Opinions

Reeves komt beter tot zijn recht als regisseur dan als acteur

Als er één genre is waar ik het afgelopen jaar verliefd op ben geworden dan is het toch wel het kung fu genre. Ik concentreer me voornamelijk op de oudere films van onder andere Shaw Brothers, Jackie Chan of Jet Li maar probeer de nieuwe films toch ook wel eens mee te pakken. Bij Man of Tai Chi had ik niet zo'n erg hoge verwachtingen, de Westerse pogingen à la Man With Iron Fists uit dit jaar zijn niet echt goed te noemen, maar toch was ik wel benieuwd naar het regiedebuut van Keanu Reeves.

Toch valt het op dat hier een stuk meer in had gezeten. Om te beginnen had Reeves er niet voor mogen kiezen om de rol van Donaka voor zijn rekening te nemen want dat werkt werkelijk voor geen meter. Ik vraag me of het misschien niet beter had gewerkt wanneer hij hier iemand anders voor had gekozen want het grote probleem met het personage is dat hij totaal geen uitstraling heeft. Meer zelfs, de one-liners zoals 'Does it matter?' zijn lachwekkend. Op zich ook wel wat een standaard opzet (de Aziaat VS de Westerling) maar dat stoorde me een pak minder dan het erg houterige acteren van Reeves. Het erge is dan ook dat hij dat precies overbrengt op Tiger Hu Chen maar dat is nog ergens te begrijpen omdat Chen eigenlijk in de eerste plaats een stuntman is (hij werd dan ook bevriend met Reeves ten tijde van de Matrix trilogie) en maar geleidelijk aan is beginnen acteren.

Op narratief vlak is er ook wel wat mis met Man of Tai Chi maar dit soort films kijk ik niet voor het verhaal. Zoals gezegd een standaard opzet maar bon, het blijft enigszins boeien en dat is altijd mooi meegenomen. Dit soort films valt of staat dan ook met de gevechten en daar heb ik hier een dubbel gevoel bij. Het is mooi meegenomen dat Tiger Hu Chen ogenschijnlijk wel wat ervaring heeft met de vechtstijl. De evolutie van de zachte Tai Chi naar de wredere versie werkt goed maar Reeves gaat voor de rest wel regelmatig de mist in. Zo is het gevecht tussen Tiger en de twee broers op de boot op papier waarschijnlijk indrukwekkend maar het oogt enorm lelijk en het stroboscoop effect haalt compleet de vaart uit de scène. Voor de rest nogal veel van hetzelfde, altijd een gevecht in de grijze kamer met de spiegel, en dat begint op den duur wel wat te vervelen.

Mocht Reeves zich enkel hebben bezig gehouden met de regie en een imposanter iemand gecast hebben voor de rol van Donaka, dan had de film ongetwijfeld een hogere score gekregen. Nu is hij zelf een smet op het geheel maar ook de gevechten zijn niet altijd even goed geslaagd en naar het einde toe begint de film serieus te slepen.

2*

Het eerste deel van de trilogie - 14u30

Afgelopen zondag (23 mei) deden ze in Metropolis ten Antwerpen, samen met nog wat andere bioscopen, een Millenium trilogie. De 3 verfilmingen van Stieg Larssons trilogie kwamen allemaal achter aan bod en Metalfist had samen met zijn broer tickets bemachtigd. We hadden de boeken nog nooit gelezen en zelfs nog geen enkele trailer van de films gezien. Toch leek het ons wel interessant om eens te doen.

Het was dan ook een serieus intense ervaring waarbij het eerste deel in de trilogie overduidelijk de meerdere is. Wat een geweldige film was dit! In het begin is het even wennen aan het Zweedse taaltje en het voelt ook allemaal wat chaotisch aan maar eens je in de film zit laat hij je ook niet meer los tot aan de aftiteling. Mannen Die Vrouwen Haten deed me meermaals aan Twin Peaks denken en die vergelijking is niet ver te zoeken. Beiden gaan over een blonde schone die op één of andere vreemde manier is vermoord maar waar Twin Peaks zich meer op het mysterieuze en bovennatuurlijke concentreert gaat Oplev dieper in op de verschillende daders en de beweegredenen in de vorm van de Vanger familie. Langzaamaan worden er stukjes van de puzzel gelegd en na een paar twisten komen we uiteindelijk aan bij het, ietwat voorspelbare einde, dat Harriet nog altijd leeft en de bloemen zelf naar haar oom stuurt in plaats van de moordenaar. Waarschijnlijk zijn er talloze films die hetzelfde idee hanteren als Oplev maar de opbouw is hetgeen wat de film in mijn ogen zo geniaal maakt. De personages zijn stuk voor stuk mensen van vlees en bloed en zorgen ervoor dat de film blijft boeien. Naast de fantastische opbouw naar de climax toe zorgt Oplev ook voor een uitstekende opbouw in de relatie tussen Mikael en Lisbeth, al kwam de seksscène tussen beide te geforceerd op me over. De film bevat een paar harde scènes, de verkrachting van Lisbeth onder andere, maar hierdoor geeft Oplev het verhaal een harde, rauwe en realistische tint mee. Ik heb trouwens helemaal geen idee of er veel verandert is ten opzichte van de boeken maar binnenkort er toch maar eens achtergaan. Wel triestig trouwens dat Larsson nooit het succes van zijn boeken of films heeft kunnen meemaken.

Qua personages is het eerste deel van Millennium een waar spektakel. Mikael en Lisbeth zijn overduidelijk twee tegenpolen van elkander maar nadat ze elkaar eerst wat tegenwerken, vooral van de kant van Lisbeth, komen ze toch bij elkaar terecht. De rollen worden dan ook uitstekend vertolkt door Michael Nyqvist en Noomi Rapace. Vooral Rapace kan geniaal worden genoemd in haar rol van Lisbeth. De manier waarop ze Lisbeth vertolkt is gewoonweg fantastisch, ik kom gewoon superlatieven tekort. De film steunt vooral op deze twee geweldige personages maar naast dit duo is er gelukkig ook nog veel anders te beleven. Vooral heel de Vanger familie is een interessant gegeven in de film. Voor mij zijn het allemaal onbekende acteurs, ik ben ook niet echt thuis in het Scandinavische wereldje, maar er zit nergens een slechte rol tussen. Die jonge Hariet, Julia Sporre, is trouwens ook wel een ontzettend mooie verschijning.

Heerlijk eerste deel. De sfeer is beklemmend, beangstigend en nog zoveel meer maar Oplev slaagt er ook in om de kijker meer als twee uur te boeien. De personages zijn fantastisch en hoewel het verhaal wat cliché elementen bevat kan me dat nu eens niets boeien want het wordt uitstekend uitgewerkt. Ik hoopte dat de vervolgen van dit niveau zouden zijn maar jammer genoeg was dat niet het geval.

Dikke 4.5*

You have the touch of a love-starved cobra

Ik ben niet zo'n fan van Bette Davis in komische rollen. Of romantische rollen voor mijn part want waar ik echt van kan genieten zijn de film waar ze een feeks speelt. Hierdoor stond The Man Who Came to Dinner nu niet meteen erg hoog op mijn verlanglijst van la Davis maar de hoge score hier op MovieMeter deed me toch hopen op een degelijke film. En dat is het ook geworden maar toch ben ik hier niet zo lyrisch over als de hoge score me deed hopen.

En dan komt voornamelijk doordat de film iets te lang doordraaft. Op zich kon het concept van The Man Who Came to Dinner me wel bekoren. Een arrogante eikel die het huis waarin hij verblijft begint te terroriseren, het zorgt in ieder geval voor een aantal amusante scènes maar op den duur heb je de vele scheldpartijen van de man wel gehad en begint het te vervelen. Mocht de film zo'n 90 minuten geduurd hebben, dan had er volgens mij wel een halfje bij gemogen. Daar komt dan ook nog eens bij dat regisseur Keighley naar het einde toe wat de bocht uitvliegt door de mysterieuze June Stanley als Lizzie Borden te portretteren, iets wat compleet niet past in de lijn van de film. Dan is The Older Sister van Alfred Hitchcock uit het eerste seizoen van Alfred Hitchcock Presents een stuk interessanter. Dat Sheridan op het einde dan terug over dezelfde tree uitglijdt en dat alles dan weer opnieuw begint had ook niet gehoeven voor mij.

Degelijke rol van Davis, zoals gewoonlijk eigenlijk. Het diva gehalte zie ik er nog altijd niet in, ik vind haar dan ook helemaal niet aantrekkelijk, maar acteren kon ze in ieder geval erg goed. Dit is wederom zo'n romantische rol waar ze soms wat minder in is maar de samenwerking met Richard Travis als Bert gaat haar erg goed af. De show wordt echter gestolen door Monty Woolley die de vuilbekkende, tierende Whiteside speelt. Een heerlijk personage maar hij wordt iets teveel gebruikt om de boel recht te houden en dat is jammer. Daar kan Woolley natuurlijk zelf niet veel aan doen. Geslaagde bijrol nog van Ann Sheridan, nu dat was pas een diva, maar alleen jammer dat Jimmy Durante naar het einde toe nog verschijnt. Zijn personage moest blijkbaar een soort van eerbetoon/kopie zijn van de immer geweldige Harpo Marx (ga dat zien!) maar dit is volstrekt belachelijk en irritant. Het pianostukje bij zijn introductie (terwijl het eigenlijk bijna altijd Chico Marx was die achter piano zat) is een perfect voorbeeld van hoe het niet moet.

Begrijpelijk waar de hoge scores vandaan komen maar voor mij duurde het allemaal net iets te lang. Ik was nu ook al wel vrij moe dus misschien dat ik met een herziening er wel een halfje bij doe maar voor nu een meer dan dikke voldoende. Qua verhaal wel vermakelijk maar het is voor Woolley als Sheridan die de leukste rol op zich neemt dat de film gezien mag worden.

3*

Are you Lithuanian?

The Man Who Fell to Earth was een film die al een tijdje op mijn verlanglijstje stond. Een aantal jaar geleden draaide hij al eens in Cinema Zuid, maar toen was ik vanwege overmacht niet naar de voorstelling geraakt. Iets wat ik altijd jammer bleef vinden. Gelukkig was er mode ontwerper Dries Van Noten die besloot om de film op te nemen in zijn fashion thema dat in samenwerking met hetzelfde Cinema Zuid op poten werd gezet. En deze keer ben ik er wel geraakt.

Ik had dan ook redelijk hoge verwachtingen van The Man Who Fell to Earth. David Bowie is sowieso al één van mijn favoriete artiesten, maar ik vind het ook gewoon een begenadigd acteur. Jammer dan ook dat de verwachtingen niet helemaal uitkomen. De film begint erg sterk en blijft lange tijd boeien, maar zakt als een kaartenhuisje in elkaar wanneer Newton wordt vastgehouden. Hoewel er dan nog wel wat sterke elementen aan bod komen (vond de scène waar Newton en Mary-Lou seks hebben terwijl ze heel de tijd met een pistool rondzwaaien leuk hallucinant), begint de film nogal te slepen. Op het einde nog wel een geslaagde opflakkering met Bryce die Newton terug ziet, maar het is duidelijk dat de film uiteindelijk te lang duurt. Haal er een goede 20 minuten af en ik had hier volgens mij wel eens 4* aan kunnen uitdelen.

Eerste keer dat ik iets van Nicolas Roeg zie, maar dit smaakt op zich wel naar meer. Een wat bevreemdende stijl (die paringsdans-achtige scène waarin er kwistig met melk werd gesmeten onder andere) gecombineerd met soms wel erg lelijk design (die ruimtetrein!) en toch werkt het goed. Komt vooral ook vanwege de keuze om David Bowie als de alien te casten. Indertijd zijn eerste filmrol (ik vind persoonlijk Labyrinth zijn leukste, hoewel Merry Christmas Mr. Lawrence ook wel erg sterk is) en het lijkt alsof hij het al jaren deed. Goede bijrollen ook nog van onder andere Rip Torn en Candy Clark, maar het is dus vooral een David Bowie show.

Moeilijk te beoordelen dit. Er zit volgens mij wel meer in dan je met een eerste kijkbeurt er kunt uithalen, maar het slepende zorgt ervoor dat ik niet meteen zin heb om dit terug opnieuw op te zetten. Toch blijven er de dag nadien nog redelijk wat scènes door mijn hoofd flitsen.. Benieuwd wat dit over een aantal jaar gaat geven.

3,5*

Don Quichot is dood, lang leve Don Quichot

Het was heuglijk nieuws toen begin juni bekend geraakte dat Terry Gilliam eindelijk zijn epos over Don Quichot had kunnen afwerken. Zoals wel vaker bij het werk van Gilliam was het een project van lange adem dat op veel tegenslag kon rekenen maar eindelijk waren de opnames klaar. Een jaar laten waren de verwachtingen waren hoog gespannen, de kritieken waren echter niet mals en dan begin je je af te vragen: was het het allemaal wel waard?

Kort gezegd: ja! The Man Who Killed Don Quixote is misschien wel één van de meest toegankelijke films die Gilliam heeft gemaakt. De voormalige Monty Python ster slaagt er in om een geweldige combinatie te maken van absurde humor en toch geloofwaardig te blijven. Het spreekwoord 'Van de regen in de drup' is nog nooit zo toepasselijk geweest en het is heerlijk om te zien hoe Toby ongewild meer en meer verwikkeld geraakt in de fantasiewereld van Javier en zich daar ook meer en meer begint thuis te voelen. Met zijn speelduur van meer dan 2 uur is dit echter wel een lange zit en dan is het des te knapper hoe Gilliam zijn film in gang houdt. Naar het einde kan hij zich als vanouds laten gaan in een wervelwind van creativiteit en goede ideeën maar daar verslikt hij zich wat in zijn eigen kunnen. Het ziet er geweldig uit (het 'ritje' naar de maan is trouwens erg leuk, inclusief verwijzing naar de bekende maan van Georges Méliès) maar het is wel erg veel dat opeens op je afkomt. Lijkt me zo'n stuk waar je een tweede (of zelfs derde of zelfs vierde) keer nog details in ziet die je daarvoor nooit zijn opgevallen.

De reden waarom het ook zo lang heeft geduurd vooraleer de film eindelijk af was, was voor een groot stuk geld maar ook de cast zorgde voor problemen. Zo was het een komen van gaan van acteurs vanwege planningsredenen - Johnny Depp en Michael Palin haakten af - maar ook de dood stak er hier en daar een stukje voor - John Hurt onder andere - waardoor de hoofdrollen uiteindelijk naar Jonathan Pryce (een Gilliam-regular) en Adam Driver (van Star Wars faam) zijn gegaan. Een geweldige combinatie en zeker Driver laat hier zich van zijn beste kant zien. Verder nog erg geslaagde bijrollen van wat meer vertrouwde rotten in het vak (Stellan Skarsgård kan nooit iets verkeerd doen) maar ook een aantal leuke nieuwe namen. Zo is Joana Ribeiro een geweldig klankbord voor Driver en dat zorgt voor een handvol geslaagde scènes. De twee tillen elkaar echt op naar een hoger niveau.

Erg blij dat dit er dan uiteindelijk toch nog van is gekomen. Gilliam zijn vastberadenheid levert (gelukkig!) een uitstekende film af en dit zou wel eens één van zijn beste films tout court kunnen zijn. Een perfecte samenloop van cast, verhaal en visuele spielereien. Hopelijk laat de volgende Gilliam film zich niet zo lang op zich wachten, de man is toch ook een tikkeltje ouder aan het worden en zo'n strijd als deze zal hij niet meer al te vaak kunnen maken.

Dikke 4*

The Man Who Knew Too Much

Ik had eerst de remake gezien uit '56 die dan ook 45 minuten langer duurt. Daar wordt het verhaal dan ook beter uitgewerkt dan hier. Niet dat het hier storend is maar het volgt allemaal wat te snel opeen.

Maar wat is Peter Lorre toch een zalig acteur. Brengt de film helemaal naar een nieuw hoogtepunt. Gewoon die kop al van hem. Ook de andere acteurs presteerden goed.

Een paar mooie scènes btw, vooral bij de tandarts, het werpen van de stoelen in de kerk. Ook zie je al een aantal van zijn kenmerken terugkomen zoals het focussen op de gezichten bij iets belangrijk.

4* al is de remake toch een tikkeltje beter.

Nothing's too good for the man who shot Liberty Valance

Je zult het altijd zien. Ik begin met studeren voor mijn herexamens en juist dan hebben we te maken met de warmste 2 augustus ooit en tegelijkertijd de warmste dag van heel 2013. Niet echt aangenaam weer om te liggen studeren, zeker omdat je een ei kunt bakken op mijn bureau, dus uiteindelijk maar besloten om in de iets frissere living een filmpje op te zetten. Het was alweer een tijd geleden dat ik nog een echte western van John Wayne had gezien dus daarjuist maar eens tijd voor vrijgemaakt.

Ik weet nog toen ik de film hier op MovieMeter opzocht dat ik wat verschoot van de hoge score. Van de drie John Wayne films die ik met 4.5* heb beloond is er maar één (Rio Bravo) die een net iets hogere score heeft. The Alamo komt zelfs niet in de buurt en ook The Searchers wordt algemeen minder beoordeelt. Reden genoeg dus om te vermoeden dat dit wel eens een interessante zit zou kunnen worden. En dat is het zeker en vast geworden maar Ford maakt hier toch een fout met de film in het zwartwit te schieten. Op zich niets tegen deze stijl van filmen (of ze nu noodzakelijk was of niet) maar vooral in het begin vloekt dit wat. Ik snap echter de beweegredenen van Ford wel want de personages van Wayne en Stewart horen heel wat jaren (ik vermoed zo'n 30) jonger te zijn dan de acteurs en in kleur zou het helemaal opvallen dat dit niet het geval was. Op narratief vlak duurt The Man Who Shot Liberty Valance ook net iets te lang. Van mij had het mogen ophouden wanneer Valance het loodje legt en had heel het verkiezingsgebeuren wat volgt niet perse verduidelijkt moeten worden. Toegegeven, het is wel een noodzakelijk stuk met betrekking tot de karakterontwikkeling van Stoddard en de twist waar het Doniphon is die Valance neerschiet is wel geslaagd maar het had in minder dan een halfuur verteld kunnen worden. Wel zonde trouwens dat de DVD uit de John Wayne Collection al in de korte inhoud verklapt dat het Doniphon is die Valance neerschiet en niet Stoddard. Hiermee is het effect van deze scène toch grotendeels verpest.

Dit is ondertussen alweer de 32e film die ik van de Duke zie en in dit soort rollen blijft hij toch perfect op zijn plaats. Wayne mag weer eens de ultieme macho gaan uithangen en in dit soort rollen zie ik hem toch het liefst. Hoogtepunt is de scène in de kroeg in het begin van de film waar Stoddard een voetje wordt gelicht door Valance. De spanning die volgt tussen Wayne en Lee Marvin is heerlijk knetterend. De rol van Valance wordt trouwens ook wel goed ingevuld door Marvin. Een personage dat misschien niet zo uitdrukkelijk aanwezig is, het is meer de dreiging die van hem uitgaat, maar hij doet het goed. Vreemd eigenlijk dat het Wayne is die als eerste wordt gecrediteerd op de openingscredits want James Stewart heeft toch wel degelijk de hoofdrol. In het begin maakt hij zich schuldig aan overacting vanwege dat moddervette Texas accent. Gaandeweg verliest hij dat wel (of ik wende eraan) en begint hij aan één van zijn beste rollen die ik hem ooit heb zien vertolken. Geslaagde bijrollen ook. Altijd fijn om Lee Van Cleef te zien, je haalt hem er zo uit als één van de handlangers van Valance, maar ook John Carradine die een heerlijk pleidooi naar het einde weet af te steken is de moeite waard.

John Wayne en John Ford, het is meestal een geslaagde combinatie. Vooral wanneer de twee zich aan het western genre wagen en ook The Man Who Shot Liverty Valance mag zich scharen onder de vele successen die de twee samen hebben gemaakt. Toch is de keuze voor zwartwit niet altijd even goed geslaagd en verliest de film naar het einde toe wat zijn pedalen. Toch nog altijd erg goed vermaakt.

4*

The world's greatest villains tried to kill James Bond. Now it's Scaramanga's turn to try

The Man with the Golden Gun is alweer het negende deel in de succesvolle reeks over een Britse geheimagent en tegelijkertijd ook de laatste die door Guy Hamilton geregisseerd ging zijn. Roger Moore gaf in zijn eerste James Bond te kennen dat hij een volwaardige vervanger is van Connery maar zou hij dat nu weer kunnen?

Mijn antwoord is in ieder geval volmondig ja want Moore zet hier weer een uitstekende Bond neer. Hij en Connery zijn voor mij toch echt wel de enige twee die deze rol aankunnen (Daniel Craig nog niet gezien) Het charisma, de flair, de one-liners en de gevechten. Moore slaagt erin om het allemaal op een geloofwaardige manier neer te zetten en af en toe zelfs nog leuk uit de hoek te komen. Het is alleen jammer dat hij soms weinig tot geen emotie heeft, iets waar ik Lazenby zeer goed in vond. De Bond-girls lijken met elke film mooier maar tegelijkertijd ook stompzinniger te worden, met uitzondering van Solitaire in Live and Let Die. Zo is Britt Ekland gewoonweg dom. Ik weet nog niet goed wie ik het idiootste vond. Jill St. John in Diamonds Are Forever of deze Goodnight. Wel bevat deze Bond één van de coolste schurken tot nu toe, Scaramanga die uitstekend werd neergezet door Christopher Lee die zijn rol van bad-guy later lichtjes ging overdoen als Saruman in de Lord of the Rings trilogie. Met een schurk hoort natuurlijk ook een henchmen en jammer genoeg lijken die in een Bond film nooit bij elkaar te passen (met uitzondering van Live and Let Die en Goldfinger) Gelukkig past Scaramanga met Nick Nack wel in dit rijtje. Dat kleine dwergje was gewoon fantastisch.

Het hele idee van Bond tegen zijn nemesis te laten uitkomen is één van de interessantste plotlijnen tot nu toe in een James Bond. Het wordt dan ook allemaal goed uitgewerkt en even leek het één op de beste climaxen van een Bond film te komen wanneer 007 en Scaramanga tegenover elkaar in een ouderwets duel komen te staan. Jammer genoeg moet dit dan teniet worden gedaan door het allemaal in die kermisattractie te laten afspelen waar alles uit de kast wordt getrokken om het echt op kermis te laten lijken. Spiegels, skeletten die ineens verschijnen, talloze andere poppen die ineens verschijnen, ... Zeer jammer en een gemiste kans. Zo zijn er hier en daar nog wel een paar zaken die als een gemiste kans kunnen worden bestempeld. Vooral die irritante sheriff die ook al sommige actiescènes in Live and Let Die verknoeide komt hier weer aan te pas. De scène waar Bond met zijn auto een volledige 360 graden rol maakt is dan wel weer fantastisch. Samen met de schuilplaats van M en consorten één van de hoogtepunten van de film.

Wat ook precies elke keer maar beter en beter wordt is de Bondsong. Een lekker rauw nummer dat uitstekend wordt gezongen door Lulu. Samen met Live and Let Die van McCartney en Shirley Basseys Goldfinger één van de beste Bond nummers.

Spijtig dat dit Hamiltons laatste Bond is want voor mij is hij tot nu toe degene die de beste Bonds heeft gecreëerd, met Goldfinger als hoogtepunt.

3.5*

Power belongs to no one, until it is seized through sex or violence

Ik ben een fan van kung fu flicks. Een fascinatie die zich een aantal jaren geleden al manifesteerde dankzij een aantal Shaw Brothers films en dit jaar verder ontwikkeld werd door het kijken van Jackie Chan's oeuvre. The Man with the Iron Fists leek perfect in dat straatje van films te passen maar de eerste reacties waren niet echt lovend (zeker de 0.5* van Ramon K was de druppel) waardoor de film wat naar achteren op mijn to-see lijst werd geschoven. Gisteren dan toch eindelijk eens tijd voor vrijgemaakt.

Veel van de commotie rond de film was vooral te danken aan RZA die in de regisseursstoel is gaan zitten. Commotie die compleet aan mij is voorbij gegaan want tot ettelijke minuten geleden had ik geen enkel idee vanwaar ik de man zou moeten kennen. Uiteindelijk blijkt dat ik hem semi ken want de naam Wu-Tang Clan rinkelt natuurlijk wel een belletje (al is dat wel vooral omdat die wat van de Shaw Brothers hebben gesampled alsook van all-time favoriet The Warriors) maar voor de rest loop ik niet warm of koud van hem. Soit, zijn keuze om rapmuziek in de film te steken is niet echt aan mij besteed maar ook op narratief vlak mist The Man with the Iron Fists wel wat. De eerste cut klokte af op een speelduur van 4 uur maar op aanraden van mede-producent Eli Roth werd de film gereduceerd tot anderhalf uur. RZA wou de film zelf in twee delen uitbrengen en ik geraak het gevoel niet kwijt dat het Eli Roth is die uiteindelijk de doodsteek is gebleken voor de film. Jammer want op zich heeft de film een aantal leukere ideeën (Brass Body!) maar het tempo wordt onderuit gehaald door onder andere een nodeloze flashback naar de Blacksmith's jeugd.

Maar de grootste stoorzender aan The Man with the Iron Fists is zonder twijfel Russel Crowe. Een acteur die ik redelijk hoog heb zitten maar jongens toch, dat niemand doorhad dat dit geen rol voor hem ging zijn. Het brengen van one-liners zoals 'You can call me Jack Knife' oid zijn dan ook werkelijk verschrikkelijk. Gelukkig brengt de rest van de cast het er nog vrij goed vanaf met Lucy Liu op kop. Een rol die wel wat aanleunt bij die uit Kill Bill maar bon, het stoorde niet. Ook Dave Bautista is verbazingwekkend genoeg geslaagd als Brass Body en Rick Yune, Cung Le en Byron Mann kunnen er zeker en vast mee door als X-Blade en de Silver en Gold Lions. Leuk ook om Pam Grier nog eens ergens tegen te komen. Visueel verbaast de film me nog het meest. Ietwat te weinig gevechten in het algemeen maar de stijl voelt nogal Woo-Ping Yuen aan, al is die wel heer en meester en wordt dat niveau nooit benadert, maar ook de climax krijgt een zekere dynamiek mee door de split screens.

RZA had misschien er beter gedaan om toch iets uit te besteden want nu oogt hij op vlak van zowel regie, hoofdrol en script vrij matig. De film wordt gered door een aantal leukere vechtscènes en een paar degelijke bijrollen. Een hoogvlieger is het echter niet.

2*

Smart, Kyle. Take the Bywater job. Get a tan...beer belly...lots of sun. Get fuckin' eaten alive

Ik heb het altijd vreemd gevonden dat Marvel in 2005 voor een verfilming van Man-Thing is gegaan. Het was een periode waarin ze wel wat meer pogingen ondernamen om hun comics naar het scherm te brengen (onder andere met The Fantastic Four en Elektra), maar Man-Thing was een figuur dat volgens mij voor de meesten onbekend was. Ikzelf had toevallig eens een issue in handen gehad, maar het had in ieder geval geen indruk achter gelaten.

In dat opzicht is dit de perfecte verfilming, want Brett Leonard levert een film af die ook geen indruk nalaat. Leonard (wiens enige noemenswaardige film me het 5e deel uit de Highlander cyclus lijkt te zijn) probeert wel, maar geraakt verstrikt in een wirwar van bordkartonnen personages, een plot dat langs alle kanten rammelt en de visuele aantrekkelijkheid van een zak aardappelen heeft. Het slasher-achtige begin is nochtans wel leuk, maar al snel verandert de film van toon en is het met een speelduur van nog geen anderhalf uur toch halsreikend uitkijken naar het einde. Leonard begrijpt ook overduidelijk zijn publiek niet en laat zelfs de kans liggen om dit toch voor de comic liefhebbers interessant te maken. Zo had de immer geweldige Howard the Duck zijn debuut in de comics van Man-Thing, maar ook daar wordt met geen woord over gesproken. Al zit de kans er wel in dat dat weer iets met rechten (iets waar Quicksilver en Scarlett Witch momenteel ook last van ondervinden) te maken heeft.

Soit, qua plot en easter eggs volstrekt belachelijk dus. Dan blijft er alleen het visuele aspect en de cast over, allebei elementen die ook niet goed tot hun recht komen. Het is niet omdat een film zich grotendeels in een moeras afspeelt dat alles dan ook met een groene filter moet worden gefilmd. Man-Thing, het monster zelf, komt pas op het einde eigenlijk echt in actie en ziet er bovendien niet al te schitterend uit. Matthew Le Nevez krijgt de twijfelachtige eer om de hoofdrol te spelen in dit ondertussen al bijna vergeten Marvel vehikel en weet nog een beetje overeind te blijven. Toch in vergelijking met de rest van de cast. De milieu-activiste lijkt haar tekst voor te lezen van een blad dat ergens tegen een boom is gehangen en de romance tussen haar en Nevez mist elke vorm van chemie. Wat overblijft zijn een aantal redneckts, altijd leuk om die het loodje te zien leggen, maar ook dat is een kleine troost.

Niet al teveel geld/moeite aan spenderen. Net zoals met Captain America uit 1990 moet de ecologische boodschap de kijker weer door de strot worden geramd en blijkbaar kan dat enkel met een waardeloze cast en een dito film. Ik blijf fan van wat Marvel in de loop der jaren heeft uitgebracht, maar Man-Thing had in zijn moeras moeten blijven.

1*

I *am* the machine

Ik heb met mijn broer een tijd geleden The Legend of Zelda: Ocarina of Time op de kop kunnen tikken op N64 en zo van tijd tot wijlen, als we allebei tijd hebben, spelen we daar een aantal uurtjes op. Gisteravond hadden we King Dodongo verslagen en vonden we het wel even genoeg dus besloten we nog een filmpje op te zetten. Zijn vriendin had deze The Mangler Reborn liggen en we besloten om deze op te zetten maar mijn God, ik wou dat we verder hadden gespeeld.

Ik ben altijd wel een fan geweest van Stephen King en ben de laatste tijd bezig om eens wat meer van zijn werk te lezen. The Mangler is echter een verhaal dat ik niet ken maar als dit het niveau is, dan hoeft het voor mij ook niet. Nu blijkt dit natuurlijk alweer een derde deel te zijn (je moet de voorgaande films niet gezien hebben) dus het is nog maar de vraag of er überhaupt wel iets van het bronmateriaal in de film verwerkt zit maar dit is gewoon lachwekkend slecht. De film kun je eigenlijk samenvatten in één zin: man slaagt met een hamer op mensen hun hoofd alsof het een zachtgekookt ei is en smijt ze in één of ander vreemd toestel. Voilà, c'est tout en de end credits rollen over het scherm. De film lijkt ook precies maar een halfuur aan nieuwe scènes te hebben die continu herhaald worden. Zo hebben onder andere de openingscredits zo'n 5x dezelfde krantenknipsel maar het is vooral de logica van de film die ervoor zorgt dat je dit niet geloofwaardig kunt vinden. Dodelijke wonden die verdwijnen, een huis dat hermetisch is afgesloten maar waar je blijkbaar wel rechtop in kunt lopen (ik kan geen andere reden bedenken hoe Hadley anders netjes op zijn voeten terecht komt) maar vooral ook de enorme continuïteitsfouten. Jongens toch, het is niet meer te doen.

Toch weet de film af en toe een beklemmend sfeertje op te wekken waardoor dit soms nog enigszins te doen is maar dat is niet dankzij de cast. Vooral Weston Blakesley is enorm lachwekkend als Hadley, de hoofdpersoon in deze rampzalige film. Ofwel was de man veel te menslievend en voelde hij zich niet goed bij deze geweldscènes ofwel heeft hij nog nooit een hamer vast gepakt in heel zijn leven en had hij dus ook totaal geen idee hoe hij het ding moest gebruiken. Aimee Brooks neemt de rol van vrouwelijke protagonist op zich maar het enige nut dat zij heeft is een naakt scène. Eén die overduidelijk geschoten is met een body double want er wordt alleen maar (creepy genoeg) hard ingezoomd op de borsten. De regisseur zal wel de tijd van zijn leven hebben gehad. Er staan nog een hele hoop namen op Imdb maar eerlijk gezegd, ik heb al lang geen idee wie wie was dus hier stopt het voor mij.

Net geen 0.5* vanwege een paar momenten maar dit mag in ieder geval verticaal geklasseerd worden in de vuilnisbak. Misschien dat de eerdere delen van The Mangler wel de moeite zijn, dit is het in ieder geval niet. Als je wat gezopen hebt en met wat vrienden kijkt kan het wel zijn dat je moet lachen om de knulligheid van de cast maar ik kon dat in ieder geval niet.

1*

Not everybody gets corrupted. You have to have a little faith in people

Woody Allen blijft één van de meest interessante regisseurs en ook iemand waarvan ik echt bewust probeer om zijn oeuvre volledig te zien. Toch bleef Manhattan altijd wat onderbelicht, hoewel ik de film zelfs op DVD heb. Geen idee waarom ik juist in één van de meest gelauwerde films uit zijn carrière nooit echt zin leek te hebben, maar vandaag dan eindelijk eens voor gaan zitten. Het is één van de laatste 'oude' Allen films die ik nog moest zien en eerlijk gezegd?

Ik begrijp niet waarom juist net Manhattan zo geroemd wordt. Inderdaad een film met de typische Allen elementen waardoor dit een degelijke doorsnede is van wie Allen als regisseur is, maar hij heeft in zijn carrière toch een aantal betere films gemaakt. Soit, in ieder geval wel een film waar onze neurotische vriend eens wat visueler uit de hoek komt. De scène in het planetarium is erg geslaagd en ook de iconische brug (die ook op de poster is te zien) is een mooi momentje, maar daar staat wel tegenover dat sommige scènes echt gewoon te donker zijn. Ook qua soundtrack niet altijd even geslaagd trouwens. Geen enkel slecht woord over George Gershwin noch over het gebruik van diens muziek door Allen, maar het is soms zo abrupt gemonteerd. Het zijn toch zaken die ik niet perse met de regisseur associeer. Visueel dus wat wisselend en ik blijf erbij dat het iemand is die beter tot zijn recht komt wanneer hij in kleur filmt.

Veel intellectueel geleuter dus over relaties, vriendschappen en de maatschappij in het algemeen en die komen toch altijd het beste tot zijn recht wanneer Allen zelf de hoofdrol speelt. In zijn latere jaren kiest hij meestal voor een andere acteur, maar niemand kan zo goed Allen spelen als Allen zelf. Hier neemt hij weer een aantal geweldige one-liners voor zijn rekening, maar het is vooral de samenwerking met Mariel Hemingway (kleindochter van die andere bekende Hemingway) die hem het best tot zijn recht laat komen. Diane Keaton komt ook weer opdraven en doet dat op dezelfde vertrouwde manier zoals in de andere samenwerkingen, al vond ik personage haar net iets minder goed afgaan dan bijvoorbeeld Annie Hall. Kon ook zweren dat Mia Farrow even in een flits is te zien, maar het blijkt om haar zus Tisa Farrow te zijn, onvoorstelbaar hoeveel die op elkaar lijken.

Meryl Streep, die haar scènes filmde tijdens filmpauzes in Kramer VS. Kramer, is compleet verwaarloosbaar trouwens, vreemd dat die zo hoog wordt gecrediteerd op de DVD. Zeker omdat je met Michael Murphy en Anne Byrne ook nog twee degelijke bijrollen ter beschikking hebt. Soit, degelijke Allen film. Zoveel is duidelijker, maar het is een regisseur met zo'n niveau dat ik hier misschien net iets meer van verwachtte. Geef mij maar een aantal andere Allen films in ieder geval.

Kleine 3.5*

Die the way you lived, all of a sudden, that's the way to go

Een film kan in de loop der jaren een zekere status meekrijgen. Meestal is dat te wijten aan bepaalde elementen zoals acteurs, verhaal of het gehele plaatje maar zo af en toe gebeurt het dat een film herinnert wordt voor een compleet andere reden. Manhattan Melodrama is zo'n film doordat het de laatste film is die gangster John Dillinger heeft gezien vooraleer hij werd neergemaaid door de politie voor de ingang van de plaatselijke bioscoop op 22 juli 1934. En het is met Clark Gable, altijd leuk om te zien natuurlijk.

Maar of Dillinger tevreden de bioscoop is uitgelopen is me een raadsel maar ik heb het vermoeden van niet doordat Van Dyke en Cukor een niet al te geslaagd verhaal vertellen. Op zich spreekt het concept van twee vrienden waarvan de ene aan de kant van gerechtigheid staat en de andere een gangster is altijd wel tot de verbeelding en ik vind het meestal dan ook wel een interessante opzet maar het wordt hier niet altijd even goed uitgewerkt. Sowieso is de film overdreven dramatisch (de openingsscène waar de 2 jongens hun ouders verliezen waarna ze nog geen minuut later ook nog hun geadopteerde vader verliezen) en dat wordt zo knullig uiteen gezet dat het eigenlijk meer lachwekkend is dan dramatisch. Eens de twee jongens opgegroeid zijn wordt de film wel een stuk beter en krijgen we een boeiend relaas over de verschillende levens van twee vrienden. Alleen jammer dat de film uiteindelijk zichzelf de nek omdraait door Wade dan toch te laten aftreden als gouverneur. Hiermee is heel het offer van Blackie compleet teniet gedaan en blijf je eigenlijk met een onvoldaan gevoel achter. Zelden een film geweten die met nog geen 2 minuten het overige anderhalf uur weet te verpesten.

Clark Gable, hij zal voor mij altijd eeuwig te boek staan als Rhett Butler uit Gone With the Wind. Het viel me gisteren dan ook op dat ik op zich eigenlijk maar weinig andere films met hem heb gezien maar dit nodigt in ieder geval toch wel uit om me eens meer in zijn werk te verdiepen. Gable is misschien wel wat te vrolijk voor de situatie waar zijn personage in verzeild is geraakt maar hij weet het allemaal degelijk te brengen. Zeker de nonchalance die hij in de climax uitstraalt is geslaagd. Maar de echte ster van Manhattan Melodrama heet William Powell en niet Clark Gable zoals je zou vermoeden. De twee hebben een uitstekende chemie maar Powell weet zijn rol als district attorney met verve te benaderen. Dit is ook de eerste keer dat hij met Myrna Loy een duo zou vormen, iets dat in totaal zo'n 14 keer zou gebeuren, en ze zijn hier al goed op elkaar ingespeeld.

Het begin is niet al te denderend en de allerlaatste minuten nekken de film maar het is echter al wat daartussen zit dat genieten is. Daar komt dan ook nog eens bij dat het trio Gable, Powell en Loy erg goed op dreef is waardoor Manhattan Melodrama toch interessant blijft om eens gezien te hebben. Maar één keer lijkt me wel genoeg.

3*

De beste Rosi tot nu toe

Al heb ik met maar 3 geziene films op een oeuvre van 17 films misschien niet veel reden om zo'n statement te maken. De twee vorige Rosi films lagen me in ieder geval een stuk minder (Il Momento della Verità en Cadaveri Eccellenti) en ik wist eigenlijk niet goed wat ik hier op voorhand van moest verwachten. Hoewel bovenstaande films inhoudelijk nogal verschillen (de ene film gaat over een stierenvechter, de andere film gaat over een rechercheur die een aantal moordzaken moet onderzoeken en deze gaat over politiek) verwachtte ik in ieder geval wel weer de nodige kritiek op corruptie en fascisme.

Die verwachtingen komen dan ook volledig uit. Dit is misschien wel de meest politiek getinte van de drie films die ik tot nu toe heb gezien en eerlijk gezegd, ik heb eindelijk het gevoel dat ik de ware Rosi heb gezien. Wat hij hier toont is een boeiend politiek pamflet waarbij nagenoeg niemand wordt gespaard, al komt links misschien nog wel het "properste" uit heel de discussie. Met uitzondering van de instorting van het gebouw aan het begin van de film, is dit vooral een praatfilm geworden en eentje die over de gehele lijn blijft boeien. Mensen die allergisch zijn aan die typische Italiaanse manier van acteren (veel gedoe, veel roepen, veel handgebaren, veel drukte, ...) kunnen hier dan ook beter niet aan beginnen vrees ik. Ik vond de zittingen in het parlement echter van een heerlijk hoog niveau en het is gewoon een geweldig politiek steekspel waarbij je als kijker op de eerste rij zit. De Vita die continu tegen de schenen schopt, het opentrekken van de paraplu's door eenieder die ook maar iets met de instorting te maken heeft, de "verzoening" tussen rechts en centrum aan het einde van de film, ... Heerlijk!

Rod Steiger is veruit de bekendste naam in deze film en geen idee hoe ze net bij hem zijn terecht gekomen. Geweldig figuur natuurlijk die een aantal geweldige rollen op zijn naam heeft staan (In the Heat of the Night bijvoorbeeld) maar die ik nog niet in een volbloed Italiaanse film was tegen gekomen. Hij wordt dan ook gedubt en hoewel ik daar niet altijd een even grote fan van ben, is er in het geval van Steiger erg weinig op aan te merken. Indrukwekkende rol als Edoardo Nottola maar ook Carlo Fermariello mag als De Vita toch ook echt niet onderschat worden. Hij speelt met verve het knagende geweten en zeker in de vele discussies weet hij zijn mannetje te staan. Sowieso weinig aan te merken op de cast maar deze twee springen er toch echt wel tussenuit.

Moest er iemand nog aanraders hebben met betrekking tot Rossi (en liefst films die dan ook een beetje gemakkelijk te vinden zijn), mogen die altijd bezorgen. Zelf ben ik wel benieuwd naar C'era una Volta met Sophia Loren, dat lijkt een enorm atypische film te zijn in het oeuvre van de regisseur. In ieder geval is dit tot nu toe veruit zijn beste, liefhebbers van het betere politieke werk komen hier absoluut aan hun trekken.

Dikke 4*

Why do you Americans always answer questions with questions of their own?

Maniac is de 4e film uit de The Icons of Suspense Collection van Hammer en dat is toch wel één van mijn betere aankopen van de laatste tijd. Een reeks van 6 relatief onbekende films van het productiehuis en hoewel ze eigenlijk absoluut niet passen in het beeld dat ik voor de rest van Hammer heb, zijn het wel degelijke films. Het zijn altijd leuke tussendoortjes in ieder geval en ik merk dat ik er echt compleet blind aan begin tegenwoordig zonder ook zelfs maar te weten wie de cast is of wie de regisseur is.

En dat is misschien maar goed ook, want als ik op voorhand had geweten dat dit van Michael Carreras is - dezelfde regisseur is die Blood from the Mummy's Tomb (of liever gezegd Valerie Leon) op ons losliet - dan had ik toch iets compleet anders verwacht. Maniac lijkt gedurende lange tijd dan ook wat een makke film te zijn. Niet slecht maar het voelt algemeen gezien allemaal nogal standaard aan. De twist dat de verpleger werd vermoord door Beynat zag je van ver aankomen, maar dan springt Carreras opeens een versnelling hoger en krijg je twist na twist die eigenlijk allemaal goed werken. De verpleger die Beynat blijkt te zijn en dat degene waarvan je als kijker dacht dat het Beynat was opeens iemand anders blijkt te zijn. Eve die blijkbaar mee in het complot zit en dan komt het natuurlijk allemaal samen in een rechtvaardige climax waar de schuldigen sterven of gepakt worden en Jeff (die in mijn versie vreemd genoeg wel Geoff wordt genoemd) uiteindelijk toch met Annette eindigt. Het zorgt toch nog voor een serieuze verhoging in mijn score, al vrees ik wel dat dit met een herziening misschien weer wat lager kan uitvallen.

Zeker omdat dit qua cast wel redelijk beroerd is bij vlagen. Liliane Brousse is een tikkeltje ongeloofwaardig als smoorverliefde puber (ze was al halverwege de twintig) maar ook de vele agenten ontstijgen het niveau van 'Allo 'Allo niet. Sowieso wel een beetje jammer dat ze voor Engels met een dik Frans accent kiezen, het stoort me altijd wat als zo er eens sporadisch een woordje van een andere taal tussen gooien om dan te insinueren dat de personages die taal spreken. In ieder geval is Kerwin Mathews als Jeff wel de moeite waard en weet ook Nadia Gray als stiefmoeder Eve over de gehele lijn te overtuigen. Geen idee waarom maar Donald Houston wordt op een redelijk belabberde manier gedubt, doet toch ook een beetje afbreuk aan zijn voor de rest uitstekende rol. Wel ook nog een pluspuntje door de sfeervolle locatie trouwens. Die openingsscène zet meteen de toon en Carreras laat daarna nog een aantal toffe dingen zien, hetzij soms wel wat onevenwichtig.

Ik hoopte op een vermakelijke film en geruime tijd leek ik wat op mijn honger te blijven zitten, maar dan maakt Carreras opeens heel wat goed. Sfeervol, een intrigerend plot en een aantal degelijke rollen maken dit de moeite waard. Je moet je alleen door een aantal mindere aspecten doorworstelen en dat doet jammer genoeg toch wat afbreuk aan het geheel. Zonde, want dit heeft potentie om hoger te scoren.

Kleine 3.5*

There's no way you can possess someone forever

Bij mijn weten heb je twee filmhuizen in Antwerpen waar ze geregeld eens een oudere film spelen, namelijk Cinema Zuid en Cinema Klappei. In de eerste heb ik al regelmatig een filmpje meegenomen (voor een spotprijs van 3 euro dus sowieso wel een aanrader) maar in Cinema Klappei was ik nog niet geweest. Daar kwam gisteren verandering toen bleek dat ze deze Maniac draaide naar aanleiding van een horror thema. Caroline Munro en Tom Savini? Meer heb ik niet nodig.

Al ben ik wel serieus teleurgesteld in de kwaliteit van de film. Hij werd weliswaar geprojecteerd op een groot scherm maar ik heb het vermoeden dat er iemand destijds zijn VHS online heeft gezwierd en dat deze gisteren werd afgespeeld. Het beginstuk op het strand is één grote waas en daarbovenop is ook nog eens een stuk van de onder- en de bovenkant afgeknipt. Halverwege de film heeft Frank geen hoofd en bij de openingscredits zie je welgeteld 1 centimeter van de bovenkant van Savini's naam bij de special make up & effects. Erg zonde in ieder geval en ik wil de film nog wel eens een kans geven maar dan in een goede versie. Al is Maniac op zich nu ook niet direct een film om over naar huis te schrijven. Hij oogt vrij amateuristisch en deed me qua stijl wat aan The Gruesome Twosome van Herschell Gordon Lewis denken, al was die nog slechter. Een handvol scènes (de achtervolging in de metro, de headshot van Savini en het einde) maken het geheel nog ietwat draaglijk maar de film sleept zich op den duur te hard van moord tot moord en verveelt na een tijdje. De poging tot enig plot aan de hand van de relatie tussen Frank en Anna is zo compleet van de pot gerukt dat het eerder lachwekkend is dan wat anders.

Nog een probleem is dat Caroline Munro hier compleet misplaatst is. De actrice die vooral naam maakte via Hammer en The Spy Who Loved Me is eigenlijk te mooi om een geloofwaardige relatie met Frank Zito te hebben. Het klinkt raar maar gedurende heel de film vraag je je eigenlijk af wat Anna in Zito ziet en dat lijkt me nu ook niet de bedoeling. Ze passen gewoonweg niet bij elkaar. Die Zito wordt trouwens wel heerlijk geportretteerd door Joe Spinell. Een vrij vermoeiend figuur, dat wel, maar volgens mij wel een goede benadering van dit soort personages. De bijrol van Savini is met uitzondering van zijn dood niet echt memorabel. Leuk weetje is misschien nog wel het feit dat het merendeel van de vrouwelijke bijrollen voornamelijk pornosterren waren doordat die goedkoper waren en de film gemaakt werd op een klein budget.

De pluspunten zijn jammer genoeg op één hand te tellen. Savini staat wederom garant voor een paar leuke scènes, toch wel de ontdekking van dit jaar voor mij, en William Lustig weet qua regie vooral in de metroscène te overtuigen. Joe Spinell is goed maar is jammer genoeg ook maar het enige lichtpuntje in de cast.

1.5*

Bikini Bardot

Ik zat eigenlijk altijd met het gedacht dat Et Dieu... Créa la Femme het filmdebuut van Brigitte Bardot was, maar blijkbaar is die eer weggelegd voor deze Manina, la Fille sans Voiles. Hoewel Le Trou Normand ook nog recht heeft op die titel aangezien die in hetzelfde jaar is uitgekomen. Soit, volgens mijn DVD is dit het debuut van Bardot dus beschouw ik het voor de gemakkelijkheid ook maar even zo.

Het is alleen vreemd dat hoewel Bardot als eerste wordt gecrediteerd in de openingscredits, ze pas halverwege de film haar opwachting maakt. Had Willy Rozier door dat de actrice die voor zijn camera in praktisch altijd bikini paradeerde later wereldfaam zou maken of was het gewoon puur toevallig? Het is in ieder geval de reden waarom Manina, la Fille sans Voiles vandaag de dag nog op DVD is verschenen. Een niet zo'n goede transfer (Limelight Pictures heeft hier wel eens vaker last van), maar dat kan de pret gelukkig niet te hard deren. Rozier heeft geen potten gebroken in het land der cinema, maar maakt hier een lichtvoetig amusant filmpje van. Een student die op schattenjacht gaat en daar in de ban geraakt van een andere schat, namelijk Manina. Naar het einde toe geraakt het geheel wat in een stroomversnelling met het, te verwachten, verraad van Eric en iedereen eindigt gelukkig. Stom genoeg besluit Manina nog eventjes 50.000 franc weg te gooien, maar van de liefde kun je ook leven natuurlijk.

Vooral de moeite vanwege Bardot dus. Het is nooit een fantastische actrice geweest, maar dit soort van rolletjes gaan haar perfect af. De 18-jarige Française loopt bijna de hele tijd in een nauw omsluitende bikini rond, de liefhebbers van Bardot's tepel zoals stinissen blijkbaar is komen dan ook aan hun spreekwoordelijke trekken, en deelt een leuke chemie met Jean-François Calvé. Leukste rol is echter nog weggelegd voor Howard Vernon die Eric speelt, de kompaan van Gérard. Dat hij uiteindelijk de boel ging verraden zag je al van ver aankomen, maar hij heeft dan ook zo'n heerlijk foute smoel die perfect bij dit soort personages past.

Goh, ik blijf die Franse films uit de jaren '50 wel tot een zekere hoogte charmant vinden. Manina, la Fille sans Voiles behoort tot de categorie, maar moet het vooral hebben van de aanwezigheid van Bardot. Eenmaal die ten tonele verschijnt wordt alles opeens zonniger. En het was gisteren al zo'n mooie dag

3*

Opgedragen aan alle moeders

Ik ben altijd wel fan van extra's bij een film. Weliswaar liefst Inhoudelijke extra's (dus geen trailers voor x aantal films van dezelfde productiemaatschappij) maar je kan mij altijd wel plezier doen met een korte documentaire of een paar interviews. Er is echter ook nog een ander soort van extra, namelijk het bijvoegen van ander werk van een regisseur/acteur. Zo bevat Dominique Deruddere's Crazy Love de kortfilm Vodka Orange, is de kortfilm A Helping Hand van Jan Verheyen op de DVD van Boys te vinden en krijg je 2 volwaardige langspeelfilms van Roland Verhavert voorgeschoteld op de DVD van De Loteling.

Hetzelfde kan gezegd worden van de DVD van Marc Didden's Sailors Don't Cry waar als extra deze Mannen Maken Plannen is aan toegevoegd. Waar het bovenstaand rijtje altijd een goede toevoeging is aan het oeuvre van de regisseur, heb ik er bij deze film ietwat mijn twijfels bij. Een bijzonder vreemd begin, het lijkt wel alsof de trailer vooraan de film is geplakt, en verder een over en weer gespeel met het doorbreken van de vierde muur. Ariane die ineens verkondigt "ik kom pas in de volgende scène voor maar..." Het is toch vreemd en ik ben niet helemaal mee wat de bedoeling van Didden was. Dat neemt niet weg dat dit op zich nog wel blijft boeien. Jim en Marcel die vastbesloten zijn om iets uit te vinden dat de wereld ten goede zal veranderen maar in Portugal niet verder geraken dan wat zuipen en op elkanders vrouwen kruipen, zorgt voor een intrigerende basis en gelukkig beseft Didden dat hij dit echt niet te lang moet laten doorlopen. Dat, en een passende soundtrack van Roland van Campenhout redden de film.

Kleine cast waarvan de meesten vandaag de dag enkel Gene Bervoets nog van zullen herkennen. Bervoets speelt Jim, de kunstenaar die met zichzelf geen blijf meer weet, en doet dat met verve. De film vind zijn draai wanneer hij geïntroduceerd wordt en de kameraadschappelijke omgang tussen hem en Marcel is tof om te zien. Die laatste wordt gespeeld door François Beukelaers. Een acteur waar ik wel wat een zwak voor heb ontwikkeld (die stem!) maar die hier niet altijd even goed uit de verf komt. Vooral omdat de romance met Alena (Caroline Rottier) niet helemaal overtuigt. Let ook nog op een kleine bijrol van Els Helewaut die hier haar filmdebuut maakt. Helewaut won een aantal jaar eerder Humo's Rock Rally (waar Didden steevast in de jury zit) en zong samen met Raymond van het Groenewoud de titelsong van Sailors Don't Cry.

Raar filmpje dat met drietalige pancartes (ik ben de tel kwijt geraakt hoeveel keer 'Enkele uren later' in het Nederlands, Frans en Engels te zien was) en het regelmatig doorbreken van de vierde muur eens een andere stijl probeert uit te stralen. Een experiment lijkt het te zijn geweest en één dat je niet geslaagd maar ook niet mislukt kunt noemen. Moet het misschien nog eens een tweede keer zien om het echt binnen te laten komen, voor nu dus de gulden middenweg.

2.5*

Subliem vervolg op Jean de Florette

Gisteren deel 1 gezin van dit magnifieke tweeluik en kon dan ook niet wachten om deel 2 te zien, vooral omdat ik me afvroeg hoe het met Manon zou aflopen.

In het begin had ik schrik dat de film zijn voorgangers niveau niet ging halen vooral omdat Depardieu er niet bij zat maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de prachtige verschijning van Emmanuelle Béart die de rol van Manon zeer goed op zich neemt maar ook Yves Montand en Daniel Auteuil acteren wederom geweldig met als één groot hoogtepunt het stuk waar ze worden beschuldigt door Manon. Ook de climax die daarop volgt is magnifiek.

Manon des Sources is een pak dramatischer dan zijn voorganger.Ugolin die zich ophangt na zich eerst te hebben gepijnigd met het naaien van zijn 'liefdeslint', César die zijn eigen zoon vermoord heeft, ... maar het wraakgedeelte past wel in deze sfeer. Al vind ik het ergens spijtig dat Manon uiteindelijk voor iemand uit het dorp kiest en niet gewoon blijft voortleven als schapenhoedster.

In het begin moet de film wat zoeken naar het juiste tempo maar je waant je direct weer in de zonnige Provence mede door de muziek aan de hand van een aanstekelijke mondharmonica.

Manon des Sources is een meer dan uitstekend vervolg dat met gemak het niveau van deel 1 evenaart, vooral door de acteerprestaties, de mooie beelden en de leuke muziek.

4*

Sprinkhaan VS Valk

Ik had gisteravond nog wel eens zin in een kung fu filmpje. Heb een tijd geleden een gedeelte van de reeks van Kung Fu Classics gekocht en ga ze nu één per één af. Ik mis nog wel een paar delen, maar de films volgen toch niet op mekaar dus dat zal niet erg zijn. Soit, de volgende in rij was logischerwijs deze Mantis under Falcon Claws. Kon me beide stijlen niet meer echt helder voor de geest halen, meen ze al wel eens ergens eerder te zijn tegengekomen, dus ik was benieuwd wat dit ging geven.

Het probleem is echter dat dit een wel erg chaotische film is en jammer genoeg niet in de goede zin van het woord. Mitch Wong probeert wel om één of ander plot rond een zijde verkoper en een prinses in beeld te brengen, maar doet dat op zo'n onduidelijke manier dat ik na een uur eigenlijk nog altijd niet doorhad wat er nu juist aan het gebeuren was. Onnavolgbaar, dat is in ieder geval het correcte woord. Voor het overige is dit wel een film die de juiste elementen aandoet. Zo zit er bijzonder flauwe humor in verwerkt (er is zonder zwans een scène waar een nogal zwaarlijvige vechter op de grond ligt en er duwt continu iemand op zijn maag waarna er een soort van koekje uit zijn mond komt en dat wordt dan natuurlijk opgegeten door degene die op de maag duwt..) en volgen we wederom iemand die eerst geen kung fu kan om nadien met iedereen de vloer aan te vegen. Standaard in ieder geval, maar biedt nog altijd wel een zekere vorm van vermakelijkheid.

Er is dus een reden waarom ik me beide stijlen niet meer voor de geest kan halen, ze zijn namelijk niet al te memorabel. Pas op, het is niet slecht en het ziet er allemaal nog wel redelijk goed uit, maar het kung fu genre heeft betere gevechten voortgebracht. Iets wat ook gezegd kan worden over de cast trouwens. Niemand springt er echt tussenuit. Interessant is misschien wel het feit dat Godfrey Ho hier aan heeft meegewerkt. Ken de man vooral van status (en heb nog een paar van zijn films liggen), maar dit lijkt wel één van de weinige werken te zijn waar hij aan heeft meegewerkt waar geen Ninja's aan te pas komen.

Goh, mijn verwachtingen voor dit soort films zijn sowieso al laag natuurlijk. Echt slecht kun je de films uit de (grabbel)reeks niet noemen, maar toppers in het genre zijn het meestal toch ook niet. Mantis under Falcon Claws is leuk voor eens een keer te zien, maar meer ook niet.

2*

Your father married beneath him, let his ruined career be a warning to you

De laatste tijd ben ik weer wat in een silent films periode met het kijken van wat Harold Lloyd of Ernest Lubitsch werk en ik realiseerde me opeens dat ik eigenlijk nog iets had liggen van Alfred Hitchcock. De vorige silent die ik van zijn hand had gezien (The Farmer's Wife) viel jammer genoeg lelijk tegen dus hopelijk was het 2e deel van de double feature DVD een betere zit. En zowaar, hier kon ik echt wel wat mee.

Het kan zich niet meten met het beste werk dat hij in zijn latere jaren zou draaien, maar The Manxman mag zich gemakkelijk tot één van de beste films uit zijn silent periode scharen. Het was de laatste silent van zijn hand en het mag duidelijk zijn dat hij zijn titel van Master of Suspense hier nog niet verdiend had. We krijgen een driehoeksverhouding voorgeschoteld die vooral een beetje last heeft van een zekere gedateerdheid. Niet zo moeilijk aangezien het hier gaat om een film die ondertussen al meer dan 90 jaar oud is (die beeldkwaliteit van de DVD is trouwens wel subliem, je zou dit veel recenter schatten) maar zelfs dan nog is Pete wel een erg goedgelovig personage. Zijn naïviteit geeft wel een aantal interessante scènes in wederdienst maar het voelt toch niet echt aan als een man van vlees en bloed. Dan lukt het Hitch veel beter met de relatie tussen Philip en Kate die gewoon veel beter in elkaar zit. Mooiste scène is misschien nog wel het afspraakje op het strand, al heeft het einde ook nog wel zijn charme.

Fijne cast ook wel. De film steunt voornamelijk op de driehoeksverhouding tussen Pete, Philip en Kate en die interactie zit gewoonweg goed. Carl Brisson heeft een beetje een ondankbare rol om redenen die hierboven al zijn uitgelegd, maar Malcolm Keen en Anny Ondra spelen erg sterk. Ontzettend mooie vrouw ook, die Anny Ondra. Het verbaast me niet dat er direct 2 mannen op haar verliefd worden, al zou ik ook wel schrik hebben van Randle Ayrton die haar vader Caesar speelt. Visueel ook nog wel een aantal leuke dingetjes eigenlijk. Ik was het meest gecharmeerd door het doorbladeren van het dagboek van Kate waarin ze de eerste dagen Christian schrijft, daarna wordt dat Philip en nog wat later is dat Phil geworden. Een eenvoudige doch doeltreffende manier om haar verschuiving in gevoelens op een vlotte en snelle manier te tonen.

Tof! Had hier al veel langer aan moeten beginnen, zoveel is duidelijk. Ik blijf een wat wisselend gevoel hebben bij silent films maar dat ligt soms eerder aan mezelf dan aan de film vrees ik. Het is toch het type cinema waar je even voor moet openstaan, al kan het ook gewoon zijn dat ik er nog niet genoeg heb gezien. Hoog tijd om me eens terug wat te verdiepen in Hitchcock, is al veel te lang geleden.

3.5*

Het leuke van Teigetjes is dat ik de enige ben

Ik was vroeger best wel een fan van Winnie de Poeh. Ik had twee VHS tapes met daarop een paar kortverhalen (Pooh en de gemaskerde bandiet en Een dag voor Iejoor) die ik praktisch kapot heb gespeeld. Naar mijn herinnering had ik deze bioscoopfilm van de bekende beer ooit wel eens gezien maar kon me nog maar weinig scènes voor de geest halen. Met een paar dagen geleden Oliver & Company te hebben gezien kwam ik weer helemaal in een Disney mood dus deze gisteravond ook maar eens opgezet.

En tot mijn verbazing herinnerde ik me veel meer dan ik had gedacht. Alleen de droomsequence van Poeh was me onbekend (wat raar is want het is de merkwaardigste scène uit heel de film) maar Poeh die vast komt te zitten in de deuropening van Meneer Konijn, Teigetje die niet meer mag stuiteren, ... Ik werd in ieder geval eventjes gekatapulteerd naar good old memory lane. Ik dacht dan ook dat deze verhalen eigenlijk in de twee bovengenoemde tapes zaten doordat de film in het Nederlands wordt vertaald als Het Grote Verhaal van Winnie de Poeh. Dan vind ik de oorspronkelijke Engelse titel wel (The Many Adventures of Winnie the Pooh) wel beter tot zijn recht komen doordat het daar duidelijk wordt dat we te maken gaan hebben met een aantal kortverhalen. Dat is voor mij dan ook wat een hekelpunt bij deze film want ik ben niet zo'n fan van dit soort samenraapsels. Het is verreweg de eerste keer dat Disney dit doet (Make Mine Music, Fun and Fancy Free, ...) maar ik zat met het idee dat het één lang verhaal ging zijn. In dat opzicht stelt de film dan ook een tikkeltje teleur. Als kleine vond ik dit fantastisch maar als volwassene mis ik toch wat de grote verhaallijn, temeer ook omdat echt alles en iedereen goed is waardoor je dus enige vorm van climax of iets dergelijks mist.

Nog een reden dat ik dit graag eens wou terugzien was omdat ik een geruime tijd geleden eens een artikel had gelezen waar de personages van de Winnie de Poeh saga ontleed werden. Daaruit bleek dat ze allemaal leden aan psychische stoornissen. Poeh zelf zou ADHD hebben gecombineerd met obsessief/compulsief gedrag terwijl Knorretje dan weer leed aan angststoornissen en Janneman Robinson schizofreen is. Persoonlijk vind ik het allemaal wat vergezocht maar bon, de personages zijn stuk voor stuk aandoenlijk en ik zou er niet teveel achter zoeken. De muzikale nummers op zich vind ik iets minder (de openingstrack van de Nieuwe Avonturen van Winnie de Poeh staat nog altijd op mijn netvlies gegrift) maar de schilderachtige tekenstijl maakt veel goed. De gimmick met het boek is op zich wel leuk maar ik had het wel gezien na de zoveelste keer dat er naar een aantal pagina's verderop wordt gegaan doordat het regent of omdat Poeh vast zit. De Nederlandse stemmencast is trouwens ook wel van een hoog niveau. Ben deze keer speciaal voor de Nederlandse versie gegaan (ik heb de serie vroeger ook altijd in het Nederlands gezien en qua namen blijven die voor mij toch nog altijd de echte) en ben dan ook niet teleurgesteld.

Het is vreemd. Tijdens het kijken van de film was ik het naar het einde toe allemaal wat beu gezien waardoor ik ook een lagere score in gedachten had. Nu stemt die score echter niet meer overeen met het gevoel dat ik aan de film heb overgehouden waardoor de film een lichte verhoging krijgt. Blijft nog altijd een mindere Disney maar nog altijd wel degelijk vermaak.

3*

Is it safe?

Ik heb tegenwoordig geen distributie meer en dat resulteert dus logischerwijs in geen digitale televisie meer. Het enige spijtige dat ik daaraan vind is dat ik het aanbod van onder andere Canvas niet meer kan zien, maar kijk eens aan: ze zetten gewoon erg veel online. Bij toeval kwam ik achter deze Marathon Man en zag dat hij nog maar 3 uur beschikbaar ging zijn en aangezien ik een Dustin Hoffman film nooit laat schieten, ben ik er maar meteen voor gaan zitten.

Even kwam er een twijfelgevoel toen ik zag dat dit van de hand van John Schlesinger was (wiens Midnight Cowboy ik nogal overroepen vind) maar dit doet hij wel erg fijn. Het is het leukste om compleet zonder enige voorkennis aan de film te beginnen en gewoon, net als Babe, meegesleurd te worden in de waanzin waar hij in terecht is gekomen. Een handvol harde scènes (ken je iemand met schrik van de tandarts? Laat hem of haar gewoon even de martelscène uit Marathon Man zien..) en een intelligent plot rond het smokkelen van diamanten en nazi's. Halverwege nog een grote verrassing wanneer blijkt dat Doc het loodje legt, maar vanaf dan begint de film wel wat zijn geloofwaardigheid te verliezen. Het is natuurlijk wel erg toevallig dat Szell zowat overal op straat opeens herkent wordt (zeker omdat hij dan nog eens zijn kenmerkende witte haar heeft gehalveerd) en ook dat Elsa subplot had wel wat beter gemogen, maar er staan gelukkig nog een hoop andere degelijke momenten tegenover dat je de film zo'n "knullige scènes" gemakkelijk vergeeft.

En ook wel omdat je hier een enorm sterke cast voorgeschoteld krijgt. Laurence Olivier had op het moment van opnemen kanker (hij nam de rol aan om nog een extra som geld achter te laten voor zijn vrouw & kinderen en speelde de rol van Szell onder de nodige pijnstillers waardoor hij soms maar 2 lijnen dialoog kon onthouden) maar zou uiteindelijk nog meer dan 10 jaar het scherm sieren. Geen idee of het daaraan te wijten is, maar Olivier speelt hier misschien wel zijn meest indrukwekkende rol. De link naar Mengele is nooit ver te zoeken, maar Olivier slaagt er perfect in om misschien één van de griezeligste slechteriken aller tijd neer te zetten. Ook Dustin Hoffman was hier op het toppunt van zijn kunnen en levert een aantal impressionante scènes af (het stuk in de badkamer...) maar ook Roy Scheider mag toch ook niet vergeten worden. Hoewel hij niet meteen mijn favoriete acteur is, is hij hier wel volledig op zijn plaats.

Tof! Misschien net iets teveel slordigheden om een echt hoge score te rechtvaardigen, maar het mag duidelijk zijn dat dit één van de beste thrillers is die Hollywood rijk is. Het grauwe van New York, het mistroostige van de jaren '70 en een cast die de pannen van het dak speelt. Zo zie je maar dat je een regisseur nooit op één film moet afschrijven.

Dikke 4*

Maria Danneels (Of het Boek Dat De Hert Eigenlijk Niet Wou Verfilmen)

Een tijd geleden nog eens Het Drinkend Hert in het Nauw - Robbe De Hert (2003) - BoekMeter.nl gelezen en ergens aan het begin van het boek wijt de regisseur een hoofdstuk aan Maria Danneels. Daarin vertelt hij dat hij door de toenmalige BRT werd 'gepusht' om een verhaal van een grote "Vlaamsche" schrijver te verfilmen. Tussen al die namen (onder andere Stijn Streuvels, Felix Timmermans en Ernest Claes) zat ook ene Maurice Roelants en na overleg met zijn vaste rechterhand, scenarist Fernand Auwera, besloot hij om Maria Danneels te gaan verfilmen.

De Hert had er nog het volgende over te vertellen: "Ik kreeg twee dagen om te beslissen. Thuis probeerde ik het boek te lezen. Na bladzijde zeven viel ik in slaap en toen ik moest beslissen, had ik net negen bladzijden gelezen. Maar ik ondertekende het contract met de BRT, met boven mijn handtekening als opmerking: à la Godard" Daaruit kun je al afleiden dat het bronmateriaal niet echt gerespecteerd ging worden en hoewel ik het verhaal van Roelants niet ken, denk ik dat het vrij duidelijk is dat De Hert (en Auwera) gewoon hun eigen goesting hebben gedaan. Iets wat resulteert in een speciale film in ieder geval. De Hert herwerkt het verhaal dat zich afspeelt in de jaren '30 van vorige eeuw naar de Golden Sixties en gebruikt die periode voor een flinke dosis maatschappijkritiek. Zo moet onder andere de politie, de waanzinnige bewapening met zijn miljardenverslindende oorlogsmachine en de dictatuur van het geld (ik quote even letterlijk uit de film) eraan geloven. De Hert schopt dus serieus om zich heen en juist dat maakt dit een boeiende zit.

Vooral omdat het ook een film is waar de liefde voor het vak wel vanaf druipt. De personages hebben een spoedcursus 'over film praten' gekregen waardoor er naar menig film wordt gerefereerd en De Hert kiest er af en toe zelfs voor om de gevoelens van zijn hoofdpersonen uit te beelden door bepaalde filmfragmenten te tonen. Wanneer Maria te weten komt dat haar vader indertijd overspel pleegde met een patiënte, krijgen we de vechtpartij tussen James Dean en zijn vader uit Rebel Without a Cause te zien. Bovenal is het ook een film over film waarin we een scenarist zien worstelen met hoe hij nu in vredesnaam dat boek moet gaan verfilmen en is het verhaal van Maria niet meer dan een hersenspinsel van ideeën van iemand op de trein en van reeds gefilmde scènes. Hierdoor krijg je een aantal keer dezelfde scène anders uitgewerkt te zien (een conversatie wordt op een bepaald moment in plat Antwerps gebracht) en zijn er acteurs die zich verspreken in hun dialoog. Het geeft het allemaal een nogal bevreemdende indruk die me pas na een tijd echt wist te bekoren.

Hetzelfde voor de cast trouwens. Deze keer geen verplichte 'bekende koppen' om wat geld in het laatje te doen komen, de film is ook bedoeld als televisiefilm, waardoor we een aantal debutanten krijgen. Karen Van Parijs is er als Maria Danneels daar één van en die doet het goed. In het begin misschien wat moeizaam, maar het gaat haar beter af dan Arlette Weygers. Blij in ieder geval dat de focus net iets meer op Danneels is komen te liggen dan op Irène. Herman Gilis is als Richard trouwens wel een goede stoorzender tussen beide dames. Geen bekende koppen, maar wel een bekende stem aangezien de immer aanwezige Jan Decleir zijn stem aan de scenarist verleent. Het lichaam wordt dan weer gespeeld door Guido Van Camp. Let vooral ook nog op twee cameo's van De Hert zelf. Eentje in de cinemazaal waar hij een opmerking maakt naar Maria en Irène dat als ze ruzie willen maken, dat ze dat dan maar thuis moeten doen en de tweede cameo is ergens in een café waar hij gemakkelijk te herkennen is aan zijn typische witte handdoek op zijn schouders.

De kortfilm De Geboorte en Dood van Dirk Vandersteen Jr (nog steeds hier te zien trouwens!) is denk ik mijn favoriet werk van De Hert, maar dit komt toch wel in de buurt. Beiden hebben wel wat dezelfde stijl trouwens, ik hoop toch echt eens aan De Hert zijn oudere werk (zoals een S.O.S. Fonske bijvoorbeeld) te geraken.

4*

Marie Antionette

Film leek me niet echt mijn ding maar omdat het dochter van is wou ik het wel eens proberen.

Het is niet slecht maar toch ook zeker niet goed genoeg. Een aantal punten waar de film op miste was het gebruik van de muziek (die er echt totaal niet bij paste) en het acteerwerk. De Dauphin keek de hele tijd of hij in zijn broek had gezeken en Kirsten Dunst kon het precies allemaal niet echt schelen.

Het verhaal viel mee, was allemaal wat oppervlakkig, tot aan het einde wanneer er opeens een opstand van het volk is waarin de gehele film niets is over gezegd.

1.5* Misschien ooit eens iets anders van Sofia Coppola zien maar voor nu wordt het terug overschakelen naar haar vader...

Marilyn Monroe: The Final Days

In de nacht van 5 op 6 augustus 1962 stond de wereld stil. In de buurt van LA wordt het levenloze lichaam gevonden van één van de meest legendarische sterren van heel de wereld.
Marilyn Monroe: 36 jaar.

Ik heb trouwens deze versie van de film en die duurt 118 minuten. Deze versie is ruwweg te spreiden over 2 delen waarvan het eerste deel 80 minuten duurt en de eigenlijke documentaire is.

De documentaire concentreert zich vooral op de problemen rond Marilyn's laatste, onafgemaakte film 'Something's Got to Give' een remake van 'My Favorite Wife'. Er wordt veel gebruik gemaakt van originele filmbeelden uit de film en interviews van de nog levende crewleden en Marilyn's vertrouwelingen met 1 uitzondering, Eunice Murray, haar huishoudster die in '93 is gestorven wordt weergegeven in een interview uit een andere documentaire. Spijtig genoeg sluipen er ook een aantal foutjes in de film waaronder heel de hertrouw met Joe Di'Maggio. Het klopt inderdaad dat ze gescheiden is van hem maar ze hadden wel besloten om terug te trouwen. Ook wordt heel de Ralph Greenson, haar psychiater, affaire slecht afgeraffeld doordat hij toch zeker een van de oorzaken, samen met Paula Strasberg, was waardoor ze zich zo slecht voelde. Ook gaf Greenson pillen aan Marilyn die een slechte, dodelijke combinatie vormde met de Nembutal die door Engelberg, nog een psychiater, was gegeven. Een pluspunt is dan wel weer dat de documentaire ook de negatievere kanten van Marilyn liet zien, het eindeloos te laat komen, haar continue verkoudheden, bijna nooit op de set verschijnen terwijl ze wel naar het feest van de president kan gaan en daar op haar bekende wijze 'Happy Birthday, Mr. President te gaan zingen.. Maar ook Dean Martin verdiend een knappe vermelding in de film, natuurlijk als co-acteur, maar ook de reden waardoor Marilyn (na haar ontslag in de film) terug in de film is geraakt. Martin wou de film niet meer doen zonder Marilyn en nam zelf ontslag doordat hij ook het laatste woord over de keuze van zijn tegenspeelster had .

Maar het 2e deel van de film, de laatste 40 minuten, zijn het geweldigste. Naar aanleiding van Marilyn's 75e geboortedag zijn de bruikbare, gefilmde beelden van Something's Got to Give aan elkaar geplakt, met behulp van het originele script, tot een mooie film van een dik halfuur.

Marilyn Monroe: The Final Days laat Marilyn perfect zien hoe ze was. Een prachtige, intelligente maar verschrikkelijk onzekere vrouw, die al jaren op haar tenen liep om iedereen tevreden te houden...

Een tragisch verhaal dat mooi maar soms wel iets te dramatisch wordt verteld over een fantastische vrouw die zich zeker tot één van mijn favoriete actrices behoort.

De documentaire apart zou 3.5* krijgen maar door de extra toevoeging van de aaneengeplakte beelden van Something's Got to Give komt het op een dikke 4*

The Late Marilyn Monroe

Op de nacht van 4 op 5 augustus 2010 was het exact 48 jaar geleden dat één van de grootste actrices het leven liet. Je hoort het inderdaad goed, één van de grootste, zoniet grootste, actrice die ooit op de aardbol heeft rondgelopen. Marilyn werd bekend door haar uitstraling en sexy imago maar werd misschien nog bekender door haar mysterieuze dood. Een dood die ik vroeger en nu nog altijd aan Ralph Greenson, haar psycholoog, heb geweten. Patrick Jeudy probeert aan de hand van opgenomen gesprekken tussen Monroe en Greenson hun band te scheppen.

Dit is al meteen één van de eerste redenen waarom Marilyn, Dernières Séances een hoge score krijgt. Als grote Monroe fan is het heerlijk om de opnames te horen. De gesprekken tussen beide zijn erg interessant en scheppen ietwat duidelijkheid in de mist die er rond haar laatste maanden ligt. Langs de andere kant zorgt Jeudy hier ook voor een bron van ergernis. Waarom weet ik niet maar er is blijkbaar besloten om nooit echt de volledige gesprekken te laten horen. In plaats van gewoon de originele banden te gebruiken moeten we het op Canvas doen met een Nederlandstalige voice-over die aan Andrea Croonenberghs doet denken. Jammer, jammer en nog eens jammer want dit doet gewoon afbreuk aan de opnames. Ik begrijp ook niet goed waarom hier voor gekozen is want wat heb je nu als kijker aan het feit dat iemand van een blad voorleest: Ralph Greenson vroeg aan Marilyn over haar huwelijken waar Marilyn over Arthur Miller begon. Zonde maar toch alleen al het feit van de geluidsbanden is al genoeg waard. Wel vraag ik me soms af of er niet teveel gebruik is gemaakt van simpel knip en plakwerk. Ik haalde daarjuist al het voorbeeld aan van het gesprek over de huwelijken van Marilyn. We horen de stem van een zekere Lieve Schreps, of toch iets in die aard, vertellen over Arthur Miller en Joe Dimaggio maar over Jim Dougherty wordt gewoon geen woord gerept. Beetje vreemd want ik zou denken dat er in die persoonlijke gesprekken juist wel over één van haar eerste jeugdliefdes zou worden gebabbeld. Ik heb het dan ook moeilijk om echt alles van de docu als waarheid te bestempelen want we hebben simpelweg geen bron om mee te vergelijken want de echte banden horen we maar met fragmenten.

Toch is dit een erg interessant werkje. Naast de banden kent de film vele foto's en authentieke beelden die ik zelf nog nooit had gezien en zonder mezelf te willen ophemelen, ik weet wel waarover ik praat. De film neemt wel een moeilijk standpunt in door Greenson te verdedigen. Ik vind hem juist de reden waarom Marilyn er onderdoor is gegaan. Waarom? Omdat hij altijd degene was die de voorschriften regelde voor Marilyn, iets wat zelfs hier niet wordt besproken (!) maar ook omdat hij na verloop van tijd contact verbrak. Iets wat je nooit bij Marilyn mocht doen want eens ze aan je gehecht was geraakt was zo'n actie nefast voor haar persoon. Natuurlijk zijn er nog genoeg andere reden, die ook in de docu worden besproken, zoals het gebrek aan respect van sommige regisseurs maar ik ben nog altijd van mening dat Greenson uiteindelijk de druppel is geweest. Pluspunt is dan wel dat Jeudy geen gebruik maakt van halfbakken interviews maar zich alleen concentreert op archive footage (het blijft toch elke keer opnieuw een genot om Marilyn te zien opkomen op het verjaardagsfeest van Kennedy) maar ook de meer bekendere aspecten van het leven van de blonde femme fatale komen aan bod. Voor de kenner allemaal nieuws dat we al eerder hebben gezien/gelezen maar het blijft in ieder geval wel leuk om te zien dat Jeudy zich niet laat vangen door roddels of halve waarheden maar zich concentreert op feiten die al uitvoerig zijn vastgelegd, zoals twee van de drie huwelijken die Marilyn heeft gehad. Ik blijf erbij, en Jeudy lijkt mijn mening hier precies in te delen, dat Marilyn nog altijd het gelukkigst was bij Dimaggio.

Als je een compleet beeld wilt van de legendarische actrice dan is dit niets waard. Jeudy schets een nogal kort beeld en concentreert zich, gelukkig, op de laatste 30 maanden van Marilyns leven met Greenson. De authentieke banden zijn fantastisch om te horen maar jammer genoeg gebruikt Jeudy het niet tot zijn volle recht. Toch zijn dit beelden die het verdienden om getoond te worden.

Kleine 4*

Buona sera signorina, buona sera

Marina is me altijd bijgebleven dankzij een interview met Matteo Simoni waarin hij zei dat hij het zo jammer vond dat een "eenvoudig" rolletje zoals die van Smos in Safety First heel wat meer lof toegewezen kreeg dan een rol zoals die van Rocco Granata waar hij erg veel tijd en moeite heeft ingestoken. Ik parafraseer momenteel, heb het interview nog wel ergens liggen denk ik, maar op een manier begrijp ik hem ook wel. Hoog tijd echter om eens effectief te gaan zitten voor zijn performance.

De reden waarom dit altijd wat links is blijven te liggen is omdat ik me pas recent terug ben beginnen interesseren in de Vlaamse film en dat in het verleden Stijn Coninckx niet meteen mijn favoriete regisseur was. Er straalt uit zijn films altijd wel een zekere degelijkheid, maar echt pakken doen ze nooit naar mijn gevoel. Marina past perfect in dat straatje doordat de film vooral te lijden heeft onder een paar budgettaire beperkingen. Heel het effect van de eindscène in Carnegie Hall wordt echt teniet gedaan doordat het er gewoon erg kleinschalig uitziet en de film mist algemeen gezien toch wat zijn eigen smoelwerk. Dat neemt echter niet weg dat hier een wel erg vermakelijk sfeertje hangt. Sowieso al een pluspunt dat Coninckx en co het aandurven om zoveel in het Italiaans te draaien, had ik in eerste instantie niet verwacht, en hij weet het ietwat vijandige sfeertje tussen de Italianen en de Vlamingen goed neer te zetten. Met de nodige clichés weliswaar, maar het werkt op zich wel.

Normaal gezien had dit dan ook uitgedraaid op ongeveer een dikke 3.5* maar het is de invulling van Simoni die nog net voor dat beetje extra zorgt. Toegegeven, de gruis op zijn stem ligt er af en toe iets te hard op en toch.. Zo'n scène met de echte Rocco (als accordeonverkoper in Brussel) laat wel zien hoe goed hij het origineel benadert. Sowieso ook een pluim voor de Italiaanse cast met Luigi Lo Cascio (vader Salvatore) en Donatella Finocchiaro (moeder Ida) op kop en qua Vlaamse bijrollen is het wat hit or miss. Voor Evelien Bosmans heb ik een ontiegelijk zwak, maar het is toch een beetje te karikaturaal bij vlagen. Wat Chris van den Durpel hier te zoeken had is me helemaal een raadsel, maar zo'n Wim Willaert bijvoorbeeld is altijd wel degelijk. Toffe soundtrack ook wel. Moet zeggen dat ik een nieuwe appreciatie heb gekregen voor het nummer Marina en ook Buona Sera speelt al gedurende heel de dag door mijn hoofd.

De nodige clichés, voorspelbaar maar geef toe.. Het moet niet altijd zware kost zijn en in dat opzicht is Marina een leuke film in het genre. Kijkt erg vlotjes weg en heeft vooral een aangenaam sfeerbeeld. Misschien toch maar eens terug wat meer van Coninckx gaan zien, maar het is bij Marina toch vooral Matteo Simoni die de show steelt. Blij dat die de laatste tijd wat meer aan het opduiken is in allerlei interessante producties zoals Callboys en De Bende van Jan de Lichte.

Kleine 4*

The Sultan of Swing speaks

Ik ben een groot fan van The Dire Straits. Ik leerde de groep van Knopfler voor het eerst kennen via een verzamelcd (de Money For Nothing CD met die heerlijk foute jaren '80 hoes) en ik was meteen verkocht. Ik begon de rest van hun oeuvre te verzamelen (niet echt moeilijk vermits ze maar 6 CDs hebben gemaakt) en ook die waren stuk voor stuk klassiekers in het genre. Vorig jaar kwam er een hoogtepunt in mijn fandagen met het duoconcert met Bob Dylan dat Knopfler gaf in het Sportpaleis en toen ik zag dat de BBC een documentaire maakten over de gitarist/songwriter zoals ze er één over Robert Plant hadden gemaakt, wist ik dat ik dit moest zien.

Maar 60 minuten (volgens mij was het zelfs minder) is simpelweg te kort om echt een goed beeld te krijgen van Knopfler. De man is vandaag de dag nog altijd met verschillende projecten tegelijkertijd bezig en niet alles wordt even goed besproken. De documentaire verelt het leven van Knopfler chronologisch en is in dat opzicht wel interessant maar zoals gezegd is er gewoon te weinig tijd. Ik hoop in ieder geval dat er ooit eens een uncut versie uitkomt waarin we gewoon het hele gesprek met Knopfler krijgen te zien want volgens mij is dat wel een serieus stukje langer dan dat we hier voorgeschoteld krijgen. Die kans lijkt me jammer genoeg wel redelijk klein maar een fan mag hopen natuurlijk.

Tijdens het zien van de documentaire valt op hoe charmant Knopfler eigenlijk is. Er wordt geen gebruik gemaakt van willekeurige journalisten die ooit eens een artikeltje over de gitaarlegende hebben geschreven en daardoor vinden dat ze alles over hem weten. Neen, de documentaire is bijna in zijn geheel een langdurig interview met Knopfler die allerlei leuke weetjes over zichzelf en zijn nummers verteld. Het succes is hem overduidelijk niet naar zijn bol gestegen (heerlijk hoe hij toegeeft dat hij het openingsakkoord van Romeo and Juliet puur toevallig heeft gevonden) maar je ziet hem gewoon glunderen wanneer hij het over zijn muziek heeft. Erg aangenaam om naar te kijken. Zit best ook nog wel wat nieuwe informatie in voor de fan want zo wist ik niet dat hij met Dire Straits was gestopt omdat hij vond dat het allemaal te groot was aan het worden. Naar het einde toe krijgen we nog wat korte momentopnames van repetities voor zijn nieuwe tours en geven een aantal van zijn muzikanten hun mening over hun bandleider. Erg leuk in ieder geval.

Mark Knopfler: A Life in Songs is een documentaire die elke fan van Dire Straits wel zal kunnen smaken. Er wordt ingegaan op zijn jeugd, de Dire Straits en zijn latere projecten maar het had gerust nog wel wat langer mogen duren. Er wordt maar ongeveer een half uur uitgerekend voor de 6 Dire Straits albums en van zijn solocarrière wordt er geen enkel album besproken Erg vermakelijk maar hier had meer in kunnen zitten.

3.5*

One thought he was invincible... the other thought he could fly. They were both wrong

Ik kan er eigenlijk niet meteen mijn vinger op leggen maar van alle oude actiehelden is Steven Seagal altijd één van mijn minst favoriete geweest. Een gevoel dat objectief gezien niet klopt, want het handvol films dat ik heb gezien (de twee Under Siege films, On Deadly Ground en Critical Decision) zijn eigenlijk nog wel vermakelijk tot simpelweg erg leuk. Misschien me wat teveel laten leiden door het beeld dat de laatste jaren van de acteur wordt geschetst, hij is ettelijke kilo's zwaarder geworden en naar het schijnt zijn de films ook niet veel meer soeps, dus hoog tijd om eens wat meer uit zijn glorieperiode te kijken.

De keuze viel op goed geluk op deze Marked for Death omdat die online stond op VTMGO en verdekke, dit smaakt toch echt wel naar meer. Een plotje dat wat met haken en ogen aan elkaar hangt maar wat maakt het ook allemaal uit als het voor de rest zo'n fijne actiefilm is. De bruutheid wordt niet geschuwd en hoewel ik het echt niet snap dat niemand zich vragen stelt bij de opmerking dat Screwface 2 gezichten en 4 ogen heeft (je kunt het feit dat het broers zijn enkel nog maar duidelijker maken door dat gewoon vlakaf te zeggen), zorgt de tweede dood van Screwface wel voor een erg leuke climax. Voor de rest nog flink wat onnozele one-liners die natuurlijk zo stoïcijns mogelijk worden verkondigt maar dat is juist hetgeen dat dit soort films zo leuk maakt. Sowieso eigenlijk ook gewoon een erg leuke bad-guy. De dreiging straalt er van af en regisseur Dwight H. Little brengt het ook fijn in beeld. Onvoorstelbaar dat dit dan weer van de man komt die ons 5 jaar later de sequel op Free Willy zou brengen..

Steven Seagal dus. Een beetje een one-trick pony zoals de meesten in dit genre maar wel iemand die dat kunstje perfect beheerst. De continue toegeknepen ogen, de slome maar beredeneerde stem en dan natuurlijk het nodige schop- en vliegwerk. Hij mag vanaf de eerste seconde zijn gangetje al gaan (tegen niemand minder dan Danny Trejo dan nog!) maar hij krijgt ook gewoon een erg fijne tegenstander. Basil Wallace is indrukwekkend in al zijn aspecten en maakt meteen een acteerdebuut van jewelste. Fijn ook om Danielle Harris nog even in piepjonge vorm te zien (geef mij maar de volwassen versie maar in Halloween IV, die ook geregisseerd werd door Little, deed ze het als klein meisje ook al uitstekend. Hier is het echter wel een compleet verwaarloosbaar rolletje) maar ook toch nog even Jimmy Cliff vermelden die een stukje van de soundtrack voor zijn rekening neemt. Zowaar een nummer dat door Seagal hemzelf is geschreven trouwens.

Iemand aanraders van wat zo de betere Seagal films nog zijn? On Deadly Ground, Under Siege (beide delen), Critical Decision en Machete heb ik dus reeds gezien. Ik begin wat door mijn voorraad Lundgren en Van Damme te geraken en het zou fijn zijn om eens terug een goede actieheld te hebben, het merendeel van Chuck Norris zijn films is niet om aan te zien.. In ieder geval: erg goed mee geamuseerd en dat geluid van die krakende botten.. Dat gaat me nog lang achtervolgen.

Dikke 3.5*