Opinions

Well, they're both down under

Ik weet nooit goed wat aanvangen met het oeuvre van Sam Peckinpah. Ik was er indertijd rotsvast van overtuigd dat het een regisseur was die me wel ging liggen en hoewel ik een zekere degelijkheid in zijn werk zie, heeft geen enkele film me tot nu toe echt kunnen overtuigen. The Wild Bunch en Pat Garrett & Billy the Kid zijn allebei gestrand op 3.5* en The Deadly Companions moet het zelfs met maar 2* doen. In dat opzicht vreesde ik dan ook dat ik met Junior Bonner een miskoop had begaan, maar iets met Steve McQueen kan ik toch moeilijk laten liggen.

En wat blijkt? Hier is eigenlijk bitter weinig mis mee. Ik dacht altijd dat dit zich ergens op het einde van de carrière van Peckinpah afspeelde en dat het eerder wat een film van vergane glorie ging worden, maar de regisseur levert een erg vlotte film af die niet te lang blijft stilstaan bij een of ander plotje rond een gezin dat uit elkaar gegroeid is. Je moet bijna weliswaar altijd iet of wat een kapstok hebben om de gebeurtenissen van de film aan op te hangen, maar Peckinpah schetst hier vooral het wel en wee in een klein stadje - waar de jaarlijkse rodeo het hoogtepunt - is zonder al te veel franjes. De focus is vooral op de sfeerbeelden van de verschillende wedstrijden komen te liggen en halverwege zit er nog een toffe knokscène in een café, daar ben ik altijd wel fan van. Het einde is dan ook nog mooi in al zijn eenvoud waardoor Junior Bonner een erg vlot wegkijkend filmpje is, zeker als je in het achterhoofd dat dit op zich een thema is waar ik bitter weinig mee heb.

Want hoewel ik best wel eens graag een Western zie, heb ik al ontdekt dat ik vooral John Wayne graag zie spelen. Die heeft hier natuurlijk niets te zoeken doordat dit in de eerste plaats een Steve McQueen film is. Die doet het zoals te verwachten degelijk en speelt de titelrol met verve. Het leukste was nog de dansscène waarbij hij het gevecht dat erop volgt uitlokt. Dat subtiele knikje wanneer hij Charmagne doorgeeft aan zijn kameraad.. Heerlijk! Het is echter Robert Preston die vader Bonner speelt die met de meeste pluimen gaat lopen. Doet het erg fijntjes en heeft een leuke chemie met een ook altijd even degelijke Ida Lupino. Sowieso eigenlijk weinig aan te merken op de gehele cast.

Ik ben eerlijk gezegd nog aan het twijfelen om hier 4* aan uit te delen maar dan zou ik dat boven The Wild Bunch en Pat Garret zetten. Hoewel dat alletwee films waren waar ik misschien net iets meer van verwacht had, zegt mijn gevoel dat het niet correct is om hen lager te zetten dan Junior Bonner. Op naar The Ballad of Cable Hogue en Ride the High Country in ieder geval, die liggen hier ook nog stof te verzamelen.

3.5*

Yeah, I'm a legend. You know, they call me the cautionary whale

Een aantal jaar heb ik Juno stilletjes aan mij voorbij laten gaan. Ik was de verschillende programma's over tienerzwangerschappen/tienermoeders eerlijk gezegd kotsbeu en je kon op den duur er niet meer naast kijken doordat het zowat op elke zender werd uitgezonden. Toch werd Juno een tijd geleden op de verlanglijst geschreven dankzij Jennifer's Body dat van dezelfde scriptschrijver, Diablo Cody, is. Jennifer's Body viel me heel goed mee en omdat praktisch iedereen daar zei dat Juno zoveel beter was qua script werd ik dus wel benieuwd.

Als ik had geweten dat de film zo vermakelijk ging zijn dan had ik hem wel veel eerder opgezet. Het begint met het heerlijk aanstekelijke nummer "All I Want Is You" van Barry Louis Polisar en gaat vanaf dan alleen maar voort in stijgende lijn. Eigenlijk is heel de soundtrack erg aanstekelijk. Catchy nummers zoals het openingsnummer worden afgewisseld met klassiekers zoals David Bowie en The Velvet Underground. Allemaal heerlijke muziek en het geeft zeker en vast iets extra aan de sfeer doorheen heel de film. Vooral wanneer Page en Cera op het einde het nummer "Anyone Else But You" spelen is typerend voor heel de film. Zelden zo'n uitstekend gebruik van de muziek in een film gezien.

Waar ik vooral van verschoot is het feit dat Jason Reitman een zwaar en moeilijk thema toch zo leuk in beeld weet te brengen. Een groot deel van de eer gaat naar Cody maar Reitman weet het toch allemaal goed te gebruiken. Juno is geen komedie die je doet schaterlachen om de 5 minuten maar eerder een film die toch wel vaak een lach weet op te wekken. Persoonlijk heb ik liever een film die me continu weet te vermaken dan een film waar ik eens één keer in het uur hardop moet lachen. Het sterke aan de film is dan ook het feit dat het zo'n realistische personages zijn. Nergens vervalt Cody in typetjes maar krijgen we effectief mensen van vlees en bloed te zien. Juno laat de mensen zien zoals ze werkelijk zijn met hun goede maar ook hun slechte kanten (en vice versa). Mark die in een rockband heeft gespeeld, die veel van muziek kent maar tegelijkertijd ook nog niet klaar is voor het vaderschap of de bijna neurotische Vanessa die dan toch een goede moeder zou zijn. Ik dacht ook even dat de stiefmoeder een gigantische bitch zou zijn die totaal niet overeen komt met haar stiefmoeder maar het was juist anders. De scène waar ze de dokter even op haar plaats zet is fantastisch.Heerlijk maar vooral ook eerlijk vermaak en net de reden waarom de film zo'n goede waardering krijgt. Ook het feit dat de film niet vervalt in een standaard feel-good drama waar Juno toch besluit haar kind te houden, het op te voeden met Bleeker en dat ze dan nog lang en gelukkig leven heeft hier veel mee te maken. Ik haalde daarjuist al het einde aan door de treffende muziekkeuze maar het had effectief niet beter kunnen eindigen. Hulde voor Cody, sowieso iemand waar we nog meer van gaan horen.

Toch wordt de film gedragen door Ellen Page. Onvoorstelbaar dat dit dezelfde vrouw is als in Hard Candy is. Natuurlijk is het personage Juno zelf iets te geaccentueerd, toch in tegenstelling tot de andere personages, om helemaal realistisch over te komen. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand van 16 dit soort praat uitkraamt. Pas op, het is wel allemaal vermakelijk maar net een tikkeltje ongeloofwaardig. Toch weet Page van Juno een leuk personage neer te zetten. In het begin is ze wat irritant omdat ze continu zo'n grote mond opzet tegen jan en alleman maar na een tijd begin je het wel te waarderen. Ze weet een perfecte mix tussen grappig en ontroerend neer te zetten maar veel heeft ze toch te danken aan de immers geweldige Michael Cera. Toegegeven, hij speelt vaak dezelfde rol en sinds The Year One was ik hem wat beu gezien maar dit speelt hij met zoveel verve dat hij inderdaad een zekere vorm van aantrekkingskracht bezit. Ik kan niet aanduiden waar het hem juist zit maar gewoon de gelaatsuitdrukkingen, het mompelen en nog zoveel meer maken hem perfect voor de rol van Bleeker. Ook leuk om J.K. Simmons nog eens terug te zien, was geleden van Spider-Man maar ook hij meet zijn rol perfect te spelen. Hetzelfde geldt voor de adoptieouders, Jennifer Garner en Jason Bateman. Echt alles past perfect bij elkaar. Allison Janney mag trouwens ook niet vergeten worden. Ze heeft maar een kleine rol maar de scène waar ze de dokter even op haar plaats zet is fenomenaal. ik blijf het echt knap vinden hoe ze er allemaal in slagen om hun personages niet te laten terugvallen in stereotypen. Olivia Thirlby had bijvoorbeeld een bijzonder bitsige cheerleader kunnen zijn maar neen, ze is gewoon een erg goede vriendin van Juno.

Erg sterk vermaak. Ik begin nog redelijk laag met mijn score maar het kan goed zijn dat hier nog wel een verhoging in komt, ik heb het gevoel dat dit zo'n film is die later nog wel op je inwerkt. Misschien gebeurt dit morgen, misschien pas wanneer ik hem eens terug zie maar voor nu zit er in ieder geval een dikke voldoende in.

4*

Yeah, I heard "gravity" and "surf"

in tegenstelling tot de meesten hier heb ik weinig met de familie Wachowski. Heb enkel in een ver verleden de Matrix trilogie eens gezien (staat momenteel op 3.5* - 3* - 3.5*) en voor de rest heb ik enkel wat artikelen over een geslachtsverandering van een van de twee broers zien passeren. Ik werd dan ook niet warm of koud van deze Jupiter Ascending, maar een kameraad wou deze graag zien en het leek me wel een leuk filmpje voor in de cinema.

En dat is het ook geworden! Het grootste probleem aan de film is de grootsheid waarmee Andy en Lana Wachowski dit willen aanpakken. In een mix van onder andere Dune en Guardians of the Galaxy wordt er een poging gedaan om een hele wereld te creëren met verscheidene rassen en intriges. Het knelpunt zit hem echter in de speelduur, want 125 minuten is gewoon te weinig tijd om dit duidelijk en samenhangend op poten te zetten. Nu wordt er wat gegooid met termen en namen waardoor je al snel de draad kunt kwijtraken. Is dat erg? Bijlange niet, want Jupiter Ascending is niet bedoeld als de beste narratieve film van de afgelopen 10 jaar en de essentie blijft een makkelijk te behappen romance. Toegegeven, eentje die nogal cliché is maar storend wordt het nergens. Vooral omdat dit visueel wel als een huis staat waardoor ik het het regisseursduo wel kan vergeven. Veel oog voor detail en alleen de verschrikkelijk bombastische muziek is af en toe een smet op de sfeerbeleving.

Broer en zus halen hier wel een vreemde cast bij elkaar. Ze hebben Channing Tatum een stel Vulcan oren gegeven en laten hem à la Star Lord wat van hier naar ginder rond hotsen. Ondertussen doet hij zijn uiterste best om Jupiter (Mila Kunis in een rol waarbij ze zich waarschijnlijk afvraagt waarom Tatum zo'n soort oren heeft) bij te houden. Het ontbreekt Tatum de flair die hij in een 21 Jump Street wel heeft en het is vooral de chemie met Kunis die niet al te goed overkomt. Praktisch de gehele cast is eigenlijk vrij slecht, maar (vraag me niet waarom, want ik heb geen idee) het geeft de film zo'n enorm cheesy sci-fi gehalte dat ik wel leuk vond. Dat stemmetje van Eddie Redmayne (Balem, de 'ergste' van de drie bad-guys) is hilarisch, Sean Bean kan zijn puppy ogen nog eens boven halen en er is zelfs een kleine cameo voor Monty Python lid Terry Gilliam. In een ode aan Brazil mag hij de clerk met verouderde apparatuur spelen die Jupiter de juiste papieren geeft voor haar reïncarnatie.

Het is een film die je met de juiste state-of-mind moet gaan bekijken vrees ik. Een space opera is een term die de lading wel dekt, maar het is vooral een film waarbij je je afvraagt hoe ze dit eigenlijk verkocht hebben gekregen. Best wel tof eigenlijk en van mij mogen de twee wel meer van dit soort dingen doen.

3.5*

God help us; we're in the hands of engineers

Normaal gezien was het niet het plan om naar deze Jurassic Park te zien toen hij gisteren op televisie kwam maar mijn broer besloot om er naar te zien en met een half oog begon ik mee te kijken van achter mijn laptop. Een half oog werd al snel twee ogen en ik keek de film mee af. Jeugdsentiment heb ik er nooit van gehad, hoewel ik deel 3 vroeger nog wel in de cinema ben gaan zien, dus ik begon met onaangetaste verwachting aan de film.

Hoewel, het was niet helemaal onaangetast. Mijn broer is 5 jaar ouder als ik en ik kon me nog herinneren dat ik vroeger naar mijn kamer werd gestuurd door mijn moeder toen de scène met de koe op het beeld verscheen. Geen idee hoe oud ik was maar in ieder geval te jong volgens mijn moeder. Ik dacht dat ik de film sinds die dag niet meer had gezien maar gisteren kwamen er toch nog een aantal fragmenten boven drijven waardoor ik het vermoeden kreeg dat ik de film toch stiekem had gezien. Soit, dat doet er nu op zich niet veel toe. Ik ben ooit eens aan het boek begonnen maar wegens tijdgebrek, het was toen op vakantie en ik geloof dat het boek daarna terug binnen moest, maar wat ik me daar van kon herinneren was het toch allemaal iets beter uitgewerkt qua verhaal. Dit hangt allemaal nogal aaneen van de ongeloofwaardigheden (natuurlijk is heel het basisidee ongeloofwaardig maar dat bedoel ik niet, ik heb het meer over het aantal keren dat Tim aan de nipte dood ontsnapt doordat er iets op hem valt maar hem juist niet raakt) maar langs de andere kant is het allemaal wel erg vermakelijk gebracht. Nergens echt uitstekend, met uitzondering op gebied van de effecten, maar wel eens leuk om gezien te hebben. Neen, die 3.5* is toch voornamelijk te wijten aan de prachtige effecten die hier op het scherm worden getoverd. Onvoorstelbaar dat Jurassic Park al uit 1993 stamt want vandaag de dag zijn er nog effecten die er minder goed uit zien. Het park zelf daarentegen ziet er nogal verouderd uit maar die dino's daarentegen, echt enorm goed.

Jammer genoeg is de cast ook niet zo erg goed. Sam Neill ken ik voornamelijk van rollen uit de Omen reeks en de sterke Merlin miniserie maar hier loopt hij een beetje verloren rond. Op zich speelt hij wel redelijk goed maar ik weet niet juist wat, maar ik miszag iets aan hem. Dit geldt ook voor Laura Dern die hier totaal niet op haar plaats lijkt te zijn. Ik was al aan het twijfelen gisteravond uit welke film ik haar nu weer kende, ik was er 99% zeker van dat het een Lynch film was, en gisteren bleek dat Wild at Heart te zijn door er mijn DVD collectie even op na te slaan. Eén van de zwakste Lynch films die ik al heb gezien en hier is Dern niet veel beter. De chemie tussen Dern en Neill is nogal ver te zoeken en het wordt allemaal wat gered door een leuke bijrol van Jeff Goldblum. Een droogkloot tot en met en iemand die me gisteren regelmatig een glimlach op mijn gezicht heeft doen laten verschijnen. Voor de fijn om nog wat bekende koppen in de bijrollen te zien verschijnen. Van echte karakterkoppen zoals Samuel L. Jackson tot Wayne Knight, de dikzak uit 3rd Rock From the Sun.

De regel van jeugdsentiment is bij mij niet van toepassing maar toch is Jurassic Park een vermakelijke film geworden. Het blijft hier echter bij doordat het verhaal en de cast niet veel voorstelt en dat de film grotendeels gered wordt door de meer dan uitstekende effecten. Binnenkort maar eens achter de vervolgen aan gaan want volgens mij heb ik vroeger wel wat afleveringen gezien van een Lost World serie die hier iets mee had te maken.

3.5*

Yeah, well, wizards don't make a habit of signing up for credits cards or social media

Ik ben altijd qua comics meer een Marvel kind of guy geweest, maar het zou idioot zijn om gewoon alles wat DC op ons loslaat te gaan negeren. Vooral omdat ze bijvoorbeeld in het Animated Universe gewoon beter zijn dan hetgeen Marvel de laatste jaren uitbrengt. Justice League Dark is alweer de 27e film in de reeks en dan zou je vermoeden dat het op den duur wat teveel van hetzelfde gaat worden. Dat lijken ze bij DC zelf ook te beseffen en daardoor kiezen ze ervoor om eens een variant van de Justice League te tonen.

Want vergis je niet, deze Justice League Dark gaat niet over de Justice League zoals die globaal gekend is. Personages zoals Wonder Woman, Green Lantern en dergelijke maken weliswaar een cameo, maar de film focust zich op het Justice League team dat in september 2011 het licht zag in de comics. Het interessante daaraan is dat het hier om de meer bovennatuurlijke personages gaat en dat is een welgekomen afwisseling tegenover al dat superheldengeweld. We krijgen dan eindelijk ook John Constantine eens in volle glorie te zien in een film (de teleurstellende verfilming met Keanu Reeves uit 2005 laat ik maar even links liggen) en zo keren er wel meer personages na geruime tijd weer terug in het filmuniversum. De primaire focus ligt dus vooral op magie, maar gelukkig krijgt Batman ook nog een grote rol toegewezen. Hij fungeert vooral als stem van de rationaliteit (zoals te verwachten is Batsy meer een man van de wetenschap) en dat zorgt nog voor een aantal leuke scènes.

Alleen jammer dat het plot een beetje rammelt. De Animated Movies hebben nooit een speelduur van 90 minuten, juist het feit dat ze nooit nodeloos gaan rekken is een groot pluspunt, maar hier had misschien toch net iets meer uitwerking in mogen zitten. Ik vrees ervoor dat degene die niet echt gekend zijn met de personages het een nogal chaotische mengelmoes van allerlei mumbo jumbo termen gaan vinden. Qua cast daarentegen wel weer erg verzorgd. Matt Ryan doet de stem van Constantine, nadat hij ook al het personage speelde in de televisiereeks van een paar jaar terug, maar ook nieuwkomers Camilla Luddington (Zatanna) en Ray Chase (Jason Blood/Etrigan) doen hun ding en doen dat goed.

Vlotte dialogen (de combinatie van Batman en magie zorgt voor een aantal erg leuke one-liners) en een geslaagd nieuw team. Hopelijk krijgen we hen nog wel wat meer te zien in de opkomende films (een nieuwe Teen Titans en een Batman en Harley Quinn zijn al aangekondigd), want dit smaakt naar meer. Zonde dat het op narratief vlak een beetje misloopt, maar er staat genoeg fun tegenover om voor een vermakelijke film te zorgen.

3.5*

I tawt I taw a puddy tat!

Ik moet toegeven dat ik niet meer echt bij ben met welke DC Animated Universe films er ondertussen zijn en al helemaal niet in welke volgorde ze je moet kijken. Justice League Dark: Apokolips War leek me echter simpel te plaatsen te zijn: dit moet achter Justice League Dark uit 2017 komen. Dat was een vermakelijke film die eens iets anders deed met het gekende Justice League maar het rammelde hier en daar wel wat qua plot. Ik wou echter wel eens zien wat John Constantine en co voor de rest gingen doen in het Animated Universe. Zonder het dus op voorhand te beseffen blijk ik bij de zogenaamd laatste (altijd met twee woorden spreken wanneer iets "final" zou zijn in de comicwereld) film terecht te zijn gekomen van dat universum.

En Apokolips War is dus ook het slotstuk van een hele reeks films die min of meer met elkaar te maken hebben. Beginnen doen we met The Flashpoint Paradox, dan zitten er nog wat Batman films, wat Superman films, zelfs een Suicide Squad film en een webseries rond Constantine tussen en met nummer 16 komt alles tot een grote climax. Ik heb zelf niet alle voorgaande films gezien maar vond dit an sich nog goed behapbaar en makkelijk te volgen, al komt dat misschien ook wel omdat ik ook thuis ben in het wereldje van de comics. In ieder geval is het knap om te zien hoe Matt Peters en Christina Sotta er in slagen om iedereen in een speelduur van zo'n dikke 80 minuten toch zijn eigen 5 minutes of fame te geven. Het is een verademing ten opzichte dit soort climaxen die over 2 films van meer dan 2 uur moet gespreid worden. De openingsscène van Apokolips War is niet minder dan heerlijke chaos en vooral: lekker bloederig! Je ziet een heleboel van de helden sterven, ledematen worden afgerukt, het bloed spettert alle kanten op, ... Het is toch fijn dat ze eindelijk voluit voor een R-rating durven gaan bij dit soort films. Na het grote slagveld maken we een kleine tijdssprong en start het plan om dit allemaal terug in orde te krijgen. Een aantal helden zijn door Darkseid getransformeerd naar slechteriken (evil Batman!) en ik vind het ook gewoon leuk dat ze eens iets anders met de personages doen.

Het einde met Flash die opnieuw een Flashpoint doet is misschien net iets te gemakkelijk maar bon, je weet dat ze dit niet zo kunnen laten en tijdreizen is altijd een handige oplossing geweest. Het is echter de aanloop naar dit alles dat Apokolips War zo'n geweldige film maakt. De animatie is in de laatste jaren consistent gebleven en niet zo bijzonders maar ik blijf het knap vinden hoeveel personages je hier te zien krijgt. Je krijgt namelijk de volledige Justice League, Teen Titans, Suicide Squad en Justice League Dark setup voorgeschoteld en nog veel meer cameos zoals Batgirl en Batwoman. Qua voice-cast zitten die DC Animated films ook altijd wel goed en dat is deze keer, aangezien ook heel veel van de acteurs terugkeren, niet anders. Wel een geniale zet trouwens om Tony Todd de stem van Darkseid te laten doen. Het was de eerste keer dat ik het personage tot leven zag komen en de stem van Todd is daar perfect voor. Met Rosario Dawson (Wonder Woman) en Jason O'Mara (Batman) kun je verder ook weinig verkeerd doen, die hebben hun personages zo goed in de vingers zitten dat het een tweede huid lijkt te zijn.

Tof! Erg tof zelfs. Beetje op een goed geluk hier aan begonnen en ik had absoluut niet zo'n epische afsluiter verwacht. Het blijft toch hallucinant hoe DC in hun Animated Features veel beter is ten opzichte van hun live-action films. Bij Marvel is het dan net weer andersom.. In ieder geval: ik zet op de planning om ooit eens de reeks in de juiste volgorde te zien. Jammer genoeg zitten er wel wat mindere films tussen (kuch Son of Batman kuch) maar deze climax maakt het wel waard.

Dikke 4*

Some of us don't speak Star Trek

Het was alweer een tijdje geleden dat ik me nog eens gewaagd had aan een DC animatiefilm. Ik blijf meer een fan van Animated Marvel, maar tot nu toe stonden de DC films ook altijd wel garant voor vermaak. Zeker door het recente Flashpoint Paradox was ik aangenaam verrast. Het feit dat ik de voorgaande zinnen in verleden tijd schrijf, zou echter al een indicatie moeten zijn wat ik van Crisis on Two Earths vind...

En dan is niet veel soeps. Het concept op zich is nochtans wel leuk. Ik ben altijd wel te vinden voor parallelle werelden en zeker wanneer die twee wereld dan nog eens met elkaar in conflict komen, is het hek vaak helemaal van dam. Dat gebeurt hier allemaal ook en toch is het resultaat vrij pover. Iets wat voornamelijk is te wijten aan het feit dat de counterparts amper uit de verf komen. Zeker Ultraman is gewoon een lachwekkend figuur die nooit de uitstraling heeft die het personage zou moeten hebben. Die zwarte schmink rond de ogen (in een poging om het goody two-shoes gehalte van Superman te counteren?) werkt ook gewoon niet. Met een speelduur van een dikke 70 minuten is er ook niet veel ruimte om alle counterparts goed uit te werken en dat merk je jammer genoeg. Superwoman en Owlman zijn nog interessant, maar de rest blijft steken in middelmaat. De good-guys blijven op zich nog wel vrij goed overeind. Vooral het einde waar Batman dan toch The Flash heeft beschermd vond ik best wel sterk.

Qua animatie ook niet echt top notch te noemen. Nu is Crisis on Two Earths ondertussen al wel weer een jaar of 4 oud en is het natuurlijk een straight-to-dvd film, maar ik had het iets dynamischer verwacht. Zag eerlijk gezegd niet veel verschil met bijvoorbeeld een The Batman Superman Movie. Dit zijn echter nog allemaal hekelpunten waar ik op zich nog mee kan leven, maar hetgeen me het meeste stoorde was de belabberde voice-cast. Misschien ben ik wat te verwend in de latere films, maar Nolan North komt zelfs niet in de buurt van pakweg Nathan Fillion. Mark Harmon blijft teveel steken in zijn NCIS rol en William Baldwin heeft een te kenmerkende stem om de rol van Batman te vertolken. Een uitzondering op het geheel was Gina Torres die een vermakelijke Superwoman op zich neemt. Dat James Woods er als Owl Man ook geen zin in de film had werd duidelijk toen Andrea Romano verklapte dat hij zijn lines gewoon heeft opgenomen in een studio in Connecticut en heeft doorgestuurd.

Ik ben gewoon willekeurig aan wat animated features begonnen dus misschien heb ik wat chance gehad, maar ik hoop niet dat rest van de films van dit niveau zijn. Crisis on Two Earths heeft zijn pluspunten, maar gaat te vaak de mist in.

2*

What, I'm supposed to be worried about Robin?

Uit het DV universum is de Justice League altijd wel één van mijn favorieten geweest. Er hangt sowieso wel een zekere vorm van nostalgie aan vast doordat ik vroeger erg veel van de animated series heb gezien, maar het was vooral dankzij The Flashpoint Paradox dat ik het gevoel kreeg dat de films wel een zeker niveau hadden. De vorige film die ik zag, Crisis on Two Earths, bleek wat een tegenvaller te zijn, maar een collega raadde me deze Doom aan.

En het is inderdaad weer een vermakelijke film geworden. Alleen is het jammer dat de film afklokt op iets meer dan een dik uur, want dat is gewoonweg te weinig. Nu krijg je nooit het gevoel dat de Justice League effectief in de problemen zit. Het idee om te werken met Batman's rampenplan mocht iemand van het team naar de duistere zijde overgaan is een goede opzet, maar er wordt te snel een oplossing gevonden. Ik had dan ook liever gezien dat het middenstuk wat langer was en dat we meer te zien kregen van de gebroken Justice League. Dat kun je natuurlijk niet bij iedereen doen, je kunt moeilijk de Martian Manhunter ettelijke weken laten branden, maar bijvoorbeeld de Green Lantern vindt wel erg snel zijn wil om te vechten terug. Een 20 minuten langer zodat de film ongeveer anderhalf uur duurde had een groot verschil uitgemaakt. En als we het dan toch over verbeteringen hebben: dan hadden ze ineens ook Cyborg mogen vervangen door Aquaman. Ik vraag me echt af waarom ze deze wissel hebben doorgevoerd.

Qua animatie gelukkig ook wel degelijk. Het valt op hoe een grote sprong er eigenlijk gemaakt is tussen deze en Crisis on Two Earths. Ik heb al een hoop slechte straight-to-DVD gezien, maar geleidelijk aan begint het niveau toch echt wel te stijgen naar mijn gevoel. Niet alles is altijd even mooi, maar het kan er zeker en vast mee door. Goede voice-cast ook. Nathan Fillion blijft de ultieme Green Lantern, maar ook bijrollen zoals Alexis Denisof (Mirror Master) of Claudia Black (Cheetah) zijn goed. Al kunnen die drie dankzij hun televisiewerk (Fillion - Firefly, Denisof - Buffy en Black - Stargate SG1) weinig verkeerd doen. Kevin Conroy is overduidelijk een verbetering ten opzichte van William Baldwin en ook Susan Eisenberg is een goede Wonder Woman.

Zowat van hetzelfde niveau als Flashpoint Paradox, maar de film lijdt vooral onder zijn korte speelduur. Soms kan dat een voordeel zijn, maar ik had hier liever nog wat meer diepgang in gezien. Ach, voor de rest is er weinig verkeerd aan deze Justice League film. Al mogen ze in het vervolg Cyborg wel thuis laten, zo'n flauw personage..

3.5*

Beware my power, asshole

Mijn favoriete comics komen eigenlijk bijna altijd uit de Marvel stal. Dark Horse levert met de Buffy reeks ook wel vrij veel pareltjes af maar DC heb ik altijd minder interessant gevonden qua personages. Niet dat ze crap afleveren, verre van, maar een goody two-shoes als Superman die echt teveel krachten heeft steekt me altijd wat tegen. Toch was ik wel benieuwd geraakt naar deze verfilming van de Flashpoint reeks die door Geoff Johns en Andy Kubert in het leven werd geroepen. Ik heb vandaag een vrij luie zondagmiddag dus leek het me een goede gelegenheid om me nog eens te laten onderdompelen in de wondere wereld der superhelden.

Er is één reden waardoor Flashpoint altijd mijn aandacht heeft getrokken, namelijk de nieuwe origine van Batman. Iedereen weet dat het de ouders zijn van Batman die sterven waardoor Bruce besluit om de Dark Knight te worden. In deze tijdslijn sterft de kleine Bruce echter en wordt zijn vader Batman en zijn moeder de Joker. Pure genialiteit als je het mij vraagt maar met uitzondering van dit wist ik verder niets meer af van het verhaal. Op zich ben ik wel aangenaam verrast, ik ben dan ook een sucker voor tijdreizen, maar ik blijf de indruk hebben dat hier meer in had kunnen zitten. De kleine wijzigingen die voor grote gevolgen zorgen (het hierboven genoemde stuk van Batman bijvoorbeeld of Superman die in Metropolis terecht komt) zijn altijd erg interessant om te zien maar het is vooral de rol van Zoom die in het verhaal niet genoeg wordt benut waardoor zijn acties nogal onduidelijk lijken. Langs de andere kant bevat de film wel een heerlijke oorlog tussen Wonder Woman en Aquaman. Ik vind dit soort alternatieve versies van personages altijd wel interessant omdat je ze juist eens in een ander daglicht krijgt te zien. De manier waarop de twee met elkaar de strijd aangaan is vrij bruut en werkelijk elk bekend figuur uit de DC stal wordt wel in de strijd gegooid. Zo bevat de film natuurlijk de gewone Justice League leden maar krijgen we onder andere ook nog Grifter te zien. Ben altijd wel te vinden voor dit soort veredelde cameo's dus ik heb me wel geamuseerd.

Qua tekenstijl wel vrij degelijk. Het bloed wordt niet geschuwd (al had ik toch wel wat een fontein verwacht toen Aquaman's arm er werd afgelaserd door Superman) en ook de animatie op zich ziet er erg keurig uit. Mag ook wel met de technieken die men vandaag de dag heeft maar in het achterhoofd houdende dat dit een DTV is, is het geheel wel geslaagd. Met uitzondering één van de allerlaatste scènes waar we Flash over een aantal gebouwen zien lopen inclusief een sprong van het ene gebouw naar het andere via de propellers van een helikopter. Dit ziet er werkelijk spuuglelijk uit. De voice-cast is trouwens ook wel een geslaagd allegaartje met Captain Reynolds op kop als Green Lantern. Blijft nog altijd de perfecte keuze voor de real-life versie van het personage maar wegens Castle zal dat er wel niet van komen. Of zou hij misschien dan eindelijk nog eens met Joss Whedon in zee gaan als Ant-Man? Wie zal het zeggen maar soit, ik ben aan het afdwalen. Zijn rol hier is redelijk kort maar wel amusant. Tof ook om Ron Perlman ook nog eens te horen.

Vermakelijke superheldenfilm maar ik blijf toch altijd die drive missen die ik bij Marvel wel heb. Zal wel gewoon pure voorkeur zijn maar Flashpoint Paradox bevat wel een interessante opzet die blijft boeien. De animatie is degelijk alsook de stemmen waardoor ik me toch genoodzaakt voel om me eens te gaan bezig houden met de rest van de DC animated features.

3.5*

That guy with the ring, he wasn't a part of the plan. Or wasn't I listening?

Misschien zou ik toch eens wat meer moeten nakijken in welke volgorde ik al die DC Animated Movies moet zien. Die van Marvel kun je wel door elkaar zien, maar DC heeft blijkbaar ooit besloten om eens een soort van verhaallijn op poten te zetten en tijdens het kijken kreeg ik het gevoel dat dat ook het geval was voor deze The New Frontier. Het zou niet de eerste keer zijn dat een film als een soort van afsluiter/nieuwe verhaallijn is voor een serie maar wat blijkt? Dat geldt niet voor New Frontier.

Het tegenovergestelde zelfs aangezien dit als één van de weinige DC Animated Films (samen met Teen Titans: The Judas Contract en Superman/Doomsday) perfect in zijn eigen kleine wereldje bestaat. Dat verklaart echter niet waarom dit zo chaotisch gebracht wordt. Weer de zoveelste origin story wordt uit de doeken gedaan en het grote slechte kwaad is één of ander wazig rondzwevend eiland met een stel gemuteerde dinosaurussen en wat weet ik nog allemaal. Wat overblijft is een film die ongeveer afklokt op een dik uur en waar ik het wonder boven wonder 2x bij heb geflikt om in het slaap te vallen. Toegegeven, het was telkens na een zware dag en toch.. Een goed teken is het nooit. Verder de gebruikelijke Justice League dynamiek en in dat opzicht is dit best nog wel vermakelijk bij vlagen. The Flash kan weer zijn gebruikelijke zelve zijn, er knettert iets tussen Superman en Wonder Woman en fan The Martian Manhunter blijf ik na al die jaren (ik kan me zo nog de driedelige episode herinneren uit de Justice League cartoon reeks van vroeger) nog altijd.

Fijne cast trouwens wel. Lucy Lawless (Xena!) neemt de rol van Wonder Woman op haar en doet dat goed, jammer eigenlijk dat het maar bij één keer is gebleven. Kyle MacLachlan (Superman) is in eender welke rol een meerwaarde en David Boreanaz gaat als Hal Jordan met een groot deel van de plotlijn lopen. Allemaal acteurs die op zich een zekere kwaliteit bezitten om dit tot een goed einde te brengen en ook Neil Patrick Harris is een goede toevoeging als The Flash. Film is trouwens ook nog wel redelijk bloederig. Geen idee wat daar de richtlijn nu juist voor zijn (in de ene Marvel/DC Animated Feature is geen spatje bloed te zien, in de andere worden de hoofdpersonen er bijna in ondergedompeld) maar het geeft nog net dat beetje extra gritty sfeer dat de film overduidelijk nodig heeft.

Nee, er zijn echt wel heel wat betere animated superhelden films te vinden, in zowel DC als Marvel. Hoewel ik het concept van The Justice League nog altijd een warm hart toedraag, is dit rommelig en chaotisch. Heb de limited series waar dit op gebaseerd is (uitgebracht onder de gelijknamige titel als de film) niet gelezen en daar zal dankzij deze film niet veel verandering in komen. Een paar leuke momentjes en een goede voice cast redden de meubelen.

1.5*

And I so dare you to say that five times fast

Altijd fijn om op rommelmarkten wat uit te kijken naar de Animated Universe van DC en Marvel. De DVDs kosten in de winkels meestal een euro of 10 en het is het soort film dat door veelvoudig gezaag van een kind door de ouder wordt aangeschaft, 1x wordt bekeken en dan maar wordt doorverkocht. Meestal tegen een spotprijs en daar ben ik natuurlijk tevreden om. Vind sowieso dat je voor een film die maar iets meer dan een uur duurt niet echt de volle pot mag rekenen maar dat terzijde.

Ik heb de Justice League perikelen doorheen de jaren wel wat gevolgd, maar absoluut niet in de juiste volgorde. Zo wist ik niet dat dit dus een rechtstreeks vervolg op Justice League: War van een jaar eender was. Soit, als je wat bekend bent met de personages, dan is het volgens mij niet echt nodig om de voorgaande films gezien te hebben. Ik had er in ieder geval niet direct problemen mee. Throne of Atlantis is een verfilming van de gelijknamige story arc uit The New 52 reeks van DC en concentreert zich vooral op, zoals de titel al doet vermoeden, de totstandkoming van Aquaman. Dat heeft als resultaat dat de rest van de Justice League er af en toe voor spek en bonen bij loopt, maar Aquaman zelf is een boeiend genoeg personage om de film te dragen. Hier en daar wat voorspelbaar, ik kan me niet voorstellen dat niemand de moedermoord had zien aankomen, maar bij dit soort films kan ik daar gerust mee leven. Blijf vooral ook nog even zitten voor de after credits (uiteraard) waar we Lex Luthor op bezoek zien gaan bij Orm die ondertussen in de gevangenis zit.

Mooie animatie, dat wel. Afgaande op de cover had ik eerlijk gezegd wat anders (meer ruiger) verwacht, maar dit voelt enorm clean aan en dat past wel bij Aquaman. Best nog wel gewelddadig ook met wat bloed dat in het rondvliegt. Stemmencast voelt vertrouwd aan en dat betekent de wederkeer van de immer coole Nathan Fillion als Green Lantern. Blijft de ultieme invulling voor het personage, zelfs als live-action variant. Sowieso wel tof om nog eens een Whedon regular te horen in de vorm van Juliet Landau als Lois Lane. Verder weinig op te merken aan de stemmencast. Iedereen doet wat hij/zij moet doen en dat zorgt ervoor dat dit een erg vlot filmpje is geworden.

Misschien toch maar eens achter Justice League: War gaan, want dan ben ik weer even mee met de nieuwe invulling van de Justice League. Throne of Atlantis introduceert Aquaman in de groep en doet dat goed. Ben benieuwd hoe de volgende delen gaan zijn, want ondertussen zijn er alweer 2 nieuwe Justice League films uit..

3,5*