Opinions

400 U.S paratroopers. 4000 Vietnamese soldiers. 12 000 miles away from home. 1 man led them into battle

Oorlogsfilms hebben nooit echt tot men favoriete genre behoort maar daar is stilletjes aan toch verandering in aan het komen. Mijn broer koopt er regelmatig wel eens eentje en dan geef ik ze toch wel een kans.

De eerste 40 minuten waren de moeilijkste minuten van heel de film. Ik werd gewoon mottig van dat over the top patriottisch sausje dat over heel de film werd gegoten. Gelukkig verdwijnt dit toch voor een groot deel (al bevat heel de film een vuil smakend Amerikaans sausje) en maakt het plaats voor een rauwe, realistische oorlogsfilm met een aantal zeer sterke scènes waaronder het stuk met de taxichauffeur die de doodsbrieven van de soldaten aan hun vrouwen komt geven.

Mel Gibson acteert wel goed, zie hem ook wel graag spelen maar ook de andere acteurs/actrices zijn doenbaar. De actie is ook zeer mooi in beeld gebracht al had ik soms wel het probleem dat ik niet goed wist wie er nu dood ging maar dat heb ik wel meer bij oorlogsfilms.

De film kon misschien wel een 10 minuten korter maar over de gehele lijn blijft hij wel boeien.

3.5*

We're Not Married!

De film kun je eigenlijk gewoon vergelijken met een reeks met een aantal afleveringen. De episodes hebben niets met mekaar te maken maar hebben wel als rode draad dat ze allemaal niet getrouwd zijn. Dit kan goed maar ook slecht uit draaien en bij mij is het het tweede geworden.

We're Not Married begint redelijk sterk met het radioshow presenterende koppel maar kakt daarna zwaar in. Ook Marilyn Monroe, voor wie ik de film eigenlijk heb gekocht, komt er maar amper in voor en dat is zeker spijtig want haar stuk was dan nog het beste.

Voor de rest zijn wisselen de verhalen hard van kwaliteit het verhaal met de man die al zijn geld naar zijn vrouw via de echtscheiding ziet gaan was wel goed maar de rest sloeg wel wat tegen.

2.5* een nipte voldoende dus en dan nog alleen maar door Marilyn.

Don't go chasing waterfalls

We're the Millers was een film die eigenlijk compleet aan me was voorbij gegaan. Ik had wel eens een trailer gezien maar ik kreeg het gevoel dat alle leuke momenten eigenlijk al in die trailer zaten, een euvel dat wel vaker voorkomt bij komedies, waardoor ik al automatisch paste. Het was echter dankzij een aantal vrienden die bleven volhouden dat dit één van de leukste komedies van de laatste jaren was dat ik me gisteravond hier eens aan waagde.

En We're the Millers is inderdaad erg geslaagd te noemen. De grote kracht zit hem dan ook in de Miller familie zelf die als geheel gewoon erg leuk is. Natuurlijk blijft de grote verhaallijn voorspelbaar want je weet direct dat de vier effectief als een gezin zullen eindigen en de 'climax' waar Dave het aftrapt mist zijn effect omdat je weet dat hij zal terugkeren maar het zijn de kleine scènes onderling die het geheel echt leuk maken. Af en toe lekker scherpe dialogen maar ook de mimiek van de cast is gewoon heerlijk. Enige minpunt zijn eigenlijk de overige humoristisch bedoelde bijrollen. Ed Helms is pijnlijk ongrappig als Brad Gurdlinger, Dave's 'baas', maar ook de toevoeging van de Fitzgerald's had voor mij niet gehoeven want vooral Don (nochtans gespeeld door freakin' Ron Swanson) is maar zelden leuk en de rest van het gezin al helemaal niet. Neen, de leukste momenten spelen zich toch echt wel af in het gezinnetje zelf met onder andere de TLC - Waterfalls scène als hoogtepunt. Normaal gezien ook niet zo'n blooper fan maar hier zitten er een paar erg leuke tussen.

Voornamelijk vanwege de Miller familie zelf dus dat de film een succes is maar hun invulling door Jason Sudeikis, Jennifer Aniston, Will Poulter en Emma Roberts is dan ook gewoon erg degelijk te noemen. Sudeikis kruipt eindelijk uit de schaduw der bijrollen en levert een heerlijke sarcastische drugsdealer af maar ook Aniston weet eindelijk eens haar Rachel Green schil af te gooien door compleet los te gaan als een wat oudere stripper, die er nog altijd zeker en vast mag zijn maar dat terzijde. In Friends vond ik ze altijd wel te pruimen maar de rest van haar carrière werd nu niet echt gekenmerkt door goede keuzes qua films. Hopelijk kan ze nu in deze lijn verder gaan. De onbekende Will Poulter, hiervoor enkel maar bekend van een rol in een Narnia film, is de revelatie van de film. Nerdy maar tegelijkertijd toch ook innemend en grappig, Poulter is één van de weinigen die er mee weg geraakt. Emma Roberts loopt ten opzichte van de drie anderen soms wat verloren en is op zich niet al te memorabel. Toch kun je haar moeilijk uit het geheel verwijderen dus ergens zit er toch iets aanstekelijk in haar rol.

Met We're the Millers bewijst Rawson Marshall Thurber dat hij in ieder geval geen one-hit wonder is, al ben ik precies maar één van de weinigen die Dodgeball echt leuk vond. Soit, inderdaad één van de leukste komedies van de afgelopen jaar en dat is voornamelijk te wijten aan de chemie tussen Jason Sudeikis, Jennifer Aniston, Will Poulter en Emma Roberts. Tof!

4*

Vrouwelijke Team Spirit

Soms vraag je je af hoe een productiehuis nog geld kan verdienen aan een boxset. Een paar dagen geleden een set van 5 films gevonden met daarin deze Weekend aan Zee, Groenten uit Balen, Marina, Het Varken van Madonna en Hasta la Vista voor welgeteld 5 euro. Toegegeven, de verpakking zelf is om je haren van uit te trekken (Marina steekt in een ander hoesje en bij de rest is het gewoon alle schijfjes los op elkaar) maar toch.. Fijne kennismaking met de wat meer recentere Vlaamse film.

Want ik ben de laatste tijd wel bezig om me eens terug wat meer in het genre te verdiepen, maar ik betrapte me erop dat ik vooral veel Roland Verhavert, Robbe de Hert, Dominique Deruddere, enzovoort begon te kijken en nieuwe regisseurs links liet liggen. Al bij de korte inhoud werd duidelijk dat dit wel eens een Team Spirit-achtige kloon ging kunnen worden, dus met een klein hartje aan begonnen. Nu is Team Spirit natuurlijk niet het toppunt van originaliteit, maar er hangt een erg tof sfeertje en dat heeft deze Weekend aan Zee ook wel. Een vriendengroep die nog eens een weekendje weg gaan zoals vroeger en natuurlijk duiken er een hoop problemen op die aanduiden dat de personages ondertussen toch niet meer dat onbezorgde leven van weleer hebben. C'est la vie zeggen de Fransen (of Chuck Berry) en hoewel Ilse Somers er nooit in slaagt om de voorspelbaarheid te vermijden (je weet gewoon dat iemand nog dat flesje met het sperma uit de ijskast gaat halen), is het wel uitgedraaid op een fijn filmpje.

Dit soort films steunt voornamelijk op de cast. Weekend aan Zee heeft één bekende naam aan boord in het vrouwelijke viertal en Marieke Dilles overtuigt dan ook het meest. Niet dat de rest van de cast zo abominabel is, vond vooral de momenten dat ze hun gloriedagen herleven zoals dat dat dansje vooraleer ze hun duik gaan doen wel leuk, maar de rest is toch een tikkeltje minder. Zeker Eline Kuppens als An is meer een geval van net niet dan van net wel. Ik dacht altijd dat dit een volbloed vrouwenfilm ging zijn, in de zin dat er geen mannelijke bijrollen gingen zijn. Blijkbaar verkeerd gedacht, want een aantal populaire gezichten komen nog opdraven in kleine rolletjes. Stefaan Degand is voor een keer eens niet zijn drukke zelve (en is ook heel wat beter geworden in acteren sinds Koning van de Wereld), Kevin Janssens heeft nog een heerlijk arrogant rolletje en Matteo Simoni is gewoon Matteo Simoni. Michaël Pas is op het randje, al ligt dat ook wel aan het personage.

Toegegeven, Weekend aan Zee is geen echte hoogvlieger. Het is echter wel een vermakelijk niemendalletje dat zich perfect leent voor een speelduur van 90 minuten. De grote thema's van het leven moeten aangekaart worden en dat gebeurt als voetnoot. Gelukkig maar, dit moet dan ook weer niet te zwaar worden.

3.5*

You see, I chased him in here. But, they all looked alike

Met The Cat's-Paw was ik aan mijn eerste Harold Lloyd film gekomen en dat lag me wel. Ik had niet meteen een geluidsfilm verwacht, ik associeerde de acteur toch meer met het silent genre, maar het bleek een vermakelijk filmpje te zijn. Ik had dan ook zin in de volgende film in de box en dat bleek deze Welcome Danger te zijn. Een stuk langer dat The Cat's-Paw (bovendien was de originele versie zelfs 3 uur!) maar misschien viel dat allemaal wel mee.

Ja en nee. Vreemd eigenlijk hoeveel gelijkenis dit heeft met The Cat's-Paw trouwens. Nu is Welcome Danger wel een aantal jaar eerder opgenomen en uitgebracht, maar opnieuw komt Lloyd in contact met de Aziatische cultuur. Deze keer neemt hij het op tegen "The Dragon" (een misdaadsyndicaat in Chinatown) maar het grote probleem is dat dit oorspronkelijk als silent film is gemaakt en er halverwege besloten is om toch een geluidsfilm te maken. Dat merk je op verschillende manieren. Zo zijn er hier en daar abominabel slecht gedubte scènes, maar ook de drive van de film loopt niet goed. Een compleet gebrek aan soundtrack zorgt voor veel saaie scènes en ook het gebruik van een aantal title cards met een lap tekst op staat haaks met de geluidsfilm. Betekent dat dan dat Welcome Danger een slechte film is? Dat nu ook weer niet omdat vooral het tweede deel van de film waar Lloyd het opneemt tegen de bende best nog wel vermakelijk is.

Ik begin wel het vermoeden te hebben dat Lloyd zo'n acteur is die altijd hetzelfde personage speelt. Deze keer hebben ze zelfs niet de moeite genomen om zijn voornaam te wijzigen en de Harold van Welcome Danger ligt dan ook in het verlengde van de Ezekiel uit The Cat's Paw. Niet dat dat meteen een probleem is trouwens doordat Lloyd een soort van combinatie is tussen een Abbott & Costello (qua spitsvondige dialogen) en Buster Keaton (qua stunts) en dat werkt goed. Qua bijrollen daarentegen is het wat minder. Barbara Kent is op zich nog een leuk klankbord voor Lloyd (al verdwijnt de fun wel eenmaal hij doorheeft dat ze effectief een vrouw is) maar Noah Young is als mede-flik Clancy wel erg slecht.

Een tegenvaller ten opzichte van The Cat's Paw. Dat neemt niet weg dat ik nog met veel plezier aan de overige langspeelfilms in de box ga beginnen, maar ik hoop dat disc 3 toch een silent klassieker zal zijn. Die kortfilms zullen ooit ook nog wel eens passeren. Op zich nog een redelijk amusant filmpje, maar wel eentje dat te hard te lijden heeft onder zijn speelduur.

2.5*

Gij me uwe janettenjudo

Ik heb er altijd spijt van gehad dat ik indertijd mijn gratis ticket voor Welp niet heb kunnen verzilveren. De exacte reden waarom weet ik niet meer, ik vermoed iets met tijdsgebrek, en het begon toch erg te kriebelen om de film te kijken nadat ik Forgotten Scares, een documentaire rond de geschiedenis van Vlaamse horror, had gezien. Gisteren dus maar eens aangeschaft en uiteraard meteen opgezet.

Tijdens de promotie van Welp was er vooral verstomming dat er werd besloten dat de film een kinderen toegelaten rating kreeg. Vreemde keuze, want dit is en blijft toch een horrorfilm en het is niet omdat er kinderen in meespelen, dat dit automatisch een ideale film is voor kinderen. Al moet ik toegeven dat ik in het eerste gedeelte dan ook wat op mijn honger bleef zitten en me begon af te vragen of Welp effectief maar een welpje in het genre was in plaats van de leeuw die ze er van maakten. Het duurt dan ook even vooraleer de film wat in gang schiet, maar regisseur Jonas Govaerts gaat helemaal los nadat Sam Jasmijn en Baloo betrapt in een innig onderonsje. Een nogal brute scène met de hond van Baloo, wat kan ik daar toch slecht tegen, en een aantal leuke kills. Beetje jammer dat de film opent met Jasmijn die vlucht naar de autosnelweg (en dat je bovendien al ziet dat dat eigenlijk ook een val is), want dat zorgt wat voor een vals begin. Verder een film die een groot blik met clichés opendoet en toch werkt het op de een of andere manier wel. Zelfs zo'n ouderwetse twist waaruit blijkt dat Sam ondertussen het masker opheeft is voorspelbaar, maar storen doet het niet.

Omdat dit vooral qua setting wel leuk is. De combinatie Vlamingen - Walen doet het altijd wel goed en nadien wordt er natuurlijk gekampeerd in een verlaten stukje bos waar uiteraard in het verleden een aantal lugubere dingen zijn gebeurd. Een paar amusante kills dus, maar vooral ook een goede cast. Titus De Voogdt kan nu werkelijk nooit eens iets verkeerd doen en ook Stef Aerts is op dreef als de sadistische leider van het groepje. Ondertussen heb ik ook al een enorm zwak ontwikkeld voor Evelien Bosmans en die staat haar mannetje wel tussen de twee boys. Altijd gevaarlijk om met een grote groep kinderen te werken en hoewel Maurice Luijten als Sam wat kleurloos aanvoelt, past het wel in zijn rol. De rest van de kinderen is van een niveau dat je kunt verwachten. Bij vlagen irritant en vooral kanonnenvlees voor de moordenaar. Beetje jammer wel dat hun einde niet wat explicieter in beeld wordt gebracht, maar dat zal net een brug te ver zijn geweest voor Govaerts vermoed ik.

Ik denk dat dit je misschien nog net iets leuker vind wanneer je zelf in een jeugdbeweging hebt gezeten. Bij mij was het Chiro in plaats van de Scouts, maar toch erg herkenbaar. Tot op zekere hoogte natuurlijk, want ik heb bij mijn weten nooit een psychopaat in een bos achter mij gehad.. Ben benieuwd wat Govaerts zijn volgende project gaat zijn, hopelijk gaat hij in dezelfde richting verder.

4*

Te adoro, Antone

Er zijn zo van die klassiekers die je gewoon eens gezien moet hebben. West Side Story is zo'n titel, al gewoon vanwege de status die de film in de loop der jaren verleend heeft gekregen, maar tot voor kort wist ik zelfs niet waar de film over ging. Daar moest dus nodig eens verandering in komen en uiteindelijk de DVD eens meegepakt. Een beetje teruggehouden door de lange speelduur kwam het er gisteren eindelijk eens van om dit Romeo & Julia epos in New York te aanschouwen.

Maar in het eerste kwartier vroeg ik me toch meermaals af waar ik in Godsnaam aan was begonnen. De eerste 5 minuten zit je gewoon naar een scherm te staren met wat strepen op en daarna krijg je een soort ballet-achtige choreografie voorgeschoteld die ik verschrikkelijk vond om naar te kijken. Gelukkig wordt de film daarna met de komst van Maria een stuk beter maar bleef ik toch een gemengd gevoel aan de choreografie overhouden. De nummers waar effectief in gezongen worden (met "Gee, Officer Krupke" als hoogtepunt!) zijn heerlijk aanstekelijk qua tekst en melodie maar de meer instrumentale nummers, of de nummers met erg weinig dialoog, zijn in het algemeen redelijk saai. Ik ben gewoon niet zo'n fan van de schijnbaar ongecontroleerde uitbarstingen betreffende armen, voeten en andere lichaamsdelen. Het is ook vrij jammer dat eigenlijk praktisch elk personage uiteindelijk gedubt wordt tijdens het zingen. Bij Natalie Wood kun je daar zelfs niet naast kijken, onbegrijpelijk dat ze daar niet iemand met een minder zwaar accent voor gekozen hebben.

Qua verhaal is dit echter heerlijk om naar te kijken en weet de film over de gehele lijn te scoren. Nu zal mijn voorliefde voor het verhaal van Shakespeare daar zonder twijfel ook iets mee te maken hebben maar de modernisering naar New York met de Amerikanen en Puerto Ricanen als respectievelijk de Montague en Capulet familie is geslaagd te noemen. In het begin nog redelijk humoristisch maar eenmaal het noodlot zich voltrekt met de dood van zowel Riff als Bernardo maakt de film een stijlbreuk die nog mooi uit de verf komt. Het einde is dan ook te verwachten maar daarom niet minder sterk. Het is dan ook hier dat Natalie Wood haar kunnen volledig tot zijn recht komt. Op zich is de keuze om de bendes wat 'nichterig' te laten voorkomen een vreemde zet maar ook dat komt eigenlijk nog redelijk goed tot zijn recht. Leuk ook om een jonge Russ Tamblyn te zien. Mij vooral bekend als Dr. Jacoby uit Twin Peaks maar dit doet hij nog vrij tof. De rest van de cast wisselt af en toe nogal van niveau. Richard Beymer weet zijn rol als Tony niet altijd even geloofwaardig te brengen en ook George Chakiris is soms lachwekkend als Bernardo maar op de een of andere manier past het allemaal netjes in elkaar en stoor je je er niet zo hard aan als je zou verwachten.

Interessante film die de evolutie van feelgood naar redelijk donker perfect weet te brengen. Dat is voornamelijk te wijten aan een aantal erg sterke nummers en natuurlijk de performance Natalie Wood. Persoonlijk vind ik dit niet de beste musical die er is (ik heb bijlange na ook niet alles gezien) maar vanwege het sterke verhaal en een handvol nummers toch een degelijke film.

Nipte 4*

Stays in Vegas

Ik was de afgelopen paar dagen serieus ziek en wanneer je aan je stoel/bed bent gekluisterd, kun je niet veel anders doen dan slapen en televisie zien. Onze decoder staat gelukkig dan ook vol met films die ik allemaal nog eens wil zien en daar was deze What Happens in Vegas één van. Ik had hem vroeger al wel eens gezien, had hem gehuurd geloof ik, maar dat was al een serieus lange tijd geleden. Perfecte gelegenheid om de film nog eens op te zetten.

What Happens in Vegas doet in elk opzicht wat je verwacht. Het is standaard, het is voorspelbaar maar het belangrijkste is dat het vooral leuk blijft. De film kun je ruwweg opdelen in 2 stukken. Langs de ene kant heb je een deel waar Jack en Joy elkaar zoveel mogelijk kloten op elke mogelijke manier en langs de andere kant heb je het feelgood gedeelte waarin alles goed komt natuurlijk. Het eerste deel van de film behoort sowieso tot het beste doordat het daar allemaal nog erg amusant en soms verrassend over komt. Ik zeg niet dat het 2e deel slecht is, verre van, maar daar wordt het allemaal net dat tikkeltje te voorspelbaar zoals het einde met de vuurtoren bijvoorbeeld. Storen doet het gelukkig niet en het is denk ik daar dat de film zich min of meer weet te onderscheiden van genregenoten. Veel is daarvan ook te danken aan de hilarische personages die de film kent. De dialogen tussen Jack en Joy komen redelijk geloofwaardig, in hoeverre dat bij dit soort films mogelijk is, maar het zijn vooral de nevenpersonages die de show stelen. Vooral de vrienden van beide hoofdrolspelers zijn erg leuk. Natuurlijk kent de film een aantal (grote) fouten zoals de Jackpot die wordt gewonnen met 1 munt in een toestel waar je er 2 moet insteken of de scène waarin Joy de opname van zien waar Jack wordt bijeen geslagen door zijn 2 kameraden maar dat je overduidelijk de stemmen hoort. Ach, elke film kent zo wel zijn foutjes en zolang het niet stoort hoor je mij niet klagen.

Ashton Kutcher is ideaal voor dit soort rollen. Natuurlijk kan hij ook wel een serieuzere rol brengen zoals The Butterfly Effect maar hij blijft toch perfect voor dit soort That '70s Show/Dude, Where's My Car/My Boss's Daughter rollen. Ook hier weet hij het allemaal weer erg leuk te brengen. Net zoals het hoogtepunt in de film qua verhaal en humor in het eerste deel zit, is Kutchers prestatie ook het beste in datzelfde deel. De Vegas trip en de manieren waarop hij Joy dwarszit zijn dan ook leuk gespeeld. Cameron Diaz is dan ook de perfecte tegenspeelster voor Kutcher. Neen, ze is niet helemaal perfect. Ik zeg het met pijn in het hart maar Diaz zag er hier eigenlijk helemaal niet goed uit. Nu ben ik sowieso al niet zo hard onder de indruk van haar uiterlijk, al moet ik toegeven dat ze wel zeker iets heeft, maar hier is ze soms echt iets te oud (of te slecht opgemaakt) om geloofwaardig over te komen. Ik haalde daarjuist al de sterke toevoeging van Hater en Tipper aan maar ze worden ook nog eens fantastisch neergezet door Rob Corddry en Lake Bell. De manier waarop ze elk met Jack en Joy omgaan maar vooral met elkaar is soms werkelijk hilarisch. Ook leuk trouwens om de, in de nog kleinere, bijrollen types zoals Zach Galifianakis te herkennen. Ik blijf het raar vinden, ik had nog nooit van hem gehoord voor ik The Hangover had gezien maar nu kom ik hem precies overal tegen. Ik ben er in ieder geval niet slecht gezind om want de man blijft werkelijk geweldig om naar te kijken.

Leuk erg leuk. Ik heb hier blijkbaar eens een bericht gepost toen ik de eerste keer deze film had gezien en daar sloot ik af met de woorden 'ik vrees dat de film bij herziening aan kracht moet inboeten'. Wel, gelukkig is daar niets van waar want de film blijft nog altijd even leuk. Het plotje loopt vlot maar het zijn vooral de acteurs zorgen hier voor een serieuze meerwaarde.

3.5*

Tex Avery is altijd wel fan geweest van duo's in zijn shorts heb ik de indruk. Met onder andere George & Junior, hoewel die reeks maar een kort leven was beschoren, en in What Price Fleadom gaat hem om de vriendschap tussen een vlo (Homer) en de hond waar het beest op leeft. Avery zou echter Avery niet zijn als hij er hier een atypische twist aan geeft en die komt er in de vorm van een andere hond, uiteraard met een eigen vlo, die de interesse wekt van Homer. Leuk idee in ieder geval en best ook wel een leuke uitwerking. Ietwat voorspelbaar weliswaar met de vrouwelijke vlo die bij Homer intrekt, maar voor de rest een vermakelijke buddy short.

3.5*

In What's Buzzin' Buzzard krijgen twee hongerige gieren het aan de stok met elkaar. Een erg simpel gegeven dat van start gaat met de vangst van een konijn en eigenlijk ook iets dat leuk blijft tot aan het einde. Een paar toffe visuele gags (de 3 minute intermission die wordt ingelast vanwege het kwijlen van de gieren onder andere of de Looney Tunes-achtige twist waar iets geschilderd wordt en dan opeens als reeël wordt aanschouwd, in dit geval een steen die als steak wordt beschilderd en smakelijk wordt opgegeten door één van de gieren) en een vlot lopend tempo zorgen ervoor dat dit één van de leukere one-gimmick shorts van Avery is.

4*

Life is a terrible thing to sleep through

What's Eating Gilbert Grape is zo'n film die toch wel een zekere status heeft. Ik kende hem in ieder geval van titel maar ik wist helemaal niet waarover hij ging. Een tijd geleden dan toch maar eens gekocht voor niet al te veel geld en een paar dagen geleden opgezet. De hoes had het over grappige en originele komedie maar die beschrijving omvat de film toch niet echt want Lasse Hallström levert een mooi verhaal met humoristische kantjes.

Jammer genoeg dat de film op sommige momenten dan ook zo enorm saai is. What's Eating Gilbert Grape kent op zich wel een ietwat boeiend uitgangspunt en het coming-of-age gebeuren is iets wat ik vaak kan waarderen maar ik had hier meer van verwacht. Ik kan dan ook niet juist mijn vinger leggen op waar het misloopt maar ik had het allemaal meeslepender verwacht. Voor mij had de film dan ook gerust mogen stoppen na het verjaardagsfeestje van Arnie waar de moeder buiten komt en de brokken tussen Gilbert en zijn mentaal gehandicapte broertje worden gelijmd. Het uiteindelijke einde waar het huis in de fik wordt gestoken is op zich nog wel mooi maar had voor mij helemaal niet gehoeven. Het leven van de Grape familie loopt niet over rozen, zoveel is wel duidelijk, maar het wordt naar mijn inziens ook allemaal wel erg dramatisch gebracht. Niets lijkt echt goed te gaan en de minste zijstap die wordt genomen resulteert in een gekwetst persoon. Neem nu de situatie met de verjaardagstaart van Arnie. Die geraakt kapot doordat Arnie er van eet dus moet er een vervanging komen. Doordat er geen tijd is om een nieuwe taart te bakken, trekt Gilbert naar het grote complex dat het kleine kruidenierszaakje waar hij werkt compleet overtroefd. Wie komt hij tegen wanneer hij op de parking stapt, zijn baas natuurlijk en die heeft een gekwetste blik op zijn gezicht. Het is lastig te omschrijven maar What's Eating Gilbert Grape is een film die iets teveel probeert om de grenzen van het drama op te zoeken en hierdoor een serieus stuk van zijn kracht verliest. De komst van Becky aan het troosteloze stadje maakt wel een en ander goed maar toch had ik het op den duur wel allemaal gezien.

Waarom dan toch nog die degelijke score van mijn kant? Doordat de personages uitstekend worden neergezet door de acteurs. Nu ben ik nooit echt een grote fan geweest van Leonardo DiCaprio, ik begin hem tegenwoordig meer te kunnen appreciëren dankzij rollen als in Inception maar lange tijd heb ik hem maar een simpele pretty boy gevonden, maar hier speelt hij toch echt wel enorm goed. DiCaprio was ten tijde van film zelf maar een jaar of 19 maar hij lijkt hier wel de beste rol van heel zijn leven te spelen. Als voorbereiding op de film heeft hij een tijd meegedraaid in een tehuis voor mentaal achterstaande tieners en dat heeft overduidelijk zijn vruchten afgeworpen want DiCaprio komt geniaal uit de hoek. Er zijn maar 2 anderen die ik ooit zo overtuigend een mentaal gehandicapte heb zien spelen en dat zijn Dora van der Groen in Pauline & Paulette en Dustin Hoffman in Rain Man, toch ook niet de minste rollen. Maar het is niet alleen DiCaprio die geslaagd uit de hoek komt want ook Johnny Depp doet het weer eens meer dan behoorlijk. Nu ga ik niet speciaal een film kopen voor Depp maar het is altijd wel aangenaam om hem in een rol te zien want hij weet vaak een enorme variëteit in zijn rollen te leggen en dat is hier weer het geval. Hij zet op een uiterst treffende manier Gilbert neer en in samenspel met DiCaprio wordt de film naar een hoger niveau getild. Juliette Lewis begint me ook meer en meer te overtuigen. Ze zal voor mij altijd het grietje uit From Dusk Till Dawn blijven (en de pyscho uit Natural Born Killers) maar hier weet ze eens met een compleet andere rol te scoren. Niet altijd even geslaagd maar over de gehele lijn wel sterk gespeeld. Wel een triestig leven dat die Darlene Cates heeft. De foto van de jonge moeder in de film is effectief een foto van een jonge Cates dus de film heeft wel een aantal gelijkenissen met het privéleven van Cates en dat is gewoon sneu. Ik zal nooit begrijpen hoe iemand zich zo kan laten gaan maar daar heb ik niet veel over te zeggen natuurlijk. Leuk trouwens om in de bijrollen nog wat bekende gezichten te zien zoals John C. Reilly en Crispin Glover. Vooral die eerste speelt eindelijk nog eens een serieuze rol in plaats van al dat niet-grappig gedoe van de laatste jaren.

What's Eating Gilbert Grape is een film die moeilijk is om te omschrijven. Het is een mooie film maar het wordt allemaal wel erg dramatisch aangepakt. Gelukkig kan er gerekend worden op een uitmuntende cast en is de minimalistische setting geslaagd. Toch is dit niet de wonderfilm die ik had verwacht maar eender een waardige poging. Leuk om eens gezien te hebben vanwege zijn status en DiCaprio's beste rol.

3.5*

You're a professional athlete, with that limp?

Woody Allen liep al geruime tijd rond met het script van Whatever Works. Naar het schijnt had hij het al in de jaren '70 nagenoeg af, maar vanwege de dood van Zero Mostel in 1977 werd het script opgeborgen. Althans tot de jaren 2008-2009 waar opeens heel Hollywood in staking ging en Allen besloot om zijn oude script eens terug op te pikken. De staking heeft voor een aantal erg interessante projecten gezorgd (Joss Whedon's Dr. Horrible onder andere) en het was de vraag of dit in dezelfde categorie ging vallen.

Elke film die begint met Groucho's 'Hello, I Must Be Going' uit Animal Crackers heeft al een beentje voor. De tirade die daarop volgt is ook heerlijk en wanneer Allen met de vierde muur breekt, kreeg ik het gevoel dat dit wel een eens erg leuke film kan gaan worden. Jammer genoeg vervalt de film op den duur in hetzelfde riedeltje en worden de scheldpartijen van Boris zelfs wat teveel van het goede. De film steunt vooral op de chemie tussen Boris en Melody en het is dan ook zonde dat Allen zich genoodzaakt voelt meer en meer van zijn typische personages (kunstenaars, snobs, ...) in de film te steken naarmate de speelduur vordert. Toegegeven, daar komen nog een paar leuke scènes van zoals de vader die zich uit als homo, maar over het algemeen haalt het de vaart serieus uit de film. De tussenkomst van de moeder had helemaal niet gehoeven en het geforceerde happy end is de druppel.

Ik ben ook niet helemaal overtuigd van Larry David. De rol van Boris is op het lijf geschreven van de regisseur zelf en ik geraak niet van het gevoel af dat die het beter had gedaan. David doet het op zich niet slecht hoor, verre van zelfs, maar ik mistte de schwung die ik bij de vertolkingen van Allen zelf wel had. Al mag het wel gezegd worden dat David en Evan Rachel Wood wel een erg leuke chemie hebben die de film overeind weet te houden. Leuke bijrol wel van Ed Begley Jr. trouwens. Die geeft de film overduidelijk terug een schop onder zijn kont na de komst van de moeder.

Een handvol erg leuke momenten (de schaakscènes zijn schitterend), maar over het algemeen kan ik weinig met Whatever Works. Geef mij maar een Vicky Christina Barcelona of Midnight in Paris als ik een film uit deze periode mag kiezen.

3*

If you're gonna be a bear, be a grizzly

Normaal gezien laat ik dit soort romantische komedies aan me voorbij gaan, tenzij er een actrice of acteur tussen zit die ik erg waardeer. Dit is het geval bij When in Rome en die waardering gaat vooral naar Kristen Bell. De film leek me wel redelijk leuk maar toen hij juist op DVD uit kwam, was hij nog veel te duur om de gok te wagen. Althans, dat vond ik toch tot ik een ex-rental voor de spotprijs van 5 euro tegenkwam in de videotheek. Direct meegepakt en in de to-see kast gezet. Gisteren wou ik eigenlijk Cobra of Judge Dredd opzetten maar toen realiseerde ik me dat mijn broer die ook graag wou zien, dus koos ik maar voor When in Rome want ik wist dat ik hem voor geen geld ter wereld aan zou krijgen om deze film te zien.

Ik ben dan denk ik ook maar één van de weinige mannen die dit kan waarderen. Ik had de achterkant van de film niet gelezen dus ik wist ook niet waarover de film ging, ik doe dit meestal omdat er met dit soort films vaak teveel wordt vrijgegeven van het verhaal om de hoes te vullen. In het begin leek When in Rome dan ook nogal cliché over te komen. Het meisje dat een workaholic is, de getuige die de perfecte man voor haar blijkt te zijn maar dat loopt mis, ... Er zijn talloze films die hetzelfde verhaal kennen. Ik had niets anders verwacht maar misschien daarmee dat de toevoeging van de 4 mannen die stapelzot op Beth zijn erg goed uitwerkte voor mij. Ik zeg het, ik wist niet waarover de film ging, en was dan ook aangenaam verrast door deze twist. In ieder geval was het hetgeen dat de film in mijn opzicht nodig had want hiermee slaagt hij er toch in om zich ietwat te onderscheiden van soortgelijke films in het genres. De situaties tussen de 4 (eigenlijk zijn het er 5 maar de padre verschijnt pas eigenlijk echt op het einde) en Beth zijn vaak erg leuk en worden vermakelijk uitgewerkt. Natuurlijk blijft het allemaal erg cliché en voorspelbaar maar het kan toch niet dat er mensen naar dit soort films gaan kijken met het idee dat ze de nieuwe Mulholland Drive of iets dergelijks voorgeschoteld gaan krijgen.

Ik deed dit puur en alleen voor Kristen Bell. Ik ben fan van haar geworden toen ik haar voor het eerst in Veronica Mars zag verschijnen en sindsdien verschijnt ze in redelijk veel films of series die ik volg, de ene moment onverwachts en de andere moment omdat ik speciaal naar de film op zoek ging. Soit, in ieder geval begint Bell zich te profileren als één van mijn favoriete actrices want ook hier is ze weer erg leuk. Ze heeft iets verschrikkelijk schattig en onweerstaanbaar over zich waardoor ik naar haar kan blijven kijken en elke scène zit ik met een serieuze glimlach op mijn mond. Ik blijf me er ook altijd van verbazen hoe jong ze er eigenlijk uitzien. In 2010 was Bell juist op tram 3 gesprongen maar ze ziet er nog altijd als een heerlijke meid uit van 20 jaar. In ieder geval is ze een meerwaarde voor dit soort romantische komedies maar ik hoop wel dat ze zich hier niet op gaat vastpinnen. Hoe vermakelijk ik ze ook vind in dit soort rollen, ze kan gerust wel wat meer aan. Stiekem hoop ik dat ze ooit toch nog Harley Quinn in een Batman film verwerken en Bell hiervoor casten. Josh Duhamel kende ik alleen maar van de Transformers films maar daar liet hij nu niet zo'n gigantische indruk achter. Ook hier bij When in Rome is hij eigenlijk perfect verwaarloosbaar en de chemie tussen hem en Bell is dan ook soms ver te zoeken. Neen, dan zijn de bijrollen beter gecast. Het leukste was natuurlijk de kleine Danny DeVito. Ik had hem hier totaal niet in verwacht maar hij doet het erg leuk maar dat geldt natuurlijk ook voor de 3 anderen, Will Arnett, Jon Heder en Dax Shepard. Maar When in Rome steekt vol met acteurs waarvan ik niet had gedacht dat ze zich hiervoor gingen lenen zoals Don 'James Crockett' Johnson uit Miami Vice. Erg leuk allemaal.

In ieder geval een stuk beter dan ik had gedacht. Bell blijft ontzettend aandoenlijk maar de rest van de cast, met een kleine uitzondering betreffende Duhamel, komt erg vermakelijk over. Voorspelbaar? Ja. Cliché? Ja. Dat kan echter allemaal geen kwaad want Johnson brengt het allemaal op een leuke manier.

3.5*

From Russia, Beirut, London, Rome and Byblos with love!

Ik ben nu niet meteen zo'n enorme James Bond fan. Ik heb alle films wel gezien (alle officiële in ieder geval en de inofficiële heb ik hier ook nog ergens liggen) en ik heb ook alle boeken liggen (ooit eens de serie op een rommelmarkt gekocht voor een paar euro) maar heel de spionnenwereld is niet meteen aan mij besteed. Where the Spies Are was dan ook een film die ik normaliter compleet links zou hebben laten liggen maar het was vanwege de bijrol van Françoise Dorléac dat ik me hier toch eens aan wou wagen.

Maar het is een vrij helse rit geworden.. Ik was lang geleden al eens aan de film begonnen maar ben toen na een derde ongeveer in slaap gevallen. Een week geleden ofzo begon ik aan een tweede poging (terug helemaal van in het begin) en wat gebeurde er? Ik viel op praktisch dezelfde moment in slaap. Ik ben echter van het principe dat ik een film perse wil uitzien als ik er aan start dus ging ik een paar dagen later verder met de film maar wat bleek? Juist, ik viel wederom in het slaap na een halfuurtje zien. Gisteravond dan eindelijk eens het derde stukje van de film gezien in de hoop dat de climax nog de moeite ging zijn maar ook daar wordt je als kijker nog in teleurgesteld. Where the Spies Are is overduidelijk een film die gemaakt is in een poging om op het prille succes van James Bond mee te liften (let vooral op onder andere de taglines) maar het is in elk opzicht maar een vrij saaie film geworden. De film pretendeert ook een komedie te zijn maar wat er in godsnaam te lachen valt is mij een raadsel. Het verhaal van een arts die zonder enige ervaring in de spionnenwereld wordt gesmeten is op zich nog redelijk leuk maar de uitwerking is vrij pover waardoor dit wel een erg lange zit wordt.

Waarom dan toch nog die 1*? Wel, hoe slecht ik de film ook vond qua verhaal, op gebied van acteren is het best wel interessant. David Niven is mij enkel bekend van een verfilming van Around the World in 80 Days maar ook dit weet hij vrij goed te spelen. Niven is een schoolvoorbeeld van een typische Brit en dat blijft toch een enorm leuk volk. Over leuk volk gesproken, Françoise Dorléac is natuurlijk ook altijd mooi meegenomen. Op een bepaald moment was ze populairder dan haar bekende zus Catherine Deneuve maar daar kwam al snel een einde aan vanwege de jammerlijke dood van Dorléac zo'n twee jaar na deze film. Hoewel ik een grote fan ben van Deneuve valt het op dat Dorléac in het handvol films waarin ze heeft meegespeeld misschien nog wel net iets meer talent had. Talent dat vreemd genoeg hier niet echt tot uiting komt want hoewel de rol van dubbelspionne haar nog redelijk goed afgaat, is ze in climax van de film waanzinnig slecht. Het gebroken Engels helpt hier natuurlijk ook niet bij. Als je ooit eens iets meer van de mooie Française wil zien, begin dan bij Truffaut's La Peau Douce. Je zal het je niet beklagen.

Neen, dit was het toch niet. Als je fan bent van spionnen in het algemeen, dan zal dit je misschien wel kunnen interesseren maar voor mij was het de eerste keer dat ik een film in 3 aparte stukken heb moeten kijken om hem te kunnen uitzien. En dan te bedenken dat ik Gone With the Wind en Ben-Hur in één ruk heb uitgekeken.. Niven speelt sterk en Dorléac is mooi maar daar is alles wel mee gezegd vrees ik.

1*

There are no two words in the English language more harmful than "good job"

Whiplash was zo'n film die al een tijd op mijn verlanglijst stond. La La Land was een voor mij erg onverwacht succes en ik was wel benieuwd wat regisseur Damien Chazelle voorheen nog had gemaakt. Hij heeft echter niet zo'n gigantisch groot oeuvre en wanneer je dan ook nog eens ziet dat zijn debuut (Guy and Madeline on a Park Bench) amper gezien is, dan kom je snel uit bij deze Whiplash. Een tijd geleden eens opgenomen vanop televisie, gelukkig zonder reclame, en dan gisteren eindelijk eens voor gaan zitten.

Want zoals zo vaak kan ik me tijdens het kijken voor het hoofd slaan dat ik hiermee zo lang heb gewacht. Ik had het gevoel dat je in een bepaalde stemming moest zijn om Whiplash te kunnen waarderen, maar eigenlijk neemt de film je direct mee in zijn eigen wereldje zodat je vanaf de eerste seconden in de film wordt gezogen. Fletcher en Andrew zijn twee figuren met een serieuze hoek af en het is juist de wisselwerking tussen hen die de film zijn geweldige vibe geeft. Dat, en een aantal indrukwekkende muzikale intermezzo's. Heb zelf nooit gedrumd dus absoluut geen idee in hoeverre dit technisch hoogstaand is, maar het ziet er verdomd goed uit en het klinkt zowaar nog beter. Verder wel een redelijk voorspelbaar plot, maar mooi dat Chazelle het einde wat open houdt. Voor de ene zal de beslissing van Andrew een slecht idee zijn, de andere vind het misschien een leuke weerwraak. In ieder geval een uitstekende film over het maken van noodzakelijke offers puur en alleen om de beste te zijn.

Dit soort uitdagende rollen kan alleen maar goed lukken wanneer je van goede afkomst bent. J.K. Simmons bewees in het verleden dat hij een goede acteur was, maar gaat hier misschien nog wel net dat stapje hoger. Die monoloog in het jazzcafé hoe hij uitlegt wat zijn drijfredenen zijn.. Ik hing helemaal aan zijn lippen en dat is knap als je bekijkt dat ik het in de verste verte niet eens was met zijn uitleg. Misschien hier en daar net iets teveel een kopie van zo'n typische drill-sergeant (legendarisch gemaakt in Full Metal Jacket) maar Simmons geraakt er mee weg. Ook Miles Teller is hier bijzonder indrukwekkend als de jonge Andrew die wel een heerlijk potje kan drummen. De confrontaties tussen hen beide zijn de drijfkracht achter de film en zelfs in die mate dat ze overige personages er bekaaid vanaf komen. Zo had er meer mee gedaan kunnen worden met Nicole (een altijd aimabele Melissa Benoist) maar het is een kleine smet op een voor de rest uitstekende film.

Tof! Het soort film waar nog wel eens een verhoging kan gaan inzitten wanneer ik hem nog eens kijk en ik ben er vrij zeker van dat dat effectief wel zal gebeuren. Hopelijk komt Chazelle met zijn volgende film wel eens met iets anders (anders wordt het gebruik van jazz wel een gimmick) maar naar het schijnt is hij met een film over Armstrong bezig. Het gaat deze keer echter niet om de trompettist maar om de astronaut. Kan ook wel eens de moeite worden.

4*

The line separating the living from the dead has been crossed

Ik kende White Noise van titel en had gehoord dat het niet zo'n fantastische film was maar voor 1€ bij de Blokker kon ik het toch niet laten om hem mee te pakken. Gisteravond dan toch maar eens opgezet om te zien of de commentaar terecht was.

Eerlijk gezegd, White Noise is wel wat ondergewaardeerd. Het concept van EVP is op zich interessant genoeg om de gehele film te blijven boeien en op zich wordt het allemaal wel redelijk goed uitgewerkt. Het is alleen jammer dat de film het soms zich te makkelijk maakt. Wanneer het over iemand onbekend gaat zie je praktisch nooit een gezicht in de ruis maar wanneer het over Sarah gaat zie je overduidelijk haar gezicht en hoor je haar ook duidelijk iets zeggen. Een beetje consequentie mag gerust wel maar anders was de dramatische scène waar Sarah exact hetzelfde zegt als op het computerscherm wanneer ze in het ziekenhuis ligt helemaal niet zo 'spannend' geweest. Over het algemeen allemaal erg vermakelijk maar alleen naar het einde toe slaat de film een beetje los. Als er één ding is dat ik haat is dat de dader opeens een personage blijkt te zijn dat amper is geïntroduceerd. Wederom een gemakkelijke oplossing maar ach, het werkt wel. Qua effecten zit het bij White Noise ook wel goed. De schrikeffecten zijn ontzettend standaard, je kunt perfect voorspellen wanneer er iets gaat gebeuren maar toch lijdt de vermakelijkheidsfactor er niet onder. Ik denk dat ik gewoon een zwak heb voor dit soort filmpjes. Alleen de laatste 10 minuten waren qua effecten een beetje teleurstellend. De drie geesten, gedurende heel de film lekker mysterieus en angstaanjagend maar wanneer ze aanvallen zien ze er iets te slecht uit. Veel te kitscherig ten opzichte van de rest van de film. Voor de geoefende horror liefhebber zal dit allemaal veel te standaard zijn maar mij stoort het hoge cliché gehalte niet echt.

Gedurende heel de film zat ik me af te vragen vanwaar ik die Deborah Kara Unger toch kende. Op de hoes stond in koeien van letters haar rol in The Hurricane maar het was te lang geleden dat ik die had gezien tot ik opeens op Imdb zag dat ze ook in de derde Highlander heeft meegespeeld. Een dikke 10 jaar geleden dus maar ik moet wel zeggen dat ze er toen ook wel een pak beter uit zag. Gelukkig is ze qua acteren nog altijd van hetzelfde niveau gebleven. Ook Michael Keaton is wel lekker op dreef. Ik kende hem alleen maar van zijn sterke rol als BeetleJuice en zijn mindere rol als Batman maar hier is hij wel goed. De langzame krankzinnigheid, hoewel je het nu niet echt zo kunt noemen, wordt netjes door hem opgebouwd en alleen naar het einde toe blinkt de film uit in idiote keuzes die hij maakt zoals langs een werkbank passeren zonder iets mee te pakken waardoor hij dus zonder wapen een ontvoerder gaat aanpakken... Ach, ik heb mensen al stommer dingen zien doen in horrors. Ian McNeice was trouwens hilarisch in de rol van Raymond Price. Jammer dat hij al zo snel het loodje legt.

Vermakelijke horror met een aantal goed gelukte schrikmomenten. White Noise heeft qua plot wel wat potentie en in het algemeen wordt het allemaal wel wat deftig uitgewerkt maar de film verliest zich toch wat naar het einde toe. Toch wel een dikke voldoende want ik heb me gisteren wel geamuseerd.

3.5*

The line is busy!

Vorige week geen Abbott & Costello kunnen zien omdat ik met de school een kleine week naar Londen was. Ik was nog aan het twijfelen om de film ergens anders in de week maar gewoontebeest als ik ben, heb ik een vaste dag voor het duo en dat is dinsdag. Vandaag heb ik de traditie dan maar voortgezet.

Het eerste wat opvalt wanneer je Who Done It vergelijkt met eender welke andere Abbott & Costello film, is dat er geen gezang in voor komt. Geen Andrews Sisters, geen Tip, Tap and Toe, geen weet ik wat nog allemaal. Eerlijk gezegd, ik ben er niet kwaad voor maar langs de andere kant was ik het langzaamaan na 8 films beginnen appreciëren. Ach, dat maakt nu eigenlijk niets meer uit maar ik ben wel benieuwd in welke trend ze de volgende films gaan voortzetten want hier was het misschien wel een bewuste keuze was omdat muziek bij dit verhaal simpelweg niet paste.

Heel het verhaal achter Who Done It is iets wat niet echt bij Abbott & Costello past. Ik weet niet goed waarom maar het is minder sketchachtig en meer serieus, al kan dat aan het gebrek aan muzikale nummers liggen. In ieder geval is het wel een aangename verrassing. De film duurt niet lang, kortste die ik tot nu toe van het duo heb gezien, maar heeft dan wel nog altijd een paar geweldige scènes. De ontknoping van de moordenaar in ware Agatha Christie stijl is er één van maar ook de geweldige Watts and Volts dialoog die Abbott & Costello voeren is fenomenaal. Het doet bij vlagen hard denken aan hun beste sketch uit One Night in the Tropics (de Who's on First and What's on Second sketch die wat later in de film nog eens extra wordt gepariodeerd met serieus wat zelfspot) maar het is toch niet te begrijpen dat de mannen dit gewoon ter plekke verzonnen! Heerlijk vermaak en Abbott & Costello brengen het gewoon weer hilarisch, al bevat Who Done It soms iets te vaak van Costello's gepiep en geroep. Wel leuk is, iets wat in een aantal van hun films voor komt trouwens, is het gediscussieer over het gelijkmatig verdelen van de spullen. Op zich niet speciaal maar wel als je bekijkt dat in het echte leven Abbott altijd 60% kreeg en Costello maar 40% omdat Abbott vond dat een straight guy moeilijker was te vinden.

Abbott & Costello zijn dus weer lekker op dreef. Ik weet niet hoe ze het doen maar ze slagen er elke keer in om mij met een serieuze glimlach naar het scherm te laten staren. Het duo heeft gewoon zo'n heerlijke komische timing en het is zonde dat dit ondertussen verloren is geraakt. Onterecht want beide mannen behoren tot de beste komieken die de cinema ooit heeft gekend! De rest van de cast is ook lekker op dreef. Patric Knowles en Louise Allbritton vormen een mooi koppel, al hebben ze minder screentime dan ik had verwacht. Het enige wat ietwat storend is, is de toevoeging van een 2e Abbott & Costello in de vorm van William Gargan en William Bendix die de rollen van agenten Moran en Brannigan vertolken. De kracht van de Abbott & Costello zitten vaak in de situaties waar iedereen uitgezonderd het duo serieus is. Tjah, voeg dan deze twee dudes toe en je bent dat effect kwijt. Het is soms nog wel grappig maar Gargan en Bendix blijven inferieur. Iemand die ook storend was, was Mary Wickes die de love intrest van Costello vertolkte. Ik heb Juliet altijd al een mooie naam gevonden, het verhaal van Shakespeare behoort dan ook tot één van mijn favoriete verhalen maar het is vooral dankzij het nummer van de Dire Straits dat ik de naam zo mooi vind. Soit, dit allemaal terzijde vond ik Wickes echt verschrikkelijk. Ze heeft een neus ter grote van een geodriehoek en dit meen ik, het leidde constant af. Ik had echt schrik dat Costello de punt in zijn oog ging krijgen...

Uiteindelijk is dit een beetje een vreemde eend in de bijt. De film is het kortste tot nu toe, de muzikale nummers ontbreken en het verhaal voelt ook serieuzer dan eender welke Abbott & Costello. Dat neemt wel niet weg dat Who Done It geen slechte film is, het is zelfs één van de betere.

3.5*

I'm not bad. I'm just drawn that way

Who Framed Roger Rabbit was een film die ik nog nooit had gezien. Ik kende de status die dit mengsel tussen cartoon en echte mensen in de loop der jaren had verworven wel maar het sprak me eerlijk gezegd niet echt aan. Een goed jaar geleden de 2 Disc Edition op de kop getikt (was maar 3 euro ofzo in de Mediamarkt of Saturn) en weer eens met de nodige vertraging eindelijk gekeken.

Robert Zemeckis besloot als tussendoortje ten tijde van zijn drie Back to the Future films zijn handen te leggen op een film-noir die doorspekt werd met cartooneske gekheid. Op papier een vrij onlogische combinatie maar deze komt op zich nog redelijk goed tot zijn recht. Dat komt voornamelijk omdat de wisselwerking tussen tekening en echte acteurs vrij goed geslaagd is en voor een aantal geslaagde scènes zorgt. Het is dan ook met de hyperactieve Roger Rabbit dat de film op zich een tikkeltje uit de bocht gaat doordat hij op den duur echt te irritant begon te worden. Daar komt dan ook nog eens bij dat de eindconfrontatie met Doom veel te lang duurt en vooral erg voorspelbaar is. Wat wel interessant is, zijn de vele tekenfilmbijrollen die komen opdraven. Dit varieert van old-school Warner Bros figuren zoals Donald Duck, Daffy Duck (geweldig pianoduel ook) en Bugs Bunny tot aan Tex Avery figuren zoals Betty Boop en ook een hele hoop figuren uit de Disney stal zoals Bambi, Dumbo en Sneeuwwitje. Erg leuk in ieder geval om ze allemaal te spotten en volgens mij heb ik er zelfs nog een hele hoop gemist.

Het bekendste personage uit Who Framed Roger Rabbit moet toch wel de voluptueuze Jessica Rabbit zijn. Een personage dat regelmatig al geparodieerd is (draagt Cameron Diaz niet zo'n zelfde jurk in The Mask?) en dat blijkbaar ook door menig vent begeerd wordt. Op zich inderdaad wel een leuk personage maar de meeste van haar scènes worden wat verneukt door het Roger Rabbit. Die werd gecreëerd als een personage dat een mengeling was van Warner (qua gezicht), Disney (qua lichaam) en Avery (qua attitude) en hoewel ik de drie stijlen apart kan waarderen, is de combinatie niet echt geslaagd te noemen. Mooi ook dat onder andere Mel Blanc terug hun stem verlenen voor de vele cameo's. Veel tekenfilmfiguren dus maar je zou bijna vergeten dat er ook nog echte acteurs in zitten. Ik ben ook altijd al wel een fan geweest van Christopher Lloyd maar ik heb eigenlijk nooit geweten dat die hier in meespeelt, in ieder geval een erg vermakelijke rol. Bob Hoskins komt ook nog vrij goed uit de verf als norsige film noir detective.

Een film die toch wel een zekere status heeft maar die die vandaag de dag niet meer kan waarmaken. Hoogstwaarschijnlijk is dit zo'n film die vooral teert op nostalgie (zo heb ik er ook wel een paar) maar aangezien dat ik dit vroeger nooit heb gezien, is daar dus geen spoor van te bekennen. Roger Rabbit zelf is vervelend maar de vele bijrollen maken dat goed.

3*

Ugandan Bruce Lee, we call him Bruce U

Een paar collega's op mijn werk waren een tijdje geleden over deze Who Killed Captain Alex? bezig en over het feit hoe ze dit één van de meest grappige films ooit vonden. Ik had er in ieder geval nog nooit van gehoord en dan is mijn interesse automatisch wel gewekt. Het leek me dan ook de perfecte film om de overgang van oud naar nieuw te vieren met een aantal goede vrienden en zo kwam het dus dat toen het vuurwerk was aan het knallen, wij naar Uganda's First Action Movie zaten te kijken.

We zijn dan toch maar even gestopt om buiten naar het vuurwerk te gaan kijken, want dat zag er eerlijk gezegd toch wel beter uit dan dit. Op zich is de film leuk om eens gezien te hebben omdat dit zo het soort film is waaruit voorliefde voor cinema in het algemeen afstraalt en lowbudget films kunnen gewoon ook erg degelijk zijn (Sam Raimi's Evil Dead bijvoorbeeld) maar laat ons eerlijk zijn.. Eigenlijk is dit gewoon gigantische troep. Een plot dat langs alle kanten rammelt waar op den duur gewoon geen touw meer aan vast te knopen is, een VJ die in de stijl van Mystery Science Theater 3000 commentaar op de beelden geeft (naar het schijnt zou er ook een versie bestaan zonder de VJ maar is regisseur Nabwana I.G.G. die versie kwijtgeraakt toen hij ze wegens plaatsgebrek op zijn computer verwijderde. Ik dacht eigenlijk dat de audio gewoon zo onverstaanbaar opgenomen was dat Nabwana niets anders kon doen dan het op deze manier oplossen, het is in ieder geval het leukste stuk uit de film) en verder vooral veel slechte effecten.

Maar dan echt slecht. Toch heeft het op zich wel opnieuw zijn charme maar die charme verdwijnt redelijk snel. Gelukkig beslist Nabwana de film ook niet nodeloos lang te laten duren. Zeker ook omdat de laatste pakweg 5 à 10 minuten nog een hoop reclame is voor andere films, een promopraatje van Nabwana en ga zo nog maar even door. Qua cast logischerwijs ook niet bijzonder met een cast die volledig in Wakaliga (een sloppenwijk in Kampala, de hoofdstad van Uganda) woont. Daar woont blijkbaar ook niet enorm veel volk, want acteurs worden gewoon continu hergebruikt en zelfs soms letterlijk in dezelfde scène zie je iemand 2x doodgaan. Toch nog wel even een kleine vermelding voor het personage Puffs dat blijkbaar één of andere Rus moest voorstellen? Sowieso het leukste figuur uit heel die troep.

Voor de liefhebbers (zoals John Milton blijkbaar): een paar dagen geleden heeft het officiële Wakaliwood kanaal ook de opvolger Bad Black online op Youtube gezwierd. Ik ga me er in ieder geval niet aan wagen, want ik verwacht eerlijk gezegd niet enorm veel verbetering in die 6 jaar tussen beide films. Typische film die je best niet alleen kijkt, ik denk dat ik hem dan met 0.5* had beloond maar voor nu dus 2*.

2*

Who Killed Who is een parodie op de bekende whodunnit, iets wat al vrij snel duidelijk wordt en ik hoopte dat Avery hier iets moois van ging kunnen maken. Het resultaat is een heerlijk chaotische cartoon waar een naamloze detective (gemodelleerd naar Fred Kelsey, die een patent had op dit soort rollen) geplaagd wordt door monsters, geheime ruimtes, booby traps, … De dader blijkt uiteindelijk de live action host te zijn (Robert Emmett O'Connor) en dat is weliswaar wat een anti-climax maar dat is echter een kleine smet op een voor de rest uitstekende short.

4*

I mean, what in God's name is a double dicker?

Het is geen nieuw genre, die films waar een vader niet akkoord is met het nieuwste vriendje van zijn dochter. Je had de vrij succesvolle Father of the Bride (en de sequel Father's Little Dividend) in de jaren '50 met een geweldige Spencer Tracy en in de loop der jaren volgden nog vele soortgelijke films zoals Meet the Parents (en de vele sequels) of een Guess Who. Why Him? is de nieuwste telg in het genre en eentje die vooral lijkt te steunen op de wisselwerking tussen James Franco en Bryan Cranston.

En een goede wisselwerking is het geworden. Franco's vertrouwde kameraad, Jonah Hill, leverde een significante bijdrage aan het script en dat resulteert in een erg vlot filmpje waar eigenlijk bitter weinig inzakkingen in zitten. Wat op zich een kunst is aangezien ik dit soort films liever niet over de 90 minuten zie gaan. Verwacht echter geen film die het genre opnieuw heeft uitgevonden. Why Him? gaat zonder schaamte langs de platgetreden paden en heeft als enige uitzondering dat de toekomstige schoonzoon een IT-er is waardoor er dus veel van dat soort referenties (de cameo van Elon Musk bijvoorbeeld) aan te pas komen. Een kwestie van je huidige publiek te kennen lijkt me, ik zou niet weten waarom je anders Kaley Cuoco (van The Big Bang Theory, de show die het nerd-zijn tot iets hip heeft laten evolueren) voor zo'n Siri-achtige rol laat opdraven. Verder weinig verrassingen, al was het optreden van een door mij niet nader genoemde rockband wel een leuk extraatje. Al is dat voor een groot stuk ook wel te wijten aan het feit dat beide heren absoluut geen idee leken te hebben waar ze in verzeild waren geraakt..

De film steunt dus vooral op Franco en Cranston. De ene een vuilbekkende dertiger die de meest excentrieke beslissingen neemt en de andere een rechtschapen vijftiger die niets liever wil dan zijn dochter te beschermen tegen al het mannelijk gespuis op de wereld. Dat kan vonken geven en de film is op zijn best wanneer de twee tegen elkaar worden uitgespeeld. Dat betekent echter niet dat de rest van de cast verwaarloosbaar is. Zo vormt Megan Mullally (het meest verbazende is nog dat die blijkbaar een normale stem lijkt te hebben in plaats van die hoge pieptoon uit Will & Grace) een leuk koppel met Cranston en is het helemaal niet moeilijk om te begrijpen wat Franco in de immer charmante Zoey Deutch ziet. Niemands personage geraakt ooit echt verder dan de gebruikelijke clichés, maar er vonkt iets tussen deze familie dat het kijken waard maakt.

Aangenaam verrast in ieder geval. Nu ben ik altijd wel te vinden voor dit soort hapklare films, maar regisseur John Hamburg (die eindelijk nog eens aan het regisseren is geslagen na Along Came Polly uit 2004 en I Love You Man uit 2009) maakt er nog iets erg fijns van. Grotendeels dankzij een goede cast, maar toch ook door een aantal erg geslaagde jokes. Niet alles werkt even goed weliswaar, maar dat is humor uiteraard.

3.5*

Why didn't you tell me I love you?

Ik begin meer en meer fan te worden van Harold Lloyd. Niet dat er ooit een periode is geweest dat ik geen fan was, maar hij begint zich film per film verder op te werken in mijn lijstje favoriete komieken uit de oude doos. In die mate zelfs dat hij de klassiekers zoals Laurel & Hardy of Charlie Chaplin al ruimschoots voorbij is gestoken. Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens iets van de bebrilde acteur had gezien en gisteravond nog eens gaan zitten voor zo'n typisch silent filmpje.

Het feit dat hij me gisteravond heeft wakker gehouden is al een goed teken op zichzelf. Silent movies zijn een genre dat ik wel graag zie, maar het is toch iets waar ik snel mijn aandacht bij verlies. Toegegeven: Why Worry? duurt maar hoop en al een uur, maar het is wel een uur waar veel in gebeurt. De hypochondrische miljonair Harold Van Pelham besluit om een fictieve bananenrepubliek te gaan bezoeken om tot rust te komen en komt daar terecht in een heuse machtsstrijd. Voldoende stof voor Lloyd om in de nodige problemen te komen en al zeker wanneer hij bevriend geraakt met de gigantische reus Colosso. De nodige slapstick momenten wisselen zich af (het bowlen is zo flauw en toch werkt het) maar ook op narratief vlak is dit echt nog wel een leuk filmpje. De butler komt er uiteindelijk een beetje bekaaid af, maar die interactie tussen Harold en zijn verpleegster is leuk om te zien. Dat gevecht met de dictator is ook wel heerlijk trouwens, de reden waarom ik Lloyd meer en meer begin te waarderen.

Want daarmee bevind hij zich in het vaarwater van die andere grote held genaamd Buster Keaton. De twee hebben een vergelijkbare stijl, maar staan allebei perfect op hun eigen voeten. Lloyd doet op zich vaak hetzelfde kunstje, maar het is wel iets dat ik kan waarderen. Vreemd om hem deze keer gepaard te zien worden met Jobyna Ralston die de ondertussen 'gepensioneerde' (omdat ze met Lloyd in het huwelijksbootje was gestapt) Mildred Davis verving. Een leuke combinatie in ieder geval omdat Ralston niet de typische love-interest is, maar iemand die haar eigen mannetje weet te staan. Zie je toch niet vaak in dit soort oude films. Nog een figuur dat je niet vaak in een film ziet is de enorme John Aasen die Colosso, what's in a name, mag spelen. Leuk figuur en grappig genoeg is dit zijn debuut aangezien circusartiest Cardiff Giant overleed kort nadat de opnames gestart waren. Een nieuwsartikel over de schoengrootte van Aasen zorgde voor de rest.

Tof! Kort filmpje in ieder geval, het had eerlijk gezegd ook niet veel langer moeten duren, maar wel weer van een goede kwaliteit. Een leuke setting, leuke personages en meer heb je voor dit soort films in ieder geval niet nodig. Krijg nu meteen al zin om aan de volgende Lloyd film te beginnen en dat is altijd een goed teken!

3.5*

Ding-Dong

Na gisteren Ghostmaker te hebben gezien was het tijd voor nog een tweede horrorfilm. The Wicked was mij compleet onbekend maar ik had het idee dat dit eigenlijk een soort van vervolg was op The Wizard of Oz. Dat is te wijten aan de gelijknamige musical (minus het woord The dan) die een aantal jaar geleden op Broadway speelde. Het plot had ik niet gelezen dus het was even wennen toen bleek dat deze film niets met Dorothy en haar consorten heeft te maken.

Hoewel het natuurlijk ook over een heks gaat. Een heks in de traditionele zin van het woord want The Wicked gaat over een heks die kleine kinders ontvoert en er één of ander brouwsel van maakt om jonger en knapper te worden. Leuke opzet in ieder geval en de uitwerking kon me ook wel bekoren. Toegegeven, de film komt ietwat traag op gang maar eenmaal de jacht op de (pre)tieners van start gaat krijgt de film een versnelling en blijft het allemaal vrij vermakelijk. Natuurlijk is het vrij voorspelbaar en weet je perfect wie er gaat overleven en wie het loodje zal leggen maar bon, storen doet het op zich niet. Beetje jammer wel dat de film ruimte openlaat voor een vervolg (dat er hoogstwaarschijnlijk toch nooit zal komen want zowel hier als op Imdb wordt de film nu niet echt denderend beoordeelt) want ik had het beter gevonden moest de heks finaal dood zijn geweest.

Eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat The Wicked van dit jaar ging zijn, daarvoor zijn de special effects soms toch net iets te flauw. Sowieso is er maar erg weinig gore te beleven in The Wicked en zijn die momenten op twee vingers te tellen. Moet voor mij ook niet perse maar een heks die kinderen gebruikt om brouwsels te maken, dat kan toch allemaal niet echt proper gebeuren. De gevangenen hangen dan ook meer vast in de kelder dan wat anders en dat is toch wel jammer. Gedurende heel de film had ik het gevoel dat ik Devon Werkheiser, die hier het jongere broertje Max speelt, ergens van kende. Hij deed me denken aan een kerel met wie ik vroeger in de klas heb gezeten maar Imdb bracht uitsluitsel door te vermelden dat hij dat verschrikkelijke kereltje uit Ned Bigby's Survival Gids is. Gelukkig is zijn acteren al iets beter geëvolueerd tegenover toen, al zal het feit dat hij niet vreselijk gedubt wordt ook al veel doen. Hij wordt ondersteund door een hoop tieners die het niet veel beter maar gelukkig ook niet veel slechter doen, al is Diana Hopper als Sam toch wel net iets te vaak op het randje.

The Wicked komt nogal traag op gang maar biedt gelukkig wel anderhalf uur vermaak. De special effects zijn niet fantastisch te noemen maar kunnen er over het algemeen nog wel mee door. Op narratief vlak is hier weinig nieuws te bekennen maar dat moet ook niet voor mij.

3*

Some Sacrifices Must Be Made

Ik vond Nicholas Cage vroeger wel een vrij goede acteur maar hij is tegenwoordig toch wel wat in mijn achting aan het dalen. Dat komt vooral door films als Bangkok Dangerous en deze Wicker Man.

Het verhaal is op zich wel interessant maar er wordt gewoon niets uitgelegd en het zit vol met gebeurtenissen die op niets slagen. Zoals bijvoorbeeld wanneer Cage op zoek is naar SummersIsle en dat er ineens een oude man ligt. Hij kijkt ernaar en loopt verder maar er wordt gewoon niets duidelijk gemaakt... Het einde (waar Cage levend wordt verbrand) vond ik, in tegenstelling tot de meesten hier, dan wel weer beter dan de hele ontknoping die er aan vooraf gaat. Fijn om James Franco nog even aan het einde van de film te zien.

Zoals hierboven gezegd is Cage zwaar aan het dalen als acteur en ook hier acteert hij als een zoutzak die zelf precies amper weet hoe het verhaal gaat verder gaan. De vrouwen op het eiland waren dan wel weer in orde.

The Wicker Man krijgt voor mij exact even veel als het gemiddelde hier op Moviemeter. Vooral door een sterk eerste uur en een aantal goede scènes. Alleen snap ik nog altijd niet de hele bedoening van het ongeluk aan het begin van de film. Wat heeft dat met de rest van de film te maken? Hetzelfde geldt voor de flashbacks btw.

2.5*

Wild and Woolfy is een remake (in kleur) van Towne Hall Follies uit 1935 waar Avery werd gecrediteerd als één van de animators. Niet echt een exacte kopie aangezien Droopy, de wolf en de immers altijd voluptueuze Red de hoofdrollen spelen in dit plotje rond de ontvoering van Red door (wie anders) de wolf. Een amusante short, maar net iets teveel herhaling ten opzichte van andere shorts met deze 3 figuren. Hoewel ik wel moet toegeven dat ik de running gag waar Droopy op de meest onverwachte momenten opduikt altijd wel leuk vind. Het begin waar de wolf een hold-up pleegt op een ijskarretje is wel erg leuk en bevat die typische Avery gekheid.

3.5*

Wild at Heart is a love story that goes through a strange highway in the modern and twisted world

Het zijn mooie woorden die de heer Lynch hier uitspreekt. Ik kende de film alleen maar van titel maar de sfeervolle cover (een andere dan hier trouwens), de naam Lynch zelf en de lage prijs trokken me over de streep om deze te kopen. Het duurde een tijd eer ik hem opzette maar jammer genoeg werd dit een serieuze teleurstelling en meteen het slechtste wat ik tot nu toe van hem heb gezien.

De grootste ergernisfactor zit hem dan ook in de twee hoofdrolspelers. Iets wat de laatste tijd meer en meer voorkomt is het gezaag op het kunnen van Nicholas Cage. Hij kan tegenwoordig niet meer in een film opdraven of er komt commentaar langs alle kanten dat hij het charisma van een zoutzak heeft. Oké, de man heeft niet altijd de beste rollen uitgekozen maar ik was er nog altijd wel van overtuigd dat hij een deftige rol kon neerzetten. De verwachtingen stonden dan ook vrij hoog gespannen want ik vroeg me af of Lynch hem boven zichzelf kon laten uitstijgen maar dat is niet het geval want ik heb Cage nog nooit zo slecht zien acteren. Het overdreven macho gedoe, het veel te fake en idiote accent, ... Gewoon verschrikkelijk. Laura Dern is ook niet veel beter. Blijkbaar doet ze ook mee in Blue Velvet, de Lynch die ik als 2e laagste na deze heb staan, maar daar kan ik ze me zelfs niet meer herinneren. Zonder twijfel zal ik haar morgen ook alweer zijn vergeten, hoewel de ze een redelijk hoge irritantheidsfactor heeft dus het kan wel dat dat nog even blijft hangen. Lynch kiest zijn vrouwelijke cast meestal echt perfect in mijn ogen (Watts in Mulholland Drive, Sheryl Lee in Twin Peaks maar daar is bijna iedereen fantastisch gecast, Patricia Arquette in Lost Highway, ...) maar wat hij hier heeft gekozen is ronduit erbarmelijk. Het enige wat Dern doet is, is constant Sailor roepen en wat idiote one-liners zoals 'You got me hotter than Georgia asphalt' uitspuwen. Daar stopt het dan nog niet met de slechte cast want zelfs Dafoe is, in zijn relatief kleine rol, gewoon waardeloos. Het enige lichtpuntje dat ik zag was de rol van de Good Fairy die wordt neergezet door de oogverblindende Sheryl Lee. Eigenlijk is het altijd wel leuk om iemand uit het Twin Peaks universum te zien verschijnen in de films van Lynch. Het valt echt wel op dat hij een vaste groep heeft waar hij graag mee werkt.

Mijn DVD heeft om de een of andere reden geen plotomschrijving, er wordt meer wat geleuterd over hoe geniaal Lynch wel niet is, maar ergens verwachte ik een soort van True Romance/Natural Born Killers. Die eerste is fantastisch, die tweede zou ik nog altijd eens in zijn geheel moeten zien maar soit, dit doet eigenlijk niet ter zake. Het komt er op neer dat Wild at Heart wel aan beide doet denken maar het komt allemaal niet uit de verf. Het is misschien fout maar wanneer ik een Lynch film zie zet ik mij er helemaal voor klaar omdat ik verwacht dat het weer een serieuze mind-fuck zal zijn. Gebeurt dit niet dan wordt ik simpelweg teleurgesteld en dat gebeurt hier ook. Wild at Heart is te lineair naar mijn goesting. Op zich hoeft dit niet storend te zijn maar wat in godsnaam was het met die idiote, totaal niet passende, Wizard of Oz verwijzingen. Pas op, ik ben iemand die je altijd wel kan vermaken met film verwijzingen maar dan wil ik wel dat ze iet of wat in de film passen. Wel, dat was hier dus niet echt het geval. Hetzelfde geldt voor de verschrikkelijke Elvis imitatie van Cage. Eigenlijk was heel de muziek in de film storend en het idee dat Badalamenti hierachter zit vervult me met afschuw. De man maakt zo'n heerlijke soundtrack in Twin Peaks maar de rockmuziek paste hier gewoon niet, samen met alles anders eigenlijk.

Na meer als twee uur overheerst er maar één gevoel: wat een teleurstelling! Ik had hier zoveel meer verwacht maar Lynch stelt me weer teleur. Tot nu toe blijk ik een haat-liefde verhouding met de man te hebben met 4 films op een dikke voldoende en 3 op een onvoldoende. Gelukkig hebben we nog altijd Twin Peaks...

1.5*

We're after men - and I wish to God I was with them

Gisteren was ik nog eens naar de soundtrack van Pat Garrett & Billy the Kid aan het luisteren en mijn gedachten dwaalden af van Bob Dylan naar de gelijknamige film. Het was mijn eerste kennismaking met het werk van Peckinpah en die was zeker geslaagd te noemen maar ik had het gevoel dat ik iets mistte. Iets dat ik volgens velen in The Wild Bunch zou terugvinden dus ik was redelijk benieuwd geraakt naar de film die naar het schijnt het magnum opus van Peckinpah zou zijn.

En The Wild Bunch is inderdaad wederom een degelijke film geworden maar de Western regisseur gaat in mijn ogen hier en daar de mist in. Hetgeen me het hardste stoorde was de geforceerde humor die compleet tegenstrijdig is met de heerlijk rauwe sfeer die de film uitstraalt. De shoot-outs zijn van een hoog niveau (de treinroof is heerlijk en de finale confrontatie is knap geschoten) maar de 'grappige' momenten breken te hard met de rest en dat is zonde. Met een speelduur van over de twee uur is The Wild Bunch een redelijk lange zit maar over het algemeen zijn er maar weinig inzakkingen, al hadden de flashbacks voor mij niet gehoeven. Dat het bijna nergens inzakt is vooral aan het concept van een groep oude mannen die nog eens een laatste keer total loss gaan en de constante dreiging te wijten maar er had meer gedaan kunnen worden met de aanwezigheid van Deke in de achtervolgingsgroep. Nu heeft dat personage alleen maar zijn nut in de allerlaatste minuten en loopt hij er voor de rest voor spek en bonen bij.

Bij een film als deze waar de aandacht op een groep mannen is gevestigd, is het vrij belangrijk dat je een aantal karakterkoppen weet te strikken want wanneer je met een miscast te maken hebt, verdwijnt al snel de geloofwaardigheid van de gehele groep. Een moeilijke klus dus voor Peckinpah en met uitzondering van Borgnine bestaat The Wild Bunch niet direct uit een bekende cast (hier spreek ik natuurlijk puur voor mezelf) maar over het algemeen is het gelukkig wel een uitmuntende cast. In het begin had ik nogal last om bij te houden wie wie was want de personages leken met de vleet het loodje te leggen maar het hoopje dat overschiet weten hun rollen goed in te vullen. Zeker William Holden als Pike en Ernest Borgnine als Dutch zijn heerlijk op dreef en weten de film over de gehele lijn te dragen. Alleen zonde dat de rest van de cast, met nadruk op het Mexicaanse aspect, nogal theatraal overkomt. Zeker Jaime Sánchez schmiert er als Angel soms nogal op los en Emilio Fernández als Mapache is vaak erg lachwekkend, al ligt dat natuurlijk in de lijn van zijn personage.

Een Western film die niet in de lijn ligt met de rest van het genre dat ik heb gezien. Komt hoogstwaarschijnlijk doordat ik fan ben van John Wayne en hij vond dat deze film de destructie van de Western mythe inluidde maar het is en blijft in ieder geval een goede film. Alleen voor mij niet het meesterwerk dat anderen er in zien. Ik ben aan het twijfelen tussen een dikke 3,5* en een kleine 4* maar een paar euvels zorgen ervoor dat ik voor de eerste score ga. Toch schrijf ik Peckinpah niet af (heb Ride the High Country en Junior Bonner nog liggen) dus ik blijft geïnteresseerd.

3,5*

Four guys from the suburbs hit the road... and the road hit back

Ik weet nog toen de film juist in de cinema kwam en dat ik hem eigenlijk vrij graag wou zien. Jammer genoeg is dat er nooit van gekomen en ook in de videotheek heb ik hem nooit eens meegepakt. Gelukkig zond VT4 deze gisteren uit en kon ik er na 2 jaar toch eens aan beginnen.

De reden waarom ik zo benieuwd was naar deze Wild Hogs was vooral de sterrencast die film bevatte. Travolta die jammer genoeg wel een aantal mindere films op zijn naam heeft staan, William H. Macy die ik toen de film uitkwam een glansrol had zien vertolken in de Coen broertjes hun Fargo en natuurlijk Ray Liotta. Die kop alleen al is een reden om naar een film te zien. Het is alleen spijtig dat Wild Hogs bol staat van de clichés. Het eerste deel van de film is direct dan ook het saaiste. De introductie van de vier bikers is op zich wel leuk maar de film komt pas echt op gang wanneer de Del Fuegos verschijnen, vooral de combinatie Travolta - Liotta is bij wijlen hilarisch. Bij de acteurs zit dan ook meteen de kracht van de film. Liotta speelt zijn rol uitstekend maar ook Travolta, Macy, Lawrence en Allen zijn ideaal gecast. Wat het allemaal nog net wat leuker maakt is de mooie Marisa Tomei, die trouwens vrij hard op de Belgische actrice Sandrine André trekt en natuurlijk de verschijning van Dennis Hopper op het einde van de film. Hoe zo een vette knipoog naar Easy Rider?

Qua grappen is het allemaal ook redelijk standaard. Langs de ene kant heb je de 'normale' grappen die al van tijd tot tijd in verschillende andere films (soms beter) te zien zijn zoals in het begin van de film waar Macy tegen een verkeersbord rijdt maar tegelijkertijd heb je ook een groot aantal aan leuke en originele grappen. Hoogtepunt speelt zich dan ook af tijdens de aftiteling van de film waar de Del Fuegos even worden geïntroduceerd in Extreme Make Over Home Edition waar Ty Pennington zijn programma even zelf te zeik zet. Alleen is het ergens jammer dat de film vaak aan een 'homo-situatie' begint maar dan besluit om die nooit ten volle te benutten. Een goed voorbeeld hiervan is de Highway Patrolman, leuke rol trouwens van John C. McGinley.

Subtiele humor moet je hier niet verwachten maar toch is dit allemaal bijzonder vermakelijk.

3.5*

Hey Johnny, what are you rebelling against?

The Wild One is een film met een legendarische status ten huize Metalfist. Toen mijn vader klein was, was hij naar de film op televisie aan het zien en op het moment dat Brando zijn bierflesje kwaad op tafel kwakt (waardoor er wat bier uitvliegt), kwam zijn moeder voorbij en sprak de gevleugelde woorden: 'oei, dit is geen film voor brave jongetjes' waarop ze de televisie afzette. Hij heeft het vervolg pas terug gezien ergens in 2007 toen ik onwetend van die gebeurtenis met de DVD thuis kwam. Dit was echter een film waar nog geen review van mij bij stond dus hoog tijd om daar eens iets aan te gaan doen.

De charme die ik toen van de film vond afstralen is wel een tikkeltje gezakt trouwens waardoor er een kleine verlaging in score zit aan te komen, al was het toch wel even gniffelen toen ik terug aan dat korte (en verder helemaal niet zo bijzondere) stuk kwam. De bendeleden blijven er ietwat knullig uitzien maar voor de rest is dit wel weer zo'n toffe oldschool Hollywood film. Lekker kort ook waardoor dit erg vlotjes wegkijkt en het vooral genieten is van de climax waar Johnny achterna wordt gezeten door de inwoners van het plaatselijke stadje. Verder toch vooral een film die vandaag de dag wat gedateerd (die opening ook met die green screen, ik blijf het na al die films nog altijd grappig vinden) aanvoelt. Je voelt dat er een strijd tegen een oudere generatie in verscholen zit (op eenzelfde manier als ook Rebel without a Cause dat twee jaar later - en beter- zou doen) maar echt veel diepgang zit er niet in. Dat van die korte speelduur is dus een mes dat langs beide kanten snijdt.

Het gevoel ontsnapt me dan ook niet dat dit vooral nog overeind is gebleven door Marlon Brando. Misschien wel één van de meest iconische acteurs van zijn generatie maar die hier nog niet de faam had die hij later wel zou verwerven, al zitten in zijn beginperiode achteraf gezien toch ook een aantal indrukwekkende rollen. Soit, Brando beklijft als bendeleider en is eigenlijk de enige in het groepje die echt nog goed overkomt. Lee Marvin is als de rivaliserende Chino eerder lachwekkend en de film steunt dan ook vooral op de relatie tussen Johnny en Kathie. Die laatste wordt gespeeld door Mary Murphy en die doet dat uitstekend. Ze weet, net als Brando, er een personage van vlees en bloed van te maken.

Van regisseur Laslo Benedek later ook nooit meer veel van gehoord en daar schijn ik niet alleen in te staan. Meer dan 2/3 van de stemmen op zijn volledige oeuvre zijn toegekend aan deze The Wild One en de gemiddelde scores van die overige 11 films spreken ook niet meteen boekdelen. Het sterkt het vermoeden nog meer dat dit vooral dankzij Brando vandaag de dag nog gekend is en die doet het inderdaad weer uitstekend.

3.5*

I know I'll probably regret it, and I'm sure you'll regret it

Elia Kazan is toch een regisseur met een zekere naam. Ik vind niet alles even goed wat hij maakt, maar films als On the Waterfront en Splendor in the Grass hebben toch zeker hun kwaliteiten. Wild River was één van de meer minder bekende films van Kazan en het verheugde me dan ook om dit gisteren op het grote scherm te kunnen aanschouwen. Ik had geen idee over wat de film ging of wie erin meespeelde (al was Montgomery Clift wel ergens blijven hangen) en dus vrij blanco aan de film gestart.

En het resultaat mag er in ieder geval zijn. Vooral het eerste stuk met de dialogen tussen Glover en Ella zijn werkelijk heerlijk zinderend. De voorzichtige passen van Glover wanneer hij voor het eerst voeten zet op het eiland, de afwijzing door heel de familie, zijn onvrijwillige duik in het water, het gesprek tussen Ella en Sam over de verkoop van de hond van Sam, ... Stuk voor stuk geweldige scènes die er voor leken te zorgen dat Wild River wel eens het magnum opus van Kazan zou kunnen worden. Jammer genoeg weet hij dat gevoel niet helemaal vast te houden. Vanaf dat het, in films van deze ouderdom schijnbaar verplichte, romance plotje er wordt bijgehaald lijkt de film zich te gaan verliezen in een niet altijd even goed gebracht zijspoor. Echter weet Kazan zelfs dan nog wel de nodige indruk te maken met een aantal scènes. Mooi einde ook met Ella die wordt begraven op het enige stukje van het eiland dat niet overstroomd, maar de vlucht van Glover met Carol en de kinderen voelt wat abrupt en gerushed aan.

Montgomery Clift, het begint toch wel langzamerhand één van mijn favoriete acteurs te worden in de klassieke Amerikaanse cinema. Hij overtuigt over de gehele lijn als Glover die tegen wil en dank een oud dametje van haar eiland moet zien te krijgen. Dat kranige dametje wordt gespeeld door de toen 45-jarige (!) Jo Van Fleet en het is genieten van de dialogen tussen hen beide. Met Lee Remick komt er nog een derde speler in het verhaal en de mooie Remick speelt met verve de brug tussen Glover en Ella. Voor het overige nog een aantal geslaagde natuur scènes en vooral een zeker knagend gevoel van realisme. Het racisme thema wordt misschien wat te stereotiep neergezet (maar wat weet ik er van, ik ben een blanke Antwerpenaar die in 1991 is geboren) maar zelfs dan nog altijd de moeite om te zien.

Jammer dat Kazan dus niet het niveau de gehele tijd zo hoog kan houden, maar zelfs dan nog is Wild River één van die degelijke Amerikaanse drama's die het Hollywood in de jaren '50-'60 rijk is. Het voelt toch echt aan als een genre op zich en Kazan wentelt er zich perfect in.

4*