Opinions

De Stalin, den Churchill en den burgemeester

Ik heb het hier al eens vaker gezegd maar die Eclips TV, het is toch een fijne zender. Het blijft eeuwig zonde dat ze blijven steken in het analoge concept van televisie (en reageren op mails doen ze ook niet) maar ze hebben wel een leuk filmaanbod voor de liefhebber van de oude Vlaamsche film. Veel films die door Jos Hoeyberghs verkocht worden op RetroFilms maar dat is niet zo'n verrassing aangezien het diezelfde Hoeyberghs is die zijn catalogus ter beschikking heeft gezet voor EclipsTV. Mijn voorkeur gaat vooral uit naar de Edith Kiel films en liefst dan nog eentje met Charles Janssens.

Een acteur die ik blijkbaar wel al in meerdere films heb gezien maar in bijvoorbeeld De Ordonnans is hij me niet opgevallen. Zijn dubbelrol in De Spotvogel lag me al een stuk beter en ook in Mira kon ik hem wel waarderen. Min of Meer is echter tot nu toe wel mijn favoriete rol. Janssens is dan ook denk ik de enige die het vreemde subplot van de film tot een goed einde kan brengen. Het klopt dat de primaire focus op de vete tussen de burgemeester en meneer pastoor ligt, maar Kiel voegt nog een verhaallijn toe over hoe Frans Nagel (Charles Janssens) zijn vrouw 6 maanden geleden is gestorven en dat hij opeens een telegram van het ziekenhuis krijgt dat hij vader is geworden. De moeder blijkt dan zijn schoonzus te zijn (die hij al 10 jaar niet meer had gezien) en die sterft wat later in de film ook waardoor Frans met die baby zit. Het blijkt dan allemaal echter ook allemaal een plan te zijn geweest van zijn vrouw omdat ze wist dat hij zo graag kinderen wou. Het is allemaal nogal redelijk bizar te noemen maar kom, het zorgt wel voor een paar leuke scènes met uiteraard flink wat misverstanden en op het einde komt alles goed. Met uitzondering dan voor de zus van de burgemeester..

Janssens is dus wel op dreef als schoenmaker Nagel en dan vooral in de samenwerking met een aantal andere acteurs. De combinatie met zijn meestergast Nand (iemand trouwens een idee wie die acteur is, ik vermoed Theo Van den Bosch?) is in ieder geval geweldig. De twee zijn heerlijk op elkaar ingespeeld en nemen een aantal van de beste scènes voor hun rekening. Wie al eens eerder een Edith Kiel film heeft gezien weet waar hij/zij zich aan moet verwachten qua cast. Zo is er een vrij grote rol weggelegd voor Co Flower (die volgens mij onlosmakelijk verbonden is met Janssens) als de zus van de burgemeester. Veel beter gedoseerd dan in De Spotvogel en ook Magda Lausanne is een fijne toevoeging als de hulp die alles uit haar handen laat vallen. Het is misschien iets te geforceerd dat ze een koppel wordt met Nand (en het wordt helemaal zoetsappig wanneer ze nog eens allemaal in zingen uitbarsten in het café) maar ook Jaak Germain (de burgemeester) en Jan Cammans (meneer pastoor) zijn de moeite.

Je ziet het, zowat de volledige cast van De Spotvogel komt terug voor deze Min of Meer en het levert zowaar een betere film op. Waar ik bijvoorbeeld Jaak Germain en Co Flower in De Spotvogel nog op het randje van het vervelende vind, klikt het hier allemaal veel beter in elkaar. Toch benieuwd naar nog meer films van Edith Kiel, hopelijk zitten er bij de opnames nog een aantal. Het is echter een loterij want Proximus laat geen informatie bij de films op EclipsTV zien..

3.5*

What would you do if you were accused of a murder, you had not committed... yet?

Gisteren met het school naar de Ardennen en zoals gewoonlijk werd er tijdens de lange busrit direct geroepen om een film. Veel keuze was er niet en de meerderhied koos voor Minority Report. Op zich geen slechte keuze want het was echt al lang geleden dat ik hem nog had gezien.

Het idee dat moordenaars kunnen worden opgepakt voor ze de effectieve moord plegen is wel goed gevonden en, iets wat in deze tijd niet meer zo veel voorkomt in science-fiction, origineel. Alleen zit er in het verhaal één minpunt en dat zijn de pre-cogs. Waar de film op de andere fronten origineel uit de hoek komt (de billboards en talloze andere technische snufjes) lijken de pre-cogs zomaar zijn weggelopen uit één of andere sci-fi B-film. Ik vond het idee verschrikkelijk dat ze de toekomst kunnen voorspellen door 3 gemuteerde kinderen samen in een zwembad te leggen die dan van tijd tot tijd 'moord!' schreeuwen. Voor mij had er evengoed geen uitleg gemoeten. Wat ik wel zeer goed vond was de kille sfeer die over heel de film liep, iets wat in Blade Runner (ook naar een boek van Philip K. Dick) zeer goed werd neergezet. Het Washington van 2054 is een uiterst triestige stad. Niet zo raar als je ziet dat Dick aan depressies leed, een halve drugsverslaafde was en hierdoor dan ook verschrikkelijk paranoïde was tegenover de rest van de wereld. Het is dan ook jammer, en dat is iets wat de film gegarandeerd een punt kostte, dat er gebruik gemaakt wordt van een happy end. Geen idee of dat in het originele verhaal ook zo is maar hier kwam het als een gigantische afknapper over.

Tjah, Tom Cruise. Vroeger verwarde ik hem vaak met Brad Pitt om de een of andere reden, misschien omdat ze vaak een soort zelfde rollen speelden? Ik weet het niet maar nu bestaat er gewoon geen twijfel over wie de beste van de twee is. Waar Pitt zich meer en meer naar de 'hogere' films werkte blijft Tom Cruise maar altijd dezelfde rol spelen en dat is een rol die ik persoonlijk niet zo graag zie. Altijd de goede Amerikaan die met hoogtechnologische snufjes de wereld helpt (deze en de Mission Impossibe trilogie) of de meer patriottische Amerikaan (A Few Good Men en Born on the Fourth of July) Het probleem is dat ik tegenwoordig dan ook een degout begin te krijgen van de persoon Cruise, wat trouwens ook de enige reden is waarom ik nog niet aan het recente Valkyrie ben begonnen. Rest van de cast zorgt wel voor een meerwaarde. Alhoewel de film zich hard op Cruise concentreert zijn de bijrollen wel zeer goed vertolkt. Zo is Farell ideaal als Danny Witwer maar ook is het leuk om Max von Sydow en Kathryn Morris tegen te komen. Er hoort trouwens ook nog wel een eervolle vermelding voor Samantha Morton die haar rol van de pre-cog Agatha uitmuntend neerzet.

Wat iedereen zo goed vind aan Spielberg snap ik niet want buiten Saving Private Ryan en de laatste Indiana Jones kom ik bij geen enkele film boven de 3.5*. In mijn ogen dus één van de meest overroepen regisseurs want ook van deze Minority Report weet hij geen mooi geheel van te maken. Het krediet voor het verhaal gaat naar Philip K. Dick en hoe de Washington anno 2054 er zou uitzien was het werk van een team van 16 personen.

Niet slecht voor één keer te zien maar de tweede keer is het toch al wel een pak minder maar voor de knap ineengezette toekomstvisie en de cast (buiten Cruise) toch nog een nipte voldoende.

2.5*

Twee keer, op zijn Frans

Toen ik een tijd geleden het oeuvre van Hugo Claus als regisseur bekeek, dan was deze Mira me ook onder ogen gekomen. Claus was weliswaar niet de regisseur van Mira maar werd wel eigenhandig door Stijn Streuvels gevraagd om zijn De Teleurgang van den Waterhoek om te vormen tot een scenario naar aanleiding van de 100e verjaardag van de schrijver. Streuvels zou de film uiteindelijk niet meer meemaken, hij overleed in 1969 op 97-jarige leeftijd, en dat is zonde aangezien de film wel wat heeft betekend voor de carrière van een aantal mensen.

Zo was er een bijrol weggelegd voor Jan Decleir die tot dan toe voornamelijk furore had gemaakt in de jeugdreeks Keromar maar hierna definitief gelanceerd was en was er natuurlijk Willeke van Ammelrooy die hier (en met Louisa, een Woord van Liefde uit 1972) haar reputatie van actrice "die geen problemen had met naakt gaan voor een rol" liet ontstaan. Qua naaktscènes is Mira alleszins wat overroepen maar bon, dat is niet de reden waarom ik hier aan begonnen ben. Fons Rademakers als regisseur stond al langer op het verlanglijstje (na hem eerst als acteur te hebben gezien in onder andere De Vijanden, het regiedebuut van... Hugo Claus) en ja, dit valt wel erg goed te smaken. Deed me qua stijl en opzet wat denken aan Het Verloren Paradijs - ook met Willeke van Ammelrooy trouwens maar die film werd wel pas eind jaren '70 gemaakt - en het heeft gewoon iets fascinerends om een stel mensen te volgen die zich tegen wil en dank verzetten tegen de toekomst. Misschien hier en daar iets te fragmentarisch met onder andere de komst en het terug verdwijnen van Lander maar Rademakers weet de film heel de tijd boeiend te houden. Alleen wat jammer dat de dialogen van Claus hier en daar wat te gekunsteld voelen. Zeker het gebruik van de naar mijn gevoel toch vooral Antwerpse "gij" breekt een beetje met de setting van de Waterhoek.

Uit de Mira Archieven (een documentaire van Canvas die mee als extra op DVD staat) blijkt dat De Vijanden de eerste co-productie tussen België en Nederland was en was Mira nog maar de derde. Een statement waar ik iet of wat mijn twijfels bij heb (zo is Het Afscheid uit 1966 ook al een Belgisch/Nederlandse co-productie) maar het heeft wel als resultaat dat je 2 Nederlandse namen in de film krijgt: Willeke van Ammelrooy en Freek de Jonge. Beiden worden weliswaar gedubt door Vlamingen om niet te hard te breken met de taal van de andere acteurs maar dat wordt eigenlijk netjes gedaan. Het zorgt er in ieder geval niet voor dat de chemie tussen van Ammelrooy en Decleir verdwijnt (die laatste ontmoeting tussen hen waarbij Mira enkel en alleen maar 'Ja Lander' zegt spreekt boekdelen, al is het toch ook wel vreemd dat het nonkel en nicht is..) en ook de rest van de cast is de moeite. Carlos van Lanckere is uitstekend als de Deken en een sterk verouderde Charles Janssens (toch als je hem voornamelijk kent uit de volkskomedies van Edith Kiel) charmeert als Snoek met een grote mond maar een kleine gestalte. Bijrolletjes zijn er nog voor Fons Rademakers zelf (als notaris omdat de acteur die oorspronkelijk gecast was besloot om niet te komen opdagen omdat hij zijn broek moest uitdoen), Ann Petersen als hospita en Ward de Ravet als rijkswachter.

Tjah, beetje jammer dat er een aantal dingen gewoon niet goed werken. De dialogen zijn soms wat te gekunsteld en het oogt ook allemaal een tikkeltje fragmentarisch maar het mag duidelijk zijn dat Mira een film is die na al die jaren nog altijd gezien mag worden. De film is ondertussen uit de top 10 van de succesvolste Belgische films aller tijden gedonderd (staat op moment van schrijven op plaats 11) en dan verbaast het me het aantal stemmen hier op MovieMeter me wel. Ik had toch wat meer animo verwacht hier.

Dikke 3.5*

Bourvil en plastische chirurgie

Deze Le Miroir à Deux Faces was het laatste deel van een driedelige reeks die ik lange tijd geleden eens gekocht had en waarvan ik 2 delen vergeten was te zien. Een aanrader in ieder geval met Le Chemin des Écoliers (3.5*) en Le Bossu (4*) dus het was hopen dat Le Miroir à Deux Faces een goede afsluiter ging worden. Spoiler alert: het is inderdaad een degelijke film geworden, maar wel eentje die compleet niet in de lijn der verwachtingen lag aangezien dit geen komedie is maar een volbloed drama. Iets wat toch vreemd is met Bourvil in de hoofdrol.

Maar hij doet het goed! Het interessante aan Le Miroir à Deux Faces is in ieder geval de aanwezigheid van Gérard Oury. De regisseur die vooral bekend is van een aantal van de meest populaire Franse films aller tijden (Le Corniaud, La Grande Vadrouille, Les Aventures de Rabbi Jacob, ...) neemt hier een stuk van het scenario voor zijn rekening en speelt zelfs een vrij belangrijke bijrol. De verwachtingen gingen daardoor wel een stukje naar omhoog toen ik dat zag op de openingscredits zag, maar het is voor qua plot een wat vreemd idee vind ik. Op zich wel tof dat het opent met Pierre die bekent dat hij een moord heeft gepleegd en dat je gedurende heel de film niet weet wie hij überhaupt vermoord heeft (al komt de ontknoping nu niet echt als een verrassing) maar het dramatische aspect komt iets minder goed tot zijn recht door de vele tijdssprongen. De relatie tussen Pierre en Marie-José (en de bemoeizieke moeder) lijdt hier vooral onder, zo voelen de verwijten over de kinderen vooral als "onaf" aan, en dat is toch zonde.

Het lijkt wel alsof Bourvil eens een uitstapje wou maken naar een ander genre, want Le Miroir à Deux Faces is gemaakt in een periode dat de goedlachse acteur toch veel komedies maakte. Het ligt hem in ieder geval wel, al zit ik met hetzelfde probleem als anderen dat je toch altijd nog één of andere kwinkslag verwacht. Michèle Morgan is overduidelijk in haar sas als Marie-José, de vrouw van Pierre en dat zowel in haar "lelijk eendje" alsook in de "mooie zwaan" performance. Oury doet dus ook nog mee in een belangrijke bijrol en dat is als dokter Bosc. Blijkbaar niet de eerste keer dat ik hem als acteur zie spelen, zag hem eerder in The Prize met Paul Newman, maar dit doet hij wel goed. Verder nog wel een aantal toffe bijrollen, maar het is vooral op dit trio dat de film steunt. Die scène waar Pierre wat ruzie gaat zoeken in de wachtzaal van Bosc is wel Bourvil ten voeten uit trouwens.

Tof! Altijd fijn dat ze dit soort films toch nog op DVD blijven uitbrengen en Bourvil ligt me eigenlijk ook gewoon ook wel goed. Het is geen Louis de Funès weliswaar, maar ik zie hem toch liever spelen dan bijvoorbeeld Fernandel. Had er misschien net iets meer van verwacht, maar toch nog goed mee vermaakt. Al blijft Bossu wel de fijnste film van de reeks.

3.5*

There is evil........On the other side

Ik kende Mirrors wel van naam en ik meende vroeger ooit eens de trailer te hebben gezien maar die vond ik niet zo bijster speciaal. Maar als je met een groep mensen film ziet dan kan het wel eens zijn dat je wordt overstemd dus werd het gisteravond toch deze Mirrors en hoewel de film iets beter was dan ik had verwacht is het toch nog altijd geen vette...

Zoals de laatste tijd nogal veel is aan het gebeuren is Mirrors ook een remake van een Aziatische film. Op zich niet slecht maar het voelt al gewoon zo gekopieerd aan. Het verhaal van Mirrors heeft dan ook wel wat potentie maar ik vind het moeilijk om daar goede punten aan te geven want echt origineel is het allemaal niet meer. Pas op, ik zeg wel potentie want Mirrors faalt in meerdere opzichten maar vooral in het einde. Op zich kan ik zo'n twisteinde wel appreciëren maar nu slaagt het gewoon nergens op. Het kan zijn dat ik een hint heb gemist, het was een nogal druk gezelschap naar het einde toe maar op de een of andere manier is Carson ineens aan de andere kant van een spiegel terecht gekomen. Ik heb totaal geen idee wanneer hij in het gevecht met de non daar is terecht gekomen maar soit, het zal wel bij het mysterieuze aspect van de film horen. Het concept van Mirrors was nochtans nog wel ietwat boeiend maar het wordt allemaal nogal raar uitgewerkt. De spiegels werken echt precies at random maar dat zorgt gelukkig dan wel weer voor een aantal uitstekende gore scènes. De beginscène ziet er goed uit maar het sterkste was toch de scène in bad waar de zus van Carson haar eigen onderkaak eraf trekt. Special effects in films kunnen me maar van tijd tot tijd bekoren maar dit zag er echt uitstekend uit. Voor de rest zagen de effecten er ook uitstekend uit, vooral wanneer het spiegelbeeld van iemand bleef zitten of compleet een andere beweging deed. Waarschijnlijk is dat helemaal niet moeilijk om te maken maar ik vond het er ontzettend creepy uitzien. Ik kijk in ieder geval nu wel meer uit naar Aja's revival van de Piranha reeks.

Kiefer Sutherland heb ik altijd wat een vreemde acteur gevonden. Ik ken een aantal films met hem in de hoofdrol en daar doet hij het zeker niet slecht maar, hoewel ik maar twee seizoenen heb gezien, ik moet altijd aan Jack Bauer denken wanneer ik hem zie spelen. Het is volgens mij toch bijna een vloek voor de verdere carrière van een acteur om in zo'n goedlopende serie de hoofdrol te spelen. Soit, ook hier doet Sutherland het zeker niet slecht. Niet dat het één van zijn betere rollen is want daarvoor is dit gewoonweg te standaard. Amy Smart is compleet te skippen buiten in één scène en dat geldt eigenlijk bijna voor iedereen van de cast, het skippen gedeelte dan. Het is iets wat je jammer genoeg ziet voorkomen in horrorfilms. Iets waar ik ook absoluut niet tegen kan is dat er kinderen in films worden gecast. Soms kan dit goed uitdraaien (de originele Omen o.a.) maar hier is de zoon van Carson, Cameron Boyce, zo irritant. Voor de dochter geldt hetzelfde trouwens.

Uiteindelijk is Mirrors een film geworden waar ik niet bijster veel van verwachte maar waar ik ook niet bijster veel voor terug krijg. De effecten zien er goed uit maar het verhaal en de cast is soms tenenkrommend slecht. Misschien dat het Koreaanse origineel beter is maar daar twijfel ik eerlijk gezegd aan. Jammer genoeg staat het vervolg ook al in productie...

2*

Monroe's laatste afgemaakte film

In de jaren 1956-1961 was Marilyn getrouwd met de scriptschrijver Arthur Miller maar het huwelijk vertoonde al langer barsten. Miller was vastbesloten om zijn carrière weer op gang te trekken en sloot zich op in zijn kamer om aan het script van The Misfits te werken (wat hij eigenlijk ook deels voor Marilyn schreef). Marilyn kon er niet tegen dat ze zo weinig aandacht kreeg en begon een affaire met Yves Montand die ze had leren kennen op de set van de vorige film, Let's Make Love.

Miller die eerst nog geen vermoeden had van de verhouding creëerde de rol van Roslyn naar zijn ideaal beeld van Marilyn. Langzaamaan begon hij iets te vermoeden en stak hij meer duistere kanten in het personage en maakte haar ook meer weerlozer en fragieler. Als extraatje stak Miller er dan ook nog eens wat persoonlijke details over Marilyn zelf in. Nadat Marilyn dit allemaal had bekeken kon ze niet geloven dat haar man die ze zo lief had zo'n beeld van haar had en zocht hulp in de drank en medicijnen. Ondertussen wou Miller van The Misfits een zelfde meesterwerk maken als van Death of a Salesman en begon constant zaken te veranderen. Marilyn, die sowieso al niet goed was in teksten te onthouden raakte hier nog meer en meer van in de put en dat resulteerde dan weer in meer drank en medicijnen. De regisseur John Huston bleek dan nog eens een gokprobleem te hebben en jaagde een deel van het budget erdoor voor zijn eigen verlangens en dan was het filmen nog niet begonnen...

Desalniettemin probeerde iedereen er nog iets van te maken en dat zie je ook wel. Marilyn ziet er weer bloedmooi uit terwijl ze toch weer aan de drank en de pillen zat al is dat vooral te zien aan de shots waar er met een wazige filter is gefilmd. Gable speelt geweldig vooral in het laatste, bijna geniale halfuur waar hij dan ook nog eens zijn eigen stunts doet maar ook Montgomery Clift en Eli Wallach mogen niet vergeten worden.

Spijtig genoeg vertoont het script door de vele veranderingen ook een aantal saaiere stukken en zitten er, zoals Titan al aangeeft, een aantal fouten in maar wat de film toch nog red van een onvoldoende is het geweldige einde waar alles op zijn plaats valt. Dat is dan ook maar het enige stuk waar Miller een zeer hoog niveau haalt. Al bij al blijft het toch een interessante botsing van twee totaal verschillende werelden en ik heb dan nog eens een gigantisch zwak voor Miss Monroe.

3.5*

Het zal dan ook niemand verbazen dat Monroe en Miller zijn gescheiden na deze film.

Their very existence menaced by a strange civilization

Ik ben nu al een tijdje bezig met het volgen van de originele Battlestar Galactica reeks uit 1978. Voor ik aan de serie begon had ik wat opzoekwerk verricht om te zien hoe groot het oeuvre betreffende de Galactica is en zodoende ben ik op het feit gestoten dat er een aantal episodes bijeen zijn geraapt om daar films van te maken. De eerste 3 episodes (Saga of a Star World part I, II en III) werden Battlestar Galactica (1978) en de episodes The Living Legend (Part I & II) en Fire in Space werden deze film. Nu betreft het hier wel om een aangepaste versie die 108 minuten duurt maar ik heb gewoon de 3 episodes gezien, de volledige 150 minuten dus.

De Battlestar Galactica reeks is iets dat langzaamaan beter wordt. De eerste film was uitstekend maar de daarop volgende afleveringen waren af en toe iets minder. Ze waren zeker niet slecht, zeker en vast niet want na Stargate is dit één van mijn favoriete sci-fi reeksen aan het worden, maar je miste gewoon iets. Dat gaat vooral op voor de eerste afleveringen want zoals ik al zei wordt het allemaal geleidelijk aan erg goed. Mission Galactica is tot nu dan ook het hoogtepunt in de reeks want Vince Edwards en Christian I. Nyby II weten een erg meeslepende film te maken. De reeks kende even een korte zomerstop hier ten huize Persoon, ik had simpelweg geen tijd, maar de afgelopen tijd was ik terug aan het zien. Gelukkig want ik begon terug een zekere feeling met de personages te krijgen en die feeling komt zeker van pas in de film. Dit moet je dan ook niet kijken als losse film maar meer in de lijn van heel de reeks. De Galactica wordt al voor meerdere afleveringen als de laatst overgebleven Battlestar gezien maar wanneer ineens de Pegasus op de proppen komt is het hek helemaal van dam. Vanaf dan krijgen we een interessant en meeslepend plot dat vooral sterk wordt gesteund door de geweldige Commander Cain. Ik hoop dan ook dat we nog meer van hem te zien krijgen, hij is verdwenen toen hij de twee Bases van de Cylons vernietigde maar hij werd ook als dood verondersteld toen hij twee jaar daarvoor verdween met de Fifth Fleet. In ieder geval een erg cool personage. Daarmee vind ik het eigenlijk vrij raar dat ze er voor hebben gekozen om 3 episodes samen te vatten in deze film. The Living Legend is logisch want daar gaat het allemaal over de Pegasus en Commander Cain maar Fire in Space lijkt niet echt gelinkt aan deze twee vorige episodes. Oké, het gaat over de nasleep en de wraak van de Cylons en ook Sheba heeft een rol maar ik kan me moeilijk voorstellen dat ze in de latere afleveringen simpelweg verdwijnt. Soit, dit kan natuurlijk liggen aan het feit dat ik zo'n 40 minuten aan extra beeldmateriaal heb gezien dus waarschijnlijk hebben ze maar een klein deeltje van Fire in Space gebruikt. Ik kan in ieder geval wel de 150 minuten durende versie aanraden want zowel The Living Legend is uitmuntend maar ook Fire in Space is van een erg hoog niveau.

Qua effecten blijft dit toch ook allemaal erg vermakelijk. De film is ondertussen al een dikke 30 jaar oud en toch ziet het er allemaal nog vrij goed uit. Bij de eerste film vond ik het eerder lachwekkend maar ik begin het ondertussen meer en meer te kunnen waarderen. Het heeft een vrij hoog cheesy gehalte maar het ziet er allemaal wel erg leuk uit. De Cylons zijn ontzettend simplistisch gemaakt maar het werkt wel effectief. Hetzelfde geldt voor de momenten waarop ze met hun vipers weg schieten. Het is bijna elke keer dezelfde scène, aangepast naargelang wie er in de Viper zit, maar het heeft toch wel zijn charme.

Richard Hatch zal voor mij altijd onlosmakelijk zijn verbonden met Capt. Apollo. Ik haal wederom de eerste film aan waar ik zei dat hij het niet slecht deed maar bij de dramatische scènes overkwam maar dit bewijst maar weer eens hoeveel effect de reeks kan hebben want je voelt je verbonden met de personages. Hatch zet een uitstekende Apollo neer en nu vind ik hem nergens meer knullig overkomen. Jammer dat we later nooit meer iets van hem hebben gehoord. Het blijft natuurlijk altijd leuk om Dirk Benedict te zien. Ik kende hem vroeger alleen maar vanuit The A-Team maar vanaf nu zal ik hem toch ook altijd verbinden met Lt. Starbuck dan Face. Hij is dan ook echt geknipt voor een rol als dit. Een pretty boy die nooit attachments heeft en er vriendinnen bij de vleet op na houdt maar toch weet hij wel diepgang aan Starbuck te geven. De momenten waar hij Apollo red tijdens Fire in Space of waar hij aan Apollo toegeeft dat hij echt wel iets voelt voor Cassiopeia zijn fantastisch. Ik haalde daarjuist al Lloyd Bridges aan als de uitstekende Commander Cain. Wel, ik kan niet genoeg van hem krijgen want wat voor een geweldig personage zet hij hier neer. Een geniale strateeg maar ook één bij wie er wel een aantal vijzen los zit. Erg leuk personage maar het is ook leuk om eindelijk eens de vader van de beroemde Jeff Bridges en de iets minder beroemde Beau Bridges te zien. De gelijkenissen zijn treffend. Bridges is vooral ook fantastisch in de scènes waarin hij clasht met Adama, gespeeld door Lorne Greene. Ook hij speelt een uitstekende rol doorheen heel de reeks maar kent zijn beste momenten in de stukken met Bridges. De reeks/film kent veel boeiende personages en Herbert Jefferson Jr. als Boomer is er zeker één van. Hij werd altijd wat weggespeeld door Benedict en Hatch maar in Fire in Space red hij eindelijk ook eens de Galactica en hij verdient het. Geweldige acteur. Ik zou eigenlijk heel de cast kunnen bespreken maar ik heb schrik dat het allemaal veel te lang zou worden, het is nu al één van de langste recensies aan het worden die ik al heb geschreven maar in ieder geval speelt hel de cast uitstekend. Zelfs Noah Hathaway als Boxey begin ik meer te waarderen.

Sterke film. Ik had schrik dat dit meer een samenraapsel ging worden à la Green Hornet en Fury of the Dragon met Bruce Lee maar de makers hebben eerbied voor de reeks en weten goed genoeg welke episodes ze moeten kiezen om er een film van te maken. Battlestar Galactica blijft een erg interessante sci-fi reeks. Op naar de rest van de afleveringen!

4*

I will break your nose with this knee. And there is nothing you can do about it

Geen idee of het toevallig is, maar de laatste tijd vind ik opeens veel van het oeuvre van Dolph Lundgren in de budgetbakken. Nu is de man zijn carrière nu niet van het gehalte dat je voor zijn later werk veel geld wilt neerleggen, maar mijn huidig voorraadje Zweedse Eik was nog niet op of ik vond al een andere spotgoedkope DVD. Opnieuw onder regie van Lundgren zelf (Icarus was zo slecht nog niet) dus ik was wel benieuwd wat dit ging brengen.

Net zoals met Icarus is de uiteindelijke versie niet de versie die Lundgren blijkbaar voor ogen had. Bij Icarus wou Lundgren sowieso een compleet ander script verfilmen maar daar was de studio niet zo voor te vinden waarna ze nadien achter zijn rug nog de film compleet opnieuw gemonteerd hebben. In het geval van Missionary Man is het nog niet zo erg, maar daar is de transfer van de HD Master naar DVD upgefuckt geraakt waardoor de kwaliteit en de kleuren niet meer overeen stemmen met hetgeen de actiester voor ogen had. Dat zou in ieder geval een aantal dingen verklaren, maar het mag sowieso duidelijk zijn dat dat geen excuus is voor die lelijke kleurenfilter en die korrelige grain die Lundgren toont. Het geeft de film alvast wel zijn eigen smoel, zoveel is zeker, maar het is toch niet volledig mijn ding. Verder is dit een film die perfect in het verlengde ligt van wat je zou verwachten.

Lundgren gaat op narratief vlak flink lenen bij Pale Rider van Clint Eastwood en ook dat is jammer, maar het zorgt er wel voor dat hij nog een coole rol voorgeschoteld krijgt. Lundgren neemt uiteraard de hoofdrol voor zijn rekening en weet verbazingwekkend genoeg te overtuigen als priester met een ietwat gewelddadig kantje. Altijd tof om hem het alleen tegen een hoop slechte bikers te zien opnemen en John Enos III is eigenlijk nog een leuke toevoeging als slechterik met de (hilarische) naam Jarfe. Grappig trouwens om August Schellenberg nog eens in iets te zien. Vroeger de VHS van Free Willy echt kapot gespeeld en ik haalde hem er zo meteen terug uit.

Tjah, die meer recente Lundgren fillms.. Ze beginnen wel inwisselbaar te worden als je er wat teveel van kijkt. Het kijkt allemaal wel vlotjes weg en het merendeel is best nog vermakelijk, maar je blijft toch met het gevoel zitten dat er meer inzit. Zo ook met deze The Missionary Man waar het eigenlijk iets te lang wachten is op de actie die volledig losbarst. Dat, en gecombineerd met de lelijke kleuren zorgen voor een nipte voldoende.

2.5*

Hoe Takezo evolueerde in Miyamoto, deel I

Ik ben altijd wel gefascineerd geweest door samoerai films. Vermoedelijk is dat voor een stuk te wijten aan de derde Turtles films waar onze geliefde schildpadden door de tijd reizen en terecht komen in het feodale Japan. Soit, jaren later dan eens mijn kans gewaagd met onder andere Three Outlaw Samurai en een handvol Kurosawa's en de fascinatie ontwikkelde zich verder. Gisteravond kickte Cinema Zuid hun samoerai reeks af met dit eerste deel uit de samoerai trilogie en het zou stom zijn geweest om de kans om die films op het grote scherm te zien aan me voorbij te laten gaan.

Ik ben echter nog niet helemaal wild van Samurai I. De film opent mooi met Takezo en Matahachi in de boom, maar is voor de rest nogal traag. Ik wist op voorhand niet of dit een trilogie ging zijn in de vorm van een echt nauwsluitend verhaal of het eerder gewoon verschillende avonturen gingen zijn zoals bijvoorbeeld het geval is bij de Zatoichi reeks. Dit eerste deel is in mijn ogen dan ook het schoolvoorbeeld van hoe een trilogie gewoonlijk start en meteen ook de reden waarom ik een dat deel meestal het minste vind van de drie. Er wordt ruimschoots de tijd genomen om de personages te introduceren, maar Hiroshi Inagaki neemt hier toch wat teveel tijd voor. Ik kreeg het gevoel dat de film enkel en alleen uit een vluchtende Takezo ging bestaan. Iets meer afwisseling met Matahachi (die eigenlijk pas op het einde terug in beeld komt) had geen kwaad gedaan. Het is dan ook pas vanaf het moment dat de monnik op de proppen komt dat de film in een wat hogere versnelling schiet. Vanaf dan begint de film je pas echt te pakken en het einde waar Takezo de confrontatie aangaat met Otsu en uiteindelijk begint rond te zwerven laat je zelfs reikhalzend uitkijken naar het vervolg. Ik ben in ieder geval geïntrigeerd geraakt in de verdere verloop van het leven van Takezo.

Nog een reden dat ik deze Samurai trilogie wou zien was Toshirô Mifune. Geen idee hoe het met de rest van de liefhebbers van dit soort cinema zit, maar voor mij is hij de perfecte belichaming van de Japanse krijger. Ook hier is hij trekt hij het laken compleet naar zich toe en draagt hij werkelijk de gehele film. Al zou het verkeerd zijn om enkel Mifune te noemen, want Kaoru Yachigusa als Otsu is ook erg sterk. Vraag me trouwens wel af welke versie ik gisteren heb gezien aangezien die werkelijk spotless was. Hier en daar eens een klein krasje aan de onderkant van het beeld, maar geen van de hier genoemde donkere scènes of iets dergelijks. Ik verschoot er zelfs van toen bleek dat de film uit 1954 stamt, had hem met deze kwaliteit een stuk recenter geschat.

Het probleem bij dit eerste deel is dat de film vooral wat onevenwichtig oogt. Mifune speelt de pannen van het dak en ook het gevecht aan het begin van de film is indrukwekkend. Vanaf dan zakt de film echter wat in om dan op het einde erg interessant te worden. Volgende week deel II, ben benieuwd.

3.5*

Hoe Takezo evolueerde in Miyamoto, deel III

Ik was nog niet wild van de Samurai trilogie. De eerste twee delen waren degelijk vermaak, maar ik bleef het gevoel hebben dat er meer in zat. Elk deel had wel zijn eigen aparte foutjes en aangezien het derde deel als het beste wordt aanschouwd, hoopte ik op een film die de kleine euvels van de voorgaande delen ging kunnen doen vergeten. Het is duidelijk dat de verwachtingen dus redelijk hoog gespannen stonden.

En jammer genoeg is ook dit deel niet perfect. Al verschillen de meningen daar overduidelijk in, want mijn broer vond dit een erg sterk deel. Dit slotstuk gaat voor mij een tikkeltje de mist in bij de keuze om het gevecht tussen Musashi en Kojiro een jaar uit te stellen. Daar kan ik op zich nog mee leven, maar ik ben eerlijk gezegd het plot rond een samoerai die een dorpje verdedigt een beetje beu gezien.. Je kunt natuurlijk het gevecht tussen Musashi en Kojiro niet aan het begin van de film steken, dat zou nogal belachelijk zijn, maar ik had liever iets minder standaard gezien. Of ik heb gewoon toevallig een aantal samoeraifilms gezien die gebruik maken van dit thema en is het eigenlijk helemaal niet zo'n cliché uitgangspunt, dat kan ook natuurlijk. Gelukkig blijft de invulling op zich nog altijd wel degelijk en kan de film rekenen op een dijk van een finale. Het gevecht tussen de twee samoerai is weliswaar vrij kort, maar wordt wel schitterend in beeld gebracht met de zonsopgang. Vond dit derde deel sowieso visueel wel superieur aan zijn voorgangers. Het lijkt wel alsof Inagaki tussen het eerste en het derde deel enorm veel heeft bijgeleerd. Wat best wel vreemd zou zijn, want het is nu niet dat de Samurai trilogie één van zijn eerste stappen in de cinema is.

Het interessantste aan heel deze trilogie blijft toch veruit Toshirô Mifune. Dit was nu de 9e film die ik heb mogen aanschouwen van de Japanner en werkelijk elke keer is hij degelijk. Al moet ik toegeven dat hij in een Le Soleil Rouge of Grand Prix niet echt op zijn plaats is. Al ligt dat eerder aan die films die de acteur niet het niveau kunnen geven dat hij verdient. Soit, het samoerai personage blijft een kolfje naar zijn hand en er is niets op zijn performance aan te merken. Kôji Tsuruta wist zich in het tweede deel al goed recht te houden tegen Mifune en hij weet deze keer met een grotere rol tot nagenoeg hetzelfde niveau als Mifune te geraken. Een interessant personage en de invulling van Tsuruta mag er wezen. Kaoru Yachigusa en Mariko Okada keren ook wederom terug voor hun rollen van Otsu en Akemi en weten deze keer de gehele film lang de juiste snaar te raken. Wel vreemd trouwens dat Sachio Sakai nog gecrediteerd staat als Matahachi, die heb ik dan toch compleet gemist blijkbaar. Wat ik best wel vreemd zou vinden, want ik vond het zonde dat ze zo weinig met zijn personage hebben gedaan doorheen de drie films.

Degelijke trilogie, maar het mist elke keer net dat beetje extra om echt fantastisch te zijn. Pas op, ik ben enorm blij dat ik ze op het grote scherm heb kunnen aanschouwen, maar dan vind ik de andere geziene samoerai films toch nog net iets interessanter. Vooral vanwege Mifune en Tsurata de moeite waard.

3.5*

If you wear a dress, and have an animal sidekick, you're a princess

Ik blijf een getrouwe Disney fan, maar ik merkte wel dat ik de laatste Disney films niet meer zo charmant vond. Er zitten nog altijd degelijke films tussen, maar datzelfde gevoel als ik vroeger bij titels als Aladin of Lion King had kwam nooit terug. Het was echter interessant om te zien dat Moana een terugkeer was van regisseurs Ron Clements en John Musker die voor één van de twee bovenstaande titels hebben gezorgd. Hoog tijd dus om eens te gaan zien wat dit ging brengen.

En zowaar: het gevoel van weleer is terug. Ik zal altijd meer een liefhebber blijven van de oude stijl van animeren, maar Moana mag zich makkelijk tot één van de beste Disney films van de afgelopen jaren (misschien zelfs wel de beste tout court) kronen. Een degelijke verhaallijn met flink wat zelfspot en het doorbreken van de fourth wall, dat stukje tijdens de credits is daar het perfecte voorbeeld van, en verder gewoon aimabele personages. Geen overkill aan sidekicks (wat was ik blij dat dat varkentje niet mee op de boottocht ging, met Heihei heb je voldoende humor) en hoewel er misschien net iets teveel muzikale intermezzo's zijn, zijn die wel van zo'n hoog niveau dat dat weinig uitmaakt. Fijn ook dat er deze keer geen romance van wordt gemaakt maar dat dit eerder wat wordt uitgewerkt als een soort van buddy film. De dynamiek tussen Moana en Maui ligt natuurlijk nogal voor de hand, maar er zijn genoeg leuke momentjes om de wat geforceerdere te doen vergeten.

Visueel ook erg geslaagd trouwens, ook hier misschien wel één van de mooiste films van de laatste jaren. Het is echter vooral toch ook het uit een ander vaatje tappen dat Disney doet. Dat ze regelmatig inspiratie gaan halen bij sprookjes is gekend en ze waren al wel eens wat in andere richtingen gaan zoeken (Clements en Musker regisseerden ook het New Orleans getinte The Princess and the Frog) maar Moana voelt als Westerling vele malen origineler aan dan hetgeen van de afgelopen jaren. Genoeg kleurrijke personages + symboliek en ook de stemmencast is van een hoog niveau. Knap hoe ze regelmatig de gezichtsuitdrukkingen van Dwayne Johnson in Maui hebben kunnen krijgen en verder doet hij het ook goed in die rol. Auli'i Cravalho imponeert als Moana en elke rol van Alan Tudyk, hoe klein dan ook, is altijd een meerwaarde in een film. Leuke toevoeging ook nog van Jemaine Clement (Flight of the Conchords!) die hier in een heuse David Bowie stijl zijn stem verleent aan Tamatoa, een gigantische krab.

Fijn! Ik had hier duidelijk al veel langer geleden tijd voor moeten vrijmaken. Er zijn blijkbaar al een aantal ideeën voor een sequel (zelfs een live-action variant..) maar van mij mag het hier bij blijven. Die Disney sequels zijn vaak toch al een heel stuk minder - hoewel ik op zich nog altijd een zwak heb voor de Aladin films - en dit verhaal lijkt me perfect afgesloten te zijn. Visueel stevig in orde, qua cast ook en gewoon algemeen gezien een degelijke film.

4*

Voor mij de bekendste Chaplin

Sinds ik The Gold Rush (4*) heb gezien ben ik bezig met ook wat ander werk van Chaplin te zien. The Kid, Tillie's Punctured Romance en City Lights passeerden al de revue. Volgende op de lijst was deze Modern Times.

Het eerste half uur in de fabriek is werkelijk fenomenaal te noemen en voor even had ik de goede hoop dat deze Modern Times wel eens The Gold Rush kon voorbijsteken. Spijtig genoeg wordt er dan beslist om er weer zo'n mierzoet liefdesverhaaltje tussen te smijten. Op zich niet slecht ware het niet dat het allemaal te lang werd uitgerokken.

The Tramp, hier gecrediteerd als een factory worker, kan me wel bekoren maar is uiteindelijk naar mijn gevoel toch wat overrated. Ik ben eigenlijk nooit echt plat gegaan van het lachen waar dat bij de Marx Brothers wel gebeurd. Er zitten natuurlijk wel leuke scènes zoals wanneer hij in die machine wordt gesleurd en tussen al die tandwieltjes draait of de voedselmachine

Ook kan de film me niet de gehele en korte speelduur boeien, de enige waar dit wel bij werkte was wederom Gold Rush, hou men hart dan ook al vast voor Limelight en The Great Dictator. Maar een geweldig eerste halfuur in de fabriek en toch ook wel het typetje dat een glimlach op mijn gezicht kan tonen is het wel een 3.5* waard.

The battle of the sexes! The battle of the gorillas!

Ik had gisteren zin in een kleine Grace Kelly marathon, als je het al een marathon kunt noemen als het maar twee films zijn. Eerst kwam deze Mogambo en dan The Swan. Bij Mogambo had ik de minste verwachtingen door de lage score hier op Moviemeter en de negatievere recensies.

Misschien was het omdat mijn verwachtingen zo laag stonden dat de film uiteindelijk niet zo tegen sloeg. Oké, het is geen hoogvlieger maar verdient wel een voldoende. Vooral als je kijkt wat voor cast Ford hier bijeen heeft gekregen. Clark Gable, Ava Gardner en vooral Grace Kelly. Ik verschiet er dan ook van dat die 3 de gehele film op auto-pilot lijken te acteren, vooral Gable. Ik heb hem nu al in een aantal films gezien maar elke keer speelt hij dezelfde rol, die zich vooral concentreert op zijn looks. Gardner, geroemd door de meesten hier kon me ook niet echt bekoren. Ze is inderdaad warmbloediger dan Kelly in de film maar qua acteren kwam het allemaal maar wat (weeral) standaard over. Het heeft er misschien wel mee te maken dat ze tijdens het filmmaken een abortus heeft laten uitvoeren van Sinatra's kind... Grace Kelly, de actrice waarvoor ik de film in de eerste plaats keek was ook een kleine teleurstelling. Chemie is er zeker met Gable, geldt ook voor Gardner maar het totaalbeeld kwam maar ontzettend flets en ongeïnspireerd over.

Mogambo lijkt in de eerste plaats een avonturenfilm te zijn die zich afspeelt in de Jungle van Afrika maar wanneer de aftiteling over het scherm rolt dan voel je je in het zak gezet. Afgezien van een paar gorilla's naar het einde toe gebeurt er niet bijzonder veel. Gelukkig zit het met de dialogen dan wel goed. Gable heeft een uitstekende chemie met de twee leading ladies en het blijft allemaal wel boeiend. Wat wel moet worden gezegd over de paar momenten actie die in de film voorkomen is dat het er allemaal overduidelijk fake uitzag doordat je overduidelijk kon zien dat de beelden van de gorilla's van ergens anders kwamen en er waren tussen gemonteerd. Ook de Jungle achtergronden zijn vaak ontzettend fake en dat is wel erg voor een film die claimt dat hij is geschoten op een werkelijke safari door MGM... Iets wat ook hard opvalt, is de hoge racistische factor die doorheen heel de film zit geweven. Zowel ten opzichte van de inwoners, Gardner die zegt dat ze wordt achtervolgd door een constant lachende Afrikaan om dan nog maar niet te spreken van de behandeling die de inwoners krijgen door Gable maar ook ten opzichte van vrouwen. Gardner wordt in het begin van de film gewoon tentoon gesteld als een idioot die de simpelste woorden niet kent om dan om uitleg te vragen op een gewoon irritante manier. Nu kan ik dat van die inwoners nog wel begrijpen, het ging er in die tijd ook zo aan toe maar toch ik stoorde me er wel wat aan.

Niet zo slecht als sommige reacties hier door vermoeden maar toch geen hoogstaande cinema. Leuk om eens te zien voor de rol van Kelly maar voor de rest is er geen enkele noodzaak om deze film te zien.

3*

La langue de Molière

Ik was een tijd geleden met mijn moeder aan het praten over boeken die je verplicht in je schooltijd moest lezen en daar kwam dan ook het eerst de naam van Molière tevoorschijn. Ik had nog nooit van de man in kwestie gehoord maar de dag erna kwam ik in de Saturn deze film tegen in de QFC. Toen maar meegenomen omdat het me wel een interessant figuur leek en vandaag maar eens opgezet.

Ik vraag me wel af in hoeverre het verhaal van Tirard waarheidsgetrouw is. Ik ken nu eens echt niets van de levensloop van Molière maar het lijkt me nogal vreemd dat, wanneer er niets in de geschiedenisboeken staat wat zijn verdwijning kan verklaren, Tirard dit wel opeens kan. Soit, verzonnen of niet, het blijft wel vermakelijk. Tirard weet een uitstekende balans te vinden tussen visuele pracht, humor en het vleugje drama dat de film nodig heeft. De film lijkt in het begin wat traag op gang te komen maar eens Molière in het kasteel terecht komt, geraakt de film in een versnelling. Nu moet je niet veel verwachten van die versnelling want het verhaal van Molière leent zich voor een trage film en Tirard weet dit waardoor hij netjes de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen. Een verhaal dat op het eerste zicht niet veel om handen heeft, het is zelfs bijzonder weinig voor een film van een kleine 2 uur, maar toch weet Tirard het allemaal boeiend te maken. Oké, het is voorspelbaar maar de film heeft toch een aantal lagen die op het eerste zicht niet zo duidelijk of verwaarloosbaar zijn. Dan heb ik het vooral op de liefde voor Elmire en zijn zelfopoffering, zijn groei van dramatisch, slechte, acteur tot uitstekende kluchtacteur, ... Dit soort zaken maakt het voor mij allemaal waard om hem binnenkort nog eens op te zetten. Visueel is Molière sowieso een pareltje. Normaal gezien ben ik niet zo'n grote fan van kostuumfilms maar af en toe zitten er aangename uitzonderingen tussen en Molière is er één van. De kostuums en de decors voelen geloofwaardig aan en de kleurrijke beelden doorheen heel de film zorgen voor een aangename sfeer. Beetje zoals Jean de Florette en perfect voor een dag met zo'n verschrikkelijk slecht regenweer als vandaag.

Van de acteurs die in Molière meespelen had ik nog nooit gehoord maar stuk voor stuk passen ze perfect in de film. Geen idee of Romain Duris iet of wat op Molière trekt, Google bewijst dat dat ongeveer wel het geval is, maar acteren kan hij zeker wel. De humoristische scènes komen grappig over (de repetitie om een paard na te doen...) en de dramatische scènes zijn erg meeslepend, vooral de eindscène waar Molière aan het sterfbed van Elmire zit is prachtig. Die Laura Morante is dan ook een uitstekende tegenspeelster voor Duris. Maar het zijn niet alleen de hoofdrolspelers die hun best doen, ook de bijrollen zijn erg vermakelijk. Vooral Fabrice Luchini als Jourdain en Edouard Baer als Dorante zijn een heerlijke toevoeging aan de film.

Aangenaam filmpje dat door de sfeer, de beelden en de cast naar een hoger niveau wordt getild. Wel eens wat meer van Molière zien want het is een interessant figuur. Misschien heeft er iemand wat aanraders van zijn werk om te lezen?

4*

Because it's my name... and I'll never have another

Molly's Game was één van de films die ik graag wou zien tijdens mijn bezoekje aan het Film Festival in Zürich, maar de planning liet het uiteindelijk niet toe. Jammer, want het regiedebuut van Aaron Sorkin zou wel eens erg interessant kunnen zijn. Een thema dat me weliswaar niet helemaal aanstond (heel dat pokerwereldje staat iets te ver van mijn bed en boeit me niet echt) maar de ravissante Jessica Chastain is altijd wel een meerwaarde. Uiteindelijk een tijdje moeten wachten vooraleer ik hiervoor kon gaan zitten, maar afgelopen weekend dan toch eens tijd voor vrijgemaakt.

Al overheerst vooral de teleurstelling. Hetgeen waar ik initieel voor vreesde is in ieder geval uitgekomen: geweldige dialogen maar een voor de rest redelijk pover plot dat te vaak in herhaling valt. Op den duur hebben we het wel gehad met de verschillende pokerwedstrijden en spelers die hun liefde verklaren aan Molly en wanneer de nodige daddy issues nog eens komen bovendrijven (die scène aan de ijsschaatsbaan is wel erg tenenkrommend slecht), is het hek helemaal van dam. Daar komt dan ook nog eens bij dat meer dan 2 uur echt wel te lang is voor dit soort films en daardoor verliest de scène in de rechtbank ook wat zijn kracht. Normaal gezien ben ik erg grote fan van dit soort grootste speeches (en Jaffey levert nog een best indrukwekkende monoloog af) maar het mist punch, het mist dat epische aspect dat juist dit soort scènes de moeite maakt. Van iemand zoals Sorkin verwacht ik toch net iets meer.

Jessica Chastain dus. Vreemd genoeg een actrice die pas een tijd geleden op mijn radar is gekomen en die is toch wel geknipt voor de rol van Molly Bloom. Absoluut geen idee in hoeverre het personage zich verhoudt met de echte Molly, maar Chastain weet er een zekere gelaagdheid in te brengen. Van Elba daarentegen ben ik wat minder gecharmeerd. Nochtans een acteur die me in het verleden altijd wist te overtuigen, maar hier wat onderbenut blijft. Tel daar dan nog eens een redelijk waardeloze bijrol van Kevin Costner bij en dan is het qua cast niet zo goed als je zou verwachten met deze namen. Ook persoonlijke favoriet Chris O'Dowd past hier niet en dan is het eigenlijk vooral nog fijn om Graham Greene nog eens in iets te zien opdraven.

Ik wil absoluut Sorkin nog niet afschrijven als regisseur, maar feit is dat hij als schrijver zijn strepen veel meer heeft verdiend dan als regisseur. Hij heeft op dat gebied ook wel meer ervaring natuurlijk, dus het wordt nog interessant om te zien wat zijn werk in de toekomst gaat geven. Laat maar komen in ieder geval, maar dan in het vervolg misschien wel een wat kortere speelduur.

3*

Pater Damiaan is de Grootste Belg!

Naar aanleiding van het heilig verklaren van Jozef De Veuster werd er besloten tijdens de godsdienst les om deze met heel de derde graad te zien. Resultaat: een kleine honderd leerlingen samengepropt op veel te harde stoelen in een veel te kleine refter. Probeer dan maar eens te genieten van een film...

Nu eerlijk gezegd, ik had de film al wel eens gezien en toen vond ik hem ook al niet goed. Nu een zestal jaar later is er qua film smaak toch ontzettend veel verandert dus misschien kwam ik voor een serieuze verrassing te staan. Omdat we één van de eerste klassen waren die binnenkwamen werden we op de voorlaatste rij gezet met als resultaat dat er 15 rijen voor mij zaten. Op zich geen probleem maar dat werd het wel toen bleek dat eens de film begon ik echt niets van de ondertiteling kon lezen door de vele hoofden voor mij. Geen paniek dacht ik bij mezelf, je Engels is ongetwijfeld goed genoeg om de film zo te volgen en dat was het ook. Jammer genoeg zit daar dan ook het probleem van de film. David Wenham heeft een te verschrikkelijk accent om nog geloofwaardig als Vlaming over te komen. Op zich vind ik het al idioot dat wanneer de film over een Vlaming gaat je geen enkel woord Vlaams hoort... De rest van de cast lijkt vaak een allegaartje aan verschillende personaliteiten. Belgische rasacteurs zoals Jan Decleir worden afgewisseld met even sterke Engelse acteurs en actrices zoals Peter O' Toole maar tegelijkertijd wordt het B-film blik van Belgische acteurs nog eens open getrokken door Michael Pas te laten verschijnen. Als ik het goed begrijp mocht de regisseur zijn eigen montage ook nog niet uitbrengen (al is dat nu wel gedaan door de 109 minuten versie?) Ik vermoed dat die van bij ons zoiets duurde maar weet het niet zeker want het was een goedkope versie opgenomen van televisie die regelmatig haperde.

Het verhaal van Pater Damiaan is op zich wel knap. Ik persoonlijk zou het nooit in mijn leven kunnen opbrengen om mijn hele leven te slijten bij melaatsen. Misschien heeft het feit dat Damiaan Vlaming is ook wel iets te met mijn appreciatie voor het verhaal. Toch wordt het allemaal maar vrij inspiratieloos verteld en is er totaal geen spanningsboog doordat iedere Vlaming die tegenwoordig het nieuws volgt weet dat Damiaan effectief sterft aan de slepende ziekte. Het deed me denken aan zo'n mop over de Bijbel, spoiler: Jezus dies... Soit, heel zijn doodsstrijd had niet zo lang moeten gehoeven en ik slaakte een zucht van verlichting toen iemand uit het hutje van Damiaan kwam en zei dat de pater niet meer bij de levenden was. Al kan dat ook wel te wijten zijn aan die verschrikkelijke stoelen. Niet alles aan de film is slecht want er zitten wel degelijk goede scènes tussen zoals de hier al aangehaalde schipscène waar ze alle melaatsen over boord smijten.

Als Vlaming ben je trots op iemand als Jozef De Veuster. Als filmmaker moet je hier niet al te trots op zijn.

2*

Stierenvechten op zijn Italiaans

Francesco Rosi was een regisseur die me al langer aansprak, maar (hoewel ik zelfs één van zijn films op DVD heb liggen) het was er nog niet van gekomen om iets van zijn oeuvre op te zetten. Ik had voor de rest niets opgezocht over deze Il Momento della Verità waardoor ik ook totaal geen idee had waarover de film nu juist ging. Achteraf gezien misschien niet de slimste keuze, want ben niet zo'n fan van heel dat stierengevechten gebeuren.

Verbaas me trouwens wel over de onbekendheid van de film. Rosi lijkt me sowieso al niet de meest populaire regisseur uit de jaren '60 en '70 (toen was het toch vooral Visconti, Felini en de Sica dat de klok sloeg), maar Il Momento della Verità is gewoon door Criterion uitgebracht in een, zoals we van hen gewend zijn, uitstekende transfer. Soit, de voornaamste meerwaarde aan de film is dat de hoofdrol wordt vertolkt door Miguel Mateo. Waarom is dat een meerwaarde? Omdat Mateo in het echte leven geen acteur was, maar een stierenvechter. Dat heeft als resultaat dat het realisme een heel stuk naar omhoog wordt geschroefd en het mag gezegd worden dat zijn flair de film naar een hoger niveau trekt. Tegelijkertijd geeft het de film ook een zekere macabere aantrekkingskracht doordat Rosi ervoor heeft gekozen om zo weinig mogelijk in scène te zetten. De gevechten komen nogal expliciet in beeld en de cast zet zijn leven effectief op het spel.

Daar stopt het interessante echter dan ook, want de link tussen het fascisme in Spanje en stierenvechten waar hierboven in de plotomschrijving wordt gesproken ontgaat me alsook enig andere link die mensen in hun reviews weten te leggen. Il Momento della Verità is vooral een nogal voorspelbare film die het duidelijk niet van zijn verhaal moet hebben. Rosi weet gelukkig de aandacht nog relatief goed vast te houden met een sterk kleurenpalet (mooiste scène zit hem ergens in het begin wanneer Miguelín zijn vader aflost met de paarden), maar voor het overige is hier niet veel speciaals te ontdekken. Vind het eerlijk gezegd wel vreemd dat een Italiaanse regisseur een film over iets typisch Spaans maakt.

Mensen die pertinent tegen het stierenvechten zijn kunnen zich hier beter niet aan wagen. Rosi laat alle aspecten in vol ornaat zien en sommige scènes zijn hierdoor niet echt voor iedereen geschikt. Soit, blijkbaar één van de minst bekende films van de regisseur, maar ook niet meteen een reden om de rest van zijn oeuvre te gaan ontdekken.

3*

So what the hell kind of show are we going to do next week?

Money Monster leek me in eerste instantie niet zo'n interessante film. Het gaat te ver om het een acute allergie te noemen, maar Julia Roberts is niet meteen één van mijn favoriete actrices en George Clooney lijkt de laatste tijd toch ook wel serieus over zijn top te zijn. Een tijd geleden echter toevallig wat beelden van de film gezien, denk in The Graham Norton Show, die me wel leuk leken en ik had nog een gratis cinematicket vanwege mijn verjaardag. Dus dan toch maar voor deze gegaan.

Wat een goede keuze bleek te zijn. Money Monster is zo'n film die zich nagenoeg de gehele tijd op één locatie afspeelt en dat kan snel beginnen vervelen. Foster blijkt echter een begenadigd genoeg regisseuse te zijn, eerste keer eigenlijk dat ik iets van haar hand zie, en maakt gelukkig de keuze om niet te vervallen in de vertrouwde clichés. Zo'n scène als Lee die aan alle kijkers vraagt om aandelen te kopen (want wat is een mensenleven waard?) waarna het aandeel helemaal keldert.. Heerlijk! Bijvoorbeeld ook de aanwezigheid van de onderhandelaar of ook de toevoeging van de zwangere vrouw van Kyle blijkt nog een erg leuke zet te zijn en zorgt ook nog voor een geweldige scène. Mooi ook dat Foster dit niet langdradig laat worden, maar dat ze er na 90 minuten al een eind aan maakt. Moest niet langer duren, vond sowieso de stoet waar onder andere de producer wordt neergeschoten al iets te vergezocht worden, en juist door de beperkte speelduur behoudt de film zijn vermakelijke/spannende factor.

In het begin vreesde ik echt dat Clooney echt een gigantische miscast ging zijn. Als de van zelfvertrouwen blakende Lee is hij leuk, eenmaal hij onder schot wordt gehouden is de fun eraf. Clooney komt niet meer geloofwaardig over en het is pas wanneer zijn personage zijn zelfvertrouwen hervind dat ook de acteur terug beter en beter in de rol komt. Dat charmante en glibberige past toch perfect bij hem. Dan zit Julia Roberts er net iets beter voor, die is er van de eerste minuut boenk op en weet haar niveau met vrij veel eenvoud vast te houden. Jack O'Connell is wat wisselvalliger. Op momenten geloofwaardig als psychopaat en op andere momenten schmiert hij er meer op los en niet in de goede zin van het woord.

Heb me hier in ieder geval kostelijk mee geamuseerd. Foster weet over de gehele lijn de spanning vast te houden, vooral door bepaalde clichés niet te vermijden maar ze gewoon goed te verwerken, en met Clooney en Roberts heb je een deftig duo ter beschikking. Vraag me af of dit zo'n film is die een tweede keer ook nog overeind blijft staan, maar dat zien we dan wel weer.

4*

Pray you don't see her...

Daarstraks deze in de Saturn zien liggen voor 2€. Het verhaal leek wel interessant maar ik verwachte toch wel een zware B-film maar voor die prijs kon ik hem moeilijk laten liggen. Maar gelukkig draaide mijn verwachtingen helemaal de andere kant op toen ik hem in mijn dvd speler stak.

Wat ten eerste wel spijtig is, maar daar kan de film zelf niets aan doen, is dat heel het plot al op de achterkant van de hoes wordt verteld (Mary is zwanger => de non wilt haar 'zuiveren' => de non sterft door toedoen van de 6 meisjes) Ik kon het in grote lijnen dus al voorspellen maar toch verveelde de film niet. Ook het deel met de schilderijen waarop je te zien krijgt hoe de 6 worden/werden vermoordt was wel goed gevonden. Het einde zelf is wat minder doordat het allemaal wat verwarrend wordt met Eve die de geest van de non in zich draagt. Dus ze is eigenlijk schizofreen en maakt iedereen af?

De effecten waren ook van een hoog niveau. Ik verbaasde me echt over hoe de non werd weergegeven. Ook de moorden op Sandy met de onthoofding en Christy in de lift zien er zeer gelikt uit.

De acteerprestaties vond ik in tegenstelling tot de meesten hier wel in orde. De enige die me irriteerde met haar verschrikkelijke accent was de vriendin van Eve, Julia. Die Anita Briem als Eve is trouwens ook een mooie verschijning.

Ik heb me in ieder geval vermaakt met deze Spaanse thriller/horror.
3.5*

You're just wasting your breath, and that's no great loss either

Een paar dagen geleden keek ik nog eens een Marx Brothers film sinds lange, lange tijd. Het viel me op hoe geniaal ze eigenlijk waren en ik kreeg meteen weer zin om heel hun oeuvre terug opnieuw te zien. Zo gezegd, zo gedaan en doordat ik een week vakantie heb, is de gelegenheid perfect. Ik begon in chronologische volgorde dus eerst met The Cocoanuts, gevolgd door Animal Crackers en nu deze Monkey Business, de enige Marx Brothers die in mijn collectie zit maar die ik nog nooit had gezien.

En wat is het weer een heerlijke film geworden. Ik had totaal geen benul waarover de film ging, de Marx Brothers kunnen genoeg interesse opwekken zonder enig idee van verhaal maar vanaf het moment dat de film het over 4 verstekelingen heeft, dan weet je al hoe laat het is. De vier broertjes verstopt in tonnen en al zingend maken ze hun aanwezigheid bekend. Ik ging meteen al in een deuk en dat gevoel verdween niet, althans toch niet voor geruime tijd. De achtervolgingen zijn hilarisch, de situaties op de boot waarin de vier terecht komen zijn fantastisch maar het is jammer dat de film dit hoge niveau niet kan aanhouden. Want wanneer ze af de boot geraken is het allemaal toch net iets minder. De humor is nog altijd wel sterk aanwezig maar het was niet meer zo leuk als het eerste deel van de film. Spijtig, anders had dit wel eens de nieuwe Duck Soup kunnen zijn. Het is ook wel de eerste keer in de carrière van de vier broers dat het plot echt praktisch niets om handen heeft. Animal Crackers en The Cocoanuts hadden ook geen hoogstaand plot maar er was er nog altijd wel één en dat is bij Monkey Business niet het geval. Op het einde worden de paar losse eindjes die er zijn (wat dus eigenlijk heel het plot is) wel wat aaneengeknoopt maar dat gebeurt allemaal zo ontzettend snel en niet al te duidelijk waardoor de film nogal abrupt eindigt. Gelukkig is het verhaal bij dit soort films voornamelijk bedoeld als kapstok voor de hilarische situaties en die zijn er genoeg.

Monkey Business is een speciale film in de 5 films die met Zeppo zijn gemaakt want het is de eerste keer dat hij eens een ietwat interessante rol heeft. Vooral in het begin is hij in combinatie met Groucho, Chico en Harpo vaak ontzettend leuk en het deed me eigenlijk deugd om te zien dat hij er toch niet altijd voor niets heeft bijgelopen. Let trouwens ook op een bijrol van nog iemand van de Marx familie! Op het moment dat de 4 af het schip geraken, zit vader Sam Marx ergens op een aantal kisten in de achtergrond. Het zou maar een flits zijn, ik heb hem zelf ook niet ontdekt gisteravond doordat ik totaal geen idee had dat hij in de film zat, maar het is wel leuk om hem te zien. Groucho is ook weer zijn heerlijke botte zelf. Ik kan echt maar geen genoeg krijgen van de vele geniale woordgrappen en ook Harpo en Chico zijn weer hun fantastische zelf. Ik blijf het ontzettend leuk vinden hoe sterk ze eigenlijk op elkaar zijn ingespeeld, de Maurice Chevalier scène is dan ook geweldig om te zien. Deze keer ook geen Margaret Dumont en ergens is dat goed want ik denk niet dat ze hier echt had in gepast. Wel krijgen we een ander bekend gezicht en dat is dat van Thelma Todd. Een actrice die jammer genoeg op een erg jonge leeftijd is gestorven en als je de manier waarop weet dan is de quote van Groucho waar hij "You're a woman who's been getting nothing but dirty breaks. Well, we can clean and tighten your brakes, but you'll have to stay in the garage all night." zegt nogal macaber doordat Todd onder mysterieuze omstandigheden in haar auto dood is teruggevonden met de motor nog lopend...

Voor mij blijft dit geniale humor die nergens maar dan ook nergens een spatje minder is geworden in de loop der jaren. Waar Chaplin mij teleurstelt en Laurel & Hardy ook niet het effect heeft dat ik had gehoopt, hebben de Marx Brothers dat wel. Zonde dat ze niet meer dezelfde naam als Chaplin of Laurel & Hardy hebben want dat hadden ze anders echt wel verdiend.

4*

Monkey Business

Monkey Business is een doldwaze komedie met een geweldige rol van Cary Grant zoals ik hem eigenlijk nog nooit had gezien.

De film begint redelijk humoristisch wanneer Grant constant verstrooid rondloopt zelfs tijdens de begintiteling van de film wanneer hij elke keer door Hawks wordt teruggeroepen. Maar de echte fun begint pas wanneer hij het elixir drinkt, geweldig stuk wanneer Grant met Monroe, die trouwens zoals bijna altijd geweldig was, in de auto zit. Alleen spijtig dat ze er niet zo veel in voor komt, ze heeft wel een redelijk grote rol maar had gerust meer van haar willen zien.

Het verhaal verveelt niet echt maar had misschien toch wel een 10 minuten korter gekund maar voor de rest is het echt wel de moeite.

4*

Tamme aap

De Monkey kung fu stijl is altijd wel één van mijn favorieten geweest. Een stijl die je best wel regelmatig tegenkomt (zelfs in niet-kung fu films zoals Bloodsport waar één van de vechters deze stijl beoefent) en ook wel één die tot de verbeelding spreekt. Een film met als titel Monkey Kung Fu kan dan ook niet teleurstellen op dit gebied waardoor ik dus met redelijk hoge verwachtingen hier aan begon.

Sowieso al wat een tegenvaller toen bleek dat het niet om de Monkey Kung Fu film van de Shaw Brothers ging. Ik vond het al vreemd dat er tussen de reeks van goedkope en in het Engels gedubte vechtfilms opeens een film van deze maatschappij ging zitten, maar je nooit natuurlijk. Soit, gelukkig zaten er in het verleden al amusante films in die reeks en het is dan ook zonde dat Monkey Kung Fu daar niet bij hoort. Het grootste hekelpunt is ongetwijfeld dat Ah Tung gedurende heel de film meer slaag krijgt dan wat anders. Het duurt erg lang eer hij überhaupt iets leert en wanneer de bad-guy dan nog eens halverwege de film al wordt verslagen.. Weg spanning, al geeft deze scène indirect wel tot één van de zeldzaamste momenten in een kung fu film. We zien namelijk de slechterik trainen! Normaal gezien is dit altijd een onverslaanbaar personage tot aan de climax, maar deze keer zien we ook hem eens de nodige tijd spenderen om sterker te worden. Vond het wel eens een leuke verandering in ieder geval.

Povere cast ook. Chan Muk-Chuen kan als Ah Tung de film helemaal niet dragen en is bij vlagen een vrij vervelend personage. Het probleem zit hem vooral in het feit dat hij in de meeste scènes nogal traag en log overkomt. Zijn meester Yu Tu Hai (een rol van de voor de gelegenheid voortanden missende Sun Jung-Chi) is daarin een betere keuze doordat die geloofwaardiger overkomt. Iets wat je meteen al ziet tijdens het openingsfilmpje waar ze twee samen trainen. Jammer genoeg wordt Jung-Chi vaak gebruikt om één of ander komisch bedoelde proef te verzinnen zoals het scheren van watermeloenen, al bleef de dub volhouden dat het pompoenen waren... Kleine bijrol ook nog voor Eddy Ko als een vechtersbaas die iedereen uitdaagt, maar bij wie het nooit tot een gevecht komt.

Nope, ik heb al betere films in het genre gezien. Monkey Kung Fu is op zich nog wel een vermakelijke zit voor zolang het duurt, maar op alle gebied is dit een inferieure film. De comedy is niet grappig, de vechtstijlen komen niet goed uit de verf en de cast kan beter. Gelukkig ben ik nog mild wanneer het op dit soort filmpjes aankomt.

2*

Louis de Funès en de gevonden schat

Ook ik heb een tijd geleden de Louis de Funès boxset aangeschaft waar Thunderball en mister blonde het over hebben. Een verzameling van 3 snel bijeengeraapte films (variërend van de Funès zijn beginperiode, tot zijn grote succesjaar in 1964 en tot één van de laatste films uit zijn carrière) maar die ik wel kon waarderen. Naar deze Monsieur Leguignon, Lampiste was ik wel benieuwd geraakt doordat het meteen de oudste film is die ik tot nu toe van de Franse komiek zag en hij hier wonder boven wonder nog een krullerige haardos heeft.

Maar zoals te verwachten is de toevoeging van Louis de Funès in Monsieur Leguignon, Lampiste maar van korte duur. Op de hoes prijkt de 'reclame' dat dit zijn debuut zou zijn, wat niet echt klopt want de acteur was al op het scherm te zien sinds 1946, maar toch heeft hij niet erg veel dialoog. Een film die dus voornamelijk bestemd is voor de completisten van de driftkikker zoals ik. Toch is het wel leuk om te zien dat hij hier al op waarde werd geschat. De rol van de ietwat gluiperige boekhouder gaat hem in ieder geval goed af. Het is echter Yves Deniaud die als titelheld de show steelt. Een Franse komiek die nooit de successen van een Bourvil of de Funès heeft ervaart en dat is zonde want zijn mimiek is schitterend. De film steunt vooral op hem maar het nut van Bernard La Jarrige als advocaat mag toch ook niet worden onderschat. Ze zorgen voor een geslaagd komisch duo dat regelmatig voor een glimlach zorgt.

Monsieur Leguignon, Lampiste is een typische Franse klucht zoals er in de jaren '50 en '60 wel meer gemaakt werden. Het is een genre van films dat vrij standaard aanvoelt maar ik zie het op zich wel graag. Er is een soort charme aan verbonden die alleen maar de tijd lijkt te doorstaan bij Franse films en de lotgevallen van de Leguignon zijn vermakelijk. Natuurlijk hangt de film wat aaneen met toevalligheden maar de pech die de simpele maar eerlijke man heeft worden nooit te lang uitgespeeld. Maurice Labro weet er genoeg afwisseling in te brengen waarmee de film uiteindelijk wel grotendeels blijft boeien. De speelduur van 105 minuten is me echter iets te lang en had perfect verminderd kunnen worden door het einde met Maltestu te knippen. Gelukkig is het maar een kleine smet op een voor de rest geslaagd verhaal over een stel bewoners in een Franse wijk. Het succes van de film resulteerde twee jaar later in een vervolg (Leguignon Guérisseur) van dezelfde regisseur en terug met Yves Deniaud maar is vandaag de dag geheel onbekend.

Ik ben blijkbaar eerder wat een uitzondering met mijn score van 3.5* maar deze Franse klucht mag er in ieder geval zijn. Misschien zijn een aantal stemmen gebaseerd op het weinige gebruik van Louis de Funès, wat begrijpelijk is want ik ben zelf ook teleurgesteld geweest met een aantal Marilyn Monroe films, maar Labro doet hier in mijn ogen weinig verkeerd.

3.5*

I'm not a bad person. I'm a real good person

Van sommige films is het echt schandalig hoe lang ik ze al ongezien heb liggen. Monster stamt nog uit de tijd dat de plaatselijke Blokker een vijf voor vijf euro actie deed, ondertussen zijn ze daar alweer enkele jaren geleden mee opgehouden, en ik was vooral aangetrokken door de metamorfose van Charlize Theron. De DVD lag echter dus al ettelijke jaren stof te happen en dat was vooral vanwege het feit dat me dit verder niet zo aansprak. Nu toch eens eindelijk voor gaan zitten.

En ergens snap ik wel waarom Monster zo hoog wordt gewaardeerd, maar het is bovenal toch een nogal hysterische film die wat blijft hangen in hetzelfde cirkeltje. Veel geschreeuw, veel fuck (plus de nodige andere afleidingen van het woord) en uiteindelijk eindigt het weer met een kort tekstje met nog wat extra info over het verhaal. Klassieke aanpak in ieder geval en hoewel daar op zich niets mis mee is, ontbreekt het de film hierdoor wat aan een eigen smoelwerk. Hier en daar vliegt de film bovendien wat uit de bocht, zo voelt de breuk tussen Aileen en Selby in Funland wat abrupt aan, en faalt de film er in om echt een volledig beeld te schetsen van Aileen. Via een voice-over wordt er weliswaar eens af en toe wat extra informatie gelost over haar jeugd, maar de reden waarom ze nu effectief is blijven moorden? Je blijft als kijker toch wat in het ongewisse, al telt dat niet voor de eerste moord natuurlijk. Zeker de man die ze in het achterhoofd neerschiet wanneer hij op zijn knieën zit wordt nooit opgehelderd.

Glansrol van Charlize Theron, zoveel is wel duidelijk. De Zuid-Afrikaanse schmiert er hier en daar misschien net iets teveel op los, maar ze maakt een indrukwekkende metamorfose door. Alleen al het aandurven is op zich al bewonderenswaardig, maar ze overtuigt dan ook wel doorheen heel de film. Hetzelfde kan gezegd worden van Christina Ricci. Het kleine meisje uit de Addams Family is groot geworden en deelt een interessante chemie met Theron. De film steunt voornamelijk op hen beide en daardoor wordt de rest van de cast wel wat aan hun lot overgelaten. Zo'n acteur als Bruce Dern verdient meer dan de sporadische scènes die hij nu toegeworpen krijgt.

Het interessantste aan Monster is de tour de force van Charlize Theron, dat staat in ieder geval als een paal boven water. De rest van de film straalt weliswaar een zekere degelijkheid uit, maar pakkend wordt het nergens. Hoewel dit gemakkelijk als een blauwdruk van een genrefilm kan worden beschouwd, zijn er toch betere in het genre te ontdekken.

Nipte 3*

Oh, so it's a *girl* house...

Het is soms lastig om een compromis te vinden wanneer je met meerdere mensen een film besluit te kijken. De ene wou liever horror zien terwijl de ander daar geen zin in had en meer iets luchtigs wou verorberen zoals een animatiefilm. Er werd gekozen voor deze Monster House die precies iets van beide keuzes in zich had en voor mij was het allemaal eender. Al kwam ik er snel achter dat ik hier blijkbaar ooit het einde van had gezien...

Het resultaat was dat ik dus wist dat het allemaal iets te maken had met de vrouw van Nebbercracker en dat die nog ging terugkomen dus dat was wel zonde want hiermee is toch een deel van het verhaal verdwenen. Gelukkig kan Monster House zich voor de rest nog altijd wel staande houden en leveren Speilberg/Zemeckis een geslaagde spookfilm af. Toegegeven, qua verhaal is dit wel redelijk stereotiep maar een aantal leuke knipogen naar onder andere de boeken van Stephen King maken het een leuke zit. Van het 3D effect is zoals gewoonlijk weer bitter weinig van te merken maar ook de animatie op zich is niet altijd even denderend. Ik denk dat ik gewoon niet zo'n fan ben van dit soort personages à la The Polar Express, die toevallig (of niet?) ook van Spielberg/Zemeckis is. Het lijkt meer op stop animation zoals Wallace & Gromit of Paranorman maar het oogt nogal lelijk als je het mij vraagt. Langs de andere kant is het tot leven wekken van het huis wel erg geslaagd dus het mes snijdt aan beide kanten.

Dit soort films valt of staat vaak met de personages en over het algemeen zit dat vrij goed. De humor in de film komt vooral van Chowder maar die slaagt de bal wel af en toe eens mis. Hij is te hard aanwezig als comic relief en ik had liever wat meer afwisseling gehad met bijvoorbeeld de twee agenten. Jammer ook dat die pas helemaal op het einde tijdens de credits terug tevoorschijn komen (iets wat sowieso wel moest want anders was de film zijn PG rating kwijt mochten de opgegeten personages niet meer terugkomen) want het had leuker kunnen zijn mochten ze effectief ergens in het huis ronddolen. Geslaagde stemmencast wel met Steve Buscemi die zoals gewoonlijk goed op dreef is (Nebbercracker is hem dan ook op het lijf geschreven) maar ook de kleinere rollen van Maggie Gyllenhaal en Jason Lee zijn leuk.

Vermakelijke animatiefilm die vooral door zijn goede uitwerking het ietwat cliché aspect van een spookhuis weet te maskeren. De animatie is niet altijd even goed geslaagd, voornamelijk de personages zelf missen vaak iets, maar het huis zelf ziet er schitterend uit. De finale is dan ook het hoogtepunt van de film.

3.5*

To kill a monster, you need a monster

Als er nu één regisseur is die ik met een gameverfilming vertrouw, dan is het wel Paul W.S. Anderson. Die eerste Mortal Kombat blijft jeugdsentiment dat vandaag de dag nog altijd overeind blijft staan en ook de eerste Resident Evil (de vervolgen maar sporadisch gezien) was best nog een fijne verfilming. Van Monster Hunter had ik echter nog nooit gehoord. Blijkbaar een game van Capcom maar dat maakt op zich weinig verschil. Anderson als regisseur en Milla Jovovich in de hoofdrol, ik had er alleszins wel zin in.

En het resultaat mag er op zich wel zijn. Misschien dat de liefhebbers van de games er hier nog net iets meer kunnen uithalen (want als je de extra's op de DVD mag geloven, dan zijn er toch veel elementen nagenoeg één op één vertaald zoals de wapens, de wezens en een aantal locaties) maar op mij kwam het voor een stuk toch nogal chaotisch over. Een soort van mix tussen Dune en Tremors met wezens die onder de grond kunnen voortbewegen en een traditionele buddyfilm waarin twee tegenovergestelde personen samen moet werken om iets tot een goed einde te brengen. Uiteraard beginnen ze elkaar op den duur te appreciëren en worden het best buddies. Echte verrassingen zitten er dus niet bij op narratief vlak maar het is vooral jammer dat er tegenwoordig vaak geprobeerd wordt om een soort van universum te maken. Het einde voelt wat onaf aan omdat er overduidelijk wordt opgebouwd en tijdens de credits passeert dan ook weer die onvermijdelijke hint naar een sequel. Of die er nog gaat komen? Ik betwijfel het, want Monster Hunter lijkt financieel niet echt veel potten te hebben gebroken en eerlijk gezegd: ik wist zelfs überhaupt tot een paar dagen geleden niet van het bestaan van de film af.

Anderson en Jovovich werken op het eerste zicht regelmatig samen, maar dat lijkt ook niet zo onlogisch te zijn aangezien ze ondertussen getrouwd zijn met elkaar. Dat vind ik altijd gevaarlijk, genoeg voorbeelden te noemen waarbij een regisseur perse zijn partner die absoluut niet kan acteren een rol wil geven, maar Jovovich is toch echt wel geknipt voor dit soort rollen. Je gelooft direct dat ze de leidster is van het zootje kanonnenvoer waarmee ze op pad is en ze weet er zelfs een fijne verbondenheid in te steken. Zelfs zo'n geforceerd typisch leger-anthem werkt perfect. De rest van de soldaten zijn volstrekt inwisselbaar en dan is het vooral Tony Jaa die nog wat de show steelt. Ooit aangekondigd als het nieuwe gezicht in het actiegenre maar die status heeft hij toch niet kunnen waarmaken. Hier laat hij een aantal fijne dingen zien en er is nog wel een fijne chemie met Jovovich. Oude rot in het vak Ron Perlman krijgt ook nog een kleine bijrol maar die is nu toch echt wel te oud voor dit soort rollen.

Fijn maar toch wat teveel mankementen om echt een topper in het genre te worden. Nu ben ik sowieso wel fan van dit soort grote monsters die alles de vernietiging instampen en visueel ziet dit er best nog wel leuk uit. Naar het einde toe lijkt het budget echter op zijn geweest waardoor de climax wat uit de boot valt qua stijl. Jovovich en Jaa redden de film, de rest van de cast is weinig memorabel.

3*

Let's go someplace near the ocean and drink lunch

Monser-in-Law is altijd een speciale film geweest doordat het de film was waarmee Jane Fonda besloot terug te keren naar het grote scherm. Ze had sinds Stanley & Iris in 1990 niet meer in een film meegespeeld en na 15 jaar was daar dus opeens een romantisch niemendalletje dat vooral steunde op de naam van Jennifer Lopez. Dat was ook Fonda opgevallen, want later verklaarde ze dat dat Lopez eigenlijk de enige reden was waarom ze besloot om de rol van Viola aan te nemen.

Want de zangeres/actrice ging naar alle waarschijnlijkheid veel bezoekers aantrekken en waarom dan niet wat meeliften op dat succes? Slimme zet in ieder geval van La Fonda, maar het mag duidelijk zijn dat dit op zich een niemendalletje is dat onder haar niveau ligt. Een volstrekt voorspelbaar plot rond de strijd tussen een toekomstige schoonmoeder en schoondochter (en natuurlijk weet de zoon/man van niets) en alle gevolgen vandoen. Naar het einde toe wordt er nog een extra blikje clichés open getrokken maar dat ligt dus perfect in de lijn der verwachtingen. Feit is ook dat een komedie het altijd wat moeilijker heeft wanneer hij meer dan een krappe 90 minuten moet vullen. Regisseur Robert Luketic, in een script van Anya Kochoff, ondervindt dat ook en ergens halverwege begint het allemaal wel wat te slepen. Gelukkig zijn er nog een aantal ietwat snedige one-liners, waar vooral Ruby verantwoordelijk voor is, om het allemaal nog wat scherp te houden.

Vooral aangeschaft vanwege Jane Fonda, al vermoed ik dat dat reeds duidelijk was. Het is een actrice die ik liever in haar vroegere carrière zie (vooral in de jaren '60 maakte ze met onder andere The Chase en Barefoot in the Park erg degelijke films) maar dit is het soort rol dat haar wel erg goed afgaat. Fonda schmiert, Fonda overdrijft, Fonda draagt de film. Hoewel het dus vooral de naam van Jennifer Lopez was die voor de bezoekers moest zorgen en haar personage overduidelijk de lijm behoort te zijn, is het geen goede actrice. Lopez geraakt met veel weg dankzij haar uitstraling maar valt toch ook geregeld door de mand. Iets wat voor een groot stuk ook te wijten is aan het gebrek aan chemie met Michael Vartan. Die zit er het meeste van de tijd ook voor spek en bonen bij en je had hem halverwege de film kunnen vervangen door een andere acteur zonder dat iemand het zou merken.

En toch keek dit op zich wel vlotjes weg. Voor een (heel) groot stuk dankzij Fonda, zoveel is zeker. Lopez probeert er ook nog iets van te maken (en eerlijk is eerlijk, ze deelt een aantal leuke scènes met Fonda) maar het zijn uiteindelijk nog een paar kleine bijrollen - van onder andere Wanda Sykes als Ruby - die dit net dat broodnodige beetje extra nog geeft.

3*

I wasn't scared, I have allergies

Ik kan me al niet meer herinneren hoe lang geleden het was dat ik Monsters, Inc. nog had gezien. Vreemd eigenlijk hoe ik de Pixar films bij mijn Disney (her)zieningen van de laatste jaren wat overgeslagen lijk te hebben. Misschien voor een groot stuk omdat daar niet dezelfde nostalgie als bijvoorbeeld een Lion King, Aristokatten of een andere Disney bij aan te pas komt, maar ook voor een stuk omdat ik de oude Pixar films niet zo'n bijzondere films vind. Hoog tijd dus om eens met een frisse blik te gaan zien wat ik er nu van vind.

Recent dan ook de eerste twee Toy Story films en deze Monsters, Inc. gekocht in de Kringloopwinkel en zowaar: deze beviel me in ieder geval al beter dan ik indertijd heb gedacht toen ik op MovieMeter stemde. Het concept is leuk bedacht, altijd fijn wanneer de vertrouwde rollen eens worden omgewisseld, maar het vervalt op den duur wel net iets teveel in een platgetreden plot met de verplichte twist. De driehoeksverhouding Sully, Mike & Boo is sowieso de grootste kracht van de film (hoewel Mike me soms een net iets te druk karakter is) maar de andere personages zoals Randall en Waternoose zijn verre van indrukwekkend en je bent ze bovendien ook meteen vergeten. Dat is ook een beetje waar het schoentje knelt, want verder stelt Monsters, Inc. niet veel voor. Een aantal jokes lopen iets te lang door (dat 2319 bijvoorbeeld) maar daar staat gelukkig nog wel een aantal leuke knipogen en easter eggs tegenover.

Het concept van bij een animatiefilm zo'n serie bloopers te tonen oogt trouwens wat gekunsteld, maar het werkt vreemd genoeg wel. Verder is dit qua animatie wel hetgeen je van Pixar verwacht. Een stijl die niet tot mijn favorieten behoort, maar je herkent het wel meteen als een Pixar. Vooral in Sulley lijkt het meeste werk gekost te hebben, maar die ziet er dan ook wel het best uit. Goed idee om John Goodman de stem te laten verzorgen, maar de grootste ster is toch de kleine Mary Gibbs. Uiteindelijk liepen de makers gewoon achter haar aan met een micro om alles op te nemen wat ze brabbelde en dat geeft eigenlijk een erg realistische tint aan het personage. Verder nog een toffe voice-cast met onder andere Steve Buscemi als grote slechterik en persoonlijke favoriet Frank Oz als zijn hulpje Fungus.

Toffe film, daar niet van, maar ik moet bekennen dat ik niet meteen zin heb om op zoek te gaan naar de sequel die een aantal jaar geleden is uitgekomen. Die zal hoogstwaarschijnlijk nog wel is passeren, maar dan verwacht ik toch net iets meer van de twee Toy Story films die ik nog heb liggen. Moet nog wel is de extra's nakijken, staan volgens mij nog een paar kortfilms op. Altijd tof om ook nog eens te bekijken.

3.5*

Are you suggesting coconuts migrate?

Ik ben altijd al een fan geweest van Monty Python, in tegenstelling tot de rest van het gezin. Het begon allemaal toen ik ooit eens een paar afleveringen van de Flying Circus reeks zag op Canvas en het was liefde op het eerste gezicht. Self defence against fresh fruit, de dead parrot of de Spanish Inquisition.. Het zijn allemaal voorbeelden van hoe geniaal Monty Python wel is maar jammer genoeg leek die lijn zich niet helemaal door te trekken naar hun echte films. The Holy Grail was echter een uitzondering op de regel en toen ik deze een lange tijd tegen kwam in een mooie editie met allerlei extra's (o.a. een filmcel en het scriptbook), kon ik het natuurlijk niet laten. Gisteravond maakte ik tegen iemand de opmerking 'I fart in your general direction' en meteen wist ik, deze film ging ik terug opnieuw zien.

En wat blijkt, dit blijft gewoonweg het beste wat ze naast Flying Circus hebben gemaakt. Het openingsfilmpje met de trip to the dentist, de openingscredits met een hilarische vertaling maar vooral veel geweldige en typische Monty Python humor. De film voelt minder scketcherig aan dan bijvoorbeeld een Meaning of Life. Verbazingwekkend ook hoeveel bekendheid de film in de loop der jaren heeft meegekregen want iedereen kent toch wel de Knights of Ni of de scène met de Black Knight. Het enige nadeel dat de film dan ook heeft is dat er soms te lang wordt ingespeeld op één bepaalde scène. Waar de sketches in Flying Circus perfect tot hun recht komen in een tijdsduur van 30 à 40 minuten, is dit soms gewoon iets te lang en dat resulteert in flauwere scènes. Gelukkig weegt dit bijlange na niet op tegen de andere briljante scènes. Wat ik me wel afvraag is of de Python group eigenlijk ooit heeft geweten dat hun bekende Coconut sketch al eerder was gedaan in Abbott & Costello's The Naughty Nineties, blijf het toch jammer vinden dat die laatste daar nooit enig krediet voor hebben gekregen. Geweldige climax trouwens, voor je het weet is de film opeens voorbij en zit je naar een zwart scherm te staren. Al moet ik toegeven dat ik het origineel gescripte einde waar ze de Holy Grail vinden in het bekende warenhuis Harrods ook wel had kunnen waarderen maar dat hebben ze eruit geschreven.

Vreemd dat me vroeger nooit is opgevallen dat de Pythons hier zoveel dubbelrollen in hebben. Ik spreek hier wel over een drietal jaar geleden en ondertussen kan ik de gezichten van de 6 leden praktisch overal herkennen. Elk Python lid vertolkt op zijn minst 4 rollen en het geeft een leuke touch aan heel het gebeuren, wel vreemd dan weer dat er amper mannen verkleed als vrouwen aan te pas komen. Ach, het geeft in ieder geval wel een mooie gelegenheid om Connie Booth te laten opdraven, de vrouw van Cleese die later ook zou meespelen in Fawlty Towers. Nu we het toch over Cleese hebben, die is toch weer heerlijk op dreef. Het is niet mijn favoriete Python, daat komen we zo meteen wel aan maar hij komt toch serieus dicht in de buurt. Neen, van alle Pythons kan ik Graham Chapman het meest waarderen. Jammer genoeg is dat dan ook degene die al dood is en die ook het meeste problemen veroorzaakte door zijn overmatig drankgebruik. Het schijnt dat hij ten tijde van de film ook al serieus aan de drank zat maar daar is gelukkig niet veel van te merken. De rest van de leden blijven ook weer hun op hun oude niveau met als het minste Terry Gilliam. Die zijn animaties heb ik sowieso al vaak niet kunnen waarderen maar hij is meestal ook degene met de minste humor.

Ik moet dringend maar eens de andere films gaan herkijken want ik was vergeten hoe leuk dit eigenlijk is. The Holy Grail is een film met grotendeels tijdloze humor die afgewisseld wordt met een erg leuke cast. De 6 leden zijn ondertussen legendarisch geworden op gebied van humor en dat is terecht, al blijft mijn liefde voor de groep toch grotendeels vanwege Flying Circus.

Dikke 4*

De meest complete documentaire over Monty Python die er is

Ik ben voor het eerst in contact gekomen met Monty Python via The Holy Grail. Dat vond ik wel leuk maar het kwam er nooit van om de rest van de films te zien (dat is er nu nog altijd niet van gekomen trouwens) maar de liefde kwam er toen ik op Canvas een paar afleveringen van The Flying Circus meepikte. Mijn god, dit was briljant dus toen ik de boxset met alle 4 seizoenen tegen kwam kon ik dat natuurlijk niet laten liggen. Ondertussen de reeks al een paar keer gezien en de laatste keer de extra's eens mee bekeken. Daar stond de cut van één uur op van deze documentaire en die was ook erg goed. Ik nam me voor om maar eens de lange versie te gaan bekijken

Episode 1 - The Not-So-Interesting Beginnings

Net zoals de titel doet vermoeden is dit eerste deel voornamelijk over het werk van de Pythons alvorens ze Pythons waren. In mijn opzicht is dit dan ook een enorm interessante opener want we krijgen allerlei archiefmateriaal voorgeschoteld dat varieert van kinderfoto's tot beelden uit The Frost Report. Vooral de beelden uit die laatste interesseerden me erg want het was de serie die de Pythons grotendeels (alleen Terry Gilliam was er hier niet bij maar hij had al wel kennis gemaakt met een aantal leden) samen bracht waardoor ze hun schrijfstijl konden ontwikkelen. Jammer genoeg zijn er van The Frost Report nog maar 15 van de 29 afleveringen overgebleven dus de beelden die we hier te zien krijgen zijn erg gewild. Ik ben sowieso wel te vinden voor dit soort oud archiefmateriaal waaruit blijkt hoeveel toeval er eigenlijk is geweest bij het ontmoeten van de leden. Chapman die dokter was, Cleese die een advocatenopleiding had, ...

Dit eerste deel is in ieder geval een erg aangename opener. We krijgen een interessant beeld in het leven van Python voor dat ze legendarisch werden met die naam. Er wordt gebruikt gemaakt van veel archiefmateriaal en dat zorgt met de interviews voor een toffe zit.

Episode 2 - The Much Funnier Second Episode

Met de eerste aflevering is er vooral een beeld geschept van de 6 leden van Monty Python hun jeugd waardoor de tweede aflevering zich kan concentreren op hun eerste successen. Dat succes kwam er met Flying Circus en ook dit is een interessante aflevering geworden. Het is vooral leuk om te zien hoe eerlijk de Pythons eigenlijk zijn in hun uitleg hoe alles tot stand is gekomen maar ook de onzekerheid die ze hadden betreffende de eerste afleveringen van Flying Circus is leuk om te kijken. Python wordt vandaag de dag erg vaak geniaal genoemd (in mijn opzicht is dat terecht) en ze hadden dat nu gemakkelijk kunnen afdoen alsof ze altijd geweten hadden dat ze zo succesvol gingen zijn maar hun eerlijkheid werkt ontwapend. Alleen jammer dat er hier een hele hoop andere mensen aan woord komen die niet echt iets met Python zelf hebben te maken. Op zich zijn het wel interessante mensen (zo komt Bruce Dickinson, zanger van Iron Maiden, even opdraven) maar ik kan op zich maar bitter weinig met mensen die komen vertellen hoe geweldig het in hun jeugd was om dit op televisie te zien. Dan zie ik veel liever interviews met mensen die er effectief aan hebben meegewerkt. Die Russel Brand is trouwens wel een erg vreemd iemand, ik kreeg er wat schrik van..

De tweede aflevering is een feit maar ik vond eerlijk gezegd de eerste episode net iets beter. Nu komen er veel bekende en minder bekende komieken (bijna allemaal Brits natuurlijk) aan te pas en dat had voor mij niet gehoeven. Ik hoop dat Flying Circus nog wat verder wordt uitgewerkt want o.a. de problemen met Chapman tijdens seizoen 3 - 4 interesseren me erg.

Episode 3 - And Now The Sordid Personal Bits

Zoals te verwachten gaat de derde aflevering over het einde van de Flying Circus periode. Ik ben ik ieder geval blij dat ze hier genoeg tijd voor hebben vrij genomen want persoonlijk vind ik het één van de meest interessante periodes uit het bestaan van de groep. Het alcoholisme van Graham Chapman liep de spuigaten uit, Cleese hield het voor gezien, de Pythons begonnen wel erg veel tegenwerking te krijgen van de censuur commissie, ... Wat hier vooral, weer, opvalt is hoe eerlijk de zes leden eigenlijk zijn over hun historie. De wrevel (als je het zo kan noemen) tussen Cleese en Jones wordt niet weggestopt onder de mantel der liefde (zeker Cleese lijkt toch nog een beetje irritatie te hebben) maar waar ik vooral geraakt door was, was dat geen enkele van de vijf doorhad wat er met Graham aan het gebeuren was en dat geven ze ook eerlijk toe. Het is eigenlijk vreemd hoe zo'n schijnbaar hechte groep toch zo egocentrisch ingesteld kon zijn.

Terug een stap in de goede richting vanwege het weglaten van veel geïnterviewden uit de vorige episode. Ik had het misschien nog net iets dieper willen zien gaan, zeker betreffende Chapman en Cleese maar misschien gebeurt dat nog in een volgende aflevering.

Episode 4 - The Ultimate Holy Grail Episode

Het Flying Circus gedeelte is afgesloten en zoals de titel van deze vierde aflevering al benadrukt gaat dit voornamelijk over de film Monty Python and the Holy Grail. Er wordt even stilgestaan bij de eerste film van de groep (And Now For Something Completely Different) maar dat wordt al vrij snel afgesloten. Ik ben daar in ieder geval niet slecht gezind om want nu krijgen we een hele hoop leuke trivia en randinformatie betreffende The Holy Grail. Ik wist dat de film door de twee Terry's was geregisseerd maar dat ze allebei nog nooit hiervoor een film hadden geregisseerd en elkander ook continu tegenspraken, dat wist ik niet. Zo worden er nog een aantal leuke details opgegraven waarmee dit één van de interessantste aflevering is, zonder daarvoor afbreuk te willen doen aan de andere afleveringen. Ook leuk om eens een grotere rol voor Carol Cleveland te zien (die kwam al wel voor in aflevering twee maar dat was maar erg kort en werd voornamelijk overschaduwd door één of andere komiek die maar niet kon ophouden over tetten had ik de indruk) maar ook de geïnterviewden naast de Pythons zijn interessant genoeg om te blijven boeien. Blijft toch wel jammer trouwens dat Chapman zo vroeg is dood gegaan want veel beeldmateriaal hebben ze niet over hem.

Gedaan met de televisiereeks en op naar de films. Persoonlijk ben ik altijd meer Flying Circus fan geweest maar The Holy Grail is in ieder geval een erg sterke film. Deze episode geeft dan ook een kleine inkijk op het maken van die film en is daarmee erg interessant om te zien.

Episode 5 - Lust for Glory

Het stramien waaruit de episodes zullen bestaan is redelijk voorspelbaar te noemen vermits ze chronologisch verlopen. Na The Holy Grail maakten de 6 Python leden de film The Life of Brian en dat was zowaar de film waar ze het meeste last mee zouden hebben. Dit is natuurlijk perfect beeldmateriaal voor een documentaire want er is blijkbaar een debat geweest tussen Cleese, Palin, een bishop en een voormalig Brits premier. Hoewel ze hier maar korte fragmentjes laten zien is dit veruit het interessantste uit heel de documentaire tot nu toe. Geniaal hoe Palin en Cleese de twee ander aanpakken, vooral Palin lijkt boven zichzelf uit te stijgen. Voor de rest lijkt deze 5e episode voornamelijk op nummer vier waar The Holy Grail in werd gesproken want er wordt hetzelfde stramien gevolgd door trivia van op de set te vertellen. Helemaal niet erg want ik blijf het erg interessant vinden hoe de film is gemaakt en hoeveel zorg ze er in hebben gestoken om niet Jezus zelf belachelijk te maken maar meer een komedie naast Jezus te maken. Het is trouwens ook wel erg cool dat bands zoals Led Zeppelin of George Harrison van de Beatles mee hebben gefundeerd aan de films.

Net zoals de rest van de episodes is wederom erg interessant. Deze aflevering zit weer bomvol met allerlei leuke trivia en verhalen maar het is vooral het debat dat er met kop en schouders bovenuit steekt. Met nog maar één aflevering te gaan heb ik besloten om me binnenkort eens terug op Python te storten betreffende films en misschien Flying Circus. Ze verdienen het.

Episode 6 - The Last Episode Ever... for Now

Met nog één film in het oeuvre van Python te gaan leek het me nogal duidelijk waarover deze laatste episode ging gaan. Met The Meaning of Life zijn we bij de minste Monty Python film geworden en net zoals de zes leden en de rest van de crew in de vorige afleveringen eerlijk waren over hun Python periode, geven ze hier ook een meer dan plausibele uitleg aan. Deze episode volgt dan ook in grote lijnen de twee andere episodes die over hun films gaan. Ook wordt er nog een stuk gewijd aan de dood van Graham Chapman en krijgen we beelden te zien van de onvergetelijke grafrede van John Cleese bij Chapman's begrafenis. En voor je het weet is ook deze episode gedaan en zijn de kleine zes uren voorbij. Geweldig trouwens dat de openingstrack ineens door Bruce Dickinson wordt gezongen. De nummers waren sowieso al redelijk hilarisch maar Dickinson geeft er nog net dat extra aan.

Ik heb dus de lange versie van zo'n kleine 6 uur gezien en die is erg de moeite waard. Soms krijg je het gevoel dat er nog net iets meer uitdieping in had kunnen zitten maar dan had je een documentaire van pakweg 10 uur nodig. Jammer van de animatie (bij Monty Python verwacht ik wel animatie van Gilliam en niet deze prul) en ook de intro met Abe Appenheimer was enorm irritant.

Dikke 4*