Opinions

Infernal Affairs Light

Ik weet dat ik indertijd erg te spreken was over The Shinjuku Incident en dat ik benieuwd was naar wat Derek Yee nog verder had gemaakt. Ik kwam toen toevallig deze Protégé tegen op DVD en daar bleek Andy Lau dan ook nog eens in mee te spelen! De interesse was meteen gewekt maar om de een of andere reden verdween deze wat naar de achtergrond. Het was zo'n titel waarvan ik overtuigd was dat ik hem al jaren geleden had gezien en het was pas met het nalopen van mijn to-see lijst dat ik dit opnieuw tegenkwam. Met een fikse vertraging dus eindelijk eens voor gaan zitten.

Op zich is het nog niet zo slecht denk ik dat er flink wat tijd tussen mijn kijkbeurt van Infernal Affairs en Protégé zit, want dit voelt toch vooral aan als een lichtere variant van die film. Voor een stuk door de aanwezigheid van Andy Lau maar het plot rond een agent die al ettelijke jaren undercover zit doet daar ook hard aan denken. Gelukkig weet Yee hier wel nog altijd een boeiende film van te maken. Een paar leuke auto-achtervolgingen, wat hardere scènes zoals die hand die compleet in de vernieling wordt gemept en dit soort plotjes ligt me nu eenmaal ook wel. Het is vooral ook met het einde dat Yee nog wat extra goodwill weet te sprokkelen. In eerste instantie was ik niet zo te vinden om te starten met dat beeld van Nick die in het huis van Fan ronddwaalt (je wist dat de film daar dan ging eindigen en vond het maar een goedkoop trucje) maar het feit dat hij dan op het einde zelf heroïne wilt gaan spuiten en op het laatste nippertje wordt tegengehouden door het dochtertje van Fan.. Het is een scène waarmee Yee vooral op het gemoed wilt werken maar het werkt wel enorm goed.

Lau is wel weer erg degelijk trouwens. Het blijft een acteur die dit soort rollen altijd tot een goed einde weet te brengen en als Quinn weet hij ook weer volledig te overtuigen. Ook de jonge Daniel Wu doet het uitstekend als Nick maar daar stopt het wel wat met de goede namen in de cast. Louis Koo heeft een overdosis (badum tss) overacting gekregen en ook Jingchu Zhang weet als Fan niet altijd even overtuigend te zijn. Verder visueel een aantal fijne scènes en ik kan me niet voorstellen dat liefhebbers van het genre hier niet aan hun trekken gaan komen. Die switch naar Thailand voelt in het begin een beetje vreemd aan ten opzichte van de grauwe en donkere scènes ervoor maar de aanwezigheid van Lau trekt heel dat stuk naar een hoger niveau. Tof ook om Anita Yuen nog eens in iets te zien, hier als vrouw van Quin, dat is van From Bejing with Love geleden volgens mij.

Degelijk maar je mist zo precies een aantal elementen die dit net wat meerwaarde kunnen geven. Protégé kijkt vlotjes weg, is visueel in orde, kent een aantal goede actiescènes en heeft een aantal degelijke acteurs rondlopen maar het pakt je nergens bij je lurven. Dan zijn er echt wel betere films in dit genre te vinden.

3.5*

Een schim van de vroegere Fritz Lang

Ik ken Fritz Lang eigenlijk alleen maar van twee van zijn bekendste films, M: Eine Stadt Sucht einen Mörder en Metropolis. Nu zijn dat twee werken uit zijn Duitse periode en is Moonfleet er één van zijn Amerikaanse periode dus ik was wel benieuwd. Hoe dan ook, het werd een tegenvaller van formaat.

Laat ik eerst met het enige pluspunt beginnen, de decors. Die zien er op sommige punten fenomenaal uit en geven een knap tijdsbeeld neer van 1757 maar ook de uniformen komen waarheidsgetrouw over waardoor het visueel wel allemaal in orde is. Eigenlijk blijkt Moonfleet wel ergens een buitenbeentje te zijn in Langs oeuvre doordat het geschoten is in Cinemascope. Eerlijk gezegd snap ik eigenlijk niet goed wat Lang tegen Cinemascope had. Het is nu niet dat dit visueel zo'n verschrikking is tegenover Metropolis of M.

Qua verhaal stelt Moonfleet nog het meeste teleur. Het begint allemaal als een degelijke swashbuckler film maar Lang wordt compleet in de steek gelaten door het scenario. Af en toe zit er een opflakkering in het verhaal zoals wanneer Fox zijn partners beginnen te muiten en het bijhorende gevecht, dat van mijn part gerust nog wel wat langer had mogen duren. Het grote probleem zit hem doordat de film bijna of helemaal geen spanningsboog kent hij daardoor maar wat voort kabbelt met als gevolg dat de aftiteling ineens over het scherm rolt en dat blijkt dat je de hele sentimentele climax gewoon gemist hebt.

Stewart Granger is wel goed als Mr. Fox maar ik kreeg gewoon de indruk dat hij dit meer op automatische piloot deed. Voor de rest ken ik geen enkele andere film met hem maar ik moest ook constant aan Errol Flynn denken. Niet dat dat zo slecht is maar die speelde ook vroeger constant van die typische mantel- en degen films. Jammer genoeg heft Jon Whiteley de prestatie van Granger op. Waar Granger degelijk overkwam is de kleine John Mohune gewoonweg irritant met zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn peetvader (met een veel te sentimenteel einde tot gevolg).

Teleurstellend maar nog enigszins de moeite voor de knappe decors.

1.5*

Outer space now belongs to 007

Ik ben al een tijdje bezig met alle James Bonds in de juiste volgorde te zien. Omdat het een reeks is die per film nogal serieus van niveau kan verschillen heb ik ze nooit gekocht maar ga ik ze huren. Tegenwoordig staat het allemaal wat op een laag pitje omdat er iemand me elke keer in de bib voor is en ik dus elke keer 3 weken kan wachten op de volgende in rij. Soit, genoeg geleuterd. Vandaag was dus Moonraker aan de beurt.

Ik heb wel even getwijfeld of Moonraker nu effectief de stempel van nummer 11 op zich ging krijgen omdat op de aftiteling van The Spy Who Loved Me stond aangegeven dat de opvolger For Your Eyes Only ging zijn. Gelukkig bracht de user dr channard uitsluitsel door me te vertellen dat door het succes van Star Wars werd besloten om Bond in de ruimte te sturen. Jammerlijke zet in mijn ogen want Moonraker is dan ook in elk opzicht overdreven. Het begint al met een idiote openingsscène, die trouwens ook te lang duurt maar vooral ongeloofwaardig is. Bond die zonder parachute uit een vliegtuig valt terwijl hij met een slechterik vecht die wel een parachute heeft. Om dan uiteindelijk die parachute af te pakken en ondertussen nog even af te rekenen met Jaws. Dit is niet zoals ik Bond wil zien. Het wordt er dan naarmate de film vordert niet echt beter op. Hugo Drax is een slechterik van 3 keer niets en komt ook helemaal niet angstaanjagend over. Waar is de tijd van iemand zoals Goldfinger of Scaramanga... Ook de dialogen waren op sommige punten zo verschrikkelijk saai en toen de film bijna aan zijn climax kan waar de Britten tegen het leger van Drax vechten ben ik ook bijna in het slaap gevallen.

Moonraker lijkt een echte return of ...film te zijn. Eerst is er natuurlijk Moore die zijn rol van Bond weer op zich neemt maar ook Gilbert zit weer achter de camera en er komt zelfs een henchmen uit het vorige deel terug. Spijtig genoeg is geen enkel van deze drie zaken deftig uitgewerkt. Gilbert is voor mij één van de slechtste Bond regisseurs (geef mij maar Hamilton) maar ook Moore kwam hier verschrikkelijk slecht over. Hij leek precies vaak zijn tekst kwijt te zijn waardoor hij altijd een pauze tussen zijn zinnen liet wat hem meer op een idioot doet lijken. Over idioten gesproken, Jaws is er hier ook één van. In The Spy Who Loved Me was hij één van de weinige lichtpuntjes doorheen heel de film maar Gilbert slaagt er hier in om van een cool personage een karikaturale clown te maken, letterlijk en figuurlijk. Zoals hierboven gezegd komt Michael Lonsdale ook niet angstaanjagend over. Wat wel een pluspunt is tegenover sommige Bondfilms is de Bond-girl. Deze keer is geen hersenloze bimbo maar een echte vrouw van vlees en bloed. Lois Chiles zet dan ook een puike prestatie neer. Bernard Lee verdient ook nog een respectvolle vermelding omdat het de laatste keer is dat hij zijn rol van M vertolkte omdat hij in '81 zou sterven. Vraag me af of de acteur die zijn rol in For Your Eyes Only hem zal kunnen doen vergeten. Eerlijk gezegd, ik heb mijn twijfels maar dat is voor een andere recensie.

Shirley Bassey creëerde met Goldfinger één van de beste James Bond songs. In Diamonds Are Forever haalde ze dit niveau net niet en ook in Moonraker zit ze eronder. Best wel jammer omdat ze echt een mooie stem heeft.

Slechtste Bond tot nu toe. Bond hoort gewoon niet in de ruimte. Ik hoop dat For Your Eyes Only wat beter is want anders ga ik een duistere tijd tegemoet.

2*

Flawless victory

Normaal gezien was het het plan om gisteravond een Killer Tomatoes marathon te houden maar omdat mijn kameraad, met wie ik de marathon ging houden, nogal moe was, werd er besloten om de Mortal Kombat reeks nog eens te herzien. We hadden allebei de beide live action films gezien (de animatiefilm niet) maar we hadden ook allebei goede herinneringen aan de vele spellen van Mortal Kombat. Het resultaat? Twee gasten van 19 jaar die als twee idioten liggen mee te roepen met het heerlijke titelnummer wanneer de film begint.

Ik heb eigenlijk nooit begrepen waarom dit zo laag staat aangeschreven. Gameverfilmingen hebben de naam dat ze vaak op niets trekken maar de beat 'em ups verfilmingen à la Street Fighter en DOA kan ik altijd wel waarderen. Hetzelfde geldt voor deze eerste Mortal Kombat film. De film concentreert zich, nogal logisch, op het toernooi zelf maar Anderson (leuk om te zien dat hij later nog de Resident Evil reeks heeft verfilmd) weet een perfecte mix te brengen tussen het minieme plot en de gevechten. Allemaal erg leuk maar de sfeer van het spel wordt gewoon zo lekker benadert dat het heerlijk is om hier na te kijken. Mijn eerste Mortal Kombat moet denk ik de Trilogy op PS1 zijn geweest, gevolgd door Sub Zero Mythologies en nog een resem PS2 spellen maar een aantal jaar geleden vond ik de eerste Mortal Kombat als Plug & Play console. Niet echt boeiende informatie maar ik wil hiermee aantonen dat de reeks wel een serieus stuk van mijn jeugd heeft beïnvloed en dat dat misschien de reden is waarom ik dit zo'n leuk vermaak vind. Is het het simpele maar geniale idee, de cheesy one-liners of de overdreven personages? Ik zou het bijlange na niet weten maar ik heb me gisteravond rot geamuseerd. Veel is natuurlijk ook te wijten aan het feit dat Anderson zijn eigen film niet echt serieus neemt en dat het plezier er van af spat. Qua humor is dit vaak ontzettend idioot (Cage die begint te whinen tegen Goro over zijn 500$ kostende zonnebril o.a.) maar het heeft een zeker cheesyness gehalte dat me wel kan bekoren. Je moet natuurlijk wel met de juiste instelling naar de film gaan zien en ik denk dat dat de reden is waarom de film zo laag scoort, er zijn simpelweg teveel mensen die al op voorhand denken dat dit rotzooi is...

Het eerste deel kent ook een aantal interessante personages die stuk voor stuk sterk worden geportretteerd door de cast. Christopher Lambert is iemand die mij altijd zal bijblijven door 3 rollen uit zijn carrière. De eerste is Connor Macleod, de tweede is Beowulf en de derde is natuurlijk Rayden. Een barslechte acteur maar verdomme, hij heeft een zekere uitstraling die perfect bij dit soort films past. Johnny Cage heb ik altijd wat een minder personage gevonden. Ik was nooit zo voor de pretty boys maar ik moet toegeven dat Linden Ashby het uitstekend doet. Wel hilarisch om te lezen dat ronkende namen zoals Johnny Depp en Tom Cruise aan de naam van Cage waren gelinkt maar toch liever Ashby eigenlijk, hier moeten geen bekende namen aan meedoen. Hetzelfde geldt voor Sonya Blade. Oorspronkelijk was het het plan dat Cameron Diaz hier aan ging meedoen (zie je die al in godsnaam vechten tegen Kano?) maar dan ben ik wederom blij dat het Bridgette Wilson is geworden. Oké, de vechtscènes waren soms wat houterig (het gevecht met Kano was wel erg fake) maar Sonya is gewoon zo'n heerlijk personage om naar te kijken. Ach, er zal wel weer een groot gedeelte puberale nostalgie voor tussen zitten die ik waarschijnlijk met weinig andere mensen deel. Robin Shou was trouwens wel uitstekend als Liu Kang, meer zelfs want hij is gewoon Liu Kang. Eigenlijk zit heel de cast wel goed maar dat is ook vooral doordat er zo'n grote herkenbaarheid aan personages inzitten. Liu Kang, Cage, Sonya, Kitana, Scorpion, Reptile, Shang Tsung, Rayden, ... We krijgen gewoon een hele grote shitload aan bekende gezichten (althans toch voor degene die de spellen hebben gespeeld) en dat is gewoon leuk om te zien. Als acteur moet je het dan ook niet van je acteerprestatie hebben maar meer van de uitstraling die je uitstraalt en dat zit bij iedereen wel goed.

Qua effecten was dit eigenlijk beter dan ik had verwacht. Niet alles ziet er even goed uit en ook is het een tikkeltje ondermaats voor een film uit '95 maar over het algemeen is er wel veel leuks te ontdekken. Goro zag er geweldig uit en de omgevingen waren eigenlijk ook best wel te pruimen. Natuurlijk is er ook veel werk gestoken in het herkenbaar maken van de personages en in dat opzicht is Anderson meer dan geslaagd in zijn opzet. Cage is de enige die er niet echt uit zag zoals ik me voorstelde uit de spellen (iets wat in deel 2 werd goedgemaakt) maar de rest zag er allemaal erg authentiek uit. Hulde! Ook leuk om trouwens een aantal van de bekende signature moves terug te zien. Vooral de friendship fatality van Cage was fantastisch.

Noem het nostalgie, noem het rommel, noem het eender wat maar Mortal Kombat is in mijn opzicht een erg geslaagde game verfilming. Jammer genoeg dat dit weer gigantisch hard word afgebroken maar daar valt nu eenmaal niets aan te doen. Ik heb in ieder geval een amusant eerste deel van de marathon gehad.

4*

The fate of the universe will be decided as it should be... ...in MORTAL KOMBAT

Het eerste deel was een uitstekende film en was een geweldig begin voor de Mortal Kombat marathon die ik en een kameraad gisteravond hielden. We hadden allebei de twee live action films ooit al eens gezien maar het rare was dat ik me maar bitter weinig van deel 1 herinnerde en het bij mijn kameraad andersom was. Om die reden dacht ik dat ik het 2e deel superieur vond omdat daar van meer was blijven hangen maar na de film moet ik toch zeggen dat ik me vergiste. Het eerste deel is sowieso het beste maar deel 2 waagt toch een noemenswaardige poging.

Het valt meteen op hoe hard de films hier eigenlijk worden afgekraakt. Compleet onterecht in mijn ogen want fans van de spellen kunnen hier vast en zeker wel hun ding mee, althans bij mij was dat toch het geval. De vorige film concentreerde zich vooral op het toernooi zelf maar omdat het nogal idioot zou zijn om een 2e keer een toernooi te maken met dezelfde characters (het wordt maar 1x in een generatie gehouden dus die optie viel weg) werd er dus gekozen voor een 'echte' verhaallijn. Deel 1 eindigde met een cliffhanger en deze Annihilation gaat er op voort maar jammer genoeg voelt het net wat minder aan. De mix die Anderson wist te brengen is bij Leonetti soms nogal ver te zoeken. De gevechten, iets waar Mortal Kombat toch wel om draait, zijn vaak erg kort (Sheeva!) en wanneer ze dan in de film voorkomen zijn ze niet echt al te boeiend. Nu klink ik misschien wel heel negatief, het is in ieder geval niet de bedoeling want Annihilation kent zeker en vast een aantal goede momenten, maar er zijn jammer genoeg ook een paar rare zetten van de makers. De grootste misstap is denk ik toch wel de abrupte dood van Johnny Cage. Nu zei ik bij de vorige film al dat ik hem als personage vroeger in het spel niet al te boeiend vond maar ik was Linden Ashby wel beginnen waarderen als Cage, ook stom trouwens dat ze niet dezelfde acteur hebben gepakt maar soit. Cage is toch wel een boegbeeld uit de reeks en om hem zo kort uit de film te schrijven is toch wel jammer. Het plot zelf heeft precies iets meer verhaal dan de eerste film maar hier wordt te weinig mee gedaan om het echt tot zijn volle potentie te benutten. Pas op, heel het Shao Kahn verhaal blijft leuk om te zien en de twist met Rayden is ook amusant maar over het algemeen is dit toch minder dan zijn voorganger. Het is trouwens wel geheel onterecht dat dit in de flop 100 (!) staat. De score is sowieso al absurd laag maar die notering verdient de film al helemaal niet. Toch snap ik de commentaren hier wel ergens. Er worden deze keer een hele hoop, maar dan echt erg veel personages uit de spellen op je los gelaten en de helft van de tijd worden ze nog niet bij naam genoemd en verdwijnen ze al redelijk snel van het scherm. Dit zorgt natuurlijk voor een nogal fragmentarisch geheel en het wordt er ook al niet echt overzichtelijker op. Op zich vond ik het wel leuk om een aantal personages tevoorschijn zien komen zoals Nightwolf, Jade en Barakka (al was er van die laatste op een bepaald moment echt teveel klonen in het spel) maar voor de leek kan dit wel frustrerend overkomen. De stomme humor van Jax is natuurlijk ook wel bij vlagen extreem irritant, iets wat ik bij Cage niet had.

Het is natuurlijk wel ergens te begrijpen dat de film slecht scoort want een grote ergernisfactor zijn de special effects. Waar het eerste deel er voor zijn tijd nog mee door kon, is dit wel tenenkrommend slecht. Het is goed dat er wordt gekozen om een aantal signature moves uit de games in de film te steken maar zorg er dan in godsnaam voor dat je het geld hebt om er een deftig gevecht van kunt maken. Het gevecht met Sheeva werd al compleet geknipt wegens geldnood maar de Animality tussen Liu Kang en Shao Kahn zag er niet uit. Langs de andere kant zagen types zoals Motaro er dan wel weer erg goed uit. Een typische win-verlies situatie dus.

Het is me vroeger nooit opgevallen maar eigenlijk schiet er niet veel over van de originele cast. Robin Shou is er, gelukkig, nog altijd bij als Liu Kang en doet het weer uitstekend. Talisa Soto is ook weer van de partij maar voor de rest is er niemand meer die zijn oorspronkelijke rol vertolkt. Wilt dit zeggen dat de nieuwe acteurs rotzooi zijn? Neen, zeker en vast niet. Oké, Cage was wat minder (al wordt hij wel eindelijk in de juiste outfit gehesen) maar Sandra Hess is een veel betere Sonya Blade dan Bridgette Wilson. Wilson was zeker en vast ook niet slecht als Sonya maar Hess ziet er ten eerste een stuk knapper uit, ze komt ook meer in de buurt van de game Sonya, maar ze kan ook een pak beter knokken dan Wilson. Een aangename verrassing dus. Lambert was ten tijde van Annihilation volop bezig met Beowulf en daardoor werd er naar een nieuwe acteur gezocht. Die werd gevonden in de vorm van James Remar, een acteur die niets verkeerd kan doen door zijn rol in The Warriors. Ook hier is hij een aangename verandering en weet hij Rayden op een andere maar zeker geen slechtere manier. Voor de rest is eigenlijk heel de cast wel op hun plaats in de film. Ook wel leuk om te lezen dat Tony Jaa her zijn carrière is begonnen door als stunt double te fungeren voor Shou.

Minder dan deel 1 maar zeker en vast niet slecht. Een serieus stuk ondergewaardeerd dus en dat verdient de film niet. De effecten zijn soms redelijk slecht maar over het algemeen is het allemaal wel te pruimen. Een leuk tweede deel dat vooral wordt gered door de nostalgie die er van af straalt en de coole personages.

3.5*

Het reclamefilmpje voor Mortal Kombat

Toen ik gisteren wat was aan het opzoeken over Mortal Kombat naar aanleiding van de marathon, stootte ik opeens op deze animatiefilm. De score was nogal laag maar de andere delen staan ook erg laag aangeschreven dus ik wou het er wel op wagen. Na de eerste tweede delen gezien te hebben en nog even wat playstation was het tijd voor het derde luik van de avond, Mortal Kombat in animatievorm.

Laat dat nu ook net hetgeen zijn waar de film gigantisch in faalt. Er wordt gebruik gemaakt van tussenfilmpjes van één van de Mortal Kombat games, jammer genoeg weet ik niet welk spel, maar dit resulteert dus in knippen en plakken van de eindfilmpjes wanneer je met een bepaald personage uitspeelt. Nu voor die tijd zag en ziet die animatie er nog altijd wel redelijk goed uit maar in combinatie met de 2D animatie is dit verschrikkelijk. De personages zijn op zich wel getrouw getekend maar de vechtscènes zijn verschrikkelijk. Er wordt dus echt waar gebruik gemaakt van een soort van blur filter waardoor elke aanval simpelweg één wazige vlek is. Het klinkt verschrikkelijk, het is verschrikkelijk en het zal altijd verschrikkelijk blijven. Wanneer je dan denkt dat het niet veel erger kan, dan begin je je langzaamaan af te vragen of je die scènes al niet eerder hebt gezien en dan klinkt het als een donderslag bij heldere hemel, de film maakt gewoon gebruik van dezelfde animatie... Zo is Shang Tsung denk ik zo'n 5x uit zijn cabine op de boot uit gekomen en bleven de Barakka's bij Goro zichzelf maar herhalen. Het zorgde in ieder geval voor hilariteit maar tegelijkertijd ook voor ergernis wanneer je weeral hetzelfde beeld ziet. Stomme zet van de makers en het is gewoon te wijten aan de luiheid van Jinko Gotoh, Stephen Wright en Joe Francis want de film duurt op zich helemaal niet lang en ik denk dat ongeveer de helft repetitief is. Nogal stom als je ziet dat een groot deel van de film uit beelden van het spel bestaat...

Op zich is The Journey Begins wel interessant. De bedoeling achter de film was om mensen warm te maken voor de eerste live action film (daardoor eindigt de film nogal abrupt) maar we krijgen wel een hoop interessante informatie te verwerken. Ik kende het merendeel al wel van de spellen maar het bleef wel leuk om een paar aspecten van de film verder uitgewerkt te zien worden. Zo is het jammer dat het idee van de origine van Goro niet in de live action film is geraakt maar langs de andere kant was daar te weinig geld voor geweest om zowel hem, als zijn broer, als zijn vader in beeld te brengen. Jammer genoeg wordt het voor de rest allemaal nogal brak uitgewerkt. De film doorloopt eenzelfde parcours als de film (de boot en dergelijke) maar naast een paar gevechten krijgen we niet veel meer te zien dan Rayden die rondloopt en verhaaltjes vertelt. Een misstap en spijtig genoeg niet de laatste die de makers zouden maken in deze film.

Wat is dan uiteindelijk het triestige aan de film? Dat het een hogere score krijgt dan deel 2 en bijna beter wordt beoordeelt dan deel 1. Het blijft soms vreemd hoe een andere mening wordt gevormd, vooral als je ziet dat er hier 10x minder werk is in gestoken dan in de live action films. Al bij al is het een leuke curiositeit dankzij de beelden van het spel maar voor de rest is het niet veel waard.

1.5*

Mijn vijfde Visconti

Het was alweer een lange tijd geleden dat ik nog eens een Visconti film had gezien. Ik had de keuze tussen Ludwig en deze Morte a Venezia. Ludwig duurt bijna vier uur en daar had ik nu niet echt zin in dus werd het Morte a Venezia. Uitstekende keus moet ik zeggen.

Het begint eigenlijk al met de openingsscène, de manier waarop Dirk Bogarde aankomt in Venetië onder de minutenlange begeleiding van de 5e symphonie van Mahler is verbluffend mooi. Eens aangekomen begint pas het echte verhaal en een vrij gedurfd verhaal eigenlijk, zeker voor die tijd. Gustav von Aschenbach is een componist die dringend nood heeft aan rust heeft en daardoor naar Venetië op vakantie trekt maar daar blijkt hij zich bijzonder hard aangetrokken te voelen tot Tadzio, een jongeman. Langzaamaan begint hij een serieuze obsessie voor de jongen te krijgen en uiteindelijk moet hij kiezen tussen op het eiland blijven voor Tadzio of vluchten voor de griepepidemie. Hij besluit te blijven en na een laatste groet van Tadzio gebeurt hetgene wat de titel al aangeeft. Aschenbach sterft in Venetië. Op zich niet zo zeer speciaal maar de manier waarop Visconti dit weergeeft is verbluffend. Vooral het laatste halfuur waar Aschenbach langzaamaan meer en meer uit balans geraakt en wanhopig weer jong wilt worden is prachtig weergegeven. Voor de rest zitten er soms eigenlijk ook wel bizarre personages in, dan heb ik het eigenlijk vooral over de man die tegen Aschenbach begon te spreken toen die op Venetië aankwam en de zanger van het groepje op het terras. Ik twijfel nog altijd of dat niet één en dezelfde persoon zijn.

Dirk Bogarde acteert hier werkelijk uitstekend, ik had nog nooit van de man gehoord maar hij zet hier een puike acteerprestatie neer maar ook Björn Andrésen als Tadzio is uitmuntend. Ze slagen er allebei in door zeer weinig dialoog toch hun personage zeer sterk te karakteriseren. Visueel is Morte a Venezia zeer oogstrelend met als hoogtepunt de eindscène waar Tadzio zijn laatste groet aan Aschenbach geeft in de zee ziet er prachtig uit.

Ik weet nog altijd niet goed wat ik hier aan moet geven. Oftewel een zeer dikke 4* of een kleine 4.5* maar ik ga het toch maar op 4* houden omdat de film hier en daar toch wel zeer traag is. Misschien dat ik met een herziening toch op 4.5* kom.

4*

Zowaar één van zijn betere films

Jean Rollin heeft een vreemde aantrekkingskracht op mij. Indertijd ooit eens een poging gewaagd met Fascination, die me vrij redelijk beviel, en nadien op wat rommelmarkten/acties van FRS eens wat meer van zijn oeuvre aangeschaft. Een aanschaf die tot nu toe nog niet echt zijn geld waar was want Requiem for a Vampire en Lips of Blood konden allebei op een volledige 1* rekenen terwijl The Nude Vampire er een halfje extra wist bij te sprokkelen. The Living Dead Girl is de voorlaatste film die ik nog uit mijn collectie moet zien.

En het is na Fascination zowaar het beste wat ik tot nu toe ben tegen gekomen. Grapes of Death kan daar misschien nog over gaan doordat Rollin het daar ogenschijnlijk over een compleet andere boeg gooit maar soit. The Living Dead Girl is echter nog altijd geen goede film. Wat al wel sowieso een pluspunt is, is dat de Fransman zich hier niet laat verleiden tot meer naakt dan wat anders, zeker Requiem for a Vampire veranderde na een tijd in een notoire porno. Hij gaat hier meer de verhalende toer op en uiteindelijk blijkt het nog niet zo'n slecht concept te zijn. Wat Catherine nu juist moet voorstellen is me nog altijd onduidelijk want een zombie is ze niet (daarvoor is ze te verzot op bloed) en een vampier is het ook niet (ze slaapt niet in een doodskist en kan perfect in de zon lopen) dus laten we het maar houden op een mengeling van de twee, namelijk een Zompier zoals Xander Harris er ooit een samenstelling van maakte. De climax kan er dan ook zeker en vast mee door en het is zonde van het trage tempo dat de film er op nahoudt waardoor de 86 minuten wat beginnen te slepen.

Verrassend genoeg wel wat gore in The Living Dead Girl. Fascination komt hier nog het dichtste bij in de buurt denk ik, al is het ook alweer een tijd geleden dat ik die nog heb gezien, maar het ziet er allemaal nog niet zo slecht uit. Beetje knullig soms maar liever dit soort effecten dan met de computer. Alleen zonde dat de cast weer van een bedroevend niveau blijkt te zijn. Het is niet het slechtste dat ik heb gezien in één van Rollin's films maar de Engels pratende Fransozen zijn toch wel erg slecht. Hier en daar ook nog wat continuïteitsfoutjes (Barbara die een camera weggooit en opeens een andere rond haar nek heeft hangen) maar gelukkig ook nog wat schoon vrouwvolk en dat is altijd mooi meegenomen. Die Rollin wist ze wel te kiezen in ieder geval.

Jaja, een verdubbeling in score ten opzichte van zijn twee vorige films die ik heb gezien maar het resulteert nog altijd wel in een onvoldoende. Gelukkig zijn de DVDs uitgebracht in een heerlijke editie met mooie covers dus ze staan wel mooi in de collectie. Of dat genoeg is om hier een nieuwprijs van 10 euro aan te betalen? Voor mij alleszins niet.

2*

Zeg ken jij de mottenman

Ik kende hem in ieder geval compleet niet. Ik had de film dan ook hoogstwaarschijnlijk niet meegepakt ware het niet dat het met de immer bevallige Jewel Staite was. Onweerstaanbaar in Firefly en ik pak elke kans aan om iets nieuws met haar in de hoofdrol te zien. Het was ook mooi meegenomen dat de film op zich maar 3 euro kostte en hij onderdeel van een 1 kopen, 1 gratis actie was.

Toch is Mothman niet echt een fantastische film. Wat vooral opvalt is hoe dat dit eigenlijk een allegaartje is van wat meer bekendere titels in het genre. De openingsscène met de dood van Jamie lijkt zo te zijn weggelopen uit de I Know What You Did Last Summer cyclus en nadien krijgen we nog wat elementen uit onder andere Mirrors. Ach, bij dit soort films wordt er sowieso erg veel gerecycleerd dus het stoorde me niet zo. In dat opzicht is het jammer dat Sheldon Wilson en de zijnen af en toe zo'n rare sprongen maken met het script. Om de dood van Jamie op een ongeluk te laten lijken besluiten de vrienden elk met een steen op zijn hoofd te slagen. Dat betekent dat de knul is gaan duiken, met zijn hoofd op een steen is terecht gekomen en dit kunstje dan nog eens zo'n 4x opnieuw heeft uitgevoerd vooraleer hij sterft? Slaagt imho in ieder geval nergens op. Zo zijn er nog wel wat vreemdere stukken maar bon, op zich vermaakt Mothman wel voor de korte speelduur en is het best wel een leuke film voor eens een keer.

Al had het wezen zelf er echt wel beter mogen uitzien. Anno 2010 verwacht je toch wel net iets meer dan zwarte vlek met rode ogen. Ik verschiet er eerlijk gezegd echt van dat dit nog maar 4 jaar oud is, ik had spelletjes op de PS1 die er qua graphics beter uitzagen. Ik had mijn verwachtingen kunnen bijstellen als ik op voorhand had geweten dat dit van SyFy was, maar helaas was dat niet het geval. Bij dit soort films weet je gewoon wat je kunt verwachten qua acteren en op zich is hier niet bijzonder veel op aan te merken. De prominente aanwezigheid van mevrouw Staite maakt in ieder geval erg veel goed. Al hoop ik dat ze binnenkort toch eens wegblijft van die straight-to-TV films en terug begint te kiezen voor bioscoopfilms.

Het had slechter kunnen zijn, maar het moge duidelijk zijn dat het ook wel beter kon. De grootste stoorfactor zijn de compleet beroerde special effects. Daarnaast leent Mothman wel erg veel uit andere films en geraakt daar ook niet altijd mee weg. Twijfel nog tussen 2.5* of 3* maar Staite krijgt het voordeel van de twijfel.

3*

Eén van de beste films in het genre

The Departed wordt vaak geroemd om zijn intelligente script. Toegegeven, de film zit inderdaad wel goed ineen maar de film viel eerlijk gezegd wat van zijn voetstuk toen bleek dat het een remake was van een Aziatische film. Indertijd was ik daar nog niet zo in geïnteresseerd maar ik had me wel altijd voorgenomen om het origineel is te kijken. Ondertussen zijn we alweer zo'n 3 jaar verder maar gisteravond dan toch eens voor gaan zitten. En wat blijkt? Het origineel is wederom beter.

En veel beter als ik dat mag toevoegen. Om goed te zijn zou ik The Departed nog eens moeten terug zien om een volwaardig oordeel te kunnen vellen maar bon, dit bericht is niet bedoeld als vergelijking tussen beide films dus vanaf nu geen vermeldingen meer van de Scorcese versie. Infernal Affairs, de Engelse vertaling is een woordspeling op het dubbele leven van beide hoofdpersonages en de verwijzing naar Dante's Inferno uit de Chinese titel, is een intelligente politiethriller die van het eerste tot het laatste moment weet te boeien. Het begin is ietwat onwennig met de flashbacks die er nogal onduidelijk worden tussen geweven maar eenmaal de film zich concentreert op Ming en Yan is het hek helemaal van dam. Zonde van de overbodige plotlijn tussen Yan en de psychiater die even het tempo uit de film lijkt te halen maar gelukkig staan Wai-keung Lau en Alan Mak hier niet te lang bij stil en rondden ze het snel af. Ook qua spanning moet Infernal Affairs niet onderdoen voor menig film in het genre en zijn voornamelijk de confrontaties tussen Yan en Ming echt heerlijk, al had er wel meer uit de cinema scène gehaald kunnen worden maar dat terzijde.

Mijn hart sloeg een slag over toen ik zag dat Eric Tsang hier in meespeelt en niet op de goede manier trouwens. Ik ken hem voornamelijk als komisch acteur in de Lucky Stars films en daar is hij werkelijk verschrikkelijk. Gelukkig weet hij mij hier compleet weg te blazen als Sam. Nooit gedacht dat Tsang een geslaagde gangsterbaas kon neerzetten maar hij bewijst mijn ongelijk over de gehele lijn. Sowieso bevat Infernal Affairs een heerlijke cast. De focus ligt vooral op Andy Lau en Tony Leung maar die dragen de film dan ook volledig. Erg sterk in hun individuele scènes maar zowaar nog beter wanneer ze samen het scherm delen. Voor de rest kent de film ook nog een paar heerlijke visuele vondsten, de scènes op het dak zijn fenomenaal, die het geheel weten af te maken.

De interesse naar de andere twee delen is in ieder geval gewekt. De grote verhaallijn is wel duidelijk maar er blijven nog een aantal vragen over die zonder twijfel zullen worden opgelost in het verdere verloop van de trilogie. Ben benieuwd.

4.5*

Minder dan zijn voorganger maar nog altijd erg sterk

Ik had eerlijk gezegd een dubbel gevoel bij dit vervolg op het sterke Infernal Affairs. Het eerste deel had een vrij coherent en afgelijnd verhaal maar er was nog ruimte voor enige uitdieping van bepaalde personages. Een uitdieping die hoogstwaarschijnlijk in deze prequel tevoorschijn ging komen maar prequels vind ik praktisch nooit echt interessant omdat er vaak te uitleggerig wordt gedaan en de film ook geen spanning bevat omdat je de afloop toch al weet. Met een gemend gevoel dus aan deze begonnen.

Infernal Affairs II heeft ook wat last van dit probleem maar weet er verbazend goed mee weg te geraken. Het blijft een beetje jammer dat je van een aantal personages weet dat ze zullen doodgaan omdat ze niet in het eerste deel zaten (de dood van SP Luk bijvoorbeeld was vrij voorspelbaar) maar regisseursduo Wai-keung Lau en Alan Mak weten er toch nog altijd een degelijke film van te maken. Het is trouwens dan ook aan te raden om dit vrij snel achter het eerste deel te plakken aangezien er logischerwijs een hoop connecties zijn met het eerste deel die je anders zult missen. Een meer dan degelijk vervolg dus maar toch wordt wordt er op het einde de bal was misgeslagen. Er zijn een hoop plotlijnen die afgerond moeten worden maar ik heb denk ik 3 à 4 keer het gevoel gehad dat de eindcredits over het scherm gingen rollen terwijl er nog een stuk achter kwam. Een speelduur van 100 minuten zoals bij het eerste deel had hier wenselijker geweest.

Ik ben ergens wel blij dat ze er niet voor hebben gekozen om Andy Lau en Tony Leung te verjongen maar gewoon twee andere acteurs hebben gepakt voor de jongere versies van Ming en Yan. Edison Chen en Shawn Yue vullen deze dan ook uitstekend in (waren ook al aanwezig in het eerste deel in flashbacks) maar het is eigenlijk Eric Tsang die de show weet te stelen. Er is één ding in ieder geval duidelijk en dat is dat ik mijn mening over hem toch ga moeten herzien. Als komisch acteur moet ik hem niet maar dit doet hij erg degelijk. Ook nieuwkomer Francis Ng is goed op dreef als gangsterbaas Hau en de extra screentime voor Anthony Wong is ook mooi meegenomen.

Deze prequel zit zowaar nog intelligenter in elkaar dan het eerste deel maar juist daar zit hem wat het probleem. Infernal Affairs II lijdt dan ook onder teveel verhaallijnen en mist het de spanning die de confrontatie tussen Yan en Ming teweeg bracht. Het had beter geweest mocht de film dan ook iets coherenter verpakt zijn geweest. Toch mag dit zeker en vast gezien worden en zijn de verwachtingen hoog gespannen voor het slotstuk.

4*

Sterke afsluiter

De eerste Infernal Affairs is één van de beste films in het genre en verbazingwekkend genoeg slaagde het tweede deel erin om toch vrij dicht in de buurt van het niveau van de voorganger te geraken. Het is een deel dat niet perse had gehoeven want de voorganger laat weinig vragen over maar de film zit nog altijd wel ijzersterk in elkaar en diept de personages erg sterk verder uit. De verwachtingen voor het slotstuk waren navenant maar ook hier bekroop me het vervelende gevoel dat dit misschien wel net de sequel teveel ging zijn. Ietwat twijfelend dan toch aan de film begonnen.

Wel vreemd trouwens dat bij elk deel er minder en minder stemmen komen. De eerste twee films hebben toch een hoog gemiddelde waardoor je toch zou verwachten dat mensen geïnteresseerd zijn in het einde maar blijkbaar dus niet. Soit, Infernal Affairs III is tegelijkertijd een prequel en een sequel. Een opzet waarvan ik dacht dat dat het wat lastig ging zijn om te volgen maar over het algemeen valt dat eigenlijk goed mee. Wai-keung Lau en Alan Mak maken een duidelijk onderscheid tussen de verschillende verhaallijnen en dat is erg aangenaam. Knap ook hoe ze er in slagen om de personages uit de vorige delen nog verder uit te diepen. De essentie komt veel meer op het psychologische aspect te liggen en het zorgt ervoor dat het van de eerste tot de laatste minuut erg spannend blijft. Vooral de driehoeksrelatie met de psychiater, die ik in het begin eerlijk gezegd compleet overbodig vond, zorgt voor een aantal erg sterke scènes. Enige nadeel is misschien dat de film naar het einde toe wel erg veel eindes lijkt te hebben maar elke keer komt er weer een andere flashback achter. Het is echter maar een kleine smet op het geheel en amper het vernoemen waard.

Deze keer dus terug Andy Lau en Tony Leung in de rollen van Lau Kin Ming en Chan Wing Yan. Leuk dat ze terugkeren maar waar beiden in het verleden aan elkaar gewaagd waren, is het nu toch Leung die het onderspit delft. Het heeft waarschijnlijk veel met het einde te maken maar Lau zet in de gehele film een geweldige prestatie neer. Nooit verwacht dat ik dit ging zeggen maar jammer dat Eric Tsang hier niet zoveel in voorkomt die hier toch wel mijn favoriete rol uit zijn carrière heeft. Voor de rest nog wel goede bijrollen van onder andere Anthony Wong en van nieuwkomers Daoming Chen en Leon Lai dus qua cast moet deze zeker en vast niet onderdoen.

De losse eindjes worden hier nu finaal aan elkaar geknoopt en het levert zowaar nog voldoende stof op voor een degelijke film. De eerste wordt nier meer geëvenaard maar dit derde deel is toch nog net iets beter dan het tweede. Erg sterke trilogie in ieder geval.

4*

Marriage is like a dull meal with the dessert at the beginning

Ik ben een grote fan van de Moulin Rouge versie uit 2001. Luhrmann levert daar een visueel pareltje af dat ook nog eens een geweldige sfeer schept waardoor ik benieuwd werd naar de eerdere verfilmingen. Ik vond de '52 versie samen met Black Narcissus op 1 disc voor een spotprijs maar het duurde weer lang eer ik er zin in had om dit op te zetten, gebeurt me wel meer maar dat terzijde. Ik verwachtte dan ook eenzelfde opzet als de versie met Nicole Kidman maar dan kom je hier toch bedrogen uit.

Omdat dat dus eigenlijk twee compleet verschillende films zijn. Moulin Rouge uit 2001 gaat effectief over het reilen en zeilen van het theater terwijl deze versie de biografische kant opgaat. Klinkt op zich niet slecht maar de uitwerking vind ik toch niet zo denderend. Geen idee trouwens of de film trouw blijft aan het echte leven van Toulouse-Lautrec maar als dat zo is, dan moet dat indertijd toch maar een redelijk saai mannetje zijn geweest. Ik denk dat het probleem hem dan ook zit in het feit dat ik een tweede kleurrijke en visuele film verwachtte maar in de plaats een dwerg met een drankprobleem kreeg die met zichzelf geen blijf wist. De relatie met Marie wordt me veel te lang uitgesponnen en wanneer Myriamme op de proppen komt is het kwaad eigenlijk al geschied. Zonde eigenlijk want ik blijf het gevoel hebben dat hier meer had kunnen inzitten. Misschien later nog eens een keer opnieuw proberen maar dan met de juiste ingesteldheid. Dat kan soms veel doen heb ik gemerkt met The Last Picture Show.

Toulouse-Lautrec is dus niet zo een enorm interessant personage maar José Ferrer brengt hem eigenlijk nog wel degelijk in beeld. De acteur was 1,76 meter groot en dat verschilt natuurlijk een serieus stuk met Toulouse-Lautrec. De oplossing om hem zo klein te maken was een mengeling van camera standpunten, doubles, verborgen putten in de grond, ... maar ook het gebruik van een door Ferrer zelf ontwikkelt systeem waarmee hij zijn benen aan de bovenkant van zijn lichaam bond en op zijn knieën voort wandelde. Naar het schijnt geen pijnloze procedure en dat maakt zijn performance nog net iets interessanter. Het is dan ook jammer dat de bijrollen niet goed uit de verf komen. Nu heb ik al erg veel over Zsa Zsa Gabor gehoord maar ik was ze nog niet eerder tegen gekomen in een film. Ik keek er wel naar uit toen ik haar naam op de openingscredits zag verschijnen maar het is maar wat een teleurstelling geworden. Waar zij haar naam en roem vandaan haalde is mij in ieder geval een raadsel. Wel erg leuk om nog een relatief jonge Peter Cushing in een kleine bijrol te zien verschijnen.

De scènes in de Moulin Rouge zelf zijn leuk (de openingsscène beloofde dan ook erg veel) maar hierna wordt er overgeschakeld naar een biografie en verliest de film zijn kracht. Ferrer is wel goed op dreef als Toulouse-Lautrec en ook de mooie decors en vormgeving zorgen ervoor dat ik hier nog nipt een voldoende aan kwijt kan.

2.5*

Believe In Truth, Beauty, Freedom, and above all things, Love

Ik had Moulin Rouge al een tijdje op de decoder staan maar jammer genoeg zit ik met een luxe probleem, er staan gewoon teveel films op de decoder waardoor ik nooit goed weet wat te zien... Nu is één van mijn beste kameraden grote fan van deze film en toen hij hoorde dat ik de film nog nooit had gezien begon hij mij allerlei stukjes op Youtube door te sturen. Wanneer ik Roxanne zag was ik verkocht, dit weekend moest ik Moulin Rouge zien.

Vanaf de openingscredits had ik het gevoel dat het Parijs van 1900 niet echt realistisch ging worden voorgesteld. Het ziet er allemaal wat glad en digitaal uit en vooral de effecten komen vaak nogal kitscherig over. Gelukkig druipt heel de Moulin Rouge over van de kitsch dus passen de felle kleuren en de bombastische gebouwen perfect in de film. Het geeft de film een mierzoet tintje maar storen deed het me nergens. Qua nummers vond ik Moulin Rouge maar een raar geval. Normaal wordt er bij een musical meestal gekozen voor zelf geschreven nummers maar Luhrmann kiest er voor om bekende nummers in een nieuw jasje te steken. Zo krijgen we erg sterke combinaties zoals de tango versie van Roxanne, het origineel is al een goed nummer maar de combinatie van Komans rauwe stem en McGregors sopraanstem is fenomenaal maar jammer genoeg wordt er soms de bal misgeslagen door bijvoorbeeld Madonna's Material Girl te verweven in Marilyn Monroe's Diamonds Are A Girl's Best Friend. Een origineel idee en in het algemeen goed geslaagd want het is wel leuk om The Beatles in een zelfde nummer te horen met Kiss of Nirvana met Lady Marmelade.

Ik had eigenlijk geen idee waarover de film ging gaan maar Nicole Kidman was eigenlijk al reden genoeg om deze op te nemen. Ik had in het begin mijn twijfels of ze de rol zou kunnen volhouden maar toen de aftiteling over het scherm rolde wist ik dat dit één van haar beste rollen was. Haar stem, haar charisma, de manier waarop ze Diamonds Are A Girl's Best Friend vertolkte maar vooral haar uiterlijk maken haar terecht de ster van de Moulin Rouge. Ik sprak hierboven al van de korte fragmentjes die ik gezien had en Ewan McGregor was hierop meerdere keren in beeld gekomen maar ik beschouwde hem als een struikelblok. Zijn jongensachtige sopraanstem leek me niet in de film te passen maar als er één ding is dat ik de afgelopen jaren heb geleerd is dat je iemand niet mag beoordelen op kleine stukjes en McGregor bewijst dit nog maar eens door een ijzersterke rol neer te zetten. De chemie tussen hem en Kidman is om je vingers van af te likken. John Leguizamo, een acteur die bij mij vooral bekend is van zijn rol in de Ice Age trilogie, is ook lekker op dreef. Het was vooral knap om te zien hoe ze zijn hoofd netjes op het lichaam van een dwerg kregen, al was dit blijkbaar niet altijd het geval doordat Leguizamo tijdens de climax constant op zijn knieën zat met veel bezoeken aan de kinesist als gevolg. Jim Broadbent, nu vooral bekend door de Harry Potter rollen al is hij hier wel praktisch onherkenbaar door zijn fat suit, zet ook een sterke rol neer net zoals Jacek Koman die de hilarische Argentijn neer zet. Richard Roxburgh is als The Duke dan ook de minste acteur van de film maar weet dit naar het einde toe wel wat goed te maken.

Moulin Rouge heeft maar één uitgangspunt en dat is de liefde. Liefde in zijn puurste vorm, liefde die alles hoort te overwinnen, liefde die simpelweg alles is. Een zoet verhaaltje over een onmogelijke liefdesrelatie tot gevolg maar mij hoor je niet klagen. Vroeger zou ik hier op zijn afgeknapt maar tegenwoordig kan ik hier echt van genieten, het komt allemaal wat cliché en standaard over maar bij dit soort films stoort dit helemaal niet. Oké, je kunt het plot dan wel met je ogen toe voorspellen maar dat neemt niet weg dat de climax, en het moet gezegd worden dat het wel een erg sterke climax is, nog altijd ontzettend vermakelijk is inclusief de tanentrekkende eindscène tussen Kidman en McGregor. Luhrmann weet dan ook een perfecte combinatie te vinden tussen het zoete, het grappige en het drama. In de openingsscène is het wel het grappige dat overheerst, de introductie van de Argentijn en Toulouse-Lautrec was fantastisch, maar voor de rest is het puur genieten. De film heeft een ietwat langere speelduur maar verveelt dan ook voor geen moment.

Ik ben nog ergens aan het twijfelen wat ik de film uiteindelijk zou geven. Een dikke 4* of een kleine 4.5*. Voor ik aan deze recensie begon had ik hem op 4* staan maar Tango de Roxanne geeft de doorslag.

The greatest thing you'll ever learn is just to love, and be loved in return

4.5*

The heart's nothing but a muscle

Bij het uitkomen van The Mountain Between Us overheerste er eigenlijk vooral één vraag bij mij: hebben we echt nog nood aan opnieuw een film waar een vliegtuig crasht en de overlevenden in barre omstandigheden thuis moeten zien te geraken? De wondere wereld van de cinema heeft ons al veel van zulke films gegeven (zowel recentere films met onder andere The Grey met Liam Neeson maar ook rampenfilms uit de oude doos zoals Islands in the Sky met John Wayne) en er was maar één manier om daarachter te komen: de film te gaan kijken!

Het interessante aan The Mountain Between Us is dat regisseur Hany Abu-Assad besluit om het verhaal net iets verder uit te werken dan je in eerste instantie zou verwachten. Ben en Alex zijn sneller dan verwacht terug onder de levenden en dan volgt er nog een klein halfuurtje waar ze zich terug proberen te integreren in hun omgeving. De relatie van Alex die op de klippen gaat, Ben die niet weet hoe hij met zijn gevoelens voor Alex moet omgaan en natuurlijk de verplichte 'we lopen van elkaar weg met tranen in de ogen om daarna al rennend in elkanders armen te vallen' einde. Abu-Hassad mijdt de clichés dus niet en toch geeft juist net deze insteek de film een bestaansrecht ten opzichte van andere soortgelijke films. Dat, en een behoorlijk vlotte regie trouwens. Zo is de crash van het vliegtuig aan het begin van de film in één vloeiende beweging opgenomen en dat zorgt voor een indrukwekkende scène. Gelukkig wordt er ook gekozen om zoveel mogelijk in echte natuur te filmen, dus geen green screens bijvoorbeeld, en ook dat geeft net een beetje extra authenticiteit aan de film.

Altijd handig natuurlijk wanneer je ook nog eens een degelijke cast ter beschikking hebt en bovendien kan rekenen op een duo dat een goede chemie met elkaar deelt. Met Kate Winslet en Idris Elba was dat wel te verwachten natuurlijk, maar je weet maar nooit. Twee compleet verschillende personages en toch beginnen ze op den duur geloofwaardig naar elkaar toe te groeien. Zeker Elba is uitstekend op dreef (zelden een acteur gezien die zo expressief kan zijn met zijn ogen) maar ook Winslet mag zeker en vast gelauwerd worden. In dit soort films is er meestal een erg kleine cast qua bijrollen en dat is hier niet anders. De enige noemenswaardige bijrol is Beau Bridges, de minder bekende broer van Jeff 'The Dude' Bridges, en die balanceert wat op het randje. Niet direct een slechte acteur hoor, maar hij is zeker geen Jeff en voelt bovendien wat misplaatst aan ten opzichte van Winslet en Elba.

Alleen blijft het jammer dat er bij dit soort films zo weinig aandacht wordt besteed aan de continuïteit. Ben loopt met een paar gebroken ribben zo fris als iets rond en hij moet blijkbaar een trimmer op een erg sterke batterij meesleuren, want zijn baard blijft perfect in vorm. Het zijn kleine hekelpunten in een voor de rest vermakelijke film. Een mooie regie en een degelijke cast redden dit van de ondergang.

Kleine 3.5*

Louis de Funès en de vijfling

Al is dit voornamelijk een Fernandel film natuurlijk. Ik ben echter meer fan van de driftkikker en zijn aanwezigheid in deze Le Mouton à Cinq Pattes was eerlijk gezegd dan ook de enige reden waarom ik de boxset van Fernandel had aangeschaft. Achteraf gezien eigenlijk een goede zet, want ik wist niet dat dit ook een film was van Henri Verneuil en laat dat nu net een regisseur zijn waar ik al wel langer naar benieuwd ben. Zijn Le Clan des Siciliens is legendarisch, maar verder bleef ik toch wat op mijn honger zitten..

En gelukkig is deze film terug een stapje in de goede richting. Een ietwat onevenwichtig verhaal weliswaar waar we eigenlijk gewoon de lotgevallen van 5 broers volgen die naar het einde toe allemaal geforceerd worden samengebracht, maar Verneuil levert een aantal vermakelijke sketches. Dat van Desiré loopt weliswaar net iets te lang door, maar heel het segment op de boot (die vlieg!) is gewoon geweldig vermaak en die persiflage op Fernandel's Don Camillo kon ik ook wel smaken. Naar het einde moet het allemaal nog wat grootser en grootser gebracht worden (Desiré die dan opeens de vader van een zesling blijkt te zijn geworden..) en daar gaat de film wel een tikkeltje de mist in. Een speelduur van 100 minuten is dan eerlijk gezegd ook iets te lang voor dit soort films, dus Verneuil had wat mogen knippen of het een en ander vlotter laten lopen. Verder is dit echter wel een film die perfect in het verlengde ligt van zijn tijdsgeest en van menig andere Fernandel films. Je weet dus waar je je aan kunt verwachten.

Al moet daar wel bij gezegd worden, dat ik het nog niet vaak heb gezien dat een acteur zowel de vader alsook zijn 5 zonen vertolkt. Fernandel neemt hier dus 6 (!) rollen voor zijn rekening - die hier en daar zelfs met elkander in contact komen, een knap huzarenstukje - en het is gewoon een excuus om hem zoveel mogelijk typetjes te laten spelen. Een goede zet, want meestal begint Fernandel mij op den duur te vervelen en dat wordt op deze manier netjes opgelost. Ook nog een erg toffe bijrol van de Funès als gluiperige begrafenisondernemer. Niet zijn meest typische rolletje, maar je ziet al wel de essentie van hetgeen hem later zo populair zou maken. Die wisselwerking tussen hem en Fernandel, ze werkt wel goed.

Zo, dat was alweer Louis de Funès nr #47 die ik heb gezien. Mijn voorraad is nu echt wel op (ik vermoed zelfs dat ik alles wel heb gezien wat er in de Benelux is uitgebracht) dus dan moet ik maar op een andere manier aan mijn de Funès-fix geraken. Een toffe Fernandel film, een toffe Verneuil film, eigenlijk gewoon een toffe film in het algemeen.

3.5*

Pis- en kakomnibus

Ik had nog nooit een trailer gezien van Movie 43. Ik was de film al wel eens tegen gekomen op MovieMeter (voornamelijk dankzij de aanwezigheid van Kristen Bell en vele anderen) maar de score stond toen al vrij laag waardoor de goesting vrij snel over was. Het was echter via een kameraad dat ik hier terug bij terecht kwam en ik was wel benieuwd of de lage score terecht was of dat het weer zo'n typisch geval was van een film waar het cool is om hem af te kraken. Na de eerste sketch wordt het echter al snel duidelijk: Movie 43 gaat een erg lange zit worden.

Want wanneer je opent met Hugh Jackman die een stel teelballen op mijn gezicht heeft hangen, dan is de fun er voor mij al direct af. Een paar jaar geleden had ik dit soort puberale nonsens nog wel kunnen waarderen maar dit is gewoon te wansmakelijk voor woorden en behoort niet echt tot de categorie humor als je het mij vraagt. Het pluspunt is echter dat de sketches op zich maar zo'n 10 minuten duren waardoor je vrij veel afwisseling krijgt. Het genre van pis- en kakhumor blijft echter behouden en er zijn dan ook maar een paar sketches die me een glimlach op de mond konden toveren. Homeschooled is het beste dat de film heeft te bieden, samen met de Tampax commercial, maar bij de rest wil je soms door de grond zakken qua schaamte. De superheldenparodie duurt een pak te lang maar het is vooral het volstrekt walgelijke Beezel dat de score nog verder naar beneden haalt. Alle filmpjes worden aan elkaar gelijmd door 3 tieners die op zoek gaan naar de legendarische Movie 43 maar deze rode draad is te belachelijk voor woorden maar bevat wonderlijk genoeg nog meer humor dan sommige sketches.

Tijdens het kijken vroeg ik me eigenlijk één ding af. Waarom zijn er zoveel acteurs die hier hun medewerking aan hebben verleend. Vaak zijn het nog niet de eerste de beste zoals een Hugh Jackman, Naomi Watts, Kristen Bell, ... De enige reden die ik kan bedenken is dat ze een weddenschap hebben verloren. Ik kan anders niet begrijpen waarom Anna Farris zich terug laat verleiden tot een wil-je-op-me-schijten niveau na haar Scary Movie periode. Vreemd genoeg is dat wel de enige reden waarom Movie 43 niet het laagste van het laagste krijgt want iemand als Richard Gere weet met zijn droge kop een belachelijk idee als de iBabe nog verkocht te krijgen. Plus Kristen Bell in dat supergirl pakje.. Blijft toch één van de mooiste actrices die er rondlopen.

Een film waar ik amper verwachtingen van had en toch wordt er nog ondermaats gepresteerd. Verbaas me eerlijk gezegd dan ook over een aantal scores hier want dit is gewoon wansmakelijke en volstrekte schijthumor, no pun intended. Het is dat er een aantal gerenommeerde namen een atypische rol hebben dat ik hier nog net iets meer dan het laagste aan kwijt wil.

1*

I'm a realistic phony. I know I'm a phony. I don't pretend

Het moet ergens ten tijde van Quentin Tarantino's Grindhouse zijn geweest dat je in sommige winkels opeens zo'n heel reeks aan soortgelijke filmpjes vond. Het was ook toen dat het Filmfreak label met The American Grindhouse Untamed Film Collection op de proppen kwam. Een reeks nogal hoog geprijsde filmpjes die ze ergens in een diepe kelder hebben gevonden. Klinkt interessant, toch? Indertijd eens afwachtend eentje aangeschaft en de slimmeriken onder ons zullen doorhebben dat het om The Moving Finger gaat.

Een jaren '60 vehikel dat eigenlijk voor één reden interessant is: de locatie. Veel van de film is opgenomen in Greenwhich Village (ondergetekende hoopte gedurende de volledige speelduur dat hij misschien ergens een glimp van Bob Dylan kon opvangen) en die de bijhorende scene en vibe in beeld brengt. Het plot stelt in ieder geval weinig voor: een hoop pretentieuze beatniks komen in contact met een stervende bankovervaller en dat is het eigenlijk. De 80 minuten aan speelduur worden opgevuld met wat optredens van één van de hoofdpersonages en verder gebeurt er bitter weinig. Het ene cliché volgt op het andere en wordt dan ook nog eens ondersteund door een soundtrack die zelfs lang nadat de film gedaan is nog in je hoofd blijft rondspoken. Niet op een goede manier trouwens, een heel schel geluid en ik vraag me af of dat aan de kwaliteit van de DVD ligt of aan het lage budget waarmee Larry Moyer zijn regisseursdebuut mee financierde.

In ieder geval is ook de cast niet van een al te schitterend niveau. Lionel Stander als Anatole is de enige noemenswaardige acteur in dit vehikel van een film. Sowieso een acteur met een geweldig rauwe stem, maar The Moving Finger was ook zijn terugkeer naar Hollywood nadat hij beschuldigd was door van Communistische Praktijken. Geen terugkeer door de grote poort dus, maar Stander doet ermee wat hij kan. Het is dan ook treffend dat hij de letterlijk enige is die op IMDB effectief vermeld wordt met zijn personage. Niemand heeft ooit moeite gedaan om de rest van de cast uit te zoeken en dat is terecht, want zelfs 5 minuten nadat 'The End' op het scherm is verschenen, ben je alweer vergeten wie nu eigenlijk de hoofdrollen had. Met uitzondering van een paar kuise striptease scènes trouwens, maar of je daarvoor 80 minuten aan deze crap moet doorploeteren? Ik laat het in het midden

Letterlijk jaaaaaren mee gewacht om dit eindelijk eens te zien en wat blijkt: dit is overduidelijk niet aan mij besteed. Het schijnt dat er in die collectie ook nog een Brian De Palma zit, die schaf ik wel eens aan mocht ik hem nog tegenkomen. De rest van deze collectie laat ik echter links liggen, want The Moving Finger is één van de zwakste films die ik al ben tegen gekomen. Slecht plot, slechte cast, slecht alles.

0.5*

Happy endings are just stories that haven't finished yet

Ik kende Mr. & Mrs. Smith om twee redenen. De eerste is dat het een gelijknamige Hitchcock is, die hier volgens mij niets mee heeft te maken, en de tweede is dat deze film de reden was waardoor Brad Pitt met Angelina Jolie op de loop ging en zijn huwelijk met Jeniffer Aniston verbrak.

In de eerste plaats is Mr. & Mrs. Smith gewoon puur hersenloos vermaak maar het treffende aan de film is dat Liman ook nergens pretendeert om meer te zijn. Hij wilt gewoon maar een lekker verhaal neerzetten en dat tegelijkertijd combineren met mooi in beeld gebrachte actie, alles wordt dan ook uit de kast getrokken. Heel dit wordt dan nog eens mooi overgoten met een sausje van, op sommige momenten, zeer treffende en ietwat cynische humor. Vooral het middenstuk waar Jolie en Pitt van elkaar weten dat ze elkaar moeten vermoorden en daardoor een kat en muis spelletje beginnen te spelen is om je duimen en vingers van af te likken. Enig minpuntje is dat de muziek vaak verkeerd overkwam. Iets wat me vooral stoorde in de climax van de film waar het koppel een heel leger aan flarden schiet.

Het uitgangspunt van Mr. & Mrs. Smith is niet origineel te noemen. Eerlijk gezegd is het gewoon Danny DeVito's War of the Roses maar dan in een modern jasje gestoken. Het wordt gelukkig nog allemaal wel vrij goed uitgewerkt met hier en daar een leuke vondst, zo is het idee dat twee huurmoordenaars met elkaar zijn getrouwd maar hun werk voor elkaar verborgen houden wel interessant maar blijft het verhaal in dit soort films meer een bijzaak.

Vroeger moest ik niets van Brad Pitt hebben. Ik vond hem altijd een te hoog pretty-boy gehalte te hebben maar dankzij zijn rollen in het recente Inglourious Basterds en Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford kan ik hem nu toch wel waarderen. Zelfs als hij, zoals hier meer op zijn pretty-boy kunsten terugvalt. Angelina Jolie daarentegen heb ik altijd een minderwaardige actrice gevonden. Voor mij zal ze altijd Lara Croft blijven en ik kan het dan ook niet opbrengen om haar in een ietwat serieuzere rol te zien. Dat kan dan misschien wel de reden zijn waarom ik haar hier bijlange niet zo slecht vond als anders. Ze speelt haar rol uitstekend en zorgt voor een overduidelijke chemie met Pitt, zal vast wel niet moeilijk zijn geweest als je ziet wat de gevolgen zijn... Vince Vaughn is weer meer een bijrolletje en dat is maar goed ook want acteren kan hij in mijn ogen niet. Leuk trouwens om Adam Brody uit the OC nog even te zien passeren.

Uiteindelijk slaagt Mr. & Mrs. Smith in zijn opzet, een simpele maar vermakelijke actie/komedie neer te zetten. Jolie en Pitt vormen een mooi koppel maar door de leuke situaties krijgt dit nog een meerwaarde.

3.5*

I never remember pretty women. It's too expensive

Er zijn weinig regisseurs als Orson Welles wiens oeuvre zo schandalig verminkt is en toch zo enorm interessant blijft om naar te kijken. Ten tijde van Mr. Arkadin was Welles het al wel gewend geraakt dat hij nooit de volledige controle over zijn film kon behouden, maar met deze film is het wel erg gesteld. Gebaseerd op The Lives of Harry Lime, een serie die Welles voor de radio schreef en welke diende als prequel voor The Third Man, zijn er welgeteld 5 verschillende versies (een opgedoken screenplay dat erg hard van de uiteindelijke versie verschilt wordt niet meegerekend) uitgekomen.

Het is dus wat zien welke versie je eigenlijk voor kiezen krijgt. Twee van de versies zijn echter Spaanstalig gedubt, hoewel de rollen van Baroness Nagel en Sophie vertolkt worden door Amparo Rivelles en Irene Lopez Heredia in plaats van Suzanne Flon en Katina Paxinou, en dan resteert er nog de Confidential Report cut (te herkennen aan vleermuizen in de openingscredits en ook de enige versie die effectief opent met het gelijknamige titelscherm), de Corinth versie (te herkennen aan het gebrek aan vleermuizen) en de Public Domain versie (te herkennen aan het gebrek aan vleermuizen en aan flashbacks). Ik heb zelf de Confidential Report versie gezien en eerlijk gezegd, het is Welles weer op zijn best. Beetje jammer dat we nooit de versie zullen te zien krijgen die hij zelf voor ogen had omdat hij nooit de film heeft kunnen monteren zoals hij het wilde. Zo zou bijvoorbeeld het shot van Milly's dode lichaam op het strand veel eerder te zien zijn, maar dit is toch weer de moeite. Verder is dit een film die geïnspireerd lijkt te zijn door andere bekende Welles (niet altijd onder zijn regie) films zoals Citizen Kane en Third Man en bovenal eentje die er een lekker hoog tempo op nahoudt.

Zelfs in die mate dat je tijdens het kijken weinig tijd krijgt om bepaalde acties van personages te evalueren en dat je pas na het einde het gevoel hebt dat dit met haken en ogen aan elkaar hangt. Toch slaagt Welles er in om je zo mee in zijn wereldje te trekken dat je dat allemaal met de mantel der liefde bedekt. Vooral omdat de regisseur hier weer een aantal leuke visuele spielereien bovenhaalt en ook als acteur weer zijn imposante zelve is. Robert Arden daarentegen balanceert wat meer op het randje. Hij oogt nogal pulpachtig (sowieso voelt de film qua plot wel wat aan als zo'n ouderwets pulp boekje) en schmiert hij er hier en daar nogal op los. Op zich echter weinig op te merken aan de bijrollen. In ieder geval zitten daar een aantal fijne karakterkoppen (onder andere Michael Redgrave en Gert Fröbe) tussen.

Belangrijk dus om een 'juiste' versie te zien. Mij lijkt Confidential Report of de Corinth versie (al mis je in die laatste naar het schijnt nog wel een geweldige monoloog/toast op vriendschap van Welles tijdens een feestje) de way to go in ieder geval. Zeker en vast niet de public domain versie, die is echt zo kapot gemonteerd dat het niet meer schoon is.

4*

But really, what is a dinosaur other than a dragon?

Mr. Right was zo'n film die echt geruisloos aan mij was voorbij gegaan. Vreemd, want op zich zie ik Anna Kendrick altijd wel graag spelen, maar het was pas via een kameraad (die een grotere fan is van Kendrick dan mezelf) dat ik hier het bestaan van ontdekte. Hij wou dit graag eens zien en wie ben ik dan om hem tegen te spreken. Niet direct waanzinnig hoge verwachtingen, maar het was hopen op een vermakelijk filmpje.

Iets wat niet helemaal uitkomt als je het mij vraagt. Mr. Right is een film die best wel een leuk uitgangspunt heeft, maar eigenlijk gewoon te traag op gang komt. De gimmick tussen de huurmoordenaar en zijn vriendinnetje die niet doorheeft dat hij de waarheid spreekt wanneer hij tussen de soep en de patatten vertelt dat hij juist iemand heeft vermoord op de parking is weliswaar leuk maar heel dat plotje dat er wordt bijgesleurd met de verschillende hitmen werkt de film eerder wat tegen. Had eigenlijk ook meer het gevoel dat dit gewoon diende als opvulling, zo zijn die twee Cartigan broers dan ook ronduit irritant en brengen niets extra aan het geheel. Net zoals de backstory van Francis en Hopper trouwens, voegde ook niet veel toe. Wel leuk dat de film uiteindelijk niet echt het conventionele pad volgt, maar dat Martha ook meer en meer een hit(wo)man begint te worden. Niet echt een beslissing die ik had verwacht en die de film toch nog iet of wat bestaansrecht geeft.

Al is dit vooral een film die het moet hebben van zijn cast. Sam Rockwell doet zijn uiterste best om een charmante huurmoordenaar te spelen met hier en daar wat bizarre trekjes en Kendrick doet hetgeen wat ze moet doen. Blijf het een enorm aandoenlijk iemand vinden, maar de gimmick begint wat van zijn glans te verliezen. Gelukkig is de chemie tussen de twee wel charmant en blijkt het een leuk duo te zijn. Altijd fijn om Tim Roth nog eens te zien. Reservoir Dogs was zo één van die films waarmee mijn liefde voor de cinema werd gestart en Roth had daar met zijn rol als Mr. Orange een groot aandeel in. Jammer genoeg speelde hij voor de rest nooit echt bijzonder interessante rollen, maar dit doet hij nog wel goed. Verder nog een leuke rol voor RZA die eigenlijk op de meest onverwachte momenten opduikt.

Leuk om eens gezien te hebben maar dit is het soort film dat je eigenlijk al bent vergeten wanneer de aftiteling nog loopt. Best nog wel wat leuke momentjes, vond vooral de actie eigenlijk best nog wel goed in beeld gebracht, en een leuk duo in de hoofdrol. Tel daar dan nog eens een paar toffe bijrollen bij en je hebt leuk vertier voor een anderhalf uurtje.

3*

When my master says, "Krull, do this thing," I do the thing, whatever it may be

Het blijft me wat verbazen in hoeverre William Castle onderbelicht blijft op MovieMeter. Hij heeft een oeuvre van meer dan 50 films maar het totaal aantal stemmen geraakt niet verder dan een kleine 600, wat in verhouding toch niet zo denderend is. Zeker als je bekijkt dat dan nog is bijna een derde van die stemmen naar House on Haunted Hill gaat. Ik zag zelf ook enkel maar House on Haunted Hill en recent kwam daar The Tingler en Homicidal bij. Twee vermakelijke (House on Haunted Hill zit te ver weg in mijn geheugen om een objectief oordeel te vormen) horrorfilms en ik was dan ook benieuwd naar deze Mr. Sardonicus.

Zeker omdat het toch altijd even afwachten is wat voor gimmick Castle deze keer uit zijn mouw gaat schudden. Nu mag je als kijker beslissen over het einde door bordjes met een thumbs up of een thumbs down omhoog te steken (indertijd werden er dan ook bordjes aan de ingang van de cinema gegeven maar echt veel nut hadden die niet omdat Castle toch maar 1 versie van het einde filmde, al maakte hij wel nog een variant voor drive-in cinema waar je met je koplampen moest schijnen!) en dat is toch weer een leuk idee. Verder is Mr. Sardonicus weer een fijne horrorfilm. Er wordt weliswaar flink geleend uit de bekende gothic novels a la Dracula of Phantom of the Opera maar dat maakt weinig uit. Het einde waar Krull kan wraak nemen op zijn meester die hem zijn oog kostte is een heerlijk koekje van eigen deeg maar vooral qua sfeer is dit een erg fijne zit. De gotische setting van het kasteel in Gorslava doet denken aan het betere Hammer werk en de zwartwit fotografie is uitmuntend.

Tel daar dan ook nog eens de uitstekende make-up bij (sowieso dat oog van Krull maar uiteraard de grijns van Sardonicus waar het allemaal om draait) en je zit met een fijn filmpje. Alleen jammer dat de cast redelijk beroerd is. Wel fijn om Guy Rolfe in zijn jonge jaren te zien. Hij heeft toch een redelijk legendarische status gekregen met zijn performance van Toulon in de Puppet Master saga maar de rol van Sardonicus ligt hem ook goed. Sowieso knap dat je toch een dreiging kunt uitstralen terwijl je gezicht volledig bedekt is met een masker. Oskar Homolka is ook nog erg fijn als Krull maar daar stopt het jammer genoeg wel. Audrey Dalton is als de barones vrij inwisselbaar en weet nooit haar stempel op de film te drukken en heeft bovendien geen enkele chemie met Ronald Lewis die de rol van Cargrave speelt. Die laatste doet het nog wel behoorlijk maar moet toch onderdoen voor Rolfe en Homolka. De bijrollen stellen verder ook weinig voor, Erika Peters is me dan ook te theatraal als Elenka.

Sowieso House on Haunted Hill eens herzien en verder maar op zoek gaan naar wat meer van Castle. Tot nu toe al veel meer succes gehad met Castle dan met Roger Corman (om in hetzelfde genre wat te blijven) waar ik ook wat meer van probeer te kijken. Rolfe en Homolka zijn het grootste pluspunt aan Mr. Sardonicus maar ook het sfeerbeeld mag er zijn. Jammer dat het op een aantal andere zaken een net-niet geval is.

3.5*

And bone structure has a lot to do with it too

Mr. Skeffington is een film die ik al geruime tijd opzij heb laten liggen. Voornamelijk omdat ik me eens heb laten verleiden om op voorhand de commentaar hier te lezen, iets wat ik erg weinig doe, en daaruit bleek dat dit een nogal gezapige film was. Op zich nog niets mis mee maar de combinatie met een speelduur van bijna 2,5 uur zorgde ervoor dat ik hier op zich niet enorm veel zin in had. Gisteravond ben ik er dan toch maar eens voor gaan zitten.

Al is mijn opgenomen versie van TCM helemaal niet zo lang als hier (en op IMDB) staat aangegeven want de film klokte af op zo'n 130 minuten. Dit blijkt echter een verknipte versie te zijn doordat de film met zijn wereldpremière in New York effectief 146 minuten duurde maar om een voor mij onduidelijke reden werd het nadien ingekort. De originele beelden werden als verloren beschouwd tot ze ergens in 1988 werden teruggevonden waarop de film gerestaureerd werd. Waarom TCM voor deze versie heeft gekozen is mij een raadsel, op IMDB is er ook geen opsomming van verschillen qua versies dus het lijkt mij dat de langere versie moeilijk te vinden is. Soit, Mr. Skeffington is een film die werkelijk alle dramatische elementen die je in dit soort films kun verwachten benut. Je hebt liefde, haat, oorlog, zwangerschap, scheiding, overspel, ... en dit alles wordt verspreid over een periode van ettelijke jaren. Ik ben op zich wel te vinden voor dit soort uitgesponnen drama (Gone With the Wind blijft daar toch het beste voorbeeld van) en kon hier best wel mijn weg mee. Al blijft de film natuurlijk vrij voorspelbaar, zo wist je meteen dat wanneer Trippy naar het front vertrok dat hij niet meer zou terugkeren, maar toch blijft het geheel over de grote lijn boeien. Hier en daar een inzakking maar dat is met deze speelduur ook wel ergens te verwachten. Het einde is weliswaar een beetje een teleurstelling. De gehele speelduur wordt er op gehamerd dat je alleen maar mooi bent als je door iemand geliefd wordt. Ik had het dan ook interessanter gevonden mocht Job niet blind zijn geweest maar effectief de ravage van difterie hebben kunnen zien dat ervoor zorgde dat Fanny's schoonheid verdween. Dan had de film kunnen eindigen met Job die zegt dat ze voor hem nog altijd mooi is in plaats van het echte einde waar Job het moet doen met de herinnering aan Fanny.

Dat La Davis soms nogal een tang kon uithangen is algemeen bekend. Haar vetes met onder andere Joan Crawford zijn altijd een heerlijk stukje om te lezen maar ten tijde van Mr. Skeffington maakte ze het wel erg bont, althans toch volgens het boek Bette & Joan: The Divine Feud dat door Shaun Considine geschreven werd in '89. Davis behandelde haar co-stars zo slecht dat deze zelfs een 'aanval' op haar hebben gedaan. Dit gebeurde via het vergiftigen van het oogwater dat de actrice gebruikte waardoor ze, eenmaal ze het gebruikte, het uitschreeuwde van de pijn. Regisseur Sherman, die in een verleden een item vormde met Davis, ging op onderzoek uit en kwam tot de conclusie dat er een heus Spartacus gevoel onder de cast heerste waarbij iedereen zei dat hij/zij het had gedaan. Een hoop spanning op de set dus en juist daardoor is het bewonderenswaardig wat voor goede prestaties de cast nog neerzet. Davis zelf is wederom erg sterk op dreef als de door haar uiterlijk gedreven Fanny. Blijft toch praktisch altijd een genot om haar aan het werk te zien. Ook Claude Rains is weer eens uitstekend als Job. Hetgeen wat echter het meest opvalt aan Mr. Skeffington is het gebruik van de make-up die ervoor zorgt dat er vele jaren overbrugd kunnen worden. Het valt op doordat ik nog geen enkele film heb geweten die dit zo doeltreffend in beeld weet te brengen. Zeker naar het einde toe kunnen de make-up artiesten helemaal los gaan.

Uiteindelijk is Mr. Skeffington een interessante zit. De film kent een aantal minpunten waaronder het einde maar wordt door een aantal andere aspecten zoals een geweldige Davis/Rains en de make-up naar een hoger niveau getild. Ik vermoed wel dat de kortere versie mijn voorkeur geniet want qua speelduur is dit soms net iets te lang. Vermakelijk maar niet Davis (of Rains) beste werk.

3.5*

The wildlife around here is a little different from what you're used to - they wear high heels

Van die grote Hollywood regisseurs is Frank Capra er eentje die altijd door de mazen van het net is geglipt. Vreemd, want hij heeft best wel een aantal klassiekers gemaakt (waaronder deze Mr. Smith Goes to Washington maar ook It's a Wonderful Life en It Happened One Night) en toch.. Ik had nog geen enkele van zijn films gezien. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en laten we het dan maar meteen met één van de meest gelauwerde films uit zijn carrière doen.

Mr. Metalfist goes to Capra dus en eerlijk gezegd? Ik had er net iets meer van verwacht. Capra levert een erg vermakelijke film die vooral in het tweede deel echt goed van start geraakt, maar de film bevat toch wat teveel patriottisme voor mij. Smith met zijn adoratie voor de senaat, de bezoekjes naar het standbeeld van Lincoln, die scoutsgroep, zijn naïviteit ten opzichte van de andere senatoren, ... Het is allemaal best nog wel boeiend, maar ik had een meer sprankelend geheel verwacht. Dat komt er gelukkig wel eenmaal Smith doorheeft dat hij als stroman wordt gebruikt met natuurlijk de filibuster scène als hoogtepunt. Het einde komt dan weer iets te abrupt en ik zou wel eens de originele versie van Capra willen zien. Naar het schijnt heeft de regisseur nog een versie geschoten waarin Smith teruggaat naar de staat vanwaar hij komt en daar het onderwerp wordt van een parade, nog een confrontatie met Taylor aangaat en dergelijke. Nu valt hij flauw, valt Paine de zaal binnen en lopen de eindcredits over het scherm. Iets meer balans had de film deugd kunnen doen.

Wat een snotneus is James Stewart hier trouwens. Misschien ligt het aan het feit dat ik hem recentelijk nog in een kleine bijrol zag in The Shootist (ongeveer een 37 jaar later) waar hij echt oud was geworden, maar het is volgens mij het jongste waar ik hem tot nu toe in ben tegen gekomen. Fijn dan ook om te zien dat hij zelfs toen al een uitstekende acteur was. Zeker in de filibuster scène is Stewart op zijn best in ieder geval. Zijn naam was echter nog niet groot genoeg om de eerste plaats op de credits te vrijwaren en die ging dan ook naar Jean Arthur die als Saunders een vermakelijke rol heeft. Ze deelt een goede chemie met Stewart en is enkel af en toe iets te dramatisch naar mijn smaak. Fijn ook om Claude Rains nog eens in iets te zien spelen, toch een acteur die altijd een meerwaarde is in een film en hier een heerlijke senator Paine neerzet. Sowieso wel een fijne cast eigenlijk met ook nog Edward Arnold als een goede slechterik van dienst.

Smaakt naar meer in ieder geval deze Capra, maar ik hoop in ieder geval dat het geen Sam Peckinpah verhaal gaat worden. Een regisseur die op handen wordt gedragen, maar waar ik nooit verder dan 3.5* bij lijk te geraken. Soit, ik schrijf Capra zeker en vast niet af. Daarvoor is Mr. Smith Goes to Washington, zeker in zijn tweede deel, te degelijk maar ik zie zijn status nog niet echt.

Dikke 3.5*

Whedon goes Shakespeare

Ik was één van de velen die op 23 oktober 2011 een tweet van Nathan Fillion zag verschijnen met volgende inhoud: muchadothemovie.com. De website bevatte enkel een teaser poster (die uiteindelijk niet zoveel zou verschillen met de huidige poster) met vanboven de tekst Bellwether Pictures is proud to announce the completion of principal photography, en aan de onderkant de tekst A Film By Joss Whedon, Based On A Play. gevolgd door een resem namen. Mijn hart sloeg een paar slagen over want die lijst namen bestond uit een hele hoop Whedonverse acteurs waaronder Nathan Fillion (Firefly), Sean Maher (Firefly), Alexis Denisof (Buffy, Angel, Dollhouse) en Amy Acker (Angel, Dollhouse). Aangezien Whedon zowat één mijn favoriete regisseurs is, was ik verschrikkelijk benieuwd naar deze moderne versie van Shakespeare's toneelstuk.

Ondertussen zijn we praktisch twee jaar verder en was eindelijk de moment daar om me te laten onderdompelen in de combinatie Whedon/Shakespeare. Een combinatie die trouwens al jaren bestond want de regisseur amuseerde zich regelmatig met de cast van zijn toenmalige televisieserie (hetzij Buffy, Dollhouse, Firefly, Angel, ...) door met hen Shakespeare op te voeren in zijn huis. Tijdens het filmen van The Avengers had Whedon een vakantie van 12 dagen gepland met zijn vrouw maar zij wist hem te overtuigen om eindelijk eens de plannen om één van deze opvoeringen te filmen concreet te maken. In allerijl werden een aantal van Whedon's voormalige sterren opgeroepen (die nagenoeg allemaal alles lieten vallen om terug te kunnen filmen met Whedon) en Much Ado about Nothing werd in deze 12 dagen opgenomen. En het is er soms wel aan te merken dat de film met erg weinig middelen werd gedraaid, zo is het huis van Leonato eigenlijk Whedon's huis, want het voelt af en toe aan als een soort van vakantiefilm. Vooral te merken in de scène waar Benedick de trappen op en neer loopt. Ook de zwartwit cinematografie kon me niet altijd bekoren. Ik ben een grote fan van deze stijlkeuze, het straalt een zekere charme uit, maar hier werkt het niet altijd even goed. Het heeft even geduurd eer ik er mijn vinger op kon leggen maar de hierboven genoemde charme is verdwenen vanwege de HD beelden. Ik weet dat het raar klinkt maar het klikt niet zoals het anders wel deed. Qua soundtrack trouwens wel erg degelijk en bitter weinig op aan te merken. Whedon gebruikt de lyrics van Shakespeare zoals die ze jaren geleden heeft geschreven en voegt er een eigen compositie aan toe. Ook broederlief Jed Whedon is weer van de partij met zang en een eigen geschreven nummer, Lift Our Hearts.

Leuk om te horen/zien dat Whedon de tekst van Shakespeare voor de rest ook compleet in zijn waarde heeft gelaten. Er is één zin verandert die door Benedick wordt uitgesproken (if I do not love her, I am a Jew wordt verandert naar if I do not love her, I am a fool) maar voor de rest blijft Much Ado about Nothing zoals het oorspronkelijk was. Je moet wel een liefhebber zijn van de dialogen van Shakespeare maar ik vond ze in ieder geval geweldig. Maar dat alles blijft zoals het oorspronkelijk was, is jammer genoeg wel een mes dat aan beide kanten snijdt. Zo voelen de humoristische bedoelde scènes met Dogberry enorm flauw aan alsook de twee scènes waar Benedick en Beatrice zich 'verstoppen' pijnlijk niet grappig zijn. Met de scène op zich is niet echt iets mis maar de invulling van Whedon, zeker met de scène van Benedick die ligt te rollebollen in het gras, is gewoon niet goed.

Je kunt wel een verfilming van Shakespeare maken maar dan is het wel noodzakelijk dat je een cast ter beschikking hebt die deze dialogen kunnen dragen. Zo ben ik een enorme grote fan van Nathan Fillion (mijn god, wat is die geniaal in Firefly) maar is het hier een redelijke miscast als Dogberry. Tezamen met Tom Lenk (Dogberry's assistent) trouwens die ik anders ook vrij hoog in achting heb. Gelukkig ligt de focus meer op Amy Acker (Beatrice) en Alexis Denisof (Benedick) en die weten hun dialogen heerlijk te brengen. Verwachtte er veel van maar ze maken alle verwachting waar. Ook Fran Kranz (ga allen Dollhouse zien!) is werkelijk fenomenaal. Zo is de trouw van Claudio en Hero waar Claudio zijn hart uitstort over het ogenschijnlijke bedrog van Hero zinderend.

De verwachtingen waren hoog doordat ik op zijn minst een dikke 4* verwachtte. Ik ben weliswaar niet zo negatief als mijn voorgangers maar zelfs een die-hard fan als ik zie dat er wel wat foutjes zijn ingeslopen. Als Shakespeare buff en fan van het merendeel van de cast heb ik me hier echter nog altijd wel mee geamuseerd. Kudos trouwens mocht je tot hier zijn geraakt want ik heb me weer eens laten gaan precies.

Kleine 3.5*

There are fierce powers at work in the world, boys

Matthew McConaughey is de laatste tijd toch meer en meer aan het uitgroeien tot één van de grootste namen in Hollywood. Hij heeft een tijd geworsteld met ietwat ondankbare rollen (The Texas Chainsaw Massacre of een aantal romantische komedies), maar elke keer wist hij er toch nog iets van te maken. Naar aanleiding van de hoge ogen die hij tegenwoordig gooit met The Dallas Buyers Club besloot het plaatselijke cultuurcentrum wat mee te liften op dat succes door Mud te programmeren. Een film die op het eerste zicht wat geruisloos aan mij was voorbijgegaan en het was gisteravond de vraag of dat terecht was.

Het antwoord is: absoluut niet. Mud is een film die in de verte als Stand By Me aanvoelt (vooral omdat Ellis en Neck wat aanvoelen als een combinatie van de vier jongens uit die film), maar die toch perfect op zijn eigen voeten kan staan. De speelduur is niet navenant, meer dan 2 uur is wel wat lang voor dit soort films om zonder inzakkingen te blijven, en toch slaagt Mud daar wonderbaarlijk genoeg in. Vanaf de eerste vlucht naar het eilandje (de ontdekking van de boot is voor de kijker even imposant als voor de twee jongens) tot aan het einde met de shootout. Nergens een valse noot en het is genieten van de eerste tot de laatste minuut. Het is dan ook een film die je met een heerlijk gevoel achterlaat. De situatie waarin de jongens verzeild geraken wordt op den duur wel erg gevaarlijk, maar de film verliest nergens zijn jongensachtige avontuurlijke charme. Hier en daar ligt het coming of age er wel erg dik op (de situatie met May Pearl werkt niet altijd even goed), al heeft dit indirect ook wel als resultaat dat Mud een realistische film is. Dit in de zin dat liefde niet altijd overwint en dat je als koppel effectief uit elkaar kunt groeien. Het handvol clichés (onder andere het eindshot waar Mud met Tom aan zijn zijde naar het water staart) dat de regisseur daarvoor nodig heeft neem ik er voor lief bij.

Vooral gezien voor McConaughey en die voelt zich hier overduidelijk weer als een vis in het water. Het pretty-boy gehalte is ondergestopt geraakt onder de lagen vuil, maar de rol van de mysterieuze Mud gaat hem erg goed af. Hij start met een waas van mysterie rond zijn personage en zelfs wanneer de meeste puzzelstukken op hun plaats vallen, slaagt hij erin om die waas te behouden. Ongetwijfeld hulde daarvoor, maar de twee echter sterren zijn toch Ellis en Neck. De twee volslagen onbekende tieners worden zonder boe of bah in een toch lastige rol gedropt en ze geraken er allebei mee weg. Tye Sheridan en Jacob Lofland hebben een chemie met elkaar die doet denken aan Tom Sawyer en Huckleberry Fynn uit de boeken van Mark Twain, hoewel ze elk apart ook hun mannetje kunnen staan. De bijrol van Reese Witherspoon is trouwens ook nog geslaagd. Er zijn niet erg veel films waarin ik haar echt goed vind (Walk the Line is eigenlijk de enige die me op moment van schrijven te binnen schiet), maar als de mooie doch ogenschijnlijk onbereikbare Juniper is ze hier uitstekend op haar plaats.

Veel mooie shots van Arkansas, een sterke soundtrack en een uitstekende cast zorgen ervoor dat Mud een film is die gezien mag worden. Ik ben benieuwd wat een herziening gaat brengen, heb op dit moment een beetje schrik dat het mysterie rond Mud zelf niet zal blijven staan, maar voor nu in ieder geval een dikke 4* Aangenaam verrast in ieder geval.

4*

Gazpacho en zenuwinzinkingen

Het is vreemd hoe het soms kan lopen. Zo rond het einde van 2009 - begin 2010 besloot ik me eens te gaan verdiepen in Pedro Almodóvar. Met Volver (4*) kreeg ik een uitstekende doop en ook Atame (3.5*) bleek me wel te liggen. Daarna stokte het opeens en het was pas gisteravond dat ik opeens nog eens zin kreeg om me aan iets van de Spaanse cineast te gaan wagen. Ik had nog Kika en deze Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios (wat een geweldige mondvol trouwens) liggen en drie keer raden met welke film is gestart ben.

En dan slaag ik me eerlijk gezegd voor het hoofd dat ik me hier niet sneller aan heb gewaagd, want dit is toch wel weer een degelijke film geworden. Ik moest er wel even inkomen trouwens, het is pas vanaf het moment dat een bijna onherkenbare Banderas op de proppen komt dat de film wat interessant wordt. De twee andere films van Almodóvar zitten me niet meer zo vers in het geheugen, maar dit lijkt me qua stijl wel dicht bij Atame te liggen met veel overdreven kleur en bizarre personages. Toch wel één van mijn persoonlijke favorieten was de Mambo taxichauffeur die verbazingwekkend niet door de regisseur zelf werd gespeeld. Ik had er mijn hand voor in het vuur willen steken dat hij dat was, hetzij een aantal kilootjes lichter. Soit, verder is dit een film waar je denk ik wel voor in een bepaalde mood moet zijn. Veel soapachtige taferelen met veel intriges en uiteraard overspel, een kan Gazpacho die iedereen knock-out krijgt en zowaar een stel terroristen. Het eindigt misschien allemaal wat met een sisser maar dat kan de pret niet deren.

Dat Spaans acteren, het is toch een stijltje apart. Veel weidse gebaren en veel drukte terwijl er eigenlijk niet veel aan de hand is. De telefoon vliegt hier letterlijk meerdere malen door de kamer, en dat is niet het enige ding in de film dat een proefvlucht onderneemt, en dat alles onder het goedkeurende oog van Carmen Maura. Leuk figuur en zeker in combinatie met María Barranco, de ietwat labiele beste vriendin, en een bijzondere sullige Antonio Banderas (toch wel weer een heuse ladykiller uiteraard) zijn er veel leuke scènes te ontdekken. Verder een film die toch al wel weer enkele jaren achter ons ligt, maar met uitzondering van een aantal tijdselementen (zo'n telefoonhokje) absoluut niet gedateerd aanvoelt.

Tof om eens gezien te hebben in ieder geval. Komt misschien iets te traag op gang om een echt hoge score te kunnen veroveren, maar ik zie het nog wel gebeuren dat ik dit eens met een herziening ga opwaarderen. Moet eigenlijk maar eens op zoek gaan naar wat meer van het oeuvre van Almodóvar, alles wat ik tot nu toe heb gezien (en nog heb liggen) is allemaal opgenomen van televisie.

3.5*

I'm gonna hit you so hard, it'll make your ancestors dizzy

Het verbaast me nog altijd hoeveel Disney films ik eigenlijk indertijd heb gemist. Tot een paar jaar geleden was ik ervan overtuigd dat ik praktisch alles van de classic reeks wel eens had gezien maar sinds ik ze ben beginnen te verzamelen, blijken er toch een paar onbekendere tussen te zitten. Mulan hoort niet echt thuis in die categorie doordat het een hoofdstuk is in Kingdom Hearts II en ik dus wel van haar bestaan af wist maar ik had de film zelf nog nooit gezien. Daar was wel enige reden voor want dit sprak me gewoonweg niet aan. Gisteren dan toch maar eens opgezet.

En het is uitgedraaid op een film die een aantal hits maar toch ook misses heeft. De grootste misser (misschien zelfs in de geschiedenis van Disney in het algemeen) is de keuze om Eddie Murphy te casten als Mushu. Dan komt Disney na al die jaren eens met een sprookje van Aziatische origine af en dan casten ze zo'n hyperactieve zwarte. Mijn god, wat heb ik me daar aan geïrriteerd! Plus het feit dat hij in zijn manier van doen en spreken nagenoeg een kopie van Donkey is (al kwam die natuurlijk later) zorgt er nog meer voor dat zijn stem niet bij het verhaal past. Erg jammerlijke keuze in ieder geval. Rest van de stemmencast doet het behoorlijk en het is wel tof om George Takei en Pat Morita nog in een kleinere bijrol te horen.

Vroeger zei dit soort Chinese geschiedenis me bitter weinig maar vandaag de dag ben ik er wel in geïnteresseerd geraakt. Ik hoopte dan ook op een volbloed Chinees sprookje maar Disney maakt er toch nog een iets te Amerikaans geheel van. Vooral de soundtrack vond ik maar erg povertjes maar dat terzijde. Op zich wel begrijpelijk natuurlijk, het is en blijft natuurlijk een Amerikaans bedrijf, maar er zijn genoeg Chinese elementen in gestopt (hetzij vaak wel erg kort zoals Mulan die Shan-Yu ontwapent met een waaier) om me gelukkig te houden. Voor de rest weer typische sidekick humor waarbij de drie kameraden van Mulan vele leuker zijn dan Mushu en redelijke animatie. Vooral de oorlogsscènes zoals aanval van de Hunnen en de sneeuwlawine die daarop volgt zijn erg geslaagd maar de animatie van de personages op zich is nogal kaal en wisselend qua niveau. De eerste keer ook dat me opvalt dat er in groepjes van personages wordt geanimeerd. Zo waren er verscheidene mensen verantwoordelijk voor het design en animatie van Mulan terwijl er weer andere verantwoordelijk waren voor Mushu of Shan-Yu. Geen idee of dat anders ook gebruikelijk is? Het lijkt me wel of er daar iets in de onderlinge communicatie is misgelopen.

Een paar leuke knipogen (al snap ik nog altijd niet waarom een stel van Mulan's voorouders eruitzien als het American Gothic schilderij van Grant Wood) en de vlotheid die ik gewend ben van Disney. Toch is dit één van de minderen in hun theatrical releases en dat is voornamelijk te wijten aan de miscast van Eddie Murphy. Bah.

3*

Modderige Mummie

Hammer had met The Curse of Frankenstein (1957) en Dracula (1958) al twee remakes van de legendarische Universal Studios monsters achter de rug en vanwege het succes van die films werd er een overeenkomst gesloten met Universal. Die overeenkomst betekende dat Hammer vanaf dan de rechten op de iconische films had en er dus naar believen remakes van konden maken. The Mummy is daar de eerste van.

En Hammer pakte het meteen serieus aan, want er werden elementen (namen van personages, verhaallijnen en zelfs shot voor shot remakes van bepaalde scènes) gebruikt uit de talloze vervolgen die de film uit 1932 had gekregen. Soit, ik ben eerlijk gezegd niet meteen zo'n fan van de mummies escapades in films omdat ik het gevoel heb dat ze toch altijd hetzelfde stramien (archeologen ontdekken een tombe en worden vervloekt) volgen en ook deze Hammer productie ontsnapt daar niet aan. Toch heeft ook dit deel weer zijn charme. Sowieso is het mooi meegenomen dat ik wel fan ben van de stijl van Hammer en me dus minder stoor aan de overduidelijke decoropnames dan mijn medestemmers op de site. De korte speelduur van nog geen anderhalf uur zorgt ervoor dat de film nergens inzakt en Terence Fisher, zeker geen onbekende voor de liefhebber, laat het allemaal vlot in elkaar lopen. Vooral de flashback naar de begrafenis van Ananka vond ik erg sterk.

Eerlijk is eerlijk, het is echter de cast die dit naar een hoger niveau weet te tillen. Met Christopher Lee is er eindelijk voor het eerst eens een mummie die effectief angst aanjaagt (die scène waar hij Mehemet Bey's rug breekt!) en niet lachwekkend is. Al zal hij zich de film ongetwijfeld beklaagd hebben, want Lee heeft tijdens het filmen zijn schouder uit de kom gehaald door het breken van een deur die blijkbaar nog stevig vast zat en kwetste zijn schouders en knieën doordat hij de buizen in het moeras niet kon zien. Peter Cushing is zoals gewoonlijk weer erg degelijk, is er eigenlijk wel een film waar hij dat niet is, en ook George Pastell mag er zijn als Mehemet Bey. Nogal weinig vrouwvolk voor een Hammer film, al zou dat met Blood from the Mummy's Tomb wel weer goedgemaakt worden, maar Yvonne Furneaux is daarbovenop ook nogal kleurloos.

Vermakelijk, dat zeker en vast, maar ik had eerlijk gezegd op een 4* film gehoopt. Het mummie genre blijft nogal inwisselbaar omdat het steeds hetzelfde uitgangspunt lijkt te gebruiken en zelfs Lee en Cushing kunnen dat euvel niet helemaal verhelpen. Ach, ik heb me toch weer goed geamuseerd.

3.5*

Welcome to a new world of gods and monsters

Ik ben altijd wel fan geweest van de monsterfilms die Universal in de vroege jaren '30 op het publiek losliet. Dracula, The Mummy, The Invisible Man en ga zo nog maar even door. Het werden op den duur een universum met personages die geregeld in elkaars film tevoorschijn kwamen (zo bevatte House of Dracula uit 1945 onder andere Dracula, de Mummy en de Wolf Man) en ik was eigenlijk benieuwd wat Universal zoveel jaar na die successen van plan was met de franchise.

In de stijl van het Marvel Cinematic Universe worden er dan ook een aantal stand alone films uitgebracht die op de een of andere manier met elkaar verbonden zullen zijn (Dark Universe heet het nieuwe universum) en The Mummy is daar de eerste van. Hoewel dat oorspronkelijk trouwens niet het plan was aangezien de reeks van start moest gaan met Dracula Untold uit 2014, maar door het floppen van die film wordt Dracula (tot nu toe) uit het universum geweerd. Op naar The Mummy dan en wat blijkt? Ook niet meteen het grote kassucces dat Universal waarschijnlijk voor ogen had. The Mummy is dan ook een ietwat onevenwichtige combinatie van humor en horror die eigenlijk vlees noch vis is. Regisseur Alex Kurtzman kopieert bovendien schaamteloos uit genregenoten (zo is heel de relatie tussen Nick en Vail bijna letterlijk uit An American Werewolf in London gelift) maar het grootste probleem is dat de mummie zelf meer een bijrol lijkt te zijn in haar eigen film. Alles draait om Nick en dat is niet meteen het meest boeiende personage dat ooit het witte scherm heeft gesierd.

Die Nick wordt gespeeld door Tom Cruise, een naam die ik niet meteen met dit soort films associeer. Het was dan ook alweer van midden de jaren '90 geleden dat hij met Interview with the Vampire nog eens een dipje in het horror genre nam, maar Cruise lijkt al snel spijt van zijn beslissing te hebben. Mijn favoriete acteur zal het nooit worden, maar dit is wel erg ongeïnspireerd gebracht. Kan ook gezegd worden van Russel Crowe trouwens die een flauwe versie van Dr. Jekyll/Mr. Hyde brengt. De acteur die indertijd zo indrukwekkend was in Gladiator is ook al lang verdwenen.. Verder een aantal nietszeggende bijrollen met Sofia Boutella als het titelpersonage en Annabelle Wallis als de verplichte romance. Veel van de zogenaamde humor komt er in de vorm van Jake Johnson (wiens enige vermeldenswaardige wapenfeit de serie New Girl is) maar die is meer irritant dan dat hij grappig is.

Ik moet zeggen: ik had me hier echt op verheugd maar dit stelt teleur. Het is dan ook nog de vraag of de overige Dark Universe films (met onder andere Javier Bardem als Frankenstein en Johnny Depp als Invisible Man) er nog gaan komen. Als het allemaal van hetzelfde niveau is als The Mummy, dan hoeft het voor mij niet in ieder geval. Een aantal leuke actiescènes maken het nog ietwat draaglijk maar voor het overige over de gehele lijn een cliché van jewelste.

2*