Opinions

Everybody dies, you can't walk around thinking about it

Aha, de nieuwe Woody Allen. Het is altijd wel iets om naar uit te zien (zegt degene die als recentste Woody Allen film Blue Jasmine uit 2013 heeft gezien..) maar het is wel een feit dat de man wat van zijn zwakste films de laatste jaren heeft gemaakt. Zo'n To Rome with Love bijvoorbeeld, ik heb Allen al beter gezien. Dat neemt niet weg dat ik altijd wel geïnteresseerd blijf in zijn oeuvre en de kans wel meepik om dat volledig te krijgen.

Sinds kort zit ik over de helft (dit is nummer 28 van de momenteel 49 films) dus ik heb ondertussen wel wat vergelijkingsmateriaal. Wonder Wheel situeert zich voor mij dan ook ergens onderaan zijn carrière en dat ligt vooral aan het feit dat het nooit echt 'plakt'. Coney Island is nochtens een leuke setting (sowieso heb ik daar een enorm zwak voor dankzij The Warriors en een aantal jaar geleden heb ik er effectief ook rondgelopen) maar Allen trekt volop de kaart van de nostalgie en geraakt niet verder dan wat felle kleuren en een jazzy soundtrack. Die soundtrack is zelfs niet noodzakelijk een hulpmiddel om de jaren '50 tot leven te brengen, Allen gebruikt dat soort van muziek wel vaker in zijn films, maar het plot rond de driehoeksverhouding Carolina - Mickey - Ginny komt ook nooit echt van de grond. Jammer, want een regisseur als François Truffaut heeft in het verleden bewezen dat je daar enorm intrigerende films rond kunt bouwen, maar Allen kiest er bovendien ook nog eens voor om een klein misdaadplotlijn te introduceren en er uiteindelijk verder niets mee te doen waardoor de film wat kabbelend eindigt.

Gemengde gevoelens ook bij de cast trouwens. Eerste keer dat Allen met Kate Winslet samenwerkt (Winslet ging normaal gezien in Match Point meespelen, maar verliet uiteindelijk de film een week vooraleer ze op set werd verwacht) maar het is wel een combinatie die werkt. Winslet is natuurlijk ook een degelijke actrice die dit soort rollen naar haar hand kan zetten en dat doet ze erg goed. Ook aangenaam verrast door Jim Belushi die bewijst dat hij meer inhoud heeft dan wat komische rollen en Juno Temple is iemand waar we ongetwijfeld nog in de toekomst van zullen horen. Het is eigenlijk Justin Timberlake die compleet verkeerd overkomt. Dat praten tegen de camera, nochtans iets dat ik op zich wel leuk vind, werkt voor geen meter en hij oogt ook gewoon verschrikkelijk geforceerd. Enkel en alleen de scène met zijn verjaardagscadeau getuigt van een zekere klasse, maar misschien werd hij wel gewoon meegesleurd door de performance van Winslet.

Ach, als je elk jaar een film maakt en je doet dat al sinds eind jaren '70, dan zal er wel eens af en toe een misser tussen zitten. Allen is en blijft een regisseur die het nog altijd beter doet dan het gemiddelde en zo af en toe eens een aangename verrassing uit zijn mouw schudt. Misschien hier en daar net iets teveel op nostalgie en herhaling terende, maar toch zal ik blijven kijken.

3*

That was sweet, teaching her to disembowel her playmates like that

Normaal gezien was 2020 het jaar dat de nieuwe Wonder Woman film in de bioscoop ging komen maar om bekende redenen is dat er dus niet van gekomen. Wonder Woman 1984 wordt een jaartje acteruit geschoven (en laat ons hopen dat het daarbij blijft) maar ik had er eigenlijk wel zin in en vandaar eens op zoek gegaan naar iets ander met de Amazone in de hoofdrol. De keuze viel op deze DC Animated Universe film maar ik moet bekennen dat ik toch iets beters had verwacht.

Wat direct opvalt is dat dit qua tekenstijl nog altijd wel goed overeind is blijven staan. Ik had dit niet in 2009 gesitueerd in ieder geval maar wel jammer dat er wederom (het is een euvel dat wel vaker bij die DC Animated Movies voorkomt) amper bloed is te zien. Er wordt tweemaal iemand onthoofd en dan is er gewoon geen spatje bloed te zien... Toch een beetje belachelijk en het haalt het effect van sommige scènes weg. Zo'n moment dat Alexa in haar rug wordt gestoken moet gewoon veel bloed bevatten en nu mist het zijn impact. Qua verhaal vertoont dit veel gelijkenissen met de Wonder Woman film met Gal Gadot (maar daar kan deze animatiefilm weinig aan doen natuurlijk aangezien de Gadot versie pas 8 jaar later het grote scherm zou sieren) maar dan veel beknopter qua plot. Daardoor zit de vaart er wel goed in en bovendien kent de film ook nog wel wat fijne momentjes. Zeker de wisselwerking tussen Diana en Steve (met onder andere de Lasso of Truth) is nog wel tof. Verder volgt dit wat het vertrouwde pad, al was ik nog wel gecharmeerd door het - veel te korte - segment met Hades.

De rol van Steve is deze keer weggelegd voor Nathan Fillion en daar heb ik wat een wisselend gevoel bij. Hij zal voor mij voor altijd en eeuwig Captain Malcolm Reynolds (en die kleine bijrol als Caleb uit Buffy ook) zijn maar sowieso ken ik hem in het DC Animated Universe vooral het best als Hal Jordan/Green Lantern. Ook weer een puntje van kritiek waar deze Wonder Woman an sich weinig aan kan doen (Fillion werd pas gecast als Green Lantern in Green Lantern: Emerald Knights, een film die ten tijde van deze Wonder Woman nog niet gemaakt was) maar het stoorde me toch. Keri Russell is verder wel een goede Diana en met Alfred Molina (Ares), Rosario Dawson (Artemis) en Oliver Platt (Hades) heb je nog wel een aantal fijne bijrollen ter beschikking. Fijn ook dat ze Etta Candy nog eens in de Wonder Woman franchise maar het is wel nagenoeg een compleet ander personage geworden dan ik voor ogen had. Ik dacht dat ze meer een vriendin van Diana was maar misschien was het de bedoeling dat het personage nog wat moest evolueren.

Want ik twijfel er niet aan dat er oorspronkelijk wel wat sequels bedoeld waren (met onder andere het einde met Cheetah) maar veel is er niet meer van gekomen. Het personage is natuurlijk nog regelmatig te zien in onder andere de Justice League films maar met uitzondering van Wonder Woman: Bloodlines is er geen echte animatiesequel meer gekomen. Niet zo verwonderlijk op zich want er zijn inderdaad betere films in het Animated Universe.

2.5*

Well, where I'm from that's called slavery

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet meer zo op de hoogte ben van het Extended Universe van DC. Als comicliefhebber ken ik de personages en een aantal verhaallijnen wel, maar in tegenstelling tot Marvel heb ik hier nooit de behoefte gehad om effectief de moeite te doen om de films in de juiste volgorde te kijken. Vandaar dat ik nu een kleine 2 jaar later pas aan Wonder Woman begin en dan vooral vanwege de positieve buzz die rond de film hangt.

En die is voor een groot stuk terecht, maar langs de andere kant snap ik echt niet waar het allemaal vandaan komt. Dat het de eerste vrouwelijke superheld is die het grote scherm siert is sowieso al een belachelijk statement (Elektra is misschien qua film niet van hetzelfde niveau als Wonder Woman, maar ze kickte mensen hun ass al wel reeds in 2005...) maar op zich is dit qua kwaliteit toch niet zo enorm verschillend van andere films in het genre. Er zijn gelukkig wel genoeg elementen om dit een extra duwtje in de rug te geven. Zo zit heel de dynamiek tussen Steve en Diana goed in elkaar en heb je met het trio Sameer, Charlie en The Chief nog wel een aantal goede bijrollen die voor afwisseling zorgen. De switch naar de Eerste Wereldoorlog in plaats van de Tweede Wereldoorlog heeft ook zijn nut en regisseuse Patty Jenkins neemt rustig haar tijd om het segment op Themyscira op te bouwen. Alleen wordt het naar het einde allemaal net iets te bombastisch met dat gevecht met Ares en wordt dan vooral de kaart van 'bigger & better' getrokken.

Gelukkig is daar dan nog altijd Gal Gadot. Het gerucht gaat dat ze eigenlijk haar acteren wou opgeven maar nog voor een (tot op dat moment anonieme) rol besloot te proberen en dat bleek dus Wonder Woman te zijn. Een nieuwe ster was geboren en Gadot heeft ondertussen al 4 nieuwe producties in het verschiet liggen. Mooi verhaaltje en ik twijfel of het waar is, maar het mag wel gezegd worden dat ze een uitstekende Wonder Woman is. Ook Chris Pine is goed op dreef als Steve Trevor en het is dan ook zo jammer dat de film compleet de mist ingaat met betrekking tot de Duitsers. Wanneer gaat Hollywood het nu eindelijk is leren dat het niet mogelijk is om Duitsers geloofwaardig te portretteren door ze heel de tijd Engels met een dik Duits accent te laten spreken.. Dat stukje Vlaams wanneer ze in Veld zitten klinkt ook wel erg vreemd trouwens, al zeker wanneer ze opeens Frans beginnen spreken! Zijn toch details waar meer mee gedaan had kunnen worden.

Kijkt vlotjes weg, zoveel is duidelijk en Gadot zal ongetwijfeld een goed voorbeeld zijn voor talloze jonge meisjes/vrouwen maar of dit nu echt zo'n gelauwerde film behoort te zijn? Krijg er een beetje een Black Panther gevoel bij (al was die op alle fronten heel wat minder) waarbij "het idee" de bovenhand boven de filmische uitwerking krijgt. Ik ben in ieder geval wel benieuwd naar het vervolg en ik wil de overige DC films waar ze in meespeelt ook nog wel is een kans gaan geven.

3.5*

Does, does everybody parachute now?

Wonder Woman 1984 zal voor mij altijd één van de films zijn die bewijst dat je je geplande release dates soms gewoon met rust moet laten. Oorspronkelijk was deze sequel op de Wonder Woman film uit 2017 gepland voor december 2019 maar dat werd gewijzigd naar november 2019 om niet in de weg te zitten van de nieuwe Star Wars. Bij Warner Brothers dachten ze echter: weet je wat, we pakken juni 2020 omdat de eerste film het in die periode zo goed deed. Iedereen weet echter wat er in de tussentijd gebeurde.. De film werd door de pandemie continu verschoven en kreeg uiteindelijk een beperkte bioscooprelease + een release via HBO Max bijna exact een jaar later in december 2020.

Achteraf natuurlijk gemakkelijk gezegd, maar ik denk dat het toch een beter idee had geweest om dit meteen te releasen in concurrentie met Star Wars. In ieder geval had het geen verschil uitgemaakt voor de kwaliteit van de film en eerlijk gezegd? Die is vrij belabberd. De eerste Wonder Woman vond ik persoonlijk sowieso al niet de hallelujah-film die sommigen er van maakten, maar deze 1984 variant is in alle opzichten het zwakkere broertje. Ik ben in de eerste plaats vooral teleurgesteld in de mate waarin het regisseuse Patty Jenkins lukt om de eighties te tonen. Als je zo prominent een jaartal in de titel verwerkt, let er dan ook op dat de film dat ook uitstraalt. Met uitzondering van wat trainingsoutfits en paar sporadische modeverschijnselen zou je nergens denken dat dit zich in 1984 afspeelt. Ik ben zelf geboren in de jaren '90 en bovendien een man, maar ik kreeg het op den duur ook op mijn heupen hoe elke man buiten Steve wel een seksueel roofdier lijkt te zijn. Oké, seksisme op de werkvloer is een issue en zal vroeger ongetwijfeld erger zijn geweest, maar Jenkins draaft wel erg door. Zeker omdat het haar niet lukt om de vrouwen een eigen smoel te geven. Diana wordt gereduceerd tot een ijskonijn en Barbara wordt uiteindelijk ook het slaafje van Maxwell Lord. Ik snap sowieso niet wat die eigenlijk in heel het verhaal had te doen, ik had veel liever gewoon de strijd tussen Diana en Barbara gezien.

Zeker omdat de invulling van Pedro Pascal ronduit slecht is. Normaal gezien toch een acteur die wel wat meerwaarde kan geven aan een rol, maar hier verslikt hij zich in de soms ronduit belachelijke dialogen. Zeker naarmate hij meer en meer een wishmaster wordt is het hek van dam. Gal Gadot blijft wel een fijne Wonder Woman en weet ook in haar menselijke alter ego te overtuigen en het is fijn dat Chris Pine nog terugkeert. Normaal gezien niet zo'n fan van dit soort herrijzenis maar het geeft de film wel een schop onder de kont. Aangenaam verrast ook door Kristen Wiig die een goede Barbara weet neer te zetten, maar ook naar het einde toe finaal de mist ingaat wanneer haar grootste drijfveer vooral is dat ze jaloers is op alles wat Diana is. Girlpower! Waarom dan toch nog 2.5* vraag je je af? Wel, ik vraag het me nu ik dit schrijf eerlijk gezegd ook af maar toch keek dit allemaal nog vlotjes weg en heb ik me tijdens die speelduur van bijna 2.5 uur nooit echt verveeld. De actie ziet er soms wat vreemd uit (heel dat gevecht in het winkelcentrum, het oogt zo enorm onnatuurlijk) maar ik blijf wel gecharmeerd door het Gadot/Pine duo. Die legt nu voor de 2e keer het loodje dus ik kijk wel een beetje argwanend naar een eventueel derde deel.

Het eerste deel was geen enorme hoogvlieger maar had nog wel het voordeel dat het gewoon een erg charmante popcornflick was. Wonder Woman 1984 start nog leuk met een (voor de rest trouwens volstrekt nutteloze) flashback naar Diana's jeugd en hier en daar zitten de nodige opflikkeringen, maar Jenkins mispakt zich voor de rest compleet aan heel de film. Dat einde ook in de sneeuw.. Kun je het nog meer cliché maken? Gelukkig zit er tijdens de eindcredits nog een leuk momentje met Lynda Carter, dan eindig je de film toch nog met een goed gevoel.

2.5*

Frank Raes duikt het archief in

Het zullen er weinigen het ontgaan zijn maar op 25 november 2020 overleed Maradona en dan is het natuurlijk altijd de perfecte gelegenheid om eens een documentaire uit de kast te halen. Ik hoopte eerlijk gezegd op die andere Maradona documentaire uit 2019) maar blijkbaar had de Belgische openbare omroep zelf nog iets in de kluis liggen. Een documentaire die 20 jaar geleden door Frank Raes in elkaar gebokst was en die volledig uit archiefbeelden bestaat.

Het is ook Frank Raes die alles aan elkaar praat (het was trouwens diezelfde Frank Raes die indertijd de fameuze Live is Life opwarming van Maradona monteerde en op het publiek losliet. De beelden waren weliswaar opgenomen maar nooit uitgezonden totdat Raes dat dus voor het programma Sportweekend deed) en hij doet dat goed. Het is en blijft een voetbalcommentator en laat Het Wonderkind nu ook voornamelijk uit dat vaatje tappen. We krijgen beelden te zien van de matchen van Argentinië tegen België (in '82 nog gewonnen, in '86 was het een ander verhaal) maar ook veel uit de periode bij Napoli. Maradona werd werkelijk overal gevolgd en hoewel dat op zich voor genoeg interessant beeldmateriaal zorgt, geeft het langs de andere kant ook wel een wrang gevoel wetende dat hij er uiteindelijk compleet aan tenonder zou gaan. Verwacht dus geen interviews met allerlei bekende en minder bekende floating heads die hun zegje over Maradona komen doen en eigenlijk werkt dat nog het beste. Het is alleen jammer dat er geen slotstuk aan gebreid is (de documentaire op zich stamt al uit 2000) en het einde is wel erg abrupt.

Wat uiteindelijk toch voor een halfje minder zorgt. Interessant voor de voetballiefhebber maar voor wie een duidelijker beeld van de persoon Maradona wilt hebben, die komt hier wel bedrogen uit. Voor mij was het vooral tof om een aantal wedstrijden te zien die ik zelf nooit heb meegemaakt, al kende ik als liefhebber van het spelletje een aantal van de legendarische momenten al wel natuurlijk. De documentaire staat nog 6 dagen online op vrtnu trouwens.

3*

We are all in the gutter but some of us are looking at the stars

Todd Haynes heeft met I'm Not There. één van de meest indrukwekkende muziekfilms gemaakt en het was altijd mijn bedoeling geweest om eens wat meer van zijn oeuvre te gaan zien. Velvet Goldmine lijkt mij sowieso al een enorm interessante film, maar door omstandigheden bleef die tweede kennismaking met de regisseur uit. Dan maar eens aan zijn meest recente hersenspinsel begonnen, het op een boek van Brian Selznick (die ook Hugo schreef, een tijd geleden verfilmd door Martin Scorsese) Wonderstruck.

Maar echt onder de indruk ben ik niet. Haynes verdeelt de film in twee verhaallijnen die - uiteraard - uiteindelijk samenkomen. De eerste plotlijn speelt zich af in 1927 waarin we het dove meisje Rose volgen die een ontmoeting met haar idool wilt. Het jaar 1927 staat in de filmgeschiedenis vooral gekend als het jaar waarin de de silent film overging naar de geluidsfilm (met The Jazz Singer als grote 'schuldige') en Haynes speelt vlotjes met de gekende stijl van een silent movie. Rose straalt zo eenzelfde tristesse uit als Charlie Chaplin en visueel komt de zwartwit stijl mooi tot zijn recht. De tweede plotlijn concentreert zich op de jonge Ben in 1977 die na de dood van zijn moeder op zoek gaat naar zijn vader. Haynes kiest om grotendeels voor eenzelfde aanpak te gaan als met Rose, maar de jaren '70 zonder geluid? Het werkt toch niet zo goed. Naar het midden toe kabbelt de film maar wat verder en verder, de scène in het museum duurt wel erg lang, maar uiteindelijk komt er schot in de zaak.

En hoe! Vanaf de boekenwinkel laat Haynes ook in de jaren '70 een visueel indrukwekkend stukje cinema zien (die maquette!) en hoewel je het einde van ver ziet aankomen, werkt het wel.Wat een debuut trouwens voor Millicent Simmonds die hier Rose speelt. Simmonds, in het echt ook doof, had voorheen nog geen acteerervaring maar oogt enorm naturel en overtuigt over de gehele lijn. Dat kan iets minder gezegd worden van Oakes Fegley die Ben speelt, al heeft dat er misschien ook wel mee te maken met het feit dat ik net iets minder kon met zijn verhaallijn. Nog een paar leuke bijrollen trouwens. Michelle Williams is als de moeder van Ben ietwat onderbenut maar Julianne Moore past perfect als de mythische actrice van wie Rose allerlei knipsels verzamelt.

Niet slecht en het is het op zich wel waard om dit tot het einde uit te zitten, maar had er toch meer van verwacht. Zeker de jaren '70 sequentie had compacter en intrigerender gemogen en ik vraag me af wat het had gegeven mocht Haynes zijn film volledig in de jaren '20 had gesitueerd. Misschien had dat na een tijd ook beginnen tegen te steken, maar voor nu is dat het beste stuk aan deze Wonderstruck.

3*

Derde keer, goede keer voor Hark Tsui

De naam van Tsui kom je erg vaak tegen in Chinese films. Hij is producent van een aantal klassiekers, heeft af en toe ook een bijrolletje in een film maar is daarbovenop ook nog eens regisseur van een aantal bekende namen. Ik had al met hem kennis gemaakt via Twin Dragons (2*) en Double Team (1*) dus ik begon me toch af te vragen waar hij zijn status als regisseur vandaan had gehaald. Een tijd geleden de Once upon a Time In China trilogie gekocht, al kom ik er nu wel achter dat er blijkbaar nog een aantal delen op volgen, en ik had vandaag wel zin in een lekker uitgesponnen kung fu film. Met een speelduur van over de twee uur voldeed deze aan de vereisten.

Al moet ik toegeven dat ik al langer geïnteresseerd was in de film doordat ik er een tijd geleden achter kwam dat dit eigenlijk bedoeld was voor het legendarische trio: Jackie Chan, Sammo Hung en Yuen Biao. Die hebben in de jaren '80 wel wat meer kaskrakers op hun naam gehad maar om een voor mij onduidelijke reden is hier alleen maar Biao overgebleven. Op zich wel jammer want ik had wel willen zien wat de drie hier van hadden kunnen maken maar bon, met onder andere Jet Li en Shi-Kwan Yen kom je ook wel aan je trekken. Ergens ook wel blij dat Li uiteindelijk de rol van Wong Fei-Hung naar zich toe heeft kunnen trekken want de rol past beter bij hem dan bij Chan. Soit, qua gevechten is dit toch wel één van de beste films in het genre die ik tot nu toe heb gezien. Hoogtepunten genoeg met onder andere het gevecht in de regen en natuurlijk de climax met de ladders. Tsui weet het schitterend in beeld te brengen maar ook Woo-ping Yuen mag niet onderschat worden als martial-arts choreographer. Nog geen enkele slechte film geweten waar hij zich mee heeft bemoeid.

Wat direct opvalt is dat Once upon a Time In China een stuk serieuzer oogt dan zijn soortgenoten. De humor is minder nadrukkelijk aanwezig (en is niet zo flauw als ik gewend ben) maar Tsui en de zijnen proberen vooral een verhaal te vertellen naast de vele vechtscènes. Dit lukt niet altijd, zo vond ik de beweegredenen van Foong af en toe te abrupt, maar het is een meer dan verdienstelijke poging. Temeer omdat Tsui zich niet laat verleiden tot een eenzijdig beeld van de Chinezen en de Westerlingen. Zo hebben beide kampen hun goede en slechte personages (Yim en de Shaho bende die meewerken met de Amerikanen maar ook de Westerse priester die het opneemt voor Wong) en het geeft een meer realistischer insteek aan het verhaal. Degelijke soundtrack trouwens die het geheel naar een hoger niveau weet te tillen.

Eindelijk zie ik eens het kunnen van Hark Tsui en ik mag hopen dat hij dit niveau meer weet vast te houden want ik ga hem nog een aantal keer tegenkomen in mijn collectie. Li, Biao en de rest zijn stuk voor stuk op dreef maar het is vooral de veelzijdige aanpak die me hier echt aanspreekt. Op naar de rest dan maar.

4*

Wong Fei Hung en de piraten

Er zit voor mij veel tijd tussen deel 3 en deel 4 in de Once Upon a Time in China franchise en aangezien deel 4 me zo goed was bevallen, wou ik deel 5 niet te lang op zich laten wachten. Terug een switch in regisseur maar de reeks bleef met het vorige deel zijn kwaliteit behouden en meer zelfs, met Hark Tsui keerde de regisseur van de eerste 3 films terug. Er valt iets voor te zeggen dat in dit soort geoliede machines de stempel niet door de regisseur alleen gedrukt wordt maar Tsui was met elk deel wel op een bepaalde manier aanwezig en Once Upon a Time in China V gaat dan ook op hetzelfde elan verder.

Qua verhaal kun je de films an sich wel los kijken, je zult wat kleine details in opbouw missen zoals Wong Fei Hung die gevoelens heeft voor Aunt May en Aunt Yee, maar tijdens hun vlucht naar Hong Kong na de gebeurtenissen uit deel 4 komen Wong Fei Hung en de zijnen in aanraking met piraten en de rest ontvouwt zich zoals te verwachten. Geen verrassingen op narratief vlak maar daar kijk je dit soort films niet voor. Nee, de actie daarentegen is weer om duimen en vingers van af te likken (die openingsscène met de piraten!) en dat is het belangrijkste. Het niveau wordt de gehele tijd behouden maar hoewel de climax met de rijst origineel is, werkt het wel niet altijd even goed. Gelukkig staan daar nog wel scènes zoals de grot met schatten tegenover die gewoon van de eerste tot de laatste seconde enorm indrukwekkend zijn. Ook qua personages echt nog wel leuk eigenlijk. Er keren een aantal personages van weleer terug (Porky Wing!) en de kaart van de humor wordt ook volop getrokken. Toch een paar keer luidop moeten lachen met de fratsen van Porky, Club Foot, So en Foon.

Normaal gezien vind ik die Chinese humor over het algemeen nogal hit or miss maar hier werkt het gewoon allemaal. Leuke personages dus maar de invulling door de cast mag er ook zijn natuurlijk. Fijn dat Kent Cheng terugkeert als Porky (het verbaast me wel dat er eigenlijk maar 3 jaar zit tussen deze de eerste Once Upon a Time in China en dit 5e deel) maar ik ben ook helemaal fan van Wenzhuo Zhao. Het is misschien vloeken in de kerk maar ik vind het eigenlijk jammer dat in deel 6 Jet Li terugkeert. Had Zhao wel zijn eigen Wong Fei Hun trilogie gegund. De dynamiek tussen Siu Chung Mok als Foon en Zhao zit hier ook gewoon erg goed maar ook de combinatie met Cheng, Roger Kwok en Xiong Xin-Xin is bij vlagen goud waard. Verder weinig op aan te merken dus. Fijn om te zien dat de reeks, na het ietwat minder geslaagde deel 2 & 3, terug zijn niveau van de eerste film vind. Ben benieuwd wat ik van het zesde deel ga vinden. In vergelijking met de andere delen zit er wel wat tijd tussen 5 en 6 maar ik ga ervan uit dat iedereen wel weer van de partij zal zijn.

Voor de liefhebbers: het officiële zesde deel van Once Upon a Time in China is Once Upon a Time in China and America en niet Once Upon a Time in China VI: Kick Boxer. Die laatste is een onofficiële release (wel met een aantal gezichten uit de officiële reeks) en is kwalitatief effectief ook wel wat minder. In ieder geval is deel 5 (en met uitbreiding ook deel 4) echt wel de moeite voor de liefhebbers van de franchise. Alleen jammer dat die zo lastig te vinden zijn..

Dikke 4*

Amusante sequel maar toch net iets minder dan zijn voorganger

De eerste Once Upon a Time in China was een succes ten huize Metalfist. Hark Tsui bewees zijn kunnen als regisseur maar het was vooral de combinatie van de indrukwekkende Jet Li en de fenomenale vechtscènes onder leiding van Woo-Ping Yuen die ervoor zorgde dat de film naar een hoger niveau werd getild. Dit trio was wederom van de partij waardoor de verwachtingen voor de sequel dan ook vrij hoog waren, temeer omdat de score van dit 2e deel hier op MM wel een stukje hoger ligt dan bij zijn voorganger.

Maar uiteindelijk vond ik het eerste deel toch nog net iets beter. Het grote probleem is dat Tsui zijn balans tussen vechtscènes en verhaal hier wat uit het oog verliest. Ik vind het nog altijd wel een pluspunt dat hij een poging doet om een verhaal te vertellen, iets wat bij dit soort films niet al te vaak gebeurd, maar het plot rond de White Lotus groepering is gewoon iets minder interessant dan dat van zijn voorganger. Nog altijd wel boeiend, daar niet van, maar daarbovenop duurt het ook nog eens een tijd voor we een echte vechtpartij zien. De warming-up tussen Wong en Lan is kort maar vermakelijk maar de film gaat pas echt goed van start met het indrukwekkende gevecht tussen Kung en Wong. Hier laten Woo-Ping Yuen en Tsui toch overduidelijk zien wat ze waard zijn. De climax tussen Wong en Lan kan jammer genoeg niet aan dit niveau tippen, vooral ook omdat ze naar mijn gevoel erg snel op elkaar volgen, waardoor het einde een beetje teleur stelt. Leuke soundtrack trouwens ook nog met een nummer van Jackie Chan.

Al had ik ook echt wel wat meer van Donnie Yen verwacht. Ik kan er niet goed mijn vinger op leggen maar hij is met uitzondering van één à twee scènes nogal kleurloos aanwezig. Dan vond ik hem veel beter op zijn plaats in Iron Monkey die hij een jaar later met Woo-Ping Yuen zou maken. Zonde ook dat Yuen Biao niet is teruggekeerd voor de rol van Foon. Deze wordt nu ingevuld door Siu Chung Mok maar die is niet veel soeps. Zoals gewoonlijk blijft Li een genot om naar te kijken en hij stelt hier dan ook niet teleur. Elke vechtscène is van een hoog niveau en hij draagt de reeks tot nu toe wel op zijn schouders. Ben benieuwd wat het gaat geven in het vierde deel wanneer hij het stokje doorgeeft aan Wenzhuo Zhao, al komt hij in het zesde deel dan wel terug op de proppen onder leiding van Sammo Hung. Soit, leuk ook dat Rosamund Kwan terug de rol van Yee op haar neemt. Zorgt voor wat comic relief en ze vormt een leuk duo met Li.

Het zijn een paar kleine randzaken die ervoor zorgen dat ik hier niet een even hoge score aan kwijt kan als aan zijn voorganger. Ten eerste is de vervanging van Yuen Biao door Siu Chung Mok geen goede zet maar het duurt me allemaal net iets te lang eer de film echt in gang schiet. Mocht het gevecht tussen Kung en Wong iets vroeger in de film hebben gezeten, dan had hier een ander verhaal gestaan. Desalniettemin een erg sterke sequel.

3.5*

De minste tot nu toe

De Once Upon a Time in China reeks kon tot nu toe wel op mijn sympathie rekenen. De eerste film was een klassieker in het genre en ook de sequel bevatte erg veel goeds. Van dit derde deel had ik echter wat mindere verwachtingen doordat Woo-Ping Yuen hier niet meer aan mee werkte voor de stunts. Dat was toch wel bijna de hoofdreden waarom ik de voorgangers erg geslaagd vond maar ik moet toegeven dat ik wel benieuwd was naar wat Tsui en de zijnen hier van gingen terecht brengen.

En het resultaat mag er wezen maar het moge duidelijk zijn dat dit net iets minder is dan zijn voorgangers. De score die ik hier aan geef is nochtans wel hetzelfde als bij deel II maar waar die meer tegen de 4* aanzit, zit deze meer tegen de 3*. Het 'probleem' bij dit derde deel is dat er deze keer voor een andere opzet qua vechten wordt gekozen. De focus ligt veel meer op de leeuwen en minder op martial-arts zelf. Toch blijft het stuntwerk van een hoog niveau maar het sprak me net iets minder aan. Het is me soms ook allemaal net iets te chaotisch, al begon ik er naar het einde toe wel gecharmeerd door te geraken. Dit gegeven was trouwens naar mijn gevoel ook wat beter uitgewerkt in Jackie Chan's The Young Master maar dat terzijde. Once Upon a Time in China III voelt door deze factoren dan ook een beetje aan als een buitenbeentje in de reeks maar vooral ook omdat het verhaal hier ondergeschikt is aan de vechtscènes. Deze keer geen boeiend plot rond de intrede van Westerlingen in China maar meer een standaard film waarin verschillende Chinese scholen het tegen elkander opnemen en waar de Russen er maar wat met de haren worden bijgesleurd. Nog allemaal wel vermakelijk maar na de eerste twee delen waren mijn verwachtingen iets te hoog gespannen vrees ik.

De gevechten met de leeuwen zijn dan misschien niet zo spectaculair als de vechtscènes uit de voorgangers maar dat betekent niet dat hier voor de rest niets heerlijks is te bekennen. Het gevecht op de geoliede vloer is werkelijk geweldig en ook de scènes met Clubfoot in het begin zijn erg leuk. Jet Li blijft dan ook ideaal voor de rol van Wong Fei-Hung en weet deze met verve in te vullen. Rosamund Kwan als nicht Yee krijgt ook meer screentime doordat Tsui er voor kiest om het romantische aspect tussen haar en Wong meer te benadrukken maar dat vond ik op zich niet erg. Ze vormt een charmant duo met Li en het plezier spat er van af. Gelukkig is Siu Chung Mok als Foon minder nadrukkelijk en storend aanwezig dus dat is ook mooi meegenomen.

Nog altijd een leuke film van Tsui, dat staat als een paal boven water. Nodigt ook uit om de rest van zijn oeuvre eens te gaan doorspitten maar eerst maar eens gaan kijken wat ik hier nog van hem heb liggen. Li is zoals gewoonlijk erg sterk, Rosamund Kwan is op haar plaats en met Xin Xin Xiong hebben we nog een leuke henchmen.

3.5*

De reeks krijgt een tweede adem

Hoewel dat misschien wat te denigrerend is ten opzichte van de eerste 3 delen, want met 1x 4* en 2x 3.5* hoeft de combinatie Jet Li/Hark Tsui ook niet te klagen. Het is ondertussen al ettelijke jaren geleden dat ik de eerste drie films nog eens heb gezien maar aangezien ik het 6e deel nu alweer een tijdje heb liggen, heb ik eindelijk maar eens werk gemaakt van de tussenliggende delen. Ik pik de reeks dus terug op bij deel 4 en jongens toch, wat heb ik er spijt van dat ik dat niet eerder heb gedaan. Het is dat de andere films niet meer zo heel vers in het geheugen zitten, want anders had ik dit de beste film tot nu toe genoemd.

Het is dan ook vanaf de eerste tot de laatste seconde genieten. Nadat Hark Tsui de eerste 3 films regisseerde, liet hij dat aspect van de film deze keer over aan de relatief onbekende Bun Yuen (toch als regisseur) maar Tsui was nog wel mee verantwoordelijk voor het script en had als producent waarschijnlijk ook nog wel een vinger in de pap. Het is in ieder geval een film geworden die perfect in het verlengde van de andere delen ligt en het is weer zo'n toffe combinatie geworden van een boeiend verhaal en een aantal geweldige actiescènes. Ik heb in het verleden al wel eens wat meer van die films gezien waar zo'n leeuwendans de primaire focus is, maar het is de eerste keer dat het me zo wist te bekoren. De "strijd" tussen Fei Hung en Deputy Governor Guan is al een toffe start maar het wordt pas helemaal interessant met de strijd met de 8 landen. Zowel de dood van Guan alsook de climax waar Fei Hung wraak neemt is geweldig en dan heb ik het nog niet gehad over de strijd met de Red Lantern dames. Visueel echt om duimen en vingers van af te likken.

Na 3 films de rol van Wong Fei Hung te hebben gespeeld, hield Jet Li het deze keer voor bekeken waardoor er een nieuwe acteur gezocht moest worden. Ik had er eerlijk gezegd niet heel veel vertrouwen in maar daar was ik serieus verkeerd in. Wenzhuo Zhao is geen Li natuurlijk maar dat hoeft ook niet, want hij weet de rol zich volledig eigen te maken. Hij kan een erg goed potje knokken en de actiescènes zien er dan ook erg tof uit. Veel wire-fu maar eigenlijk kan me dat altijd wel bekoren. Ook kan ik me niet meer herinneren wat ik indertijd zo vervelend vond aan Siu Chung Mok als Foon (misschien iets te teleurgesteld dat Yuen Biao, toch één van mijn meer favoriete acteurs in het genre, de rol niet meer op zich nam) maar ook hij doet het erg fijn. Sowieso eigenlijk erg weinig aan te merken op de cast. Billy Chow en Kar Lok Chin zijn ook nog wel twee fijne slechteriken trouwens, leuk karma momentje ook voor Chow. Het trio Mok/Xiong Xin-Xin/Wong Tak-Yan zorgt nog voor de nodige humor maar het is toch vooral de actie die het hem hier doet.

Jammer dan ook dat voor het volgende deel Bun Yuen niet meer terugkeert maar Hark Tsui neemt dan weer het stokje over. De Once Upon a Time in China reeks was indertijd één van mijn eerste kennismakingen met de regisseur (ondertussen al wel wat meer gezien) dus ik ben benieuwd wat hij er weer verder van gaat brengen. Dan kan ik erna met het zesde deel eindelijk nog eens gatje in mijn Sammo Hung overzicht wegwerken, dat is ook alweer even geleden. Hopelijk allemaal van hetzelfde niveau als deze vierde telg.

Dikke 4*

Wong Fei Hung en de Indianen

Eindelijk kon ik aan het zesde deel van de Once Upon a Time in China reeks beginnen! Oorspronkelijk met het eerste deel in 2013 begonnen maar deel 4 & 5 (die beiden niet met Jet Li zijn) zijn niet zo eenvoudig te vinden. Daardoor bleef mijn DVD van deel 6 lange tijd stof verzamelen maar 7 jaar na datum dan toch eindelijk de reeks kunnen completeren. Deel 4 en 5 waren erg fijne films die de reeks een nieuw elan gaven en ik verwachtte dan ook dat dit deel die lijn ging volgen. Jammer genoeg blijkt dit wel de minste in de reeks te zijn.

Het voelt ook vooral wat aan als een achteraf film. De eerste vijf Once Upon a Time in China films werden in een recordtempo gedraaid tussen 1991 en 1994 maar op dit zesde deel was het dus wachten tot 1997. De opnames verhuisden ook naar Amerika (er werd dan ook opgenomen op de set van The Alamo die gebouwd was voor John Wayne zijn magnum opus) en er werd danig geknipt in de personages. Siu Chung Mok als Foon is er bijvoorbeeld niet meer bij (voor de eerste keer in heel de reeks denk ik), Porky ook al niet en daardoor is ook die toffe dynamiek tussen Porky, Club Foot, So en Foon uit de vorige film verdwenen. Het dilemma van Wong Fei Hung die moet kiezen tussen Aunt May en Aunt Yee is ook achter de schermen opgelost en wat overblijft is een ietwat zoutloos plotje van Wong Fei Hung die naar Amerika trekt en zijn geheugen verliest. Ik had verwacht dat de film zich daar wel volledig op ging focussen maar Sammo Hung besluit op dat vlak niet teveel tijd te verliezen. Daardoor voelt de film wat onevenwichtig aan aangezien de Indianen eigenlijk verder amper iets te betekenen hebben in het plot.

Een film die in Amerika wordt opgenomen en daardoor ook flink wat Amerikaanse acteurs in de cast heeft zitten. Een knieval om dit ook voor het Westerse publiek wat toegankelijker te maken? Ik weet het niet maar zo'n Jeff Wolfe als Billy is wel tenenkrommend slecht. Li doet het zoals te verwachten wel degelijk maar als ik eerlijk ben, ben ik toch meer fan geworden van de invulling van Wenzhuo Zhao in deel 4 en 5. Een aantal personages die logischerwijs terugkeren zoals Rosamund Kwan als Aunt Yee (ik vond Aunt May een betere keuze trouwens maar dat terzijde) en ook Xiong Xin-Xin als Club Foot. Die wordt om de één of andere reden in mijn DVD trouwens Seven genoemd (inclusief een stom mopje van Billy dat hij 10 broers/zussen heeft en dat ze dus samen een 7-11 kunnen openen..) maar loopt ook veel krommer? Het lijkt wel alsof zijn nek continu vast zat en ze in Amerika geen osteopaat vonden. Tof om Richard Ng nog eens in iets terug te zien, blijft een erg fijne acteur, maar jammer dat Roger Kwok vervangen is als So. De invulling van Chan Kwok-Bong is minder geslaagd.

De DVD die ik heb is trouwens een Thaise versie maar gelukkig wel met originele audio en Engelse ondertitels. Probleem daarbij is dat ze wel wat een loopje nemen met de vertalingen (zelfs Wong Fei Hung wordt anders geschreven) dus dat is soms een tikkeltje lastig. Fijn dat ik de reeks eindelijk eens heb kunnen completeren, het blijft toch een interessant figuur die Wong Fei Hung. Wie meer over hem wilt weten kan nog wel flink wat andere films en series kijken, naar het schijnt bestaan er meer dan 100 varianten..

3*

There's always a little bit of heaven in a disaster area

Het moet nu ongeveer een jaar zijn dat ik de CD Remember Woodstock in de auto heb liggen. Het is een CD met zo'n 15 nummers (bijlange na niet volledig dus) en van die 15 nummers zijn er 7 die ik stante pede opzet als ik in de auto zit. Het gaat hierbij om Santana (Jingo en Soul Sacrifice), Jimi Hendrix (Foxy Lady en Purple Haze), Jefferson Airplane (Somebody to Love en White Rabbit) en The Grateful Dead (Turn on You Love Light dat verkeerd gespeld wordt als Turn On Your Love Life). Ik was dan ook al tijden van plan om de Director's Cut van Woodstock op te zetten en gisteren, waar examens toch allemaal niet goed voor zijn, is dat er eindelijk van gekomen.

En het is een lange zit geworden maar wel één die het waard is. Woodstock fungeert dan ook vooral als een interessant tijdsdocument van één van de grootste festivals ooit. Met een prijskaartje van 18$ voor een ticket (uiteindelijk werd het zelfs gratis) is Woodstock één grote financiële flop maar Michael Wadleigh (met de hulp van een jonge Scorcese!) levert een interessant beeld af van die hippie periode. Het is dan ook bijna hallucinant om te kijken hoe er zoveel volk op één plaats tegelijkertijd aanwezig is en dat voor drie dagen lang terwijl ze compleet beneveld zijn door de drugs. Het is een festival dat je vandaag de dag niet zou zien gebeuren, zoveel is duidelijk. De lange speelduur is misschien het grootste hekelpunt aan heel de documentaire maar het moet gezegd worden dan het eigenlijk allemaal nog vrij snel voorbij gaat, al helpt het natuurlijk wel om fan te zijn van de vele bands die hier komen optreden.

Want hier zitten toch wel een paar geniale performances tussen. Een paar relatief onbekenden voor mij die meteen de toon weten te zetten (Richie Havens met Freedom en Country Joe McDonald met I Feel Like I'm Fixin' To Die!) maar ook de optredens van Hendrix, Santana, Joe Cocker en The Who zijn zeker en vast erg te pruimen. Het is dan ook zonde dat er besloten is om hier en daar maar wat fragmenten te laten zien. Zo was Neil Young, voor mij toch de interessantste van het kwartet Crosby, Stills, Nash & Young, er wel bij maar zie je hem nooit in de documentaire verschijnen. En jammer genoeg is er het complete gebrek aan The Grateful Dead. Oké, Jerry Garcia is hier en daar wel eventjes te zien maar de uitvoering van Turn on Your Love Light met Janis Joplin is misschien wel één van de meest geniale uitvoeringen die ik ken. The Grateful Dead vonden hun eigen performance echter niet zo denderend (het weer zat ook niet mee) en kozen ervoor, net zoals CCR, om hun beelden niet vrij te geven voor de film. Eeuwig zonde als je het mij vraagt.

Een uniek tijdsbeeld maar ik ben eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld in hetgeen er niet wordt getoond dan hetgeen dat er wel wordt getoond. Dit is natuurlijk puur gebaseerd op smaak en voorkeur maar ik zat uit te kijken naar White Rabbit en dergelijke die er uiteindelijk nooit komen. Sterke performances van The Who, Joan Baez en wie weet ik nog allemaal maar juist van die groepen ben ik niet meteen zo'n enorme fan. Al ga ik wel eens wat meer beginnen opzoeken van Richie Havens.

Dikke 3.5*

Some men want to rule the world... Some women ask for the world... Some believe the world is theirs for the taking... But for one man, The World Is Not Enough!!!

Tot deze film stond Pierce Brosnan toch als een twijfelgeval te boek bij mij. GoldenEye was één van de beste Bonds die we tot nu toe hebben gekregen maar Tomorrow Never Dies was redelijk teleurstellend. Nieuwe regisseur, nieuwe kans.

The World Is Not Enough begint bijna hetzelfde als alle andere James Bonds, namelijk met een zeer spectaculaire openingsscène. Op zich vind ik dat nu niet erg maar na een tijd begint hier toch het spreekwoordelijke schoentje te knellen. Bond begint veel te veel ongeloofwaardig te worden. De spion die werd gecreëerd door Connery en later is uitgewerkt ten tijde van Moore en Dalton is compleet verdwenen en dat is ontzettend jammer. Normaal gezien zou de film dan ook misschien juist de helft krijgen maar de makers doen eindelijk eens iets redelijk gewaagd, ze laten 007 gewond raken. Deze keer eens geen superheld Bond en hij krijgt af en toe zelfs redelijk zware klappen. Nog iets wat de film een beetje extra geeft is de aanwezigheid van de twee charmante Bond-girls, Elektra en Christmas (wel een idiote naam trouwens). Gecombineerd met een boeiende schurk, Renard, zorgt Apted ervoor dat het verhaal genoeg blijft boeien. Waarschijnlijk zullen er veel het niet met mij eens zijn maar ik vond het idee om Bond te laten uitkomen tegen iemand die geen pijn voelt wel een origineel idee. Het idee was oorspronkelijk voor Stamper uit Tomorrow Never Dies bedoeld maar ik ben toch wel blij dat ze het voor een nieuwe film hebben gehouden, al had het wel wat meer uitgewerkt gemogen. Ook de kleine plottwist die daarop volgt waar Elektra de echte schurk blijkt te zijn was redelijk voorspelbaar maar daarom niet minder vermakelijk. Ik had dan ook ergens gelezen dat hierdoor Marceau de eerste vrouwelijke schurk is maar dat klopt toch niet? Octopussy was bij mijn weten toch eerder maar wordt waarschijnlijk om de een of andere reden niet geclassificeerd als bad-guy.

Brosnan zit terug meer in zijn vel en dat merk je. Weg is de geforceerde Bond uit Tomorrow Never Dies en terug is de naturelle Bond uit GoldenEye. Ik had het niet verwacht maar hij is eigenlijk een stuk beter dan ik had verwacht in zijn rol. Ik ben wel benieuwd of hij dit niveau in zijn laatste film ook nog zal halen. Daarjuist zei ik het al, The World Is Not Enough bevat twee van de beste Bond-girls uit heel de reeks. Zowel Sophie Marceau als Denise Richards komen ontzettend mooi in beeld en Marceau heeft zelfs een heerlijk dodelijk tintje over zich hangen. Robert Carlyle zet zijn rol sereen maar sterk neer. Dat geldt trouwens ook voor Robbie 'Hagrid' Coltrane die ik zonder baard zelfs amper herkende. John Cleese vond ik trouwens wel een gigantische miscast, ik hoop niet dat Llewelyn snel zal vervangen worden want die man blijft voor mij toch echt wel Q.

Soundtrack was best ook nog wel te pruimen maar het niveau van vroeger wordt toch niet meer gehaald. Wat ik trouwens wel ontzettend jammer vind is dat de openingscredits van Binder al een tijd zijn vervangen door die van Kleinman die een pak lelijker zijn. Ontzettend jammer.

Een verbetering ten opzichte van Tomorrow Never Dies maar dit 19e deel haalt niet het niveau van GoldenEye maar komt toch wel in de buurt, vooral door de sterke cast met uitzondering van Cleese die hier totaal niet past.

3.5*

Mother Nature is a serial killer

Een nieuwe zombieflick, het is altijd wel iets om naar uit te kijken. Het is een subgenre waar naar mijn gevoel op zich weinig origineels in wordt uitgebracht, komt voornamelijk ook wel doordat je met zombies maar een bepaald aantal richtingen uit kunt, maar tegenwoordig is er visueel wel wat te beleven dus was de interesse in World War Z wel gewekt. Een interesse die wel wat werd gedempt vanwege het feit dat de film ellenlang in productie is geweest en dat het verhaal een aantal rewrites heeft moeten ondergaan.

Dat van die rewrites is inderdaad wel wat te merken want World War Z voelt af en toe aan als een aantal korte filmpjes met hetzelfde hoofdpersonage die aan elkaar zijn gelast. Het stoorde me echter minder hard dan verwacht doordat de segmenten op zich wel sterk in elkaar zitten en de film houdt er hierdoor ook een vrij hoog tempo op na. Gelukkig dat men zich ook niet laat vangen om een gehele film te bouwen rond Gerry en zijn familie die de ene na de andere ramp overleven maar de film zich gewoon laat focussen op Gerry die van het ene na het andere land reist. Hier en daar hangt de film ietwat te los aan elkaar (wel erg toevallig dat het vliegtuig uiteindelijk crasht vlakbij het W.H.O. ziekenhuis) maar dat kan de pret niet deren. Het einde laat nog genoeg ruimte open voor een vervolg dus laat maar komen. Hopelijk alleen deze keer minder problemen zodat we niet terug 6 jaar (Pitt's bedrijf Plan B Entertainment kocht de rechten op het gelijknamige boek in 2007 na een heuse strijd met DiCaprio's Appian Way) moeten wachten vooraleer de film op het grote scherm verschijnt.

De film overschreef ruimschoots zijn budget maar het resultaat mag er in ieder geval wezen. De massale aanvallen van de zombies zien er heerlijk uit, zeker de aanval op Jerusalem of het neerhalen van de helikopter, waardoor er hier genoeg te genieten valt. Qua make-up ook degelijk trouwens. Stond wel een beetje argwanend ten opzichte van Pitt, ik begon hem de laatste tijd te associëren met wat meer artistieke rollen zoals in The Tree of Life, maar dit gaat hem erg goed af. Voor de rest nog wat bekendere koppen zoals Matthew Fox of David Morse maar wegens de rewrites werd hun rol wat verkleind. Niet iets waar ik rouwig om ben want Pitt weet de film ruimschoots te dragen.

Aangenaam verrast in ieder geval. De vele problemen hadden de film de nek kunnen omdraaien maar het geheel is erg vermakelijk gebleken. Weliswaar een film die niet zonder foutjes is maar wel meer dan genoeg degelijkheid bevat om één van de beste zombiefilms van pakweg de laatste 5 jaar ofzo te zijn.

4*

To err is human, so errr...

Met het kijken van Baby Driver in de cinema een tijd geleden had ik me voorgenomen om eens wat meer van regisseur Edgar Wright te gaan zien. Het enige wat ik uit zijn oeuvre had gezien was zijn korte bijdrage aan Grindhouse en aangezien zijn laatste nieuwe film me kon bekoren, waarom dan niet in terugwerkende lijn gaan? Vandaar eens gaan zitten voor The World's End. Absoluut geen idee waarover dit überhaupt ging, al zat ik wel ergens met het idee dat dit onderdeel ging zijn van de Pegg/Frost/Wright reeks.

Ik ging er echter van uit dat je Hot Fuzz of Shaun of the Dead niet gezien moet hebben om At World's End te kunnen waarderen en dat lijkt me in ieder geval te kloppen. Beste lijkt me dan ook dat je hier zonder enige voorkennis qua plot aan begint, want dan krijg je misschien wel de leukste twist sinds From Dusk Till Dawn voorgeschoteld. Wat begint als een leuke film over een uit elkaar gegroeide vriendengroep die een jeugdherinnering willen herleven eindigt als een knotsgekke film die bigger en larger than life wordt. Geen grootschalige climax, maar gewoon Gary die de aliens wegpest.. Heerlijk! Sowieso wel veel toffe actiescènes, zag er visueel erg leuk uit. Beetje jammer weliswaar dat de film verhaaltechnisch wat inzakt (gaap, Oliver blijkt al een robot te zijn) maar verder is dit een film waar de nodige fun van afstraalt. Veel verwijzingen in de details ook die er wel eens voor kunnen zorgen dat dit met een herziening nog leuker wordt.

Leuke touch ook met die ridderlijke verwijzingen en de rol van King in het geheel is weggelegd voor Simon Pegg. Niet altijd de grootste fan van de man, maar dit doet hij toch wel leuk. Hier en daar weliswaar iets te overdreven (en de tragikomische noot komt niet altijd even goed tot zijn recht) maar zet hem samen met het vriendengroepje en je hebt een leuke bende. Martin Freeman is sowieso altijd geknipt voor dit soort rollen, de chemie met Nick Frost is duidelijk aanwezig en met Paddy Considine en Eddie Marsan heb je nog twee degelijke aanvullingen. Dat een groep met zoveel testosteron ook een vrouwelijke touch nodig heeft begrijpt Wright blijkbaar ten volle en via een leuke Rosamund Pike wordt er nog voor flink wat haantjesgedrag gezorgd. Reken daar dan ook nog eens een aantal leuke bijrollen (Pierce Brosnan! Bill Nighy!) bij en je hebt amusant vertier voor een kleine 2 uur.

Jah, de stijl van Wright ligt me in ieder geval. Lees hier regelmatig de commentaar dat dit de zwakste is uit de zogenaamde Cornetto trilogie, dus dan staan me in ieder geval nog 2 leuke films te wachten. Ben benieuwd wat de rest van zijn oeuvre gaat brengen, toch ook maar eens dringend werk van gaan maken dan.

4*

Up, Up, Down, Down, Left, Right, Left, Right, B, A, Start

We zijn de laatste jaren wel wat verwend met nostalgische films rond games. Een tijd geleden kwam Pixels nog op de markt, maar het was Disney met Wreck-It-Ralph die de eerste stap zette. Een film die al langer op mijn verlanglijstje stond, maar het was er nog steeds niet van gekomen om hier eens voor te gaan zitten. Gelukkig bracht een recente televisie-uitzending de oplossing en ging ik me met volle goesting nog eens onderdompelen in de wondere wereld der arcades.

Alleen zonde dan ook dat Wreck-It-Ralph uiteindelijk wat teleur stelt. Het begin is overduidelijk het beste aan de hele film. Veel knipoogjes naar de meest uiteenlopende games (de Street Fighter personages, All your base are belong to us uit Zero Wing, Aerith Lives uit Final Fantasy VII, ...) die het voor liefhebber erg leuk maken om te zien. Halverwege wordt er echter verhuisd naar Sugar Rush (een karting game die nogal dicht bij Mario Kart aanleunt) en dan blijkt het vet wel wat van de soep te zijn. De knipogen verdwijnen en een ietwat simpel plotje rond King Candy en Vanellope komt in de plaats. Zonde eigenlijk, want daarmee verliest de film voor een groot deel ook zijn concept. Vanaf dan zakt de film dan ook als een kaartenhuisje in een storm in elkaar en is het afwachten of Disney niet te diep gaat vallen. Gelukkig is er hier en daar nog wel een opflakkering (de beruchte Konami code onder andere), maar het blijkt te weinig te zijn om de film te redden.

Veel bekend volk dat hier komt opdraven. John C. Reilly heeft zo'n enorm herkenbare stem dat het moeilijk is om hem los van zijn persoon te zien, maar hij is een goede keuze voor Ralph. De combinatie met Sarah Silverman, al moet ik daarbij wel zeggen dat ik sowieso een zwak heb voor haar, is goed en zorgt nog wel voor wat amusante scènes. Wat ik daarjuist zei over Reilly geldt ook voor Jane Lynch, maar die valt jammer genoeg compleet door de mand als Calhoun. Leuke rolletjes nog voor Alan Tudyk als King Candy en Ed O'Neill als Mr. Litwak. Visueel nog wel degelijk trouwens. Ook hier een paar leuke visuele dingetjes (de houterige bewegingen van de Nicelanders was een leuke touch) die het geheel nog wel kijkbaar maken.

Mjah, moet zeggen dat ik hier toch wel meer van verwachtte. Ik blijf Disney de moeite vinden, maar hier slaan ze toch wat de bal mis. En dan te zeggen dat het allemaal zo mooi begon... Het vervolg zou al in de maak zijn blijkbaar, maar het zou mooi zijn als er terug wat meer gehopt wordt door de verschillende arcade klassiekers.

Nipte 3*

Love. Pain. Glory

Heel de hype rondom The Wrestler was me eigenlijk wat voorbij gegaan. De film leek me wel interessant maar had er niet echt de behoefte aan om hem in de cinema of iets dergelijks te gaan zien. Tot op het moment dat ik hoorde dat Rourke hier zo'n fenomenale rol in vertolkte en toen was mijn interesse wel gewekt. Natuurlijk was het toen te laat en moest ik wachten op de DVD. Die heb ik nog niet zo lang geleden dan kunnen bemachtigen als een ex-rental en gisteravond maar eens gezien of de film de hype kan waarmaken.

The Wrestler bevat een groot stuk nostalgie. Ik weet nog dat ik vroeger als klein manneke naar de Chiro (een jeugdbeweging) ging op zondag maar dat dat altijd samen liep met WWE. Het was de glorieperiode van mannen zoals The Kid, Ray Misterio, Goldberg, ... In dat opzicht weet Aronofsky een goede snaar te raken, hij slaagt erin om me hetzelfde gevoel van 10 jaar geleden terug te geven. Dat komt ook vooral omdat Randy een mengeling is van twee andere grote namen in het worstelgenre, namelijk die van Hulk Hogan en 'Randy Macho Man Savage'. De combinatie van de blonde lokken van Hogan en de signature move van Macho Man is in ieder geval geslaagd. Alleen geeft het verhaal niet het bijzondere gevoel dat ik had verwacht. Het is daarvoor allemaal ietwat te standaard en het is pas naar het einde toe dat Aronofsky me echt weet te overtuigen. Het cliché gehalte is in het overgrote deel van de film nogal hoog (de dochter die niet meer met hem wilt praten, de stripper waar hij verliefd op is, het stoppen met worstelen, ...) maar gelukkig weet het einde genoeg te verrassen. Persoonlijk vindt ik het een uitstekend idee om je als kijker te laten raden wat er nu eigenlijk met Randy gebeurt. De meer feel-good kijker zal denken dat hij de wedstrijd wint maar de meer cynische kijker zal denken dat het allemaal tevergeefs is. Ik zit denk ik nog in een categorie ertussen want volgens mij slaagt hij er in om de wedstrijd te winnen maar sterft hij niet veel later aan de gevolgen van zijn hart. Daar zit hem dan ook juist de kracht van de film, er zijn meerdere antwoorden mogelijk. Al denk ik wel dat Aranofsky wel de bedoeling had om geen happy ending te maken want uiteindelijk spreekt zijn dochter nog altijd niet tegen hem, slaagt Randy er niet in een gewoon leven op te bouwen en verdwijnt de vrouw van zijn leven op het moment van de wedstrijd. In ieder geval is het een einde waar nog lang over kan worden nagedacht en daarmee weet Aranofsky toch wel wat punten te scoren.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Nicholas Cage de rol van Randy ging spelen maar omdat Aranofsky Rourke wou is het Rourke geworden. Perfecte keuze want Rourke speelt inderdaad erg sterk, al komt zijn rol nu niet over als de revelatie van zijn carrière. Misschien ligt dat aan het feit dat ik nooit een slechte dunk van Rourke heb gehad. Oké, Nine 1/2 Weeks kan ik hem moeilijk vergeven maar zijn rol in Sin City maakt bijzonder veel goed. Ach, waarschijnlijk heeft hij bijzonder veel rotzooi gemaakt maar heb ik gewoon te weinig van die rotzooi gezien om de vergelijking tussen zijn rol hier en zijn echte leven te kunnen waarderen. De kracht van Rourkes rol zit hem voor mij dan ook in het feit dat hij zoveel sympathie weet op te wekken. Randy zuipt, Randy zit aan de drugs, Randy wijt teveel tijd van zijn leven aan zijn uiterlijk maar uiteindelijk is Randy nog altijd wel een mens van vlees en bloed. Uitstekend gespeeld door Rourke. Veel eer voor Rourke maar een groot deel is toch te wijten aan de twee relaties met vrouwen die hij in zijn filmleven heeft. De eerste is met Marisa Tomei. Ze is 46 jaar maar een werkelijk prachtige vrouw, doet me een beetje denken aan Sandrine André, maar dat terzijde. Haar rol lijkt niet veel om handen te hebben, voor stripper moet je nu niet bepaald voort studeren, maar in een paar scènes weet ze haar personage een perfecte feeling mee te geven. De scène waar ze gaat winkelen met Rourke is dan ook goud waard. Die andere vrouw is Evan Rachel Wood. Ze heeft een kleiner rolletje dan bovengenoemde maar ook zij weet af en toe perfect de sfeer te bepalen. Leuk om trouwens een groot deel 'echte' worstelaars tegen te komen.

Toch zou The Wrestler maar half zo goed zijn zonder de muziek. Ik haalde daarjuist al het einde aan maar het gevoel dat ik daarbij kreeg werd nog eens heerlijk versterkt door het Wrestler nummer dat is geschreven door Bruce Springsteen. Volgens mij had mijn vader dit nog ergens op CD liggen want het nummer kwam me erg bekend voor. Rourke die spring, de fade-out en dan de eerste tonen. Het is goud waard. Knap trouwens dat Springsteen geen geld wou hebben voor het gebruik van het nummer, hetzelfde geldt trouwens voor Axl Rose. Heb hem altijd als een geldwolf gezien maar dat hij nummers als Sweet Child O' Mine zou doneren omdat de film zo'n klein budget had, had ik ook niet verwacht.

Uiteindelijk kan The Wrestler de hype niet waarmaken. ik begrijp niet waarom deze film anders zou zijn dan de standaard rise & fall verhalen maar gelukkig verdient de film punten met de cast en een sterk einde. Rourke is erg sterk maar uiteindelijk is de film toch een tikkeltje overgewaardeerd. Toch een dikke voldoende voor mijn eerste Aranofsky.

3.5*

We are never going into the woods again!

De Wrong Turn reeks zit ondertussen al aan zijn 5e deel ofzo en ik kwam er een tijd geleden achter dat ik eigenlijk alleen maar deel 2 in een ver verleden had gezien. Dat kwam omdat mijn broer dat deel heeft liggen maar mijn interesse ging voornamelijk uit naar het eerste deel vanwege Eliza Dushku. Gelukkig is de vriendin van mijn broer ook een filmliefhebber en heeft die ooit het eerste deel op de kop getikt. Vandaag ineens maar eens gekeken.

En dit is toch wederom een vermakelijk horror filmpje geworden. Er is nog veel verplicht kijkvoer in het genre dat ik nog steeds niet heb gezien maar toch valt het al wel op dat dit een afkooksel is van films als The Hills Have Eyes en Texas Chainsaw Massacre. Dat neemt niet weg dat de film nog altijd wel redelijk verfrissend uit de hoek komt en dat we getrakteerd worden op een heerlijk stel rednecks dat gaat jagen op een groepje jongeren. Vooral de korte speelduur in combinatie met het hoge tempo zorgen voor een vermakelijke film. Het duurt niet lang eer het eerste slachtoffer valt en gaandeweg sneuvelen er logischerwijs meer en meer. Natuurlijk is het geheel redelijk voorspelbaar, je weet gewoon dat Chris en Jessie het uiteindelijk zullen overleven, maar de sfeer zit er goed in en er zijn een aantal vermakelijke kills aanwezig. Wat dan ook vooral opvalt is dat de gore geslaagd is en dat de rednecks er geweldig uitzien. Wacht natuurlijk ook nog even tijdens de aftiteling om nog een tipje van de sluier op te lichten voor een vervolg.

Het valt vooral op dat Rob Schmidt een degelijke cast rond zich heeft kunnen verzamelen. Dushku heeft zich sowieso al onsterfelijk gemaakt dankzij Buffy the Vampire Slayer en Dollhouse maar dit gaat haar ook erg goed af. Volgens mij ook de eerste keer dat ik haar eens een ietwat kwetsbaar personage zie spelen want meestal is ze één of andere afstandelijke killer chick. Leuk ook om Desmond Harrington nog eens te zien verschijnen. Niet meteen zo'n fan van zijn personage in Dexter maar hier past hij beter, hoewel hij eigenlijk niet zo bijzonder veel anders doet. Maar eerlijk is eerlijk, het zijn de drie rednecks die de show weten te stelen. Julian Richings, Garry Robbins en Ted Clark nemen de rollen van drie hilbillies met de ronkende namen Three Finger, Saw-Tooth en One Eye op zich en zorgen voor geweldige bad guys.

Volgens mij heb ik het beste deel uit de reeks alweer gehad maar ben toch benieuwd naar de vele vervolgen. Dit kan als opener in ieder geval wel tellen doordat Schmidt een film heeft afgeleverd met een degelijke cast en een goede sfeer. Geen oeverloos gezever of trage opbouw want de kills laten niet zo lang op zich wachten. Tof!

3,5*

Hillbillies in het sanatorium

Ik heb een goed halfjaar geleden me eens gewaagd aan de eerste Wrong Turn, voornamelijk vanwege Eliza Dushku maar ik werd aangenaam verrast in ieder geval. Ergens heb ik hier nog het tweede deel rondslingeren maar daar kan ik me bitter weinig van herinneren en het derde deel heb ik blijkbaar in zijn geheel geskipt. Na het vreselijke Alone in the Dark II werd er dan ook besloten om met Bloody Beginnings te starten om onze horror avond verder te laten gaan. Ik hoopte in ieder geval op een betere film dan de slechte sequel op Uwe Boll's 'kaskraker'.

En dat kreeg ik ook, ietwat tot mijn verbazing want een vierde deel betekent toch vaak een inspiratieloze films die meer een kopie is van zijn voorgangers. Nu kan ik op dat gebied de film moeilijk beoordelen doordat alleen maar het eerste deel vers in mijn geheugen zit maar ik vind de verandering van setting op zich wel goed. Al ben ik daar blijkbaar één van de weinigen in want Bloody Beginnings wordt zowel hier en bij IMDB unaniem vergruisd. In mijn ogen onterecht want O'Brien levert op zich nog een leuke film af met een aantal vermakelijke kills. Toegegeven, echt origineel wordt het allemaal nooit en een geoefend horror kijker herkent veel clichés maar het stoorde me niet. Het grote hekelpunt is echter de vaak idiote acties van de personages met de ontsnapping van het trio in de cel tot ultiem dieptepunt. Dat heeft de film toch een half punt gekost want dit is echt natuurlijk volstrekt belachelijk. Mocht ik er hebben gestaan, dan hadden die hillbillies toch lekker gefikt. Soit, vond het op zich ook wel eens leuk dat werkelijk niemand het overleeft met de geweldige kill met de prikkeldraad op het einde als hoogtepunt.

Al vraag ik me af of ik wel dezelfde film als de meesten hier heb gezien want ik vond het merendeel van de kills vrij goed. De openingsscène in het sanatorium zet meteen de toon met het vierendelen van de dokter en de elektrocutie van de psychiater en gaandeweg krijgen we nog een aantal geslaagde kills te zien. Het hengelen naar die blonde griet, de fondue, ... Meer verwacht ik niet bij dit soort films en je komt hier dan ook aan je trekken. Qua cast is dit natuurlijk een lachwekkend zootje. Zelden zo'n hoop slechte acteurs bij elkaar geweten maar slachtvee is in de horrorwereld nooit echt van een hoog niveau geweest dus ook hier weinig op aan te merken. Wel vreemd trouwens dat dit de oorsprong van de drie hillbillies moet voorstellen want het wordt nooit echt duidelijk hoe ze dan uiteindelijk in de bossen van het eerste deel terecht komen.

Zonde eigenlijk van de scène waar ze besluiten om de freaks in leven te houden want als dat wat beter was uitgewerkt, had de film op een 3.5* kunnen rekenen. Is het nu omdat ik bijlange na niet zo'n kenner van het horror genre ben, ik heb geen idee, maar dit soort simpele onzin heeft altijd wel een hoge vermaakheidsfactor bij mij. Een slechte cast, een niet zo fantastisch verhaal maar de kills maken wel wat goed. Ik moet de andere delen toch eens gaan opzoeken.

3*

Shaw Brothers en spinnen

Die Shaw Brothers, het waren toch fijne filmmakers. Ze hebben weliswaar bij mijn weten nooit een film zelf geregisseerd, maar ze gaven hun personeel wel voldoende ruimte om hun eigen ding te doen. Daarom krijg je een soms ietwat wisselende catalogus, maar zitten er af en toe ook eens erg atypische dingen tussen. Zo zou Human Lanterns al een erg leuk uitstapje zijn naar het horrorgenre en met The Web of Death gaan ze een wel erg aparte richting uit.

Want deze 'remake' van The Thundering Sword van bijna 10 jaar eerder (beide films baseerden zich op hetzelfde bronmateriaal) gaat om een ultiem wapen en wat is dat wapen? Een dodelijke spin. Klinkt op zich al cool, maar wat als die spin nu eens radioactieve spinnenwebben uitbraakte, kon brullen als de eerste de beste leeuw en het lawaai van een sirene uitstoot wanneer je hem hebt opgesloten in zijn doos? Alsof dat nog niet genoeg is, is de schuilplaats van de slechteriken zo gebouwd dat menig James Bond villain er jaloers op zou zijn, is er nog een leuke kamer met een aantal vernuftige valstrikken en zijn er zelfs meren die gevuld zijn met één of ander giftig goedje. Tussen al dit door ontstaat er ook nog een strijd tussen een aantal verschillende clans (waarvan één letterlijk een schorpioenschild draagt!) en krijgen we nog een heuse Romeo & Julia vibe die een heerlijke climax kent. Om het dan ook nog eens helemaal af te maken weet Chor Yuen zijn film ook nog netjes te balanceren met een flinke dosis actie en geslaagde humor.

Qua sets en aankleding dus redelijk indrukwekkend. Sowieso is dat wel iets waar de broertjes om bekend staan, maar The Web of Death ziet er toch wel erg goed uit. De aanvallen met de spin zelf zien er erg geweldig uit, maar ook heel dat hoofdkwartier is echt wel knap gemaakt. Films zoals deze vallen of staan echter voor een groot stuk ook wel met de cast en daar is hier gelukkig weinig op aan te merken. Hua Yueh is een goede hoofdrol en deelt vooral een geloofwaardige chemie met Li Ching. Beiden kunnen bovendien nog een meer dan verdienstelijk potje knokken en dat resulteert in een aantal toffe vechtscènes. Sowieso eigenlijk weinig op te merken aan de cast van The Web of Death.

Ik geef toe, ik heb een zwak voor alles wat met de Shaw Brothers heeft te maken. Niet in die zin dat ik direct alles goed vind, Soul of the Sword bijvoorbeeld viel me een tijd geleden wat tegen, maar met The Web of Death hebben ze toch een serieuze hit te pakken. Vraag me af of dit nog op de een of andere manier is te linken met The Five Venoms (nog zo'n geweldige film uit hun catalogus) maar het is te lang geleden dat ik die nog heb gezien. Krijg meteen wel zin om de volgende film op te zetten, ben ze overduidelijk nog niet beu.

Dikke 4*

Seven Samurai, Cheh Chang style

Ik heb het hier al wel eens eerder gezegd, maar ik blijf een zwak hebben voor het oeuvre van Chang Cheh. Het is sowieso één van de meest bekende gezichten in de Shaw Brothers catalogus, maar het merendeel van zijn werk behoort ook simpelweg tot het beste uit diezelfde catalogus. Ik ben misschien een beetje bevooroordeeld omdat het dankzij zijn films is dat ik de productiemaatschappij verder ben gaan uitdiepen, maar ik spring toch nog altijd een tikkeltje hoger in de lucht wanneer ik een Shaw Brothers Blu-Ray/DVD vind en het is er eentje van de hand van Cheh.

En met The Savage Five wordt meteen ook weer duidelijk waarom. De liefhebber van Aziatische cinema zal ongetwijfeld ooit al wel eens Seven Samurai van Akira Kurosawa gezien hebben (of op zijn minst één van de vele afgeleiden zoals The Magnificent Seven) en het mag duidelijk zijn dat dit hersenspinsel van Cheh en Kuang Ni daar niet ver van afwijkt. Betekent dat dat we hier met een goedkope kloon zitten? Absoluut niet! De Engelstalige titel is een beetje vergezocht aangezien onze Five helden absoluut niet Savage zijn, maar daar zit dan ook juist de kracht. Geen vechters die zich onaantastbaar wanen en graag hun vechtkunsten showen, maar gewoon een stel inwoners in een klein dorpje die de komst en het bijhorende geweld van een stel bandieten niet meer kunnen aanzien. Genoeg spanning en emotie, fijn ook dat niet iedereen het overleeft, en met zijn speelduur van ongeveer 90 minuten is dit bovendien een erg lekker compact filmpje geworden. Beetje Western-achtig ook nog trouwens doordat één van de bad-guys zowaar twee pistolen aan zijn riem heeft hangen. Geeft net dat beetje extra tegengewicht ten opzichte van de gebruikelijke kungfu in dit soort films.

En de focus ligt eigenlijk zelfs niet op de kungfu zelf. Normaal gezien valt of staat dit soort films met hoe goed de good guys en de bad guys kunnen vechten en hoewel dat in The Savage Five ook wel een belangrijk element is, wordt er van de cast meer 'acteren' gevraagd dan gewoonlijk. Zo weet Chen Kuan-Tai een zekere diepgang in zijn rol van Ma Dao te brengen zonder al te veel woorden te gebruiken, is David Chiang een geweldige speelse dief en is er ook niets aan te merken op Ti Lung, Danny Lee en Wong Chung. De dynamiek tussen hen oogt enorm vlotjes ook, het zijn niet de typische broeders maar gewoon een aantal inwoners die zich tegen wil en dank terugvinden als de mannen die gaan opkomen tegen de slechteriken. Toffe slechteriken trouwens, echt zo'n bende waarvan je vanaf het eerste moment gelooft dat er niet veel goeds van kan komen. Toch ook nog even Wong Bing Bing als San Niang vermelden. Een zeldzame vrouwelijke bijrol die veel te betekenen heeft.

Een verhaal van moed en wraak, het is iets dat we al wel vaker hebben gezien. De uitwerking van Cheh is echter geweldig te noemen en eerlijk gezegd.. ik ben ook gewoon een enorme fan van dit soort verhalen waar een selecte groep het tegen een gevestigde waarde moet opnemen. De bandieten hebben op alle vlakken de overmacht en toch blijft het spannend tot op de laatste minuut met een wel erg mooie eindscène.

4*

Misschien wel één van de meest indrukwekkende Shaw Brothers

Eight Diagram Pole Fighter is een film die de nodige problemen heeft gehad. De hoofdrol was in eerste instantie weggelegd voor Alexander Fu Sheng maar die overleed tijdens de opnames aan de gevolgen van een auto-ongeluk waardoor het script herwerkt moest worden en de focus opeens op Gordon Liu Chia-Hui kwam te liggen. Dat is bijna om problemen vragen en wat blijkt? Regisseur Liu Chia-Liang en de zijnen slagen er in om a) die omschakeling naadloos uit te voeren en b) er ondertussen nog een geweldige film van te maken.

Het begin is echter wat taai te noemen. De Shaw Brothers is een productiehuis waarbij wel eens vaker gebruikt gemaakt wordt gemaakt van geschilderde achtergronden, maar het slagveld waar nagenoeg de volledige Yang familie wordt uitgemoord ziet er wel erg slecht uit. Niet qua gevechten, die zijn even indrukwekkend als in het verdere verloop van de film, maar die achtergronden.. Dat hebben de broertjes toch al beter gedaan. Gelukkig is het verder van de eerste tot de laatste seconde genieten. De emoties zijn groot met onder andere de theatrale dood van vader Yang aan dat beeld, het verraad van Pan Mei, de 6e broer die doordraait en ga zo nog maar even door maar het werkt wel over de gehele lijn. Normaal gezien moest de focus dus op de doorgedraaide broer liggen, maar door de aandacht te verleggen naar zijn oudere broer krijg je in het klooster ook nog wel een aantal interessante scènes. Het idee van de wolven verjagen is op zich al interessant genoeg, maar wanneer blijkt dat ze in de finale hun oefeningen letterlijk in de praktijk brengen.. Sowieso één van de meest memorabele finales uit de Shaw Brothers catalogus.

Alexander Fu Sheng was ten tijde van Eight Diagram Pole Fighter één van de meer rijzende sterren uit de studio (hij zou zelfs met Wits of the Brats zijn eigen film regisseren, deze werd uiteindelijk na zijn dood uitgebracht) en hier was hij in ieder geval goed op dreef. Het zal altijd een mysterie blijven hoe hij de rol verder had kunnen brengen en ik welke richting het plot ging gaan, maar ik was wel onder de indruk van de waanzin die hij tentoonstelde als 6th Yang brother. Hij verdwijnt dus echter geruisloos uit de film en dan bleek Gordon Liu Chia-Hui een meer dan waardige vervanger te zijn. Degelijk qua vechten en voor de strijd met de monniken is gewoon geen ander woord dan indrukwekkend. Ook Kara Hui Ying-Hung mag als 8th Yang sister ook niet onderschat worden. Blijf het altijd grappig vinden hoe die Aziaten het blijkbaar zo makkelijk vinden om van geslacht te veranderen maar zowel in haar vrouwelijke of mannelijke kleren weet ze haar vuisten (en al de rest) te laten spreken.

Jammer ook van die spuuglelijke poster, dan is mijn DVD poster toch wel een stuk mooier. Eight Diagram Pole Fighter is blijkbaar zo'n film waar je compleet verschillende richtingen mee kunt uitgaan maar voor mij klopte het allemaal. Die brute gevechten, het plot rond eer en verraad, een cast waar iedereen perfect doet wat van hem of haar wordt verwacht en dit allemaal in regie van een begenadigd regisseur. Note to self: snel werk maken van Return to the 36th Chamber zodat ik eindelijk die trilogie kan zien.

4.5*