Opinions

De Dardenne broers flikken het weer

Het was ergens in april 2012 dat ik voor het eerst een film zag van de gebroeders Dardenne. Het was hun toen nieuwste film, Le Gamin au Vélo, die ik uiteindelijk toch nog kon meepikken op het grote scherm via een release in het plaatselijke cultuurcentrum. Ik nam me toen voor om wat meer van hen te gaan zien, maar het heeft geduurd totdat datzelfde cultuurcentrum de nieuwste telg van het Belgisch regisseursduo programmeerde. Natuurlijk ook hier tickets voor gekocht en gisteren gaan kijken.

En wederom niet teleurgesteld, maar dat zal al wel duidelijk zijn geweest. Deux Jours, Une Nuit is een film met een simpel gegeven. Sandra staat op het punt ontslagen te worden, maar kan nog 'gered' worden indien ze er in slaagt om in deux jours et une nuit de helft van haar collega's te overtuigen om niet voor de bonus te kiezen. Hoewel dat best wel eens een repetitieve film zou kunnen leveren, blijkt dat niet het geval te zijn. Natuurlijk is het verhaaltechnisch mooi als je tot op het einde niet zeker kunt zeggen hoeveel stemmen Sandra nu eigenlijk zal krijgen (er zijn mensen die resoluut ja zeggen en er zijn er mensen die resoluut nee zeggen) en toch slaagt het regisseursduo erin om het einde niet te klef te maken. Meer zelfs, het is simpelweg een mooi einde. Geen heroïsch slot waar ze iedereen weet te overtuigen en ook geen neerwaartse spiraal die haar helemaal de dieperik intrekt. Neen, in de plaats krijgen we een vrouw te zien die terug zin heeft in het leven en op een moment in haar leven is aangekomen waar ze perfect weet wat ze van het leven kan verwachten en wat ze er zelf voor wilt overhebben.

Die vrouw is natuurlijk Marion Cotillard. De eerste keer dat ze met de Dardenne boers samenwerkte en meteen ook de eerste keer dat het regisseursduo een (niet Belgische) bekende kop castte voor één van hun films. Het is een goede zet en vooral ook omdat Cotillard de rol perfect naar zich toe weet te trekken. In een periode waarin ze de televisie en cinema sierde met reclame voor Dior weet ze hier een gewone, normale vrouw neer te zetten met haar gebreken en toch ook met haar goede punten. Nergens karikaturaal en over de gehele lijn realistisch. Het zou echter verkeerd zijn om alle lof aan Cotillard toe te kennen. Zonder haar prestatie te willen ondermijnen mag er toch ook wel een pluim worden gegeven aan Fabrizio Rongione die als Manu, de man van Sandra, haar toch naar een hoger niveau tilt.

Een dilemma dat je op zich tijdens de film ook wel aan het nadenken zet. Het wordt misschien soms net ietsje te hard benadrukt ('beeld je eens mijn situatie in - ja, maar ik heb hier ook niet voor gekozen' * 10) maar kom, het is maar een kleine smet op een voor de rest puike film. Over 2 jaar weer de volgende Dardenne film zeker? Hopelijk heb ik tegen dan eens wat meer van hen gezien.

4*

It's like when people see Jesus in a pancake

Ik ben een trouwe kijker van het programma 'Cinema' op de Antwerpse zender ATV en Michel Follet, de presentator, was hier vrij positief over. De beelden die hij liet zien zagen er vrij goed uit en vermits zondag meestal filmdag is met mijn broer, besloten we om Devil in de cinema te zien. Een voorstelling om 14.15, een hele hoop vervelende kinderen (ik was er eigenlijk vanuit gegaan dat de film wel 16+ ging zijn) en daar zaten we dan te wachten of de nieuwste gedachtekronkel van Shyamalan iets waard ging zijn.

Gelukkig werd er aan die kinderen al snel vriendelijk verzoekt of ze de zaal wouden verlaten dus met de sfeer zat het wel goed. En dat is maar goed ook want dit soort films moet het hebben van zijn sfeer en Dowdle weet die goed neer te zetten. Ik ben sowieso al wel een fan van films die zich continu op een één locatie afspeelt (oké, er zijn nog andere locaties maar de hoofdzaak speelt zich wel af in de lift) maar soms kan het zijn dat de spanning helemaal wordt verknoeid door allerlei randzaken. Hier is dat niet het geval doordat er goed wordt geconcentreerd op de onderlinge problemen van de vijf personages. Niemand is wie het lijkt en in ware Agatha Christie stijl wordt het mysterie ontrafelt. Daar zit dan ook het leuke aan de film doordat heel het concept interessant is en leuk wordt uitgevoerd. Het verhaal verloopt vlot en de ontknoping is bevredigend genoeg zonder dat er teveel kunstgrepen moeten worden uitgevoerd om het allemaal nog wat logisch in elkaar te laten steken. Toegegeven, tegenwoordig is het ontzettend moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen met dit soort films want we hebben alle mogelijke ontknopingen al wel eens gezien. Ook hier is het einde niet al te verrassend, het feit dat het iemand kon zijn die zogezegd dood is, was al eens door mijn gedachten geschoten maar het wordt wel allemaal vermakelijk gebracht. Door de korte speelduur blijft de spanning erin zitten en de scène waar de oude vrouw ineens opstaat is lekker creepy. In combinatie met de toch wel goede effecten komt de spanning mooi tot zijn recht. Al kreeg ik op het einde eventjes wel het gevoel dat er nogal veel bij de haren wordt gesleept zoals het laten zien van de autocrash. Ach, het gevoel duurde maar even en uiteindelijk stoort het nergens waardoor Devil qua plot een aangename film is om naar te kijken.

Dit soort films valt of staat ook vaak met de cast maar over het algemeen is hier ook geen vuiltje aan de lucht te bekennen. Logan Marshall-Green was voor mij de bekendste van de hoop, het duurde even maar ik herkende de puppy-ogen als die vanuit The OC, en doet het helemaal niet slecht. Het is zeker en vast geen geniale acteur maar hij weet zijn rol met verve te dragen. Chris Messina speelt zijn rol van Detective Bowden ook goed maar de meeste aandacht gaat toch naar de andere tegenspelers in de lift. En die doen het eigenlijk ook allemaal helemaal niet slecht. Iedereen heeft een andere persoonlijkheid en hoewel ze allemaal nogal cliché zijn neergezet, is het op zich wel goed gedaan. Vooral Bokeem Woodbine die de rol van de bewaker in de lift op zich neemt zet een leuk rolletje neer. Al zou het oneerlijk zijn om de rest van de cast niet te noemen want eigenlijk zet iedereen die in die lift zit een goede rol neer. Jacob Vargas als Ramirez was trouwens een lekker droog personage, zorgde vaak voor een leuke komische noot.

Erg aangenaam filmpje. Shyamalan zorgt voor een lekker lopend plot en in combinatie met de effecten en een goede cast wordt dit een aanrader in het genre. Oké, misschien is het bij vlagen soms wat te cliché en voorspelbaar maar vervelen doet het nergens. Ik heb me in ieder geval wel geamuseerd.

4*

She Just Wants To Be Loved.. or else

Normaal gezien vind ik nooit echt mijn zin tussen de 5 voor 5 euro films in de Blokker omdat het meestal wel rommel is maar een tijd geleden was ik toch aan het twijfelen om deze Dearly Devoted mee te nemen. Eerste reden? Gewoon al de dvd-hoes (een ander dan hier) waar de heerlijke Rose McGowan op staat. De tweede reden? Het plot.

De reden dat ik verkocht was, was de vermoedelijke combinatie tussen het recentere Jennifer's Body en het al iets oudere Wild Things. Nu had ik de film natuurlijk nog niet gezien dus kon het best zijn dat ik de bal gigantisch hard mis sloeg maar na gisteravond bleek ik toch juist te zitten. Jammer genoeg slaagt die combinatie niet echt aan want Cohen lijkt niet te kunnen beslissen of hij zich nu meer gaat concentreren op het moordlustige karakter van Debbie of meer op de relatie Debbie - Rinaldi. Resultaat: het is niet echt één van beide geworden. Afzonderlijk gezien zitten er dan wel meer dan aardige scènes tussen zoals de stukken met de grootmoeder of de obsessie met Rinaldi. Ik snap dan ook eerlijk gezegd niet hoe de film aan zo'n hoge rating hier komt want het meeste is allemaal redelijk standaard. Er zit natuurlijk weer een 'opwindende en stomende' seks scène in tussen Rinaldi en Marilyn, één die ook niet echt in de film past. Ook het einde waar blijkt dat het Debbie's vriendin is die dood is en niet zij zelf is redelijk voorspelbaar. Al wordt je wel even op het verkeerde been gezet door dat je nooit haar gezicht ziet maar ik dacht eerlijk gezegd dat het budget wat op was geraakt en dat er dan maar werd besloten om dit zo 'subtiel' mogelijk te verstoppen... Toch, het blijft voorspelbaar doordat je als kijker overduidelijk de tatoeage op Janie haar pols ziet hangen. Film duurt trouwens ook iets te lang om de gehele tijd te blijven boeien.

Iets waar ik me ook wel wat aan stoorde, Tarkus haalde het ook al aan trouwens, is Rose McGowan. Ik vind haar geweldig in Grindhouse, Charmed maar vooral door haar geweldige verschijning in de Scream Awards van een aantal jaar geleden waar ze Grindhouse promootte maar hier is ze gewoon te oud voor de rol van Debbie. Jammer want het is zeker wel een goeie actrice waarbij dit soort rollen op haar lijf zijn geschreven. Iemand die wel goed in zijn rol zat was Alex McArthur die Rinaldi op zich nam maar ook hij lijdt aan het nadeel dat hij en McGowan bijna even oud lijken, al scheelt het wel blijkbaar 20 jaar. Het beste was toch wel Peg Shirley die zich als de oma van Debbie even helemaal kan uitleven, geweldig hoe ze vriendelijk lijkt om dan ineens uit te barsten in een furie van jewelste. De rest van de cast zijn ook wel van niveau met uitzondering van de twee politiemannen die constant een vervelend spelletje speelden waar de één een woord zei en dat de ander het moest spellen en uitleggen wat het betekende.

Geen echt slechte film maar Cohen weet gewoon niet goed of hij nu meer de horror of psychologische kant op moet, in hoeverre dat dat met dit soort films kan. McGowan is te oud voor de rol en dat is jammer want meestal red ze dit soort films.

2.5*

Bobblehead Jesus

Nog niet zo lang geleden zei ik bij The Rite dat ik niet zo'n fan ben van exorcisme films en kijk: we zijn een maand later en ik zat alweer voor de buis met een filmpje dat ging over één of andere bezeten vrouw. The Rite deed me vermoeden dat ik het genre toch nog eens wat meer krediet moest geven en ik hoopte dat Devil Seed de positieve lijn verder kon zetten. De score hier op MovieMeter voorspelde echter niet veel goeds, maar dat was al vaker onterecht gebleken.

En ook met Devil Seed heb ik me uiteindelijk meer vermaakt dan ik in eerste instantie had verwacht. Het is weliswaar jammer dat de film nogal standaard aanvoelt en wel erg veel gaat lenen bij andere films in het genre, maar al bij al vond ik het wel eens interessant om te zien dat de film zich praktisch in zijn geheel concentreert op de bezetene zelf in plaats van de mensen eromheen. Dat neemt niet weg dat een aantal momenten zo uit The Exorcist lijken te zijn weggelopen (al vind ik dat het meeste van dit soort films wel op elkaar lijkt), maar het is vooral het einde dat me wel wist te bekoren. Het is ook datgene dat me uiteindelijk overhaalt om hier een kleine 3.5* aan kwijt te kunnen. Je wordt even op het verkeerde been gezet met een exorcist die alles lijkt recht te trekken en dan barst de film helemaal los. Vader en zoon Madison leggen het loodje, Alex ontsnapt niet aan haar bezetenheid en de kleine wordt effectief geboren. Vond het in ieder geval wel een leuke twist, al krijg ik het gevoel dat ik de enige ben die hier iets mee kon.

Overduidelijk een B-film, maar regisseur Sager weet in zijn debuut toch nog wel wat mooie scènes te schieten. De openingsscène in de jaren '70 kickt meteen in en ook qua effecten stelt de film voor de rest nooit echt teleur. Dit soort films steunt voornamelijk op de persoon die bezeten is en die rol is hier weggelegd voor Michelle Argyris. Niet altijd even overtuigend, maar het kan er mee door. Het feit dat praktisch de gehele cast allemaal mensen zijn die pas hun eerste stapjes zijn aan het zetten in de filmwereld zorgt ervoor dat niemand echt memorabel is. Of je moet er echt wild van worden dat één van de drie vrouwen nogal veel in haar blootje rondloopt.

Soms krijg ik het gevoel dat ik te mild ben voor dit soort films, maar ik heb me hier op zich wel mee geamuseerd. Hoewel Devil Seed zo'n film is die weliswaar goed is voor 1x, is hier best wel wat goeds in te bekennen. Een regisseur om in het oog te houden.

Kleine 3.5*

Kneesy-earsy-nosey

Het is eigenlijk vreemd, ik dacht echt dat ik door mijn voorraad van Laurel & Hardy films heen was. Ik heb een aantal jaar geleden eens op een rommelmarkt een aantal DVDs van de 10-delige boxset gekocht (stom genoeg niet de volledige 10 delen, had niet door dat er nog meer waren..) en in de loop der tijd zo eens eentje opgezet. Gisteren was ik echter mijn to-see lijst aan het nalezen en daar bleek deze Fra Diavolo nog in te staan. Geen stem & geen review dus hoog tijd om eens te kijken.

En meteen weer herinnerd worden waarom ik eigenlijk niet zo'n enorme fan ben van het duo. Ze hebben vast en zeker hun leuke momenten en ook hier zijn er best wel wat leuke vondsten te spotten (het kneesy-earsy-nosey spelletje of finger-wiggle) maar die continue onderbreking doordat er iemand het hoogstnodig vind om in zingen uit te barsten.. Wat me ergens verbaast, want a) ik ben absoluut niet vies van eens een muzikaal intermezzo en b) met The Bohemian Girl had ik helemaal niet zo'n problemen. Verder is Fra Diavolo best wel een interessante film. Ons olijke duo komt namelijk pas na een tiental minuten opdraven en dat blijkt eigenlijk nog niet zo'n slechte zet te zijn. Het plot rond Fra Diavolo/Marquis de San Marco als meesterbandiet heeft genoeg charme en het is vooral tof om te zien hoe zo'n koele en gewiekste slechterik compleet de vernieling in wordt geholpen door de stommiteiten van Stanlio en Ollio. Ergens is het bijzonder flauw dat ze de namen op deze manier hebben 'veritaliaansd' maar ik kon er wel mee lachen, net zoals het feit dat iedereen op de openingscredits zijn/haar handtekening zet en dat er bij Laurel gewoon een X staat.

Qua feature films is dit mijn 9e film van Laurel & Hardy maar met kortfilms erbij komt de teller op 64. Genoeg gezien dus om te weten wat ik moet verwachten bij deze twee komieken en met Fra Diavolo is dat ook gewoon meer van hetzelfde. Bepaalde gags zijn erg leuk, maar worden om zeep geholpen door het feit dat ze veel te lang blijven doorgaan (al kan ik wel genieten van Laurel die de slappe lach krijgt) en dan valt me vooral op dat ik eigenlijk niet zo heel veel kan met Hardy als figuur. Het blijft een goede wisselwerking weliswaar, maar Hardy moet het toch te vaak hebben van Laurel. Wel tof om James Finlayson nog eens in iets terug te zien (wat heeft die man toch een geweldige kop) en ben ik blij om Thelma Todd nog eens in volle glorie te zien, in The Bohemian Girl was haar rol danig gereduceerd. De grootste meevaller is echter Dennis King die de titelrol op zich neemt en dat met een uitstekende flair doet.

Het is zo'n typische gladjanus en dat gaat King blijkbaar erg goed af. Ik betwijfel of ik me nog snel aan iets nieuws van Laurel & Hardy ga wagen (al probeer ik wel al mijn shorts ook te reviewen en dat heb ik indertijd niet gedaan..) en ik had dan ook wel wat op een fijnere afsluiter gehoopt. Gelukkig niet zo slecht als bijvoorbeeld Bonnie Scotland of Pardon Us maar toch één van de mindere.

Kleine 3*

Diamonds Are Forever...forever...forever...forever...

Deel 7 in de Bond reeks en best wel een interessant deel. Vooral door de terugkeer van twee geweldige Bond members. De eerste is natuurlijk Sean Connery die voor de laatste keer, tenzij je de niet officiële Never Say Never Again meetelt, 007 speelt. De tweede terugkeer is interessanter, namelijk die van Guy Hamilton die het geweldige Goldfinger op zijn naam heeft staan. Ergens hoopte ik op een Goldfinger II maar dat komt er spijtig genoeg niet van.

Connery blijft voor mij tot nu toe toch echt wel James Bond. In You Only Live Twice was het duidelijk te merken dat hij het eigenlijk allemaal al wel wat beu was maar hier verdwijnt dat allemaal als sneeuw voor de zon, dat zal trouwens wel wat te maken hebben met het gigantische salaris dat hij voor Diamonds Are Forever kreeg. Lazenby zette ook wel een degelijke 007 maar slaagde er toch niet in om de one-liners op een charismatische manier uit te stoten. Connery was dus al een groot pluspunt maar spijtig genoeg is de Bond-girl van dienst weer geen ene flikker waard. Ik weet dat de rollen nooit echt van grote kwaliteit zijn maar Jill St. John maakt er hier toch echt een soep van. Nog nooit heb ik zo'n leeghoofd gezien, ze was trouwens ook niet echt aantrekkelijk vond ik maar sommige scènes waren echt tenenkrommend. Met als dieptepunten het verwisselen van het cassette bandje en de manier waarop ze van het boorplatform valt met haar geweer... Charles Gray zette ook een mindere Blofeld neer. De enige die precies echt capabel was om dat personage neer te zetten was Pleasance in You Only Live Twice. Putter Smith en Bruce Glover waren trouwens hilarisch als de absurde en psychotische Mr. Kidd en Mr. Wint. Het is alleen jammer hoe ze aan hun einde komen. Bambi en Thumper verdienen trouwens ook nog een eervolle vermelding!

Heel het Blofeld gebeuren vond ik eigenlijk een beetje minder. Hij ziet er opeens weer eens compleet anders uit tegenover de eerdere films maar het duurt gewoon te lang eer het echte verhaal zich uit te doeken begint te doen, al begon het allemaal wel zeer belovend met Bond die wraak wilt op Blofeld maar die heeft dan een aantal dubbelgangers heeft rondlopen. De reden waarom het verhaal langdradig is omdat elke plotomschrijving die ik heb gelezen ongeveer stopt tot een half uurtje voor het einde van de film waardoor het hele diamant laserstraal gebeuren niet echt interessant blijkt te zijn. Misschien in het vervolg het lezen van plotomschrijvingen bij James Bond films maar gewoon laten. Met de actie zat het dan wel weer goed. In tegenstelling tot On Her Majesty's Secret Service werd er niet gewacht tot de 2e helft van de film om de actie los te laten maar was het hier allemaal goed gespreid. Met een coole auto-achtervolging in Las Vegas die natuurlijk op ware James Bond stijl wordt opgelost en gelukkig ook zonder verschrikkelijk idiote gadgets.

Met de muziek zit het in Diamonds Are Forever zit het ook redelijk. De gunbarrel is terug in zijn oude glorie hersteld t.o.v. On Her Majesty's Secret Service en de titlesong met Shirley Bassey is weer van een hoog niveau, al was het Goldfinger nummer toch weer beter maar voor de rest passeren er nu niet echt speciale nummers en dat is toch wel een gemis tegenover de vorige Bond films.

Precies wat een twijfelgeval. Er zit een lekkere titlesong inde actie is goed en Connery is Bond maar tegelijkertijd loopt het verhaal niet echt lekker en zitten er een paar miscasts tussen waaronder Blofeld en de Bond-girl.

3* al is het maar voor Mr. Wint, Mr. Kidd, Bambi en Thumper.

It is not easy to be a delivery boy!

Ik heb Jackie Chan altijd wel graag bezig gezien maar ik heb alleen maar wat films uit zijn Amerikaanse periode gezien en misschien één à twee films van zijn Aziatische periode. Vermits ik altijd wel ben te vinden voor de films van de Shaw Brothers, leek het mij en een kameraad geen slecht idee om eens van in het begin te beginnen met het oeuvre van Chan. De films waar hij een uncredited role heeft skippen we dus kwamen we uit bij zijn eerste hoofdrol, deze Cub Tiger from Kwan Tung.

De film heeft eigenlijk een rare levensloop gekend. Naar het schijnt kwam het productiehuis in geldproblemen tijdens het opnemen van de film en moest de film gecancelled worden. Jackie Chan zelf weet ook niet meer al te duidelijk wat er juist gebeurd is maar ook zijn biografie, die trouwens niet door hem zelf is geschreven, concludeert dat de film nooit is afgemaakt. Dat is dus fout! De film kent wel degelijk een begin, een middenstuk en een einde en is uiteindelijk op DVD verschenen. Een ietwat vreemde versie vanwege de bij vlagen barslechte kwaliteit (we hebben de openingsscène 2x moeten bekijken) maar ook de ondertiteling was vrij raar te noemen. De subtitles zitten er hard ingebakken (zowel Chinees als Engels) maar soms is de film erg slecht afgeknipt waardoor de Engelse ondertiteling niet mee op het scherm staat. Als dit gebeurt komt de nieuwe ondertiteling op de proppen. Langs de ene kant vervelend omdat je soms naar 2 verschillende subs zit te kijken die elkaar compleet tegenspreken maar langs de andere kant wel erg handig want anders weet je niet wat er gezegd wordt. Verwar dit trouwens niet met Master with Cracked Fingers want die film bevat een deel van deze film maar heeft voor de rest nieuwe plotelementen en nieuw geschoten footage.

Het verhaal van de film zelf is charmant. Het is slecht maar het heeft zeker zijn charme. Er wordt rondgestrooid met termen zoals Leg of Doom zoals je wel kunt verwachten in dit soort films en het zijn vooral de gevechten waar je het uiteindelijk voor doet. Vooral ook als er op meest random momenten er een aap wordt tussengemonteerd. En dan heb ik het nog niet gehad over het inzoomen op monden op de meest onpassende momenten en het gebruik van een wel erg dynamisch achtervolgingsmuziekje. Er wordt nog een poging gedaan om enig drama in de film te verwerken met een kruimeldief maar die scènes zijn compleet te verwaarlozen. Al vond ik de manier waarop ze hem 'ophangen' wel hilarisch. De openingscredits zijn trouwens wel tergend langdradig, je zit echt bijna 5 minuten naar een rondspringende Jackie te kijken.. Voor de rest is Cub Tiger from Kwan Tung vooral een film die redelijk hard lijkt op The Big Boss met Bruce Lee. Beide films gebruiken hetzelfde thema (moet ik vechten of niet) maar dan is Big Boss toch superieur aan deze film. Chan was tijdens het opnemen maar 17 jaar en werkte ook nog niet onder de naam Jackie Chan maar staat hier gecrediteerd onder de naam Chan Yuen Lung waarvan Yuen Lung afgeleid is van Sammo Hung’s oude opera naam. Chan is dus nog erg jong en dat is overduidelijk te zien maar tegelijkertijd kun je ook zien wat voor klasse hij eigenlijk later zou hebben. Qua acteren is het maar op het randje, al is hij wel overduidelijk het beste wat de film heeft te bieden op dat gebied, maar het vechten blijft toch heerlijk om naar te kijken. Ook moet je dit sowieso eens gezien hebben voor de hilarische sterfscènes. Ze zijn ontzettend slecht maar het is gewoon grappig om te zien hoe iemand minutenlang ligt te kronkelen en te kreunen.

Mocht dit nu niet met Jackie Chan zijn geweest dan betwijfel ik of de film nog ooit aan de oppervlakte was gekomen. In alle opzichten is de film vrij slecht te noemen maar de choreografie is vrij degelijk en het is leuk om Chan in zijn wel erg jonge tijd terug te zien. Het verhaal van de film stelt bitter weinig voor maar is genoeg om een klein anderhalf uur te vullen.

3*

Before he changed the world the world changed him

Ik heb deze Diarios de Motocicleta al een tijdje liggen maar om de een of andere reden ben ik er nooit tot aan gekomen om deze op te zetten. Spijtig eigenlijk want wat volgde was een mooie road movie.

Van heel het Che Guevara ken ik eigenlijk bitter weinig. Ik weet dat het die kerel is op de T-shirts en dat hij de leider was van de Cubaanse revolutie dus leek dit me ook wel bijzonder interessant. Alleen krijg je soms het gevoel dat het even goed iemand anders had kunnen zijn i.p.v. Guevara die trouwens wel prachtig wordt neergezet door Bernal. Voor de rest zitten er ook nog een paar humoristische stukken in, vooral sommige conversaties tussen Che en Alberto. Wat dan wel jammer is, is dat het einde in het lepra kamp iets te lang duurt. Op zich is het wel een mooi einde. Was dat trouwens de echte Alberto Granada helemaal op het einde?

Als road movie is Diarios goed geslaagd door de mooie beelden en de leuke muziek maar vooral de acteerprestaties doen dit pareltje naar een hoger niveau stijgen.

4*

Diary of the Dead

Het idee van zombies vind ik altijd wel interessant en dit leidt tot een zeer vermakelijke zombiefilm die het hele handcamera gedoe veel beter uitwerkt dan bijvoorbeeld in de Zombie Diaries.

Film begint humoristisch met een groep jongeren, inclusief zatte professor die trouwens geweldig was, die krampachtig proberen om een deftige horror te maken. Na deze korte introductie begint eigenlijk de echte film en daar was ik eigenlijk wel blij om want ik haat van die films waar je een halfuur moet wachten tot de eerste zombie voorbijkomt. Wat volgt is een boeiend verhaal dat nooit echt verveelt.

De zombies zagen er vrij goed uit met ook redelijk wat goor maar ook met de humor zat het goed (het stuk dat Ridley als mummie/zombie traag wandelt en dat Jay roept "See? I told you dead things move slow! !" was geweldig of het stuk wat eigenlijk daarna komt met dat Tracy wordt achtervolgd door diezelfde mummie, hem neerslaagt en dan "Don't mess with Texas!" uitroept)

Romero probeert op het einde ook nog wat moraliteit in de film te proppen en tot mijn verbazing lukte dat ook vooral door de laatste zin van de film.

3.5* met een kans op verhoging

Toch eens proberen om wat meer van Romero te zien.

Events don't get any bigger than...

Met GoldenEye zorgde Brosnan voor een intrede die kon tellen. Met volle verwachtingen keek ik uit naar de andere delen. Die verwachtingen werden niet echt ingelost (met uitzondering van Tomorrow Never Dies) dus ik stond wat sceptisch tegenover Brosnans laatste.

Dat was terecht want ook deze Bond kan de verwachtingen niet waarmaken. Vroeger had ik altijd het gedacht dat heel de Bond-reeks gespekt was met onmogelijke en over the top gadgets. Nu heeft het overgrote deel van de reeks me wel het tegendeel bewezen maar toch is Die Another Day een uitzondering op die regel. Bond lijkt hier alles te kunnen en van de nuchtere, rauwe spion uit de vorige delen is niets meer te bekennen. De film gaat zeer vaak erover, onder andere auto achtervolgingen op een bevroren meer maar dat wordt op zich wel mooi gefilmd. Het is alleen jammer dat er gebruik wordt gemaakt van verschrikkelijke gadgets à la een onzichtbare auto. Oké, het is Bond maar komaan, zelfs voor hem zijn er grenzen. De effecten zien er over het algemeen redelijk uit maar wisselen vooral vaak van kwaliteit. Jammer genoeg zijn er dan ook meer dieptepunten (Halle Berry die van die klif af duikt, de surfscène aan het begin en aan het einde van de film) dan hoogtepunten (Icarus).

Qua plot leek dit me één van de beste Bonds ooit te zijn. Het leek wel Licence To Kill revisited en omdat tot één van mijn favoriete Bonds hoort was ik echt wel benieuwd, vooral omdat ik las dat Bond zijn licence kwijt geraakte. Jammer genoeg wordt heel het plot maar ontzettend mager uitgewerkt en mankeert er in heel de film spanning. Het beste aan heel het plot waren nog de verwijzingen naar de voorgaande films. Het begon nochtans allemaal veelbelovend. Bond die zich deze keer eens niet kan redden en 14 maanden wordt opgesloten. Eindelijk komt hij dan toch vrij en besluit hij wraak te nemen. Tot hiertoe een sterk plot maar het verzandt dan in een standaard 'kijk hoeveel effecten ik in een film kan smijten' flick. Gustav Graves is een bad-guy met zeer weinig charisma en ik kijk dan ook met nostalgie terug naar iemand zoals Blofeld of Goldfinger. Ook met de Bond-girl is het in dit 20e deel maar triest gesteld. Er zijn er veel die Jinx één van de beste Bond-girls uit de geschiedenis vinden maar ik vond haar ronduit irritant. Ik wil echt geen vrouw zien die meer ballen heeft dan Bond zelf en ook die 'coole' one-liners mochten ze achterwege laten. Het eindgevecht was er wel één van de betere.

Brosnan is nog altijd wel een uitstekende Bond. Hij is niet de beste (die eer is weggelegd voor Moore) maar komt toch wel redelijk in de buurt, ik zou hem ergens tussen Connery en Dalton plaatsen. Ben wel benieuwd welke plaats Craig gaat krijgen. Zoals ik hierboven al zei, Jinx is ronduit irritant. Nu is dit de schuld van de scenario-schrijvers maar Halle Berry doet nu niet echt de moeite om haar personage leuk neer te zetten. Het enige wat ze doet is one-liners spuien, mooi wezen en in dat laatste slaagt ze zelfs niet. Ik heb me altijd al afgevraagd wat iedereen er zo fantastisch aan vind want met dat kortharige kopje lijkt ze meer op een jongen, waarschijnlijk daarmee dat Tamahori er voor heeft gekozen om haar in vol ornaat uit het water te laten komen... Als Tamahori nu eens de rollen had omgedraaid en de leuke Rosamund Pike de rol van Berry laten spelen dan hadden we een ander verhaal gehad. Pike speelt zonder twijfel Berry van tafel en ik vond het dan ook ontzettend spijtig dat ze het loodje legt tegen Berry inclusief idiote one-liner. Het is ook ontzettend jammer dat Desmond Llewelyn in '99 is gestorven en dat John Cleese zijn rol heeft over genomen. Op zich niets tegen Cleese, ik vind hem hilarisch in zijn Monty Python rollen maar hier is hij vervelend. Rick Yune zet nog een leuke hench-men neer maar Toby Stephens is teleurstellend in zijn rol van bad-guy.

Normaal gezien vind ik de titelnummers wel leuk. Vaak catchy nummers maar ook even vaak mindere nummers. Madonna's Die Another Day is het laagste van die laatste categorie. De elektrische deuntjes zijn verschrikkelijk slecht en ook haar kleine rol in de film is om van te kotsen. Ik vraag me af hoe ze eigenlijk aan de rol is geraakt, waarschijnlijk het bed gedeeld met Tamahori.

De makers brengen Bond naar een nog hoger niveau dan over the top door teveel gebruik te maken van science-fiction elementen en effecten. Van mij mag Tamahori terug naar films zoals Once Were Warriors of Along Came a Spider maar moet hij met zijn fikken van Bond blijven.

2*

No fucking shit, lady. Does it sound like I'm ordering a pizza?

Een tijd geleden heb ik de serie Friends nog eens van begin tot einde gekeken en één van mijn favoriete momenten is zonder twijfel die scène in The One with the Nap waar Joey de eerste twee delen van Die Hard huurt maar zich vergist en 2x met deel 1 thuis komt. Toen ik zag dat ze de eerste twee delen op VTM uitzonden, besloot ik ze maar op te nemen en ze eens één van de volgende dagen te zien. Vandaag was dus deel 1 aan de beurt.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Die Hard eigenlijk Commando 2 ging worden met wederom Schwarzenegger in de hoofdrol. Schwarzie weigerde echter en er passeerden een hele hoop acteurs de revue (onder andere Stallone, Burt Reynolds en Richard Gere) vooraleer ze bij Bruce Willis terecht kwamen. Op zich ben ik ergens ook blij dat dit geen 2e Commando is geworden want hoewel ik niets tegen die film heb, is hij naar mijn gevoel zijn status niet echt waard. Gelukkig weet Die Hard vooral op eigen benen te staan en krijgen we een film voorgeschoteld die terecht de moeder der alle actiefilms wordt genoemd. Het is dan ook vanaf de eerste tot de laatste minuut genieten van de aanval op Nakatomi Plaza. De bad-guys (natuurlijk zijn het Duitsers) zijn stuk voor stuk beesten van venten die waarschijnlijk kogels als ontbijt eten en meer heb je gewoonweg niet nodig. Beetje jammer dat er op het einde toch nog besloten moet worden om Powell zijn five minutes of fame te geven met een mierzoete redding op McClane. Had voor mij helemaal niet gehoeven en doet zelfs wat afbreuk aan de film. Jammer want voor de rest zit Die Hard wel vol met een aantal geweldige scènes waaronder natuurlijk het face to face gesprek tussen McClane en Gruber. Had voor mij gerust nog wat langer mogen duren.

Maar dat is voornamelijk doordat de interactie tussen Bruce Willis en Alan Rickman zo grandioos is. Het is moeilijk om Rickman los van zijn rol in de Harry Potter reeks te zien maar hij is hier in ieder geval heerlijk op dreef. Het was Rickman's eerste hoofdrol in een feature film (hij had logischerwijs wel veel ervaring op het toneelpodium) maar hij weet Gruber in ieder geval met verve neer te zetten. Dit moet zowat ook de bekendste rol zijn voor Bruce Willis en dat is terecht. Ik heb hem in ieder geval nog nooit beter op dreef geweten dan in deze eerste Die Hard. Leuke bijrol ook nog voor Reginald VelJohnson die later het politiepak terug zou oppakken voor Family Matters. Jammer genoeg is niet elk personage even geslaagd. Zo is De'voreaux White als Argyle enorm vervelend en veruit het minste personage in de film. Tof ook dat dit voor een actiefilm van 25 jaar oud helemaal niet gedateerd aanvoelt. De effecten zien er nog behoorlijk uit en je kunt de leeftijd van de film alleen maar raden doordat Argyle op een bepaald moment over VHS in zijn limousine bezig is.

Degelijke actiefilm. Het verhaal voelt niet verouderd aan (al is het wel zonde van een aantal goofs zoals de constant veranderende kleur van het hemd van McClane) maar het is voornamelijk door het acteergeweld van Rickman en Willis dat Die Hard een film is die vandaag de dag nog gezien mag worden. Eén van de volgende dagen het vervolg maar eens opzetten.

4*

How can the same shit happen to the same guy twice?

Een paar dagen geleden het eerste deel van de Die Hard reeks nog eens terug gezien en dat beviel me erg goed eigenlijk. Het is een degelijke en vermakelijke actiefilm en ik had deel 2 nog liggen. Bij mijn weten had ik dit deel nooit gezien, er staan me enkel nog een aantal scènes van deel 3 met Samuel L. Jackson in het geheugen dus ik vermoed dat dat de reeks daar ophield voor mij. Vervolgen hebben de naam om slechter te zijn maar Die Harder (die subtitels blijven echt schitterend) mag gezien worden.

Al komt dit natuurlijk niet in de buurt van zijn voorloper maar dit tweede deel is nog altijd wel een vrij vermakelijke zit. De succesformule is bekend en Die Hard 2 verschilt dan ook niet zo erg veel van de eerste maar er zit gelukkig nog geen sleet op die formule en ze staat garant voor een aantal vermakelijke scènes. De slechteriken op zich zijn niet zo memorabel (al vond ik de scène waar Stuart Windsor 114 laat crashen wel sterk) maar het is echter het laatste halfuur waar blijkt dat Grant mee onderdeel is van de bad-guys dat de film naar een iets hogere score weet te tillen. Voor de rest een aantal leuke zelfspot momentjes met McClane die zich afvraagt hoe hij hier weer in is terecht gekomen die het geheel vrij luchtig houden. Toch mis je hier iets en dat ligt volgens mij puur aan de locatie. Met het Nakatomi gebouw uit het eerste deel kreeg je een meer claustrofobisch gevoel terwijl McClane en de anderen zich schijnbaar vrijelijk doorheen heel de luchthaven en daarbuiten kunnen bewegen. Dit haalt wel wat weg van de spanning en dat is jammer. Renny Harlin probeert dit wel op te lossen door er veel meer actie in te steken, inclusief erg veel ontploffingen, maar het gemis is zeker en vast aanwezig.

Eigenlijk had Bruce Willis helemaal niet zo veel vooraf geschreven one-liners in de eerste film. Hij improviseerde er dan maar wat op los en dat werd zo goed onthaald dat hij hier eigenlijk carte blanche kreeg voor het personage. Het resulteert in een aantal vermakelijke scènes en natuurlijk de terugkeer van de legendarische one-liner Yippee ki-yay motherfucker. In ieder geval een rol die een kolfje naar de hand van Bruce Willis is. Deze keer jammer genoeg geen Alan Rickman maar William Sadler als schurk van dienst. Zijn introductiescène is op zijn minst frappant te noemen maar buiten dat stelt het personage niet zo bijzonder veel voor. Dan vond ik Franco Nero als Esperanza veel beter geslaagd. Leuke knipoog ook naar Commando (de eerste Die Hard was oorspronkelijk bedoeld als sequel op Scwarzenegger's film) doordat de generaal van Val Verde afkomstig is, het land dat gecreëerd werd voor Commando. Wel leuk om een aantal bijrollen te zien terugkeren zoals Bonnie Bedelia en Reginald VelJohnson, al heeft die laatste wel maar een erg kleine bijrol.

Nog altijd wel een vermakelijke, zij het ietwat lange, actiefilm die vooral gered wordt door Bruce Willis en de de grootsheid qua ontploffingen en dergelijke ten opzichte van zijn voorganger. Grootser is echter niet beter en dat merk je hier jammer genoeg doordat Die Harder niet dezelfde claustrofobische sfeer uitstraalt als deel 1. Moet de andere delen ook maar eens gaan herzien want er zit waarschijnlijk toch wel weer een nieuw luik aan te komen.

Kleine 3,5*

Why you keep calling me Jésus? I look Puerto Rican to you?

Een tijd geleden besloot ik om de Die Hard reeks een te gaan herzien. Het kwam voornamelijk doordat ze de eerste twee delen op televisie gaven, lekker makkelijk, en ik me enkel nog maar één scène kon herinneren uit de serie en dat was McClane die met een racistisch bord ergens in Harlem rondliep. Ik heb er een tijd op moeten wachten eer ik die te zien kreeg want dat bleek dus de openingsscène van dit derde deel te zijn. Het blijft een heerlijke scène en ik was benieuwd wat de rest van de film ging geven.

Het niveau van de eerste Die Hard wordt niet bereikt maar With a Vengeance komt er toch wel erg dicht in de buurt. Dat komt voornamelijk doordat John McTiernan terugkeert als regisseur na het eerste deel en hij weet die typische Die Hard spanning er goed in te houden, vooral het Simon Says gedeelte is werkelijk uitstekend. Het tempo ligt lekker hoog en je wordt van de ene spanningsboog naar de andere gezwierd. Eenmaal Simon zijn grote plan uit de doeken doet en met het geld is gaan lopen, zakt de film een tikkeltje in. McClane die samen met Zeus achter de terroristen aangaan, het heeft nog zijn charme, maar het duurt te lang eer de credits over het scherm lopen. De ene climax volgt de andere op en op den duur heb je het wel gezien. Zo had het voor mij gerust mogen eindigen bij de ontsnapping van Simon en zijn handlangster.

Bij de Die Hard reeks denk je altijd aan Bruce Willis en in deze derde episode lijkt hij er wel erg veel plezier in te hebben. McClane is een leuk personage en de invulling van Willis is erg geslaagd te noemen. Maar eerlijk is eerlijk, het is vooral dankzij Samuel L. Jackson dat Willis lijkt open te bloeien. De interactie tussen beide heren is heerlijk en Jackson speelt hier één van zijn beste rollen. Die zouden ze gerust eens in zo'n nieuw deel van de Die Hard reeks mogen steken want zelfs bijna 20 jaar later is die amper verandert. De eerste Die Hard kende één van de beste schurken die te vinden is in dit soort films maar met Alan Rickman kan natuurlijk niet echt veel meer mee gedaan worden. Enter Jeremy Irons en die doet het zeker en vast ook niet slecht. Hij slaagt er niet in om zijn rol tot op het einde sterk te houden, op den duur schmiert hij er maar wat op los naar mijn gevoel maar het is wel een verbetering op William Sadler uit Die Harder.

Tot nu toe liggen die 3 delen eigenlijk vrij dicht bij elkander. Het eerste deel gaf ik een dikke 4* en het tweede een kleine 3.5*. Een 4* is me wat teveel voor dit deel, daar is de film naar het einde toe wat te slepend voor, dus houden we het maar op een dikke 3.5*. Al is het maar voor de geweldige interactie tussen Willis en Jackson.

3.5*

Atypische Woo

Er is een periode geweest dat ik een aantal John Woo films op korte tijd had gekeken en ik was eigenlijk in de veronderstelling dat ik alles wat ik in bezit heb, reeds had gezien. Ik was echter mijn to-see lijst nog eens aan het nakijken en blijkbaar was deze Bullet in the Head er al die tijd al overgeschoten. Ik had nog wel eens zin in zo'n typische Woo film en besloot meteen deze in de DVD speler te gooien. De DVD die ik bezit is wel van het dubieuze WWC label, maar bevatte gelukkig wel de originele audio.

Alleen jammer dat de release voor het overige wat minder is. Beeldkwaliteit is niet altijd even schitterend en de ondertiteling liet ook serieus wat te wensen over. Sowieso vreemd dat de Engelse namen werden gebruikt en dat die bovendien dan nog niet kloppen met de namen die globaal op IMDB (en overal anders precies) worden gebruikt. Zo noemt Frank in mijn versie Tommy en nog zo van die fratsen. Soit, dat neemt niet weg dat Bullet in the Head wel een ijzersterke film is geworden. Hij is nogal schatplichtig aan The Deer Hunter, dat zal niemand ontkennen, maar voor mij kwam dit harder binnen eerlijk gezegd. De film is rauw, hard, verscheurend en tegelijkertijd enorm episch en meeslepend. De mengeling van oorlog gecombineerd met Woo's overdreven ontploffingen en dito vuurgevechten laat je in ieder geval verbouwereerd achter. Zelf een tweetal dagen later krijg ik nog altijd een ambetant gevoel bij de scènes in het gevangenenkamp en ben dan eigenlijk ook wel benieuwd naar de langere versie die van de film bestaat. Mijn release duurde zo'n kwartiertje korter dan de 136 minuten die hier staan aangegeven. Om maar te zwijgen van Woo's originele cut van meer dan 3 uur.

Dacht altijd dat dit met Chow-Yun Fat was, maar (hoewel die wel oorspronkelijk de rol van Luke op zich ging nemen) dat is uiteindelijk van de baan geschoven. Als vervanger van Fat heeft Woo de altijd degelijke Simon Yam opgetrommeld en die is dan ook uitstekend als Luke. Speelt zowat gedurende de gehele tijd tweede viool, maar de relatie tussen hem en Frank krijgt iets ontroerend op den duur. De meeste aandacht gaat echter naar Tony Leung, Jacky Cheung en Waise Lee als het trio vrienden. Vriendschap en eer staan hoog op hun vaandel, maar gaandeweg loopt er iets serieus mis. Glansrol voor Cheung die helemaal doordraait nadat hij letterlijk met een bullet in the head eindigt en de climax tussen Leung en Lee is geweldig episch. Altijd lastig om met 3 hoofdpersonen te werken omdat het lastig balanceren is, maar dit werkt simpelweg uitstekend.

Uiteindelijk bleek dat ik Hard-Boiled ook nog steeds niet heb gezien dus er staat me hopelijk nog een goede Woo te wachten. Bullet in the Head voelt aan als een atypische film van de regisseur doordat dit veel rauwer en zelfs in zekere zin realistischer is dan zijn overige werk. Toch is Woo's hand duidelijk te herkennen, zelfs al vanaf die geweldige openingsscène.

4.5*

It looks like a zoo in Hell!

Ik wou eigenlijk eerst de film In Dreams zien maar toen ik die in de DVD speler stak, bleek het beeld helemaal verkapt te zijn. De film werkte op zich goed maar ik had de indruk dat mijn beeldverhouding verkeerd stond dus ik pakte een andere film om eens mee te vergelijken. Dat werd deze Die, Monster, Die en vermits die perfect werkte, heb ik deze maar opgezet.

En gedurende de film vroeg ik me af of het geen beter idee zou zijn geweest om toch In Dreams te proberen want dit stelde op zich niet al te veel voor. De film had mijn interesse gewekt vanwege de aanwezigheid van Karloff maar dit is redelijk teleurstellend. Karloff is bij mij legendarisch geworden vanwege zijn rollen als Frankenstein, de Mummy, in Bava's Black Sabbath en de Abbott & Costello films maar voor de rest lijkt hij toch bitter weinig goede rollen te hebben. Ook zijn rol hier kan zich niet bij die klassiekers scharen want daarvoor is Karloff maar een schim van zichzelf. In het begin gaat het hem nog goed af. De sfeerschepping zit goed en Karloff en het bijhorende kasteel komen mysterieus open. Sowieso opent de film sterk met de aankomst van Stephen maar naargelang de film vordert en het mysterie meer en meer ontrafelt, begint Karloff meer en meer te raaskallen en verliest de film ook enorm veel van zijn kracht. Maar als je denkt dat Karloff hier al niet goed uit de verf komt, dan pas je maar beter op voor de rest van de cast want die zijn nog een serieus stuk slechter met Suzan Farmer als dieptepunt.

Zoals ik daarjuist al zei begint het allemaal nog redelijk goed maar de ontknoping van het verhaal laat serieus wat te wensen over. Nu ben ik meestal wel te vinden voor dit soort mysterie verhalen maar dan liever wel wat een degelijke ontknoping en dat is hier niet het geval. De radioactiviteit, genetische manipulatie van planten en dergelijke en het bijhorende effect op mensen is geheel niet interessant en de film verliest dan ook alle belangstelling. Nogal vreemd want met een speelduur van een dikke 75 minuten is het normaal gezien erg makkelijk om je aandacht er bij vast te houden. Daniel Haller levert hier dan ook het zoveelste bewijs dat het werk van HP Lovecraft enorm moeilijk is te verfilmen. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik nog nooit een verhaal van hem heb gelezen maar zijn naam is toch wel erg bekend in het horrorgenre en praktisch elke verfilming tot nu toe is tegengevallen, met uitzondering van Castle Freak van Stuart Gordon. Al schijnt het wel dat Re-Animator de moeite zou zijn maar die is ook van Stuart Gordon dus dat kan wel eens kloppen.

Redelijk waardeloze Karloff en een nog slechtere cast. Het verhaal heeft op zich wel wat potentie maar de uitwerking laat praktisch alles te wensen over waardoor de film snel begint te vervelen en met zo'n korte speelduur is dat geen goed teken. Eergisteren gezien, nu al bijna compleet vergeten..

1*

In een oorlog kan zelfs een acteur winnen, mits die acteur Jackie Chan is

Met Eagle Shadow Fist zijn ik en een kameraad aan de tweede grote rol van Jackie Chan in zijn filmcarrière gekomen. De eerste film, Cub Tiger from Kwan Tung, was vrij vermakelijk maar ik had de indruk dat deze film een stuk serieuzer ging zijn en ik had eerlijk gezegd wat schrik of dat wel goed ging uitdraaien want dit soort films zijn toch meestal alleen maar vermakelijk vanwege hun knulligheid.

En ergens heb ik gelijk gekregen. Eagle Shadow Fist is precies een film geworden die een combinatie moet voorstellen van een historische film en een pure gevechtsfilm. Op historisch is dit in ieder geval vrij interessant te noemen, het is een periode in China waar ik zelf maar bitter weinig over weet, maar op gebied van vechten is dit niet al te schitterend. In het begin is het allemaal wel vrij leuk en het lijkt alsof er in de 5 minuten alleen al meer klappen zijn uitgedeeld dan woorden in de film maar de film kan nooit een perfecte dosis tussen deze elementen vinden. Dan gebeurt er werkelijk een halfuur niets en dan krijg je weer even lange gevechtscènes. Dat zou op zich nog niet zo erg zijn maar het ziet er allemaal zo enorm slecht uit! Langs de andere kant heeft het wel een zekere charme maar de gevechten zijn echt enorm langdradig en lijken de helft van de tijd echt nergens op te slaan. Vooral het eindgevecht is gewoon belachelijk te noemen. Chang krijgt de rammel van zijn leven en slaagt er opeens toch in om te winnen.. Voor de rest valt Eagle Shadow Fist vooral op vanwege de hardheid van sommige scènes want werkelijk niemand wordt gespaard. Oude mensen worden zonder reden in elkaar getrapt en er wordt op een bepaald zelfs met kinderen gesmeten in authentieke WCW stijl!

Vreemd trouwens dat Chan al zo enorm populair was ten tijde van het maken van deze film. Op de filmhoezen staat hij praktisch altijd met zijn kop als enige op een poster (nu zijn dat vaak wel hoezen die later zijn uitgebracht na het succes van Chan) maar ook op de enorm lange en saaie openingscredits staat hij als enige te pronken. Het wordt dan ook helemaal vreemd wanneer blijkt dat Chan ongeveer na drie vierde van de film het loodje legt.. Ik vraag me dan ook af waar de DVD hoes de quote haalt die ik hierboven heb gezet. Chan zelf is ook niet zo enorm schitterend in de film. Hij krijgt vrij veel slaag en deelt op zich maar weinig slagen uit maar bon, hij blijft nog altijd wel vermakelijk om naar te kijken. Alleen dat korte haar zag er echt wel niet uit. Dan vond ik de acteur die de rol van Chang speelde toch een stuk beter. Alleen ontbraken de eindcredits op mijn DVD en is ook Imdb helemaal niet volledig op dit gebied.

Leuk om eens gezien te hebben, voornamelijk vanwege de rol van Chan. Verwacht echter geen vertrouwde Chan flick want hij speelt hier maar een kleinere bijrol in. Het verhaal heeft op zich nog wel vrij veel potentie maar de afwisseling tussen dialoog en vechten is soms afschuwelijk. De choreografie is niet van zo'n heel hoog niveau waardoor de gevechten dan ook nog eens erg lang lijken te duren.

2.5*

You may say I'm a dreamer, but I'm not

Tjah, Death Race 2 was gedaan en toch nog moest ik een kleine 2 uur zien te overbruggen eer ik naar mijn volgende les kon. Diezelfde gast van mijn klas van wie ik Death Race 2 had, had ook deze Dinner For Schmucks en omdat één van mijn kameraden deze eens aanraadde wou ik hem wel eens zien. Ik heb hem wel in twee stukken moeten zien, er was uiteindelijk te weinig tijd, maar eigenlijk was ik daar niet kwaad om want ik betwijfel of ik het de volledige 2 uur had kunnen uitzitten...

Het begint nochtans allemaal wel leuk. Er worden een nummer van The Beatles gedraaid, The Fool on the Hill, is een leuke opener maar eigenlijk is dat maar één van de weinige gpede punten aan de film. Ik wist niet waar de film over ging, had wel een klein vermoeden als je wat logisch nadenkt over de titel, maar het is gewoon een degoutant uitgangspunt. Ik weet niet waarom maar ik kon me eigenlijk echt niet amuseren met het idee van 'laten we eens mensen uitnodigen om mee te lachen' maar daar kwam dan ook nog eens bij dat de film veel te lang duurt, ontzettend moralistisch is en dat de halft van de grappen totaal niet aankomen. Normaal gezien kan ik wel om met dit soort clichés maar het wordt allemaal zo saai en absoluut niet grappig gebracht. De personages zijn ronduit vervelend, ik wou die Darla echt een draai rond haar oren geven, maar het is vooral een kwestie van vele gemiste kansen. Ik heb het origineel niet gezien, gelukkig maar denk ik, en ik betwijfel of dat er ook ooit van zou komen.

Want als je met een sterrencast zoals in deze film zelfs nog geen glimlach kunt laten verschijnen op mijn mond dan scheelt er toch iets. Het is raar want er zitten wel een groot aantal acteurs in die me vaak wel kunnen bekoren. Vooral de bijrollen zijn goed gevuld maar ontzettend vervelend. Neem nu iemand als Galfianakis. In The Hangover en Due Date is hij erg sterk maar hier wou ik hem gewoon op zijn gezicht slagen. Absoluut niet grappig en bij vlagen zelfs ronduit pijnlijk. Alleen het einde met het gevecht tussen hem en Carell is nog enigszins de moeite. Over Carell gesproken, ik heb hem zelden zo irritant geweten. Nu ben ik sowieso al niet zo'n grote fan van de man in kwestie maar dit is toch echt wel een dieptepunt. Hetzelfde geldt voor Jemaine Clement, die ik anders wel kan waarderen in Flight of the Conchords. De enige die nog enigszins leuk uit de hoek komt is de immer geweldige Chris O'Dowd. Geniaal in The I.T Crowd en al even goed in The Boat That Rocked. Sowieso de beste performance uit heel de film. Dunham was trouwens ook al ontzettend pijnlijk, net zoals zijn gewone shows trouwens.

Bah, ik heb eigenlijk geen zin om hier nog verder woorden aan vuil te maken. De 2 nummers van John Lennon met of zonder overige Beatles zijn een pluspunt (omdat ik een groot Beatles fan ben) maar voor de rest is er maar weinig leuks te beleven. Erg goede cast, ontzettend slechte prestaties. Het einde is dan ook te cliché voor woorden en voor de rest is de film erg vervelend. Misschien beter geknipt tot een film van 80-90 minuten en niet iets van bijna 2 uur.

1*

That, children, is what's known as a jerkosaurus

De laatste tijd ben ik me terug wat meer aan het indompelen in de reeks Dinosaurs. Een hilarische serie van de hand van Brian Henson (zoon van Muppet - en zoveel andere series - bedenker Jim Henson) die na al die jaren nog perfect overeind blijkt te staan. Deze Dinosaur heeft daar natuurlijk niets mee te maken, maar als kind vond ik films over deze beesten altijd wel leuk en nu leek het me wel eens een goede gelegenheid te zijn. Het was bovendien ook nog eens een Disney die ik nog nooit had gezien.

Wat vreemd is, want dit is nochtans uitgekomen in de periode dat ik zo'n jaar of 8 à 9 was en daardoor onderdeel was van het doelpubliek. Soit, 15 jaar later dan toch eens een inhaalbeweging gedaan en één die me op zich wel kan bekoren. Dinosaur is een wat vreemde zit in het Disney classic gamma, het helpt ook niet dat de vergelijking met Platvoet nogal snel gemaakt is, maar ze proberen het eens over een andere boeg te gooien en dat is toch bewonderenswaardig. Oorspronkelijk was het zelfs de bedoeling dat de film gewoon geen dialoog ging bevatten, Michael Eisner was daar echter tegen, maar de film is ook wat donkerder qua toon en steunt vooral op de animatie om je als kijker over de streep te trekken. Geen slechte keuze, want op narratief vlak is hier inderdaad wel wat op aan te merken. Plus, op historisch gebied loopt ook wel geregeld mis.

Qua animatie wel een vreemde mix eigenlijk. De dinosaurussen zelf zijn volledig opgebouwd uit CGI, maar ze worden samengevoegd met achtergronden die zijn gemaakt via beelden van echt bestaande locaties. Zou naar het schijnt een erg hoog prijskaartje hebben gehad, maar het werkt wel vrij goed. Niet alles is even goed geconserveerd gebleven, we zijn tenslotte ook al 15 jaar verder, maar over het algemeen best tevreden eigenlijk. Vond het er sowieso ook wel beter uitzien in de film zelf dan op de screenshots die op de hoes staan afgebeeld maar dat terzijde. Het niveau van de voice cast is niet bijzonder memorabel, al is het wel leuk om een kleine Hayden Panettiere eens terug te horen.

Een film die nogal de pech heeft gehad dat er in eenzelfde periode gelijkaardige films uitkwamen (de meteoren scène is veranderd omdat het te hard leek op die van Armageddon en de Tyrannosaurus werd geschrapt wegens Lost World: Jurassic Park) en hoewel het een succes was bij release, is de film nadien in de vergetelheid terecht gekomen. Niet helemaal correct als je het mij vraagt.

3.5*

They call him pretty face!...and his credo is simple and short and sweet!

Een tijd geleden heb ik me eens een hele hoop Bud Spencer & Terrence Hill films aangeschaft. Het begon allemaal ooit met de Altrimenti ci Arrabbiamo en sindsdien zie ik sporadisch een film van het duo. Elke keer vraag ik me af waarom het eigenlijk maar sporadisch gebeurt want elke keer amuseer ik me eigenlijk te pletter en heb ik zin om een volgende film op te zetten. Naar God Forgives ... I Don't! was ik eigenlijk nog het meeste benieuwd doordat het de eerste film van het duo was en doordat ze hier eigenlijk helemaal nog niet zo humoristisch ingesteld waren.

Het had eigenlijk niet veel gescheeld of Spencer en Hill hadden elkaar nooit ontmoet! Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Pietro Martellanza de rol van Cat Stevens op zich ging nemen maar die brak zijn voet waardoor hij uit de picture verdween. Exit Stevens dus en daar kwam Hill ineens op de proppen. Hij ontmoette Bud Spencer voor de eerste keer en het vervolg zou filmgeschiedenis worden. Want eerlijk gezegd, die twee zijn echt perfect in evenwicht. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen maar er zit een soort heerlijke chemie tussen die twee en dat vertaalt zich blijkbaar perfect naar het scherm. Zelfs in een film als deze waar er amper geknokt wordt en waar geen humor is in te vinden, weten ze perfect hun draai te vinden. Blijft toch een geweldig duo. Maar Spencer & Hill zijn niet de enige noemenswaardige acteurs in de film, verre van want Frank Wolff is geniaal als Bill San Antonio. Meestal worden de andere acteurs wat overspoeld door Spencer & Hill, met uitzondering van Donald Pleasance in datzelfde Altrimenti ci Arrabbiamo waar ik het daarjuist over had.

De film doet wel enorm denken aan het werk van Sergio Leone en lijkt er ook hevig te door zijn geïnspireerd. Mij hoor je niet klagen want het levert een uitstekende film. Het is wel overduidelijk te zien dat dit de eerste film is waar de twee samen werken want qua stijl is het compleet anders dan wat ik gewend ben. En hoewel ik hun humor/knokfilms ook ten zeerste kan waarderen, beviel me dit nog net iets beter. Misschien doordat de film ook gewoon uitstekend in elkaar. Het begin brengt je al meteen in de sfeer van de film, de vele gelijkenissen met de films van Leone zijn vanaf hier trouwens al niet meer te tellen, maar doorheen heel de speelduur wordt er een interessant verhaal gesponnen dat nergens gaat vervelen. Het kat en muisspel met het goud, de vete tussen Bill San Antonio en Cat Stevens (al wordt die soms nogal onsamenhangend verteld met de flashbacks) en natuurlijk een climax zoals alleen Westerns die hebben. Twee mannen over elkaar, de hand op de pistolen, de haan al bijna gespannen en dan vliegensvlug de andere neerknallen. Fantastisch om naar te kijken! De muziek hier is trouwens ook van een hoog niveau. Toen de eerste deuntjes over het scherm liepen dacht ik dat we hier met Ennio Morricone hadden te maken, dat bleek dus niet te zijn, maar het is in ieder geval een waardige copycat om het zo maar te noemen. Qua stijl lijkt het, alweer, hard op hetgeen Morricone voor de Leone films maakte maar het heeft toch zijn eigen identiteit. In ieder geval een stuk leuker om naar te luisteren dan de gebruikelijke muzikale crap die in de Spencer & Hill films optreedt.

Een vreemde eend in de bijt maar wel één die geslaagd is. Bud Spencer en Terrence Hill zijn als vanouds weer op dreef maar het is voornamelijk de mooie Western setting, het vlotte verhaal en de sterke bijrollen die dit naar een hoger niveau tillen. Een atypische film van het duo maar sowieso één van mijn favorieten.

4*

Mickey Mouse en Dumbo

Een tijd geleden heb ik de Heroic Bloodshed box gekocht waar deze film samen met de A Better Tomorrow trilogie en Once a Thief in zit. Het was dan ook het plan om het derde deel van de ABT reeks te zien maar tot mijn verbazing bleek het ineens te gaan om een gedubte versie. Op naar Once a Thief dan maar maar die bleek ook gedubt te zijn... Aangezien ik The Killer al had op DVD (geremastered en met een Chinese audiotrack + wat extra's) heb ik ineens maar die versie opgezet en laat ik de Heroic Bloodshed box liggen voor wat het is.

The Killer wordt blijkbaar beschouwd als één van de beste actiefilms van Woo waardoor de verwachtingen toch vrij hoog gespannen waren. Ben voor de rest niet zo bekend met zijn werk maar van zijn films met Fat vind ik dit wel de minste. The Killer is nog altijd wel een degelijke film maar het drama komt hier niet helemaal uit de verf, wat op zich vreemd is want Woo legt het er hier een pak minder dik op dan bij de eerste twee ABT films. De dramatiek rond vriendschap blijft een wederkerend thema bij de films van Woo maar hier werkt het dus niet altijd even goed. Maar kom, dit soort films zie je nu niet voor het drama maar meer voor de vele geslaagde actie die Woo altijd op het scherm weet te toveren. De finale is hier dan ook weer om de duimen en vingers van af te likken. Compleet overdreven natuurlijk want het is niet bij te houden hoeveel kogels er kunnen worden afgevuurd uit één magazijn maar juist dat maakt het leuk. Woo houdt zich niet in waardoor het één langdurige adrenaline trip is.

En Chow-Yun Fat is en blijft cool. Ik had al vaker het gevoel dat er meer zat achter de man dan dat we in Amerikaanse producties te zien kregen en onder regie van Woo komt hij echt goed tot zijn recht. De man straalt een zekere vorm van charisma uit die zijn rollen de moeite waard maken. Mooi ook om te zien dat hij een film in zijn eentje kan dragen, al krijgt hij naarmate de film vordert wel meer en meer ondersteuning van Danny Lee die agent Li speelt. Sally Yeh als Jenny is wel veruit de minste schakel van het trio maar bon, de focus ligt dan ook helemaal niet op haar. Ik kreeg ook de indruk dat ze meer gecast was voor de soundtrack, Yeh is van origine dan ook gewoon een zangeres en geen actrice, maar het kan er nog mee door.

Ik moet bekennen dat ik toch hoopte op een hogere score. The Killer is nog altijd beter dan menig ander actiefilm maar het drama is niet altijd even geslaagd, iets wat ik nochtans in Woo's andere films wel kon waarderen. Gelukkig is er nog altijd een degelijke Chow-Yun Fat en een paar heerlijke shoot-outs. Woo begint zich toch wel te profileren als de regisseur waar ik meer van wil zien.

3.5*

From the director of Rambo and the Contract

Nu weet ik al langer dan vandaag dat ik dit soort reclamezinnen op een hoes beter kan negeren, maar Direct Contact spant toch wel de kroon. Danny Lerner is namelijk helemaal niet de regisseur van die films, maar de producer! Tenzij hij effectief een film heeft gemaakt die toevallig Rambo and the Contract heet, dan trek ik mijn woorden terug. Hij heeft zich echter vooral bezig gehouden met films over haaien (brrr Raging Sharks) en lijkt nu zich te concentreren op actiefilms.

Een goede evolutie als je het mij vraagt, maar jammer genoeg is Direct Contact niet meteen een film over naar huis te schrijven. Nu stel ik sowieso al geen al te hoge eisen bij dit soort films, wat lekkere actie en ik ben al tevreden, maar Lerner gaat hier en daar toch wel wat de mist in. Het gaan filmen in Bulgarije of een soortgelijk land ben ik al een tijd beu en scènes versnellen om ze 'cooler' te laten lijken is ook niet meer genoeg om me tevreden te houden. Toch is dit bij vlagen toch wel weer een lekker fout filmpje. Neem nu zo'n scène als de dood van een soldaat op de ambassade. Lundgren mompelt een ietwat flauwe one-liner en keilt hem uit het raam (inclusief granaat) waarop de man in kwestie in duizenden stukjes ontploft. Zo heerlijk slecht. Qua verhaal nog vrij onderhoudend (schitterend dat Lundgren blijkbaar nog altijd erin slaagt om het meisje te versieren) en dat eindshot waar ze samen in de opkomende zon wegrijden is puur goud. Was Lerner serieus of was het allemaal zo over the top bedoeld? De meningen zullen verdeeld zijn.

Lundgren blijft wel cool natuurlijk. Hier al wel wat op leeftijd, je ziet dat het allemaal wat trager gaat, maar hij weet dit soort filmpjes altijd wel naar een hoger niveau te trekken. Hoewel ik nog maar net aan zijn oeuvre ben begonnen, weet ik nu al dat dit een acteur is die ik niet beu ga geraken. Jammer genoeg kan dat niet voor de rest van de cast gezegd worden. Gina May is niets meer dan een mooie meid die blijkbaar echt van plan is om het te maken in Hollywood (anders had ze wel ingegaan op het voorstel om naakt te gaan, nu krijg je enkel haar blote rug te zien) en de bad-guys (met James Chalke op kop) zijn echt van het slechtste dat ik ooit heb gezien.

De slechteriken hebben precies ook les gekregen van de Stormtroopers uit Star Wars, hoe kan het anders dat ze zo vaak naast Lundgren schieten, en van spanning is er helemaal geen sprake. Ook op technisch gebied laat de film regelmatig een steekje vallen en toch.. Ik heb me wel weer geamuseerd met deze straight to DVD van onze goede vriend Dolph.

2,5*

First dance. First love. The time of your life

Een kleine maand geleden is Patrick Swayze overleden. Een verlies voor de filmwereld en ik verbaasde me er over dat ik maar weinig films met hem in de hoofdrol heb gezien. Als eerbetoon en om zijn bekendste film te zien ben ik deze Dirty Dancing in de Free Record Shop gaan halen. Gisteren opgezet en me goed geamuseerd.

Eerlijk gezegd, ik had nooit het vermoeden dat ik dansfilms leuk ging vinden. Het begon allemaal door Step-Up 2. Een goede kameraad was daar bijzonder lyrisch over en hij leende mij de film. Ik werd toen weggeblazen en werd tegelijkertijd nieuwsgierig naar de klassiekere dansfilms die vroeger een hele generatie tienermeisjes in vuur en vlam konden zetten. Ik kan me dan ook goed voorstellen dat Dirty Dancing dit deed. Vanaf de eerste scène tussen Swayze en Grey springen de vonken er van af en lijkt het één van de meest romantische filmkoppels ooit te worden. Dit wordt dan afzonderlijk allemaal nog eens versterkt met een aantal scènes zoals het oefenen voor de lift. Ook de metamorfose van Baby als preutse meid tot femme fatale is leuk uitgevoerd.

Een film als dit staat of valt met zijn dans en dat is nu volgens mij de reden waarom Dirty Dancing zo'n succes werd. De dansstijl die hier wordt uitgevoerd wordt niets voor niets het dirty dancing genoemd omdat het een meer erotische vorm is van het bekende stijldansen. Hedendaags is dat natuurlijk allemaal al achterhaald maar toch heeft het allemaal wel iets. Ik kan mijn vinger er niet op leggen maar gewoon al van het kijken naar de sterk uitgevoerde dansscènes word ik al goed gezind.

Jennifer Grey is goed voor de rol van Baby maar is toch naar het einde toe niet sexy genoeg om heel de film te dragen. Ik had liever Cynthia Rhodes, die nu de rol van Swayze's normale danspartner vertolkt, in die rol gezien maar die had er dan waarschijnlijk weer niet preuts genoeg uitgezien. Soit, degene die de film toch draagt is zonder twijfel Swayze. Het was in ieder geval wel confronterend om hem in deze rol te zien in de bloei van zijn leven terwijl hij juist ten onder is gegaan aan een meedogenloze ziekte. Ik heb hem nooit echt goed gevonden als acteur, in Point Break kan ik me hem niet meer herinneren en Ghost was te klef maar voor Dirty Dancing vorm ik graag een uitzondering.

Misschien is het wel totaal verkeerd dat ik dit als man geweldig vind maar dat kan me nu eigenlijk eens niets schelen. Ik had in ieder geval de tijd van mijn leven.

4*

Have the time of your life..all over again

De eerste Dirty Dancing was, tegen mijn verwachting in, bijzonder vermakelijk. Ik had hem in de eerste instantie alleen maar gekocht voor de rol van Swayze maar het was een dikke meevaller. Natuurlijk kon ik het vervolg voor 3€ niet laten liggen.

Ergens ben ik blij dat de film maar zo weinig heeft gekost want anders had ik een serieuze miskoop begaan. Hier op MovieMeter wordt de film als de betere van de twee beschouwt maar Havana Nights doet niet bijster veel meer dan een aantal scènes uit de eerste film schaamteloos te kopiëren. Zelfs heel het plot loopt bijna net hetzelfde met hier en daar een aanpassing want nog altijd gaat het over een preutse tiener/vrouw die door de juiste danspartner en muziek helemaal losslaat. Het enige wat verschillend is, is de setting waar het verhaal zich afspeelt want zoals de subtitel het al laat vermoeden, het is in Cuba te doen. Nu op zich vind ik het niet erg dat er nogal veel hetzelfde is, dit soort films kijk ik toch voor het hoge feelgood gehalte en de dansen maar laat dat nu juist hetgeen zijn waar Havana Nights de mist ingaat. Deze keer geen echte ballroom dansen maar de echte 'dirty dancing', vooral in de scènes in La Rosa Negra. Het is dan alleen jammer dat ik veel liever ballroom dansen zien die vaak sterk zijn gechoreografeerd dan een troep mensen in een kleine ruimte die precies maar wat tegen elkaar liggen te schuren. Daar staat dan wel tegenover dat dit allemaal juist goed in de film past door de setting van Cuba want heel de film voelt zwoel aan. Spijtig is ook dat, met uitzondering van het einde, er in de film geen enkele dans compleet wordt afgemaakt doordat er zich altijd een onderbreking voordoet in de vorm van iemand die staat te kijken of iets komt vragen...

Qua cast is Havana Nights wel wat een verademing ten opzichte van het vorige deel doordat Romola Garai haar rol van preutse Katey tot femme fatale met verve uitvoert. Het komt allemaal geloofwaardig over en dat is ook te danken aan haar partner, Diego Luna, met wie ze twee keer zoveel chemie heeft als Swayze met Grey. Over Swayze gesproken, hij is de reden waarom de film net dat halfje extra krijgt. Ik hoopte al dat hij een bijrolletje ging hebben maar dat het zo leuk ging zijn had ik dan ook weer niet gedacht, wel is hij echt een serieus stuk verouderd. De rest van de cast komt ook goed over al irriteerde ik me soms wel hard aan Kateys jetset vriendinnen of haar zus.

Nagenoeg hetzelfde plot als deel 1 maar dan met meer dirty dancing. Jammer genoeg zie ik deze stijl niet zo graag dus is het wel een teleurstelling ten opzichte van de voorganger. Normaal gezien 2.5* maar dankzij het kleine bijrolletje Swayze toch nog een voldoende.

3*

Well, I got news for ya. That's the only thing that's gonna be pulling out tonight

Er zijn altijd wel zo van die films waar je liever niet aan wilt beginnen, maar waar je eigenlijk niet onderuit kunt. Dirty Grandpa was er zo eentje van en het was eigenlijk vooral de aanwezigheid van Robert de Niro dat me hier nog over de streep trok. De man is wel wat van zijn klasse verloren en toch blijft het een acteur die ik wel graag bezig zie. Plus, ergens heb ik wel respect voor het feit dat hij zich van niets meer iets aantrekt en gewoon zijn eigen ding doet.

Waardoor hij dus in een film is terecht gekomen waar hij een weduwnaar speelt die vastbesloten is om a) een betere band met zijn kleinzoon te krijgen en (vooral) b) seks te hebben met een studente. Je weet perfect welke richting de film gaat uitgaan, de jokes zijn er af en toe compleet naast en toch... ik heb me hier echt nog wel mee geamuseerd. Er is gewoon iets met de vibe tussen kleinzoon en grootvader dat goed werkt en hoewel de nodige pis- en kakhumor niet gemeden wordt, is er ook veel dat wel werkt. Uiteraard moet er naar het einde toe nog de nodige clichés bovengehaald worden (al vanaf de eerste seconde dat Jason Shadia terug ontmoet weet je gewoon dat die twee samen gaan eindigen) maar dit soort films kan ik dat al makkelijker vergeven dan anderen. Verder is dit vooral gewoon veel puberale onzin en gaat Dirty Grandpa vaak lenen bij soortgelijke films. Dat is niet altijd een even goed idee, de twee agenten bijvoorbeeld zijn werkelijk tenenkrommend en hebben we al vele malen beter gezien, maar het tempo ligt hoog genoeg dat je daar niet aan stoort.

En laat ons eerlijk zijn: De Niro doet dit best nog wel leuk. Het is niet de eerste keer dat hij zich aan een komedie waagt, maar het is één van de weinige keren dat hij zo grofgebekt is. Het aantal 'fucks' is niet bij te houden maar het is vooral de interactie met Zac Efron die het de moeite waard maakt. Vraag me alleen af wat die nog gaat doen eenmaal zijn looks beginnen te slijten, een groots acteur lijkt het vooralsnog niet te zijn. Wel een toffe rol ook nog voor Aubrey Plaza (al geef ik toe dat ik sowieso wel een groot zwak voor haar heb) en ook Zoey Deutch geeft nog net dat beetje extra pit aan de cast. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Julianne Hough die vreselijk vervelend is. Beetje een tegenvaller ook dat Jason Mantzoukas weeral nagenoeg dezelfde rol speelt als altijd, de fun is er nu wel wat van af.

Misschien was ik in een goede bui, misschien is het gewoon een goede film, misschien is er nog een andere reden maar punt blijft dat ik hier aangenaam verrast door ben. De verwachtingen stonden weliswaar zo laag dat het alleen maar kon meevallen en dat heeft het dus gedaan. De tandem De Niro/Efron werkt nagenoeg over de gehele lijn en met Plaza en Deutch heb je nog een aantal toffe bijrollen. Veel hit & miss maar voor mij genoeg hits.

3.5*

I know what you're thinking. "Did he fire six shots or only five?" Well, to tell you the truth, in all this excitement I kind of lost track myself. But being as this is a .44 Magnum, the most powerful handgun in the world, and would blow your head clean off, you've got to ask yourself one question: Do I feel lucky? Well, do ya, punk?

Ik had de eerste twee van de Dirty Harry films ooit al eens gezien maar spijtig genoeg nooit de rest kunnen bekijken. Nu had ik daarstraks een mooie box gevonden met de 5 delen en een documentaire voor maar 12€ dus het wordt de komende week Dirty Harry tijd

Clint Eastwood is ten eerste gewoon de pure belichaming van een cynische maar rechtvaardige flik die alles volgens zijn eigen regels doet. De one-liners, de conversaties en zijn lichaamstaal zijn gewoon te stoer voor woorden. Als Man with No Name in Good, the Bad and the Ugly was hij al ijzersterk maar hier overtreft hij deze prestatie zonder twijfels.

Maar Dirty Harry is niet alleen goed door Eastwood, wel grotendeels maar vooral ook door het verhaal. In plaats van een typisch goede flik jaagt een tijdje op slechterik en krijgt hem op een simpele manier te pakken krijgen we hier een realistisch verhaal met fouten aan beide kanten, zowel van de politie als van Serpico zelf. Ook vond ik het goed dat ze ergens in het midden van de film Serpico te pakken krijgen maar hem noodgedwongen terug moeten vrijlaten vanwege Callahan met een fantastische climax tot gevolg waar Eastwood zo angstaanjagend is als hij in zijn eentje op die brug staat. Een .44 Magnum is ook één van de meest coole wapens dat een flik kan hebben volgens mij.

De weinige muziek in de film is trouwens ook goed verzorgd. Om de één of andere reden gaven de de deuntjes me echt het gevoel dat ik in San Fransisco zat. Ook is de film al meer dan 30 jaar oud maar komt hij nooit gedateerd over.

Fantastisch eerste deel van een hopelijk even goede reeks.
4.5*

Wij zijn betrouwbaarder dan Mac en crashen beter dan Windows

Van alle bekende komieken die we hier in België hebben, kan ik het meest met Wouter Deprez en Wim Helsen. Komieken die een overstapje naar film maken is niets nieuws in ons kleine landje, maar ik zat altijd met het idee dat Helsen dat enkel met kleine rolletjes deed. Zo was zijn rol in Little Black Spiders nogal beperkt, maar met Dirty Mind, zijn debuut notabene, neemt hij blijkbaar de hoofdrol op zich.

En Helsen doet dat goed, zoveel is duidelijk. De transformatie van de ietwat sullige Diego naar de van zelfvertrouwen overlopende Tony T is heerlijk om naar te kijken, maar Helsen geraakt er ook gewoon mee weg. Blijkbaar is Dirty Mind een onderdeel van een trilogie (met Linkeroever als eerste deel en het recente Waste Land als afsluiter), ik vroeg me al af vanwaar dat deel 2 in de openingsscène vandaan kwam, maar de film kan perfect op zijn eigen benen staan. Een geslaagde komedie die op den duur leuker en leuker wordt. Hoogtepunten genoeg met onder andere de scène waar Tony het aan de stok krijgt met een Parkinson patiënt, maar het is jammer dat de film nadien wat uit de bocht vliegt met Tony die zijn moeder in de maag stompt. Voelde nogal misplaatst aan eigenlijk en is wat lastiger te rijmen met het personage.

Visueel ben ik minder overdonderd, want ik vond de continue korrel in het beeld eigenlijk vrij storend. Had precies de indruk dat ik naar een oude VHS zat te kijken en ik zie er eerlijk gezegd ook niet direct een meerwaarde in. Qua cast de vertrouwde gezichten in België met onder andere Peter Van den Begin, Sien Eggers en Frank Focketijn. Het is echter vooral een one-man show van Wim Helsen, al mag de aanwezigheid van Kristine Van Pellicom (Jaana) en Robbie Cleiren (Cisse) niet onderschat worden. Hier en daar wat een abominabele bijrol (ik kijk naar u, Adriaan Van den Hoof), maar niet storend genoeg om me echt te irriteren. Toffe soundtrack ook met Evil Superstars en natuurlijk Bailando van Paradisio tijdens de discotheek scène. Heerlijk!

Liefhebbers moeten trouwens ook nog even de extra's bekijken. Er staat een compleet van de pot gerukte kortfilm van Pieter Van Hees op genaamd Belgium Strikes Back waarin Sabine Hagedoren wordt ontvoerd en gered moet worden door Jean-Claude Van Damme.. Soit, aangename film die door een aantal schoonheidsfoutjes niet aan een 4* geraakt. Toch eens achter het overige werk van Van Hees gaan.

3,5*

Tweede Jerry Lewis

Ik had ooit eens gehoord dat Jim Carrey zijn inspiratie haalde van Jerry Lewis dus besloot ik om er eens een paar op te zetten. De eerste (Errand Boy) sloeg verschrikkelijk tegen maar ik vond niet dat ik hem op één film moest afkeuren. Deze Disorderly Orderly werd nummer twee.

En vanaf dat Lewis in beeld komt wordt mijn schrik waargemaakt dat al zijn films zo zullen zijn. Dat de film al meer als 40 jaar oud is doet de humor ook niet veel eer aan maar het is allemaal zo verschrikkelijk oubollig en voorspelbaar. Dan zijn een Marx Brothers hier toch veel beter in. Het enige goede aan de film was de eindscène waar Lewis met de ambulance gaat lopen en alle gevolgen van dien.

Hetgeen waar ik me in Lewis zijn films het meest irriteer is Lewis zelf. Voor mij is hij niet meer dan Donald Duck op speed maar wat nog erger is, is dat alle humor wordt geconcentreerd op Lewis waardoor de andere personages eigenlijk gewoon bijzaak zijn.

Ik kan me goed voorstellen dat dit vroeger geweldige films zijn geweest maar nu voelen ze toch zwaar gedateerd aan. De cliché humor en dito Jerry Lewis kunnen hier niet veel aan veranderen.

1*

You are not welcome here

Eén keer in de week probeer ik altijd met één van mijn beste kameraden af te spreken om een film te gaan huren. Nu de laatste tijd is het aanbod in de plaatselijke videotheek niet veel soeps en hebben we onze toevlucht moeten nemen tot het pindakazen van films. Normaal gezien tegen mijn principes maar mijn kameraad ziet niet graag films van voor zijn geboortejaar dus hij vond het helemaal niet erg om de film te pindakazen.

Het was eigenlijk door mijn aanraden dat we op deze film waren uitgekomen. Ik had hier eens vluchtig op Moviemeter gekeken en een paar reacties doorgenomen en die waren vrijwel positief. Nu heb ik het nog niet echt vaak gehad dat mijn mening hard afwijkt van Moviemeter maar met District 9 is dat zonder twijfel het geval. Wat een verschrikkelijke kutfilm! Op het eerste zicht had ik een verhaal verwacht dat niet hard zou afwijken van het gewoonlijke aliens willen de wereld veroveren verhaal maar hier wordt er gekozen voor een andere aanpak. Een aanpak die ons probeert te laten geloven om sympathie voor de aliens te hebben. Nu op zich sta ik altijd wel open voor een andere invalshoek maar niet wanneer het zo verschrikkelijk slecht wordt uitgewerkt als hier. Het eerste kwartiertje had nochtans nog redelijk veel potentie. De documentaire stijl is leuk maar het begint mis te lopen wanneer het hoofdpersonage, Wikus Van De Merwe, besmet geraakt door een soort van spuitbus waar het 'fluid' van de aliens inzit. Vanaf dan stapelen zich de meest idiote situaties op waaronder stukken waar diezelfde Van De Merwe ineens de taal van de aliens lijkt te begrijpen. Het is te veronderstellen dat dit komt doordat hij zelf langzaamaan in een alien verandert maar toch, het had beter uitgewerkt gemogen. Wat trouwens ook geen pluspunt voor de film is dat je eigenlijk vanaf de eerste 5 minuten hoopt dat het hoofdpersonage een langzame en wrede dood zal ondergaan omdat hij zo verschrikkelijk irritant is.

Qua verhaal verdient District 9 zonder twijfel het laagste van het laagste maar waarom dan toch nog die 2 sterren? Puur en alleen voor de aliens die er fantastisch uitzien. Jammer genoeg lijken de aliens zelf, zoals hier ook al een aantal keer is geopperd, te hard op de mens. Het kan nu toch niet moeilijk zijn om eens een compleet nieuwe levensvorm te creëren die in de verste verte niet op ons lijkt.

Ik zei het hierboven al, Wikus Van De Merwe is één van de meest irritante hoofdpersonages die ik ooit al in film heb gezien. De manier waarop hij geïntroduceerd wordt is al verschrikkelijk en die hoge ik-wil-hem-op-zijn-gezicht-slagen factor verdwijnt niet. Wat wel hilarisch was was de manier waar de overheid laat uitschijnen hoe het komt dat Van De Merwe besmet was, namelijk door sex te hebben met een alien inclusief een gephotoshopte afbeelding waar zowel alien als Merwe in een comprimerende positie staan. Ik vind het ineens al een pak minder dat Sharlto Copley nu de rol van Murdock in de nieuwe A-Team film op zich zal nemen. De rest van de cast acteert wel goed maar is niet echt noemenswaardig doordat de film zich toch vooral concentreert op de aliens en Copley.

Uiteindelijk is District 9 niet meer geworden dan een standaard actie film die heel het alien gedoe eens op een andere manier bekijkt. De documentaire stijl is origineel maar verdwijnt zeer snel waardoor alleen de effecten overblijven.

Teleurstellend...

2*

Every killer lives next door to someone

Ik kende Disturbia wel van naam maar ik had nooit de moeite gedaan om hem te zien. Ik denk dat ik rond de periode dat deze uit kwam mijn eerste kennismaking met Rear Window had en dat ik daarmee nogal wisselvallig ten opzichte van deze remake stond. Nu kwam de film een tijd geleden op televisie en kon ik het toch niet laten.

Het eerste wat me meteen opvalt is dat Caruso wel hetzelfde basisconcept heeft maar zich niet laat vangen om een complete remake te maken, in tegenstelling tot Gus Van Sant met Psycho. Er zijn genoeg nuances waardoor je Disturbia niet noodzakelijk als remake van Rear Window moet zien en daar ben ik wel blij om. Zo voelt Disturbia meer als een modernere versie van het bekende verhaal aan. Deze keer geen fotograaf die zijn been breekt maar gewoon een sympathieke knul die zijn vader heeft verloren en in een woede uitbarsting zijn leerkracht slaagt waardoor hij huisarrest krijgt. Hoewel het verhaal dan redelijk voorspelbaar is lukt het Caruso toch om door de visuele flair de film naar de 4* te slepen. Nadeel is wel dat hij nogal standaard blijft, veel van zijn shots voelen dan ook erg Hitchcock aan maar het is niet omdat het standaard aanvoelt dat het noodzakelijk slecht is. De spanning wordt op een deftige manier opgebouwd en ook de verhaallijn betreffende de buren evolueert van luchtig en humoristisch tot bij vlagen serieus spannend. Caruso weet hoe hij zijn film spannend moet maken en laat dan ook geen enkele kans onbenut om dit te doen.

Shia LaBeouf is geen Cary Grant, dat weten we allemaal maar toch is zijn rol de moeite waard. Ik kom hem de laatste tijd vrij veel in films tegen (o.a. Transformers en Indiana Jones) maar zijn rol als Kale behoort toch tot het beste wat hij tot nu toe heeft laten zien. Hij speelt op een naturelle maar vooral geloofwaardige manier en stoort nergens. Sarah Roemer is dan zeker en vast weer geen Grace Kelly maar net zoals LaBeouf zet ze een geloofwaardige rol neer. De chemie tussen beiden is er vast en zeker en komt het meeste van de tijd mooi tot zijn recht. Degene die me het meest verraste was toch wel David Morse. Ik kan me hem alleen maar in The Green Mile voorstellen maar hier speelt hij toch wel een serieus andere rol en hij doet het met verve. De scènes met Turner zijn vaak angstaanjagend en alleen wanneer hij op het einde half doorslaat voelt het een beetje teveel aan. Ik vond hem veel beter wanneer hij een heerlijke koele kikker was. Tot slot rest alleen nog maar Aaron Yoo. In 21 was hij al vrij hilarisch op sommige momenten maar hier steelt hij toch wel vaak de show. Hij kwam ook vaak echt overtuigend angstig over, vooral wanneer hij in de garage zit en hij had mij ook overtuigd toen hij in de kast lag. Ik schrok me rot toen hij recht sprong.

Minpunt was wel de redelijk slechte muziek. Het was misschien een foute veronderstelling maar vanaf dat ik een shot van Kale zijn kamer zag, zag ik posters van Led Zeppelin en The Doors hangen. Ik dacht dan ook dat de film af en toe een soortgelijke soundtrack ging hebben maar neen, ineens heeft Kale irritante deuntjes die me teveel aan negermuziek deden denken als ringtone op zijn gsm. Ach, ik zal wel weer teveel nadenken.

Het heeft even geduurd eer ik de film wou aanschouwen maar nu ik het heb gewaagd heb ik er spijt van dat ik hier niet eerder aan ben begonnen. Disturbia is geen Rear Window maar is zeker en vast geen slechte film. Het verhaal is bij vlagen cliché maar de spanningsopbouw is heerlijk spannend en de cast zit op een hoog niveau.

4*

Hey, teacher, leave them kids alone

Misschien is het omdat ik de schoolbanken zelf nog niet zo lang ben ontgroeid, misschien is het omdat er in mij het guilty pleasure schuilt dat ik graag studenten achtervolgd zie worden door een killer, maar dit soort horror highschool films doen het altijd wel goed ten huize Metalfist. Het jaar 1998 was dan ook een goed jaar voor dit soort films aangezien - in navolging van Scream die in 1996 het genre een nieuwe boost gaf - we getrakteerd werden op twee gelijkaardige films: The Faculty en Disturbing Behaviour.

Van die twee titels is The Faculty de meest bekende geworden (voor een groot stuk dankzij meer naamsbekendheid met onder andere Robert Rodriguez en Elijah Wood) maar eerlijk gezegd, ik heb meer met Disturbing Behaviour. Geen tijd verliezen met een uitgesponnen speelduur (al blijkt er naar het schijnt nog wel een director's cut te bestaan van een kleine 2 uur maar regisseur David Nutter heeft die nooit mogen uitbrengen) en gewoon een vermakelijk plotje rond een stel studenten die in de gaten krijgen dat hun medestudenten wel erg vreemd uit de hoek komen. De gebruikelijke clichés worden niet uit de weg gegaan en toegegeven, de film leunt wel erg hard aan bij onder andere The Stepford Wives, maar het blijft boeiend. Meer zelfs, de scène in het gekkenhuis vond ik oprecht griezelig.

Fijne cast ook met onder andere James Marsden op kop. Ben absoluut geen fan van de man, al baseer ik dat vooral op zijn waardeloze invulling in de X-Men franchise, maar dit doet hij goed. Beetje getroebleerd voor zich uit staren, ondertussen een pak slaag krijgen wanneer hij het voor de zwakkeren opneemt en natuurlijk een romance beginnen met het meisje. Die rol wordt ingevuld door Katie Holmes in één van haar eerste filmrolletjes en je begrijpt perfect wat Tom Cruise ooit in haar heeft gezien wanneer je haar hier als alternatieve chick ziet rondlopen. Best nog een leuke chemie met Marsden, maar vooral ook met Nick Stahl (Yellow Bastard uit Sin City!) en dan lopen er nog vermakelijke bijrolletjes rond zoals Chad Donella die de rol van de lichtschuwe U.V. speelt.

Ik ben wel benieuwd naar die director's cut eigenlijk, je gaat er weliswaar vanuit dat dat een betere film zal opleveren maar ik vraag me af of een langere speelduur wel zo'n goed idee is. Het einde zou zijn aangepakt (geen Gavin die het overleefd heeft en nog steeds onder de invloed is) en dat lijkt me dan wel weer een goede zet. In ieder geval: ondergewaardeerde film die best wel wat meer aandacht mag krijgen.

3.5*