Opinions

Fantasia '48

Het begint een gewoonte te worden dat wanneer ik wat kan uitslapen dat ik een film kijk voor het slapengaan. Meestal kies ik voor iets luchtigs en aangenaam dus leek de Disney collectie die ik heb opgebouwd daar een ideaal oeuvre voor. Eerst wou ik voor Mary Poppings gaan maar die duurde me net iets te lang dus pakte ik maar iets dat daar in de buurt stond en dat was deze Melody Time. Geen idee waar de film over ging, de plotomschrijving op de hoes was op zijn minst summier te noemen maar de aanwezigheid van Donald Duck leek me al genoeg te zijn om me de gehele film te amuseren.

Wel, ik zat er dus serieus naast op dat gebied. Ik weet nog dat ik een aantal maanden geleden Fantasia eindelijk eens kon kijken (ik had die film nog nooit gezien maar vanwege de grote status erg benieuwd naar geweest) maar die viel enorm tegen. Melody Time lijkt dan ook een sequel op die film te zijn in de mate dat er weer wordt gekozen om een x aantal klassieke muziekstukken te ondersteunen met animatie. Het is een gegeven dat ik nooit echt zo heb kunnen waarderen want ik geraak altijd vrij snel verveeld. Hier is het dan ook weer van hetzelfde want maar één à twee filmpjes van de 7 konden me eigenlijk wat bekoren. Persoonlijke favoriet is dan ook het verhaal over Pecos Bill geworden waarin er een erg leuke touch wordt gegeven aan de reden waarom coyotes huilen. Langs de andere kant zijn het overgrote deel van de filmpjes enorm moraliserend waardoor het allemaal eerder nogal ergerlijk wordt dan amusant naar te kijken. Nu weet ik ook wel dat de Disney films in hun vroegere jaren (en ook in de latere films) soms nogal bol stonden van levenslessen en dergelijke maar toch, het wordt nergens zo erg zoals hier met Little Toot en de zijnen. Wat ook enorm teleurstellend was, was het segment van Donald Duck. De hoes sprak over grappen en grollen van de bekendste eend ter wereld maar meer dan wat gedans gebeurt er niet. Jammer, want hier had misschien wel meer in gezeten als het allemaal wat meer zoals dat laatste segment was geweest.

Wel leuk om een aantal bekende gezichten terug te zien zoals The Andrews Sisters. Die ken ik voornamelijk vanwege hun rollen in de allereerste Abbott & Costello films maar daar waren ze soms eerder wat vervelend. Langs de andere kant zorgden hun dans nummers vaak voor het nodige amusement maar hier hebben ze de pech dat ze voor het meest suffe fragment worden gekozen. Qua animatiestijl is dit trouwens nog redelijk geslaagd want praktisch elk fragment heeft toch zijn eigen stijl. Sommige fragmenten zijn geslaagd zoals het Donald Duck - samba fragment dat weliswaar saai maar op zich wel mooi en kleurrijk geanimeerd. Dat is dus wel degelijk iets dat ze in de Disney studio's blijkbaar nooit echt verleerd zijn want hoewel de stijl in de loop der jaren enorm vooruit is gegaan, met o.a. als hoogtepunt The Aristocats, is het van in het begin altijd wel oerdegelijk geweest.

Melody Time is dan ook een film die, net zoals met Fantasia, aan twee kanten snijdt. De verhalen zijn verouderd en redelijk saai te noemen maar vanwege de soms geslaagde animatie wordt nog wel enigszins interessant. Toch, dit blijkt niet echt mijn ding te zijn maar de allerkleinsten zullen zich hier wel goed mee kunnen amuseren.

2*

I'll take a beaver sandwich

Ik vind het wat lastig om het oeuvre van Dolph Lundgren te beoordelen. Het is een acteur die ik eigenlijk best wel graag zie spelen, maar het niveau van de films waar hij in meespeelt kan me niet altijd even goed bekoren. Er zijn uitzonderingen zoals een Showdown in Little Tokyo bijvoorbeeld, maar films als Cover-Up of The Peacekeeper liggen me gewoonweg niet. Men of War daarentegen leek me wel interessant en uiteindelijk voor niet veel geld meegenomen op een rommelmarkt.

Vooral eigenlijk omdat de link met de Expendables franchise vrij snel was gelegd. Men of War is eerder uitgekomen natuurlijk, maar beide films gaan over een samengesteld team en beide hebben ook Lundgren in een rol. Hoewel Men of War op zich nog redelijk overeind blijft, is het wel overduidelijk het zwakkere broertje van de twee. Iets wat voornamelijk te wijten is aan het feit dat dit team helemaal niet tot de verbeelding spreekt. Het personage van Lundgren is nog de moeite (Spring, era jävlar!) alsook de imposante Blades, maar de overige soldaten hebben nog het meeste weg van een zak aardappelen zonder enige vorm van charisma. Daar staat gelukkig nog wel een heerlijk schmierende, doch soms vreselijk irritante, bad-guy tegenover in de vorm van Keefer. In het oorspronkelijke script van John Sayles ging de actie zich voornamelijk aan het einde situeren, maar door de aanwezigheid van Lundgren werd er door de producers gevraagd om de gehele film van actie te voorzien. Iets wat niet helemaal goed lukt, het komt soms wat onevenwichtig over, maar het staat buiten twijfel dat het slotstuk erg te vermakelijk is.

Wat vooral te wijten is aan een heerlijke Lundgren natuurlijk die voor dit soort rollen geboren lijkt te zijn. Vond hem eigenlijk over de gehele lijn goed geslaagd en er is weinig op hem aan te merken. Tof om Catherine Bell eens in iets anders dan JAG te zien. Vroeger erg veel naar gekeken, maar je haalt ze er zo direct uit. Een compleet andere rol natuurlijk, maar Bell geraakt er mee weg. Ze is trouwens niet de enige JAG regular die in Men of War komt opdraven, want ook Trevor Goddard heeft wel in wat afleveringen meegespeeld. Die speelt hier Keefer en het is een typisch love it or hate it personage. Ik vond zijn overdreven stijl wel iets hebben. Grootste miscast is Thomas Gibson die echt niet in de film past.

Actie ziet er over het algemeen vrij degelijk uit en het is vreemd dat we nadien op filmgebied nooit meer iets van Perry Lang hebben gehoord. Een debuut dat niemand heeft gezien en dan vier jaar later met deze film afgekomen om dan een een losse episode regisseur voor series te worden met onder andere een aflevering van Charmed, NCIS en Weeds op zijn naam.

3*

No goats. No glory

Toen ik een zaterdag voor De Helaasheid Der Dingen in de cinema zat gaven ze een trailer voor deze Men Who Stare at Goats. Normaal gezien kijk ik geen trailers maar ik wist toch al in grote lijnen waarover de film ging dus was ik na afloop toch echt wel benieuwd. Zondag dan maar ineens in de cinema gaan zien.

Het is dan wel jammer dat het uiteindelijk een lichte teleurstelling is geworden. Zoals gewoonlijk zaten de echt leuke stukken al in de trailer maar voor de rest schiet er echt niets meer over. Het verhaal is absurd en naar het einde toe niet echt meer leuk. Vaak kan ik het absurde wel waarderen maar hier ging het zo vaak van de hak op de tak dat ik het niet meer kon opbrengen om me te interesseren in het plot. The Men Who Stare at Goats haalt dan ook zijn punten door de humor die bij vlagen heerlijk droog is. Het hele idee van paranormale soldaten is sowieso al wel leuk gevonden maar ik blijf er bij dat het jammer is dat er zo'n mankement aan een goed verhaal is. Dit had allemaal veel beter tot zijn recht gekomen als er een ietwat deftig plot achter had gezeten. Wel vond ik dat heel de film nogal een hoge Coen broers sfeer had, al kan dat wel Jeff Bridges zijn schuld zijn. Wat wel leuk is, zijn de vele verwijzingen naar heel de Star Wars franchise aan de hand van Jedi's die nog veel beter tot hun recht komen doordat Ewan McGregor de hoofdrol speelt, die vroeger bij het grote publiek echt is door gebroken door zijn rol als Obi-Wan Kenobi in Star Wars.

Jammer dat diezelfde McGregor hier niet zo goed is. Blijkbaar vond hij het zelf allemaal heel hilarisch want ik had heel de tijd de indruk dat hij maar met moeite zijn lach kon in houden. Ergens was dat met reden maar ergens ook niet. De reden is natuurlijk George Clooney die hier een hilarische droogkloot neerzet. Het is gewoon geweldig hoe hij doorheen heel de film staart en rondloopt met zijn lelijke snor. Het is en blijft toch een bijzonder goede acteur en hij redt dan ook eigenhandig de film van een dikke onvoldoende. Het is eigenlijk echt een geluk dat Clooney de hoofdrol vertolkt want de rest van de cast is niet veel soeps. Jeff Bridges, die geniaal is in The Big Lebowski, komt hier ontzettend kleurloos over. Geen idee wat de man bezielde maar dit is serieus onder zijn niveau. Ik heb op bijna geen enkel moment echt moeten lachen maar hij leek er ook totaal geen zin in te hebben. Hetzelfde geldt voor Kevin Spacey. Normaal gezien al niet echt één van mijn favoriete acteurs maar zijn rol in American Beauty zorgde ervoor dat de balans naar de goede kant neigde. Wel, met zijn rol hier zorgt hij voor een serieuze daling. Hij past simpelweg niet in de film en is ronduit irritant. Qua bijrollen valt het allemaal nog wel goed en is eigenlijk alleen Stephen Lang soms nog leuk als Hopgood.

Toch wel een teleurstelling. De film heeft een aantal goede ideeën en grappen maar het komt nergens tot een sterke climax, de film lijkt op het einde zelfs in te zakken qua humor. Jammer.

3*

Dat speciale gevoel wanneer je een Bruce Lee film opzet en Chuck Norris op de credits verschijnt

Ik kwam gisteren tot de conclusie dat ik eigenlijk enorm veel kijkachterstand heb en daar wou ik gisteravond maar eens iets aan doen. Geen idee waar ik moest beginnen maar dan viel mijn oog op de Bruce Lee collectie die ik een tijd geleden heb gekocht en was het snel beslist. Op goed geluk één van de films gepakt en dat was deze Way of the Dragon. Op de hoes stond Bruce Lee tegenover een vrij behaarde man maar ik nam er verder geen notie van.

Tot de openingscredits over het scherm rollen en dat opeens Chuck Norris daar tussen blijkt te staan. De hoes er terug bij genomen en ja, onder al dat haar meende ik een flard van Chuck te herkennen. Ik geraakte helemaal in de sfeer en was erg benieuwd hoe dit ging uit draaien. Eerlijk gezegd, Way of the Dragon is een vreemd filmpje geworden. Geschreven en geregisseerd door Bruce Lee wordt dit op gebied van verhaal erg vaak een klucht en is het allemaal wel enorm slecht gemaakt. De humor is enorm kinderachtig, de film werd zonder geluid opgenomen en bijna alle rollen werden daarna door Lee zelf ingesproken en de muziek is echt tenenkrommend slecht. Het lijkt allemaal van een enorm laag niveau te zijn maar toch heeft het nog altijd wel een zekere charme. Het minieme misdaadverhaal is er één dat we al meerdere keren in andere films hebben gezien maar toch weet de film niet te vervelen. Alleen jammer dat de choreografie op sommige momenten ook vrij beroerd is. Lee is voor mij één van de groten in het genre, al moet ik eerlijk toegeven dat ik voor de rest alleen bekend ben met een handvol Shaw Brother films en een paar Tony Yaa films, maar van de gevechten episch in beeld te brengen heeft hij echter niet bijzonder veel kaas gegeten. Toch zijn de gevechten nog altijd van een degelijk niveau waardoor dit, zelfs nogal verknipt, nog wel interessant is om naar te kijken.

Ik heb me trouwens echt wel af en toe vergaapt aan het afgetrainde lichaam van Bruce Lee. Het is niet de eerste film die ik van hem heb gekeken (de twee Green Hornet films, Enter the Dragon, Fist of Fury en The Big Boss heb ik al verorberd) maar hier ziet hij er echt enorm droog uit. Geen idee of Lee in zijn tijd wat middelen heeft gebruikt om zijn lichaam een zetje te geven maar je zou het hem echt niet aangeven. Lee is ontzettend mager maar enorm pezig en ik zou hem niet tegenover mij willen hebben. Al blijft het natuurlijk wel hilarisch hoe hij vecht met al die trappen en de bijhorende kreetjes. Lee kan echter nog altijd niet acteren maar maakt dit goed door met een groot charisma de hoofdrol te spelen. De stompzinnige smile op zijn gezicht werkt natuurlijk wel erg vaak op de lachspieren. Eigenlijk nooit geweten dat Chuck Norris hierin meespeelde, ik ben me ook pas recent beginnen toeleggen op de Bruce Lee films maar het is natuurlijk geweldig om dit te zien. Norris kan ook niet acteren, zelfs niet in series als Walker, maar hier valt het eigenlijk best wel mee. Het is natuurlijk niet echt een diepgaande rol en hetgeen waar hij voor gekozen is doet hij wel uitstekend, namelijk een lekker robbertje vechten. Het eindgevecht tussen Lee en Norris is dan natuurlijk ook de perfecte afsluiter voor de film en tegelijkertijd het hoogtepunt waarop we zaten te wachten. De rest van de cast is redelijk waardeloos, al zijn de andere vechters vaak ook wel de moeite.

Ik twijfelde nog hoeveel ik dit zou geven. Langs de ene kant is de film echt verschrikkelijk slecht geacteerd, gemonteerd en trekt het verhaal op niets. Langs de andere kant is het wel weer met een geweldige Bruce Lee en krijgen we een confrontatie met Chuck Norris. Of dit echter goed genoeg is om de minpunten weg te werken? Nipt maar ik denk het wel.

3.5*

Love love love

Zo soms kun je toch eens wat geluk hebben in een Kringloopwinkel. Afgaande op internetprijzen is de DVD van Mephisto Waltz een redelijk dure aankoop en daar werd hij echter verkocht voor €1.75. Een spotprijs voor een film waar ik mijn Jacqueline Bisset collectie mee kan vervolledigen, maar eerlijk gezegd had ik hier ook nog niet eerder van gehoord. Ook op MovieMeter is de film redelijk onbemind qua reacties en aantal stemmen, maar het gemiddelde ligt nog redelijk hoog voor een horrorfilm.

En dat is terecht, want The Mephisto Waltz is een film die gezien mag worden. Regisseur Paul Wendkos leunt een beetje mee op het succes van Rosemary's Baby dat een aantal jaar eerder werd uitgebracht (net zoals schrijver Fred Mustard Stewart trouwens, want die publiceerde zijn boek 2 jaar nadat Ira Levin dat had gedaan) en levert een sfeervolle film af waar het satanisme centraal staat. Je moet een beetje meegaand zijn in het thema om dit ten volle te kunnen waarderen en dat is dan ook juist hetgeen waar het bij mij op den duur wat begon te knellen. De dood van Abby is wel heel abrupt en slecht uitgewerkt, maar er wordt op het einde ook wat teveel gejongleerd met lichamen en geesten. Het heeft natuurlijk wel een heerlijke eindscène tot gevolg waar Paula zelfmoord pleegt (al is dat dus eigenlijk Roxanne) en Roxanne (al is dat dus eigenlijk Paula) zich in de armen gooit van Myles (al is dat dus eigenlijk Duncan) en dat doet ze met een heerlijke maniakale blik in de ogen.

Jacqueline Bisset, het blijft toch één van de meest ondergewaardeerde actrices als je het mij vraagt. Ze werkte samen met de groten der aarde (Polanski, Truffaut, Huston, ...) en toch blijft haar werk enorm lastig te vinden. Vreemd ook dat bijvoorbeeld IMDB de film Domino als één van haar bekendste films noemt.. Ten tijde van The Mephisto Waltz heeft ze al wat naam gemaakt en de rol van Paula blijkt een kolfje naar haar hand te zijn. Zeker het eerste gedeelte van de film met de interactie tussen haar en Myles is erg sterk. Die Myles wordt gespeeld door Alan Alda (Hawkeye!) en die verbaast ook over de gehele lijn. Ik had er nooit meer dan een komische acteur ingezien maar dit doet hij erg goed. Dat kan ook gezegd worden van de altijd degelijke Curd Jürgens en ook Barbara Parkins doet het als Roxanne sterk. Sowieso qua cast weinig op aan te merken.

Dan is het des te jammer dat het naar het einde toe allemaal wat begint te slepen. Als je nu een kwartiertje zou wegknippen (heel dat stuk met Abby bijvoorbeeld heeft toch geen toegevoegde waarde), dan zou het een heel ander verhaal worden. Toch misschien een film die het met een herziening nog wat beter kan doen, maar met deze score zal Wendkos ook niet klagen vermoed ik.

Dikke 3.5*

More Bold! More Brazen! And Much, Much More Bardot!

Ik kende Jean-Luc Godard eigenlijk alleen maar van naam en faam. Had al een aantal keren getwijfeld om eens een film van hem mee te pakken maar kon nooit eigenlijk goed kiezen, vooral ook uit schrik dat ie zou tegenvallen. Ik was dan ook blij dat ik deze in de bibliotheek vond, een Godard met Bardot. Kan moeilijk tegenvallen?

Toch gebeurt het. Misschien waren mijn verwachtingen wat te hoog gespannen maar ik vond hier maar redelijk bitter weinig aan. De openingscredits zijn wel leuk gevonden doordat de crew gewoon wordt opgenoemd en ook de scène erna met Bardot en Piccoli hun gesprek in bed kon mijn aandacht ook nog vasthouden. Jammer genoeg komt het verhaal nooit echt op gang en verveelt het allemaal ook vrij snel. Vooral doordat in het begin van de film er vooral gebruik wordt gemaakt van de tolk Francesca waardoor je dezelfde zin elke keer in twee verschillende talen hoort. Mijn DVD versie koos er dan ook willekeurig voor om nu eens het Franse te ondertitelen, dan het Engelse en soms helemaal niets. Le Mépris slaagt er alleen in om helemaal op het einde waar Bardot zich te pletter rijd met Palance mij wat te verbazen. Dat was dus dan ook nog het interessantste van de film. Jammer dat de film daarna dan ook gedaan was. Ik kreeg trouwens ook constant een Otto e Mezzo gevoel bij deze film en dat is in mijn ogen geen pluspunt.

Brigitte Bardot was eigenlijk de enige reden dat ik erin slaagde om de film uit te zien. Ze slaagt erin om de gehele film perfect op haar schouders te dragen. Geen wonder dat ze de Franse versie van Marilyn Monroe wordt genoemd. De rest van de cast vervalt eigenlijk bijna in het niets tegenover Bardot maar vooral Fritz Lang was irritant. Kan hij toch beter films maken dan acteren.

Visueel slaagt het ook allemaal wat tegen. Buiten hier en daar wat mooi kleurgebruik en het rood-wit-blauw in het begin van de film, wat dan ook nog eens verschrikkelijk lelijk was, gebeurt er bitter weinig. De enige mooie scène was dan ook wanneer Piccoli werd betrapt op het versieren van Francesca door Bardot op weg naar de WC. De trap rechts in beeld en Bardot en Piccoli links, zag er echt mooi uit. Wat dan wel weer goed was, was de muziek. Normaal let ik hier niet zo heel hard op maar de deuntjes die hier in voorkwamen waren wel knappe stukken.

Teleurstelling, zal de eerste en waarschijnlijk de laatste Godard zijn voor een lange tijd.

2*

Prachtige poster trouwens.

Hath not a Jew eyes?

Een tijd geleden heb ik besloten om me terug eens wat meer te gaan verdiepen in het oeuvre van Al Pacino en zo af en toe schaf ik nog eens een filmpje met hem aan. Altijd leuk dan natuurlijk wanneer je interesses kunt combineren, want ik ben ook al geruime tijd bezig met het opzoeken van Shakespeare verfilmingen. Deze The Merchant of Venice is de eerste verfilming die ik zie van het gelijknamige toneelstuk van de Bard en ik was wel benieuwd hoe Pacino dit ging brengen.

Het resultaat is een degelijke verfilming, maar wel eentje die niet altijd even vlotjes loopt. Een aantal geweldige scènes zoals de speech van Shylock in de rechtbank, sowieso zijn de vele monologen van de Jood wel de moeite waard, maar ook best wat onnodige symboliek die de film wat onderuit haalt. Neem nu de eindscène waar we Jessica zien staren naar een stel mannen in houten sloepjes die met hun speer jacht maken op vissen. Vrij onnodig als je het mij vraagt en de toevoeging van zo'n scènes zorgt er ook voor dat de film toch net een tikkeltje te lang duurt. Zonde, want voor de rest maakt Michael Radford er wel een interessante film van. Zeker ook qua enscenering de moeite waard, je waant je namelijk zonder al teveel verbeeldingskracht in het Venetië van de jaren 1600.

Glansrol dus voor Al Pacino. Blijft toch een acteur die geknipt is voor gewichtige monologen te brengen en hier is bitter weinig op zijn performance aan te merken. Ik heb ze al eerder vernoemd, maar mijn favoriete scène blijft toch het segment in de rechtbank waar Shylock onvermurwbaar zijn contract wil laten volbrengen. Jeremy Irons heeft een ietwat kleinere bijrol als Antonio, maar heeft een uitstekende chemie met Pacino. De scènes die de twee delen zijn in ieder geval heerlijk. Het is dan ook jammer dat Joseph Fiennes als Bassanio een ietwat zwakke schakel in het geheel is. Niet meteen slecht, maar toch ook niet memorabel. De vrouwelijke cast is verder nog degelijk.

De film wordt ook gebracht in de authentieke taal van Shakespeare en daar scoor je bij mij altijd wel punten mee. Radford houdt het geheel in zijn oorspronkelijke setting, een goede geüpdate Shakespeare is Hamlet van Michael Almereyda trouwens, waardoor de film een zekere authentieke vibe meekrijgt. Dat, en een uitstekende Pacino zorgen voor de 3.5*

3.5*

There are times when victory is very hard to take

Om de een of andere reden heb ik een goed geheugen om filmtitels te onthouden. Met examens kan ik soms zelfs met alle moeite van de wereld iets niet onthouden maar laat mij eens opzoeken in welke films David Bowie heeft meegespeeld en de titels blijven voor jaren in mijn geheugen sluimeren. Zo ook afgelopen zondag wanneer ik in een bak met DVDs was aan het rommelen en opeens deze film tegenkwam. Ik zag alleen maar de rug van de DVD maar ik besloot om hem toch eens beter te bekijken en toen ik zag dat het met Bowie was, was ik natuurlijk meteen verkocht.

Hoewel ik totaal geen idee had wat ik eigenlijk moest verwachten. Ik had de korte inhoud niet gelezen (heb daar wat slechte ervaringen mee gehad met korte inhouden die tot aan de laatste 5 minuten gaan) dus ik ging vrij blanco de film binnen. Merry Christmas Mr. Lawrence is in de eerste plaats een oorlogsfilm maar langs de andere kant ook weer niet doordat hier het gebruikelijke thema van ontsnapping niet aan te pas komt. Neen, er wordt gekozen een film te maken die zich concentreert op de cultuurverschillen tussen de Oosterse en de Westerse wereld. Een interessant gegeven dat over de grote lijn geslaagd in beeld wordt gebracht (de scène waar Celliers Yonoi op de kaken kust is geweldig) maar af en toe wordt er toch wat uit de bocht gegaan. Zeker de flashbacks hadden voor mij niet gehoeven want die zorgen ervoor dat je uit de sfeer van de film geraakt. Ik ben er ook nog niet echt uit waarom dat er juist inzit (als karakteruitdieping komt het in ieder geval niet tot zijn recht) maar het breekt compleet met het beklemmende gevoel van de gevangenis, om over het leeftijdsverschil tussen Celliers en zijn broertje maar te zwijgen. Een gevoel dat trouwens enorm versterkt wordt door een fabuleuze soundtrack van Ryûichi Sakamoto.

Hoe meer ik van David Bowie begin te zien, hoe meer het me opvalt hoe enorm veelzijdig die kerel eigenlijk is. Als zanger heeft hij zich meermaals heruitgevonden (Ziggy Stardust!) maar ook als acteur weet hij me altijd wel te amuseren. Zijn rolletjes in The Prestige en Labyrinth zijn dan ook wel erg leuk maar dit is de eerste keer dat ik hem in een volwaardige hoofdrol zie. Het gaat hem in ieder geval erg goed af, zeker omdat hij op zich zo'n vreemd personage speelt. Langs de ene kant is hij een soldaat die met een handvol man de Japanners het leven zuur heeft gemaakt maar langs de andere kant oogt hij zo enorm fragiel dat je het er nooit zou in zien. Toch heeft hij een zekere uitstraling die hem geloofwaardig maakt en dat is op zijn minst een heuse prestatie te noemen. Ik denk dat het zo'n anderhalf uur heeft geduurd eer ik door had vanwaar ik Tom Conti nu weer kende maar ineens schoot het me te binnen dat het de vader van Emily is in Friends. Een erg leuke rol daar maar Conti kan blijkbaar ook goed overweg met een serieuze rol. Hij fungeert hier als brug tussen de gevangen soldaten en hun cipiers en slaagt daar erg goed in. Goede bijrollen ook voor Ryûichi Sakamoto (die dus ook de soundtrack maakte en eigenlijk een soort van Japanse David Bowie is) en Takeshi Kitano als Yonoi en Hara. Zeker de eindscène waar de film zijn titel vandaan haalt is schitterend.

Ik twijfel nog tussen 3.5* en 4*. Mocht de flashback er niet hebben ingezeten dan had de film volgens mij op een solide 4* gekomen maar hij zit er dus wel in (duh) en het breekt te hard met de rest van de film waardoor het me lang heeft geduurd eer ik er terug in zat. Een erg sterke cast in ieder geval en een dijk van een soundtrack.

3.5*

You saw it too... didn't you?

The Messengers stamt nog uit een tijd toen ik helemaal niet zo bekend was met het horror genre. Bij de release was ik een jaar of 15 en de meeste fun bestond er altijd uit om te proberen of ik mee in de cinema gesmokkeld kon worden. Dat lukte praktisch elke keer maar ik heb lange tijd het gevoel gehad dat de randomstandigheden mee verantwoordelijk waren voor de score van 3.5*. Hoog tijd dus om eens te gaan checken of de film die score kon vasthouden of dat de Pang broertjes zich verslikten in hun Amerikaanse debuut.

En het is een twijfelgeval geworden want The Messengers hinkt wat op twee benen. Het uitgangspunt van het behekste huis is zo oud als de straat maar aan de hand van wat visuele truukjes wordt er toch nog een vermakelijk sfeerbeeld geschetst. Weliswaar een resem typische scènes (en onduidelijkheden want wat was in godsnaam de bedoeling van die kerel die je elke keer met dat contract ziet afkomen?) die je in elke horrorfilm van de laatste jaren tegenkomt, zoals de flitsen van het jongetje/moeder, maar af en toe met een zeker oog voor detail waardoor er een paar geslaagde beelden op de proppen komen. Persoonlijk vond ik de shots waar je naar Jess kijkt vanuit de kelder (de scène die ook als voorbeeld voor de poster heeft gediend) het beste. Toch sleept de film voort van het ene naar het andere cliché en is het wachten of de climax nog iets nieuws zou kunnen brengen. Hoewel ik de film dus een aantal jaren geleden al wel had gezien, wist ik niet meer hoe hij afliep. Het is dan ook een pluspunt dat ik nu nog altijd de twist met John niet had zien aankomen maar bon, ik suck dan ook wel in het zien aankomen van dit soort twists dus misschien ligt dat wel gewoon aan mij.

Het jaar 2007, het moet toch nog een periode van onbezorgdheid zijn geweest voor Kristen Stewart. Een jaar vooraleer ze door het gehele internet vergruisd zou worden vanwege Twilight en nooit meer een filmrol zou kunnen aanpakken zonder commentaar te krijgen hoe een slechte actrice ze eigenlijk wel niet is. Toegegeven, het is geen baanbrekende actrice maar in The Messengers is ze op haar plaats en vult ze haar rol zo goed als mogelijk is in. Hetzelfde geldt voor de rest trouwens want The Messengers biedt weinig ruimte voor enige diepgang van personages. Toch nog even de jonge Evan en Theodore Turner vermelden want die doen het ook wel sterk als de kleine Ben. Altijd lastig om met kinderen te filmen maar ze raken de juiste snaar.

Uiteindelijk is The Messengers een standaard geval geworden. Vermakelijk om een keer gezien te hebben maar gevuld met een resem clichés die ervoor zorgen dat de film nergens boven soortgenoten uitsteekt. Een handvol geslaagde scènes en een redelijke, weliswaar vergezochte, climax zorgen voor het voordeel van de twijfel.

2.5*

Metallica and San Francisco Symphony together again. Live

Het kwam voor mij eerlijk gezegd een beetje uit de lucht vallen, deze S&M2. Een goede 15 jaar geleden (toen ik nog een puberende Metalfist was), was Metallica zowat mijn favoriete groep. Ik schreef als bezigheidstherapie op school kaften vol met songtitels en flarden lyrics, ik had posters op mijn kamer, ik had de groep als wallpaper, ... Tijden veranderen echter en Metallica verdween (samen met Iron Maiden) naar de achtergrond en ik volgde het nieuws absoluut niet meer op de voet.

Al blijf ik altijd wel een nostalgisch gevoel overhouden wanneer ik aan de band terugdacht en dan in het specifiek het S&M concert uit 1999. Toen op goed geluk de muziekdvd gekocht en compleet weggeblazen. Die mix met een symfonisch orkest werkte uitstekend en zelfs nummers van albums waar ik niet zo bijzonder veel mee had (Load & Re-Load) kwamen stevig binnen. Ik hoopte met S&M2 hetzelfde effect te kunnen krijgen met albums zoals Death Magnetic en Hardwired to Self-Destruct (wel pogingen gedaan tot het luisteren maar mijn interesse lag er echt niet meer) en helaas.. S&M2 is op alle vlakken minder dan de voorganger. Hoewel, op alle vlakken is niet helemaal juist. Het eerbetoon aan Cliff Burton met (Anesthesia) Pulling Teeth is bijzonder indrukwekkend maar voor de rest? Het oude materiaal blijft als een huis overeind staan en de nieuwe nummers vallen in het niets in vergelijking daarmee. Dit is puur persoonlijk natuurlijk, want misschien dat fans van de laatste twee albums hier wel hun gading in vinden, maar ik vond het allemaal veel te lang uitgesponnen.

En dat geldt eigenlijk voor veel zaken. Ik was alweer vergeten hoe graag Lars Ulrich zichzelf hoort praten waardoor de korte interviews redelijk nietszeggend worden. Kwalitatief is er trouwens weinig aan te merken aan heel deze set-up. Het symfonisch orkest overtuigt over de gehele lijn en de band zelf speelt ook strak, maar de bezieling is weg. Ulrich die wat vlaggen ligt te gokken, het is zowaar het opwindendste dat er uit zijn mond is gekomen. De laatste show ook (ik ben naar de cinemavoorstelling van 11 oktober gegaan, ik vermoed dat op 9 oktober de show van 6 september werd getoond en op 11 oktober de show van 8 september?) voor James Hetfield zich terug liet inchecken bij een rehab-center, ook dat is bijna 20 jaar geleden dat hij dat nog eens heeft gedaan...

Veel gezwets om te beginnen zodat je je eigenlijk ligt af te vragen wanneer ze nu in hemelsnaam eens gaan beginnen en eenmaal van start knettert het wel. Persoonlijke favorietjes als The Ecstasy of Gold en The Call of Ktulu blijven formidabel en The Memory Remains is erg indrukwekkend en nadien zakt het als een kaartenhuis in elkaar om naar het einde toe met moeite overeind te krabbelen. Volgens mij kon je bij de DVD van S&M echt zelf nog spelen met de camerastandpunten etc, ik denk dat dat 20 jaar later nog altijd een dynamischer beeld geeft dan dit.

Nipte 3*

I got a "what" for you... on second base

Het komt er de laatste tijd maar niet van om Abbott & Costello films te zien. Normaal gezien heb ik een vaste routine in de week maar de laatste tijd is er iets teveel drukte waardoor het er niet altijd van komt. De afgelopen week was weer hetzelfde als de weken ervoor dus kon ik pas gisteravond tijd maken voor Mexican Hayride, al was het nog altijd een rit vol hindernissen doordat de ondertiteling wederom wegviel en ik 20 minuten voor het einde barstende hoofdpijn kreeg waardoor ik de film pas vandaag heb kunnen uitzien.

Soit, de film kan hier in ieder geval niets aan doen dus het zou onterecht zijn om hier punten voor af te trekken. Mexican Hayride is op zich wel weer een goede film geworden. Barton wordt met recht de beste regisseur voor het duo genoemd omdat hij van de meest standaard verhalen nog altijd wel iets leuks weet te maken (vooral Buck Privates Come Home was uitstekend ten opzichte van zijn voorganger, Buck Privates) maar hij is ook de regisseur met de meeste titels op zijn resumé aangaande het duo. Dat zegt natuurlijk niets over de kwaliteit van zijn werk maar het valt wel op dat het de filmreeks goed doet dat Abbott & Costello terug maatjes zijn samen met Barton. Al is deze Mexican Hayride toch ook weer wat een uitzondering op de regel van de reeks want het duo speelt wederom (sinds Little Giant en Time of Their Lives) geen maatjes. Hoewel ze hier elkaar wel overduidelijk kennen, is Abbott er toch meer op gebrand om Costello in het zak te zetten. Dat is in de andere films natuurlijk ook altijd het geval (het is zelfs de drijvende kracht achter de films) maar dit is toch allemaal op een andere manier gebracht. De setting van Mexican Hayride is zoals de titel al doet vermoeden inderdaad Mexico en het zorgt in ieder geval voor een leuke afwisseling ten opzichte van de films. Costello praat af en toe wat Spaans, maakt nogal explosieve tortilla's en blijkt een ware stierenvechter te zijn. Nergens briljant, nergens vernieuwend maar het is zo vermakelijk dat ze voor mij de echte grote komieken van vroeger zijn.

Gebaseerd op een toneelstuk en omgevormd tot film. Altijd wat een vreemde bedoening vind ik, al helemaal wanneer er dan nog eens acteurs van het toneel verschijnen. Zo doet Luba Malina wederom mee in de rol van Dagmar. Leuke actrice maar niet echt zo goed qua acteren. Het fake accent is nogal irritant en naar het einde toe wordt het zelfs erg vervelend wanneer ze Costello's stierengevecht begint te onderbreken. Gelukkig wordt er nog genoeg gefocust op de twee hoofdrolspelers en die zijn zoals altijd weer geweldig. Ik blijf het echt fantastisch vinden hoe fantastisch ze op elkaar zijn ingespeeld, hun timing is werkelijk fenomenaal. Het is alleen jammer dat de bekende routines niet zo erg veel aanwezig zijn. Natuurlijk is veel hiervan te wijten aan het feit dat de film een omgevormd toneelstuk is waardoor de routines een stuk moeilijker worden om te integreren. Er wordt wel een leuke poging gedaan maar het geraakt niet verder dan een korte verwijzing naar de geniale Who's on First sketch en een kort woordspelletje waar Costello weer eens lekker kan losgaan. Het is wel knap hoe de acteurs zich altijd zo weten op te laden voor de film. Het is al meerdere keren voorgekomen dat ofwel beide acteurs zever met elkaar hebben, of dat ze zever met de regisseur hebben, of gewoon geen zin hebben. Deze keer was het dat Costello een andere cast wou en Abbott vond het script gewoon verschrikkelijk. Toch weten ze er weer iets leuks uit te maken, al is het natuurlijk nog altijd een gradatie minder dan hun beste werkt.

Barton, Abbott en Costello brengen wederom degelijk werk maar het voelt toch allemaal net dat tikkeltje minder. Het plot is leuk door de setting maar door de omvorming van toneelstuk naar film is er veel van de gebruikelijke Abbott & Costello humor verloren gegaan. Jammer, maar het blijft toch nog altijd wel de moeite waard.

3.5*

Lauwe Lubitsch

Ik ben me de laatste tijd meer en meer aan het interesseren voor silent films en dan is het eigenlijk toch een genot dat zoiets als Youtube bestaat. Ben normaal geen fan van het kijken op zo'n streamingsite wegens te lage kwaliteit, maar volgens mij krijg je dit soort films niet in veel betere kwaliteit te zien. De eerste kennismaking met Ernst Lubitsch was niet zo denderend, Ninotchka - 1.5*, maar wou me hier wel eens aan wagen.

Het is eigenlijk dankzij Nederland dat we vandaag de dag nog de kans hebben om dit te zien. De film werd namelijk als verloren beschouwd totdat er ergens nog een kopie werd gevonden in de Nederlandse filmarchieven onder de naam Sally geht auf Reisen. Wat eigenlijk een meer logische titel is aangezien Meyer aus Berlin onderdeel is van de Sally reeks van Lubitsch die hij maakte voordat hij naar Hollywood trok. Soit, Sally kun je dus eigenlijk meer een typetje noemen en op zich eigenlijk nog wel eentje dat best vermakelijk is. Sally is een notoire vrouwenliefhebber en bovendien een man die niet op zijn mond is gevallen, maar daar knelt dan ook een beetje het schoentje aangezien dit soort spitsvondigheden en vlotte antwoorden beter tot zijn recht komen via audio dan via de gebruikelijke pancartes. Voor de rest valt op dat Lubitsch precies niet echt een idee had hoe hij zijn film moest eindigen (of zou er misschien nog een segment verloren zijn?) en komt de 'Ende' pancarte wat uit de lucht gevallen.

Blijkbaar één van de laatste keren dat Lubitsch voor de camera te zien was, na 1920 zou hij zich op zijn regie carrière focussen, en dat is zonde aangezien hij dit wel leuk doet. Viel me op dat hij eigenlijk helemaal niet zo geforceerd overkomt als andere acteurs in deze tijdsperiode. Lubitsch deelt veel scènes met Trude Troll maar dat is niet echt noemenswaardig. Sowieso een niet echt bijzondere cast trouwens. Visueel is dit allemaal wel degelijk gemaakt, maar verwacht nergens de vernuftigheid die je bij de klassiekers in het genre verwacht. Al moet ik toegeven dat ik wel gecharmeerd was door de nachtmerrie van Sally. Leuk in al zijn eenvoud.

Betere zit dan Ninotchka in ieder geval, maar dat zal ongetwijfeld ook wel te danken zijn aan de korte speelduur. Meyer aus Berlin klokt uiteindelijk af op iets minder dan een uur en dat is echt wel voldoende. De fratsen van Meyer heb je na een tijd wel gezien en de climax met de respectievelijke wederhelften die eindelijk bij elkaar komen loopt met een sisser af.

Nipte 3*

Jackie Chan en de Dirty Dozen

Omdat we hebben besloten om al het werk van Chan te zien ontsnappen we ook niet aan zijn slechtere films. Nu hebben we al een paar vervelende films gehad (Spiritual Kung Fu onder andere) maar er zat altijd nog wel enige vorm van vermaak in. Ik vermoedde dat Fantasy Mission Force dat ook wel ging hebben maar ik heb een film nog nooit zo slecht ingeschat want dit is werkelijk te slecht voor woorden.

En dat terwijl het concept op zich nog wel redelijk boeiend is. Nu ben ik sowieso al wel een fan van het idee om een groep compleet verschillende karakters te laten samenwerken om zo een bepaald slecht iemand te verslagen maar dit is gewoon waardeloos. Vooral omdat de personages werkelijk nergens op slagen. Er zit een Schot in die als compagnon een volslagen idioot heeft en die worden dan nog eens bijgestaan door een soort van Chinese versie van Elvis en wat ander vreemd volk waaronder een mengeling van Chinees en Mexicaan. Het slaagt als een tang op een varken maar het past wel perfect in de lijn van het verhaal want ook daar worden meermaals de wenkbrauwen bij gefronst. Ineens komt het groepje bij Amazones terecht en dan zitten ze weer in een freakin' spookhuis om uiteindelijk dan op een lachwekkende wijze allemaal stuk voor stuk het loodje te leggen. Met een speelduur van zo'n kleine 90 minuten lijkt het alsof de film maar blijft duren, en dat komt dan van iemand die onder andere The Sound of Music, Gone With the Wind en Ben-Hur in één trek heeft uitgezeten... Abominabel slecht, je kunt het niet beter omschrijven.

Wat wij ons afvroegen tijdens het kijken was dan ook wat Jackie Chan in godsnaam heeft bezield om hier in mee te spelen. Juist wanneer hij een aantal erg degelijke films begon te hebben komt hij met deze crap af. Het was dan blijkbaar ook alleen maar bedoeld als vriendendienst voor Yu Wang maar als je het mij vraagt had het beter geweest als de twee elkander nooit hadden ontmoet.. De rol van Chan is ook eigenlijk vrij klein te noemen maar brengt gelukkig nog even een interessante 3 minuten wanneer hij zijn oude getrouwe stijl bovenhaalt. Het Dirty Dozen team oftewel het Fantasy Mission Force op zich bestaat uit een stel vreselijke acteurs maar misschien lag dat wel aan de dub want jongens, wat was die slecht! Chan klinkt als een klein kind en de rest klinkt al even verschrikkelijk.

Ik ga er geen woorden meer aan vuil maken want ik krijg het al terug op mijn systeem als ik nog maar aan de film terug denk. Slecht geacteerd, slecht gedubt en een compleet niet boeiend verhaal waar geen touw is aan vast te knopen en dat vol met fouten zit zorgen voor een volstrekt waardeloze film. Ik hoop dat Fearless Hyena II wat beter is maar het eerste deel was al niet fantastisch dus ik heb mijn twijfels.

0.5*

Tweede kennismaking met het duo

Ik kende Bud Spencer & Terrence Hill van naam maar ik had nog nooit de moeite genomen om eens iets van hen te zien. Daar kwam verandering toen ik Watch Out We're Mad in bezit kreeg voor weinig geld. De eerste keer sloeg tegen wegens vervelende ondertiteling maar de 2e keer was het prijs, Bud Spencer & Terrence Hill zijn cool! Toch duurde het weer een tijd eer ik iets nieuws van hen zag maar toen ik in de Kringloopwinkel 5 films van het duo voor 1.50 euro per stuk vond, heb ik ze toch maar meegenomen. Gisteravond de kortste van de 5 uitgezocht, ik was nogal moe, en me laten wegvoeren naar het zonnige Miami.

Toch voelt dit voor mij al direct als een vreemde eend in de bijt aan want qua knokpartijen is er niet zo bijster veel te beleven. De gevechten zijn erg kort en persoonlijk niet zo heel goed geslaagd vind ik. Gelukkig heeft de film nog wel wat anders vermakelijk te bieden. Het plot is een nogal redelijk standaard misdaadverhaal met een aantal intriges die je van ver kunt zien aankomen maar het wordt er niet minder vermakelijk om. De film duurt anderhalf uur en blijft dan ook de gehele speelduur boeien. Minpunt is wel de vreselijke muziek, iets waar ik bij Watch Out We're Mad ook al last van had. Op zich niets tegen de deuntjes maar ze worden te vaak en te veel gebruikt. Ik werd al zot toen het menuscherm stond te spelen en de openingsscène (die voor de rest wel typisch Miami aanvoelde) werd dan ook serieus verneukt door de muziek. Op zich komen de deuntjes wel meer voor in de film maar dan zijn ze minder storend. Vraag me ook niet waarom. Voor velen zal dit een kwestie zijn van jeugdnostalgie maar voor mij is dit het bewijs dat de films wel degelijk iets waard zijn want ze weten me nu te vermaken terwijl ik vroeger nooit iets van hen heb gezien. De gemiddelde score die veel van hun films ontsiert is dan ook serieus onterecht.

De tijd haalt iedereen in en het is vooral te merken aan Terrence Hill. Ten tijde van Watch Out We're Mad kende hij nogal een hoog pretty-boy gehalte maar hier is dat toch wat vermindert, wat nogal logisch is want we spreken van 11 jaar tussen beide films. Bud Spencer daarentegen ziet er nog altijd hetzelfde uit en geweldig dat hij is. Het is werkelijk een gorilla van een vent en de confrontatie tussen de krachtpatser en Charro is werkelijk fantastisch. Sowieso zijn de scènes tussen Hill en Spencer goud waard, vooral wanneer William 'Bo' Jim zich er nog bij mengt. Voor de rest is er ook nog van wat vrouwelijk schoon te genieten door de aanwezigheid van Jackie Castellano en Rhonda S. Lundstead. Wel leuk want 90 minuten naar venten zien, het begint ook wel te vervelen. De scène waar Lundstead haar intrede maakt is natuurlijk fantastisch, die blik van Spencer is om in te kaderen. Niemand acteert van een hoog niveau maar het voelt allemaal zo ontzettend fout en cheesy aan, dat je me hier wel een avondje mee kunt vermaken. Ik kijk in ieder geval wel uit naar de 4 andere films die nog op de to-see lijst staan.

Voor velen precies een slechte in de reeks vanwege het weinige vechten maar voor mij gaat die vlieger niet op. Spencer en Hill zijn cool en ze zullen het blijven. Het plot is van een redelijk niveau maar het duo maakt ontzettend veel goed.

Dikke 3.5*

The Simple Things was de laatste 'normale' entry in de Mickey Mouse reeks en het heeft dus 30 (!) jaar geduurd eer Disney zijn iconische muis terug leven begon in te blazen. De tijd van cartoons van nog 10 minuten was voorbij en dat merk je aan Mickey's Christmas Carol. Het was niet de eerste keer dat een boek werd getackled (Thru the Mirror uit 1936 gebruikte Alice in Wonderland), maar nu wordt er dus meer tijd voor vrijgemaakt. Er zitten een paar leuke keuzes tussen. Scrooge McDuck is een ideale vrek en een resem aan bijrollen (Donald Duck, Goofy, Minnie Mouse en zelfs personages uit onder andere Robin Hood!) maken hier, hoewel ik niet echt fan ben van het werk van Dickens, een erg leuke cartoon van. Memorabel ook doordat het het laatste wapenfeit van Clarence Nash (Donald Duck) was, maar bovendien ook gewoon erg mooi geanimeerd.

4*

Net als bij Pluto's Judgement Day is Mickey's Circus een short die onder Mickey Mouse valt, maar waar de muis zelf eigenlijk weinig in voor komt. Mickey is deze keer een circusdirecteur en moet afrekenen met een drukke Donald Duck die een act heeft met 3 zeeleeuwen. De chaos is al snel compleet en het resulteert in een vermakelijke cartoon die vooral door Donald Duck net dat beetje extra krijgt. De manier waarop hij ligt te sakkeren op Mickey Mouse (zeker wanneer beide op het koord hoog boven de grond zijn terecht gekomen) is heerlijk.

4.0*

Nadat Mickey Mouse onder andere al een dirigent was geweest (zie The Band Concert), werd hij in 1935 ook nog eens een brandweercommandant. Geflankeerd door Goofy en Donald Duck doet hij een verdienstelijke poging om Clarebella (die een bad zit te nemen) uit de brand te reden. Heel veel chaos en drukte, maar zo zie ik ze wel graag. De short heeft een hoog slapstick gehalte, zou zomaar iets van Buster Keaton kunnen zijn, en komt door het gebrek aan realisme origineel uit de hoek. Erg fijn dit!

4,0*

Mickey's Garden gebruikt een uitgangspunt dat ik eigenlijk enkel ken vanuit strips met in het bijzonder Suske en Wiske. Daar gebeurt het namelijk ook een aantal keer dat personages verkleind worden of insecten vergroot worden en dat ze het met elkaar aan de stok krijgen. Disney was in 1935 natuurlijk eerder, maar de uitwerking is nagenoeg hetzelfde. Net zoals die Suske en Wiske verhalen niet tot mijn favoriete strips behoren, is deze cartoon dat ook niet. Gelukkig is er nog altijd een leuke Pluto die het geheel wat kan opfleuren en het gebrek aan enige dialoog (dit was namelijk de eerste keer dat Mickey sprak in een kleurencartoon maar dat gebeurt enkel op het allerlaatste) werkt goed.

Nipte 3.5*

Uh, well, sir, I ain't a f'real cowboy. But I am one helluva stud!

Ik was al eens eerder aan Midnight Cowboy begonnen, maar ben toen halverwege in het slaap gevallen. Niet meteen de schuld van de film, jammer genoeg overkomt me dat wel eens vaker wanneer ik na een dag werken nog aan een film begin, maar ik merkte wel dat ik niet meteen de goesting had om hier verder naar te kijken. Eventjes gewacht totdat de film terug wat verder weg in het geheugen was gezakt en dan maar eens opnieuw aan begonnen. Wat bleek? Ik begon terug slaperig te worden...

Deze keer echter meer moeite gedaan om wakker te blijven en na een tijdje begint de film toch wat zijn draai te vinden. Toch ontgaat de klassiekerstatus van Midnight Cowboy me een beetje. Scarecrow bijvoorbeeld is hier enorm schatplichtig aan, maar werkt dat thema wel op een interessantere manier. Toegegeven, de regie van John Schlesinger is wel de moeite. Je kunt moeilijk ontkennen dat de film zijn eigen stijl en smoel heeft maar de film kabbelt wat voort zonder echt te beklijven. Daar kan het trieste einde einde weinig aan veranderen en dan valt verder vooral het gebruik van de soundtrack op. Hoewel, over een soundtrack kun je moeilijk echt spreken. John Barry wordt weliswaar genoemd als de verantwoordelijke voor de sound van de film, maar het is vooral het nummer Everybody's Talkin' (met een Belgisch randje aangezien onze eigen Toots Thielemans de harmonica voor zijn rekening neemt) dat door je hoofd blijft spoken. Het had niet het enige iconische nummer geweest dat in de film had gezeten, maar Bob Dylan kreeg zijn Lay Lady Lay niet op tijd af en kwam dus niet in de film terecht.

Had er wel in gepast volgens mij. Ik wil wel eens zien waar Schlesinger dit had gemonteerd, maar dat zullen we wellicht nooit te weten komen. Verder is Midnight Cowboy één van die typische Dustin Hoffman rollen waarmee hij zijn volledige carrière al mee geassocieerd wordt. Een moeilijke rol en de acteur balanceert echt op het randje van het irritante. Kan ook gezegd worden van Jon Voight trouwens. Die zou nooit zo'n imposante carrière uitbouwen als zijn collega maar speelt hier ook een soms onder de nagels kruipend personage. Zet ze echter bij elkaar en er ontstaat iets moois dat voor een groot deel de aantrekkingskracht van de film is. De film steunt dan ook vooral op hen twee en de bijrollen vallen daarbij ook in het niets. Een paar toffe figureren weliswaar (die scène met Mr. O'Daniel is wel erg leuk) maar verder blijft het nogal pover.

Een lastige film. Schlesinger doet veel goeds en toch kon het me niet over de gehele lijn bekoren. Toch duiken er hier en daar wel een aantal interessante scènes op (vind vooral de scène waar Buck iemand op straat ziet liggen die door iedereen wordt genegeerd erg sterk) en is dit zo'n film waar je achteraf het gevoel bij hebt dat je blij bent dat je dit hebt gezien. Dan mag je de film zelfs niet goed vinden, er blijft toch iets hangen.

3*

You always take the side of the help. That's why Daddy says you're a communist

Ik ben nog altijd van plan om me ooit eens op het oeuvre van Woody Allen te storten maar tot nu toe is dat er nog niet van gekomen. Ik ben voornamelijk geïnteresseerd in zijn ouder werk maar om de een of andere reden kom ik toch vaak terecht bij zijn nieuwe films. Die komen natuurlijk makkelijker op televisie of in de bioscoop dus dat zal wel de reden zijn. Over het algemeen ben ik nog niet compleet wild van hetgeen ik van Allen heb gezien maar dit maakt me toch nieuwsgierig(er) naar zijn andere films.

Van de vier films die ik tot nu toe heb gezien (deze, Vicky Christina Barcelona, Match Point en Cassandra's Dream) was er eigenlijk maar ene die er serieus boven uitstak en dat was VCB. Het doet me dan ook deugd om te zeggen dat Midnight in Paris zich in perfect hetzelfde straatje mag scharen, hoewel toch nog het net iets minder is. Wat me vooral aansprak aan de film is het basisidee waar een schrijver met een writers block terecht komt in het Parijs van de jaren '20. De joie de vivre, heel de sfeer die rond de film hangt, ... Ik ben zelf een aantal jaar geleden in Parijs geweest, was geen succes te noemen en geef mij maar eerder London of New York, maar dit voelt wel heel aangenaam aan. Misschien toch maar eens terug een bezoekje gaan brengen. Soit, ik ben aan het afdwalen dus even terug naar het plot. Het concept van een verloofd koppel met problemen is iets wat me al vaker hebben gezien maar Allen weet het op een niet-stereotiepe manier te brengen door allerlei bekende personen uit de jaren '20 te introduceren. Hemingway, Buñuel, Dali, ... De lijst is vrij groot maar het geeft wel net dat beetje extra aan een anders nogal saai verhaaltje want wees eerlijk, de film wordt puur gedragen door de scènes in de jaren '20. Het probleem met de scènes die zich vandaag de dag afspelen is dat ze eigenlijk compleet onderuit worden gehaald qua sfeer en hiermee voelen ze vaak aan als een koude douche. Hoogstwaarschijnlijk is dit wel Allen's bedoeling (vandaar ook de rede van Gil aan het einde van de film waarin hij Adriana probeert te overtuigen dat het vroeger altijd beter lijkt) maar toch, het geeft een zekere stijlbreuk die niet geslaagd overkomt. Voornamelijk doordat de personages van Inez, haar ouders, haar vrienden gewoonweg vrij irritant zijn. Wederom zal het wel weer de bedoeling zijn (vooral bij de egocentrische Paul ligt het er vingerdik bovenop) maar het werkte niet helemaal.

Visueel is dit wel vrij degelijk geslaagd. Ik hield even mijn hart vast bij de inspiratieloze foto's van Parijs aan het begin van de film, die scène duurt trouwens ook echt wel te lang, maar het Parijs van de jaren '20 (en 1890) is wel erg geslaagd. Ik haalde het daarstraks al eens aan maar Allen weet Parijs op een mooie, bruisende manier in beeld te brengen. Ook de cast weet hier goed op in te spelen waardoor dit een erg aangename zit wordt. Ik ben nooit echt een fan van Owen Wilson geweest maar dit doet hij gewoonweg uitstekend. Het dromerige, het nonchalante, ... Hij weet het over het algemeen vrij goed te leveren en haalt hiermee misschien wel zijn beste rol tot nu toe. Rachel McAdams daarentegen heb ik nog nooit zo irritant geweten maar sowieso is dit ook de schuld van degenen die rond haar speelden. Wat Kurt Fuller hier doet is me een raadsel en ook Mimi Kennedy was zoveel beter toen ze nog in Dharma & Greg meespeelde. Voor de rest worden de grote namen zoals Hemingway en Fitzgerald degelijk in beeld gebracht, al wordt Dali precies wat belachelijk gemaakt met zijn continue rhinoceros maar ook Carla Bruni heeft nog een leuk bijrolletje. Waarom dit Bruni moest zijn is me een raadsel, zal wel puur voor de promotie zijn geweest, maar ze doet het leuk.

Vicky Christina Barcelone blijft het beste wat ik tot nu toe van Allen heb gezien maar dit mag toch gerust als nummer twee worden beschouwd. De sfeer zit erg goed, het plot is degelijk en de cast is goed op dreef. Jammer voor de scènes in het hedendaags maar langs de andere kant geeft het wel een mooi contrast voor de scènes in het verleden. Mooi ook dat Allen niet blijft steken in de boodschap dat vroeger alles beter was.

4*

Life is like a box of chocolates!

Grappige verwijzing naar Forrest Gump en dat is dan ook maar één van de weinige puntjes waar de film goed is. Oké, de special effects zijn mooi, Vinnie Jones is awesome (ook de rest van de cast is zeker niet slecht ) en de coole locatie van de metro als werkplaats van een psychopaat is ook wel redelijk beangstigend.

Maar de film struikelt over het verhaal en dan doel ik zeker op het einde. Ik heb het kortverhaal niet gelezen maar what the fuck was de bedoeling van die zuignappen op Jones zijn borstkas? Ook weet je totaal niet wat die monsters op het einde zijn. Doet toch allemaal afbreuk aan de film want ik haat het eigenlijk echt als je constant watertand naar wat ze nu uit hun mouw gaan schudden om het allemaal te verklaren en dan krijg je van die halfbakken rommel. Voor de Clive Barker fans zal dit allemaal wel normaal zijn maar ik vond het echt slecht.

Neen, MMT sloeg toch tegen voor mij

2*

You have to have really good balance

Een tijd geleden een boxset met zo'n 20 films van Woody Allen gekocht en die set bestaat voornamelijk uit zijn oudere werk. Wat voornamelijk de reden van aanschaf was aangezien die films me precies toch net iets beter liggen dan zijn recentere werk. Het mooie is ook dat het allemaal relatief korte films zijn die zich perfect lenen voor een vermakelijk avondje. Van deze A Midsummer Night's Sex Comedy had ik best wel wat verwachtingen omdat de combinatie Shakespeare - Woody Allen me wel interessant leek.

Uiteindelijk bleek die combinatie nagenoeg onbestaande te zijn. Met uitzondering van de titel heeft film met Shakespeare niets te maken, hoewel je met wat goede wil misschien nog een connectie zou kunnen zien tussen de feeën van Shakespeare en de geesten van Allen, maar het is gelukkig nog altijd wel een erg leuk filmpje. Allen schreef het als tussendoortje ten tijde van Zelig, wat ik dan eigenlijk net één van zijn minste films vind, in een tijdsperiode van 2 weken en Farrow zou later vertellen dat ze op sommige dagen zowel scènes voor Zelig, A Midsummer Night's Sex Comedy en Broadway Danny Rose maakten. Het resultaat is een luchtige film over drie koppels die een weekend spenderen in de natuur en waarbij de onderlinge relaties gaandeweg een paar keer veranderen. Allen combineert dat met zijn vertrouwde stijl van vlotte dialogen (It's nothing serious - just an arrow in his heart) en feelgood scènes. Even lijkt het mis te gaan wanneer Allen besluit om zich van de wetten van de werkelijkheid niets meer aan te trekken, maar het einde waar Leopold een geest wordt is op zich nog wel leuk gedaan.

Doordat de film zich nagenoeg compleet op dezelfde locatie afspeelt, heeft Allen ook een kleine cast ter beschikking. Het was de introductie van Mia Farrow, die voor haar rol nog genomineerd zou worden voor een Razzie, en de samenwerking tussen de twee zou uiteindelijk zo'n 13 films duren. Nagenoeg iedereen lijkt negatief te zijn over Farrow, maar vond dit op zich nog wel een vermakelijke dingetje. Het is echter Allen zelf die het laken compleet naar zich toe trekt en met iedereen een paar heerlijke scènes mag vertolken. Jammer dat hij Mary Steenburgen (Adrian) tot vandaag de dag niet meer heeft gecast en ook Julie Hagerty (Dulcy) was erg fijn. Leuke rol ook nog voor Tony Roberts als de flamboyante Maxwell en dan vooral in de combinatie met José Ferrer die de stoïcijnse en man-van-de-wetenschap Leopold speelt.

Wordt blijkbaar gezien als één van de minste Allen films, maar ik zie eerlijk gezegd niet wat hier mis mee is. Een vlotte komedie rond de relatieperikelen van een aantal koppels en het resultaat mag er zijn. Zo'n typisch feelgood filmpje dat zich perfect leent om te zien op een zomerdag.

4*

Achilles only had an Achilles heel, I have an entire Achilles body

De laatste tijd ben ik een poging aan het doen om eens wat meer van Woody Allen te zien. Ik ben voornamelijk bekend met zijn recentere films maar het is me al regelmatig opgevallen dat zijn ouder werk vaker beter wordt geacht. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen maar het is altijd even afwachten wat Allen uit zijn mouw schudt omdat hij zijn eigen hoge tempo (praktisch elk jaar een film) soms niet kan waarmaken. Bullets over Broadway uit '94 beviel me echter erg goed dus ik dacht dat ik met Mighty Aphrodite wel een goede keuze maakte.

Maar het is een film geworden waar ik met een gemengd gevoel achterblijft. De gimmick met de Griekse tragedies en bijhorend koor die vaak hedendaagse beslommeringen quoten vond ik in het begin wel leuk gevonden maar Allen valt er te vaak op terug waardoor het zijn humor verliest. Deze intermezzo's halen dan ook nog eens de vaart uit de film, zeker wanneer er nog eens zang en dans aan te pas komt, en dat is helemaal jammer. Zeker omdat Mighty Aphrodite voor de rest een vrij amusant filmpje is. De zoektocht van de neurotische Lenny naar Linda zorgt voor een aantal heerlijke scènes maar eenmaal Linda effectief op de proppen komt, wordt de film iets minder. Nog altijd wel leuk en Lenny en Linda vormen op zich nog wel een geslaagd duo maar de beslommeringen met onder andere Kevin zijn vrij flauw en totaal niet interessant.

En wat een godsgruwelijke stem heeft Mira Sorvino! Ben sowieso al niet een enorme fan van de actrice (Norma Jean & Marilyn, brr...) maar dit was het toch echt niet. Vraag me dan ook af hoe ze Allen heeft kunnen overtuigen om dit kenmerkende stemgeluid doorheen heel de film te houden want Allen was er blijkbaar zelf ook niet over te spreken en wou Linda's stem na een maand filmen al veranderen. De Oscar die ze heeft gekregen is trouwens ook wel teveel eer maar bon, dat is wel vaker het geval geweest bij Oscars. Allen zelf is wel heerlijk. Het is en blijft een typetje maar ik ben het in ieder geval nog niet beu gezien. Tof ook om Helena Bonham Carter eens in een ietwat normale rol te zien, de laatste jaren is ze toch meer de excentrieke kant aan het opgaan met Harry Potter en Alice in Wonderland, maar had wel iets meer van haar verwacht. De focus komt na een tijd helemaal op Sorvino en Allen te liggen maar bon, over het algemeen komt dat nog wel goed tot zijn recht.

Allen slaagt er in om de film erg sterk te laten openen maar weet dit niveau naar het einde toe niet meer vast te houden. Het Griekse koor komt meer en meer op de proppen waardoor de film zijn vaart maar vooral zijn charme verliest. Sorvino ziet er aantrekkelijk uit maar heeft een vreselijke stem waardoor ik me op den duur echt aan haar begon te irriteren.

3*

He barely touched him!

Normaal gezien was het het plan om ons verder bezig te houden met de Jackie Chan marathon maar mijn kameraad met wie ik de films kijk is geopereerd aan zijn wijsheidstanden en zat dus thuis. Niet erg want ik heb nog genoeg andere films om te kijken maar om de een of andere reden vond ik niets interessant tussen de stapels films die ik nog moet zien. Althans, dat was zo totdat ik The Mighty Ducks nog eens tegen kwam.

Vroeger was dat één van mijn favoriete films (eigenlijk alledrie de delen) maar het was ondertussen alweer jaren geleden dat ik de films had gezien. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en vanaf de eerste momenten is het weer ouderwets genieten. Aan The Mighty Ducks hangt dan ook enorm veel nostalgie aan bij mij. Het was dan ook met deze reeks films dat ik vroeger hockey wou gaan spelen, het was wel gewone straathockey want een ijshockeyveld was te ver weg maar bon. Wat vandaag de dag opvalt is dat The Mighty Ducks wel een serieus voorspelbare film is. Ook de moraal die bijna in je strot wordt geduwd valt me nu veel harder op dan vroeger maar tegelijkertijd blijft dit natuurlijk een jeugdfilm die dan ook nog eens door Disney is gemaakt, de koning van de moraal in films steken. Stoort dat hard? Neen, eigenlijk niet want de film vliegt op zich voorbij juist vanwege deze clichés. Het team van kinderen die nergens echt bij lijken te horen, coach Bombay die het coachen tegen zijn zin doet maar langzaamaan aan de kinderen gehecht geraakt, de finale wedstrijd die dan net dezelfde opbouw heeft als de verloren wedstrijd uit de coach zijn jeugd, ... Al vanaf de eerste minuten kun je de film voorspellen maar net dat maakt het ergens nog zo leuk. Komt voornamelijk ook doordat hier eigenlijk best nog wel vrij leuke humor in zit. Het zootje dat zich een team noemt bestaat uit allerlei verschillende types die regelmatig met elkaar botsen en dat geeft een aantal vermakelijke situaties.

Emilio Estevez blijft zelfs na al die jaren perfect voor deze rol. Ik ben hem in de jaren die hierop volgden regelmatig nog eens ergens anders tegen gekomen maar dit zal toch voor altijd de rol zijn waaraan ik hem link. Estevez speelt de rol van coach Bombay dan ook op een simpele maar degelijke manier. Leuk trouwens om Joshua Jackson te zien als kleine Charlie Conway. Ik ben nooit een fan geweest van Dawson's Creek maar de laatste tijd ben ik aan Fringe begonnen waar hij ook een grote rol heeft. Blijft toch vreemd om hem dan als 10-jarige te zien spelen. De bijrol van Lane Smith was ook wel vrij vermakelijk maar de kracht van de film zit hem eigenlijk in het spel van de kinderen. Ik heb het al meermaals gezegd bij een film maar normaal gezien heb ik een hekel aan kinderen in een film. Er zijn natuurlijk uitzonderingen maar voornamelijk in oudere films lijken ze precies voor het eerst voor een camera te staan. Hier is dat gelukkig niet het geval en zorgt het voor een aantal leuke situaties. Sowieso is Elden Henson als Fulton gewoon een heerlijk personage maar ik geloof dat het allemaal nog net iets leuker werd met deel 2 vanwege de Bash-Brothers dus dat zal voor één van de volgende dagen zijn.

Dit soort nostalgie blijft het toch nog altijd heerlijk doen bij mij na al die jaren. Recentelijk Street Fighter en Space Jam ook nog eens herzien en die bleken ook nog altijd als een huis te staan. Hoewel The Mighty Ducks in elk opzicht voorspelbaar en cliché is, is het ook nog altijd een vermakelijke jeugdfilm. Ik voelde me in ieder geval toch weer even kind.

4*

Oh the things that I have missed: the Black Plague, the Spanish Inquisition, the Brady Bunch Reunion

Ik ben altijd wel fan geweest van de Power Rangers franchise en de laatste tijd was ik wat aan het spelen met het idee om de film nog eens op te zetten. Bepaalde stukken kon ik me nog perfect voorstellen (dan vraag je je af waarom ik dit 15 jaar na datum nog wel kan herinneren terwijl ik bij examens Aardrijkskunde altijd serieus de mist inging) en ik ben altijd wel benieuwd hoe nostalgie zich na al die jaren nog overeind weet te houden. In het geval van de Power Rangers blijkt dat erg makkelijk te zijn.

Want ik heb hier toch weer van genoten. Ik blijf het vooral leuk vinden als het blijkt dat er nog veel verwijzingen naar volwassener entertainment inzit die je als klein kind nooit hebt opgepikt. Met onder andere knipogen naar Apocalypse Now maak je mij in ieder geval wel gelukkig. Hoewel ik de serie op zich al in geen jaren meer heb gezien (de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik de vijf delen van Green with Evil, de introductie van de Green Ranger, een tijd geleden wel eens terug had opgezocht) voelt deze The Movie aan als iets wat in het verlengde ligt van de serie. De nodige humor, de nodige acrobatie en vooral een lekker fout plot rond een slechterik die weeral eens over de mensheid wilt heersen. Met Ivan Ooze heb je dan ook een ideale bad guy. In mijn enthousiasme zie ik echter ook wel dat niet alles even goed is. Zo is de aanwezigheid van Fred, het kleine jongetje, nodeloos en vooral irritant.

Naarmate de film vordert beginnen de effecten wel minder en minder te worden. De twee creaties van Ooze zijn al niet te denderend en het eindgevecht ziet er wel erg lelijk uit. Jammer eigenlijk, want ik vond het in het algemeen nog wel vrij degelijk. In mijn herinnering waren sommige van de Rangers andere acteurs, maar blijkbaar werden er in de drie seizoenen wel eens vaker gewisseld en worden hier wel de huidige Rangers opgeroepen. Amy Jo Johnson was er toen gelukkig nog wel bij als Pink Ranger (zucht, sowieso de eerste crush die ik ooit had) en ook Jason David Frank blijft tof als de White Ranger. Voor de rest nog een aantal bijrollen van Paul Schrier, Jason Narvy (Bulk en Skull!) en Julia Cortez als Rita Repulsa.

Altijd fijn als een film even goed of zelfs beter blijkt te zijn als in je herinnering. Zeker wanneer er dan nog eens een heerlijke soundtrack onder gemonteerd wordt (onder andere Red Hot Chilli Peppers) en er de nodige explosies volgen. Zonde dat dit compleet de grond wordt ingeboord, want dit is een adaptatie naar het grote scherm die er perfect mag zijn.

3.5*

Mijn seks is niet stuk, mijn seks is gewoon mijn seks

Een tijd geleden las ik een interview met Lize Korpershoek in Humo en ik vond dat op zich nog wel een interessant gesprek. Ergens in mijn achterhoofd bleef hangen dat ik eens naar de documentaire moest kijken, maar met een geheugen zoals dat van mij vergeet je al wel eens vaker zo'n dingen. Althans toch totdat ik zag dat de documentaire ondertussen was toegevoegd aan MovieMeter en bovendien ook flink wat reacties teweeg bracht.

Het gemiddelde spreekt dan ook boekdelen (stond voor mijn stem op 1.14*) en eerlijk gezegd? Zo slecht vond ik dit niet. Er zijn best wel wat hekelpunten te noemen zoals het feit dat de speelduur van iets meer dan een halfuur eigenlijk te weinig is voor dit onderwerp, maar ik ben wel gecharmeerd geraakt door de openheid van Lize en van haar vriend Tim. Dit soort lastig bespreekbare onderwerpen kunnen voor mijn part nooit snel genoeg bespreekbaar gemaakt worden en als iemand ook maar geholpen is door hun verhaal, dan heeft dit zijn nut al wel bewezen als je het mij vraagt. Het enige gevoel dat bij mij echter overblijft is de vraag of dit niet gewoon een kwestie is die met een psycholoog getackeld kan worden. De confrontatie met haar moeder spreekt in ieder geval boekdelen en ook geeft ze zelf meermaals aan dat ze misschien te vroeg met seks is begonnen en teveel een pleaser was/is. Door die korte speelduur blijft dat aspect echter wat onderbelicht.

Ik heb verder ook wel wat mijn vragen bij sommige van die testen (die porno dat ze haar lieten zien bijvoorbeeld, je zag zo aan haar gezicht dat ze zich aan het ergeren was. Dan geraak je ook niet opgewonden natuurlijk) maar ik ga er vanuit dat die mensen beter weten wat ze moeten doen dan ik. Wel blij trouwens dat het tantra stuk (dat dan blijkbaar wel wat zijn vruchten lijkt af te werpen) niet gecombineerd werd met een sprong in het zwembad, zo'n cliché had gemakkelijk een punt minder geweest in de score.

2.5*

The key to teaching children is repetition. You'd be surprised how stupid they are

Ik ben nooit echt zo'n grote Zac Efron fan geweest, maar ik ben de laatste jaren wat aan het bijdraaien. Hoewel hij in films als Me and Orson Welles al wel zijn mannetje weet te staan, zijn het vooral toch die typische puberale komedies à la Dirty Grandpa waarin ik hem nog het meest kan waarderen. Af en toe wat zelfspot en simpelweg een fijne delivery en meer heb je soms niet nodig. Mike and Dave Need Wedding Dates leek dan ook een film te zijn waarin hij zich volledig ging kunnen laten gaan en wat ook niet onbelangrijk is: Anna Kendrick en Aubrey Plaza zijn ook altijd wel een meerwaarde.

En ja, Mike and Dave Need Wedding Dates heeft zijn momenten maar er loopt toch ook veel mis. Het grootste probleem zit hem in twee personages: Cousin Terry en Mike. Met Cousin Terry kan ik op zich nog leven. Oké, elke joke rond haar slaagt compleet de bal mis en kon op geen enkel moment een glimlach op mijn gezicht toveren maar het is gelukkig maar een vrij beperkte bijrol. Mike daarentegen is één van de hoofdrollen maar heeft nog het geluk dat hij kan steunen op de drie andere hoofdrollen. Mike and Dave Need Wedding Dates is ook zo'n film met een vrij hoog grappentempo waardoor er gemakkelijk eens gemist mag worden, afgaande op de bloopers tijdens de credits werd er ook danig geïmproviseerd, maar het viel me toch op dat het vooral de momenten zijn met Mike die mislukken. Verder weet je na de eerste 5 minuten wel perfect wat je kan verwachten en de film stelt op dat vlak niet teleur. Hier en daar een lekker van de pot gerukte scène (die ATV Jurassic Park tour met de nodige gevolgen) en dan vraag je je af in welke mate dit effectief op waargebeurde feiten is gebaseerd. De twee echte Stangle broers hebben nog een cameo (wanneer Terry voorstelt aan twee random dudes - de echte Stangle broers dus - om het midden van een sandwich te zijn) maar de gelijkenis lijkt zich vooral te situeren op de advertentie die ze hebben ingestuurd om aan een date te geraken voor de trouw van hun nicht. Het verhaal is in in ieder geval vanaf de eerste minuut grotendeels te voorspellen.

Maar is dat erg? Neen, dat hoort gewoonweg bij dit soort films. Zac Efron is op zijn plaats als Dave, de meer normale van de twee broers. Er is gewoon iets aan die stoïcijnse blik dat ik wel kan waarderen. Ik vraag me wel af wat hij met zijn carrière gaat doen eenmaal hij te oud wordt voor dit soort rollen maar dat terzijde. Adam Devine is echter te vaak op het randje om nog leuk te zijn. Hij heeft geluk met Efron en Aubrey Plaza aan zijn zijde, want die maken een scène (die vechtpartij tussen hem en Efron bijvoorbeeld) nog de moeite. Als Efron een stoïcijnse blik heeft, dan kan dat zeker gezegd worden van Plaza. Ze vormt echter een leuk duo met de immer vrolijke Anna Kendrick en die laatste blijkt nog over een goede chemie met Efron te bezitten. Alice Wetterlund is als Cousin Terry verschrikkelijk miscast maar toch nog wel even een vermelding voor Stephen Root als vader Tangle die nog sporadisch het laken naar zich toe weet te trekken. De bijrollen zijn verder wat je van dit soort films kunt verwachten, weinig memorabel.

Van Adam Devine zal ik nooit goed snappen wat iedereen anders er zo goed aan vind, vond hem in Modern Family ook al zo tergend slecht, en dat is zonde. Met een andere acteur in de rol van Mike had hier wel eens een halfje extra in kunnen zitten. Er valt veel aan te merken op Mike and Dave Need Wedding Dates maar het hoge tempo zorgt ervoor dat je de grappen die de mist ingaan al snel vergeten bent. Efron, Plaza en Kendrick houden de fun er alleszins in.

3*

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de scène rond de nieuwe wagen van Mike effectief in Monsters, Inc. zat. De makers schrapten de scène echter uit de finale film, maar besloten het idee nog wel in ere te houden door er een kortfilm van te maken. Het is de eerste keer dat personages uit de main feature opdraven in een kortfilm en wie fan is van Mike & Sulley, zal hier ook weinig mis in zien. Mike heeft een nieuwe wagen, Sulley wilt meerijden en chaos ontstaat wanneer er op de verkeerde knoppen wordt gedrukt. Stelt op zich niet veel voor, maar is kwalitatief (door de animatie en het wederkeren van Billy Cristal en John Goodman) een toffe toevoeging aan het universum van Monster’s Inc.

3.5*

Don't worry, I've seen the Brady Bunch. Nothing bad ever happens to you people

Milk Money, ik vraag me af hoelang het geleden is dat ik die film nog heb gezien. Ik vermoed dat ik toen rond dezelfde leeftijd zat als Frank en ik was de film vandaag de dag eigenlijk compleet vergeten. Ik zag deze echter opeens tussen de nieuw toegevoegde films op VTMGO staan en kreeg een stortvloed aan herinneringen in de plaats. Natuurlijk meteen opgezet en tot mijn verbazing zag ik wel dat ik hier ooit op gestemd had. Een schamele 2.5* zelfs en dat is absoluut niet correct, meer zelfs: ik ga met een vol punt omhoog en er is nog ruimte voor meer!

Want ik kan er moeilijk de vinger op leggen wat ik hier nu juist zo goed aan vind, maar ik denk dat het een combinatie van factoren is. Sowieso kan ik me niet voorstellen dat ik indertijd als kind al die dubbele bodems begreep maar dit is zo één van de weinige films die een goede mix weet te vinden tussen toch interessant zijn voor kinderen maar ook entertainend genoeg voor volwassenen. Veel woordmopjes alvast (die conversatie tussen Tom en V waarbij hij denkt dat ze een lerares wiskunde is terwijl zij denkt dat hij de waarheid weet dat ze een prostituee is) en die doen het altijd wel goed bij mij. Oké, een aantal dingen komen wat minder goed tot zijn recht en de climax is er daar eentje van. Sowieso valt heel het personage van Waltzer wat uit de lucht maar die autoachtervolging is me ook net wat te stuntelig. Tel daar dan ook nog eens het torenhoge cliché met die rugzak met het geld bij op en je weet waarom ik hier niet met een gerust gevoel 4* aan kan geven. Dat neemt echter niet weg dat ik me danig heb geamuseerd en dat ik het nog wel zie gebeuren dat ik dit met een volgende herziening nog dat halfje extra geef.

Al is het alleen maar voor die geweldige Melanie Griffith die hier de rol van V op zich neemt. Voor mij nu al de revelatie van 2021 nadat ik ze ook in Body Double (waar ze grappig genoeg een pornoactrice is) zag en dit doet ze toch gewoon fijn. Heerlijk verleidelijk in de scènes waar het moet maar ze weet ook die huiselijke kant van het personage perfect te benaderen. Dit soort personages vallen toch vaak wat te gemakkelijk in clichés maar Griffith doet het perfect. Over clichés gesproken: dat is wel van toepassing op de rol van Malcolm McDowell. Diens bijdrage is echter vrij beperkt en de focus ligt veel meer op Griffith en Ed Harris die de rol van Tom speelt. Ze delen een goede chemie en Harris is overtuigend als de verstrooide vader. Sowieso ook wel een goede rol van Michael Patrick Carter als Frank trouwens. Ik ben normaal gezien geen fan van kinderen in films maar zo af en toe kom je eens de uitzondering op de regel tegen, zijn twee kompanen (Adam LaVorgna als Brad en Brian Christopher als Kevin) zijn wel wat minder.

Tof! Beetje teleurgesteld dat dit hier zo slecht wordt beoordeeld, maar op IMDB is het niet veel beter. Misschien is het juist de mix tussen een tienerfilm met een aantal dubbele bodems dat ervoor zorgt dat dit uiteindelijk wat tussen wal en schip valt? Ach, wat kan het mij schelen. Melanie Griffith is heerlijk als V en met onder andere Ed Harris heb je gewoon een aantal erg leuke momentjes. Die Richard Benjamin heeft precies nog wel wat interessante films gemaakt, toch eens zien of ik er niets van kan vinden.

3.5*

Nothing more foolish than a man chasin' his hat

De Coen broertjes, ik weet nooit goed wat ik bij hen moet verwachten. Ze hebben een aantal heerlijke films gemaakt, ze hebben een aantal films gemaakt waar ik niets aan vind en ze hebben een aantal films gemaakt die daartussenin liggen. De balans neigt op moment van schrijven (gelukkig) nog het meest naar de eerste categorie waardoor ik wel eens wou gaan zitten voor deze Miller's Crossing. Een Coen film die me eerlijk gezegd altijd wat ontgaan is, maar het verkoopspraatje van Mathias Sercu tijdens Cinema Canvas maakte me wel erg benieuwd.

Lange tijd leek het er op dat dit wel eens de beste film van de broertjes zou gaan worden die ik tot nu toe had gezien. Die openingsscène is niet minder dan geniaal (hoe de naam Bernie Bernbaum wordt uitgespuwd door Johnny Caspar en Leo, heerlijk gewoon) maar de film weet nooit dat niveau te behouden. In de kleine twee uur die daarop volgt zakt het plot verder en verder weg in een ietwat ingenieus plot dat vooral draait om het feit dat Tom van iedereen een pak slaag krijgt. Het blijft boeien, de dialogen blijven leuk en toch is die aantrekkingskracht van het pakweg eerste halfuur jammerlijk genoeg verdwenen. Heel dat kat- en muisspel tussen Tom en Verna zorgt er dan ook nog eens voor dat de film langdradig wordt en het is pas wanneer het plan van Tom in werking treedt, dat de film wat van zijn vroegere elan terug vindt. Beetje jammer alleen dat het pas dan gebeurt, anders had er wel een hogere score in kunnen zitten.

Qua cast wisselt dit trouwens ook wel wat qua niveau. Gabriel Byrne is op dreef als de spilfiguur in het geheel, maar vervalt op den duur wat in een karikatuur van zichzelf. De Coen broertjes trekken volop de film noir kaart en dat voel je in elke beweging van Byrne, maar dat heb je na een tijdje wel gehad. Marcia Gay Harden speelt de femme fatale in het geheel en is compleet verwaarloosbaar, maar gelukkig is er nog John Turturro (Bernie Bernbaum), Jon Polito (Johnny Caspar) en Albert Finney (Leo) om de boel nog recht te trekken. Alledrie spelen ze een personage dat geen katje is om zonder handschoenen aan te nemen en ze stralen alledrie iets gevaarlijks uit. Fijn klein bijrolletje ook nog van Steve Buscemi, zo'n acteur die op een paar minuten een film compleet naar zich kan trekken en dat hier ook zonder al te problemen doet.

Degelijke film, zoveel is duidelijk. Het is iets dat wel van de meeste Coen films kan gezegd worden, maar het echt geniale ontgaat me eerlijk gezegd. Ik krijg ook de indruk dat ik het recentere werk van de broertjes beter kan waarderen, zo vind ik Blood Simple het zwakste dat ik tot nu toe van hen heb gezien, maar om nu te zeggen dat Miller's Crossing een slechte film is? Neen, ik heb me er zeker mee geamuseerd

3.5*