Opinions

Toch wel een tegenvaller. Aanvankelijk had ik niet zoveel van Slumdog Millionaire verwacht, maar al de goede verhalen van diverse bronnen maakte me toch nieuwsgierig. De film ziet er goed uit, maar wist me toch nergens te raken. Wellicht heb ik gewoon te weinig met de locatie, waardoor zelfs de mooie plaatjes uiteindelijk weinig indruk achterlaten.

Het grote probleem van de film is de vertelstructuur. Je wordt constant heen en weer gegooid in de tijd en waar dit soms goed werkt, zorgde dit er hier voor dat ik onrustig werd en nooit echt in de film kwam. De kindacteurs zijn best aardig, maar krijgen zoveel screentime dat ze zelfs een dragende rol hebben en dat is teveel last voor de kleine schouders.

Een ander minpunt is de ongeloofwaardigheid. Dan heb ik het verder niet over de vragen, ik begrijp dat dat een onderdeel van de film is, maar dat zijn broer opeens zichzelf opoffert, voor zijn broertje of dat hij Latika weer tegenkomt bij de gangsterbaas komt natuurlijk uit de lucht vallen. In plaats van 'leuk ongeloofwaardig' is dit gewoon een veel te makkelijke manier om te scoren.

Al met al een redelijke goede film met mooie plaatjes, maar wat mij betreft al die buzz niet waard.

Inderdaad een goede film. Vooral heel consistent en afwisselende beelden die ongelofelijk veel sfeer in zich dragen. Ook zijn de personages en hun onderlinge band goed verzonnen en met de beelden tot een sterk geheel versmolten. Helaas bleef het voor mij daarbij. Hoewel ik het wel goed vond, werd ik nergens in het verhaal gezogen en kwam ik niet in de 'flow' van de film. Bovendien was ik toch ietwat teleurgesteld dat de film uiteindelijk niet echt een point had, al is het wel een verademing dat deze film ophoudt, in plaats van uitleggerig nog wat lijnen bij elkaar leggen.. Al met al toch wel een aanrader. 3,5*

Bijzonder matige film. Visueel is het af en toe nog wel ok, maar verder is het pure chaos en wanorde. Stewart is letterlijk en figuurlijk kleurloos en Theron schmiert zonder grenzen. De mannen doen het dan nog wel aardig, maar het verhaal is dusdanig stupide, dat het allemaal toch niet helpt.

Deze komedie is fris genoeg om te vermaken en heeft twee hoofdrolspelers die later in Duitsland nog veel beroemder zouden worden. De film probeert de typisch rock 'n roll-sfeer uit te stralen, maar slaagt daar maar ten dele in. Gelukkig worden redelijk wat cliches vermeden (al zitten er toch nog een paar in). Geen bijzondere aanrader, maar wel een stuk beter dan andere films in het genre.

IJzersterk drama. Doet als geheel een beetje aan Guernsey denken, al is er duidelijk veel meer dialoog aanwezig. Renate lijkt in eerste instantie een sterke vrouw, maar al snel blijkt er toch in haar hoofd en hart toch veel meer af te spelen. Wat volgt een mooie reis, die niet zozeer om de locaties gaat, maar dat meer een reis is door haar gevoelens. Film maakt ook optimaal gebruik van de korte speelduur, om zo alle overbodige elementen buiten te houden en echt toe te treden tot de kern. Sterk. 4*

Na de film zat ik met veel vraagtekens. Ki-Duk gebruikt hier zoals altijd een berg symboliek, voor mijn gevoel meer dan anders, wat bedoelt hij ermee? Waarom zit hij zelf achter de computers en bepaalt hij (enigzins) het lot van de hoofdrolspelers? En zo spookte er nog meer door mijn heeft. Inmiddels heb ik daar geen last meer van en blijft vooral het mooie verhaal me bij. Toch weer een stuk beter dan de laatste twee die van Ki-Duk zag. Helaas werd ik nergens emotioneel bij dit verhaal betrokken. Hierdoor bleef het wel interessant, maar echt pakken deed het me niet. Wel leuke behangetjes.

3,5*

Deze Chinese Oscarinzending heeft helaas niet al te veel te bieden. Het thema van de risico's van het viral gaan van flimpjes voor het leven van individuen is best interessant en wordt het eerste uur goed gepresenteerd. Het verhaaltje dat uit dit thema volgt, is echter oninteressant en uitgekauwd. Helaas, visueel wel verzorgd, maar nergens bijzonder en doet een beetje aan een doorsnee HK-film denken.

Voor de mensen die Im Juli gezien hebben, is dit weer een erg typische Akin-komedie. Het lijkt dat Fatih Akin de zware kost van de afgelopen jaren even af wilde wisselen met een hoop lol. En dan vooral de lol bij het maken. In feite is het gewoon een vriendenproject. Bleibtreu heeft al vaak met Akin samengewerkt en Bousdoukos speelde al in Akin's debuut Kurz und Schmerzlos. Echt een fantastische acteurs is het ook niet, maar wellicht doordat hij ook meegeschreven heeft aan het scenario, werkt het uiteindelijk toch wel allemaal. Daarnaast ook een rol voor Moritz Bleibtreu's moeder (die inmiddels overleden is) en de broer van Fatih Akin.

Dat het een persoonlijke project is met een hoop lol schijnt ook door in de film, die boven vooral fris en enthousiast aanvoelt. Met een kritisch oog valt er hier en daar best wat op aan te merken en echt super grappig wordt het nou ook niet echt, maar het is wel een film die gewoon de hele speelduur goed vermaakt. Ik vond Im Juli net iets beter, maar het moge duidelijk zijn dat Akin, die nog steeds pas 36 is, ook dit genre nog onder de knie heeft.

Allemaal wel aardig en vooral ook degelijk, maar eigenlijk nergens opzienbarend. Eigenlijk is alleen die scène waar haar man verdwijnt heel sterk. Dat sterke geluid van de golven, met de hulpeloze Rampling die hierover uitkijkt. Verder dobbert de film maar een beetje rond, zonder echt aangrijpend of geweldig interessant te worden. Kortom, vooral degelijk, maar ik heb wel betere films over rouwverwerking gezien, zoals bijvoorbeeld Trois Couleurs: Bleu.

Toch wel een gave film. Ik heb me bewust zo min mogelijk ingelezen in de film, omdat ik zo blanco mogelijk wilde beginnen. Dat viel aanvankelijk wel tegen. In het begin krijg je namelijk een enorme berg aan informatie en personages achter de kiezen en daarom duurde het tot pakweg de eerste driekwartier voordat ik de film zat.

Daarna gaat het lekker lopen en wordt de film ook echt goed. Een enorm sterk toekomstbeeld, dat misschien niet eens zo ver weg is. Vooral veel aandacht voor details viel mij op, waardoor die wereld echt compleet is. Ik vind het verder lastig om mijn vinger op te leggen wat er zo goed is; het is een meer een soort achtbaan, het werkt goed in ieder geval.

Sowieso een pluim aan Kelly voor deze cast. Ik wist al dat Gellar, Scott en The Rock er in speelde, maar dat daarnaast Justin Timberlake en Mandy Moore maakt het feest helemaal compleet. En dat het nog werkt ook, dat is het knappe. Vooral de eerste drie spelen echt fantastisch, eigenlijk jammer dat ze dan vooral vaak in troep spelen. Ik denk zelfs dat Gellar de rol van haar leven speelt.

Toch denk ik dat Kelly nog veel beter kan dan dit. En dan heb ik het vooral over zijn stijl, daar zit niet echt een lijn in. Iets te veel 'all over the place'. In de zin van: 'dit wil ik erin en dit ook' en daarom wordt het eindproduct ook minder. Liever iets minder referenties en je favoriete liedjes in een film proppen. Ik vond Donnie Darko daarom ook beter. Toch 4*, knap staaltje film dat ik zeker nog een keer ga kijken.

Teen horniness is not a crime is nu ook mijn favoriete nummer van de week

Helaas is het te vaak net niet, waardoor er behalve een enkele glimlach, niet veel door me gelachen werd. Toch 2,5* voor enkele grappige scenes.

Vroeger mijn favoriete film, toen ik nog klein Knispertje was, maar tijden veranderen. Op zich is de actie nog wel in orde, maar is de film toch een maatje kleiner dan bijv. een Die Hard. Vooral de stompzinnigheden in het verhaal, doen de film de das om (bijv. dat de schurk op het moment supreme naar de wc is . Uiteindelijk toch wel vermakelijk. 3*

Inspiratieloze film, die vooral rekening lijkt te houden met kinderen die maar een hele korte aandachtsspanne hebben. Waar dit soort films normaal enige vorm van opbouw hebben, wordt dat hier in 5 a 10 minuten afgedaan. Op zich geen probleem als er meteen naar de actie wordt overgeschakeld, maar de film stapelt werkelijk cliché op cliché en steelt tot overmaat van ramp ook nog riant uit allerlei films, waardoor alles nogal redelijk onzinning wordt.

Het helpt ook dat dat het acteerwerk ver beneden de maat is. Er zijn zat kinderen die wel goed kunnen acteren, maar wat Freddie Highmore hier doet, is wel erg matig toch. Het lijkt erop alsof de makers hun publiek niet serieus hebben genomen, want ook al wil je kinderen bereiken, dan nog hoef je je film niet zo duidelijk in hapklare brokken af te leveren.

Helaas is deze film niet half zo leuk als de tv-series. Dat is jammer, want het komt een beetje over alsof er geforceerd een verhaal en moraal in de film geperst moesten worden, wat ten koste is gegaan van de echte goede grappen die in de serie toch wel zit.

Een krappe 3*

'The Square' is een opmerkelijke zwarte komedie. Best grappig en de tijd gaat snel voorbij. Tegelijkertijd wordt de film nooit mee dan som van de delen. Östlund is ook niet erg goed in het meegeven van een extra emotionele lading. Ondanks de prijzen die de film wordt, denk ik niet dat dit een klassieker wordt.

Film bouwt heel langzaam op. Het was niet saai, maar ik vroeg me echt af wanneer het eindelijk van start zou gaan. Achteraf gezien was dat al vanaf minuut 1. Zo'n film werkt op de opbouw en met de kleine details die het geheel realistischer maken en het laatste half uur des te emotioneler. Vanaf het moment dat Arianne in de film kwam, heb ik echt met kippevel op mijn arm gezeten.

Dat laatste trekt het net over de rand naar 4*

Stella's Oorlog is een enorm sterke Nederlandse productie. De telefilms die ik tot nu toe had gezien hadden altijd wel een goed idee, maar miste een hoop in de uitwerking. Maar Stella's Oorlog is juist heel goed uitgewerkt. De film zit vol met goede ideeën. Het begint al sterk met de eerste scène waar er een feest wordt gegeven voor de vertrekkende militairen. Dit is meteen al een hele effectieve manier om je betrokken te gaan voelen bij de personages, omdat je meteen al zo dicht bij hen staat.

De film verschuift dan al snel na de dood van Stella's broer. Jur is teruggekomen, maar zit met een trauma en wil nergens over praten. De film besteedt hier relatief weinig aandacht aan, maar is wel erg effectief, met bijv. de scène dat Stella graag met Jur naar bed wil, maar dat hij nergens op reageert. Stella wordt steeds wanhopiger en lijkt na de dood van Jur zelfs door te slaan.

Het is hier waar de film omslaat tot thriller. Ik heb me daar bij het kijken van de film eigenlijk niet aan gestoord, maar achteraf vroeg ik me af of het niet een rare omslag is van (oorlogsverdriet)drama naar thriller. Ik kwam tot de conclusie dat het hoe dan ook werkt. Hoewel de film nog steeds de drama-elementen bezit, wordt het namelijk enorm spannend. Het is een tijd geleden dat ik met zoveel spanning op de bank heb gezeten. Dit wordt enorm versterkt door geweldige scènes zoals die waar je de geluiden hoort van de tapes die Stella bekijkt, terwijl slechts de caravan van buiten in beeld is en de scène waar Sander het verhaal vertelt, maar waar dat alleen maar in beelden wordt verteld (zodat Stella ook echt in de woestijn meeloopt).

De acteerprestaties zijn uistekend. Guzman en Römer zijn beide erg goed, maar Maartje Remmers is echt fantastisch; wat een rol! Ik vond alleen Micha Hulshof wat minder, maar dat mag verder de pret niet drukken.

Indrukwekkende film, die van mij dan de verdiende hoge score krijgt.

Solondz pakt me niet echt. Vermakelijk is het wel. Al een stukje beter dan Happiness voor mij. Film heeft zeker goede momenten. Zo zijn vooral de stukken uit de documentaire zeer geslaagd en leggen die het personage van Paul Giamatti pijnlijk bloot. Ook vond ik het deel Fiction redelijk geslaagd. Waar gaat het dan fout? Ik denk op het punt dat de personages te onecht zijn. Vooral in het gezin maakt Solondz gebruik van karikaturen, terwijl ik qua humor toch van wat meer subtiliteit hou. Daardoor komen ook de grappen minder aan. Zo zijn de scenes met bijv. Conan O'Brien fantastisch, maar doordat Scooby zo onecht is, weet je het je verder niet te grijpen en bij te blijven. Vandaar 3*.

Een zeer moeilijk te beoordelen film. Vooral omdat sommige scenes nogal knullig zijn en er toch aardig wat slechte grappen in zitten. Het mooie van een film als deze is dat hij ook niet probeert je constant in lachen uit te laten barsten; het poogt meer om een je de hele film lang een glimlach op je gezicht te laten hebben. Dat is bij mij slechts ten dele gelukt. Gelukkig heeft de film wel een soort van charme overzich, waardoor ik bij de 3* uit kom.

Ongelofelijk ongeïnspireerde film die weer eens het register van alle cliché opentrekt. Ils, een film met eenzelfde uitgangspunt maar wel met een andere uitwerking, is gewoon zoveel beter. Deze film is constant voorspelbaar, zelfs de schrikmomenten werken op de meeste momenten niet. Eigenlijk was het steeds hopen op iets interessants dat nooit kwam. Liv Tyler was verder ook vreselijk irritant. Het kijkt nog wel lekker weg, maar dit echt lopende band-werk in het kwadraat. 2,5*

Niet een hele beste film. Begint allemaal erg vermakelijk, leuke personages, een hele sterke Brando, maar na een uur wordt wel duidelijk dat er een spanningsboog ontbreekt. Het verhaal lijkt nooit echt voortgang te maken. Voornamelijk een herhaling van situaties. Potentiele kansen op een interessanter verhaal (verleden van Blanche bijvoorbeeld) laat men links liggen, zodat (samen met Leigh's weinig meeslepende performance) Blanche je nooit echt gaat interesseren.

Kortom; veel te vlak en niet interessant genoeg. 2,5*

Aardige film. Bij vlagen zeer boeiend; vooral de scene waarin Bergman (mooie vrouw trouwens) minutenlang door het stille dorpje loopt. Helaas is de film verder niet zo beklijvend en kent de film ook zijn saaie stukken. Kortom: aardige sfeer en drie dikke sterren.

Tja, die communicatie. Viel mij juist op dat de communicatie tussen de twee juist enorm verandert is na 17 jaar. Als Yosuke en Yu elkaar ontmoeten hebben ze gewoon een fatsoenlijk 'volwassen' gesprek met elkaar. Eigenlijk pas wanneer de herinnering aan het ongeluk van de zus en de hele geschiedenis weer binnen komt vallen, falen de twee er weer in om te zeggen wat ze voelen. En ja, hoe ongeloofwaardig is dat nou? Zulke dingen worden met de tijd niet makkelijker hoor. Bovendien merk je aan de dialoog dat ze van elkaar niet het idee hebben dat hun ontmoetingen en die gebeurtenissen zo belangrijk voor ze waren.

Fijne film trouwens. Heel veel oogstrelende beelden, die opvallend meewerken aan het overbrengen van de gevoelens van de personages. Heel mooi. 4*

Nogal onzinnige film, die eigenlijk helemaal nergens op slaat. Dit is de eerste film die ik zie van Snyder, maar wat dat betreft is het niet veelbelovend. Vergelijk dit maar eens met een Planet Terror bijvoorbeeld, dan zie je eigenlijk dat Snyder eigenlijk geen flauw idee heeft van waar hij mee bezig is.

Cast is op papier veelbelovend, maar Emily Browning kan de film niet dragen. Ergens nog wel onderhoudend, 2,5*.

Aparte ervaring. Beide delen zijn qua tempo en sfeer zeer aangenaam, maar dit is toch wel een bevestiging dat Weerasethakul niet helemaal mijn regisseur is. Het eerste deel sluit qua sfeer sterk bij andere Aziatische films aan en is best interessant. Het tweede suste me in slaap, maar niet helemaal op een positieve, meditatieve manier. Ik had ook niet de behoefte om de verhalen te verbinden en ook niet om ze afzonderlijk te analyseren.

Zeer apart om opeens een stuk cinema van 80 jaar oud te bekijken. Wat me als eerste opviel, is dat de film visueel verdomd goed in elkaar zit. Murnau was duidelijk zijn tijd ver vooruit en heeft composities weten te maken en beelden te schieten die zelfs zolang later nog staan als een huis.

Dan het verhaal. Iets te zoet toch naar mijn smaak, maar goed, soms moet je dat soort dingen naast je neerleggen. Het overdreven acteren (dat hoort ook bij films in die tijd) ging er na een tijd ook wel in. Jammer dat de film zo'n enorme ommezwaai maakt. Het begint als thriller, om vervolgens via drama in een romantische komedie te veranderen; dat vond ik toch wel jammer.

Hoe dan ook, het positieve gevoel overheerst. Sunrise is een prachtige film en maakt me ook zeer benieuwd naar de rest van Murnau's werk. 3,5*

Sympathieke film, die vooral door de sterke cast en leuke personages boven de middelmaat uitstijgt. Want je loopt bij zo'n komedie/drama toch altijd het risico dat het een niemendalletje wordt. Maar daarvoor is het toch te leuk, is het script te goed en zijn de acteurs te goed. Amy Adams had een erg goede rol en vond ik zelfs de beste in deze film. Een prestatie van formaat, want Emily Blunt heeft er een handje van de hoofdrolspeelster helemaal weg te spelen (zie 'The Devil Wears Prada'). Ook Arkin, Zahn en Collins Jr. zetten erg goed hun personage neer. Een leuk (en niet al te zwaar) geheel dus, een lach en traan en zeker geslaagd voor een fijne avond.

Veel spel met kleuren, maar eerlijk gezegd niet op een hele virtuoze manier. De film is bijzonder en niet bijzonder tegelijk. Leuk probeersel, maar te weinig substantie om echt te beklijven. Dan zie ik liever een film als The Tenant.

Ook ik heb maar eens van deze unieke kans gebruik gemaakt. Ik was al een tijdje benieuwd naar 'Suzy Q' door de mooie cast, de mooie poster en een toch wel veelbelovend plot.

De film verliep alleen toch wel wat anders dan gedacht. Ik had gedacht dat de jaren 60 meer centraal zou staan, in plaats van dat dit meer de achtergrond van de gebeurtenissen is. Ik had ook wat meer muziek verwacht, zodat de sfeer van die tijd nog pakkender zou zijn.

Maar dan ook even over de film zelf. Heel boeiend. De film zit vol met goede acteurs, die op die manier ook goed gestalte geven aan hun personages. Zo onstaat er een fijne wisselwerking waardoor de onderlinge relaties toch knap worden blootgelegd. Vooral de moeder die alles, en eigenlijk als enige, van de positieve kant probeert te bekijken, zorgt voor een extra dimensie.

Pas echt interessant wordt het als Suzy Mick Jagger en Marianne Faithfull ontmoet, een prachtige, haast onwerkelijke scene, waarna de kille waarheid extra hard overkomt in contrast met dat prachtige moment van Suzy (waar ook niemand geinteresseerd in lijkt).

Lang getwijfeld, maar toch maar het voordeel van de twijfel en een kleine 3,5*. Visueel ook in orde, mooie film van Koolhoven.

Ik zat constant met mijn mond open van verbazing. Ik heb nog nooit een rij van zoveel ongrappige momenten achter elkaar gezien. Daarbijkomend het ongeloofwaardige verhaal, waar mensen binnen een minuut 100% omslaan. Verschrikkelijk.

1*

Interessante film. Aanvankelijk kabbelt de film maar een beetje voort, maar vanaf een 20 minuten van het einde gaat in een keer de handrem, gebeuren er rare dingen en blijken we zelfs nog met interpretaties te mogen komen. Vond het in ieder geval wel bijzonder grappig dat een film tegen het einde nog zo verandert, ook weinig gezien tot nu toe.

Maar daarvoor is de film wel leuk. Namens mij dan ook nog even een vermelding voor de schoonheid van Ludivine Sagnier, waanzinnig in beeld gebracht ook. Maar goede film, die ik zeker nog eens wil zien en leuk dat op het einde alle gebeurtenissen op eens in een ander daglicht staan. 3,5*

Iedereen moet ergens beginnen en PTA begon niet eens zo slecht. Sydney/Hard Eight is een typische jaren 90 misdaad'komedie', die helaas de echte PTA-stempel mist. Een enkel long shot en een handjevol mooie scenes, maar zijn echte goede werk moest duidelijk nog komen.

Film is uiteindelijk zeker vermakelijk ook. Goede cast ook (al had Samuel L. Jackson niet gehoeven). 3,5*