Opinions

Excuse me while I kiss the sky

Ik kende Jimi Hendrix vroeger eigenlijk alleen van naam. Na een aantal cd's te hebben beluisterd begon ik me meer en meer voor hem te interesseren. Ik wou meer over deze gitaarlegende te weten komen en had dan ook hoge verwachtingen toen mijn broer met deze Film about Jimi Hendrix op de proppen kwam.

Toen ik de film voor het eerst vast had verwachtte ik een documentaire die echt over de carrière van Hendrix ging gaan. Beelden van een zeer jonge Jimi gevolgd door een iets oudere en daarna waarschijnlijk nog beelden van toen hij helemaal op zijn hoogtepunt zat met als eindpunt zijn tragische dood maar niets was minder waar. Wat na de eerste beelden al bleek is dat de documentaire zich meer toespitst op de persoon achter de gitaar. Aan de hand van interviews met een piepjonge Clapton of Mick Jagger komen we meer te weten over de schuchtere, naïeve Jimi die contracten tekende gewoon om maar te kunnen spelen. Ook zijn er oude interviews tussen Hendrix zelf en Dick Cavett (?) die op sommige punten echt wel hilarisch zijn.

De interviews worden tenslotte ook nog regelmatig afgewisseld met zeldzame en minder zeldzame livebeelden van Hendrix's enige optreden met de Band of Gypsys of wanneer hij de Star Spangled Banner speelt op Woodstock. Het enige minpuntje is dat er niet zo diep wordt ingegaan op zijn dood. Pas in de aftiteling wordt er meer duidelijkheid gegeven over zijn vermoedelijke dood.

A Film about Jimi Hendrix is een mooie documentaire die dieper ingaat op Jimi Hendrix wanneer hij niet op het podium staat. Afgewisseld met mooie beelden (Hendrix die Hear My Train A Comin' op een 12 string gitaar speelt!) en is dus zeker wel een must voor een Hendrix fan.

4*

Hear my train is coming. Here come the rest of my soul

Documentaires over Jimi Hendrix zijn er naar mijn gevoel genoeg, maar toch betrap ik me er elke keer op dat ik ze kijk wanneer ze op televisie komen. Komt ook wel omdat er zowel documentaires over Hendrix zelf bestaan (onder andere deze en ook eentje uit 1973) maar ook specifiek over albums zoals Electric Ladyland. Hear My Train a Comin' (onderdeel van de meestal degelijke American Masters reeks) is eentje die eerder in de eerste categorie valt.

Hoewel regisseur Bob Smeaton - die best wel wat ervaring heeft in het genre met onder andere documentaires over Mark Knopfler, The Beatles, Roxy Music, ... - de verschillende types eigenlijk combineert tot één geheel. We volgen het wel en wee van één van de beste gitaristen ter wereld en natuurlijk passeren ook de studioalbums de revue. Interessant voor eens een snel globaal beeld te krijgen van Hendrix, maar een hekel punt is wel dat er nooit echt diep op iets wordt ingegaan. Bijvoorbeeld de controverse rond de oorspronkelijke hoes van Electric Ladyland (een hoop naakte vrouwen) laten ze compleet links liggen. Toch wel een gemiste kans in ieder geval maar voor de rest volgt de documentaire wel netjes het verwachtte pad. De jeugdjaren van Hendrix, zijn periode in het leger, zijn studio albums, de Band of Gypsys en natuurlijk zijn dood.

Een aantal jaar voorheen maakte Smeaton dus een documentaire over The Beatles en in deze Hendrix documentaire komen die beide werelden samen. Het was namelijk Paul McCartney en co die Hendrix 'ontdekten' en hem tipten bij sommige van hun collega's. Al de Beatles voor de camera krijgen is vandaag al wat moeilijker, maar McCartney krijgt gelukkig genoeg ruimte. Sowieso wel een aantal interessante talking heads met veel archiefmateriaal van onder andere Hendrix zelf maar ook Mitch Mitchell en Noel Redding (beide lid van de Jimi Hendrix Experience) komen uitgebreid in beeld. Verder ook nog wat familieleden van Hendrix die komen opdraven en worden de interviews nog wat opgefleurd met live archiefmateriaal.

Tof om eens een keer gezien te hebben en absoluut een goede start voor iemand die een globaal beeld van Hendrix wilt hebben, maar echt diepgaand is dit niet. Daarvoor ga je ook wel wat meer tijd nodig hebben dan het anderhalf uur dat dit nu duurt, wel kudos trouwens voor de Nederlandse omroep dat ze dit in zijn volledigheid hebben uitgezonden. Daar kan de Belgische omroep nog wel een puntje aan zuigen.

Kleine 3.5* (vooral ook dankzij het live materiaal)

The Jerkinators

Ik wist helemaal niet dat er een combinatie tekenfilm bestond van Jimmy Neutron en Timmy Turner. Meer nog, dit bleek zelfs deel 3 te zijn! Ik had geen idee wat ik moest verwachtten en dat is misschien wel goed want anders had de film waarschijnlijk nog lager gekregen.

Op zich is het wel leuk om de werelden aan elkaar gelinkt te zien maar het was vooral zeer lelijk getekend. De wereld van Neutron in Dimmsdale viel nog mee (met uitzondering van Jimmy zelf) maar om Turner en de rest in de wereld van Neutron te zien sloeg echt tegen. Dit kwam dan vooral door het 3D gedeelte waardoor Timmy er niet uit zag. Cosmo en Wanda daarentegen vielen dan wel weer goed mee.

Het verhaal duurt gelukkig niet al te lang want het begon nu al op sommige punten te vervelen. Vooral het gezwets van die Super Villain over hoe hij met iedereen vrienden wil zijn begon me op den duur te irriteren.

De 2 series apart zijn leuk maar een combinatie slaagt toch tegen.

2.5*

Chang's tussendoortje

Ik heb het bij een andere Shaw Brothers film al eens eerder gezegd, maar mijn voorliefde voor de filmmaatschappij is indertijd gestart met Five Deadly Venoms. Geen idee hoe de film zich vandaag de dag zou verhouden (ik keek de film meer dan 10 jaar geleden en heb sinds die eerste kijkbeurt geen herziening ingelast) maar ik blijf gewoon een enorm zwak hebben voor de titel alleen al. Wat heeft dat allemaal te maken met The Kid with the Golden Arm? Alles en niets eigenlijk. Dit is geen sequel op Five Deadly Venoms, daarvoor moet je bij Crippled Avengers zijn geloof ik, maar het is wel opnieuw met dezelfde cast.

En dat schepte eerlijk gezegd toch wel de nodige verwachtingen. Verwachtingen die voor een groot stuk uitkomen, maar waarbij het enkel jammer is dat dit zo'n flauwe slechterik is. The Kid with the Golden Arm volgt een vertrouwd pad met een stel helden die het tegen een stel slechteriken moeten opnemen (aan beide kanten hebben ze ronkende namen zoals Copper Head, Silver Spear, Short Axe Fang Shih en Long Axe Yan Jiu) en aan de hand van die namen weet je wel wat je moet verwachten. De twee Axe figuren vechten inderdaad met een kleine en een lange bijl en bij Copper Head of Silver Spear moet ik ook geen tekening maken. In dat opzicht kun je wel begrijpen dat een knul met onkwetsbare armen niet zo enorm indrukwekkend is. Toch weet Chang ook op dit gebied wel veel goeds te doen en dat is vooral te wijten aan de inbreng van Sheriff Hai To die met zijn drunken fist en voorliefde voor vaten wijn nog wat leven in de brouwerij weet te brengen. Zeker het eindgevecht krijgt daardoor nog wat extra schwung.

Ik noemde dit eerder een tussendoortje voor Chang en dat is vooral te wijten aan het feit dat hij ofwel lijkt te kiezen voor heerlijke epossen zoals The Water Margin waar je op zo'n twee uur tijd een sneltrein aan informatie op je krijgt afgevuurd of eerder opteert voor een basic knokfilm van nog geen anderhalf uur waar bitter weinig plot in zit. The Kid with the Golden Arm valt in die laatste categorie maar ik zie ze allebei even graag in ieder geval. Opnieuw dus met een groot aantal van de Five Deadly Venoms crew en dat zijn eigenlijk gewoon stuk voor stuk degelijke vechters. De gevechten zijn dan ook van een hoog niveau en Chang weet sowieso wel hoe hij een vechtscène moet regisseren. Mooi meegenomen voor hem ook dat ik sowieso wel een zwak heb voor dit soort makkelijke 'good vs evil' films, kijkt altijd lekker vlot weg.

Tof! Eind jaren '70 maakte Chang en zijn Five Deadly Venoms acteurs wel meer films samen dus dat wordt nog een leuk feest in ieder geval. Op voorwaarde dat ze allemaal op eenzelfde niveau zijn maar ik heb tot nu toe nog niets lager dan 3.5* gegeven en ik zit ondertussen toch alweer aan 11 films van de regisseur. Benieuwd wat de komende maanden nog gaan geven, ik heb alvast nog een mooi voorraadje liggen.

3.5*

Jackie Chan als perenverkoper

The Golden Lotus kwam me het eerst onder de aandacht toen ik in een internetartikel las dat Jackie Chan in zijn jeugd in een pornofilm had meegespeeld. Ik kon het me eerlijk gezegd niet voorstellen, al deed Stallone indertijd hetzelfde met The Italian Stallion. De film is echter niet bekend met maar 1 stem en geen berichten hier op MovieMeter en maar 2 reviews op Imdb dus zat er niets anders op om de film zelf eens op te zoeken en te kijken. Groot was dan ook mijn verbazing toen het welbekende Shaw Brothers logo inclusief Shaw Scope de film opende.

Want dat productiehuis staat bij mij vooral toch bekend van heerlijke vechtfilms zoals Five Deadly Venoms of The Water Margin. Ze hebben wel hier en daar eens een genre uitstapje gemaakt naar bijvoorbeeld horror met Human Lanterns maar de erotische toer had ik ze nog niet weten opgaan. Een uitstap die ik ze liever niet had zien doen want The Golden Lotus is geen goede film te noemen, vooral omdat de film zich op den duur compleet verliest in zijn eigen intriges. Ik vraag me dan ook af of Han Hsiang Li hier niet beter aan had gedaan om twee of zelfs drie films te maken want halverwege de film voelt hij zich genoodzaakt om een voice-over te gebruiken die in een paar minuten zowat een uur aan film vertelt. Dit gebeurt op zo'n snel tempo (de namen van de Hua broers kon ik sowieso al niet uiteen houden) dat ik compleet de draad kwijt was. De apotheker houdt er dan nog een hoop vrouwen op na waardoor geheel nogal onoverzichtelijk oogt. Het einde is daarbovenop nog vrij abrupt maar dat is iets dat wel eigen is aan de Shaw Brothers. Toch blijft het geheel wel boeien trouwens.

Schijnbaar is The Golden Lotus een nogal legendarisch erotisch boek in China. Ik had er nooit van gehoord, mijn kameraad die een Chinees is ook niet, maar er zijn blijkbaar vele verfilmingen van. Deze Shaw Brothers verfilming wordt als één van de bekendste beschouwd maar ik vraag me af of dat niet gewoon vanwege de kleine bijrol van Jackie Chan is. Die heeft zelf trouwens niets te maken met de vele softporno scènes (lees: een hoop gekreun en eens hier en daar een tiet) maar heeft een kleine bijrol als perenverkoper die vooral in het eerste gedeelte van de film is te zien. Een vermakelijk rolletje op zich door de confrontaties met Mrs. Wang maar hij wordt nogal abrupt uit de film geschreven. Het lijkt dan ook alsof er een stuk film ontbrak doordat Chan op zoek zou gaan naar de broer van de dwerg (die trouwens nooit meer komt opdagen, wat ook een anti-climax is) en twee seconden later in een steegje wordt neergestoken. Knipper met je ogen en je hebt het gemist. De rest van de cast is op zich niet echt memorabel.

Een vreemde keuze van Run-Run Shaw om dit te gaan produceren maar misschien hebben ze het wel meer gedaan, ik heb in ieder geval bijlange na niet alles gezien van hun oeuvre. The Golden Lotus is interessant voor de Jackie Chan completisten want voor de rest stelt de film niet zo erg veel voor. All in the Family schijnt trouwens ook zo'n soort 'adult' film te zijn, ook maar eens gaan kijken dan.

2*

Had er een pak meer van verwacht

Met Three Kingdoms had Daniel Lee een vermakelijk filmpje uitgebracht dat op zich wel naar meer smaakte. Dat was dan ook voornamelijk de reden dat ik deze 14 Blades kocht, al was de aanwezigheid van Donnie Yen en Sammo Hung zeker ook geen slechte toevoeging, maar zoals gewoonlijk bleef de film weer ettelijke maanden in de (jammer genoeg) nogal grote to-see lijst. Vandaag had ik echter wel eens zin in zo'n amusante martial-arts film en kwam ik uit bij 14 Blades en True Legend. Vanwege de regisseur dan toch maar voor deze gegaan.

En dat had ik blijkbaar beter niet gedaan. Nu is de vraag of True Legend überhaupt beter is, maar soit, dat zien we binnenkort wel. De eerste 20 minuten van 14 Blades zijn nogal chaotisch en onsamenhangend, maar het wordt interessanter eenmaal Qinlong bij Yung aankomt. Hoewel, interessanter is misschien niet het juiste woord, want minder saai is een betere term. Normaal gezien ben ik wel te vinden voor dit soort samenzweringen waarin een held het tegen een corrupt beleid opneemt, maar het wist me nooit volledig te pakken. Vreemd ook dat Lee zowat halverwege de film blijkbaar zelf vergeet dat hij nog een verhaal had te vertellen. Vanaf dan begint hij meer en meer naar de vechtscènes te werken, maar ik had het gevoel alsof het allemaal nog niet af was en dat stoorde me eigenlijk wel.

Gelukkig zien de vechtscènes er op zich wel degelijk uit. Lee maakt weliswaar af en toe gebruik van erg lelijk ogende CGI (vond eerlijk gezegd de gevechten tussen Qinlong en Tuo Tuo niet mooi), maar over het algemeen zijn dit de momenten waarmee Lee weet te scoren. Al is dat voornamelijk toch ook dankzij een uitstekende Donnie Yen. Ik heb bijlange na nog niet zoveel van hem gezien als ik zou willen (zit nu nog maar op zo'n 7 titels, al heb ik er nog wel een aantal liggen), maar het mag nu al duidelijk zijn dat Yen één van de meest interessante acteurs op dit gebied is. De toevoeging van Wei Zhao vond ik minder geslaagd, de chemie ontbrak nogal, en voor Sammo Hung moet je het overduidelijk ook niet doen. Ik blijf het degoutant vinden hoe sommige namen groot worden uitgesmeerd op een DVD hoes (op de steelcase DVD staat Sammo Hung gewoon op dezelfde lijn als Donnie Yen) terwijl ze amper in de film voorkomen. Hung moet het hier dan ook nog eens zonder benen stellen, dus in actie zie je hem niet komen.

Nah, ik blijf met het gevoel zitten dat ik iets heb gemist. Hier en daar wel wat mooi geschoten scènes, maar over het algemeen bleef ik wat op mijn honger zitten. Ik ben op zich ook nog net iets meer een fan van de oudere martial arts films in plaats van deze Wuxia toestanden, dus dat heeft er misschien ook wel wat mee te maken.

2*

No Dogs And Chinese Allowed

Na kennis gemaakt te hebben met Bruce Lee via een Green Hornet film, waar ik het vervolg nog van heb liggen, en een geleende film van een kameraad wou ik meer zien van deze kungfu legende. In dezelfde winkel als waar ik beide Green Hornet films vond, vond ik ook deze Fist of Fury in een speciale 30th anniversary edition voor maar 6 euro. Toen direct meegepakt en gisteren na het barslechte Gruesome Twosome moest ik gewoon nog iets deftigs zien. Het werd dus deze Fist of Fury.

Wat me al direct opviel, in tegenstelling tot de andere Lee films die ik al heb gezien, is dat Fist of Fury een groter plot bevat. Oké, het blijft een standaard wraakverhaaltje, al had ik het niet verwacht dat Lee ging sterven aan het eind van de film, maar na The Green Hornet, die eigenlijk niet meer was dan een samenraapsel van 4 afleveringen uit de reeks, en Enter The Dragon voelt dit allemaal aan als een tikkeltje meer. Niet slecht maar wat ik ook een pluspunt vond is dat Lee hier sneller begint te knokken. In The Green Hornet gebeurt het amper en de gevechten in Enter The Dragon worden gedeeld met nog 2 andere, weliswaar geweldige, acteurs. In ieder geval zijn de gevechten weeral de moeite waard. De emotie die Lee heeft, de geweldige mimiek, het inzoomen maar vooral de overdreven geluidjes (op een bepaald moment lijkt het zelfs alsof hij een deur nadoet die open gaat...) maken de prestatie van Lee zo hilarisch. Elke andere acteur zou hier gigantisch hard op worden afgekraakt maar nee, Lee kan het afbrengen. Gelukkig heeft Lee nog een extra pluspunt en dat is natuurlijk zijn vechtstijl. Ik ken niet zo bijster veel van Martial Arts, ik heb al een paar Shaw Brothers en een paar Jaa's achter de kiezen maar niet meer dan dat, toch spreekt Lee meer als 30 jaar na zijn dood nog altijd tot de verbeelding met zijn snelle bewegingen en uitstekend afgetraind lichaam. Blijft toch raar dat hij opeens gestorven is want als je ziet hoe hij er hier uitzag lijkt het alsof niets hem kon vellen. Jammer, want hier hadden we meer van kunnen horen.

Ik heb de film gekocht puur en alleen voor Bruce Lee. Lijkt me nogal logisch maar toch moet ik toegeven dat de rest van de cast het zeker en vast ook niet slecht doet. Degene die me het meeste opviel eigenlijk was Robert Baker die de rol van Petrov vertolkt. Ik had nog nooit van de man gehoord, afgaande op Imdb zal dat ook niet echt zo snel meer gebeuren omdat hij hierna amper nog in films heeft gespeeld en als hij al speelde was hij een thug of iets dergelijks. Soit, de reden dat ik hem aanhaal is eigenlijk omdat ik gisteravond vond dat hij gigantisch veel weg had van Mr. Satan uit Dragon Ball Z. Stomme vergelijking misschien maar als je hem nader bekijkt zie je echt wel serieus wat gelijkenissen. Misschien was Toriyama fan van Fist of Fury? We zullen het wel nooit weten en waarschijnlijk zit ik er ook dik naast maar ik moest het even kwijt.

Wederom een uitstekende Bruce Lee film. De gevechten worden goed gedoseerd met het verhaal en beiden zijn de moeite waard. Lee blijft zoals altijd fantastisch en ook de andere acteurs zitten als gegoten in hun rol. Toch maar eens op zoek gaan naar andere Lee films, zoveel zijn het er nu ook weer niet.

4*

Fist of Fury revisited

In een tijd toen de Free Record Shop nog niet failliet was gegaan kon je daar af en toe wel eens een interessante DVD tegenkomen. Ik stopte weliswaar met langs te gaan toen bleek dat medewerkers DVDs zomaar mee naar huis konden nemen en terug in de winkel konden leggen, maar één van mijn laatste aankopen was een DVD box van Jet Li met daarin 3 films, namelijk Kung Fu Cult Master Master (al is die hier enkel te vinden onder de titel Kung Fu Master), The Legend en deze Fist of Legend.

Ik kon eigenlijk zweren dat ik ze alle drie al had gezien, maar blijkbaar geldt dat enkel voor The Legend. Hoog tijd dus om daar iets aan te gaan doen en vol goede moed aan Fist of Legend begonnen. En op zich is dit weer een degelijke Jet Li film. Het verhaal barst weliswaar niet van de originaliteit (de link met Bruce Lee's Fist of Fury is vrij snel gelegd, al zijn er wel wat verschillen) en Gordon Chan neemt het bovendien allemaal nogal serieus. Het moet niet perse een pure slapstick film worden zoals Jackie Chan regelmatig deed/doet, maar wat onzin ertussen kan ik altijd wel waarderen. De spanningen tussen Japan en China is al voor menig film gebruikt als uitgangspunt en ook de plotlijn waar een student wraak wilt nemen op de moordenaars van zijn meester is al eens eerder uitgevoerd. Pas op, het wordt allemaal degelijk ingevuld, maar ik had af en toe het gevoel dat ik het allemaal al wel eens eerder had gezien.

Waarom dan toch nog 3.5*? Wel, om een vrij simpele reden eigenlijk. Fist of Legend is opnieuw een samenwerking tussen Woo-Ping Yuen en Jet Li en dat is er aan te zien. Yuen is opnieuw van de partij als action choreographer (net zoals hij bij de Once Upon a Time in China reeks was) en de gevechten zijn toch weer van een hoog niveau. Vooral de hardheid ervan spreekt tot de verbeelding en het geblinddoekt gevecht tussen Chen Zhen en zijn schoonvader is een hoogtepunt. Al vond ik het gevecht met de generaal ook wel erg te pruimen. Li blijft toch echt perfect voor dit soort filmpjes. Onvoorstelbaar hoe snel hij eigenlijk is. De focus gaat dan ook vooral naar hem uit, maar ook de rest van de cast weet overduidelijk zijn mannetje te staan.

Voor mij niet het beste wat Li tot nu toe heeft gebracht (ik vind de Once Upon a Time in China reeks sterk), maar toch wederom erg leuk vermaak. Li blijft indruk maken in de gevechten en de combinatie met Yuen verveelt nooit. Eindelijk eens een Gordon Chan waar ik meer dan 2,5* aan kwijt kan.

3,5*

I'm gonna deck your halls, bub!

Ik had Jingle All the Way al zo'n dik halfjaar liggen en ik was er eigenlijk benieuwd naar geworden omdat het een Schwarzenegger komedie is die ik nog nooit had gezien. Schwarzie staat voornamelijk bekend als actieheld maar zijn komedies vind ik meestal ook wel te pruimen, al bleek Junior een serieuze teleurstelling te zijn en vind ik het een smet op zijn carrière. Ik had Jingle All the Way echter opgespaard voor de kerstdagen en gisteravond was het dan eindelijk zover.

En het is toch weer een vermakelijke kerstfilm geworden. Typisch zo'n film die regelmatig rond deze periode uit de kast wordt gehaald (het zou de eeuwige herhalingen van Home Alone zomaar kunnen vervangen) maar Jingle All the Way doet perfect wat het moet doen. Het begint leuk met een parodie op de Power Rangers (met een invloed van The Flash met betrekking op het kostuum maar er zijn sowieso erg veel superhelden invloeden) en de zoektocht van Howard krijgt nergens een dipje. Voornamelijk omdat de film genoeg afwisseling kent, het gevecht met de kerstmannen was heerlijk, waardoor je je nergens verveelt. Wel kent de film één compleet misplaatste scène, Howard die een rendier knock-out slaagt, maar naar het einde toe gaat de film helemaal los in een cartooneske finale die het geheel afmaakt. Compleet overdreven en met vrij slechte special effects maar het vormt een goede combinatie met hier en daar zelfs nog een knipoog naar andere (kerst)films. Blijf vooral ook nog zitten na de aftiteling want dan volgt er nog een leuke scène waar Howard terug wat dieper in de problemen geraakt.

Je mag zeggen wat je wilt over de Oostenrijkse eik maar in dit soort films is hij evengoed op zijn plaats als in een actiefilm. Schwarzie is gewoon al komisch vanwege zijn accent maar hij kan hier ook nog eens zijn spierballen laten rollen. De vele confrontaties met Myron (een hyperactieve Sinbad die een puur love it or hate it personage uit zijn mouw schudt) zijn geslaagd en wanneer hij zich naar het einde toe in het Turbo Man pak kan hijsen, is de kous helemaal af. Leuke bijrol ook van James Belushi als een shady kerstman maar jammer genoeg is Jake Lloyd een nogal zwakke schakel te noemen. De indertijd soon-to-be Anakin Skywalker is op zijn minst slecht te noemen en mag zich bij de (ondertussen nogal grote) groep van kinderen die niet kunnen acteren voegen. Fijn ook om eindelijk eens het gezicht achter Troy McClure uit The Simpsons te zien in de vorm van Phil Hartman die hier de nogal vrijpostige buurman Ted speelt.

Erg leuk in ieder geval. Ik moet Kindergarten Cop eens gaan herkijken want in mijn herinnering is dat de leukste Schwarzenegger komedie maar dit is in ieder geval een leuke tweede met Schwarzie die hier weer lekker zijn ding kan doen en met vermakelijke bijrollen van onder andere James Belushi.

3.5

I don't think. I leave that to God. I'm just a Messenger in all of this

Joan of Arc was een film die ik al redelijk lang had liggen. Ooit eens opgenomen van televisie en sindsdien lag de film door de langere speelduur stof te happen. Dit weekend kwam er een kameraad langs om een film te zien en uit de collectie plukte hij deze. Hij dacht dat hij deze ooit al eens had gezien maar hij vond hem vrij goed en wou hem gerust nog eens zien. Voor mij was dat ook goed maar ergens heb ik daar toch spijt van want Joan of Arc is nu niet echt een geweldige film te noemen.

Het begint al met het feit dat een film die Franse personages heeft halsstarrig weigert om Frans te spreken. Nu krijgen we een mengelmoes van Engels met slechte accenten waardoor de film een serieuze lacher wordt. Onvoorstelbaar als je bekijkt dat Luc Besson dit heeft geregisseerd, een Fransman nota bene... Als geschiedenisles is dit jammer genoeg ook te verzuimen. Ik ken niet erg veel van Jeanne d'Arc, uitgezonderd van het feit dat het een vrouw was, stemmen hoorde van God en dat ze stierf op de brandstapel, maar daar stopte het dan ook. Ik moet eerlijk zeggen dat ik in die drie uur van de film bitter weinig heb bijgeleerd. Het wordt allemaal nog redelijk gebracht (de veldslagen zien er vrij goed uit) maar voor de rest kent de film een tiental personages die er teveel aan zijn, ik wist op den duur echt niet meer wie dat wie was en wie er nu alweer dood was gegaan. Besson lijkt hier ook een formulewerkje van te maken door flashbacks te laten afwisselen door een veldslag om dan terug met een flashback af te komen. Allemaal wel leuk voor even maar naarmate de film vordert was ik het echt wel kotsbeu geraakt. De poging tot humor in de vorm van de 3 (of4?) ridders die allemaal die het in het begin niet op Jeanne moeten hebben maar dan toch even snel als een blad aan een boom omdraaien is, net zoals de rest van de film, leuk voor eventjes maar meer ook niet.

Waarom Jovovich hiervoor gecast was, was me een groot raadsel. Ik spreek in de verleden tijd want ondertussen ben ik er achter gekomen doordat op Imdb staat dat ze alleen maar de hoofdrol kreeg dankzij haar man Luc Besson, die toevallig dan weer de regisseur was... Tjah, zo is het natuurlijk niet moeilijk om een rol te versieren maar waar ik Jovovich meestal nog te pruimen vind (o.a. in de Resident Evil reeks) is ze hier werkelijk tenenkrommend slecht. Het continu uitstrooien van one-liners over God en dat jij alleen maar de boodschapper bent maakt je geen goede actrice, zo blijkt. Ik denk dat Besson door had dat hij met deze film niet zo bijster veel goeds kon doen en daarmee maar een shitload aan, normaal gezien, goede acteurs boven haalt. Zo wordt er zelfs op de fantastische John Malkovich weer eens beroep gedaan maar ook die faalt gigantisch hard door het feit dat hij een loser van een koning moet spelen, iets wat hem werkelijk langs geen kanten afgaat, en natuurlijk het Engels met een Frans accent is lachwekkend. Lachwekkend slecht. De Franse klassebak Vincent Cassel komt ook tevoorschijn, waar zat Besson in godsnaam met zijn gedachten om geen Franse film te maken, maar ook die kan de film jammer genoeg niet redden. Zo kent de film nog veel goede acteurs, hetzij in kleine rollen, zoals Faye Dunaway en Dustin Hoffman maar verdomme, het trekt op niets.

Een film om maar rap te vergeten. De veldslagen zien er uitstekend uit, het bloed viel wel mee, maar de cast en het oersaaie verhaal doen de film de das om. Jammer want ik denk dat het verhaal over de Maagd van Orleans op zich wel potentie heeft om tot een goede film te leiden maar in het vervolg toch liever zonder Besson, Jovovich en consorten...

1.5*

Women want him. Men want to be him but these girls want to kill him

Ik kende John Tucker Must Die alleen maar van naam en toen de film een tijd geleden op televisie kwam, was ik aan het twijfelen of het de moeite zou zijn om hier mijn tijd aan te spenderen. Ik nam het zekere voor het onzekere en nam de film toch maar op. Ik was al vergeten dat ik hem had maar toen ik daarstraks op een paar dode uren nalas wat er allemaal op de decoder stond kwam ik deze weer tegen, direct maar opgezet.

Het gevoel dat er na de aftiteling overheerste was dat van voldoening. Ik verwachte een typisch high-school filmpje en ik kreeg ook niets anders. Het concept van John Tucker Must Die is nu niet echt zo bijster origineel maar het wordt wel allemaal zeer leuk uitgewerkt. In het begin moet Thomas nog wat zoeken wat voor sfeer hij juist in de film wilt hebben maar eens de vier dames met hun plannen ten tonele komen gaat de film in een serieuze vaart vooruit. Nergens is het echt origineel maar de manier waarop Tucker elke keer wordt gekloot maar er zich toch weer weer uit te lullen, met de stringscène als hoogtepunt, is gewoonweg fantastisch. Natuurlijk gebeurt dan het onvermijdelijke, Kate wordt effectief verliefd op Tucker, maar gelukkig weet de film zich nog redelijk goed te houden en vervalt hij pas echt op het einde in de bijna onvermijdelijke clichés. Nu zullen er waarschijnlijk een hele hoop mensen zijn die vinden dat heel de film bomvol zat met de clichés maar het werd pas storend, een klein beetje maar, naar het einde toe. Ook vond ik de 'twist' waar ze ineens een food fight houden niet echt gepast naargelang de rest van de film. Ach, het is moeilijk om hier punten voor af te trekken want dit soort films moet het niet hebben van de originaliteit, het moeten natuurlijk geen reinste kopieën zijn, maar juist van de sfeer die er vanaf druipt en laat dat nu net bij John Tucker Must Die dik in orde zitten.

Elke high-school film zou geen high-school mogen zijn zonder de perfecte vrouwen met de perfecte maten en het perfecte snoetje. Datzelfde geldt voor de mannen want in heel de film is, afgezonderd van hier en daar een leerkracht precies, ouder dan 25 jaar. Zelfs de moeder van Kate ziet er maar een aantal jaar ouder uit dan haar dochter maar het is zoals ik al zei, een film als dit zou geen high-school film zijn zonder de perfecte personages. Jesse Metcalfe is dan ook een uitstekende John Tucker. Arrogant wanneer het moet maar ook genoeg acteertalent, in hoeverre je er ook maar van kunt spreken, om meer dan één emotie te tonen. Iets waar Ashanti nog wat van kan leren. Nu ben ik bij dit soort films sowieso al wat milder maar verdomme, zorg er in godsnaam voor dat ze nooit meer voor een camera komt te staan. Verschrikkelijk, dan zijn de andere dames wel een stukje beter. Vooral Sophia Bush was overduidelijk de beste van de drie resterende, misschien toch nog een reden om ooit eens aan One Three Hill te beginnen. Tweede beste in rij was toch wel Brittany Snow maar om de één of andere reden moest ik constant denken dat ik naar een combinatie van de Olsen tweeling met Hilary Duff zat te zien. Dit klinkt extreem slecht, ik weet het, maar Snow brengt het er uitstekend van af. Arielle Kebbel is een beetje de vreemde eend in de bijt. Ze speelt de blonde hot chick met een stel hersens maar komt niet echt over, ze is meer een typetje zoals Ashanti ze vertolkte. Het is wel leuk om Jenny McCarthy nog te herkennen die een klein bijrolletje in één van de beste afleveringen van Chuck heeft.

Ik wist niet goed waaraan ik me moest verwachten maar misschien is dat juist de reden waarom dit me zo goed is meegevallen. John Tucker Must Die is voorspelbaar en naar het einde toe verschrikkelijk cliché maar met dit soort films is het toch ontzettend moeilijk geworden om nog origineel uit de hoek te komen. Gelukkig komt Thomas af en toe nog wat onverwacht uit de hoek.

3.5*

Johnny Cash for dummies

Ik ben een grote Johnny Cash fan. Er is gewoon iets met die stem dat me keer op keer weet te treffen en het was ten tijde van de American Recordings reeks dat ik me echt voor de man begon te interesseren. De gevangenis platen volgden niet lang daarna en ondertussen heb ik ongeveer 3/4 van zijn oeuvre in de kast staan. Ik ben altijd wel te vinden voor een documentaire en deze American Rebel leek wel eens een interessante zit te worden.

Dat is het ook wel geworden, maar ik had er net iets meer van verwacht. Ik zou graag eens een uitgebreide documentaire zien zoals die recente over Sinatra en niet iets dat een poging doet om in anderhalf uur alle aspecten van the Man in Black te portretteren. Dat lukt simpelweg niet, hoewel Derik Murray en Jordan Trappis op zich nog wel een goede poging doen om de basics te coveren. Zijn jeugd wordt even in een kort stukje erdoor gejaagd, net als zijn verslaving trouwens, en zijn liefdesleven krijgt het meeste aandacht. Naar het einde toe komt de American Recordings reeks ook nog aan bod en hoewel ik dat eigenlijk nog het interessantste deel vond, is dat simpelweg te weinig. Geef mij een documentaire van deze lengte over enkel deze 6 albums en ik ben een tevreden man.

Veel archiefmateriaal wel en dat is altijd leuk. Ik blijf het heerlijk vinden om mijn twee muzikale helden samen te zien spelen (Cash met Bob Dylan tijdens de Johnny Cash Show), maar in het algemeen zit hier erg leuk materiaal tussen. Zo van die typische home videos zoals Cash die om de één of andere bizarre reden een aantal pogingen onderneemt om een stoel in een boom te gooien, dit onder het niet zo goedkeurende oog van June. Twee van de kinderen van Cash (Rosanne Cash, zijn dochter met Vivian Liberto, en John Carter Cash, zijn zoon met June Carter) spelen een prominente rol met ook nog een sporadische toevoeging van Carlene Carter, de dochter van June Carter met Carl Smith. Daar heb ik geen problemen mee, maar ik vraag me toch af wat de toegevoegde waarde van een Sheryl Crow is bijvoorbeeld. Die onderbrekingen waar praktisch elke geïnterviewde een nummer van Cash covert had ook niet gehoeven trouwens.

Het is lang geleden dat ik ze nog heb gezien, maar ik vond deze American Rebel wel wat gelijkenissen tonen met die andere Johnny Cash documentaire: Johnny Cash's America (2008) Soit, in ieder geval interessant genoeg voor de beginnende fan. Ik blijf alleen hopen voor eens een echt uitgebreide documentaire, Cash is zo'n artiest die dat echt wel verdient.

3.5*

Johnny Cash's America

Een mooie documentaire over country legende Johnny Cash.

De documentaire, voor zover ik het kan weten, bevat toch wel alle belangrijke aspecten van The Man in Black maar die konden soms toch wel iets beter worden uitgelegd zoals bijvoorbeeld wat er met zijn eerste vrouw gebeurt wanneer hij June Carter ontmoet.

Het leven van Cash is sowieso interessant maar wordt hier ook goed opgebouwd door vooral een variëteit van mensen aan bod te laten komen die ofwel ooit met Cash hebben gespeeld of gewoon door hem zijn beïnvloed. Ook Cash zelf komt nog aan bod met stukken uit oudere documentaires, bandopnames en stukken uit films waarin hij heeft meegespeeld. Het enige nadeel was dat sommige chapters te langdradig werden, zoals bijvoorbeeld over zijn geloof.

3.5*

Wie de documentaire wil zien, ze is te verkrijgen bij de gelijknamige Johnny Cash cd.

Jesus time

Johnny Mnemonic was zo'n film die ik al regelmatig in de budgetbakken had zien liggen, maar die ik steeds links liet liggen. Ben niet meteen de grootste fan van Keanu Reeves en verder leek me dit niet echt interessant te zijn. Het was echter een paar dagen geleden dat mijn oog ineens op die andere naam op de DVD-hoes viel, namelijk Dolph Lundgren! Ik ben altijd wel te vinden voor een filmpje van de grote Zweed, zeker als het wat een oudere film is. Toen meegepakt en gisteren eens voor gaan zitten.

De algemene score hier beloofde niet veel goeds maar net zoals Street Fighter, om nog maar eens een gigantisch ondergewaardeerde actiefilm te noemen, heb ik me hier kostelijk mee geamuseerd. De dystopische science-fiction wereld die op poten wordt gezet ziet er mooi uit, knap ook dat er in geslaagd wordt om eigenlijk zonder al te veel mumbo jumbo de kijker toch mee te krijgen in de wereld, en het plot rond een koerier met een gewild pakje in zijn hoofd blijft over de gehele lijn boeien. Het grootste what the fuck moment moet toch ongetwijfeld de aanwezigheid van Jones (een genetisch gemodificeerde dolfijn!) zijn. Hoewel wat er verder overblijft een film met een handvol leuke en kleurrijke personages (onder andere de Street Preacher) is, mist de film jammer genoeg net iets waardoor hij niet de volle 4* krijgt. Het is moeilijk om juist te definiëren waar en wanneer het misloopt, maar op den duur heb je het wel een beetje gehad. Al vond ik dat momentje waar het even lijkt alsof de Street Preacher, ondertussen gereduceerd tot niet meer dan een skelet, toch nog tot leven komt wel erg leuk.

Keanu Reeves dus. Zoals gezegd niet echt een acteur waar ik bijzonder veel mee heb, ik heb hem nog altijd Man of Tai Chi niet vergeven, en toch.. Dit doet hij best nog wel leuk. Misschien net iets teveel geforceerde maniertjes om duidelijk te maken dat hij niet helemaal meer menselijk is, maar toch wel tof gedaan. Eerste rol ook voor Dina Meyer, wiens voornaamste wapenfeiten Saw en Starship Troopers zijn, en ook zij doet het wel goed. Vlotte chemie met Reeves in ieder geval. Halverwege de film wordt dan eindelijk Dolph Lundgren geïntroduceerd in wat misschien wel één van zijn leukste rollen is. Als de maniakale Street Preacher maakt hij jacht op ons titelpersonage en hij amuseert zich precies te pletter. Leuke bijrollen ook nog voor onder andere Takeshi Kitano, Ice-T en Udo Kier.

Wordt nogal unaniem afgekraakt blijkbaar en dit is inderdaad uitgedraaid op een film waarbij ik niet goed begrijp wat er juist verkeerd aan is. Dit heeft zeker en vast zijn charme en ziet er voor zijn tijd best nog wel OK uit. Reeves is goed als Johnny met het grote geheugen en de bijrollen van onder andere Dolph Lundgren geven net dat beetje extra.

3,5*

Revenge gets ugly

Jonah Hex was een film die al lang op mijn verlanglijst stond. Het was rond die periode dat ik voor het eerst met Megan Fox kennismaakte in The Transformers reeks en ook Brolin en Malkovich leken me erg interessant te zijn. De film ging uit mijn gedachten maar recentelijk toch op DVD gekocht in de 3 voor 25 euro actie in de FRS. Gisteren na de Bobby Fischer documentaire maar eens gekeken.

Wel jammer van de korte speelduur. De film duurt zo'n 80 minuten maar reken daar nog eens een kleine 10 minuten aftiteling bij en je hebt niet meer dan een dik uurtje en dat blijkt nu eenmaal nogal weinig te zijn. Ik heb de comic waarop dit gebaseerd is nooit gelezen, ben eerlijk gezegd niet zo'n fan van DC, maar dit nodigt in ieder geval wel uit. Het basisidee van de film is trouwens wel serieus gestolen van de eerste Bud Spencer & Terrence Hill flick, God Forgives, I Don't. De vete tussen Hex en Turnbull, het faken van zijn dood door Turnbull, de manier waarop het leger er achter komt dat Turnbull nog leeft, ... Het werd allemaal al eens eerder gedaan maar gelukkig wordt er hier een lekker sausje overgoten. Het begint al erg cool met de twee machine guns aan de zijkanten van zijn paard en wat verderop blijkt dat Jonah Hex gewoon een enorm cool personage is. De one-liners, het gehavende gezicht en de geweldige bad-boy attitude. Dit soort films schreeuwt om zo'n personages en Hex leent zich hier perfect voor. Sowieso weet ik dit soort paranormale krachten meestal wel te waarderen. Hex lijkt een combinatie te zijn tussen de pie maker uit Pushing Daisies en een willekeurige bad-boy Western held maar het werkt uitstekend. Het zorgt voor een paar leuke humoristische scènes maar zorgt er tegelijkertijd ook voor dat de film niet verveeld, al is dat niet moeilijk met zo'n korte speelduur.

Visueel steekt dit trouwens wel netjes ineen. Het korte animatiefilmpje aan het begin van de film oogt veelbelovend, jammer genoeg wordt dit niveau daarna niet meer gehaald, maar het character design van Hex is geslaagd. De film kent dan ook nog wat actie scènes die er degelijk uitzien en meer heb je voor dit soort films niet nodig. Alhoewel, dat is niet helemaal waar. Je moet een cast hebben die er zin in heeft maar dat is hier wel het geval. Ik geraakte onder de indruk van Brolin tijdens No Country for Old Men maar hier is hij meer het coole type. Jonah Hex draagt de film en Brolin doet dit dan ook overtuigend. Megan Fox is hier ook weer lekker op dreef. Ze was perfect gecast in de rol van Mikaela in Transformers (iets wat pijnlijk duidelijk werd in het derde deel waarin ze wordt vervangen door één of ander lege doos) maar ook dit weet ze leuk te brengen. Ik had op een iets grotere rol gehoopt maar met een prostituerende Fox in korset kan ik vrede mee nemen. John Malkovich is zo'n acteur die in zijn carrière zoveel geweldige rollen heeft gespeeld dat hij gerust een uitstap zoals deze film kan nemen. Persoonlijk zijn dit voor mij dan ook de rollen waarin ik Malkovich het liefste zie spelen. Een heerlijk gestoorde slechterik en Malkovich speelt het perfect. Leuk trouwens om Michael Fassbender nog in een fijn bijrolletje te zien verschijnen.

Amusante film, niet meer maar zeker ook niet minder. Visueel is het redelijk aantrekkend en de cast doet zijn best om er hier iets van te maken. Het is alleen jammer dat de wel erg korte speelduur het verhaal wat om zeep lijkt te helpen. Maar toch, Jonah Hex is een film geworden die gezien mag worden.

3.5*

Louis de Funès en Gogol

Ik wist niet wat ik moest verwachten bij Les Joueurs, vooral omdat dit precies een wel erg onbekend stukje cinema van de Franse komiek was. Op IMDB maar 12 stemmen, nu worden Franse films wel eens vaker vergeten op IMDB, maar Monsieur Leguignon, Lampiste uit 1952 kan wel op een viervoud aan stemmen rekenen, en ook hier op MovieMeter is de film niet drukbezocht. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te doen.

Les Joueurs is trouwens erg makkelijk op DVD te vinden. Je kunt gaan voor de losse DVD, de 10-delige DVD box of de 4-delige DVD box. Het hangt er vanaf hoeveel je natuurlijk van de Franse komiek hebt of wilt hebben. Soit, Les Joueurs is zo'n typisch tussendoor filmpje. Met een speelduur van ongeveer 50 minuten is de film voorbij eer je het weet en dat is op zich niet slecht, vooral omdat het plot niet veel langer had moeten duren. De film verliest nergens enige vaart en dat is best wel aangenaam. De DVD-hoes verklapt jammer genoeg wel het gehele plot, maar dat neemt niet weg dat de gespannen val voor Ikharev er niet minder vermakelijk op wordt. Wel vreemd trouwens dat ze de Russische namen hebben behouden. De vijf gokkers spreken allemaal vloeiend Frans, maar hebben dan wel van die ronkende namen zoals Piotr Petrovitch Chvokhniev of Outéchitelnyï Stépan Ivanovitch. Ik snap wel ergens dat ze de authenticiteit van Gogol's verhaal hebben willen behouden, maar het wringt als je het mij vraagt. Voor de rest is Les Joueurs een film waarvan je voelt dat het evengoed een toneelstuk had kunnen zijn. Werkelijk de gehele film speelt zich af in dezelfde kamer en de toneelvibe straalt er vanaf. Er zijn mensen die daar niet tegen kunnen, maar ik heb er geen problemen mee.

Kijk je dit enkel voor Louis de Funès, dan zijn er ongetwijfeld wel betere films te vinden. Niet dat Les Joueurs slecht is, ik heb me nog altijd vermaakt, maar de typische de Funès zoals je hem uit bijvoorbeeld de Gendarme reeks kent is hier niet aanwezig. Hij heeft vrij weinig dialoog, heeft geen enkele woede uitbarsting en vertroeft meestal op de achtergrond. Jacques Morel daarentegen neemt praktisch heel de film op zich en doet dat goed. Het is echter Daniel Lecourtois die als uiteindelijk slachtoffer (oftewel een pigeon zoals dat in het Frans heet) de show steelt. De arrogantie waarmee hij continu rondloopt is erg leuk.

Vermakelijk filmpje in ieder geval. Niet het beste van de Funès, maar hij heeft slechter werk gemaakt. Het is sowieso een kleine bijrol, maar de overige cast is solide genoeg om de film te dragen. Al blijf ik toch met het gevoel zitten dat dit meer een opname is van een toneelstuk dan een effectieve film.

3.5*

Stuntende facteur

Ik moet eerlijk bekennen: mijn kennismaking met het werk van Jacques Tati via Playtime was niet echt een succes te noemen. Op zich wel een redelijke film maar het was maar een nipte 3* die ik kwijt kon aan de film. Ik kreeg echter de tip om eens de rest van zijn oeuvre te bekijken in volgorde om dan af te sluiten met Playtime omdat je dan de evolutie van de humor erg goed zou zien. Deze Jour de Fête is de eerste langspeelfilm van Tati en werd een tijd geleden uitgezonden op Canvas dus ik besloot die tip aan te nemen. Vandaag maar eens opgezet.

En het verdict is duidelijk, ik verkies Jour de Fête direct boven Playtime. Het eerste deel is echter wat gezapig te noemen en de film komt nogal traag op gang. Ik kreeg het gevoel dat Tati nog niet goed het idee had waar hij juist met de film naartoe wou en dan maar besloot om het leven van een idyllisch Frans stadje te verfilmen waar iedereen elkander kent en waar een hele dag wordt gedaan om één paal in de grond te krijgen. Het heeft zeker en vast zijn charme maar het blijft mij allemaal net iets te lang duren. Eenmaal François kennis maakt met de Amerikaanse manier van post bezorgen krijgt de film een nieuwe boost en krijgen we een hoop vermakelijke scènes voorgeschoteld. Het is dan ook jammer dat Tati soms iets te veel terugkeert naar sommige scènes. Zo had ik de mop met de mug na zo'n 2 keer wel gezien maar kwam die nog regelmatig terug.

De televisie uitzending opende met een korte proloog waarin duidelijk werd gemaakt dat Tati de film opnam met twee soorten camera's, één voor zwartwit en één voor kleur. Voor de kleurenversie werd Thomson-color gebruikt maar dat was blijkbaar alweer uitgestorven vooraleer de film getoond kon worden. De film is dus altijd in het zwartwit getoond maar Tati had zelf aanwijzingen achter gelaten mocht er zich ooit nog een gelegenheid voordoen om de film in kleur te krijgen. In 1995 was het dan zover en werd er met behulp van Tati's dochter een gekleurde versie ontwikkeld maar persoonlijk had ik liever de zwartwit versie gezien. Het Franse stadje en zijn bijhorende sfeer komt op zich wel meer tot zijn recht in kleur maar het geheel ziet er allemaal nogal flets uit. Tati als François is trouwens wel een geslaagde zet. Vooral als je bekijkt hoe lenig en acrobatisch Tati eigenlijk was. Hij doet een aantal geslaagde stunts waar ik zelfs nog niet aan zou willen beginnen dus een dikke chapeau voor de Fransman.

Ik ben nog aan het twijfelen om hier een dikke 3,5* of een kleine 4* aan ga geven. Het eerste deel is nogal saai en verveelt een tikkeltje maar het tweede deel van de film maakt veel goed. Ik denk dat ik eens op zoek ga gaan naar de zwartwit versie, misschien dat er dan wel 4* in zitten. Ben in ieder geval wel benieuwd geraakt naar de rest van zijn werk.

3,5*

Vive Chiappe!

Ik heb een tijd geleden mijn handen kunnen leggen op een Taschen boek met een overzicht van alle Buñuel films en dat voor maar 5€. Het was wat een blinde koop, ik had alleen nog maar Belle de Jour gezien, maar de stills die in het boek staan zijn soms zo mooi dat ik meer van Buñuel wou zien. Met Le Journal d'une Femme de Chambre ben ik aan deze tocht begonnen.

Het grootste pluspunt aan de film is tegelijkertijd ook het grootste minpunt. Misschien wat een rare stelling maar het is effectief zo. Buñuel geeft op een heerlijke manier kritiek op de Franse bourgeoisie maar ik heb hier persoonlijk te weinig kennis van om alles echt tot in de puntjes door te hebben. Langs de andere kant heeft Le Journal d'une Femme de Chambre wel een hele boel intrigerende personages maar die worden eigenlijk iets te flets weergegeven. Iedereen, uitgezonderd van Céléstine, voelt meer als een karikatuur aan waardoor ik de subtiliteit mis die Buñuel kenmerkte in Belle de Jour. Het verhaal van Le Journal d'une Femme de Chambre is op zich wel interessant en blijft de gehele speelduur boeien. Gebaseerd op het boek van Octave Mirbeau, ergens moeten we dat zelfs nog hebben liggen want mijn moeder herkende de titel en was er zeker van dat ze het boek nog ergens heeft, zorgt Buñuel voor een meeslepend verhaal. Het komt allemaal wat traag op gang maar eens Rabour de pijp aan Maarten geeft en dat de kleine Claire wordt vermoord komt de film echt op gang. Wat daarna volgt zijn een aantal uitstekende scènes waaronder de trouwscène van Céléstine waaruit blijkt dat ook zij zich heeft opgeheven aan de bourgeoisie waardoor ze een tweede Madame Monteil wordt maar vooral de allerlaatste minuten zorgen ervoor dat de film een dikke 3.5* krijgt. We zien het gezicht van Joseph, een andere vrouw en zijn geliefkoosde café waaruit blijkt dat hij is vrijgesproken van de moord op Claire. Heerlijk moment en één van de mooiste eindscènes uit de cinema. Ik kan niet goed uitleggen waarom maar het beeld staat nog altijd op mijn netvlies gebrand.

Jeanne Moreau. De hele film zat ik maar te denken vanwaar ik ze kende. De titel lag op het puntje van mijn tong en ineens wist ik het, Jules et Jim. Daarin was ze werkelijk uitstekend en ik kon me dan ook niet voorstellen dat het zo lang duurde eer ik op de titel kwam. Hier in Le Journal d'une Femme de Chambre speelt ze een soortgelijke rol maar toch een tikkeltje minder. Een tikkeltje minder betekent niet dat het slecht is want ze speelt nog altijd de sterren van de hemel ten opzichte van de rest van de cast. De manier waarop ze Céléstine neerzet is van hoog niveau. Ik zal me maar eens dringend moeten wagen aan herzieningen van Ascenseur pour l'Échafaud en Le Procés want volgens mij heb ik ze daar serieus ondergewaardeerd. Ik overdrijf misschien wel wat met het hele 'Moreau speelt de rest van de cast weg' gedeelte want de rest is ook gewoonweg goed, al wordt er teveel gekozen om een karikatuur van hun personage te maken.

De tweede Buñuel die ik achter de kiezen heb en hij is me niet tegen gevallen. Belle de Jour blijft nog altijd beter maar de sterke cast en het meeslepende verhaal zorgen toch voor een uitstekende film. De fascistische uitspraken passen perfect in de film maar langs de andere kant moet je wel wat kennis van de betreffende periode hebben om de film ten volle te kunnen waarderen en laat ik dat nu net niet hebben. Dit smaakt in ieder geval naar meer!

3.5*

Ontzettend mooie poster trouwens.

Dikke mensen op de trap zijn pestkoppen

Eigenlijk zou ik eens wat meer werk moeten maken van het kijken van mijn voorraad kungfu films. Ik heb x aantal tijd geleden eens een hele hoop van die Kung Fu Classics Vol xx aangeschaft en hoewel dat allemaal Engels gedubte films zijn met een slechte kwaliteit en nog slechtere ondertiteling, is er toch wel regelmatig een fijn filmpje in te ontdekken. Het was alweer echter bijna een jaar geleden dat ik de vorige in de reeks had gezien, Godfrey Ho's Incredible Shaolin Thunderkick voor de geïnteresseerden en absoluut geen aanrader, dus gisteren eens tijd gemaakt voor Ways of Kung Fu.

Vanwaar die Engelse titels komen, ik snap het toch ook niet altijd. De film opent met Ta Kung die aan het trainen is en ondertussen komt er een voice-over aan te pas die wat meer uitlegt over Kung Fu. Ondertussen zie je af en toe een titeltje verschijnen (onder andere Fists en Movements) waarbij het hoofdpersonage, terwijl de openingscredits nog steeds over het scherm rollen, zich daar even op lijkt te concentreren en dat is volgens mij de enige link met de titel. Gaandeweg zien we een aantal vechtstijlen passeren (op een bepaald moment wordt er zelfs een kikker tussen het gevecht gemonteerd) en valt het vooral op hoe chaotisch dit eigenlijk is. Zo is er onder andere de aanwezigheid van een leraar en leerling in de Drunken Fist stijl die te pas en te onpas komen opduiken, is er opeens een agent die ook achter onze grote slechterik aanzit (hoewel je nooit te weten komt waarom) en verdwijnen personages soms geruisloos uit de film zonder dat je goed weet waarom. Het oogt nogal slordig en dat is jammer, want met een iets meer coherent verhaal (al heb ik genoeg van dit soort films gezien om te weten dat dat vaak niet het geval is) had hier meer in gezeten.

Vooral omdat hier wel een aantal toffe fights in zitten. Halverwege is er een fijn gevecht in de regen waarbij Ta Kung het moet opnemen tegen zijn meester en dan is het jammer dat dit niet in iets betere kwaliteit is te bewonderen. Het eindgevecht met Wu Tak en zijn gouden ring, eentje waar Sonic jaloers op zou zijn, loopt echter wat te lang door. Leung Kar-Yan (die de rol van Shang King op zich neemt) is het beste aan de film, maar Chi Kuan-Chun doet het ook nog wel behoorlijk. Overtuigend in het begin als sulletje van dienst, maar ook overtuigend genoeg wanneer hij zijn vuisten begint te gebruiken. Cliff Ching Ching, de slechterik van dienst, is wat van een iets minder niveau. Bijzonder vreemd ook dat hij een aantal plakkers (?) op zijn gezicht heeft hangen die blijkbaar ter vermomming moeten dienen. Hij had beter zijn wenkbrauwen eens wat getrimd, dan had niemand hem herkend..

Ways of Kung Fu kan er op zich wel mee door, maar het grootste hekelpunt is toch de slordigheid waarmee dit gemaakt is. De agent bijvoorbeeld heeft ook gewoon geen enkele toegevoegde waarde, doet me eerder vermoeden dat ik precies een geknipte versie heb aangeschaft maar ik weet het niet zeker. Soit, leuk anderhalf uurtje vermaak in ieder geval, al moet je de wel erg flauwe en uiteraard ook seksistische humor er maar bijnemen.

3*

At the corner of Abbott and Costello

Sinds ik The Expendables had gezien wou ik me wel eens verdiepen in de films waar die ouwe rakkers mee bekend zijn geworden. Deze Judge Dredd vond ik op een rommelmarkt voor de spotprijs van 1 euro en kon het ook moeilijk laten liggen. Het is wel een redelijk crappy versie, jammer genoeg. De beeldkwaliteit is dik in orde maar de hoes is in het Frans en bij de film zelf kunnen we kiezen voor een Engelse of een Franse versie maar bij de Engelse versie zit er dan weer geen ondertiteling. Ach, ik versta genoeg Engels maar sommige stukken van Stallone waren toch wel moeilijk verstaanbaar. Het kon echter de pret niet deren.

Ik wist dat heel de Judge Dredd film gebaseerd was op een personage uit een langlopende comic reeks maar daar heb ik nooit iets van gelezen, al ga ik wel eens wat issues opzoeken want Dredd is uitermate cool. Ik heb wel recent nog het spel van Judge Dredd op de kop kunnen tikken voor de Sega dus ik had ooit al wel eens kennis gemaakt Dredd. Ik ben echter bijlange na niet ver geraakt in het spel en heb ook helemaal geen idee hoe de verhaallijn eigenlijk juist verloopt, als ze al überhaupt hetzelfde loopt als de film. Soit, dat boeit nu eigenlijk allemaal niet. Ik verschiet wel van de erg lage rating van de film hier. Ik wist dat het MovieMeter publiek er soms een aparte smaak op over houd maar een 2.36* is echt wel bitter weinig. Oké, Judge Dredd is verhaaltechnisch heus geen waar hoogstandje. Het plot is nogal redelijk voorspelbaar (vanaf dat je hoort dat het wapen met DNA werkt, dan weet je dat Riko de broer van Dredd is) maar de sfeer die hier wordt gecreëerd is toch heerlijk? Ik ben sowieso al wel een sucker voor dit soort apocalyptische werkjes maar dit is toch om je duimen en vingers van af te likken. Dredd die onverwoestbaar is, de geweldige one-liners, de personages, ... Cult in zijn hoogste vorm en fantastisch fout vermaak. Visueel is dit trouwens ook wel serieus indrukwekkend. Oké, ik moest ook aan de Power Rangers denken toen ik voor het eerst die kostuums zag (die zijn dan nog ontwikkeld door Versace...) maar de futuristische sfeer die hier wordt neergezet ziet er erg mooi uit. Ik zeg het nogmaals, ik begrijp echt niet waarom dit zo wordt afgekraakt. Ik had geen idee uit welk jaar de film kwam, al dacht ik wel dat hij iets ouder was, maar de futuristische stad ziet er erg indrukwekkend uit. Of die nu of ten tijde van Blade Runner is gemaakt.

Stallone is gewoon cool als Judge Dredd. De one-liners met de scheve smoel, het geeft er toch net dat beetje extra aan. Wel vind ik het jammer dat er wordt gekozen om zijn helm af te doen. Mijn DVD heeft exact dezelfde cover als de poster hier op de site en daar straalt de coolness gewoon vanaf. Stallone is en blijft Stallone natuurlijk en een dramatische rol zal hij nooit geloofwaardig kunnen neerzetten (al was Cop Land wel een uitstekende poging) maar who cares? Stallone is geboren om dit soort rollen neer te zetten. De spierbundel die niets kan overkomen, het marcelleke, de passieve toon waarop hij praat. Heerlijk gewoon. Trouwens hilarisch om Rob Schneider hier in te zien. Ik ken hem alleen van de humoristische films van de laatste tijd (de twee Bigalows, de Benchwarmers, ...) en wist ook totaal niet dat hij hierin meespeelde. Ik schoot al in de lach toen ik zijn naam zag verschijnen tijdens de openingscredits maar in de film kent hij hier en daar wel een leuke scène. Soms een tikkeltje irritant maar de scène waarin hij Dredd wat belachelijk nadoet was goud waard. Diane Lane was een leuke toevoeging aan de film. Een mooie vrouw ook die scène in de rechtbank heeft dan ook iets onweerstaanbaar, dat geldt trouwens ook voor het zalige kick-ass gevecht naar het einde van de film toe tussen haar en Joan Chen. Leuk trouwens om die ook nog eens terug te zien, al zal ze voor mij toch altijd Jocelyn Packard uit Twin Peaks blijven. Max von Sydow is zo'n acteur die praktisch in elk genre heeft meegespeeld maar hij weet het wel elke keer geloofwaardig te brengen. Voornamelijk gekend uit Bergmans Het Zevende Zegel of de Exorsist maar hier doet hij het ook zeker en vast niet slecht. Het kleine bijrolletje van James Remar aan het begin van de film is natuurlijk ook meegenomen. Zou ik bijna nog Armand Assante vergeten, die het ook meer dan verdienstelijk doet.

Serieus ondergewaardeerd werkje dit. Ik ken de comics niet dus ik heb natuurlijk niets om mee te vergelijken maar als ik de reacties hier lees, zouden die zowaar nog cooler kunnen zijn. Moet ik er toch maar eens achtergaan. De film is in ieder geval wel de moeite waard. De sfeer zit goed, Stallone is cool en de cast past perfect in de film. Het verhaal met een aantal plotgaten (1 nieuwe Judge maken duurt 8 uur, Rico heeft er een stuk of tiental op korte tijd) maar die neem ik er voor lief bij.

4*

I never would have figured you for an Adele fan

Ik heb eigenlijk wel een zwak voor Jackie Chan. Net als bij de meeste mensen leerde ik hem vooral kennen via een aantal Amerikaanse komedies eind jaren '90/begin jaren 2000 maar het had wel als resultaat dat ik via hem mijn eerste stappen naar Aziatische films zette. Samen met een kameraad maakte ik er - toen we nog op school zaten en wekelijkse filmavondjes deden - een sport van om alles van Chan te kijken, maar we zijn nooit echt volledig rond geraakt. Chan blijft ook acteren natuurlijk, dus de meer recente films heb ik vaker gemist maar kijk: volgens Letterboxd is Skiptrace de 81e film die ik van de man zie.

En ik ben hem nog altijd niet beu. Hij wordt uiteraard al wel een dagje ouder, maar het is toch nog altijd fijn om te zien hoe hij nog altijd veel (misschien wel zelfs alle?) stunts voor zijn rekening neemt. Skiptrace is dan ook gewoon een vlotte buddyfilm die doet denken aan die Amerikaanse komedies zoals Rush hour en Shanghai Noon waar ik het daarnet over had. Met als (een toch wel vrij groot) verschil dat deze keer de rollen worden omgedraaid. Het is niet meer Lekker Westers zoals Arbeid Adelt ooit zong, maar de Amerikaan is deze keer de vreemde eend in de bijt. Het geeft de film toch net dat beetje extra punch ten opzichte van soortgelijke films in het genre en daar mag je dan ook nog eens wat degelijk actiewerk bij rekenen. De scène aan het begin met de huizen op water die als dominostenen in elkaar stuiken is Chan op zijn best en gaandeweg zitten er nog een aantal toffe actiescènes in. Alleen jammer dat het plot voor de rest vrij weinig voorstelt. Hier laten Chan en co wel wat liggen en geraken uiteindelijk niet verder dan een platgetreden verhaal waar je de grote twist al van mijlenver ziet aankomen.

Of is dat misschien omdat ik me niet kon voorstellen dat iemand als Eric Tsang in een productie als deze het maar met een bijrol van een paar minuutjes moest doen? Oké, het kon een vriendendienst zijn van/voor Chan (net zoals de bijrol van Richard Ng met de as van zijn vriend op de bus, nog zo'n acteur waar Chan vroeger erg vaak mee samenwerkte) maar het was me te voorspelbaar dat hij de Matador ging zijn. Tsang doet het op zich nog wel leuk trouwens, ben niet altijd zo'n even grote fan van hem geweest maar dit gaat hem wel goed af. Chan is en blijft Chan en dan weet je perfect wat je kan verwachten. Nog even een leuk what the fuck momentje wanneer hij Rolling in the Deep begint te zingen maar ook de combinatie met Johnny Knoxville blijkt nog wel goed te werken. Verdere bijrollen zijn niet noemenswaardig, al blijf ik het wel merkwaardig vinden hoe elke WCW/WWF/... fighter op een bepaald moment een acteercarrière ambieert. Hulk Hogan was denk ik één van de eerste maar sinds het succes van The Rock lijkt iedereen het te doen, ook Eve Torres. Ze doet het nog niet zo slecht trouwens.

En dan begin je naar diezelfde kameraad te sturen of hij Skiptrace ooit al heeft gezien. We waanden ons even terug 10 jaar terug in de tijd alleszins. Skiptrace zal niet de geschiedenis ingaan als één van de beste Jackie Chan films maar het is wel één van zijn leukere latere Amerikaanse films. Misschien één van zijn beste zou hij een jaartje later maken met The Foreigner, maar het is hier vooral het vlotte (doch voorspelbare) verhaal en een toffe chemie onderling die de film leuk maken. Van mij mag hij nog even doorgaan!

3.5*

Geen link met de andere Iron Monkey films

Een tijd geleden heb ik me eens gewaagd aan de Iron Monkey film met Donnie Yen. Vooral op aanraden van de verkoper van wie ik de DVD kocht die de film als één van de beste in het genre beschouwde. Ik zou zelf nu niet zo ver willen gaan maar ik vond het wel een degelijke film. Bij diezelfde verkoper had ik ook deze Iron Monkey Strikes Back op de kop getikt en ik vroeg me af of dit a) één of andere link met de andere film had en b) of dat dit even goed zou zijn.

Het antwoord op beide vragen is nee. Vraag me eerlijk gezegd ook af waarom ze Iron Monkey hebben toegevoegd als titel want ik betwijfel of dat oorspronkelijk de bedoeling was. Waarschijnlijk om mee te liften op het succes van de Woo-ping Yuen/Donnie Yen want het is overduidelijk te zien dat het originele titelscherm geknipt is en vervangen door iets dat ze snel in Paint hebben ineen geknutseld. Zoals gewoonlijk dekt de eerste alternatieve titel veel beter de lading en is het tegelijkertijd ook een redelijke vertaling van de Chinese titel. Soit, geen Iron Monkey personage dus maar wel iemand die zichzelf Cool Head noemt. Het waarom wordt nooit duidelijk maar bon, misschien ligt dat wel aan de Engelse dub. Wat vrij snel opvalt is dat Iron Monkey Strikes Back qua verhaal beter in elkaar zit dan de meesten films uit de Kung Fu collectie. Cool Head is een agent die de moord op de vrouw van de keizer onderzoekt en het niet vertrouwt wanneer de dader direct wordt opgepakt. Hij besluit verder op zoek te gaan maar wordt regelmatig de pas afgesneden door een aantal slechte lieden die hem van zijn queeste willen afhouden. De film bevat dus niet het standaard revenge verhaal (inclusief training) die je met dit soort films associeert maar voelt over de gehele lijn nogal Shaw Brothers-achtig aan. En dat is zeker een pluspunt te noemen want de film verliest nooit zijn geslaagde mix tussen plot en actie en de opbouw van de finale is indrukwekkend. Zeker wanneer Cool Head en Tun Wa zich doorheen allerlei vallen in Tiger Village moeten werken maar ook de dood van Wu Tai (die geen uitweg meer ziet doordat hij met beide armen in de muur vastzit) is heerlijk.

Dit soort kung fu flicks zijn meestal weggelegd voor mannen. De vrouwen die er in voor komen zijn hoogstwaarschijnlijk gecast als kanonnenvoer waar de slechterik van dienst zich eens aan mag vergrijpen en het deed me dan ook deugd om te zien dat Hsueh Li Pao deze trend niet voort zette en Judy Lee/Ling Chia castte als Tun Wa, of toch iets dergelijks want Chinese namen zijn niet aan mij besteed. Qua acteren is dit nu niet echt goed te noemen maar de dame kan op zich wel een lekker potje knokken. Al zijn het voornamelijk de scènes met Kuan Tai Chen die tot de verbeelding spreken. Vreemd trouwens dat hij hier in meespeelt want ten tijde van Iron Monkey Strikes Back stond hij onder contract bij Shaw Brothers. Ach, mij hoor je in ieder geval niet klagen want Chen is een acteur die qua actiescènes de moeite waard is.

Vermakelijke film in het genre, zoveel is duidelijk. Verbaas me dan eerlijk gezegd ook wat over de lage score hier want Iron Monkey Strikes Back bevat alles wat dit soort films leuk maakt. Een degelijk verhaal, al wordt het wel iet of wat warrig verteld en is het opletten geblazen, gecombineerd met degelijke actie. Kuan Tai Chen regisseerde een aantal jaar nog een Iron Monkey film waar hij terug de hoofdrol van opnam.

3.5*

Jackie Chan als zatlap

Het heeft weer even geduurd maar gisteravond eindelijk nog eens tijd kunnen vrijmaken voor een Jackie Chan film. Normaal gezien was het het plan om aan het slotstuk van Police Story te beginnen maar ik realiseerde me opeens dat we nog altijd de tweede Drunken Master film niet hadden gezien. Indertijd liep er toen iets mis waardoor we voor een andere film gingen en zodoende bleef de film stof vergaren, althans toch tot gisteren dus.

De eerste Drunken Master film wordt algemeen beschouwd als één van de beste films uit het rijke oeuvre van Jackie Chan maar persoonlijk viel die voor mij een tikkeltje tegen. Ik zeg niet dat het een slechte film is, verre van, maar een Snake in the Eagle's Shadow bijvoorbeeld vond ik toch beter. De verwachtingen waren dan ook wat getemperd voor dit vervolg maar dat is onterecht want dit is weer ouderwets genieten. Qua plot is dit op zich nog redelijk onderhoudend maar het is toch af en toe de wenkbrauwen fronsen bij de leeftijden van de personages. Vooral Jackie Chan zelf komt echt niet meer over als student/zoon want hij scheelt maar 8 jaar met zijn filmvader. Dit soort rollen kon nog ten tijde van de eerste Drunken Master maar nu is hij er toch wel wat te oud voor geworden. Soit, het hele smokkelverhaal met de Britten als boemannen die de schatten van de Chinezen komen stelen is al bij al vermakelijk genoeg en dient als een geslaagde kapstok voor een hoop vechtscènes. De moraal op het einde van de film waaruit blijkt dat overmatig gebruik van alcohol je blind en achterlijk maakt vond ik trouwens nog wel een leuk stukje, begrijp dan ook niet echt waarom er zo lelijk over wordt gedaan waardoor het zelfs in de gedubte DVD geknipt werd.

Chia-Liang Liu en Jackie Chan kwamen niet echt goed overeen tijdens het opnemen van de film, vooral omdat Liu wires wou gebruiken tijdens de vechtscènes terwijl Chan dat absoluut niet wou. En hoewel de film 'Drunken Master' als titel heeft wou de regisseur zich ook meer focussen op Huen-Gar terwijl Chan logischerwijs Drunken Boxing wou beoefenen. De film bevat dan inderdaad ook een mengelmoes van stijlen maar dat stoort helemaal niet zo erg zoals je zou verwachten want Liu zijn input zorgt meer voor komische elementen terwijl Chan het eindgevecht (Liu was het ondertussen beu geraakt en had de film verlaten) op zich nam. Een eindgevecht dat tot nu toe één van mijn favoriete scènes van Chan behoort, naast het gevecht in het winkelcentrum in Police Story en het eindgevecht in The Young Master. Sowieso laat Chan doorheen de film weer heel wat coole dingen zien. Het was alweer een tijd geleden dat Anita Mui zich liet lenen voor een film met de Chan man, met Miracles tot nu toe haar eerste en laatste performance met de Aziatische superster, maar dit doet ze toch weer leuk. Tof ook om Andy Lau nog in een bijrol te zien, blijft ook nog altijd van een hoog niveau, maar het is Ken Lo die uiteindelijk de show weet te stelen. Normaal gezien was het het plan dat Chan tegen Ho-Sung Pak (Henry, de andere bodyguard) ging vechten maar die geraakte geblesseerd waardoor Chan besloot om zijn persoonlijke lijfwacht 3 maanden lang aan een zware training te onderwerpen met als resultaat het geniale eindgevecht.

Dit is volgens mij de eerste film van Chan waarvan ik praktisch zeker ben dat hij bij een herziening een halfje verhoging krijgt. Het verhaal is interessant genoeg om te blijven boeien maar zoals gewoonlijk zijn de vele vechtscènes die ervoor zorgen dat de film een hoge score krijgt. Ze blijven toch erg vermakelijk, die Jackie Chan films.

4*

But not this one, Jim. Okay?

De eerste film die ik van Truffaut had gezien was Le Dernier Métro. Die sloeg wat tegen en ik was er niet zo happig op om terug een Truffaut te zien. Daarmee dat het ook lang duurde vooraleer ik deze Jules et Jim opzette maar gisterenavond was het zover.

Toen de aftiteling over het scherm rolt wist ik het, vergeet Le Dernier Métro en ga zo snel mogelijk achter de andere films van Truffaut. De kracht van Jules et Jim zit hem zonder twijfel in zijn twee titelpersonages maar nog veel meer in de vorm van Catherine. Het zijn alle drie sympathieke personages waar je een zekere vorm voor respect voor kweekt naarmate de film vordert. Op den duur leef je echt mee met de driehoeksrelatie. Vooral omdat het eerst niet de bedoeling was dat het een driehoeksrelatie ging worden. De twee vrienden deelden alles met elkaar maar Jules zei al dat Catherine niet ging delen toen hij haar voor het eerst tegenkwam. Een hoewel de vrienden hard met elkaar inzitten, ze hadden zelfs schrik om elkaar in de oorlog neer te schieten omdat ze aan twee verschillende kanten zaten, kan Jim het toch niet laten om verleidt te worden. Uiteindelijk resulteert dit in een sterk einde waar Catherine dan toch terug met Jules in de auto zit en zich dan te pletter rijd door van een kapotte brug af te vliegen, dit dan allemaal onder toeziend oog van Jim. Een prachtige scène en een ontzettend melancholisch einde maar wel één dat niet beter had gekund. Het einde is dus prachtig maar heel de film zit vol met dit soort scènes. Het hoogtepunt is zonder twijfel het stuk waar Catherine een nummer voor Jules en Jim zingt. Die tekst snijdt werkelijk door je hart. Gepaard met de voice-over komt dit nog allemaal een pak beter tot zijn recht.

Door de titel lijkt het alsof de film zich gaat concentreren op Jules en Jim maar dat is verkeerd want het is Catherine die de show steelt. Op een uiterst treffende wijze neergezet door Jeanne Moreau. Ik had haar al eens gezien in Ascenseur pour l'échafaud maar hier haalt ze een hoger niveau. Het onbegrijpelijke, het koele, ... Prachtig gewoon. Maar het is niet alleen Moreau die de film zo goed maakt. Alhoewel ze het beste is wat de film te bieden heeft mogen Oskar Werner en Henri Serre als Jules en Jim niet vergeten worden. De rest van de cast wordt simpelweg weggespeeld door de drie hoofdrolspelers.

Met Jules et Jim maakt Truffaut zich tot een regisseur waar ik meer van ga zien.

4*

Misschien wel de beste Almodóvar tot nu toe

Zo halverwege het jaar is het misschien wat een raar moment om aan voornemens te doen, maar na het kijken van Kika een dikke maand geleden had ik me voorgenomen om me eens meer in het oeuvre van Pedro Almodóvar te gaan verdiepen. Sowieso is Spaanse cinema een tak waar ik weinig van af weet en met een gemiddelde score van 3.70 op 5 films lijkt hij wel een goede keuze te zijn. Dat, en het feit dat Julieta met de immer bekoorlijke Emma Suárez is. Twee vliegen in één klap heet zoiets dan.

Het valt wel op dat de films van Almodóvar in zijn vroege carrière telkens iets 'gekker' zijn. Meer van de pot gerukt en ze vliegen naar alle kanten maar het zorgt altijd wel voor een fijn filmpje. Met Julieta gaat hij deze keer de wat meer sobere richting uit en dat werkt zowaar nog beter. Een ietwat eenvoudig plot over een moeder die door omstandigheden een slechte band met haar dochter heeft en aan de hand van flashbacks komen we te weten wat er allemaal tussen hen is misgelopen. Geen nieuwe aanpak dus en toch geeft het de film nog een zekere spanningsboog. Leuk momentje met de overgang (via de handdoek) van de jonge Julieta naar de nieuwe Julieta maar het is vooral knap hoe de film het nodige drama bevat (het zit Julieta nu niet echt mee in haar leven met een schuldgevoel over de zelfmoord van een passagier op de trein, haar vader die een affaire begint, de dood van haar man, de problemen met haar dochter, ...) en tegelijkertijd toch op een zekere manier luchtig blijft.

Al kan de regisseur hier ook wel op een uitmuntende cast rekenen. De titelrol van Julieta wordt door twee actrices gespeeld en je zou verwachten dat dat problemen gaat geven. De wisselwerking tussen Adriana Ugarte (jonge Julieta) en Emma Suárez (oude Julieta) is echter fascinerend om te zien. Op geen enkele moment heb je het gevoel dat je naar twee verschillende personages zit te kijken en dat is toch een bijzonder huzarenstukje, zowel van Almodóvar alsook van Ugarte & Suárez. De film steunt dan ook vooral op dit 'duo' maar laat de bijrollen niet links liggen. Daniel Grao is als Xoan een geslaagd klankbord voor Julieta en ook Inma Cuesta weet als Ava nog een klein momentje (het bezoek in het ziekenhuis) naar haar toe te trekken. Verder is dit vooral visueel een redelijk conventionele film van Almodóvar. Je herkent zijn stijl maar het is geen Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios bijvoorbeeld.

Moet eens nakijken wat ik eigenlijk nog allemaal heb liggen van onze Spaanse vriend, want dit blijft nog altijd naar meer smaken. Zijn recentere werk ligt me qua score net iets beter (deze en Volver krijgen allebei 4*) terwijl zijn oudere werk garant staat voor vermakelijke films (staan allemaal op 3.5*) maar waar net dat beetje extra mist. Al wil ik nog wel eens een paar herzieningen inplannen maar dat is voor later. Eerst maar eens aan de volgende beginnen, tips zijn altijd welkom!

4*

Yet Brutus says he was ambitious and Brutus is an honorable man

Ik ben een Shakespeare fan. Afgelopen jaar eens toevallig begonnen aan Romeo & Juliet en nadien nog een aantal van zijn meer bekendere werken verslonden. Julius Caesar daarentegen had ik nog niet gelezen omdat Romeinen me eerlijk gezegd niet zo enorm interesseren. De reden waarom ik me dan toch eens aan deze verfilming wou wagen is één naam: Marlon Brando. De acteur die legendarische proporties verwierf met films als The Godfather maar vooral in zijn jonge jaren als een ware god van de cinema werd beschouwd.

Beetje teleurstellend dan dat blijkt dat Brando eigenlijk helemaal geen grote rol heeft. Hij is in een aantal scènes uitdrukkelijk aanwezig (die toespraak voor het volk is niets minder dan geniaal) maar is voor de rest nogal kleurloos aanwezig in de film. Toch vreemd dat Brandon als hoofdacteur wordt gecrediteerd. De film concentreert zich dan eigenlijk ook meer op de verraders van Caesar en niet op Marcus Antonius en Caesar zelf. Dat neemt wel niet weg dat de film op zich niet altijd even hard boeit. In een handvol scènes worden de ietwat droge dialogen van Shakespeare heerlijk vertolkt maar eenmaal de setting zich naar buiten Rome verplaatst zakt de film wat in. De knulligheid steekt meer de kop op, zo is elke scène waar er een dolk/zwaard aan te pas komt vrij lachwekkend in beeld gebracht, en de film verliest zijn focus vanwege het trage tempo. Mankiewicz was een grote naam in Hollywood (en nog altijd zo beschouwd?) maar ik krijg het gevoel dat zijn films niet echt voor mij zijn weggelegd.

Blijkbaar bestaan er twee versies van deze Julius Caesar en vreemd genoeg had ik ze allebei. De ene versie was opgenomen van TCM en was in zwartwit terwijl de andere was opgenomen van Eén en in kleur was. Bij toeval heb ik de zwartwit versie gezien maar daarjuist toch ook eens even de ingekleurde versie gecheckt en het is duidelijk dat de originele versie het beste is. Nu ben ik altijd wel gecharmeerd door zwartwit maar de film straalt hier een zekere sfeer mee uit die ik in de kleurenversie mistte. Door wie ik ook altijd gecharmeerd ben, is Marlon Brando. Ik heb bijlange na niet zoveel van de man gezien als ik zou willen maar dit gaat hem toch vrij goed af. Vooral in de scène waar hij het massale volk toespreekt is hij werkelijk geniaal. Toch waren het James Mason als Brutus en John Gielgud als Cassius die mij het meeste verrasten. Van Mason wist ik wel wat ik moest verwachten maar zijn ingetogen vertolking van Brutus is erg sterk. Louis Calhern als Caesar was dan weer wat minder, vooral qua uiterlijk ook want ik had hem liever wat magerder gezien.

Nooit echt een fan geweest van de Romeinen (tenzij ze in Asterix voorkwamen) maar deze Shakespeare verfilming heeft zijn sterke punten. Vooral een degelijke cast, al hebben sommigen zoals Deborah Kerr maar erg weinig screentime, die het trage tempo wat weten te maskeren. Interessant voor een keer gezien te hebben maar meer ook niet.

3*

Stop giving me things that come apart!

De dood van Robin Williams zal niemand zijn ontgaan. Nu moet ik bekennen dat het niet één van mijn favoriete acteurs was, maar ik overliep gisteren zijn oeuvre en kwam tot de conlcusie dat hij mijn jeugd wel erg hard heeft beïnvloed via films zoals Flubber en natuurlijk ook deze Jumanji. Ik was al langer van plan om mijn nostalgie films eens aan herziening te onderwerpen, maar beschouw het nu maar als een eerbetoon.

Het moet werkelijk al ettelijke jaren geleden zijn dat ik de film überhaupt nog heb gezien en het verbaasde me ervan hoeveel hier nog van was blijven hangen. Al komt dat misschien ook wel doordat ik een aantal afleveringen van de gelijknamige animatieserie op VHS had (die serie volgde na het succes van de film en ging verder in op de avonturen van Alan, Judy en Peter) en die grijsgedraaid heb. Soit, veel herinneringen dus en het was de vraag of Jumanji vandaag de dag goed overeind ging blijven. Dat is gelukkig zo en waar ik het meest over verbaasd ben is de CGI. Af en toe is het wat gedateerd (die apen zijn wel erg lelijk), maar over het algemeen ziet dit er wel erg leuk uit. Sowieso een film die het moet hebben van zijn effecten en Jumanji heeft op dat aspect nog niets aan kracht ingeboet. Griezelig wordt het natuurlijk nooit, daarvoor is het teveel een kinderfilm, maar amusant is het wel. Al merk je wel dat het verhaal enkel en alleen wordt gebruikt als kapstok (het is dan ook compleet anders dan het originele verhaal) om verscheidene beesten tevoorschijn te toveren. Stoort dat? Nah, het zorgt ervoor dat Jumanji een vlotte avonturenfilm wordt.

Ik vind het altijd wel leuk om beginnende sterren te spotten. Kirsten Dunst was nog een beginnende actrice (het zou even duren eer ze op mijn radar zou komen via rollen als Mary-Jane Watson en Lux Lisbon), maar dit doet ze best al wel leuk. Voornamelijk gezien vanwege Robin Williams natuurlijk. Over de doden niets dan goed, toch doet Williams het ook effectief gewoon erg leuk. Hij weet een zekere schwung aan Alan mee te geven die een andere acteur misschien gemist zou hebben. Voor de rest nog een leuke dubbelrol van Jonathan Hyde als Van Pelt en Sam Parrish.

Het is altijd riskant om films uit je jeugd te gaan herzien, want je weet nooit hoe je ze gaat beleven. In het geval van Jumanji is het echter een succesvolle herziening en de film krijgt er een halfje bij. Vermakelijke effects, Williams die op dreef is en een aandoenlijke Dunst. Meer heb ik niet nodig.

3.5*

I got a backpack on! You don't get in water with a backpack, everybody knows that

Ik moet zeggen dat ik niet meteen stond te springen om een remake van Jumanji. De film met Robin Williams heeft toch een groot deel van mijn jeugd gesierd, al denk ik dat ik uiteindelijk van de televisieserie nog meer herinneringen heb, en bleek met een recente herziening ook nog altijd goed overeind te blijven staan. Het leek me niet meteen een film die eenvoudig up to date te brengen was maar goed, ik wou wel eens zien wat regisseur Jake Kasdan hier van terecht ging kunnen brengen. Met een aantal persoonlijke favorieten zoals Dwayne Johnson, Kevin Hart en Jack Black in de hoofdrol moest dit sowieso wel eens op mijn pad komen.

En zoals wel vaker: ik heb er spijt van dat dat niet sneller is gebeurd. Jumanji: Welcome to the Jungle is in de eerste plaats geen remake zoals ik had verwacht en dat is al een goede zet. Er wordt op een aantal manieren gelinkt aan de gebeurtenissen uit de eerste film (soms nogal duidelijk zoals "Alan Parrish was here" in de schuilplaats van Alex maar ook subtieler met de vondst van het bordspel op het strand. Dat was namelijk de laatste plaats waar je het bordspel zag in de originele film) maar Welcome to the Jungle is op alle vlakken ook gewoon zijn eigen film. Dat het spel zich kan vervormen van bordspel tot videocartridge is niet zo'n geslaagde zet vind ik, maar je moet dit op de een of andere manier up to date krijgen natuurlijk. Wat daarna volgt is gewoon een erg fijne film waar de fun hem vooral zit in het feit dat er lekker gespeeld wordt met de karakters van de personages. De mooie Bethany die in het lichaam van een ietwat pafferige mannelijke cartograaf terecht komt, atleet Fridge die terecht komt in een lichaam dat de helft kleiner is dan zijn oorspronkelijke lijf is en Spencer die die dan het tegenovergestelde meemaakt. Er wordt lekker met de clichés gegoocheld en dan is het wel handig dat je een cast ter beschikking hebt die dat tot een goed einde kan brengen.

Jack Black die aan Karen Gillian moet gaan uitleggen hoe ze moet flirten - inclusief alle bewegingen die erbij horen - is daar een perfect voorbeeld van. Welcome to the Jungle bevat voor het merendeel grote namen in de cast die normaliter een film alleen behoren te dragen, maar het mooie is dat ze hier elkaar perfect aanvullen. Er is niemand die perse de aandacht volledig naar zich toe wilt trekken en in dat opzicht is het gewoon genieten van wat het viertal Black/Johnson/Gillian/Hart hier op ons loslaat. Je ziet echt dat er de nodige chemie is ontstaan op de set. Beetje jammer dan dat de rest van de cast niet zo bijzonder is. De vier "echte" personages kunnen er an sich nog wel mee door maar Bobby Cannavale als Van Pelt is over de volledige lijn teleurstellend. Hij straalt nooit de dreiging uit die je bij dit soort personages moet hebben en dat is zonde. De toevoeging van Nick Jonas voelt een beetje verplicht aan als extra lokmiddel om het jongere publiek te lokken, al vraag ik me af of iemand The Jonas Brothers vandaag de dag nog kent, maar doet het op zich nog wel goed. Verder is dit qua effecten een serieuze opstap ten opzichte van de voorganger, het zou maar erg zijn moest dat niet het geval zijn, en stelt op dat vlak ook niet teleur.

Tof! Ik had het niet verwacht, zeker ook omdat Jake Kasdan me met Sex Tape niet helemaal kon bekoren, maar Welcome to the Jungle is een geslaagde toevoeging aan het Jumanji universum. Blijkbaar verscheen er een tijd geleden nog een tweede/derde deel (het is te bezien of je de Williams film meetelt of niet) met opnieuw de voltallige cast uit deze film. Toch ook maar eens achteraan gaan, want dit smaakt wel naar meer.

3.5*

Anywhere. Anything. Instantly

Normaal gezien was het plan gisteravond om maar één film te zien maar na het grimmige, rauwe en emotioneel zware Dead Man's Shoes moest ik iets lichter en ontspannender hebben. Jumper kreeg die opdracht en slaagt er wonderwel half en half in.

Het plot van Jumper stelt nochtans niet veel voor. Gebaseerd op het verhaal van Steven Gould, dat ik nog niet heb gelezen, wordt er een plot gecreëerd met gigantisch veel gaten en zaken die amper of zelfs helemaal niet worden uitgelegd. Vanwaar komt de Paladin organisatie, waarom maken ze jacht op de Jumpers, waarom is er een tijdsgat van 10 jaar tussen de moment dat David voor de eerste keer 'jumpt' en wanneer hij het opnieuw doet maar vooral hoe komt de organisatie aan al die gadgets? Er wordt gebruik gemaakt van tijdportalen en wat weet ik nog allemaal. Op imdb staat er zelfs dat David in een eeuwenlange oorlog terecht komt maar het enige wat je ziet in de climax van de film is Jackson met 5 andere mensen die wat electroshocks afschieten... Hopelijk komen er meer antwoorden in het vervolg, als dat er al komt. Het concept is nochtans wel goed. Ik zou het zelf wel vrij cool vinden als ik overal naartoe kon teleporteren maar het wordt bij vlagen zeer ongeïnteresseerd uitgewerkt. Het hoofdpersonage is een egoïstische idioot die zich blijkbaar alleen maar concentreert op zijn hete vriendin en zijn familie en 'medejumper' laat stikken. Ik blijf Jumper toch een stom woord vinden, moet altijd denken aan die idioten die altijd alles staan te geven. Soit, het is moeilijk om voor zo'n personage sympathie te voelen. Misschien dat het boek wel goed is maar dan hebben ze het hier in ieder geval toch wel verneukt.

Hayden Christensen zette af en toe nog wel een redelijke Anakin neer in de Star Wars trilogie, vooral in het derde deel was hij sterk maar hier is hij gewoon te slecht voor worden. Hij heeft totaal geen uitstraling en lijkt de rol maar tegen zijn zin te spelen. Nog iemand dat tegen zijn zin leek te spelen was Samuel L. Jackson. Nu heb ik hem eens horen verkondigen dat hij dit soort films graag speelt omdat hij zich niet altijd wilt bezig houden met de 'high class' films maar dit gaat er gewoon over. Vooral met dat witte haar leek hij meer een parodie van zichzelf te zijn. De twee pluspunten zijn zonder twijfel Jamie Bell die een veel betere Jumper neerzet en natuurlijk Rachel Bilson. Ik ken haar van The OC waar ze een leuke rol neerzet en ik had geen idee dat ze hier in meespeelde. Blijkbaar heb ik een zwak voor haar maar door haar verschijning zorgt ze toch voor een nipte voldoende.

Qua effecten scoort Jumper trouwens ook nog wel goed. De shots waar hij op de Big Ben zit of luncht op het hoofd van een Sfinx zien er zeer mooi uit. Er had iets meer actie in gemogen maar wanneer die er was was het allemaal nog wel te doen, ik had slechter verwacht.

Vermakelijk maar normaal niet goed genoeg. Christensen en Jackson zijn slecht maar het niveau wordt gelukkig opgetrokken door Bell en Bilson. Als er een vervolg komt zal ik hem waarschijnlijk toch ook wel eens zien.

2.5*

Let me shake hands with the man who would be Mom

Ik heb altijd mijn twijfels gehad bij Junior. De combinatie Schwarzenegger - Ivan Reitman had wel gewerkt met Twins en ook aan Kindergarten Cop had ik wel vrij goede herinneringen maar komaan, Schwarzenegger die zwanger is? Zelfs het uitgangspunt leek me niet grappig maar bon, ik ben wel fan van Schwarzie en was al langer van plan om de film eens een kans te geven. Gisteren wist ik niet goed wat opzetten dus dan maar voor deze gegaan.

Maar jongens toch, wat had ik daar een spijt van. Zoals verwacht is het uitgangspunt niet komisch maar Reitman doet er ook werkelijk niets mee. Wanneer je iemand als Schwarzenegger ter beschikking hebt, dan moet je toch verder geraken dan een scène waarin hij zegt dat zijn tepels pijn doen. Vreemd dan ook dat de regisseur zelf dit als zijn favoriete samenwerking met Schwarzenegger ziet maar soit. Het grootste hekelpunt aan Junior is dus dat het gewoonweg niet grappig is. Een enorme dooddoener voor een komedie natuurlijk maar de film lijkt ook meer bedoeld te zijn als een drama met humoristische kantjes in plaats van een volbloed komedie op zich. Wanneer Reitman dan nog eens zijn eigen feelgood einde uit Twins gaat recupereren is de kous helemaal af. Voorspelbaar van het begin tot het einde dus en met een speelduur van 2 uur een vrij lastige film om uit te zitten.

Waar de Oostenrijkse eik in Twins nog een aantal leuke scènes had, zijn die hier ver te zoeken. Je moet het op zich ook maar durven trouwens om als actieheld opeens een zwangere man te gaan spelen. Vraag me dan ook af of er eigenlijk iemand van de productie/cast was die dit een goed idee vond, afgezonderd van Reitman blijkbaar. De enige reden waarom ik hier dan nog een halfje extra aan kwijt wil is vanwege de chemie met Danny DeVito. Ik weet niet juist waarom (is het het verschil in lengte?) maar ik vind het altijd wel leuk om hen met twee bezig te zien. Emma Thompson heeft hier voor de rest werkelijk niets te zoeken en heeft geen enkele meerwaarde. Leuk om Frank Langella nog eens in iets te zien maar is het niet waard om dit nog eens opnieuw te zien.

Neen, dit was het toch niet. Reitman heeft een aantal leukere films op zijn CV staan met onder andere Ghost Busters maar dit is echt waanzinnig slecht. Veruit het slechtste van Schwarzie dat ik ooit al gezien heb maar dankzij de samenwerking met DeVito nog enigszins doenbaar. Nu maar hopen dat mijn nostalgie naar Kindergarten Cop niet finaal de kop wordt ingedrukt bij een herziening.

1*