een uitstekende diepte te geven. Vooral de scène waar Maria zijn liefde voor het eerst aan Natalia verteld en zij hem kortaf afbreekt van dat ze het niet wilt horen is zo intens. Maar het is niet alleen weemoed en tristesse dat de klok slaagt in Le Notti Biance. Neen, ook de humor krijgt af en toe de kans en ook daar slaagt Visconti wonderwel in. Ik denk niet dat er iemand is die de dansscène storend vond. Uitstekend gespeeld trouwens door heel de cast.

Heel de cast is dus fantastisch maar het zijn toch twee acteurs die er boven uit torenen. Maria Schell is de eerste, die trouwens ook een uitstekende rol heeft in Dostojevski's andere meesterwerk: Brothers Karamazov, The (1958). Ze is een ontzettend mooie vrouw en ze weet een prachtige innerlijke tweestrijd op het scherm te toveren. Elke scène weet ze de aandacht naar haar toe te trekken en als kijker vindt je het dan ook compleet normaal waarom iemand als Mario zich met hart en ziel in de strijd stort om Natalia's liefde te winnen. Schell, een Oostenrijkse van origine, kreeg trouwens het respect van heel de Italiaanse cast toen ze heel het script in het Italiaans vanbuiten blokte. De Italianen beloonden dit huzarenstukje door haar stem niet te laten dubben door een andere Italiaanse actrice zoals de gewoonte was in die tijd. Het zou oneerlijk zijn om alleen Schell te roemen want haar mannelijke tegenspeler, Marcello Mastroianni, is sowieso van eenzelfde niveau. Het verhaal heeft op zich niet zo heel veel om handen maar de chemie tussen de twee zorgt ervoor dat de trage sfeer van de film als een sneltrein voorbij raast. Mastroianni is en blijft toch een geweldige acteur, ik moet dringend eens wat meer van hem gaan zien. Jean Marais mag trouwens ook niet vergeten worden. Oké, hij heeft weinig screentime maar heeft zo'n belangrijke rol dat het belangrijk is dat die deftig wordt ingevuld en Visconti had geen betere keus kunnen maken met Marais. Heerlijk personage.

Ik begon deze recensie met het idee dat ik de film uit mijn top 10 zou smijten en vervangen door iets anders maar verdomme, ik laat mezelf toch weer twijfelen. Le Notti Bianche is zo'n typische film die nog uren later op je gemoed kan doorwerken waardoor je de paar mindere stukken snel vergeet en je enkel de magistrale scènes onthoud. Misschien toch nog maar eens een nachtje over slapen. De score blijft wel hetzelfde.

4.5*

Ontzettend mooie poster trouwens, pak beter dan mijn DVD cover...

Magische nachten in Italië

Ik heb iets met Italiaanse films en vreemd genoeg situeert zich dat eigenlijk allemaal wat in het oudere werk. Ik heb volgens de zoekmachine van MovieMeter 104 films gezien met Italië als hoofdproducent en maar 14 (!) daarvan zijn van de laatste 30 jaar. Hoog tijd dus om dat eens te gaan aanpakken en waar dan beter te beginnen bij een film die nagenoeg alle checkboxen aftikt in wat ik graag zie in een film.

Namelijk: een nostalgische terugblik, een soort van coming of age en met veel knipogen naar het medium cinema op zich. Ik wist echter niet dat de film eigenlijk indirect een reden ging geven voor mijn eigen constatering dat ik van de latere Italiaanse cinema weinig gezien heb. De Italianen zelf lijken namelijk ook niet echt hoog op te lopen met wat ze in die periode hebben gemaakt en daar speelt regisseur Paolo Virzì lekker op in. Het resultaat is een film die bol staat van talloze verwijzingen naar cinema in het algemeen (al die filmposters, de knipogen naar Pasolini, Fellini, Mastroianni, ...) maar bovenal gewoon een erg fijn plot heeft waar je via een grote flashback te weten komt hoe filmproducent Saponaro aan zijn einde is gekomen. Dit alles speelt zich af tegen de achtergrond van het WK voetbal dat in 1990 in Italië werd gespeeld en waarbij het gastland tegen Argentinië met penalty's onderuit ging in de halve finale. Het feit dat die wedstrijd meer betekent voor de omstaanders dan de dood van Saponaro zegt genoeg over hoe een impact dat heeft gehad.

Middenin al die chaos bevinden zich Antonino, Luciano en Eugenia die in Rome verzeild zijn geraakt doordat ze in de running zijn voor een prestigieuze scenarioprijs. Zij zien echter al snel hun dromen uiteen spatten - al hebben ze dat niet altijd door - en de invulling door respectievelijk Mauro Lamantia, Giovanni Toscano en Irene Vetere is heerlijk te noemen. Ze dragen met hun jeugdig enthousiasme de film volledig maar bijvoorbeeld ook de rol van Marina Rocco als maîtresse van Saponaro is gewoon genieten. Ook fijn dat Virzì een aantal grootheden van vroeger heeft weten te strikken. Zo was Giancarlo Giannini geen onbekende voor regisseurs als Luchino Visconti en Franco Zeffirelli en die doet het hier ook erg fijn als filmproducent Saponaro.

Ik moet precies een andere film dan de meesten hier hebben gezien, want ik snap echt niet waarom dit gemiddeld maar 2.5* krijgt. Vlot geregisseerd, een weliswaar voorspelbaar maar toch erg fijn verhaal en gewoon een erg tof sfeerbeeld. Virzì komt op het verlanglijstje om eens wat meer van te gaan zoeken, volgens mij heb ik Il Capitale Umano nog ergens rondslingeren dus dat zal wel de volgende worden.

4*