Opinions

Here's a seven-point suppository, Captain

Na een geweldig eerste deel en een ietwat teleurstellend tweede deel was het vandaag de beurt aan de volgende in reeks. Dit deel zit toch ongeveer wat op hetzelfde niveau als deel 2. Zeker niet slecht maar haalt het niet bij het origineel.

Clint Eastwood blijft na 2 films nog altijd niet vervelen met zijn Dirty Harry personage. Meer zelfs, hoe meer ik hem zie hoe cooler dat hij wordt. Na in de twee vorige films respectievelijk een Mexicaan en een neger als partner te hebben gekregen krijgt hij hier een jonge vrouw als partner. En dat is nu meteen waar het minste gedeelte van de film zit, Daly is met vlagen ronduit irritant. Alleen het einde gaat haar echt goed af, niet omdat ze word doodgeschoten maar omdat ze eindelijk als een echte flik overkomt en niet één of ander groentje dat juist van de schoolbanken komt.

Het verhaal is wel weer van het niveau van een Dirty Harry film al is het spijtig dat het gedeelte met de bad guys niet goed wordt uitgewerkt. In deel 1 had je de magnifieke Scorpio en in deel 2 de mysterieuze in beeld gebrachte politie maar hier is het verhaal meer wat me de losse hand neergepend, wat toch wel zonde is. Al is het einde waar Callahan de bendeleider neerknalt met een L.A.W.S. raket echt fantastisch. Ook het sollicitatiegesprek van Inspector Moore is hilarisch.

Tot nu toe vind ik de Dirty Harry reeks wel zeer geslaagd, ben benieuwd of ze dit niveau kunnen volhouden want hier mistte ik soms toch wel de coole one-liners die in de vorige delen wel zaten.

3.5*

Ben benieuwd welke partner Harry gaat krijgen in de volgende delen.

In love, there are no boundaries

Nu ik weer volop in mijn examenperiode zit is de mogelijkheid voor films te zien serieus geslonken. Tegenwoordig komt het er alleen maar van in het weekend en vaak weet ik dan nog niet te kiezen. Ook deze keer was het weer van dat want strijd ging tussen East of Eden en deze English Patient. Nodeloos om te zeggen dat het deze is geworden.

The English Patient is eigenlijk geen film die ik zelf heb gekocht. Er is vroeger eens een tijd geweest dat er een 'speciale' film collectie bij één of andere krant zat en mijn moeder heeft toen deze gekocht. Vroeger wou ik nooit dit soort films zien omdat ik ze automatisch afdeed als te romantisch en te klef. Vandaag de dag is mijn smaak wel serieus verandert en dacht ik bij mezelf, als ik Gone With The Wind de moeite waard vind dan zal dat bij deze ook wel zo zijn? Het antwoord is volmondig ja want The English Patient is zonder twijfel een uitstekend stukje cinema. Al vanaf de mooie openingsscène zat ik meteen in de film om er pas weer uit te geraken wanneer de aftiteling over de film rolt. Voor velen zal de film een iets te hoog soapgehalte hebben maar van tijd tot tijd kan ik dit ontzettend goed waarderen. Qua verhaallijn is de film niets bijzonder maar gewoon de manier waarop het verteld wordt is verwarmend en meeslepend. Langs de ene kant heb je de verhaallijn van de mysterieuze English Patient die in een vliegtuig ongeluk gruwelijk is verbrand en zijn geheugen is kwijtgeraakt maar langs de andere kant heb je de flashbacks van de patiënt waar je stukje bij beetje heel de verhaallijn ontrafelt. Verwacht geen plottwists, verwacht geen verrassingen maar zet je gewoon klaar voor een sterk verhaal waar er één emotie de bovenhand krijgt, liefde. Tot op de laatste moment blijft het boeien en wanneer je eindelijk concreet te weten krijgt wat Almásy heeft gedreven tot het verraden van zijn collega's zit je met een krop in je keel, vooral omdat je weet wat er daarna gebeurt.

The English Patient heeft de kracht van een aantal sterke acteurs aan zijn zijde te hebben en speelt dit dan ook op een goede manier uit. Van de excentrieke Ralph Fiennes als Almásy tot aan de geniale Willem Dafoe als de dief Caravaggio. Tel daarbij nog eens Colin Firth en Naveen Andrews bij en qua mannelijke cast heb je al een serieus sterke groep. Gelukkig moet de vrouwelijke kant niet onderdoen, wel in aantal, want Juliette Binoche zet een uiterst sympathieke verpleegster neer maar degene die toch de show steelt is zonder twijfel Kristin Scott Thomas. Elke keer als zij in beeld kwam was ik gefascineerd door het personage. Ze is trouwens gewoon in de film geraakt door een briefje aan Minghella te geven met daarop "I am 'K' in your film"

Voor vele kijkers is de lange speelduur de doodssteek voor de film maar niets is minder waar. Het verhaal heeft simpelweg zoveel tijd nodig want dit kun je gewoon niet in 90 minuten even snel vertellen. De film ging eerlijk gezegd ook zo voorbij en ik snap dan ook niet waar al de commentaar van langdradig zijn op slaat. Het is sowieso al de moeite voor de prachtige beelden van de woestijn waar het meeste van de film zich afspeelt.

Uitstekende en ondergewaardeerde cinema. De verhaallijn blijft constant boeien en The English Patient bevat een uitstekende cast. Ook de muziek verdient nog een eervolle vermeldingen.

4.5*

Slechtziende Fernandel

Ik ben in de loop der tijd nogal grote fan van Louis de Funès geworden en aangezien ik altijd wel te vinden ben voor de Franse cinema, wou ik me ook eens aan andere komieken wagen. De keuze viel op Bourvil en Fernandel en een aantal DVDs volgden. Tot nu toe was Fernandel nog niet echt zo'n succes te noemen met Boniface Somnambule en Honoré de Marseille die respectievelijk 2.5* en 3* kregen. Met L'Homme à l'Imperméable kwam er echter al een positievere noot in zijn oeuvre en ik was benieuwd wat dit ging brengen.

Aangenaam verrast ook dat dit geregisseerd is door Henri Verneuil. Een regisseur met een serieuze naam, maar waar ik nog niet goed van begreep vanwaar die faam kwam. L'Ennemi Public No 1 maakt het niet duidelijk, want hoewel hier best wel wat interessante elementen in zitten, is het de derde keer dat Verneuil op 3* mag rekenen. Grootste probleem is dan ook dat dit (en dat lijkt een constante te zijn bij de regisseur) allemaal wat te lang duurt. Volgens de informatie op de DVD zou de film maar 80 minuten duren, in plaats van de werkelijke 105 minuten, en dat had me dan ook aangenamer gelegen. Nu begint de gimmick van de goedlachse Fernandel die tegen wil en dank in allerlei gangsterpraktijken verzeild geraakt wat te vervelen. Beetje jammer ook dat iedereen in een film die zich in New York afspeelt vloeiend Frans praat. Het wordt helemaal te zot wanneer je dan onder andere reclameborden en een Wanted poster ziet die wel in het Engels zijn..

Fernandel doet hier weer zijn vertrouwelijke ding. Veel lachen, veel misplaatste gebaren en zalven waar hij maar kan. Het is een stijl die me wel ligt maar tegelijkertijd kan het me nooit voor een volledige film bekoren precies. Fernandel moet het toch vooral ook hebben van de acteurs/actrices die hem ondersteunen. Zo'n rol is er hier weggelegd voor Zsa Zsa Gabor. De (ondertussen 99 jaar oude!) Hongaarse speelt, met een heerlijk moddervet accent trouwens, een typisch gangsterliefje en doet dat goed. Bij de gangsters zitten ook een paar leuke kleurrijke figuren zoals David Opatoshu als de niet al te snuggere Slim.

Wel leuke soundtrack trouwens van Nino Rota. Die slaagt er ook altijd in om een film wat op te fleuren en doet dat hier uitstekend met een ietwat jazzy soundtrack. Blijkbaar heb ik nog een andere Fernandel/Verneuil samenwerking liggen en Le Clan des Siciliens ligt hier ook nog stof te happen. Benieuwd of die me meer gaan overtuigen.

3*

Dehors ou mort - deuxième partie

De eerste film over het leven van Mesrine was een erg vermakelijke film die alleen maar vanwege het gevoel dat de film nogal fragmentarisch overkwam een minpunt kreeg. Cassel speelde de rol van zijn leven en de film kreeg een dikke 4*. Van dit vervolg verwachtte ik dan op zijn minst even veel maar jammer genoeg is dit slotstuk toch duidelijk van een lager niveau dan zijn voorganger.

Het fragmentarische aspect is er nog altijd, zal wel eigen zijn aan de twee films, maar het komt deze keer echter een stuk minder boeiend op me over. Mesrine doet nog altijd hetgeen waar hij zich in de vorige film ook mee bezig hield, banken overvallen, maar er zit maar weinig verschil tussen de verschillende scènes. Een bankoverval hier, een bankoverval daar en voor je het weet zit je aan de climax van de film. Een climax die de film eigenhandig weet te redden van een onvoldoende want die wordt wel erg sterk in beeld gebracht. Je weet dat het slecht zal aflopen met Mesrine maar toch voel je langzaamaan de spanning opbouwen wanneer hij in de auto zit en wordt afgesneden door het undercover politie busje. Voor de rest zitten er nog een paar leuke scènes in, vooral de confrontatie tussen Mesrine en Broussard met Mesrine die zich als Duitser voordoet ten gevolge is erg geslaagd.

Cassel was al enorm overtuigend als Jacques Mesrine en doet dat kunstje hier nog eens lichtjes over. Het is pas in de tweede film dat we een overtuigend beeld krijgen van de man met de 100 gezichten en dat is voornamelijk te wijten aan de kunde van Cassel. Erg sterke acteur in ieder geval maar jammer genoeg is het qua cast voor de rest niet veel bijzonders. Goed dat Ludivine Sagnier haar rol terug opneemt van Sylvia Jeanjacquot, blijft toch nog altijd even indrukwekkend als toen in Swimming Pool, maar haar rol wordt een stuk groter dan in het eerste deel en ze weet zich niet altijd even goed staande te houden naast Cassel, dan was Cécile De France een betere keus in de voorganger. Ook Mathieu Amalric, die de rol van François Besse speelt, moet het in het algemeen afleggen tegenover zijn medegangster maar weet er af en toe nog iets van te maken maar de film schiet qua bijrollen er vaak naast. Olivier Gourmet komt als Broussard alleen maar echt tot zijn recht in de hierboven genoemde confrontatiescène in het appartement met Mesrine en de rest loopt maar weinig indrukwekkend doorheen de film.

Het verhaal wordt er jammer genoeg niet interessanter op en het is alleen maar het laatste kwartier dat echt de moeite is. Cassel blijft nog altijd even sterk als Mesrine maar staat op een zodanig eenzame hoogte dat de rest er serieus voor moet onder doen. Ik blijf erbij dat dit interessanter had kunnen zijn dan wat we nu hebben gekregen.

Nipte 3.5*

Their deadly mission: to crack the forbidden island of Han!

Ik had een tijd geleden beide Green Hornet films met Bruce Lee gekocht + een documentaire en na de eerste film te hebben gezien smaakte het naar meer. Ik wist dat een goede maat van mij nog ergens een Bruce Lee film had dus had ik gevraagd of ik die mocht lenen. De film was deze Enter The Dragon dus heb ik hem gisteravond eens opgezet. Lekker old school trouwens want het was nog een VHS.

Zoveel ken ik niet van Martial Arts, heb een paar Shaw Brothers films gezien en beide Ong-Bak films, maar zelfs ik kan zien dat Lee gewoon meer dan uitstekend is. Dat afgetraind lichaam, die snelle bewegingen, ... Allemaal heerlijk en het is dan ook jammer dat de gevechten soms wat onduidelijk in beeld werden gebracht. Vooral de stukken, duidelijk te zien in het kleine gevecht met Jackie Chan, waar er wordt geconcentreerd op Lee zijn gezicht in plaats van zijn vuisten of voeten of weet ik wat nog allemaal waar hij mensen mee slaat. Gelukkig heeft Lee een charisma van hier tot in Tokio waardoor ik hem dit allemaal niet kwalijk neem. Waar ik erg van verschoot was de rol van John Saxon. Toen ik zijn naam op de hoes zag staan dacht ik al dat het die vader uit Nightmare on Elm Street was maar dat hij zo'n geweldige rol ging hebben had ik niet gedacht. Ik moet hier eens meer van gaan zin want in beide rollen is hij uitstekend, had wel nooit verwachtdat hij zo lening was maar A Nightmare on Elm Street is dan ook wel 11 jaar ouder dan deze film. Dan rest van de Deadly Three alleen nog maar Jim Kelly maar ook die heeft een geweldige rol. Hier en daar een paar one-liners en natuurlijk het afro kapsel. Geweldig! Shih Kien was ook een uitstekende bad-guy al was het wel overduidelijk dat zijn tekst werd gedubt maar soit, het zal wel eigen zijn aan dit soort films.

Het verhaal in Enter The Dragon was beter dan ik had verwacht. Oké, hoogstaand is het nergens maar het is allemaal wel ontzettend vermakelijk. Het eiland van Han zorgt natuurlijk voor een uitstekende setting waar de personages compleet los kunnen gaan en geleidelijk aan gebeurt dat dan ook. In de Green Hornet film had ik de indruk dat Lee niet voluit kon gaan maar hier komt hij compleet los. Naar het einde wordt het dan ook indrukwekkend en komt de film tot een uitstekende climax in de spiegelscène. Een minutenlang gevecht dat maar één minpunt heeft. Han heeft toch wel een aantal kansen gehad om Lee met zijn klauw, geweldige vondst trouwens, af te maken. Neen, nu krabt hij hem alleen maar elke keer. Ach, ik zal wel teveel nadenken bij dit soort films. Iets wat ik me ook afvroeg is waar die kerel naartoe is gegaan die door Lee op dat kleine bootje werd gezet. Hij verdwijnt echt gewoon uit de film.

Uitstekende martial arts film en het bewijs dat ik dringend wat meer van Lee moet zien. Eerst is horen aan mijn kameraad of hij nog wat Lee films heeft en anders ga ik ze zelf wel kopen. De gevechten zijn sterk gechoreografeerd en het verhaal verloopt vlot en wordt nergens saai. Ik heb me in ieder geval geamuseerd.

4*

Tread softly because you tread on my dreams

Equilibrium had al vaker mijn aandacht getrokken maar nog nooit de zin gehad om de film eigenlijk te kopen. Het was pas toen ik dit in een boxset (met Impostor als 2e film, het waarom is mij nog altijd een raadsel) vond in de Mediamarkt voor weinig geld dat ik besloot de gok te wagen. Gisteren nog wat tijd over en toen leek dit me de perfecte tijdsbesteding te zijn.

Maar ik heb de indruk dat ik beter iets anders had uitgekozen want hoewel Equilibrium wel zijn kwaliteiten heeft, is het geheel toch wat teleurstellend. Vooral ook omdat dit een vrij hoge score heeft (zowel hier als op Imdb) en ik dus toch op zijn minst een 3,5* - 4* had verwacht. En eerlijk gezegd, ik vat het niet waarom dit zo hoog beoordeeld wordt want Kurt Wimmer, die zowel de regie als het script voor zijn rekening nam, levert een vrij voorspelbare film die wel amusant is maar meer ook niet. Het begint nochtans wel cool met de eerste kennismaking met Gun Kata die ook geslaagd in beeld wordt gebracht. Deze vechtstijl blijkt dan ook bijzonder effectief te zijn in het donker maar de film gaat dan ook compleet de mist in door de rest van de gevechten te laten afspelen in daglicht. Je kon Preston dan ook de helft van de tijd volgens mij zo gemakkelijk neerschieten.. Ontzettend jammer ook dat al zijn tegenstanders op nog geen meter van hem gaan staan in een cirkel en netjes wachten tot ze afgeslacht kunnen worden. Neen, de superieure actie waar het promotiepraatje op de hoes het over had was dus al niet echt een succes te noemen. Hetgeen me echter het meest leek aan te staan was het idee van een soort futuristische utopie maar ook dat wordt maar half en half uitgewerkt. Dat Dupont de spilfiguur ging zijn was ook werkelijk al van in het begin te verwachten. Wel leuk hoe Wimmer met Brandt omgaat. Eerst een hoop opbouw en hem dan gewoon met één slag laten doodgaan. Deed me wat denken aan die kerel met zijn zwaard in Indiana Jones.

Ik ben best wel een fan van Sean Bean. Ik zou nu niet direct speciaal een film van hem kopen puur omdat hij erin meedoet maar ik kan hem altijd wel waarderen. Hier gaat hij echter al na zo'n 20 minuten dood en zien we hem voor de rest van de film niet meer. Zelfde geldt voor Dominic Purcell die ook al enorm snel het loodje legt dus voor deze acteurs moet je de film sowieso al niet gaan zien, tenzij je een completist bent en alles wilt zien waar ze in hebben meegespeeld. De hoofdrol is weggelegd voor Christian Bale en dat blijft een acteur waar ik gemengde gevoelens bij heb. In sommige rollen is hij erg sterk (The Machinist o.a.) maar als Batman kan ik minder waarderen. Het is altijd wat bang afwachten dus maar dit doet hij op zich redelijk goed. Veel valt er ook niet te acteren doordat hij altijd gewoon enorm sip moet kijken maar hij straalt een zekere finesse uit die goed bij zijn rol past. Is het trouwens niemand opgevallen dat Preston's vrouw door twee verschillende actrices wordt gespeeld? Alexa Summer is tijdens het filmen opeens verdwenen waardoor Wimmer genoodzaakt was om een andere actrice, Maria Pia Calzone, te casten voor de rol.

Equilibrium is op zich een film met heel wat potentie maar ik had er uiteindelijk meer van verwacht. De gevechten (met uitzondering van de openingsscène) komen praktisch nooit goed tot hun recht en de film is me een tikkeltje te voorspelbaar. Ik heb me uiteindelijk wel redelijk goed vermaakt maar ik betwijfel of ik dit in de nabije toekomst nog eens opnieuw ga kijken.

2,5*

Springende vampiers

De laatste tijd ben ik me meer en meer aan het interesseren in Chinese cinema. De interesse was er altijd al wel via de Shaw Brothers maar de laatste paar maanden een groot aantal films op de kop kunnen tikken. Een naam die je bij die films meestal tegenkomt is die van Tsui Hark die onder andere de Once Upon a Time in China trilogie met Jet Li (er zijn nog wel meer delen maar zonder Li) op zijn naam heeft staan. In het gedacht dat hij de regisseur was van Vampire Hunters besloot ik dit maar eens mee te pakken.

Al kwam ik er vrij snel achter dat Hark de producent is en dus niet de regisseur. Zonde want ik betwijfel of ik dit anders wel had meegepakt maar bon, ik was nu toch gestart met kijken en wou wel eens zien hoe ze in China omgingen met vampiers. Al is het resultaat nu niet echt om over naar huis te schrijven. Tegenwoordig zijn deze wezens van de nacht wel vrij hot met onder andere Twilight, True Blood, Vampire Diaries en wat weet ik nog allemaal maar mijn grote liefde ligt toch bij Buffy the Vampire Slayer en in mindere mate bij de Hammer films rond Dracula. Wellson Chin maakt er echter een ietwat vreemde mix van door er zombies bij te betrekken. Op het eerste zicht nog niet zo'n slechte mix maar de uitvoering is pover, onsamenhangend en vooral nogal warrig. De climax met de vampierkoning mist enige vorm van spanning waardoor het je eigenlijk niet veel kan schelen wat er met de personages gebeurt. Iets dat te wijten is aan teveel personages en verhaallijnen met een te korte speelduur want je bent al een dik uur aan het kijken wanneer er eindelijk eens wat schot in de zaak komt.

Mijn DVD biedt zowel Kantonese als Engelse audio aan maar natuurlijk voor de Kantonese audio gekozen. Toen de film gedaan was even geswitcht naar Engels en dat klinkt toch voor geen meter als je het origineel hebt geluisterd. Vermakelijke cast wel met de vier leerlingen die wel voor wat typische Hongkong humor zorgen. Jammer dan ook dat de CGI op zich er spuuglelijk uitziet. Ik verschiet er dan ook van dit uit 2002 stamt want ik had het gemakkelijker een jaar of 5 ouder ingeschat. De vampierkoning is teleurstellend qua uiterlijk maar ook qua editing is hier wel wat op aan te merken. De gevechten worden nogal fragmentarisch in beeld gebracht en qua actie voelt dit allemaal nogal saai aan.

Toch wel een teleurstelling om een aantal redenen. De speelduur is op zich te kort waardoor het verhaal erg gehaast en fragmentarisch aanvoelt maar blijkbaar bestaat er een versie van 118 (!) minuten die hoogstwaarschijnlijk beter in elkaar zit. Toch kan dat weinig veranderen aan de slechte CGI en de flauwe actie.

2*

When darkness falls, a hero will ride

Een aantal jaar geleden kregen we precies een serieuze boost in de hoeveelheid fantasy films. Het begon allemaal met Lord of the Rings en geleidelijk aan kwamen er ontzettend veel soortgenoten als paddenstoelen uit de grond gespoten. Eragon is er zo één van en om die reden heeft het lang geduurd eer ik eens aan de film ben begonnen want ik geraakte, hoewel ik het af en toe wel graag zie, heel het fantasy wereldje wat beu omdat het er allemaal meestal hetzelfde concept heeft.

Eragon heeft dat probleem ook. Ik ben trouwens niet bekend met de boeken, de film geeft nu ook niet het gevoel dat ik iets mis zoals bij die andere fantasy gigant die ik hierboven al noemde, maar qua concept is dit gewoon ontzettend standaard. Ik wil Lord of the Rings hier nu niet weeral bij slepen, zo'n fanaat ben ik nu ook niet maar Eragon vertoont wel vrij veel gelijkenissen. Neem nu een personage als Brom. Was ik dan echt de enige die bij zichzelf dacht 'hé, ik wist niet dat Aragorn hier in meespeelde?' Ik ben dan al wel blij dat ze de rol van Eragon zelf niet aan Elijah Wood hebben gegeven. Nog een storende factor was het gebrek aan uitleg. Zoals zo vaak in fantasy verhalen zijn een groot aantal factoren verzonnen, als je de boeken hebt gelezen zul je hier wel mee overweg kunnen, maar ik ben er persoonlijk niets mee als Brom sterft en dat Eragon ineens een spreuk uit zijn mouw schudt waarmee hij hem bijna red. Over Brom gesproken, de manier waarop hij sterft was ook wel uitermate knullig. Eragon verlaat hem en vliegt weg op zijn draak om één of ander prinsesje te redden maar wanneer hij zelf bijna geraakt wordt door een zwaard of pijl staat ineens Brom daar terug. Nooit geweten dat paarden even snel konden rijden als draken vliegen... Voor de rest zijn er nog wel zo'n paar punten op te noemen maar ik krijg de indruk dat ik nu wel erg negatief klink. Oké, het zijn storende factoren maar als je je erover kunt zetten dan krijg je toch nog wel een redelijk filmpje voorgeschoteld. Qua effecten bijvoorbeeld ziet het er allemaal zeer sfeervol uit. Saphira, de draak, is al één van de mooiste creaties van de draken doorheen heel de geschiedenis van de cinema maar ook de landschappen zien er erg mooi uit. Het viel me trouwens op dat de film nogal een groot open einde heeft maar er is blijkbaar geen sprake meer van een vervolg? Nochtans zijn er blijkbaar 3 boeken maar het zal hetzelfde probleem zijn als met The Golden Compass zeker?

Plot is zozo, visueel ziet het er meer dan aardig uit maar de acteurs zijn toch redelijk lachwekkend. Ed Speleers kwam recht van de schoolbanken in Eragon gerold en het is er aan te zien. Geen greintje acteertalent en vaak hilarisch tijdens de meer dramatische scènes. Ik zal denk ik echt niet de enige zijn geweest die strijk ging toen hij voor de eerste keer op de rug van de draak reed. Gelukkig krijgen we wel een aantal oude rotten in de plaats. Jeremy Irons weet zich goed te redden in een redelijke rol en ook Malkovich is geweldig in deze film. Weinig screentime maar wel een perfecte acteur voor dit soort rollen, alleen jammer dat ik constant aan die Espresso reclame moest denken met George Clooney. Toen ik op de openingscredits de naam van Rachel Weisz zag verschijnen was ik blij. Ik heb haar altijd al wel een goede actrice gevonden en ik verheugde me er wel op om haar hierin te zien, jammer genoeg is het alleen maar bij horen gebleven want ze doet de stem van Saphira... De openingscredits zorgden voor een paar heuglijke momenten want ook Djimon Hounsou, die een geweldige rol in Never Back Down heeft, leek in de film te zitten. Naarmate de film vorderde begon ik me echt af te vragen of ik scheel had gezien maar wanneer hij de volledige 10 minuten (!) aan het einde tevoorschijn komt, was ik een blij man. Jammer dat we een dik anderhalf uur op Speleers moeten zien en dat de goede acteurs worden achter gehouden.

Nu ik mijn eigen bericht nog eens nalees, krijg ik wel het gevoel dat ik ontzettend negatief over de film ben. Een beetje onterecht want naast hier en daar wat plagiaat en een dweil van een hoofdrolspeler heeft Eragon wel wat te bieden. Ik heb me in ieder geval niet verveeld.

3*

You've just been erased

Afgelopen zaterdag was een heerlijke dag om te luieren met fast food, films en wat gamen. We begonnen de dag goed met een potje Fifa, Street Fighter en Soul Caliber om daarna de voormiddag af te sluiten met The Eye. Ik was na het eten tussen de DVD collectie van mijn broer aan het rondneuzen en stootte opeens op deze Eraser en omdat ik de laatste tijd bezig ben om mijn kennis van actie genre eens bij te spijkeren, stelde ik voor om deze op te zetten want Schwarzie is altijd leuk vermaak natuurlijk.

En dit blijkt een film te zijn die gewoonweg op het lijf van Schwarzenegger is geschreven. Men neme een boom van een vent, laat hem een onschuldige deerne beschermen en voeg er de corruptie in het korps aan toe met een snuifje superwapens en je hebt Eraser in een notendop. Hoewel, notendop is misschien veel gezegd want eigenlijk is dit de complete verhaallijn van Eraser maar dat maakt het er allemaal niet minder vermakelijk op. Zeker wanneer je een geweldig superwapen tot je beschikking hebt als deze EM/Rail gun waarmee je de boel lekker kunt vernietigen. Waarom dan toch 'maar' 3.5*? Wel, omdat de toevoeging van de Italiaanse mafia te belachelijk voor woorden is en praktisch heel de climax van de film onderuit haalt. Geen idee of het de bedoeling was om voor een komische noot te zorgen maar het wekte eerder irritatie op dan een glimlach. Toch wel een jammerlijke zet want voor de rest is dit gewoon heerlijk vermaak. Al vond ik het uiteindelijke einde maar wat zozo en had de film van mij gerust mogen eindigen met de arrestatie van DeGuerin en niet nog eens de ontploffing van dat busje en alles wat erbij hoorde.

Schwarzenegger blijft dan ook gewoon enorm cool. Ik kwam gisteren tot de conclusie dat ik eigenlijk maar bijzonder weinig van zijn werk ken (ben meer bekend met Stallone en Van Damme) maar dit nodigt in ieder geval uit voor meer. Het moddervette accent, de stalen biceps, de gave om blijkbaar elke wonde op 2 minuten te laten genezen, ... Schwarzie is cool én vooral grappig want hij weet hier erg vaak leuk uit de hoek te komen met een paar geslaagde one-liners. Een tijd geleden heb ik de Godfather films nog eens terug gezien (ik denk er juist aan dat ik het derde deel eigenlijk nog altijd moet herzien) en iemand die daar een erg sterke rol speelt is James Caan. Ik had hem eerlijk gezegd niet in dit soort films verwacht maar dit doet hij in ieder geval erg tof. Een geslaagde bad-guy en de interactie met Schwarzenegger is in ieder geval amusant om te zien. Leuk ook om James Coburn eens te zien (zie je vaak genoemd worden in Bruce Lee documentaires doordat hij een student van Lee was) in een kleine bijrol en ook James Cromwell heeft nog een geslaagde bijrol. Robert Pastorelli is algemeen gezien niet storend maar weet met zijn Italiaanse vrienden op het einde de boel toch een beetje te verzieken. De verplichte vrouwelijke schoonheid in de vorm van Vanessa Williams is trouwens ook nog wel geslaagd.

Een amusant verhaal en een coole hoofdpersoon, meer heb je gewoon niet nodig in dit soort films. Schwarzenegger en Caan zijn goed op hun plaats als respectievelijk good guy en bad guy en de toevoeging van de E.M wapens is natuurlijk erg leuk. Moet toch dringend maar eens werk maken van het overige oeuvre van Schwarzie.

3.5*

In heaven, everything is fine

Toevallig was ik een tijd geleden in de bibliotheek en daar werd ik aangetrokken door een film met een geweldige poster met een man en hilarisch haar op. De film beter bekeken en opgemerkt dat het van David Lynch was dus heb ik hem maar snel gehuurd. Ik had er wel redelijk hoge verwachtingen van vooral omdat het van dezelfde maker is als van Mulholland Drive en het geweldige Twin Peaks. Maar ik heb er uiteindelijk toch een gemengd gevoel over.

Door het zwart/wit contrast zit er een overweldigende sfeer in en ook cinematografisch is het een pareltje. Ook zie je hierin al een paar kenmerken die later nog meer in zijn films zullen voorkomen (het meisje op het podium al snap ik nog altijd niet wat daar de bedoeling van was).

Ik wist dat Lynch wel eens durfde spelen met dromen/realiteit stukken maar waar ik er in Mulholland Drive nog uit geraakte zit ik hier hopeloos in de knoei. Het hielp dan ook niet dat ik een versie had waar je compleet geen ondertiteling op had dus moest ik me maar vertrouwen op mijn eigen gehoor. Er zitten gewoon te rare stukken in zoals het meisje op het podium, die kerel op die soort van een maan die je in het begin en het einde ziet, ...

Voor nu een 2.5* maar misschien als ik hem ooit eens met ondertiteling te pakken krijg dat ik hem nog eens herzie.

Clapton is God

Bovenstaand is een iconische zin die zijn eigen leven is beginnen leiden (het werd ooit als graffiti op een muur gespoten ten tijde van Eric Clapton's periode bij John Mayall’s Bluesbreakers en de foto ging nadien de wereld rond) en waar ik het altijd een beetje moeilijk mee heb gehad. Niet dat Clapton zo'n slechte gitarist is natuurlijk, maar de klik was er niet en naar mijn gevoel was hij een tikkeltje overroepen. De klik kwam er echter wel toen ik jaren geleden de biografie las die de gitarist samen met Christopher Simon Sykes schreef en vanaf dan was het opeens grote liefde.

De laatste jaren meer en meer into Clapton geraakt en dan uiteraard ook benieuwd geraakt naar deze documentaire. Lili Fini Zanuck kiest in ieder geval wel voor een interessante aanpak. In plaats van de traditionele floating heads die allemaal iets liefs over Clapton komen vertellen, wordt er enkel en alleen gebruik gemaakt van archiefmateriaal. Je vraagt je af waar ze het allemaal vandaan heeft gehaald, maar de beginperiode met onder andere The Yardbirds en John Mayall zijn goed gedocumenteerd. Verder de gebruikelijke structuur met de rise en de fall (mooi ook dat dit geen al te eenzijdig portret wordt maar dat de destructieve kanten van Clapton niet uit de weg worden gegaan) maar naar het einde gaat het opeens wel allemaal heel erg snel. De tragedie rond Connor en het Unplugged concert wordt nog besproken en dan wordt er in een sneltreinvaart doorgegaan naar vandaag de dag. Wel mooi hoe dit start met het eerbetoon van Clapton aan BB King en hoe het eindigt met het eerbetoon van diezelfde BB King aan Clapton.

Een documentaire van meer dan 2 uur en toch voel je nog altijd dat er stukken missen. Zo had ik gerust wel nog iets willen zien over zijn soundtrack werk (onder andere voor de Lethal Weapon franchise), over zijn samenwerkingen met andere artiesten (er is een versie van Brown Sugar met Clapton op gitaar) en ga zo nog maar even door. Toch is dit zeker een interessante zit. Ietwat afstandelijk misschien vanwege het enkel gebruiken van archiefmateriaal maar dat went wel.

4*

Anyone know any good drowning songs?

De eerste keer dat ik me aan Erik the Viking waagde was ik eigenlijk teleurgesteld. Ik ben een grote fan van Monty Python's Flying Circus en ik dacht dan ook met een volbloed Python film te maken te hebben maar dat bleek dus niet zo te zijn. Een halfuur ver in de film besloot ik hem dan ook af te zetten want dit ging het overduidelijk niet worden. Een paar weken nadien was het gemoed toch weer wat bedaard dus de film een tweede kans gegeven.

En daar ben ik op zich eigenlijk wel blij om want naast het saaie begin heeft Erik the Viking wel zijn charmes. Met Terry Jones als regisseur en acteur en John Cleese als acteur krijg je wel een deel van het bekende Monty Python sfeertje mee maar hoogstaand wordt het nergens. De echt geslaagde grappen zijn dan ook op hand te tellen en blinkt de film vooral uit in het net-niet absurd genoeg zijn. Toch blijft de film op een zekere manier toch wel boeien. De climax na Hy-Brasil is veruit het beste wat de film heeft te bieden en Jones weet hiermee toch nog een paar broodnodige punten mee te smokkelen. Vooral visueel blijkt dit het hoogtepunt te zijn met het Walhalla met het geloofsverschil tussen de katholieken en de Vikings. Voor de rest voelt de film iet of wat verouderd aan, is tenslotte ook al ouder dan ikzelf, maar storen doet dat niet. Blijft natuurlijk jammer dat Jones zich niet meer concentreert op het verhaal want ook op dat gebied voelt de film nogal magertjes aan. Dit kan goed uitdraaien als kapstok voor een aantal absurde scènes (paar dagen geleden nog meegemaakt met Yellow Submarine van de Beatles) maar dat is hier jammerlijk genoeg niet het geval.

Terry Jones en John Cleese. Twee leden van het zeskoppige Monty Python team maar ook zij weten de film niet geheel te redden. Ze doen het niet slecht maar ik ben Jones heb ik altijd de minste Python gevonden (ben zelf meer een Chapman fan) maar ook John Cleese wordt te weinig gebruikt. Jammer want Cleese weet erg vaak een geweldige rol neer te zetten waarmee de film naar een hoger niveau wordt getild maar hij komt hier maar weinig aan bod. Het heeft er misschien ook wel mee te maken dat de rol normaal bedoeld voor Jack Lemmon was bedoeld en dat Cleese als vriendendienst de rol overpakte. Ik ben nooit echt een enorme fan geweest van Tim Robbins. Sterk in The Shawshank Redemption maar daarbuiten nooit echt zoveel waargemaakt, hoewel Jacob's Ladder ook nog wel te pruimen was. Zijn rol als Erik kan zich dan ook niet in bij die categorie voegen want over het algemeen is hij blijkbaar niet ideaal voor komedie. Het saaie begin is dan ook voornamelijk zijn schuld en de film moet het voor de rest vooral hebben van zijn bijrollen in de vorm van Tim McInnerny en John Gordon Sinclair.

Niet slecht maar de film weet nooit echt zijn volle potentie te benaderen. Het verhaal is niet absurd genoeg en qua humor stelt dit dan ook teleur. Tel daar dan nog eens bij dat je twee leden van Monty Python ter beschikking hebt en dan wordt de teleurstelling nog wat groter. Robbins is een slechte lead en de bijrollen maken dan nog veel goed.

3*

Six hundred and thirty-four blow jobs in five days... I'm really quite tired

Een tijd geleden deden ze bij een krant/dagblad een actie met 10 op ware feiten gebaseerde films. Ik kende een aantal van die films en kocht ze dus maar het probleem is dus dat ze de lay-out zo maken dat ze allemaal bij eenzelfde collectie passen waardoor je graag ook de rest wilt. Althans bij mij was dat toch het geval. Gelukkig had ik geen enkele films uit de reeks en waren ze toch maar 1-3€ per stuk. Erin Brockovich was zo'n film uit de reeks en gisteravond maar eens tijd gemaakt om hem te zien.

Het probleem dat ik vaak bij dit soort films heb, is dat ik moeilijk kan inschatten in hoeverre het allemaal waargebeurd is. Het zou niet de eerste keer zijn dat er wat zogenaamde feiten worden verzonnen en als absolute waarheid wordt gepresenteerd. Geen idee of dat dat bij Erin Brockovich ook het geval is, ik denk het eerlijk gezegd een beetje wel, maar het wordt er daardoor niet minder vermakelijk op. Erin is een nogal vreemd personage. Ze is ordinair, liegt en bedriegt en is nogal grofgebekt (om het lichtjes uit te drukken). In het begin is het dan ook nogal moeilijk om sympathie op te brengen voor de vrouw. Gelukkig verandert dit na een tijd en begin je toch door te krijgen dat ze een heleboel heeft opgeofferd om aan de zaak te werken. Daar zit dan ook een beetje het ongeloofwaardige aspect aan de film. Ik kan me moeilijk voorstellen dat Erin als niet-advocate zo heeft kunnen meewerken aan de zaak als hier wordt voorgesteld. Natuurlijk heeft ze de bal doen rollen maar het lijkt me nogal onwaarschijnlijk dat juist Erin alle feiten tegen PG&E vindt en dat heel dat advocatenkantoor voor de rest niets doet. We zien de andere advocate eens op bezoek gaan bij Bob uit Hinkley maar daar blijft het dan ook bij. Ach, misschien ben ik gewoon wat te sceptisch ingesteld. In ieder geval blijft het verhaal wel de gehele speelduur boeien.

De film lijkt precies wel een opstapje naar meer succes te zijn geweest voor een aantal acteurs. Qua bijrollen zijn er dan ook veel bekende gezichten te zien zoals Conchata Ferrell uit Two and a Half Men, T.J. Thyne uit Bones en Peter Coyote uit The 4400. Het was sowieso ook een opstapje naar meer rollen voor Julia Roberts. Heb persoonlijk nooit goed begrepen wat iedereen er nu in godsnaam zo sexy aan vindt (die mond is afschuwelijk) of waarom ze als zo'n goede actrice wordt gezien. Al moet ik toegeven dat ze het hier dan wel weer uitstekend doet en het is één van de weinige echt goede rollen die ik van haar heb gezien, al is die Oscar wel wat overdreven. Soit, op mijn DVD staat als een extraatje een klein interview met de echte Brockovich en daar valt pas op hoe hard Roberts er eigenlijk op lijkt, zowel qua uiterlijk als manier van doen. Hetzelfde geldt voor Albert Finney die de rol van Masry vertolkt. de echte Masry verschijnt ook even in dat interview en in die paar seconden blijkt ook hoe een goede rol Finney neerzet. Ook leuk om Aaron Eckhart te zien verschijnen als het vriendje van Erin, een vermakelijk rolletje. Let trouwens ook op de beide cameo's van Brockovich en Masry als dienster in een restaurant en een gewone klant in een restaurant!

Vermakelijk, erg vermakelijk zelfs, maar nergens wordt het echt hoogstaand. De film heeft een iets te hoog VTM gehalte maar van tijd tot tijd is dit ook niet slecht. Het verhaal is leuk, de cast doet het ook goed waardoor Erin Brockovich een goede film is voor een dood avondje maar wel één die ik waarschijnlijk nog maar eens 1x zal opzetten en daarna voor eeuwig verdwijnt in de kast.

3.5*

De eerste Jerry Lewis voor mij

Ik kende Jerry Lewis van naam maar had er nog nooit iets van gezien. Toevallig heeft een kameraad een groot deel van zijn films en hij was er bijzonder lyrisch over dus besloot ik om er een paar te lenen. Deze Errand Boy was de eerste en ik hoop dat ik ineens de minste heb...

Wat wel duidelijk is, is dat Jim Carrey zich hier hard op heeft gebaseerd. Het bekkengetrek, de rare stemmetjes, ... maar waar het bij Jim Carrey grappig is, is het hier achterhaald en dan zijn we ineens bij het zwakste punt van de film namelijk de humor.

Waarschijnlijk was het in zijn tijdsperiode hilarisch maar meer als 40 jaar na datum blijkt het allemaal eens na gedaan te zijn en ook ineens beter (nogmaals Jim Carrey!) Lewis doet wel zijn best maar het is allemaal gewoon te cliché en te simpel met als dieptepunt de scène waar de drie kinderen voor 25 cent snoep willen hebben en dat Lewis de pot met snoep keer op keer een ladder moet zeulen. Het einde waar Lewis even een dubbelrol speelt kon dan wel op een glimlach rekenen.

Persoonlijk kijk ik nog uit naar The Nutty Professor omdat ik het origineel altijd beter vind dan de remake maar na deze film heb ik toch wat twijfels. Misschien dat dit nu eenmaal een misser was en dat de andere films me kunnen bekoren.

2*

No one has ever escaped from Alcatraz... And no one ever will!

Het was al lang geleden dat ik Escape from Alcatraz nog eens had opgezet. De film was in mijn geheugen iets te overrated maar zeker en vast niet slecht. Nu is mijn smaak ten opzichte van vroeger toch wel sterk verandert dus wou ik de film toch nog eens een kans geven. Blij dat ik dat heb gedaan.

Al vanaf de openingsscène kreeg ik de indruk dat dit wel eens een andere ervaring kan zijn dan vroeger. De eerste paar minuten zorgen dan ook voor een heerlijke maar deprimerende en kille sfeer die de film nooit echt verlaat. Voor die sfeer ben ik Siegel dan ook ontzettend dankbaar want de laatste tijd heb ik teveel films à la Shawshank gezien waar alles er maar zeer lieflijk en vriendschappelijk aan toe gaat, hier is dat niet het geval. Oké, Morris sluit wel een aantal vriendschappen (ook met een neger) maar nergens komt dit zo geforceerd over als in die andere films. Eerlijk gezegd, ik wist niet dat er effectief ooit iemand uit Alcatraz was ontsnapt (het is allemaal ver voor mijn tijd gebeurd) maar heel de ontsnapping kwam op één vlak een tikkeltje ongeloofwaardig over, met name de hoofden die werden nagemaakt. Ik zou helemaal niet weten hoe ik zoiets zou moeten maken maar volgens Wikipedia is dit effectief gebeurt en er zijn zelfs foto's van de kop van Morris. Gelukkig zit de rest van de film wel bijzonder sterk in elkaar en dat is vooral te danken aan de rustige opbouw. Siegel neemt zijn tijd om het verhaal te vertellen en wilt ook niets overhaasten en juist daarmee komt de rest van de ontsnappingspoging geloofwaardig over. Hoewel de film natuurlijk ook zijn clichés kent. Het lijkt me zelfs moeilijk om nu nog een gevangenisfilm te maken die hier geen last van heeft maar in zijn tijdsgeest gezien is Escape from Alcatraz wel één van de voorlopers die zijn stempel heeft gedrukt op latere films zoals Shawshank en Green Mile. Ook qua personages komt het allemaal bekend voor maar storen doet het nergens. Het is trouwens wel jammer dat er op mijn dvd hoes even doodleuk staat uitgelegd dat ze met drieën zijn wanneer ze ontsnappen dus was het al wel vrij snel duidelijk dat Butts niet ging ontsnappen. Het zorgt nog wel voor een uitstekende scène wanneer hij hopeloos staat te springen aan het rooster.

Tjah, Clint Eastwood. Wat valt er nog over de man te zeggen dat er nog niet is gezegd? Velen irriteren zich blijkbaar aan zijn stereotiepe rollen maar die vlieger gaat bij mij niet op. Eastwood is gewoon Eastwood en weet in mijn ogen vaak perfect een rol naar zich toe te trekken. Is hij nu een flik, gunslinger, bokstrainer, ... Elke keer weet hij zijn rol perfect te vertolken en ook hier is dat het geval. Die chagrijnige kop, die verbeten kop, ... Heerlijk! Met het ouder worden is dit precies nog meer het geval geworden. Escape from Alcatraz leek in het begin meer een one-man show van Eastwood te worden, niet dat ik daar iets op tegen heb, maar gelukkig is de rest van de cast ook van een zeer hoog niveau. Patrick McGoohan speelt een sterke rol als baas van de gevangenis maar de beste vertolkingen behoren toch tot bij de rest van de gevangenen. Roberts Blossom als de schilder Doc, Jack Thibeau en Fred Ward als de broertjes Anglin, Paul Benjamin als English en natuurlijk Larry Hankin die de rol van de sullige Butts neerzet.

Uiteindelijk is Escape from Alcatraz gewoonweg een ijzersterke gevangenisfilm. De film ontsnapt niet aan de clichés maar het blijft de moeite waard, vooral door de sterke rollen van de cast en de rustige opbouw van het verhaal. Het was de 5e en laatste keer dat Siegel met Eastwood samenwerkte maar samen met Dirty Harry behoort dit tot een selecte groep pareltjes.

4.5*

Call me "Plissken"

Zo ergens in het begin van januari van dit jaar keek ik voor een tweede keer Escape from New York en die film viel me zo goed mee dat ik erg benieuwd werd naar zijn opvolger. Die had ik echter nog altijd niet goedkoop op DVD gevonden maar overlaatst was het zover: Escape from L.A. voor nog geen 4 euro. Ik had al vaker gehoord dat dit een regelrechte remake was dus heb ik een tijd gewacht om deze op te zetten maar gisteren was het dan zover.

En oh, wat heb ik me weer goed geamuseerd. Escape from L.A. is inderdaad meer van hetzelfde als we te zien kregen in het vorige deel maar als is zowaar nog komischer, nog grotesquer en nog cheesyer geworden en dat is heerlijk. Carpenter maakt 15 jaar later een film die nog een stuk overdrevener oogt en dat is enorm vermakelijk om te zien want naast het coole personage Snake kent de film ook talloze geweldige scènes zoals het surfen, de basketbalwedstrijd, ... Noem maar op. Het enige waar ik dan ook tegenop kijk zijn de wel erg slechte effecten die Carpenter hierin laat zien. Zeker in het begin en midden van de film lijkt dit meer irritatie op te wekken terwijl ik naar het einde toe het wel kon waarderen. Mmh, ik ben er precies nog niet echt uit wat ik nu juist van de effecten vind. Soit, het zijn in ieder geval ook de talloze geweldige personages die ervoor zorgen dat dit tweede deel zijn voorloper evenaart. Leuk trouwens die vele verwijzingen naar het eerste deel. Merkwaardig trouwens hoe goed Carpenter en de zijnen er met sommige toekomstbeelden redelijk in de buurt komt van de werkelijkheid.

Snake Plissken is toch wel één van de meest bekende iconen in de wereld van films. De rauwe stem, het ooglapje, de verbazing van allerlei mensen dat hij zo klein is, ... Plissken is cool en Kurt Russel doet dit perfect. Geweldig trouwens dat Russel nog altijd in zijn zelfde kleren geraakte als 15 jaar geleden. Escape from L.A. lijkt wel meer interessantere bijrollen te hebben dan zijn voorganger. De opvallendste moet toch wel die van Steve Bucemi zijn als Map to the Stars Eddie maar die doet het op de oude getrouwde Buscemi manier. Ietwat gestoord en altijd leuk om naar te kijken. Ook de rol van Pam Grier is merkwaardig te noemen maar ze is hier geweldig. Vreemd eigenlijk dat Tarantino altijd wordt geroemd als degene die verdwenen acteurs terug op het scherm brengt want hoewel dat met Travolta dat inderdaad wel zo was, was Carpenter hem met Pam Grier toch een jaar voor. Ik ga niet meteen zeggen dat ik een enorme fan ben van Pam Grier, heb simpelweg te weinig van haar gezien want buiten deze, Jackie Brown en Big Bird Cage is het lijstje al af, doet ze dit wel leuk. Coole bijrol ook nog van Peter Fonda als surfer (kreeg zelfs een beetje een Easy Rider gevoel) en natuurlijk Bruce Campbell als gestoorde chirurg.

Ondergewaardeerd, zeker in vergelijking met het eerste deel dat redelijk hoog boven de 3* zit. Dit vervolg is in elk opzicht grootser dan zijn voorganger en dat werkt verrassend goed. Russel blijft enorm sterk als Plissken en de vele bijrollen geven de film net dat beetje extra. Alleen jammer van de soms wel erg crappy effecten..

4*

Call me "Snake"

Gisteren na Hondo had ik nog wel zin in een filmpje maar net zoals zo vaak had ik weer totaal geen idee wat ik ging zien. Ik had Escape from New York ooit al wel eens op televisie gezien maar dat was alweer zo lang geleden dat ik wel zin had om hem terug te zien. De DVD een paar maanden geleden op een rommelmarkt gekocht en speciaal opzij gelegd voor dit soort gelegenheden dus was het gisteren nog eens tijd voor die good old Snake Plissken.

Een aantal jaar geleden toen ik deze film voor het eerst zag was me eigenlijk niet opgevallen dat dit van John Carpenter is. Misschien wel opgevallen maar dan in ieder geval niet de link gelegd met de regisseur van Halloween maar het zorgde in ieder geval voor een overslaande hartslag toen bleek dat hij ook mede verantwoordelijk was voor de muziek en die weer als vanouds geslaagd. Geen idee hoe hij het flikt maar Carpenter weet voor de 2e keer dat ik een film van hem zie een enorm heerlijk sfeerbeeld te scheppen. Deed me een tikkeltje denken aan The Warriors , vooral qua setting van een groep mensen die door een compleet verwilderde betonnen jungle de weg zoeken maar onderweg door allerlei kleurrijke bendes worden aangevallen maar de film ademt toch een andere tijdsgeest uit. In ieder geval is Escape from New York qua design een genot om naar te kijken. Op het gebied van verhaal is hier natuurlijk ook wel genoeg te beleven. De anti-hero Plissken wordt gedwongen om als one-man army een hele stad te doorkruisen op zoek naar de president en dit resulteert in een erg vermakelijke actiefilm. Alleen jammer dat ze nogal erg makkelijk aan de belangrijke tape geraken want dat geeft toch even een daling in het niveau weer. Nu op zich niet erg dat ze aan de tape geraken, daar niet van, maar dat Cabbie dat even heeft geruild voor zijn pet met Romero was wel een erg makkelijke uitvlucht. Voor de rest wel een erg cool personage die Romero.

Snake Plissken mag zich met gemak bij de lijst van coole actiehelden scharen. Nu heb ik altijd al wel een zwak gehad voor dit soort bad-boys in films maar Kurt Russel weet het enorm overtuigend te brengen. Normaal gezien echt geen fan van de man maar dit doet hij gewoon perfect. Het ooglapje, de desinteresse in wat er rond hem gebeurd, ... Het kan hem allemaal geen reet schelen maar hij speelt het toch maar klaar. Heerlijk! Leuk ook om Lee Van Cleef eens in een andere rol te zien dan in Leone's befaamde Western. Hier is hij een stuk ouder geworden, logisch natuurlijk want tijd staat nu eenmaal voor niemand stil, maar hij is nog altijd niets van zijn pluimen verloren. En alsof die twee nog niet genoeg waren is er ook nog een geweldige bijrol opzij gelegd voor Isaac Hayes. Voor mij altijd vereeuwigd als de man achter de muziek van Shaft of de stem van Chef in South Park maar dit gaat hem ook nog wel vrij goed af. Wederom is de vergelijking met de Warriors met dit soort personages niet erg ver te zoeken trouwens. Dat Donald Pleasence hier ook nog in meespeelde was me blijkbaar vroeger ook compleet ontgaan. Kleine bijrol maar Pleasance doet het net zoals de rest van de cast uitstekend.

Ik moet zeggen dat de film nog een stuk beter is bevallen dan vorige keer. Natuurlijk wat ouder geworden maar ik heb de indruk dat ik Carpenters choreografie nu een stuk beter kan waarderen dan vroeger. Plissken heeft nog altijd niets aan kracht ingeboet in al die jaren en ook de bijrollen voor Hayes en Pleasance zijn erg leuk. Ben benieuwd wat het vervolg waard is, ik moet er maar eens achter gaan.

Dikke 4*

May I measure your inside leg, sir?

Mijn score voor Beneath the Planet of the Apes (het 2e deel uit de cyclus) werd vorige week met een halfje verlaagd van 4* naar 3.5* en als slotzin in mijn review schreef ik het volgende: "Escape heb ik ook nog 4* gegeven, ik vrees dat dat ook een beetje hoog gegrepen zal zijn." In mijn herinnering werd de reeks per deel altijd minder (hoewel ik ze tot mijn verbazing allemaal 4* heb gegeven, zo zie je maar hoe bedrieglijk herinneringen kunnen zijn) maar kijk: dit derde deel is opnieuw een stap in de goede richting en die 4* blijven gewoon staan.

Er moet weliswaar een hele kunstgreep aan te pas komen om dit verhaaltechnisch nog wat te laten passen aangezien de aarde in het vorige deel werd opgeblazen, dus krijgen we nu eigenlijk het omgekeerde uit de eerste film. Waar je toen nog een intelligente mens had die op een planeet geregeerd door apen terecht kwam, heb je nu intelligente apen die op een planeet geregeerd door mensen terecht komen. Uiteraard moet daar het nodige tijdreizen aan te pas komen en het is best om daar niet te veel te stil bij te staan of de film zakt als een kaartenhuis in elkaar. Het resulteert echter wel in een erg vermakelijke film. Don Taylor maakt er sowieso een film van die meer de kaart van de humor trekt en juist daardoor onderscheidt dit zich voldoende van de twee voorgangers. Het stukje maatschappijkritiek (onder andere de tirade van Hasslein over het klimaat maar vooral ook de tegenstrijdigheid in hoe wij met dieren omgaan en tegelijkertijd gechoqueerd zijn als blijkt dat wij in de toekomst het slachtoffer zijn) is een goede kapstok voor dit plot en natuurlijk interessant om te zien hoe de eerste aanloop naar de fameuze apenplaneet wordt gegeven.

Al had dat hier en daar wel iets beter uitgewerkt kunnen zijn. Zo is dat loopje van kleine baby Milo die mama zegt werkelijk tenenkrommend slecht gedaan (hadden ze nu echt geen vloeiender beeld kunnen vinden?) maar qua personages is dit een leuke mix van nieuwe figuren en vertrouwde gezichten. Beetje vreemd wel hoe Sal Mineo bijna meteen uit de film wordt geschreven (blijkbaar had hij teveel problemen met zijn claustrofobie om de make-up die nodig was om de derde aap Milo tot een goed einde te brengen) maar gelukkig keert Roddy McDowall terug als Cornelius. Kim Hunter blijft ook een ideale Zira en met Bradford Dillman en Natalie Trundy heb je twee goede nieuwkomers, hoewel je dat over Trundy moeilijk kunt zeggen omdat ze in de voorganger al de rol van Albina speelde. Als je echter getrouwd bent met de producer, dan mag je blijkbaar meerdere personages spelen.

Volgende week alleszins deel 4 opzetten, ik heb er nu al zin in. Het blijft toch fijn dat de reeks na al die jaren nog altijd overeind blijft staan, hoewel ik blijkbaar één van de weinigen ben die hier echt plezier aan lijkt te beleven. Hopelijk blijft Conquest ook op dezelfde score als hij nu staat staan. Qua filmposter lijkt het in ieder geval al de moeite te zijn. Wordt vervolgd!

4*

Heh heh. You hit like a vegetarian!

Het lijkt wel alsof Sylvester Stallone een fascinatie heeft met gevangenissen. Je hebt films waar een gevangenis een kleine bijrol speelt (de Rambo franchise onder andere), maar zo'n film als Lock-Up heeft een grote invloed op het verhaal. Dat is meteen ook een film die bewijst dat Stallone en die locatie een goede match zijn en ik was dan ook benieuwd wat Escape Plan ging brengen. Vanwege de aanwezigheid van die andere grote actieheld, der Schwarzie, werden de verwachtingen nog een stukje groter.

En dit is uiteindelijk een kleine twee uur genieten. Het duurt even vooraleer Schwarzenegger komt opdraven, maar Stallone zelf is degelijk genoeg om het eerste halfuur zonder problemen boeiend te houden. Blijft één van de weinige actiehelden die na al die jaren nog altijd degelijke films weet af te leveren, maar dat terzijde. De grote kracht van Escape Plan zit hem in de chemie tussen Stallone en Schwarzenegger. Het is altijd riskant om zo'n twee grote namen naast elkaar te zetten, maar beiden lijken enorm veel fun te hebben. Een aantal leuke scènes met elkaar (en wat ben ik blij dat ze ervoor gekozen hebben om hen ook eventjes onderling te laten vechten!) maar ook gewoon een knieval naar hun ouder werk. Veel flauwe quotes (die scène waar Schwarzenegger een map gaat tekenen), veel lomp knokwerk, slechteriken die nog slechter schieten dan de Stormtroopers uit Star Wars, een plotje dat wat met haken en ogen aan elkaar hangt en toch is het allemaal o zo genietbaar.

Een gevangenisfilm moet een slechte baas hebben, dat is een ongeschreven wet en bovendien een vrij belangrijk aspect in het genre. Het kan de film breken of maken en in het geval van Escape Plan is de rol van Jim Caviezel een erg goede keuze geweest. De man lijkt altijd wel wat hetzelfde emotieloze fluisterstemmetje op te zetten, maar het werkt gewoon enorm goed. De film steunt dan ook vooral op het trio Schwarzenegger - Stallone - Caviezel. Zo is het tof om Vinnie Jones nog even te zien, maar die weet op zich niet zo bijzonder veel met zijn rol te doen. Sam Neill is ook altijd degelijk, maar wordt ook een beetje in een ondankbare rol geduwd. Wat Curtis '50 Cent' Jackson hier weer in heeft te zoeken is me trouwens ook een raadsel, voelt echt als een miscast aan.

Eindelijk de grote terugkeer van Schwarzenegger waarmee hij bewijst dat hij het truukje nog steeds niet verleerd is. Niet meer zo indrukwekkend qua figuur, maar dit zou wel eens van zijn leukste rollen kunnen zijn. Stallone doet ook zijn vertrouwde ding en de film kent een goede vaart waarmee de twee uur voorbijvliegen. Erg fijn dit!

4*

The one gift every prison gives you is time

De eerste Escape Plan was een erg geslaagde zit. Arnold Schwarzenegger en Sylvester Stallone die samen de hoofdrol deelden, wat humor, een degelijk plot, ... Het is één van de betere gevangenisfilms van de laatste jaren maar dat er nog 2 vervolgen gemaakt waren? Dat was me blijkbaar compleet ontgaan. Meestal zijn dat het soort sequels die nagenoeg niets meer met het origineel hebben te maken qua cast, een beetje vergelijkbaar met die Death Race franchise waarin Jason Statham nooit meer terugkwam, maar kijk: Sylvester Stallone staat weer in het groot op de poster.

Wat op zich wel een vertekend beeld geeft. Regisseur Steven C. Miller geeft de actiester van weleer amper screentime maar lost het wel handig op door hem zowat altijd voor een paar minuutjes door het beeld te laten lopen. Daardoor krijg je nog wel het gevoel dat dit een volwaardige Stallone film is maar als je al zijn minuten optelt? Je komt nog niet aan de helft van de speelduur vermoed ik. Beetje vreemd dan ook dat één van de meer langere scènes juist een gevecht is waar Breslin (Stallone) wat rammel krijgt maar bon, hij wordt ook al een dagje ouder natuurlijk. Escape Plan 2 is blijkbaar ook echt bedoeld als een rechtstreeks vervolg op de eerste Escape Plan en is in dat opzicht nog wel een toffe film. Beetje voorspelbaar natuurlijk en overduidelijk gemaakt met de bedoeling om nog een derde film te maken maar het kijkt allemaal nog wel vlotjes weg. Kan niet tippen aan de kwaliteit van de eerste film maar toch, ik heb me nog wel geamuseerd.

Daar moet ik misschien dan ook wel bij vertellen dat ik wel wat een zwak voor Sly heb. Een acteur die altijd net iets meer in zijn mars heeft gehad dan enkel en alleen lompe actiefilms (zeker met films als Cop Land, de Rocky franchise of de Rambo franchise weet hij toch meer te brengen) en hoewel hij hier al wel te oud begint te worden, blijft het fijn om hem bezig te zien. Dave Bautista is een aangename toevoeging, al vermoed ik dat die in het vervolg nog meer tot zijn recht zal komen, en Stallone is zowaar niet de enige die terugkeert uit de vorige film. Neen, we krijgen ook de nog altijd even waardeloze Curtis '50 Cent' Jackson voor de kiezen. Beetje jammer dat een aantal andere personages vervangen worden door andere acteurs (wat is er trouwens met Jaime King gebeurd? Die is nagenoeg onherkenbaar in vergelijking met Sin City) maar de details zitten gelukkig ver weg in mijn geheugen zodat het me niet stoorde. Ik hoop wel dat Stallone zijn bende in de volgende film wat meer acteerlessen hebben gevolgd want Xiaoming Huang is wel erg slecht als Shu.

Heb eigenlijk nog wel zin in het derde deel. Ik lijk één van de weinigen te zijn die dit nog vrij bekoorlijk vond, ik denk dat in Stallone's oeuvre enkel Italian Stallion nog lager wordt beoordeeld, maar als het derde deel nog hetzelfde niveau weet te halen.. Dan ben ik op zich een blij man. Oké, in vergelijking met de eerste film is dit heel wat minder maar toch.. Ik heb al heel wat slechtere films gezien.

3*

When the horse wins the Kentucky derby, it doesn't win a prize

Net zoals escape rooms in het echte leven als paddenstoelen uit de grond schieten, probeert Hollywood ook een graantje van het succes mee te pikken. Daardoor heb je sinds 2017 namelijk al 3 films met de titel Escape Room (in 2018 probeerde er eentje het anders aan te pakken door er No Escape Room van te maken) waarvan dit hersenspinsel van regisseur Adam Robitel de meest recente in het rijtje is.

De film werd echter ingehaald door de realiteit, want de release is een paar maanden uitgesteld vanwege het escape room ongeval in Polen waarbij 5 tieners om het leven kwamen. Robitel maakt er qua design wel iets van dat ik zelf nog nooit eerder in zo'n escape room ben tegen gekomen. Realistisch is het verre van, maar het zorgt er wel voor dat je benieuwd bent naar wat de makers de volgende keer weer uit hun mouw zullen schudden. Een aantal erg leuke visuele dingetjes (ik vond persoonlijk de biljart kamer het leukste maar sowieso zijn ze eigenlijk allemaal wel de moeite) en dat is maar goed ook, want qua plot zakt dit wel als een kaartenhuisje in elkaar. Sowieso erg vreemd dat het moet beginnen met nog één overlever (waarschijnlijk om ervoor te zorgen dat de 'twist' dat Zoey nog leeft wat verrassender te maken) maar het lijkt ook alsof ze een stuk van de sequel al in deze film hebben gestoken.

Misschien om aan een meer respectabele speelduur te komen? Geen idee, maar van mij had het mogen stoppen met Ben die nieuw werk heeft gevonden. Voorspelbaarheid troef dus, maar in die voorspelbaarheid worden er wel redelijk diepgaande personages neergezet. Dat klinkt misschien tegenstrijdig en het trucje met de flashbacks brengt ook niets nieuws onder de zon, maar het zorgt wel wat voor personages die iets meer van vlees en bloed zijn dan je in dit soort films gewend bent. Met uitzondering van Nik Dodani (die is van de eerste minuut tot de laatste minuut irritant) is er ook qua cast weinig op aan te merken. Met onder andere Deborah Ann Woll heb je sowieso al wel wat degelijke namen in de running en dat merk je.

Escape Room is uiteindelijk een soort van mengeling tussen Saw en Cube en dat werkt eigenlijk wel. Geen hoe dit zich verhoudt in vergelijking met de soortgelijke films in dit specifieke subgenre, maar de film was blijkbaar wel succesvol genoeg om al een sequel te garanderen. Die staat gepland voor 17 april 2020 en eerlijk gezegd? Ik zie het nog wel zitten. Qua plot stelt dit dus allemaal niet veel voor maar het design van de rooms op zich maakt veel goed.

Kleine 3.5*

Are you still here?

Voor iemand die niet zo'n fan is van oorlogsfilms, ben ik me de laatste tijd toch wat meer in het genre aan het verdiepen. Vorige week Objective, Burma! gezien met de altijd goede Errol Flynn en gisteren had ik opeens zin in deze Escape to Athena. Weliswaar indertijd niet aangeschaft vanwege zijn thematiek, maar vanwege de altijd mooie Claudia Cardinale. Een actrice wiens films precies niet al te makkelijk te vinden zijn en ik wou wel eens zien wat ze hier aan ging kunnen toevoegen.

Niet veel jammer genoeg. Hoewel Cardinale als tweede staat aangeduid op mijn DVD (waarvan de poster trouwens lijkt in elkaar geflanst lijkt te zijn door een 10-jarige die een dagje cursus Photoshop heeft gekregen), is ze op zich niet zo aanwezig in de film. Soit, nog niet zo vaak een oorlogsfilm gezien die zich concentreert op de strijd in Griekenland en Escape to Athena is niet alleen op dat gebied een vreemde eend in de bijt. Niet altijd evenwichtig, met de komst van Charlie wordt het bij vlagen een volbloed komedie, maar algemeen gezien nog wel vermakelijk. Even lijkt de film halfweg serieus te gaan inzakken wanneer het dorpje terug in Griekse handen komt, maar de tocht naar het klooster en de bijhorende strijd blijkt toch nog degelijk genoeg te zijn om de interesse vast te houden. Had misschien iets minder fragmentarisch kunnen zijn (had echt het gevoel dat er een tweede film was begonnen), maar op zich voor de rest weinig op aan te merken. Let vooral trouwens ook nog op de cameo van William Holden als de soldaat die een sigaar zit te roken en tegen wie Charlie 'Are you still here?' zegt. Holden speelde 25 jaar eerder mee in Stalag 17 en was tijdens het filmen van Escape to Athena getrouwd met Stefanie Powers die de rol van Dottie op haar neemt. Leuk knipoogje in ieder geval.

Qua plot dus niet bijzonder spectaculairs en de film wordt dan vooral nog gered door een goede cast. Wat wil je ook wanneer je kan rekenen op zowel James Bond, Kojak, Shaft en de mannelijke helft van Sonny & Cher. Roger Moore blijf ik nog steeds een vreemde keuze vinden voor de rol van een Duitse officier, krijg eerlijk gezegd ook de kriebels van dat Engels met een Duits accent, maar hij geraakt er op zich nog wel redelijk goed mee weg. Telly Savalas, wiens ouders van Griekse komaf waren, is degelijk als Zeno en ook David Niven en Richard Roundtree overtuigen. Kleine bijrol dus voor Cardinale die weer even betoverend is als altijd. Elliott Gould (ik blijf daar altijd de vader van Ross & Monica in zien) zorgt voor het komische aspect en is wel erg nadrukkelijk aanwezig. Leuke bijrol ook nog voor Sonny Bono als kok Bruno.

Een van de leukste momenten is ongetwijfeld nog de eindscène waar Savalas en Cardinale de Sirtaki dansen. Voor de rest is Escape to Athena een leuke avonturenfilm die meer lijkt aan te leunen bij het James Bond genre ten tijde van Roger Moore dan bij een volbloed oorlogsfilm, maar George P. Cosmatos (die later nog de tweede Rambo film en Cobra zou gaan maken) maakt er nog iets leuks van.

3.5*

Eskimo Nielsen

De boxset die ik een kleine twee jaar geleden in het filmmuseum van Frankfurt (zowel de boxset alsook het filmmuseum zijn een aanrader trouwens) was een beetje in de vergetelheid geraakt. Niet helemaal terecht, want hoewel Die Suffragette een wat mindere film was, was Das Liebes-ABC een leuke zit. Ik moet echter voor een silent film in een bepaalde mood zijn en ik wou niet opnieuw voor een Harold Lloyd film gaan. Dan nog maar eens een Die Asta film proberen.

En dat was toch weer een vlot filmpje, waarbij de aandachtige toeschouwer reeds zal doorhebben dat het om deze Das Eskimobaby gaat. Na een strijd als suffragette voor vrouwenrechten en het zich vermommen als man, wordt Nielsen deze keer in de rol van een Eskimo uit Groenland gestoken. Ivigtut komt samen met de jonge poolreiziger Knüd op bezoek bij diens ouders en natuurlijk is dat een grote cultuurschok. De clichés worden in Das Eskimobaby dan ook niet uit de weg gegaan, maar je kunt je afvragen of dat indertijd wel clichés waren. Das Eskimobaby is dan ondertussen ook al meer dan 100 jaar oud (werd gefilmd in 1916 maar werd vanwege de oorlog pas uitgebracht in 1918) en ik vermoed dat dit best nog wel eens een terechte observatie kan zijn. Natuurlijk eentje die wel wat is aangedikt maar toch.. Het zorgt voor een aantal toffe momenten. Naar het einde toe moet de spreekwoordelijke aap nog uit de mouw komen (hint: hij zit in de titel) en is alles peis en vree ten huize Prätorius.

Geen idee wat het was met Nielsen, maar ze lijkt altijd wel met iemand van haar films een relatie te hebben gehad. Zo was ze getrouwd met Urban Gad (ze speelde in 30 films van zijn hand mee!) maar ze scheidde van hem om met Freddy Wingardh te trouwen. Wingardh speelt hier de ontdekkingsreiziger Knüd en doet dat behoorlijk. Het is echter toch vooral Nielsen die weet te overtuigen in haar rol van Ivigtut zonder teveel in het theatrale te vervallen. Dat is sowieso wel iets wat ik knap vind bij de actrice, de manier waarop ze zich staande weet te houden in silent films. Jammer dat ze maar één geluidsfilm heeft gemaakt, had wel willen zien hoe haar carrière dan nog had kunnen evolueren.

Beetje jammer wel van de soundtrack van Maud Nelissen, die is nogal nadrukkelijk aanwezig, maar wel fijn dat ze de moeite hebben gedaan om de film te restaureren in zijn originele staat. Er was namelijk enkel een Deense print te vinden (Nielsen was ook een Deense trouwens) maar de tussentitels zijn allemaal nieuw in het Duits gemaakt.

3.5*

En God schiep Brigitte Bardot

Ik heb Roger Vadim altijd een interessant figuur gevonden. Ik heb weliswaar nog maar één film van hem gezien (Barbarella) maar de man is er in geslaagd om zowel met Brigitte Bardot, Jane Fonda als Catherine Deneuve het bed te delen. Niet tegelijkertijd weliswaar maar toch, het is merkwaardige prestatie dat de regisseur er in slaagde om 3 legendarische maar compleet verschillende schoonheden succesvol het hof te maken. Zijn debuut zorgde in 1956 voor nogal veel commotie en mijn interesse werd gewekt. Een tijd geleden de 6-delige DVD-Box van Bardot op de kop kunnen tikken waar Et Dieu... Créa la Femme de eerste film van is.

Al valt aan de hand van makke begin vrij snel vast te stellen dat de status van de film nogal overroepen is. Toegegeven, we spreken van 1956 maar ik had het iets erotischer verwacht. Dit is dan ook een film die zijn eigen leven is gaan leiden aan de hand van promotiemateriaal met een wulps ogende Brigitte Bardot en de van schande sprekende katholieke kerk. Doet me wat denken aan de bekende scène met het windrooster en de jurk van Marilyn Monroe in Billy Wilder's The Seven Year Itch. Het promotiemateriaal voor die film was ook vele malen pikanter dan het uiteindelijke resultaat in de film. Veel van de intieme delen van Bardot valt er gedurende de film niet te zien doordat alles vakkundig worden gecamoufleerd door windschermen, beslagen glas en nog meer. Het is pas helemaal op het einde met de geslaagde dans van Juliette in le Bar des Amis dat ik het gevoel had dat ik begreep waarom hier indertijd zoveel rond te doen was. Voor de rest probeert Vadim vooral een soort van artistieke draai aan de schoonheid van Bardot te geven maar had hij meer van het soort scènes zoals in de bar kunnen schrijven, dan had het een vele interessantere film kunnen zijn. Naar het schijnt zou Baby Doll van Elia Kazan uit hetzelfde jaar nog net iets gewaagder zijn maar aangezien ik die niet heb gezien spreek ik me daar niet over uit.

Op gebied van verhaal stelt Et Dieu... Créa la Femme bijzonder weinig voor. Het verbaasde me dan ook om te lezen dat Vadim nog een tweede persoon nodig had om tot een script te komen. Het plot rond de twee broers en Juliette is niet erg interessant maar dit euvel wordt ruimschoots opgevangen door te gaan filmen in Saint-Tropez (het feeërieke stadje werd meteen op de kaart gezet en zou een kleine 10 later helemaal legendarisch worden met de capriolen van Louis de Funès) en door het casten van Bardot. Haar grote doorbraakrol en met haar 22 jaar werd ze meteen gebombardeerd tot seksidool. De Duitser Curd Jürgens werd door Vadim internationale roem beloofd als hij zou meespelen in de film en het resultaat is navenant. Jürgens speelt op een voortreffelijke manier de oudere Carradine maar ook Jean-Louis Trintignant als de meer ingetogen Michel is een goede combinatie met Bardot. Georges Poujouly als Christian maakt de driehoeksverhouding af.

Als kind van de jaren '90 valt het tijdsgeest van de jaren '50 natuurlijk moeilijk te beoordelen. Bardot is erg aantrekkelijk, de cast acteert vrij degelijk en het mooie visserstadje is betoverend maar het geheel voelt te hard aangetast door de tand des tijds. Typisch geval van een film die zijn status niet kan waarmaken.

3* maar vooral vanwege de eindscène in de kelder

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Ik was vergeten dat ik deze film had liggen, opgenomen waardoor ik dus geen plot of iets had. Ik wist alleen dan het met Jim Carrey was en iets met herinneringen/geheugen had te maken dus verhoopte ik me op een ouderwetse komedie à la Ace Ventura. Dit sloeg faliekant tegen.

Het verhaal is echt saai, het begon best wel leuk maar na een tijd voel je het einde van de film al met je ellebogen aankomen. Het gedeelte met de herinneringen was wel knap gedaan maar werd veel te lang uitgesponnen om er de volle aandacht bij te houden.Carrey was wel weer goed en het was ook interessant om hem eens in een andere rol te zien, Winslet viel ook nog mee maar Dunst, die ik sowieso al niet graag zie spelen, vond ik echt slecht. Ze heeft echt niets van uitstraling en het probleem met Elijah Wood is dat ik er constant de hobbit uit LOTR in zien (niet dat hij in die films slecht speelt maar ik verwacht altijd dat ineens Sam of Gollem opduikt).

Buiten een paar sterke stukken en het acteerwerk van de hoofdpersonages kon dit me allemaal niet veel boeien.

1.5*

Eve and the Handyman

Zonder twijfel één van de slechtste films die ik al heb kunnen aanschouwen. Waar Faster, Pussycat Kill! Kill! nog zeer amusant was, is deze Eve and the Handyman uitermate degoutant.

Er wordt gewoon niet in gesproken (met uitzondering van de gedachtegang van de vrouwelijke detective) maar er wordt vooral gebruik gemaakt van geluiden en muziek. Kreeg op den duur het gevoel dat ik naar een oversekste Tom en Jerry aflevering was aan het kijken.

Het plot is zo stompzinnig en absurd als wat dan ook met als dieptepunt dat hij een bomendokter is. De ontknoping slaat nergens op en de Handyman is een irritant iemand die je vanaf de verschrikkelijke beginscène met de wekker op zijn bek wilt slaan.

Neen, in het vervolg pas ik toch op voor Russ Meyer want met Faster Pussycat heb ik zijn beste werk al wel gezien.

1*

With most grievous dispatch I shall open the latch to get at her snatch

Eigenlijk is het vreemd hoe Everything You Always Wanted to Know about Sex * but Were Afraid to Ask tot stand is gekomen. Woody Allen zag schrijver Dr. David Reuben het gelijknamige boek promoten in The Tonight Show Starring Johnny Carson en ontdekte tot zijn verbazing dat die tijdens het interview een joke uit Allen's Take the Money and Run recycleerde. De regisseur kon er niet mee lachen en besloot op zijn eigen manier revanche te gaan nemen. Hij besloot om het boek te gaan verfilmen..

Hij behield dus de titel en de 7 vragen die Allen de kijker stelt gedurende de film zouden uit het boek komen en trok het overige in het belachelijke. Iets waar Reuben dan weer niet mee kon lachen.. Vriendjes zullen het niet meer worden veronderstel ik. Het is in ieder geval wel denk ik Allen's meest absurde films. De film begint in ieder geval heerlijk flauw met een Hamlet parodie rond een nar die eens graag wilt vrijen met de koningin en daar alles voor over heeft en als dit niveau werd behouden, dan zou het wel eens één van de beste Allen films kunnen worden. Jammer genoeg zakt de film echter compleet weg met de tweede sketch rond de dokter en zijn voorliefde voor een schaap om dan traag maar gestaag terug omhoog te klimmen qua leukheid. De problemen met het vrouwelijke orgasme is een leuke knipoog naar de Italiaanse cinema, de travestiet is terug wat een dipje maar met de laatste drie weet Allen terug te overtuigen. De spelshow is een leuke parodie, de aanval van een gigantische tiet zou zomaar uit de koker van een Monty Python lid kunnen komen en de werking van een ejaculatie is een geslaagde uitsmijter.

Woody Allen zelf speelt regelmatig mee in de sketches en dan valt het toch op dat die meteen een stuk leuker worden. Dat neurotische gedoe, dat stotteren, dat angstige, .. Volgens mij toch geen simpele man om samen mee te zijn maar op film werkt het perfect. Best nog wel wat bekende koppen voor deze 4e feature van Allen. Leuk om een jonge Burt Reynolds te zien alsook nog eens een rol voor Gene Wilder (al moet die het wel doen met de slechtste sketch in het geheel), maar vond vooral John Carradine als de gekke dokter nog wel erg leuk. Sowieso eigenlijk op niemand echt iets aan te merken.

Ik begin me langzamerhand meer en meer in te werken in het oeuvre van Allen, deze is toch alweer de 17e film die ik van de regisseur zie en hij blijft me nog altijd vermaken. Niet alles werkt even goed in deze Everything... maar vanwege de structuur stoort dat niet enorm hard en Allen laat zijn film gelukkig ook niet eindeloos doorgaan.

Kleine 3,5*

Dingoes Ate My Baby

In Buffy the Vampire Slayer, één van mijn favoriete series tout court, speelt één van de bijrollen, Oz, in een groepje. De naam van dat groepje? Dingoes Ate My Baby. Al die tijd dacht ik dat het één of ander vreemd verzinsel van Joss Whedon of van één van de andere scriptschrijvers was maar wanneer je Meryl Streep aan het begin "The dingo's got my baby!" hoort roepen, dan weet je naar waar dat een verwijzing is. Altijd fijn om zo'n dingen te ontdekken.

Al had ik het veel vroeger kunnen ontdekken, want ik heb A Cry in the Dark (nooit geweten dat dit oorspronkelijk Evil Angels heette trouwens) al ettelijke jaren liggen. Ooit eens gekocht in een collectie bij een krant om de reeks volledig te hebben en sindsdien altijd laten liggen. Onterecht eigenlijk aangezien dit best nog wel een boeiende film is. Misschien wel handig als je niet echt bekend bent met het verloop van het verhaal zoals ik, het is namelijk gebaseerd op waargebeurde feiten, want anders verliest het hele rechtbank stuk wel wat zijn vaart vrees ik. Regisseur Fred Schepisi weet dat in ieder geval mooi neer te zetten. Door de rechtszaak te combineren met heel het mediacircus en met de commentaar van de Australiërs zelf kent de film genoeg afwisseling en wordt het niet allemaal te droog. Wel bijzonder moeilijk om hier sympathie voor te kunnen krijgen. Michael wordt nog als een menselijk persoon afgeschilderd, maar Lindy irriteert vanaf de eerste moment.

Moeilijke rol ook voor Streep. Niet echt meteen een actrice waar ik alles van gezien wil hebben en dit soort rollen bewijst waarom. Het is wel degelijk gespeeld en al, maar er is iets met haar stijl dat me soms enorm hard kan irriteren. Vond ze er ook gigantisch fake uitzien, maar dat zal waarschijnlijk de bedoeling zijn geweest. Neen, dan kon ik toch wel wat meer met Sam Neill die Michael speelt. De evolutie die hij doormaakt oogt in ieder geval erg realistisch. Wel bijzonder vreemd trouwens dat je op het einde een zwart scherm te zien krijgt met wat extra uitleg nog via de ondertiteling. Zou denken dat dit toch gewoon 'gedrukt' wordt op het zwarte scherm.

Interessante film, al is het er wel eentje die volgens mij bij een tweede kijkbeurt inzakt eenmaal je het verhaal al kent. Neill is overduidelijk de ster van de film en Streep speelt één van haar minst charmante rollen, al is dat ook een kunst op zichzelf uiteraard.

3.5*

You shouldn't have touched anything from that basement

Ik draag de Evil Dead reeks van Raimi een warm hart toe, net zoals velen voor mij waarschijnlijk. Mijn voorkeur gaat meer uit naar deel 3 dan naar deel 1 maar ik was in ieder geval verheugd over het gerucht dat Raimi een nieuw deel zou gaan maken. Dan werden er echter allerlei wijzigingen doorgevoerd (eerst was Bruce Campbell nog betrokken als acteur) waaruit bleek dat Hollywood voor een remake ging gaan in plaats van een sequel. Geen Raimi meer in de regiestoel en geen Campbell meer in de cast maar allebei gewoon als producer. Mijn interesse daalde maar de score hier op MovieMeter bleef redelijk hoog, zeker voor een remake, dus dan toch maar eens een kans gegeven.

Het begint vrij sfeervol met de proloog. Je wordt weliswaar iet of wat abrupt in de film gesmeten maar de toon wordt meteen gezet. Al wordt het vrij snel duidelijk dat die toon niet in de lijn van Raimi's reeks zal verder gaan doordat er amper een komische insteek te bespeuren is. Op zich nog niet zo erg maar Alvarez weet totaal geen spanning te creëren. Qua setting kun je hier nochtans wel vrij veel mee maar met uitzondering van het begin lukt het de regisseur gewoon niet. Een paar visuele geslaagde shots (Mia die met voor het brandende hutje staat) worden direct afgewisseld met close-ups van een bloedend lichaamsdeel. Zelfs de boomverkrachting voelt ongeïnspireerd aan en geraakt zelfs niet voorbij de toch wel gedateerde poging van Rami in het origineel. De grootste ergernis echter is het cliché verhaal. Het is iets dat ik niet gauw verwachtte te zeggen bij een horrorfilm want ik ben vrij snel tevreden met dit soort films maar Evil Dead is gewoon één lang cliché dat daarbovenop ook nog eens niet lijkt te kloppen. Zo wordt de proloog wordt op geen enkel moment verbonden met de rest van het verhaal maar er komt geen enkel schrikmoment aan te pas en de film is van de eerste tot de laatste minuut voorspelbaar.

Toegegeven, qua bloed en dergelijke ziet het er goed uit. Het grootste probleem is dan ook dat je geen geslaagde horror kunt maken door gewoon een hoop gore te introduceren. Natuurlijk is een afgehakt armpje wel eens leuk om te zien maar come on, na 5x heb je het daar echt wel mee gehad. Alvarez houdt er een hoog tempo op na maar op den duur ben je zo gewend aan al dat bloed en weet ik wat nog allemaal dat de film begint te vervelen. Plus, een demon hoort geen cunt of bitch te gebruiken. Het is lachwekkend en helemaal niet dreigend. Laat ze dan gewoon in de taal van die exorcist aan het begin van de film spreken, wat voor taal dat ook was maar een onverstaanbare taal is sowieso veel indrukwekkender dan een verstaanbare taal. Jane Levy is op dreef als Mia maar de rest van de cast is praktisch onuitstaanbaar. Niemand heeft het charisma van een Campbell en het is wachten tot het moment dat ze één voor één het loodje leggen.

Zoutloos, inspiratieloos, saai, ... Het zijn allemaal termen die door mijn hoofd schoten bij het kijken van deze nieuwe Evil Dead. Het is doordat de film visueel nog overtuigt dat ik er nog wat sterren aan kwijt wil maar groovy is het overduidelijk niet. Dit in tegenstelling tot wat Campbell na de credits de kijker nog probeert te doen geloven.

2*

Someone's in my fruit cellar!

Gisteravond was het het plan om alledrie de Evil Dead films in één ruk te zien en na deel 1 komt deel 2 natuurlijk. De eerste is een horror klassieker pur sang en één van de beste horrors die ik al heb gezien. Van deel 2 wist ik niet meer zo bijster veel buiten dat er meer humor aan te pas komt dan in deel 1. De herziening bewijst dit maar des te meer.

Evil dead II is een vreemde film geworden, vooral qua uitgangspunt. De film vat in een vijftal minuten heel deel 1 samen om er daarna op voort te gaan. Maar als je deze film als effectief vervolg ziet dan klopt het allemaal niet meer qua continuïteit. Beschouw dit dus niet als een echt vervolg maar eerder een reboot met meer geld. Dat is er dan ook wel aan te zien. De effecten zien er beter uit maar het is ergens jammer dat de film meer de komischere kant op gaat. De beklemmende sfeer van het origineel verdwijnt hierdoor maar langs de andere kant krijgen we wel een bij vlagen hilarische film voorgeschoteld. het enge verdwijnt maar ik lag in ieder geval in een deuk wanneer Linda in het hand van Ash bijt en hij continu met een hoofd aan zijn hand ligt rond te lopen. Natuurlijk zijn ook de verwijzingen naar Nightmare on Elm Street weer erg leuk. De 'strijd' tussen Raimi en Craven begon al in deel 1 en wordt hier lekker voort opgebouwd qua film items. Toch blijf ik dit een ietwat vreemde eend in de bijt vinden maar dat komt volgens mij door het feit dat Raimi de opbouw van zijn erg sterke eerste deel teniet doet door er zo losjes over te gaan. Is er eigenlijk een reden waarom hij niet gewoon een soort van compilatie heeft gemaakt van het vorige deel? In ieder geval verdient deze film een bijna even grote status als deel 1 want ook hier zitten weer een paar fantastische scènes in. Alles met een kettingzaag mag voor mijn part in een kluis worden bewaard zodat het nooit meer vergeten zal worden. Trouwens ook de eerste keer dat ik zie dat er een directe verwijzing naar deel 3 wordt gegeven in de bladzijden van het Necronomicon.

Komischer qua plot maar veel is toch te danken aan de geweldige Bruce Campbell. De situaties waarin hij terecht komt zijn absurd en over the top maar Campbell brengt het allemaal op zo'n geweldige manier. Gewoon al die krankzinnige blik in zijn ogen geeft de film al een dikke voldoende. Hij is zich met de Evil Dead trilogie aan het opwerken tot een acteur waar ik meer van wil gaan zien. Evil Dead II kent een iets grotere cast dan zijn voorganger maar moet hierdoor niet onderdoen. Dan Hicks en Dan Kassie Wesley zijn de typische White Thrash King en Trailor Park Queen maar het wordt er niet minder leuk op. Niet echt Oscarwaardig materiaal maar het is vermakelijk. Ook leuk om te zien dat Ted Raimi deze keer de rol van een bezetene op zich neemt. Blijft toch een held voor mij dankzij zijn rol van Joxer in de Xena reeks. De rest van de cast zit op eenzelfde niveau maar veel van de punten worden toch gescoord dankzij Campbell.

Uitstekend vervolg maar toch net dat tikkeltje minder dan het eerste deel. De sfeer is minder beklemmend maar hierdoor krijgen we meer komischere situaties. Voor nu een 3.5* maar misschien dat er met nog een herziening wel een puntje bij komt.

3.5*